O książce

W tej samej chwili w różnych częściach kraju dochodzi do dwóch wydarzeń, które na zawsze zmienią losy wielu ludzi: w tragicznych okolicznościach na świat przychodzi chłopiec o niezwykłych oczach, a psychopata dokonuje swojego pierwszego morderstwa. Połączy ich przeznaczenie, ale jeden z nich najwyraźniej będzie na uprzywilejowanej pozycji. Enoch Cain wie doskonale, że nowo narodzony Bartholomew Lampion jest jego śmiertelnym wrogiem i jako jedyny może go zniszczyć. Całe swoje życie podporządkowuje obsesyjnym poszukiwaniom, które pociągają za sobą wiele niewinnych ofiar. Bronią Bartholomew jest niezwykły dar, który pozwala mu widzieć więcej niż zwyczajni ludzie, i wsparcie przyjaciół gotowych na wszystko, aby pomóc mu przeżyć. Kilkoro z nich, jak były ksiądz Tom Vanadium i mała dziewczynka Angel, dysponuje umiejętnościami nie mniej zadziwiającymi niż umiejętności Bartholomew.

DEAN KOONTZ

Jeden z najpopularniejszych współczesnych autorów amerykańskich, legitymujący się imponującą liczbą 450 milionów sprzedanych egzemplarzy książek. Karierę literacką rozpoczął w wieku 20 lat, startując w konkursie na opowiadanie zorganizowanym przez „Atlantic Monthly”. Po ukończeniu studiów pracował jako nauczyciel, jednocześnie sporo publikował, głównie science fiction i horrory. Należy do pisarzy niezwykle płodnych: jego dorobek to kilkadziesiąt powieści oraz liczne opowiadania wydane pod własnym nazwiskiem i paroma pseudonimami. Do najpopularniejszych powieści Koontza należą: Opiekunowie, Intensywność, Przepowiednia, Odd Thomas, Dobry zabójca, Prędkość, Mąż, Recenzja, Bez tchu, Co wie noc, Dom śmierci, Apokalipsa Odda. Wiele z nich zostało przeniesionych na ekran telewizyjny lub kinowy.

www.deankoontz.com

Tego autora

TRZYNASTU APOSTOŁÓW
APOKALIPSA
PRZEPOWIEDNIA
PRĘDKOŚĆ
INWAZJA
INTENSYWNOŚĆ
NIEZNAJOMI
MĄŻ
OCALONA
NIEZNISZCZALNY
DOBRY ZABÓJCA
PÓŁNOC
OSZUKAĆ STRACH
OCZY CIEMNOŚCI
ANIOŁ STRÓŻ
TWOJE SERCE NALEŻY DO MNIE
MASKA
MROCZNE POPOŁUDNIE
ZŁE MIEJSCE
SMOCZE ŁZY
RECENZJA
OPIEKUNOWIE
BEZ TCHU
DOM ŚMIERCI
CO WIE NOC
W MROKU NOCY
NIEWINNOŚĆ
KĄTEM OKA
W ŚWIETLE KSIĘŻYCA
KLUCZ DO PÓŁNOCY

Odd Thomas

ODD THOMAS
DAR WIDZENIA
BRACISZEK ODD
KILKA GODZIN PRZED ŚWITEM
APOKALIPSA ODDA

Tytuł oryginału:
FROM THE CORNER OF HIS EYE

Copyright © Dean Koontz 2000
All rights reserved

Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz s.c. 2014

Polish translation copyright © Jan Kabat 2002, 2014

Korekta: Jolanta Rososińska, Magdalena Stec

Zdjęcie na okładce: © Joanna Jankowska/Arcangel Images

Projekt graficzny okładki: Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz s.c.

ISBN 978-83-7985-107-2

Wydawca
WYDAWNICTWO ALBATROS ANDRZEJ KURYŁOWICZ S.C.
Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawa
www.wydawnictwoalbatros.com

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Przygotowanie wydania elektronicznego: 88em

Książkę tę poświęcam Gerdzie.
Spośród tysięcy dni mego życia najbardziej szczególny zawsze był — i na zawsze pozostanie — ten, w którym się spotkaliśmy.

Podczas pisania tej książki towarzyszyła mi piękna muzyka nieżyjącego już Israela Kamakawiwo’ole. Mam nadzieję, że przyjemność, jaką sprawi owa powieść czytelnikowi, dorówna radości, którą czerpałem z głosu, ducha i serca Israela Kamakawiwo’ole.

Kiedy kończyłem pisać, w moim domu pojawiła się Carol Bowers wraz z rodziną. Droga Carol, przeczytawszy tę powieść, zrozumiesz, dlaczego twoja wizyta, w takiej akurat chwili, umocniła moją wiarę w tajemniczą więź spajającą mnogość wszechrzeczy i w głęboki, zagadkowy sens naszego życia.

Każdy, najdrobniejszy nawet akt dobroci odbija się echem po niezmierzonych obszarach przestrzeni i czasu, odmieniając życie ludzi nieznanych człowiekowi, którego szczodry duch stanowił źródło owego echa, gdyż dobroć rozchodzi się niczym promień, rosnąc z każdą chwilą, aż w końcu jeden zwykły czyn staje się w odległej przyszłości i dalekim miejscu aktem bezinteresownej i bezprzykładnej odwagi. Podobnie dzieje się z każdą, nawet nieznaczną podłością, każdym słowem nienawiści, każdym aktem zła.

H.R. White, Ten szczególny dzień

Nikt nie rozumie teorii kwantowej.

Richard Feynman

1

Bartholomew Lampion stracił wzrok w wieku trzech lat, kiedy to zachorował na raka i lekarze byli zmuszeni usunąć mu gałki oczne, ale odzyskał wzrok, ukończywszy trzynaście lat.

Owo nagłe przejście z dziesięciolecia ciemności w jasność światła nie dokonało się za sprawą dotyku świętego uzdrowiciela. Przywrócenie wzroku, podobnie jak narodziny chłopca, nie zostało obwieszczone głosem niebiańskich trąb.

Pewną rolę odegrał tu rollercoaster, a także mewa. Nie można też lekceważyć głębokiego pragnienia, jakie żywił Barty, by dać matce powody do dumy przed jej drugą śmiercią.

Po raz pierwszy umarła w dniu jego narodzin.

Szóstego stycznia 1965 roku.

Mieszkańcy Bright Beach w Kalifornii wyrażali się o matce Barty’ego, Anges Lampion — zwanej też Placuszkową Damą — z miłością. Żyła dla innych, sercem wsłuchiwała się z uwagą w ich tęsknoty i pragnienia. W tym materialistycznym świecie jej bezinteresowne postępowanie wzbudzało głęboką podejrzliwość wśród tych, których krew zawiera tyle samo cynizmu co żelaza. Nawet jednak oni musieli przyznać, że Placuszkowa Dama miała niezliczonych wielbicieli i ani jednego wroga.

Człowiek, który zniszczył w noc narodzin Barty’ego świat Lampionów, też nie był jej wrogiem. Był kimś obcym, dzielił jednak z jej rodziną jedno ogniwo w długim łańcuchu swego przeznaczenia.

2

Szóstego stycznia 1965 roku, krótko po ósmej rano, Agnes odczuła pierwsze bóle porodowe. Piekła właśnie placki z jagodami. Nie był to kolejny fałszywy alarm, gdyż tym razem ból rozlał się po całych plecach i brzuchu, nie ograniczając się jedynie do jego dolnej części i pachwin. Skurcze były silniejsze, kiedy chodziła, niż wówczas, gdy siedziała albo stała — jeszcze jeden znak, że poród zaczął się naprawdę.

Nie cierpiała bardzo. Skurcze były dość regularne, ale stosunkowo rzadkie. Postanowiła, że pojedzie do szpitala, kiedy już upora się ze wszystkim, co zaplanowała na ten dzień.

W przypadku pierwszej ciąży ta faza porodu trwa przeciętnie dwanaście godzin. Agnes uważała się za osobę przeciętną pod każdym względem, równie zwyczajną co szary, ściągany w pasie dres, który mógł pomieścić jej ogromny brzuch; była zatem przekonana, że następna faza porodu nie zacznie się przed dziesiątą wieczorem.

Joe, mąż, chciał zawieźć ją do szpitala jeszcze przed południem. Spakował walizkę i zaniósł do samochodu, a potem odwołał wszystkie spotkania i krążył w pobliżu, pamiętając jednak, by zachować należyty dystans. Bał się, że żona, zirytowana jego troską, w końcu każe mu się wynosić z domu.

Ilekroć słyszał, jak Agnes pojękuje cicho albo z sykiem bólu wciąga powietrze, starał się odmierzyć czas jej skurczów. Spędził większość dnia na obserwacji swojego zegarka i teraz, spoglądając w lustro na korytarzu, był niemal pewien, że zobaczy wokół swych oczu niewyraźny cień wskazówek sekundnika.

Joe lubił się martwić na zapas, choć nie sprawiał takiego wrażenia. Wysoki i silny, mógłby uchodzić za Samsona, który trzęsie kolumnami i grzebie Filistynów pod zwałami kamieni. Był jednak z natury łagodny, nie odznaczał się arogancją i bezczelną pewnością siebie mężczyzn jego postury. Choć pogodny, a nawet jowialny, wierzył święcie, że jest niezasłużenie obdarzony powodzeniem, przyjaciółmi i rodziną. Nie ulegało wątpliwości, że los pewnego dnia skoryguje ów nadmiar.

Nie był bogaty, powodziło mu się przeciętnie, ale nigdy się nie martwił, że może stracić pieniądze, gdyż zawsze mógł je zarobić ciężką pracą i wytrwałością. Sen z powiek podczas niespokojnych nocy spędzał mu cichy lęk przed utratą tych, których kochał. Życie przypominało lód na stawie wczesną zimą, bardziej kruchy niż na pierwszy rzut oka, poznaczony niewidocznymi pęknięciami, skrywający pod sobą lodowatą ciemność.

Poza tym w oczach Joego Lampiona Agnes nie była pod żadnym względem przeciętna, choćby sama myślała inaczej. Uważał ją za osobę niezwykłą, wyjątkową. Nie postawił jej na piedestale, gdyż żaden piedestał nie był dla niej dość wysoki.

Gdyby kiedykolwiek ją stracił, sam byłby stracony.

Przez cały ranek Joe Lampion rozmyślał o wszelkich możliwych komplikacjach występujących przy porodzie. Wiedział na ten temat aż za dużo, gdyż przed wieloma miesiącami przeczytał opasły podręcznik medyczny, co przeraziło go bardziej niż lektura najbardziej krwawego thrillera.

O godzinie 12.50, nie mogąc uwolnić się od barwnych opisów przedporodowego i poporodowego krwotoku czy też gwałtownych konwulsji rzucawkowych, wpadł do kuchni i oświadczył:

— No dobra, Aggie, daj spokój. Już dość czekaliśmy.

Siedziała przy stole i zapisywała karty, które zamierzała dołączyć do placków z jagodami.

— Czuję się świetnie, Joey.

Prócz niej nikt nie nazywał go Joey. Miał prawie sto dziewięćdziesiąt centymetrów wzrostu, ważył sto piętnaście kilo, a jego twarz wyglądała jak wykuta z kamienia — niczym budząca grozę skała. Wystarczyło jednak posłyszeć ten niski, melodyjny głos albo ujrzeć w jego oczach dobroć, by znikały wszelkie obawy.

— Jedziemy do szpitala — nalegał, pochylając się nad nią niczym góra.

— Nie, jeszcze nie.

Choć Aggie mierzyła niespełna sto sześćdziesiąt centymetrów wzrostu i ważyła, pomijając nienarodzone dziecko, ponad dwa razy mniej niż Joe, nie dałaby się podnieść z krzesła wbrew swej woli, nawet gdyby ten miał kołowrót i dość samozaparcia, by się nim posłużyć. W każdej konfrontacji z żoną Joey był nieodmiennie uosobieniem Samsona, ale ze ściętymi włosami.

Rzucając gniewne spojrzenie, które zmieniłoby grzechotnika w nieszkodliwą glistę, Joe powiedział:

— Proszę cię.

— Muszę to dokończyć, żeby Edom mógł wszystko dostarczyć jutro rano.

— W tej chwili interesuje mnie tylko jedna dostawa.

— A mnie siedem. Sześć placków i jedno dziecko.

— Te twoje placki!

— Te twoje zrzędzenia — odparła z uśmiechem, który roztopił mu serce, jak słońce roztapia masło.

Westchnął.

— Napisz to i jedziemy.

— Najpierw kartki. Później lekcja angielskiego z Marią. Dopiero potem jedziemy.

— Nie nadajesz się do lekcji.

— Nauka angielskiego nie wymaga podnoszenia ciężarów, mój drogi.

Rozmawiając z mężem, ani na chwilę nie przerwała pisania, a Joe patrzył, jak spod stalówki wypływa strumyk równych liter. Jego żona przypominała medium, które przekazuje słowa jakiegoś wyższego i niewidzialnego źródła.

Wreszcie Joe nachylił się nad stołem, Aggie zaś spojrzała na niego, przykryta wielkim i milczącym cieniem męża. Jej zielone oczy lśniły niezwykłym blaskiem. Przybliżył swe ciosane w kamieniu oblicze do jej porcelanowo delikatnej twarzy.

Agnes, jakby pragnąc zakosztować jego niszczycielskiej siły, uniosła się lekko i dotknęła go ustami.

— Kocham cię ponad życie — wyznał bezradnie.

— Ponad życie? — znów go pocałowała. — Ponad wszystko.

— Jak mam nie oszaleć?

Rozległ się dzwonek u drzwi.

— Otwórz — poradziła mu.

3

Dzikie lasy porastające wybrzeża Oregonu przykrywały wzgórza wielkim, katedralnym sklepieniem zieleni. Panowała tu cisza jak w świątyni. Wysoko na niebie, między szmaragdowymi wieżycami drzew, szybował jastrząb, zataczając coraz szersze koła. Ciemnopióry anioł spragniony krwi.

Niżej, przy samej ziemi, nie widać było nawet śladu żywej istoty, a spokoju owego szczególnego dnia nie mącił najlżejszy nawet podmuch wiatru. W głębokich dolinach wciąż zalegały bez ruchu świetliste welony mgły, pozostawione przez ustępującą noc. Słychać było jedynie trzask zeschłych igieł pod stopami doświadczonych wędrowców i ich rytmiczny oddech.

Tego ranka, o dziewiątej, Junior Cain i jego młoda żona Naomi zostawili swojego chevroleta na poboczu drogi pożarowej i ruszyli pieszo na północ, wzdłuż szlaków jelenich i ścieżek wytyczonych przez naturę, zagłębiając się w ciemny bezkres. Choć było już południe, słońce przedzierało się tu tylko wąskimi promieniami, niezdolne rozświetlić w mroku leśnych ostępów.

Junior wysuwał się czasem do przodu, a potem musiał przystawać, odwracać się i czekać, aż Naomi nadrobi dystans. Jej złote włosy połyskiwały nieodmiennie, w blasku słońca czy w cieniu, twarz zaś stanowiła uosobienie doskonałości, o której marzą dorastający chłopcy, a dorośli mężczyźni gotowi są dla niej poświęcić honor i wyrzec się bogactwa. Czasem to Naomi szła przodem, a wówczas Junior był tak oczarowany jej zwinną i gibką sylwetką, że z trudem dostrzegał zielone sklepienie nad głową, kolumny pni, bujne paprocie i obsypane kwiatami rododendrony.

Choć już sama uroda Naomi mogła podbić serce, Cain był równie zafascynowany jej wdziękiem, zwinnością, siłą i determinacją, z jaką pokonywała strome zbocza i trudny, skalisty teren. Podchodziła w życiu do wszystkiego — nie tylko pieszych wędrówek — z entuzjazmem, pasją, inteligencją, odwagą.

Byli małżeństwem od czternastu miesięcy, a jednak z każdym dniem jego miłość nabierała mocy. Miał tylko dwadzieścia trzy lata i czasem mu się zdawało, że jego serce jest zbyt małe, by pomieścić ogrom uczuć, jakie wobec niej żywił.

Inni mężczyźni też starali się o Naomi, wielu przystojniejszych od niego i mądrzejszych, wszyscy bez wyjątku bogatsi. Jednak Naomi chciała tylko jego, nie z powodu majątku, jaki posiadał czy też mógł któregoś dnia zdobyć, ale dlatego, że ujrzała w nim „świetlistą duszę”.

Junior był rehabilitantem, i to dobrym. Pracował głównie z ofiarami wypadków i wylewów, które walczyły o odzyskanie sprawności. Kochał to, co robił, widział w tym sens, ale zdawał sobie sprawę, że nie zostanie właścicielem wielkiej posiadłości na jakimś wzgórzu.

Dzięki Bogu Naomi nie miała dużych wymagań. Wolała piwo od szampana, pogardzała diamentami i nie marzyła o podróży do Paryża. Kochała naturę, spacery w deszczu, nadmorskie plaże i dobre książki.

Podczas pieszych wędrówek, gdy szlak nie nastręczał trudności, śpiewała sobie cicho, najczęściej dwa ulubione szlagiery, Somewhere over the Rainbow i What a Wonderful World. Głos miała czysty jak wiosenny strumyk i ciepły jak promień słońca, pełen miłości życia i radości, która Juniorowi się udzielała i dodawała sił.

Styczniowy dzień był zaskakująco ładny i gorący, poza tym znajdowali się blisko wybrzeża, z dala od strefy śniegu, mieli więc na sobie tylko szorty i T-shirty. Przyjemne ciepło zrodzone ze zmęczenia, słodki ból poddanych wysiłkowi mięśni, zapach lasu przesycony aromatem sosny, prężność i wdzięk nagich nóg Naomi, jej uroczy śpiew — tak mógł wyglądać raj. Jeśli istniał.

Ponieważ nie zamierzali biwakować pod gołym niebem, nieśli tylko lekkie plecaki — zestaw pierwszej pomocy, woda pitna, jedzenie — i osiągali niezłe tempo. Krótko po dwunastej dotarli do wąskiego prześwitu w leśnym gąszczu i wkroczyli na ostatni odcinek krętej drogi pożarowej. Podążyli tym duktem na szczyt wzniesienia i dotarli do wieży obserwacyjnej, która na ich mapie widniała jako czerwony trójkąt.

Wieża stała na szerokiej grani — budząca podziw konstrukcja z impregnowanego drewna, szeroka u podstawy na dwanaście metrów. Zwężała się ku górze, była zwieńczona odkrytą platformą. Pośrodku znajdowała się zadaszona budka z ogromnymi oknami.

Gleba w tym miejscu była kamienista i alkaliczna, więc najwyższe drzewa osiągały jedynie trzydzieści metrów, o połowę mniej niż olbrzymy lasu deszczowego, które dumnie porastały niższe partie zboczy. Wieża wysoka na jakieś czterdzieści metrów sięgała ponad ich szczyty.

Wewnątrz konstrukcji biegły kręcone schodki. Pomijając kilka zapadniętych stopni i obluzowanych słupków w poręczy, były w niezłym stanie, a mimo to Junior poczuł się niepewnie, gdy stanął na drugiej kondygnacji. Nie potrafił określić przyczyny swego niepokoju, ale instynkt nakazał mu ostrożność.

Jesień i zima były deszczowe, więc groźba pożaru wydawała się niewielka — nikt nie prowadził ze szczytu obserwacji. Wieża, pomijając ważną funkcję, jaką pełniła, była też doskonałym punktem widokowym dla każdego, kto miałby ochotę wspiąć się na górę.

Junior szedł w ślad za Naomi. Stopnie skrzypiały. Kroki i ciężki oddech obojga budziły głuche echo. Nie stanowiło to szczególnych powodów do niepokoju, a jednak…

W miarę jak wspinali się w górę, klinowata przestrzeń między belkami podtrzymującymi konstrukcję zwężała się coraz bardziej i przepuszczała coraz mniej światła. Pod platformą panował mrok, choć nie trzeba było świecić sobie latarką.

Przejmujący odór środka impregnacyjnego mieszał się teraz z zastarzałą wonią pleśni i grzybów, których obecność na tak dobrze zakonserwowanym drewnie była czymś zaskakującym.

Junior przystanął, by spojrzeć w dół, przez ażurową gęstwinę cieni, jakby się bał, że ktoś za nimi podąża. Nikogo nie dostrzegł.

Towarzyszyły im tylko pająki. Nikt nie wchodził tędy od tygodni, może nawet miesięcy, co chwila napotykali na swej drodze budzące grozę pajęczyny o zawiłym wzorze. Niczym zimna i krucha ektoplazma, ulotne zasłony napierały na ich twarze i oblepiały im bezustannie odzież. Nawet w mroku wieży wyglądali jak powstali z grobu martwi w postrzępionych całunach.

Im bliżej szczytu, tym mniej było stopni między kolejnymi kondygnacjami, wreszcie kończyły się na ostatnim podeście, jakieś dwa, trzy metry pod platformą. Wchodziło się na nią przez otwór w podłodze, po krótkiej drabince.

Junior podążył za żoną na taras obserwacyjny. Widok zapierał dech w piersiach. Stojąc piętnaście pięter ponad najwyższym punktem grani, pięć pięter ponad wierzchołkami drzew, zobaczyli zielone morze wznoszące się w odwiecznym przypływie ku zamglonemu wschodowi i opadające bezczasową kaskadą ku prawdziwemu oceanowi, kilka kilometrów dalej na zachód.

— Och, Eenie! — zawołała. — To niesamowite!

Tak go pieszczotliwie nazywała. Nie chciała używać miana „Junior”, jak wszyscy inni, on z kolei nie pozwalał mówić do siebie „Enoch”. Było to jego prawdziwe imię. Enoch Cain Junior.

No cóż, każdy dźwiga jakiś krzyż. Lepsze to niż garb lub trzecie oko.

Otrzepali się z pajęczyn, opłukali dłonie wodą z butelki i zjedli prowiant. Kanapki z serem i suszone owoce.

Okrążyli w tym czasie taras kilkakrotnie, chłonąc wspaniały widok. Za drugim razem Naomi dotknęła dłonią balustrady i zauważyła, że kilka wsporników jest spróchniałych.

Nie oparła się o poręcz całym ciężarem, nie groziło jej, że spadnie. Paliki wychyliły się na zewnątrz, jeden zaczął nawet trzeszczeć i Naomi natychmiast cofnęła się z krawędzi tarasu w bezpieczne miejsce.

Junior był jednak tak zaniepokojony, że chciał od razu iść na dół i dokończyć posiłek na pewniejszym gruncie. Trząsł się jak liść, zaschło mu w ustach.

— Prawie cię straciłem — powiedział drżącym głosem, który dziwnie brzmiał mu w uszach.

— Och, Eenie, stałam daleko od balustrady.

— Za blisko, o wiele za blisko.

Nie zgrzał się podczas wspinaczki na wieżę, ale teraz czuł, jak pali go czoło.

Naomi uśmiechnęła się i otarła mu twarz papierową serwetką.

— Jesteś słodki. Kocham cię.

Przytulił ją mocno. Tak dobrze czuła się w jego ramionach. Jak coś cennego.

— Chodźmy na dół — nalegał.

Uwolniła się z jego objęć, ugryzła kanapkę i — piękna nawet z pełnymi ustami — powiedziała:

— Nie możemy. Musimy dokładnie obejrzeć balustradę.

— Po co?

— Może spróchniały jest tylko kawałek, a może całość. Musimy to wiedzieć, kiedy wrócimy do cywilizacji i zadzwonimy do służby leśnej.

— Wystarczy, że zadzwonimy. Niech sami to sprawdzą.

Uśmiechając się szeroko, pociągnęła go za lewe ucho.

— Dzyń, dzyń. Jest tam kto? Prowadzę badania dotyczące obywatelskich powinności.

Zmarszczył brwi.

— Telefon to mało?

— Im więcej informacji będziemy mieli, tym lepiej. Nie wezmą nas za szczeniaków, którzy robią kawały.

— To wariactwo.

— Schizofrenia czy paranoja?

— Co?

— Żartowałam. — Dokończyła kanapkę i oblizała palce. — Pomyśl tylko, Eenie. Co będzie, jak wejdzie tu jakaś rodzina z dzieciakami?

Nigdy nie umiał jej odmawiać, zresztą rzadko pragnęła czegokolwiek dla siebie.

Taras otaczający zadaszony posterunek obserwacyjny miał około trzech metrów szerokości. Wydawał się pewny i bezpieczny pod stopami. Problemy techniczne ograniczały się wyłącznie do balustrady.

— No dobrze — zgodził się Junior niechętnie. — Ale to ja sprawdzę poręcz, a ty zostaniesz tutaj, w bezpiecznym miejscu.

Zniżyła głos i powiedziała chrapliwie:

— Mężczyzna walczyć z groźny tygrys. Kobieta patrzeć.

— To naturalny porządek rzeczy.

— Mężczyzna mówić naturalny porządek — ciągnęła tym samym tonem. — Dla kobieta to rozrywka.

— Zawsze do usług, madame.

Ruszył wzdłuż balustrady, badając ją ostrożnie ręką. Naomi trzymała się z boku.

— Uważaj, Eenie.

Wyczuwał pod dłonią nierówności starej, popękanej poręczy. Bardziej go niepokoiły drzazgi niż groźba upadku. Oddalony od krawędzi tarasu na wyciągnięcie ramienia, szedł powoli i raz za razem szarpał mocno poręcz, by znaleźć obluzowane czy spróchniałe słupki, na których się wspierała.

Po kilku minutach okrążyli całą platformę i wrócili do miejsca, gdzie Naomi natrafiła na uszkodzony fragment. Był to jedyny słaby punkt balustrady.

— Zadowolona? — spytał. — Idziemy na dół.

— Jasne, ale najpierw dokończymy lunch.

Wyjęła z plecaka paczkę suszonych moreli.

— Powinniśmy zejść — upierał się.

Wytrząsnęła mu z torebki na dłoń dwa owoce.

— Chcę sobie jeszcze popatrzeć. Nie psuj mi zabawy, Eenie. Wiemy już, że tu jest bezpiecznie.

— Okay — poddał się. — Ale nie opieraj się o balustradę.

— Byłbyś wspaniałą matką.

— Owszem, choć miałbym kłopoty z karmieniem piersią.

Znów okrążyli taras, zatrzymując się co parę kroków, by podziwiać widoki. Junior poczuł, że napięcie szybko go opuszcza. Towarzystwo Naomi jak zawsze okazało się zbawienne.

Wsunęła mu w usta morelę. Przypomniał sobie przyjęcie weselne, kiedy karmili się nawzajem kawałkami tortu. Życie z Naomi przypominało nieprzerwany miesiąc miodowy.

Wreszcie dotarli z powrotem do miejsca, w którym balustrada prawie załamała się pod jej dłonią.

Junior pchnął Naomi tak mocno, że niemal uniosła się w powietrze. Rozwarła szeroko oczy, wypuściła z ust na wpół pogryzioną morelę. Uderzyła plecami o słaby fragment balustrady.

Przez chwilę Junior myślał, że drewno wytrzyma, ale słupki pękły, poręcz trzasnęła, a Naomi runęła z tarasu przy akompaniamencie jęku spróchniałej konstrukcji. Była tak zaskoczona, że zaczęła krzyczeć dopiero po długiej chwili, kiedy już pokonała jedną trzecią straszliwej drogi w dół.

Junior nie usłyszał, jak uderzyła o ziemię, ale raptownie urwany krzyk był aż nadto wymowny.

Zadziwił sam siebie. Nie zdawał sobie sprawy, że jest zdolny do morderstwa z zimną krwią, dokonanego zwłaszcza w pierwszym odruchu, gdy nie ma czasu na analizę ryzyka i potencjalnych korzyści tak drastycznego czynu.

Kiedy już złapał oddech i ochłonął po tym akcie niezwykłej odwagi, ruszył wzdłuż krawędzi tarasu, w stronę wyłamanego fragmentu poręczy. Wychylił się z bezpiecznej pozycji i spojrzał na dół.

Leżała na plecach. Była taka maleńka. Niewyraźna plamka na ciemnej trawie i kamieniach. Jedna noga przygnieciona ciałem i zgięta pod niewiarygodnym kątem. Prawa ręka przy boku, lewa odrzucona, jakby Naomi do kogoś machała. Wokół głowy świetlista aureola włosów.

Kochał ją tak bardzo, że nie mógł znieść tego widoku. Odwrócił się od balustrady i usiadł wsparty plecami o ścianę budki obserwacyjnej.

Przez chwilę zanosił się niepowstrzymanym płaczem. Stracił w Naomi kogoś więcej niż żonę, więcej niż przyjaciółkę i kochankę, więcej niż bratnią duszę. Stracił część swej fizycznej istoty: był w środku wydrążony, jakby wydarto mu wnętrzności i zastąpiono próżnią, czarną i zimną. W rozpaczy i przerażeniu zaczęły go nachodzić myśli samobójcze.

Ale po chwili poczuł się lepiej.

Może niezbyt dobrze, lecz zdecydowanie lepiej.

Naomi wypuściła z dłoni torebkę z suszonymi morelami, kiedy runęła w dół. Zbliżył się ostrożnie, wyciągnął owoc i zaczął żuć powoli, rozkoszując się smakiem. Słodycz.

W końcu podczołgał się na brzuchu do wyrwy w balustradzie i znów spojrzał na swoją utraconą kochankę, która leżała daleko w dole. Nie zmieniła pozycji od poprzedniego razu.

Nie spodziewał się oczywiście, że ujrzy ją w tańcu. Upadek z wysokości piętnastego piętra nie nastraja do pląsów.

Nie mógł dojrzeć krwi. Ale wiedział, że musiało jej się choć trochę rozlać.

Powietrze było nieruchome, wiatr ucichł zupełnie. Jodły i sosny stały bez drgnienia, niczym kamienne głowy na Wyspie Wielkanocnej wpatrzone tajemniczo w ocean.

Naomi jest martwa. Była tak żywa przed zaledwie paroma chwilami. Niewyobrażalne.

Niebo miało barwę błękitu, jak porcelanowy serwis jego matki. Na wschodzie tumany chmur, niczym gęsty krem. I słońce, maślane w swej żółci.

Wygłodniały, zjadł jeszcze jedną morelę.

Ani śladu jastrzębi w górze. Żadnego ruchu na tym bezludziu.

W dole martwa Naomi.

Jakże dziwne jest życie. Jakże kruche. Człowiek nigdy nie wie, co spotka go za następnym rogiem.

Szok ustąpił głębokiemu zdziwieniu. Przez większość swego młodego życia Junior rozumiał, że świat jest niezwykle tajemniczy, że rządzi nim los. Teraz uświadomił sobie za sprawą tej tragedii, że ludzki umysł i serce są nie mniej zagadkowe niż reszta stworzenia.

Kto by pomyślał, że Junior Cain jest zdolny do tak niespodziewanego i okrutnego czynu?

Z pewnością nie Naomi.

Prawdę mówiąc, on też nie. Jak namiętnie kochał tę kobietę! Jak szaleńczo ją wielbił! Wydawało mu się, że nie może bez niej żyć.

Mylił się. Naomi tam, w dole, martwa, a on tu, na górze, żywy. Krótki samobójczy impuls minął i Junior już wiedział, że jakoś przeżyje tę tragedię, że ból w końcu przygaśnie, że dojmujące poczucie straty z czasem stępieje i że w końcu może nawet kogoś znów pokocha.

I rzeczywiście, pomimo smutku i żalu patrzył w przyszłość z optymizmem, ciekawością i podnieceniem, co nie zdarzyło mu się od dłuższego czasu. Był zdolny do czegoś takiego, a więc różnił się od człowieka, za jakiego zawsze się uważał, był bardziej złożony, bardziej dynamiczny.

Westchnął. Miał wielką ochotę poleżeć sobie na tarasie i popatrzeć w dół na martwą Naomi, marząc o barwniejszej przyszłości niż ta, jaką sobie wcześniej wyśnił, ale czekało go jeszcze sporo roboty. Wiedział, że przez jakiś czas będzie wiódł bardzo aktywne życie.

4

Dzwonek odezwał się ponownie. Joe zobaczył Marię Gonzalez za szybą drzwi wejściowych, którą pokrywał motyw róży: twarz kobiety, miejscami zielona i czerwona, gdzieniegdzie załamana, gdzie indziej popękana, była istną mozaiką płatków i liści.

Kiedy otworzył drzwi, Maria skłoniła się nieznacznie i nie podnosząc wzroku, powiedziała:

— Ja muszę być Maria Gonzalez.

— Tak, Mario, wiem, kim jesteś.

Był jak zawsze oczarowany jej nieśmiałością i nieustraszoną walką z językiem angielskim. Choć cofnął się i przytrzymał drzwi, Maria dalej tkwiła na progu.

— Ja będę widzieć pani Agnes.

— Tak, zgadza się. Proszę wejść.

Wciąż się wahała.

— Po angielski.

— Ma tego mnóstwo. Jak dla mnie aż za dużo.

Maria zmarszczyła brwi. Zbyt słaba znajomość języka nie pozwalała jej zrozumieć dowcipu.

Joe nie chciał, by pomyślała sobie, że się z niej naśmiewa, przybrał więc ton niekłamanej szczerości.

— Wejdź, proszę, Mario. Mi casa es su casa.

Zerknęła na niego, po czym szybko uciekła gdzieś wzrokiem.

Jej skromność nie wynikała tylko z wrodzonej nieśmiałości, miała też podłoże kulturowe. Maria pochodziła z tej części Meksyku, gdzie nikt nie patrzy prosto w oczy człowiekowi uważanemu za patrona.

Chciał jej powiedzieć, że to Ameryka, gdzie nie trzeba się nikomu nisko kłaniać, że status społeczny w momencie narodzin to nie więzienie, tylko otwarte drzwi do przyszłości, punkt startowy nowego życia. Ten kraj zawsze był ziemią jutra.

Joe bał się, że z powodu jego wzrostu, grubo ciosanych rysów i gniewnego spojrzenia, sprowokowanego jak zwykle poczuciem wielkiej niesprawiedliwości, każda krytyka tej kobiecie mogłaby się wydać zbyt brutalna. Nie miał ochoty iść do kuchni i mówić Agnes, że wystraszył na śmierć jej uczennicę.

Przez jedną długą chwilę sądził, że będą trwali w tym impasie — Maria wpatrzona w swoje stopy, on spoglądający na czubek jej schylonej pokornie głowy — aż jakiś anioł zadmie na trąbie, ogłaszając dzień Sądu Ostatecznego, i martwi powstaną z grobów.

Po chwili przez ganek przemknął niewidzialny pies pod postacią gwałtownego wiatru, chłoszcząc swym ogonem Marię. Powęszył ciekawie na progu i zziajany wpadł do domu, ciągnąc za sobą niewysoką śniadą kobietę.

— Aggie jest w kuchni — poinformował ją Joe, zamykając drzwi.

Maria studiowała dywan w przedpokoju z taką samą intensywnością jak wcześniej podłogę ganku.

— Ty proszę powiedzieć jej, że ja Maria?

— Idź po prostu do kuchni. Czeka na ciebie.

— Do kuchni? Samej?

— Słucham?

— Do kuchni samej?

— Sama — poprawił z uśmiechem. — Oczywiście. Wiesz, gdzie jest kuchnia.

Maria przytaknęła, ruszyła w stronę zwieńczonego łukiem prześwitu, który prowadził do salonu, odwróciła się i przez chwilę patrzyła mu odważnie w oczy.

— Dziękuję.

Patrząc w ślad za nią, gdy przechodziła przez salon, a potem znikała w jadalni, Joe z początku nie rozumiał, za co dziękowała. Potem uświadomił sobie, że okazała mu wdzięczność za zaufanie — nie obawiał się, że coś ukradnie, gdy będzie szła sama do kuchni.

Najwidoczniej była przyzwyczajona do takich podejrzeń nie dlatego, by na nie zasługiwała, ale dlatego, że była Marią Eleną Gonzalez, która wyruszyła z Meksyku na północ, w poszukiwaniu lepszego życia.

Choć ten dobitny przykład głupoty i podłości świata napawał go smutkiem, nie zamierzał pogrążać się w ponurych myślach. Niebawem miał się pojawić ich pierworodny i Joe pragnął po latach wspominać ten dzień jako czas szczęścia, wypełniony jedynie słodkim — choć nieco nerwowym — oczekiwaniem i radością narodzin.

Zasiadł w salonie w ulubionym fotelu i próbował czytać najnowszą powieść o Jamesie Bondzie, nie mógł się jednak skupić. Bond przeżył tysiące niebezpieczeństw i pokonał setki złoczyńców, ale nie miał pojęcia o komplikacjach mogących przemienić zwyczajny poród w śmiertelną próbę sił dla matki i dziecka.

5

W dół, w dół, przez mrok i rozdarte pajęczyny, przez gryzącą woń impregnatu i silny odór czarnej pleśni, Junior zstępował po schodach z najwyższą ostrożnością. Gdyby potknął się na obluzowanym stopniu, upadł i złamał nogę, to mógłby leżeć tu całymi dniami, umierając z pragnienia albo infekcji, albo zimna, gdyby pogoda popsuła się nagle, prześladowany przez drapieżniki, które wytropiłyby go szybko, bezradnego w nocnej ciemności.

Zawsze uważał, że nie należy zapuszczać się samotnie w dziki teren. Zazwyczaj polegał na towarzyszach wyprawy, z nimi dzielił ryzyko, ale tym razem wybrał się z Naomi, a jej już przy nim nie było.

Kiedy dotarł na dół i wydostał się spod wieży, ruszył biegiem w stronę leśnej drogi. Od samochodu dzieliło go kilka godzin marszu, gdyby wybrał tę samą, trudną trasę, którą doszli do wieży, ale może pół godziny — w najgorszym razie czterdzieści pięć minut — gdyby zdecydował się na trakt pożarowy.

Po kilku krokach przystanął. Nie odważyłby się przyprowadzić przedstawicieli prawa z powrotem na szczyt wzniesienia tylko po to, by odkryć, że biedna Naomi, choć poważnie ranna, wciąż czepia się kurczowo życia.

Nikt nie powinien przeżyć upadku z wysokości czterdziestu pięciu metrów, czyli około piętnastu pięter. Z drugiej jednak strony cuda czasem się zdarzały.

Nie chodziło o cuda związane z bogami, aniołami czy świętymi, którzy wtrącali się w ludzkie sprawy. Junior nie wierzył w takie bzdury.

— Zdarzają się jednak zadziwiające przypadki — mruknął pod nosem, gdyż wyznawał bezlitosny matematyczno-naukowy pogląd na ludzki byt, dopuszczający istnienie wielu zaskakujących anomalii czy niezwykłych zagadek natury mechanicznej, które nie pozostawiały marginesu na jakiekolwiek wyjaśnienia nadprzyrodzone.

Z nieco przesadną ostrożnością okrążył podstawę wieży. Wysoka trawa i chwasty łaskotały go w nagie łydki. O tej porze roku nie było słychać bzyczenia owadów, a komary nie próbowały się zlatywać do jego spoconego czoła. Powoli, z uwagą zbliżał się do zdeformowanej postaci.

Przez czternaście miesięcy ich małżeństwa Naomi ani razu nie podniosła na niego głosu, nigdy się na niego nie pogniewała. Nigdy nie szukała w nikim skazy, jeśli tylko mogła w tym kimś znaleźć choć odrobinę dobra, a mogła je znaleźć w każdym z wyjątkiem pedofilów i…

No tak, morderców.

Napawała go przerażeniem myśl, że znajdzie ją żywą, gdyż oznaczało to, że po raz pierwszy, odkąd się poznali, Naomi żywiłaby do niego niechęć. Z pewnością miałaby dla niego ostre, może gorzkie słowa i nawet gdyby zdołał ją szybko uciszyć, cudowne wspomnienia dni małżeńskiego szczęścia byłyby zbrukane na zawsze. Od tej pory, ilekroć pomyślałby o swej złotej Naomi, słyszałby tylko jej oskarżenia, widział jej piękną twarz wykrzywioną złością i zeszpeconą gniewem.

Jakie to smutne — tyle cudownych wspomnień skażonych na zawsze.

Obszedł północnozachodni narożnik wieży i znalazł Naomi tam, gdzie się spodziewał. Nie siedziała, otrzepując włosy z igieł, tylko leżała, poskręcana i nieruchoma.

Nie miał ochoty podchodzić bliżej. Przyglądał jej się z bezpiecznej odległości, mrużył w blasku słońca oczy i wypatrywał najsłabszego choćby drgnienia. Nasłuchiwał w bezwietrznej, niezakłóconej brzęczeniem owadów, pozbawionej życia ciszy, oczekując niemal, że Naomi zacznie śpiewać jedną ze swych ulubionych piosenek — Somewhere over the Rainbow albo What a Wonderful World — lecz cieniutkim, stłumionym, pozbawionym melodii głosem, zdławionym krwią i chrapliwym od zmiażdżonej krtani.

Doprowadzał się do obłędu, i to niepotrzebnie. Był niemal przekonany, że jest martwa, ale musiał się upewnić, a to oznaczało, że trzeba podejść bliżej. Nie miał wyjścia. Szybkie spojrzenie, a potem dalej, dalej, w pełną przygód i ciekawą przyszłość.

Podchodząc bliżej, zrozumiał, dlaczego czuł taką niechęć. Bał się, że jej piękna twarz będzie straszliwie zniekształcona, poszarpana, zmiażdżona.

Junior był wrażliwy.

Nie lubił filmów wojennych ani kryminalnych, w których ludzie byli zabijani strzałem albo nożem, czy nawet po cichu truci, ponieważ zawsze pokazywano ciało denata, jakby widz nie chciał uwierzyć na słowo, że ktoś został zgładzony, i dalej śledzić akcji. Zdecydowanie wolał opowieści miłosne i komedie.

Kiedyś zaczął czytać thriller Mickeya Spillane’a i był dosłownie chory z powodu opisów okrucieństwa. Niewiele brakowało, a nie byłby w stanie przebrnąć przez tę książkę, ale uważał, że jeśli ktoś nie może skończyć tego, co zaczął, dowodzi to skazy na charakterze, nawet gdy rzecz dotyczy tylko odrażająco krwawej lektury.

W filmach wojennych i thrillerach niebywale podniecała go akcja. Akcja nie budziła jego oporów. Jego opory budziły dopiero jej skutki.

Zbyt wielu filmowców i powieściopisarzy upiera się, żeby pokazywać właśnie skutki, jakby były równie ważne co sama historia. Wszak najzabawniejszy jest ruch, akcja, nie zaś konsekwencje. Jeśli ogląda się scenę z pędzącym pociągiem i ten pociąg uderza na przejeździe w autobus pełen zakonnic, zmiatając go z szyn i gnając dalej jak szalony, to chce się za nim podążać, zamiast cofać się i sprawdzać, co stało się z nieszczęsnymi zakonnicami; żywe czy martwe, biedaczki przechodzą do historii w chwili, gdy ten cholerny autobus zmiotło z torów, a najważniejszy jest pociąg — nie konsekwencje, lecz sam fakt pędu.

Teraz, na tym słonecznym wzniesieniu w Oregonie, z dala od jakiegokolwiek pociągu i jeszcze dalej od zakonnic, Junior dostosował ową artystyczną wizję do sytuacji, przezwyciężył obrzydzenie i odzyskał poczucie akcji. Zbliżył się do leżącej żony, stanął nad nią i wpatrując się w jej nieruchome oczy, spytał:

— Naomi?

Nie wiedział, dlaczego wymówił jej imię, ponieważ wystarczyło spojrzeć na jej twarz, by się upewnić, że nie żyje. Odkrył w swoim głosie nutkę melancholii. Miał wrażenie, że już za nią tęskni.

Gdyby jej wzrok odzyskał na dźwięk mężowskiego głosu ostrość spojrzenia, gdyby zamrugała w odpowiedzi, Junior może nie odczuwałby niezadowolenia, choć wszystko zależałoby od jej fizycznego stanu. Sparaliżowana od szyi w dół, nie przedstawiając żadnego fizycznego zagrożenia, z uszkodzonym mózgiem w stopniu uniemożliwiającym mówienie czy pisanie, czy jakikolwiek sposób przekazania policji, co się naprawdę wydarzyło, a jednak wciąż nieskazitelnie piękna, nadal mogłaby pod wieloma względami wzbogacać jego życie. W odpowiednich okolicznościach, mając przy boku słodką Naomi, olśniewająco atrakcyjną jak zawsze, lecz uległą i bezwolną jak lalka, może chciałby ofiarować jej dom i opiekę.

Działanie bez konsekwencji.

Była jednak martwa jak ropucha przejechana przez ciężarówkę i wzbudzała w nim takie samo zainteresowanie jak autobus z zakonnicami.

Zadziwiające, że jej twarz była równie niezwykła jak zawsze. Naomi upadła na plecy, więc największych obrażeń doznał kręgosłup i potylica. Junior nie chciał myśleć o tym, jak wygląda tył jej głowy. Na szczęście kaskada złotych włosów kryła straszliwą prawdę. Naomi miała nieco skrzywione rysy, co sugerowało istną masakrę pod spodem, ale wyraz jej twarzy nie był ani smutny, ani groteskowy. Wręcz przeciwnie, owo skrzywienie nadawało jej jednostronny, zabawny i jednocześnie pociągający grymas psotnego skrzata. Usta miała rozchylone, jakby wypowiedziała przed chwilą coś niebywale śmiesznego.

Był zaskoczony, że jej kamienne łoże jest tak skąpo splamione czerwienią, dopóki nie uświadomił sobie, że umarła w chwili uderzenia o ziemię. Jej serce, zatrzymane tak gwałtownie, nie zdążyło wypompować krwi z ran.

Przyklęknął obok ciała i dotknął ostrożnie twarzy. Skórę wciąż miała ciepłą.

Junior, jak zawsze niezwykle uczuciowy, pocałował ją na pożegnanie. Tylko raz. Długo, ale raz, nie wsuwając jej przy tym w usta języka.

Potem wrócił na drogę pożarową i skierował się na południe, przyspieszając kroku. Kiedy dotarł do pierwszego zakrętu, przystanął i spojrzał za siebie, na szczyt wzgórza.

Złowieszcza, czarna sylwetka wieży majaczyła na niebie. Otaczający ją las zdawał się kurczyć w przestrachu, jakby sama natura nie chciała mieć z tą budowlą nic wspólnego.

Z boku, wysoko w górze, jak na zawołanie pojawiły się trzy wrony. Krążyły nad miejscem, w którym spoczywała Naomi jak Śpiąca Królewna, obdarzona pocałunkiem, lecz nadal pogrążona we śnie.

Wrony to padlinożercy.

Upominając się, że najważniejsze jest działanie, a skutki nieistotne, Junior Cain ruszył w dalszą drogę. Szedł teraz swobodnym krokiem, śpiewając rytmicznie jak żołnierze podczas ćwiczeń, ale ponieważ nie znał ani jednej wojskowej piosenki, skandował słowa Somewhere over the Rainbow, bez melodii, w takt kroków, nie zmierzając do czarodziejskiej krainy, tylko do przyszłości, która obiecywała niezwykłe doświadczenia i niespodzianki bez końca.

6

Agnes była drobnej budowy i niska, a Maria Elena Gonzalez jeszcze niższa i drobniejsza. Mimo to, gdy siedziały po przekątnej przy kuchennym stole, młode kobiety z dwóch odmiennych światów, ale o bardzo podobnych osobowościach, ich spór o zapłatę za lekcje angielskiego był niemal tak monstrualny jak spotkanie dwóch płyt tektonicznych głęboko pod wybrzeżem kalifornijskim. Maria była zdecydowana płacić gotówką albo pracą. Agnes upierała się, że lekcje to wyraz przyjaźni, która nie wymaga żadnych gratyfikacji.

— Nie będę okradać przyjaciółka — oświadczyła Maria.

— Nie wykorzystujesz mnie w żaden sposób, moja droga. Lubię cię uczyć i patrzeć, jak robisz postępy. To ja powinnam ci płacić.

Maria zamknęła duże, ciemne jak mahoń oczy i wciągnęła głęboko powietrze, poruszając bezgłośnie wargami. Widać było, że powtarza sobie po cichu jakieś zdanie, by powiedzieć je jak najpoprawniej.

— Dziękuję Marii Dziewicy i Jezusowi każdego wieczoru, że jesteś w moim życiu.

— To urocze, Mario.

— Ale kupuję angielski — oświadczyła zdecydowanie, podsuwając Agnes trzy jednodolarowe banknoty.

Za trzy dolary można było kupić tuzin jaj albo dwanaście bochenków chleba, Agnes zaś nigdy tej biednej kobiecie i jej dzieciom nie odjęłaby niczego od ust. Zdecydowanym ruchem odsunęła banknoty.

Maria zacisnęła szczęki, zasznurowała usta, zmrużyła oczy, po czym przesunęła pieniądze z powrotem w stronę Agnes.

Ignorując ten gest, Agnes otworzyła podręcznik.

Maria odwróciła się na krześle od trzech dolarów i książki.

Wpatrując się gniewnie w kark przyjaciółki, Agnes oświadczyła:

— Jesteś niemożliwa.

— Źle. Maria Elena Gonzalez jest prawdziwa.

— Nie o to mi chodziło, i doskonale o tym wiesz.

— Nie wiem nic. Ja głupia meksykańska kobieta.

— Głupia na pewno nie jesteś.

— Teraz zawsze być głupia, zawsze ze zły angielski.

— Słaby angielski. Twój angielski nie jest zły, tylko słaby.

— No to ucz.

— Nie za pieniądze.

— Nie za darmo.

Siedziały przez kilka minut bez ruchu — Maria plecami do stołu, Agnes wpatrzona w kark Marii, starając się zachować spokój i rozsądek.

W końcu Agnes podniosła się z miejsca. Łagodny skurcz opasał jej brzuch i krzyż pierścieniem bólu. Musiała oprzeć się o stół i poczekać, aż kryzys przeminie.

Bez słowa nalała kawy i postawiła przed Marią. Wyłożyła na talerz kawałek domowego ciasta.

Maria popijała z filiżanki, siedząc bokiem do stołu, wciąż odwrócona od trzech zmiętych banknotów.

Agnes wyszła z kuchni przez hol, omijając jadalnię, i gdy przechodziła pod łukiem w salonie, Joey zerwał się z fotela, upuszczając przy tym książkę, którą czytał.

— Jeszcze nie czas — uspokoiła go, kierując się w stronę schodów.

— A jeśli się mylisz?

— Zaufaj mi, Joey, wiem najlepiej.

Gdy Agnes wspinała się na górę, Joey pobiegł za nią i spytał:

— Dokąd idziesz?

— Na górę, głuptasie.

— Co chcesz robić?

— Zniszczyć trochę ubrań.

— Co takiego?

Przyniosła z łazienki nożyczki do paznokci, wyjęła z szafy czerwoną bluzkę i usiadła na brzegu łóżka. Przecinając ostrożnie małymi ostrzami nitki, przewróciła bluzkę na drugą stronę i usunęła szwy pod pachą, niszcząc przy okazji marszczenie z przodu.

Z garderoby Joeya wyciągnęła starą niebieską kurtkę, którą nosił już bardzo rzadko. Podszewka była obwisła, wytarta i podniszczona. Podarła ją bez wahania. Posługując się małymi nożyczkami, rozcięła szew na ramieniu.

Do rosnącej góry zniszczonej odzieży dorzuciła jeden z mężowskich swetrów, uprzednio odrywając kościany guzik i niemal całkowicie usuwając naszywaną kieszeń. Także parę wytartych drelichowych spodni: szybka rozprawa ze szwem na siedzeniu; naciąć tylną kieszeń, następnie rozedrzeć obiema dłońmi; wyrwać kilka nitek i oderwać do połowy mankiet przy lewej nogawce.

Zniszczyła więcej ubrań męża niż swoich, gdyż był takim kochanym olbrzymem. Łatwiej było uwierzyć, że bezustannie rozrywa odzież z powodu swoich rozmiarów.

Kiedy Agnes dotarła do podnóża schodów, zaczęła się martwić, że przesadziła ze spodniami i że rozmiary zniszczeń wzbudzą podejrzenia.

Na jej widok Joey ponownie zerwał się z fotela. Tym razem jednak nie upuścił książki, ale wpadł na podnóżek i niemal stracił równowagę.

— Kiedy miałeś tę przeprawę z psem? — spytała.

Otworzył szeroko oczy.

— Z jakim psem?

— To było wczoraj czy przedwczoraj?

— Pies? Nie było żadnego psa.

Potrząsając mu przed nosem podartymi spodniami, spytała:

— Kto więc je tak urządził?

Wpatrywał się nieszczęśliwym wzrokiem w spodnie. Choć były stare, lubił w nich chodzić w wolne dni po domu.

— Och — zorientował się wreszcie, o co chodzi. — Ten pies.

— To cud, że cię nie pogryzł.

— Dzięki Bogu — przyznał. — Miałem łopatę.

— Nie uderzyłeś chyba biednego psiaka łopatą? — spytała z udawanym oburzeniem.

— Przecież mnie zaatakował.

— To tylko miniaturka collie.

Joe zmarszczył czoło.

— Wydawało mi się, że to duży pies.

— Nie, nie, kochanie. To ta mała Muffin z sąsiedztwa. Duży pies z całą pewnością rozszarpałby nie tylko spodnie, ale i ciebie. Trzeba ułożyć wiarygodną historyjkę.

— Muffin wygląda na sympatycznego zwierzaka.

— Ale to nerwowa rasa, mój kochany. Z takimi nigdy nic nie wiadomo, prawda?

— Chyba masz rację.

— Tak czy owak, nawet jeśli Muffin cię zaatakowała, to przecież taka słodka psina. Co by pomyślała o tobie Maria, gdybyś jej powiedział, że uderzyłeś biedaczkę łopatą?

— Walczyłem o życie, prawda?

— Pomyśli, że jesteś okrutny.

— Nie powiedziałem, że ją uderzyłem.

Przekrzywiając z uśmiechem głowę, Agnes obserwowała go, pełna pogodnego oczekiwania.

Joey wpatrywał się przez chwilę ze zmarszczonym czołem w podłogę, przerzucił ciężar ciała z jednej nogi na drugą, westchnął, skupił uwagę na suficie, znów przestąpił z nogi na nogę, zupełnie jak wytresowany niedźwiedź, który nie może sobie przypomnieć, na czym ma polegać kolejna sztuczka.

W końcu powiedział:

— Złapałem łopatę, szybko wykopałem dziurę i zakopałem psa po szyję. Aż się uspokoił.

— I to twoja wersja, hę?

— Będę się jej trzymał.

— No to masz szczęście, że jej angielski jest tak zły, jak sama powiada.

— Nie możesz po prostu wziąć od niej pieniędzy?

— Pewnie. A może zażądam w ramach zapłaty jednego z jej dzieci?

— Lubiłem te spodnie.

Idąc do kuchni, Agnes zapewniła go:

— Będą jak nowe, kiedy je naprawi.

— Masz także mój sweter? — rzucił za nią. — Co zrobiłaś z moim swetrem?

— Jak nie będziesz siedział cicho, wrzucę go do ognia.

Maria skubała w kuchni swój kawałek ciasta. Agnes położyła sfatygowaną odzież na krześle.

Maria wytarła starannie palce w papierową chusteczkę, po czym z zainteresowaniem obejrzała ubrania. Zarabiała na życie jako krawcowa w miejskiej pralni. Na widok każdego rozdarcia, dziury po guziku i rozerwanego szwu cmokała językiem.

— Joey tak niszczy wszystko, co ma na sobie — wyjaśniła Agnes.

— Mężczyźni — westchnęła współczująco Maria.

Rico, jej mąż — pijak i hazardzista — uciekł z inną kobietą, zostawiając Marię na łasce losu z dwoma córeczkami. Nie ulegało wątpliwości, że nawiał w nieskazitelnie czystym, odprasowanym i pocerowanym odzieniu.

Krawcowa wzięła do ręki drelichowe spodnie i uniosła brwi.

Sadowiąc się na krześle, Agnes wyjaśniła:

— Zaatakował go pies.

Maria zrobiła wielkie oczy.

— Pitbul? Owczarek niemiecki?

— Mały collie.

— Jaki to taki pies?

— Muffin. No wiesz, z sąsiedztwa.

— Mała Muffin to zrobić? — Maria nie posiadała się ze zdumienia.

— To nerwowa rasa.

— Qué?

— Muffin była w złym nastroju.

— Qué?

Agnes znów się skrzywiła. Kolejny skurcz. W miarę łagodny, ale pojawił się dość szybko po ostatnim. Objęła ogromny brzuch dłońmi i zaczęła oddychać, powoli i głęboko, aż ból ustąpił.

— Tak czy owak — oświadczyła, jakby zaskakujące zachowanie psiaka zostało należycie wyjaśnione — ta robota powinna pokryć koszt dziesięciu lekcji.

Twarz Marii zmarszczyła się niczym kawałek pergaminu ściągniętego kilkoma szwami.

— Sześć lekcji.

— Dziesięć.

— Sześć.

— Dziewięć.

— Siedem.

— Dziewięć.

— Osiem.

— Stoi — zgodziła się Agnes. — A teraz schowaj te trzy dolary i zacznijmy lekcję, zanim odejdą mi wody.

— Woda może odejść? — spytała Maria, spoglądając na kran przy kuchennym zlewie. — Tyle mam jeszcze się nauczyć.

7

Wokół słońca kłębiły się chmury, a niebo Oregonu w odsłoniętych miejscach nabierało szafirowej barwy. W długim cieniu wieży obserwacyjnej krążyli policjanci niczym kruki o jasnych oczach.

Ponieważ wieża stała na wzniesieniu, które wytyczało granicę między terenami należącymi do okręgu i obszarem państwowym, funkcjonariusze byli głównie miejscowi, ale zjawiło się też dwóch przedstawicieli władz federalnych.

Towarzyszył im krępy, krótko ostrzyżony mężczyzna pod pięćdziesiątkę, ubrany w czarne spodnie i szarą sportową marynarkę w jodełkę. Twarz miał niemal całkiem płaską, brodę słabo zaznaczoną i wyraźny podbródek. Dla Juniora stanowiło tajemnicę, jaką pełni funkcję. Byłby najmniej rzucającym się w oczy człowiekiem w tłumie przeciętniaków, gdyby nie ciemne znamię wokół prawego oka. Pokrywało znaczną część grzbietu nosa, było nieco jaśniejsze na czole, potem biegło z powrotem do oka, by sięgnąć wreszcie górnej części policzka.

Funkcjonariusze porozumiewali się szeptem. A może Junior był zbyt rozkojarzony, by słyszeć ich wyraźnie.

Miał kłopoty ze skupieniem uwagi na otoczeniu. Przez głowę przelatywały mu dziwne i niezwiązane ze sobą myśli, niczym powolne, oleiste fale zwiastujące huragan na groźnym morzu.

Wcześniej pokonał sprintem drogę pożarową i dotarł zdyszany do chevroleta, ale nim ruszył w stronę Spruce Hills, najbliższego miasta, pogrążył się w tym dziwnym stanie. Jechał jak pijany. Załoga radiowozu próbowała go zatrzymać, ale od szpitala dzieliło go tylko jedno skrzyżowanie i zatrzymał się dopiero pod budynkiem, skręcając zbyt ostro na podjazd. Podskoczył na krawężniku i niemal uderzył w jakiś samochód, hamując przy wejściu do izby przyjęć, gdzie nie wolno było parkować. Wytoczył się z chevroleta, wrzeszcząc na policjanta, by sprowadził karetkę, sprowadził karetkę, sprowadził karetkę!

Przez całą drogę powrotną na wzgórze, siedząc z przodu obok zastępcy szeryfa okręgowego w radiowozie, za którym pędziła karetka i inne wozy policyjne, trząsł się gwałtownie. Próbował odpowiadać na pytania funkcjonariusza, ale głos mu się łamał. Junior był w stanie wyrzucać z siebie tylko chrapliwie: „Jezu, drogi Jezu”, raz za razem.

Szosa biegła pozbawioną słonecznego blasku doliną. Oblał się zimnym potem, widząc krwawe refleksy rzucane na skalne ściany przez światła alarmowe. Od czasu do czasu odzywała się syrena, by przegonić z drogi inne wozy, a on pragnął nieodparcie zawodzić wraz z nią, wyć z przerażenia, żalu, smutku i samotności.

Opanował się jednak, ponieważ czuł, że gdyby zaczął krzyczeć, nie byłby w stanie przestać przez bardzo długi czas.

Wysiadł z dusznego wozu. Na dworze było chłodno, o wiele chłodniej niż wtedy, gdy stąd uciekał. Stanął niepewnie, a wokół niego skupili się policjanci i sanitariusze. Potem zaprowadził ich przez dziką trawę do Naomi, potykając się o niewielkie kamienie, które inni omijali bez trudu.

Wiedział, że wygląda równie podejrzanie jak Adam w raju po zjedzeniu jabłka. Pot, napady gwałtownego drżenia, nuta strachu w głosie, nad którym nie umiał zapanować, niemożność patrzenia komukolwiek w oczy dłuższą chwilę — były to niezwykle wymowne symptomy, które nie uszły z pewnością uwagi tych profesjonalistów. Rozpaczliwie pragnął odzyskać nad sobą panowanie, ale nie wiedział, jak to zrobić.

Jeszcze raz podszedł do martwej żony.

Plamy opadowe były już wyraźne, krew spłynęła do niższych partii ciała. Gołe nogi, ramiona i twarz odznaczały się upiorną bladością.

Martwe spojrzenie wciąż wydawało się zadziwiająco czyste. Jakie to dziwne, że siła uderzenia nie wywołała krwotoku w tych lawendowych, niezwykłych oczach. Ani kropli krwi, tylko zdumienie.

Junior, stojąc nad martwym ciałem, zdawał sobie sprawę, że policjanci bacznie go obserwują. Próbował sobie rozpaczliwie przypomnieć, co niewinny mąż w takiej sytuacji zwykle mówi albo robi, ale zawiodła go wyobraźnia. Nie był w stanie uporządkować myśli.

Narastało w nim wzburzenie, a jego zewnętrzne oznaki uwidoczniły się jeszcze bardziej. Choć pod wieczór zrobiło się chłodno, pocił się jak człowiek przywiązany do krzesła elektrycznego. Lały się z niego strugi, niemal tryskały na wszystkie strony. Trząsł się, trząsł się bezustannie i mógłby przysiąc, że słyszy grzechot własnych kości, jakby w garnku z wrzątkiem postukiwało jajko.

Czy sądził, że ujdzie mu to na sucho? Musiał być chyba obłąkany, musiał ulec jakiemuś złudzeniu.

Jeden z sanitariuszy przyklęknął przy ciele, sprawdzając puls Naomi, choć w tych okolicznościach wydawało się to przesadną formalnością.

Ktoś stanął obok Juniora i rzekł:

— Proszę jeszcze raz powiedzieć, jak to się stało.

Junior podniósł wzrok i spojrzał w oczy krępego człowieka ze znamieniem. Były szare, twarde jak stal, ale czyste i zaskakująco piękne w tej skądinąd nieszczęsnej twarzy.

Głos tego mężczyzny rozbrzmiewał mu w uszach głuchym echem, jakby dobiegał z drugiej strony tunelu. A może z końcowego punktu na drodze skazańca, między ostatnim posiłkiem a komorą egzekucyjną.

Junior odchylił głowę i spojrzał w stronę wyłamanej balustrady na platformie obserwacyjnej.

Czuł, że inni też tam patrzą.

Wszyscy milczeli. Dzień był śmiertelnie nieruchomy. Z nieba zniknęły wrony, lecz teraz sunął po nim bezgłośnym lotem jakiś samotny jastrząb — sędzia spoglądający na swą ofiarę.

— Ona… jadła. Suszone morele — mówił niemal szeptem Junior, jednak na wzniesieniu panowała taka cisza, że każdy z tych domniemanych oskarżycieli musiał go bardzo dobrze słyszeć. — Chodziła… po tarasie. Przystanęła. Widok… ona… ona… oparła się. Zniknęła.

Nagle Junior Cain odwrócił się od wieży, od ciała swej utraconej miłości, osunął się na kolana i zwymiotował. Nigdy jeszcze tak nie rzygał, nawet w ataku najgorszej niestrawności czy chorobie. Popłynęły niepowstrzymanym strumieniem cuchnące wymiociny, gorzkie i gęste, jakby w monstrualnej sprzeczności ze skromnym posiłkiem. Nie czuł mdłości, ale mięśnie brzucha skurczyły mu się tak boleśnie i mocno, że zgięło go wpół i wyrzygał jeszcze więcej, spazmatycznie, aż w końcu pluł tylko rzadkim kleikiem, zielonym od żółci, musiały być to już resztki, ale okazało się, że nie, gdyż znów pojawiła się żółć, tak żrąca, że zaczęła wypalać mu dziąsła — o Boże, błagam, dosyć! — a potem jeszcze więcej żółci. Rzucało całym jego ciałem. Dławił się czymś obrzydliwym. Zacisnął mokre powieki, by nie patrzeć, nie mógł jednak uciec od straszliwego odoru.

Jeden z sanitariuszy pochylił się nad nim już wcześniej, by przycisnąć zimną dłoń do nasady jego karku. Teraz powiedział nagląco:

— Kenny! Mamy tu hematemesis!

Tupot stóp w stronę karetki. Najwidoczniej Kenny. Drugi sanitariusz.

Jako rehabilitant Junior miał zajęcia nie tylko z masażu, wiedział więc, co znaczy hematemesis. Krwawe wymioty.

Otworzył oczy, mrugając przez łzy, podczas gdy brzuch skręcały mu jeszcze silniejsze skurcze. Dostrzegł pasemka czerwieni w wodnistym zielonym płynie, który z niego wyciekał. Jaskrawoczerwone. Krew żołądkowa byłaby czarna. A ta musiała pochodzić z gardła. Chyba że niewiarygodnie gwałtowne skurcze rozerwały mu tętnicę w żołądku, a to by znaczyło, że wypluwa z siebie życie.

Zastanawiał się, czy jastrząb — sędzia spadający z góry — zatoczył już najmniejsze koło, nie mógł jednak unieść głowy.

Położyli go na boku, a on nie wiedział nawet, kiedy to się stało. Głowę podtrzymywał mu jeden z sanitariuszy, tak aby mógł wydalać z siebie krew i żółć, zamiast się nimi dławić.

Ból skręcający wnętrzności był niewyobrażalny, istna rozkosz śmierci. Przez dwunastnicę, żołądek i przełyk przepływały mu niepowstrzymane skurcze. Po każdym chwytał spazmatycznie powietrze, lecz bez większego powodzenia.

Zimna wilgoć tuż ponad zgięciem lewego ramienia. Ukłucie. To gumowa opaska ścisnęła mu lewą rękę, by uwypuklić żyłę, a ukłuła go igła strzykawki.

Przypuszczał, że dali mu lek na mdłości. Bał się, że nie zadziała dostatecznie szybko, by go ocalić.

Wydawało mu się, że słyszy cichy szum ostrych jak brzytwa skrzydeł. Nie miał odwagi spojrzeć w górę.

Znów wymiociny w gardle.

Agonia.

Do głowy sączyła mu się ciemność, jakby z zalanego żołądka i przełyku niepowstrzymaną strugą płynęła krew.

8

Po lekcji angielskiego Maria Elena Gonzalez udała się do domu z plastikową torbą pełną starannie zniszczonych ubrań, a także mniejszą, papierową, w której były wiśniowe babeczki dla jej córeczek.

Agnes zamknęła drzwi za uczennicą, odwróciła się i wpadła swoim wielkim brzuchem na Joeya. Uniósł gwałtownie brwi i położył dłonie na jej wypukłym podołku, jakby była bardziej krucha od ptasiego jajka i cenniejsza od klejnotu.

— Już? — spytał.

— Chciałabym wpierw posprzątać w kuchni.

— Aggie, nie — poprosił błagalnie.

Przypominał jej Misia Smutaska z książeczki, którą zdążyła już kupić dla dziecka. „Miś Smutasek nosi smutki po kieszonkach, pod czapeczką i w skarbonkach. Dźwiga je na grzbiecie oraz pod pachami. I cóż z tego? Wszyscy go kochamy”.

Skurcze były teraz coraz częstsze i trochę silniejsze, powiedziała więc:

— No dobrze, ale muszę jeszcze powiedzieć Edomowi i Jacobowi, że wyjeżdżamy.

Edom i Jacob byli jej starszymi braćmi, zajmowali dwa małe mieszkanka nad dużym garażem na tyłach posesji.

— Już ich zawiadomiłem — rzekł Joey, otwierając drzwi szafy w przedpokoju z takim impetem, że o mało nie wyrwał ich z zawiasów.

Wyciągnął jej płaszcz niebywale wprawnym ruchem. Stwierdziła ze zdumieniem, że odnajduje ramiona w rękawach, a kołnierz na karku — ze względu na swe rozmiary miała poważne problemy z każdym ubraniem, pomijając kapelusze.

Kiedy znów się obróciła do Joeya, zdążył już włożyć marynarkę i złapać kluczyki do wozu, które leżały na małym stoliku. Delikatnie wziął ją pod ramię, jakby była słaba i potrzebowała wsparcia. Wyszli na ganek.

Nie tracił czasu na zamykanie drzwi. W Bright Beach Anno Domini 1965 przestępcy byli równie liczni jak dinozaury.

Popołudnie przygasało z wolna, a niebo jakby przyciągały do ziemi wiązki szarego światła, nawijającego się coraz szybciej na szpulę zachodniego horyzontu.

Ciemnozielony pontiac czekał już na podjeździe, a nieskazitelny błysk lakieru mógł wręcz sprowokować kapryśną aurę i wywołać deszcz. Joey zawsze utrzymywał wóz w idealnej czystości i z pewnością nie miałby czasu zarabiać na życie, gdyby przyszło mu żyć w innym rejonie świata niż południowa Kalifornia.

— Dobrze się czujesz? — spytał, otwierając drzwi po stronie pasażera i pomagając żonie wejść do środka.

— Jak ryba w wodzie.

— Na pewno?

— Jak nowo narodzona.

Wnętrze pontiaca pachniało przyjemnie cytrynami, choć na lusterku wstecznym nie wisiał żaden z tych kiczowato ozdobnych odświeżaczy zapachu. Siedzenia, czyszczone regularnie z użyciem mydła, były bardziej miękkie i wygodniejsze niż w dniu, gdy wóz dostarczono z Detroit. Deska rozdzielcza wręcz lśniła.

Joey otworzył drzwi po swojej stronie, usiadł za kierownicą i spytał:

— Wygodnie ci?

— Jak w piernatach.

— Wyglądasz blado.

— Jestem zdrowa jak koń.

— Żarty sobie ze mnie robisz, co?

— Tak słodko o to prosisz, że nie mogę ci odmówić.

Gdy tylko Joey zatrzasnął drzwi, Agnes złapał skurcz. Skrzywiła się, głośno wciągając powietrze przez zaciśnięte zęby.

— O nie — jęknął Miś Smutasek. — O nie.

— Słodkie nieba, kochanie, odpręż się. To nie jest zwyczajny ból. To ból szczęścia. Nasza mała dziewczynka będzie z nami jeszcze przed upływem dnia.

— Mały chłopiec.

— Zaufaj matczynej intuicji.

— Ojciec też ją miewa. — Był tak zdenerwowany, że stukał kluczykiem przez długą chwilę o stacyjkę, zanim udało mu się trafić do celu. — Powinien być chłopiec, bo wtedy zawsze będziesz miała mężczyznę w domu.

— Chcesz zwiać z jakąś blondynką?

Nie mógł uruchomić wozu, gdyż uparcie przekręcał kluczyk w niewłaściwą stronę.

— Wiesz, o co mi chodzi. Nie wybieram się jeszcze na tamten świat, ale kobiety żyją od mężczyzn o parę ładnych lat dłużej. Statystyki nie kłamią.

— Wieczny agent ubezpieczeniowy.

— No cóż, to prawda — powiedział, przekręcając w końcu kluczyk we właściwą stronę i zapalając silnik.

— Chcesz mi sprzedać polisę?

— Nikomu dziś jeszcze nie sprzedałem, a muszę z czegoś żyć. Dobrze się czujesz?

— Boję się — wyznała.

Zamiast wrzucić bieg, położył misiowatą dłoń na jej rękach.

— Coś nie tak?

— Boję się, że wjedziesz prosto w drzewo.

Wyglądał na urażonego.

— Jeżdżę najbezpieczniej w całym Bright Beach. Nie miałem nigdy wypadku.

— Ale nie dzisiaj. Jeśli będziesz wrzucał bieg tak długo, jak wsuwałeś kluczyk do stacyjki, to nasza córeczka zasiądzie na tylnym siedzeniu i powie „tata”, zanim dotrzemy do szpitala.

— Synek.

— Po prostu się uspokój.

— Jestem spokojny — zapewnił ją.

Zwolnił hamulec ręczny, wrzucił wsteczny zamiast pierwszego i ruszył w kierunku przeciwnym do ulicy, wzdłuż ściany domu. Przerażony, zahamował gwałtownie.

Agnes nie odezwała się, dopóki Joey nie odetchnął kilka razy głęboko, a potem wskazała przednią szybę.

— Szpital jest tam, w tamtym kierunku.

Popatrzył na nią pokornie.

— Wszystko w porządku?

— Nasza córka będzie całe życie chodzić tyłem, jeśli drogę do szpitala pokonasz na wstecznym biegu.

— Jeśli to córka, będzie taka sama jak ty — oświadczył. — Nie zniosę dwóch takich kobiet w domu.

— Dzięki nam będziesz czuł się młodo.

Joey z wielką uwagą wrzucił bieg i ruszył w stronę ulicy, spojrzał na boki z podejrzliwością żołnierza na wrogim terytorium. Skręcił w prawo.

— Dopilnuj, by Edom porozwoził rano wypieki — przypomniała mu Agnes.

— Jacob powiedział, że raz mógłby się sam tym zająć.

— Jacob straszy ludzi — zauważyła Agnes. — Nikt nie tknąłby placka dostarczonego przez Jacoba. Chyba że po badaniach laboratoryjnych.

Powietrze przecięły igiełki deszczu i zaczęły bezzwłocznie haftować srebrzyste wzorki na asfalcie. Włączając wycieraczki, Joey powiedział:

— Chyba po raz pierwszy mówisz, że jeden z twoich braci jest dziwny.

— Nie są dziwni, mój drogi. Są tylko trochę ekscentryczni.

— Tak jak woda jest trochę mokra.

— Nie masz nic przeciwko temu, że mieszkają obok, Joey? — spytała ze zmarszczonym czołem. — Są ekscentryczni, ale bardzo ich kocham.

— Ja też — wyznał. Po chwili uśmiechnął się i potrząsnął głową. — Taki smutny agent ubezpieczeniowy jak ja wygląda przy nich niczym beztroska uczennica szkoły podstawowej.

— No, nauczyłeś się wreszcie prowadzić — mrugnęła do niego.

Był w rzeczywistości znakomitym kierowcą i w wieku trzydziestu lat miał czyste konto: żadnych wykroczeń, żadnych wypadków.

Jednak jego umiejętności i wrodzona ostrożność nie zdały się na nic, gdy ford pick-up przejechał na czerwonym świetle, zahamował zbyt późno i uderzył w drzwi pontiaca po stronie pasażera.

9

Kołysząc się na niespokojnych wodach, prześladowany nieziemskim i dręczącym dźwiękiem, Junior Cain ujrzał w wyobraźni gondolę na czarnej rzece. Miała wyrzeźbionego na dziobie smoka, takiego samego widział kiedyś na okładce powieści fantasy, przedstawiającej wikingów w długiej łodzi. Gondolierem nie był jednak wiking, ale wysoka postać w czarnej szacie, o twarzy zakrytej ogromnym kapturem; nie kierowała łodzią za pomocą tradycyjnego wiosła, lecz jakiegoś przyrządu, jak się okazało — kija z przymocowanymi doń ludzkimi kośćmi. Nurt rzeki biegł pod ziemią, zamiast nieba widać było kamienne sklepienie, na odległym brzegu płonęły ogniska. Właśnie stamtąd docierało to dręczące zawodzenie, krzyk przepełniony wściekłością, żalem i straszliwym pragnieniem.

Prawda, jak zwykle, nie była nadprzyrodzona. Junior otworzył oczy i odkrył, że jest w tylnej części karetki. Miała nią jechać Naomi. Przypuszczał, że wysyłali po nią wóz z kostnicy.

Sanitariusz, a nie gondolier czy demon, czuwał nad nim. Wyła zaś syrena.

Czuł się tak, jakby dwaj zawodowi przestępcy tłukli go bezlitośnie po brzuchu pięściami i ołowianymi rurkami. Serce przy każdym uderzeniu zdawało się napierać boleśnie na skórzane pasy, którymi był unieruchomiony, gardło miał wyschnięte na wiór.

W jego nozdrzach tkwiła podwójna rurka dostarczająca tlen. Z przyjemnością chłonął słodki i zimny strumień. Jednak w ustach wciąż czuł smak obrzydliwej masy, którą z siebie wyrzucał, a na języku i zębach warstwę jakby pleśni.

Przynajmniej już nie wymiotował.

Na myśl o tym mięśnie jego brzucha skurczyły się jak ciało żaby pod wpływem szoku elektrycznego. Zakrztusił się z przerażenia.

Co się ze mną dzieje? — zadawał sobie pytanie.

Sanitariusz wyjął mu z nosa rurkę i szybko uniósł głowę, podstawiając ręcznik pod usta.

Ciało znów zdradziło Juniora, tak jak przedtem, ale tym razem w sposób, który go przeraził i napełnił wstydem. Panował jeszcze tylko nad płynem mózgowo-rdzeniowym, nad innymi stracił kontrolę. Przez chwilę, leżąc w tym rozkołysanym ambulansie, żałował, że jednak nie unosi się w gondoli na wodach Styksu i jego męka nie dobiega kresu.

Konwulsje minęły. Opadł z powrotem na poplamioną poduszkę, brudny, śmierdzący, wstrętny. I wtedy doznał nagłego olśnienia, które było albo przejawem zwykłego obłędu, albo geniuszu dedukcyjnego: Naomi, ta wredna dziwka, otruła go!

Sanitariusz, który właśnie przyciskał palce do tętnicy w nadgarstku Juniora, musiał poczuć gwałtowne przyspieszenie jego pulsu.

Junior i Naomi jedli suszone morele z tej samej torebki. Sięgali do niej, nie zaglądając do środka. Wytrząsali z niej owoce na swe dłonie. Nie byłaby w stanie dopilnować, by tylko on brał zatrute.

Czy zamierzała go zabić i popełnić samobójstwo?

Nie ta radosna, kochająca życie, uduchowiona, religijna Naomi. Na każdy dzień spoglądała przez złotą mgiełkę, którą roztaczało słońce w jej sercu.

Kiedyś do niej tak mówił. Złota mgiełka, słońce w sercu. Jego słowa ją oczarowały, miała łzy w oczach, a seks nigdy nie był wspanialszy.

Bardziej prawdopodobne, że trucizna była w kanapce z serem albo w butelce z wodą.

Ścisnęło mu się serce na myśl, że urocza Naomi dopuściła się takiego podstępu. Słodka, szczodra, uczciwa, miła Naomi z pewnością nie byłaby w stanie zabić nikogo — w każdym razie nie jego, człowieka, którego kochała.

A może go nie kochała.

Sanitariusz napompował opaskę manometru. Junior miał prawdopodobnie na tyle wysokie ciśnienie, że groziło wylewem. Podwyższyła je wręcz niebotycznie myśl, że miłość żony była kłamstwem.

Może Naomi wyszła za niego dla… Nie, niemożliwe. Nie miał żadnych pieniędzy.

Kochała go, w porządku. Przepadała za nim. Słowo „wielbiła” byłoby nie od rzeczy.

Kiedy już pojawiła się możliwość zdrady, Junior nie był w stanie uwolnić się od podejrzeń. Dobra Naomi, która dawała innym nieskończenie więcej, niż sama w zamian otrzymywała, miała już na zawsze pozostać w jego pamięci otoczona cieniem wątpliwości.

W końcu nikogo nie można w pełni poznać, do ostatniej myśli i uczucia. Żaden człowiek nie jest doskonały. Nawet ktoś świątobliwy i bezinteresowny mógł być w głębi serca potworem, pełnym niewypowiedzianych żądz, którym uległ raz albo nie uległ nigdy.

On sam na przykład był niemal w stu procentach przekonany, że nie potrafiłby zabić drugiej żony. Zważywszy na fakt, że jego małżeństwo z Naomi było na zawsze już splamione cieniem podejrzliwości, nie bardzo sobie wyobrażał, jak mógłby jeszcze kiedykolwiek zaufać komuś na tyle, by złożyć przysięgę przed ołtarzem.

Zamknął zmęczone oczy i poddał się z wdzięcznością opiece sanitariusza, który ocierał mu brudną twarz i spękane wargi chłodną, wilgotną szmatką.

Ujrzał w wyobraźni piękną Naomi. Przez chwilę wyglądała świątobliwie, ale potem wydało mu się, że dostrzega jakąś chytrość w jej anielskim uśmiechu, niepokojący błysk wyrachowania w oczach przepełnionych niegdyś miłością.

Strata uwielbianej żony była druzgocąca, wydawała się raną nie do zagojenia, ale było coś jeszcze gorszego: jej jasny wizerunek splamiony podejrzeniem. Naomi już nie mogła ofiarować mu pociechy i wsparcia, a teraz jeszcze na dodatek Junior był pozbawiony nieskalanych wspomnień, które podtrzymywałyby go na duchu. Jak zwykle — nie działanie go prześladowało, ale skutki.

Zbrukana pamięć o Naomi była tak przejmująco smutna, tak straszna, że zaczął zadawać sobie pytanie, czy ją zniesie. Poczuł, jak drżą mu usta, jak miękną, nie od ponownych mdłości, ale z żalu. Oczy napełniły mu się łzami.

Być może sanitariusz dał mu zastrzyk na uspokojenie. Gdy karetka zawodziła, pędząc przez ten najbardziej szczególny z wszystkich dni, Junior Cain płakał przejmująco, choć cicho — potem zaznał chwilowego ukojenia w kamiennym śnie.

—

Zbudził się na szpitalnym łóżku, górną część ciała miał nieco uniesioną. Jedynym źródłem światła w pokoju było pojedyncze okno; szara niczym popiół iluminacja, zbyt przygaszona, by nazywać ją blaskiem, porozcinana przez listwy żaluzji na bezbarwne wstęgi. Większość pomieszczenia ginęła w mroku.

Wciąż miał w ustach kwaśny smak, choć już nie tak obrzydliwy. Wszelkie zapachy — środków dezynfekcyjnych, pasty do podłogi, świeżo wypranej pościeli — były cudownie orzeźwiające, bez śladu charakterystycznej woni płynów organicznych.

Czuł niewiarygodną słabość. Jakby przygniatał go ogromny ciężar. Nawet unoszenie powiek wymagało wysiłku.

Obok łóżka stała kroplówka, a do jego żyły spływał płyn, uzupełniając elektrolity, które utracił w wyniku torsji, ale zapewne i środek przeciwwymiotny. Prawe ramię miał przytwierdzone rzemieniem do bocznej listwy łóżka, by nie zginał łokcia, co groziło wysunięciem się igły.

Leżał w pokoju dwuosobowym. Drugie łóżko było puste.

Sądził, że jest sam, ale gdy wykrzesał z siebie odrobinę energii i zmienił ułożenie głowy, usłyszał chrząknięcie. Ten gardłowy dźwięk dobiegł gdzieś z prawego kąta.

Junior wyczuwał instynktownie, że ten obserwujący go w ciemności człowiek nie ma dobrych intencji. Lekarze i pielęgniarki nie sprawdzali stanu pacjentów przy zgaszonym świetle.

Stwierdził z ulgą, że udało mu się nie poruszyć ani wydać żadnego dźwięku. Pragnął zorientować się w sytuacji, nie ujawniając jednocześnie, że jest przytomny.

Górna część łóżka było ustawiona pod kątem, nie musiał więc unosić głowy, by spojrzeć na narożnik, w którym czekał ten fantom. Przesunął wzrok poza stojak z kroplówką i sąsiednie łóżko.

Leżał w najciemniejszym kącie pokoju, daleko od okna, ale interesujący go kąt też tonął w głębokim cieniu. Musiał patrzeć przez długą chwilę, aż do bólu źrenic, zanim dostrzegł niewyraźne, obłe zarysy fotela. A na fotelu kształt równie pozbawiony szczegółów jak tamten odziany w długą szatę i zakapturzony przewoźnik na Styksie.

Junior leżał w niewygodnej pozycji, obolały i spragniony, ale nawet nie drgnął, skupiając się na obserwacji.

Po chwili uświadomił sobie, że wrażenie nacisku, z jakim się ocknął, nie było natury wyłącznie psychologicznej. Coś ciężkiego leżało mu na brzuchu. Było zimne, i to tak bardzo, że pozbawiało go czucia. Dlatego nie od razu się zorientował, jak lodowaty jest ów tajemniczy ciężar.

Wstrząsnęły nim dreszcze. Zacisnął szczęki, by nie dzwonić zębami i nie wzbudzać podejrzeń człowieka w fotelu.

Choć nawet na chwilę nie oderwał wzroku od narożnika, starał się przede wszystkim odgadnąć, co spoczywa mu na brzuchu. Tajemniczy obserwator niepokoił go tak bardzo, że nie był w stanie zebrać myśli, a wysiłek, jakiego wymagało zachowanie ciszy, jeszcze bardziej utrudniał rozumowanie. Im dłużej nie mógł zidentyfikować lodowatego obiektu, tym większe odczuwał przerażenie.

Niemal krzyknął, gdy do jego umysłu wsączył się nagle obraz martwego ciała Naomi, bielszego niż najbielszy odcień bladości, tak szarego jak słabe światło w oknie, przybierającego miejscami barwę zieloną, zimnego, całkowicie pozbawionego życiowego ciepła ciała nienabrzmiałego jeszcze innym ciepłem, ciepłem rozkładu, który miał je niebawem ożywić na nowo.

Nie. To śmieszne. Naomi nie leżała na nim. Nie dzielił łóżka ze zwłokami. To byłoby jak komiks, jak Opowieści z krypty.

I to nie Naomi siedziała w fotelu, nie Naomi przyszła do niego z kostnicy, by się zemścić. Martwi nie powracają do życia ani tutaj, ani w żadnym innym świecie. Nonsens.

Nawet gdyby te głupie przesądy miały moc ziszczenia się, gość w narożniku był zbyt spokojny, zbyt cierpliwy, by stanowić żywe-martwe wcielenie zamordowanej żony. To było milczenie drapieżnika, zwierzęcy instynkt, a nie nadprzyrodzona cisza. To była pełna wdzięku nieruchomość pantery w buszu, pełne wyczekiwania przyczajenie węża, zbyt okrutnego, by zdradzić się sykiem.

Nagle Junior domyślił się, kto siedzi w fotelu. Bez wątpienia tamten policjant po cywilnemu, ze znamieniem na twarzy.

Ostrzyżone na jeża włosy o barwie soli i pieprzu. Płaska twarz. Gruby kark.

W pamięci Juniora pojawiło się nagle oko w ciemnej plamie znamienia, twarda i szara tęczówka niczym gwóźdź w krwawej dłoni ukrzyżowanego człowieka.

Straszliwy, zimny ciężar w pasie i tak już przejmował go dreszczem; ale teraz mroziła go do szpiku kości myśl o detektywie, który milczał w ciemności i patrzył.

Junior wolałby mieć do czynienia z Naomi, martwą, powstałą z grobu i mściwą, niż z tym niebezpiecznie cierpliwym człowiekiem.