O książce

Joanna Reed, piękna, utalentowana Amerykanka, prowadzi w Kioto świetnie prosperujący nocny klub.

Czego jeszcze kobieta może pragnąć?

Mężczyzny? Takiego na więcej niż raz? Niestety, za każdym razem, gdy pojawia się ktoś, z kim mogłaby się związać, odtrąca go, sparaliżowana strachem przed bliskością.

Spokoju? Tak, o tym Joanna, w której snach noc w noc pojawia się mężczyzna z mechaniczną dłonią, marzy najbardziej.

Alex Hunter, właściciel agencji detektywistycznej z Chicago, przed dziesięcioma laty zobaczył Joannę Reed na zdjęciu, ale wtedy nazywała się inaczej. I była… uprowadzoną córką prezydenta USA.

Żeby rozwikłać zagadkę, Hunter musi pomóc Joannie odzyskać pamięć. A wspomnienia mogą się okazać gorsze niż jej najbardziej przerażające nocne koszmary.

DEAN KOONTZ

Jeden z najpopularniejszych współczesnych autorów amerykańskich, mogący się pochwalić imponującą liczbą 450 milionów sprzedanych egzemplarzy książek. Karierę literacką rozpoczął w wieku 20 lat, startując w konkursie na opowiadanie zorganizowanym przez „Atlantic Monthly”. Po ukończeniu studiów pracował jako nauczyciel, jednocześnie sporo publikował, głównie science fiction i horrory. Należy do pisarzy niezwykle płodnych: jego dorobek to kilkadziesiąt powieści oraz liczne opowiadania wydane pod własnym nazwiskiem i kilkoma pseudonimami. Do najpopularniejszych powieści Koontza należą: Opiekunowie, Intensywność, Przepowiednia, Odd Thomas, Dobry zabójca, Prędkość, Mąż, Recenzja, Bez tchu, Co wie noc, Dom śmierci, Apokalipsa Odda, Interludium Odda, W świetle księżyca, Kątem Oka. Wiele z nich zostało przeniesionych na ekran telewizyjny lub kinowy.

www.deankoontz.com

Tego autora

TRZYNASTU APOSTOŁÓW
APOKALIPSA
PRZEPOWIEDNIA
PRĘDKOŚĆ
INWAZJA
INTENSYWNOŚĆ
NIEZNAJOMI
MĄŻ
OCALONA
NIEZNISZCZALNY
DOBRY ZABÓJCA
PÓŁNOC
OSZUKAĆ STRACH
OCZY CIEMNOŚCI
ANIOŁ STRÓŻ
TWOJE SERCE NALEŻY DO MNIE
MASKA
MROCZNE POPOŁUDNIE
ZŁE MIEJSCE
SMOCZE ŁZY
RECENZJA
OPIEKUNOWIE
BEZ TCHU
DOM ŚMIERCI
CO WIE NOC
W MROKU NOCY
KĄTEM OKA
W ŚWIETLE KSIĘŻYCA
KLUCZ DO PÓŁNOCY

Odd Thomas

ODD THOMAS
DAR WIDZENIA
BRACISZEK ODD
KILKA GODZIN PRZED ŚWITEM
APOKALIPSA ODDA
INTERLUDIUM ODDA

Tytuł oryginału:
THE KEY TO MIDNIGHT

Copyright © 1979, 1995 Nkui, Inc.
All rights reserved

Polish edition copyright
© Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz s.c. 2015

Polish translation copyright © Izabela Matuszewska 2015

Redakcja: Monika Strzelczyk

Zdjęcie na okładce: © Luca Lacche/Arcangel Images

Projekt graficzny okładki:
Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz s.c. 2015

ISBN 978-83-7985-188-1

Wydawca
WYDAWNICTWO ALBATROS ANDRZEJ KURYŁOWICZ S.C.
Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawa
www.wydawnictwoalbatros.com
Facebook

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Przygotowanie wydania elektronicznego: Michał Nakoneczny, 88em

Tę lepszą wersję dedykuję Gerdzie.

Mogę powracać do przeszłości i wprowadzać
poprawki w książkach, które wydawałem pod pseudonimem,
lecz obawiam się, że nie wystarczy mi energii,
aby poprawić siebie.

CZĘŚĆ PIERWSZA
Joanna

——

Cichy dźwięk,
Strach na wróble
Upadł na ziemię.

Boncho (1670–1714)

1

Joanna Rand podeszła w ciemności do okna. Naga i roztrzęsiona wyjrzała przez szczelinę miedzy deszczułkami okiennic.

Zimny wiatr wiejący z dalekich gór napierał na szkło i grzechotał obluzowaną szybą.

O czwartej nad ranem Kioto było ciche, nawet Gion, dzielnica rozrywek, nocnych klubów i gejsz. Duchowe serce Japonii liczyło tysiąc lat, a mimo to tchnęło nowością; mieniło się neonami, starożytnymi świątyniami, plastikową tandetą i pięknie rzeźbionym kamieniem; szkaradne płody nowoczesnej architektury wyrastały obok pałaców i bogato zdobionych sanktuariów, zniszczonych przez stulecia wilgotnych letnich upałów i równie wilgotnych zimowych chłodów. Dzięki niepojętemu związkowi tradycji i popkultury metropolia odzyskała wiarę w trwałość i istotę człowieczeństwa, odświeżyła podkopane przekonanie o wartości jednostki.

Ziemia krąży wokół Słońca; społeczeństwo podlega ciągłym zmianom; miasto się rozrasta; rodzą się nowe pokolenia… i ja będę trwać tak samo jak one.

Ta myśl zawsze działała na nią kojąco, kiedy nie mogła spać i siedziała samotnie w ciemności, niezdrowo rozbudzona przez wszechogarniający, nieokreślony strach, który dręczył ją każdej nocy.

Kiedy się nieco uspokoiła, lecz nadal nie spieszyło jej się do łóżka, włożyła czerwony jedwabny szlafrok i kapcie. Nadal drżały jej smukłe dłonie, lecz nie trzęsły się już tak gwałtownie jak przed chwilą.

Czuła się zbezczeszczona, wykorzystana i porzucona, jakby przerażający potwór z sennego koszmaru przyjął fizyczną postać i kilkakrotnie brutalnie zgwałcił ją podczas snu.

Mężczyzna o stalowych palcach sięga po strzykawkę…

Tylko ten jeden obraz pozostał jej w pamięci po obudzeniu, za to był tak realistyczny, że mogła przywołać jego wspomnienie w każdej chwili wraz z makabrycznymi szczegółami: gładka powierzchnia metalowych palców, terkot pracującego mechanizmu, światło lśniące na mechanicznych kłykciach.

Zapaliła lampkę nocną i rozejrzała się po znajomym otoczeniu. Wszystko stało na swoim miejscu. W powietrzu unosiły się te same zapachy co zawsze. Mimo to zastanawiała się, czy na pewno przez całą noc była sama.

Przeszedł ją dreszcz.

2

Zeszła po wąskich schodach do swojego gabinetu na parterze. Zapaliła światło i obejrzała pokój tak, jak poprzednio pomieszczenia na górze, upewniając się, czy przerażająca zjawa ze snu nie czyha na nią gdzieś w rzeczywistym świecie. Łagodny blask porcelanowej lampy nie rozpraszał mroku we wszystkich zakamarkach. Fioletowe draperie ciemności spowijały półki z książkami, palisandrowe meble, obrazy namalowane na papierze ryżowym. Palmy w donicach odbijały się na ścianach koronką skomplikowanych cieni. Wszystko wyglądało jak zwykle.

Na biurku leżały dokumenty – niedokończona praca papierkowa – lecz Joanna nie była w nastroju do rachunków. Potrzebowała drinka.

Weszła do wyłożonej dywanem części klubu wokół długiego koktajlbaru w głębi Księżycowej Poświaty. Ciemność w sali rozpraszały słabe lampki zamontowane nad dwoma przydymionymi niebieskimi lustrami za barem, roztaczające jaskrawe fasety szklanego światła, które rozcinał mrok niczym głownie sztyletów, oraz upiorne zielone żarówki przy czterech wyjściach. W głównej części sali stało sześćdziesiąt stolików oraz dwieście krzeseł zwróconych przodem do niewielkiej sceny. Klub wydawał się cichy i opuszczony.

Joanna weszła za bar, wzięła szklankę z suszarki i nalała sobie podwójną sherry Dry Sack z lodem. Upiła łyk, odetchnęła, a wtedy zauważyła ruch przy otwartych drzwiach prowadzących do biura.

To Mariko Inamura, jej zastępczyni, zeszła ze swojego pokoju mieszczącego się na drugim piętrze, nad mieszkaniem Joanny. Jak zawsze skromna, Mariko miała na sobie bezkształtny zielony płaszcz kąpielowy, który sięgał do ziemi i był na nią o dwa numery za duży. W luźnej pikowanej szacie przypominała bardziej bezdomne dziecko niż dorosłą kobietę. Czarne włosy, które zwykle upinała w górze dwoma szpilkami z kości słoniowej, opadały luźno na ramiona. Podeszła do baru i usiadła na stołku.

– Nalać ci drinka? – spytała Joanna.

Mariko się uśmiechnęła.

– Nie, dziękuję. Poproszę o wodę.

– Napij się czegoś mocniejszego.

– Wystarczy woda, dziękuję.

– Chcesz, żebym się poczuła jak pijaczka?

– Nie jesteś pijaczką.

– Dziękuję ci za pocieszenie – odrzekła Joanna – ale nie jestem tego pewna. Ostatnio coraz częściej zdarza mi się schodzić w nocy do baru. – Postawiła na kontuarze szklankę z wodą i lodem.

Mariko obracała ją powoli w drobnych dłoniach, ale nie podniosła do ust.

Joanna podziwiała jej naturalny wdzięk, który zamieniał każdy zwyczajny ruch w teatralny gest. Mariko miała trzydzieści lat, dwa lata mniej niż ona, duże, ciemne oczy i delikatne rysy. Wydawała się zupełnie nieświadoma swej wyjątkowej urody, a ta skromność jeszcze bardziej dodawała jej uroku.

Przyszła do pracy w Księżycowej Poświacie tydzień po otwarciu. Pragnęła dostać tę pracę nie tylko dla pieniędzy, lecz również aby skorzystać z okazji do poprawienia swego angielskiego w rozmowach z Joanną. Oznajmiła bez ogródek, że zamierza odejść po roku lub dwóch, aby ubiegać się o posadę sekretarki w którymś z dużych amerykańskich przedsiębiorstw w Tokio. Tymczasem po sześciu latach Tokio przestało ją pociągać, w każdym razie nie na tyle, by porzuciła życie, które teraz wiodła.

Również Mariko uległa urokowi Księżycowej Poświaty. Stał się najważniejszą częścią jej życia, podobnie jak dla Joanny stał się jedyną jego treścią.

W osobliwy sposób ten nieco zaściankowy świat był schronieniem równie bezpiecznym i ustronnym jak klasztor zen zbudowany na dalekiej górskiej przełęczy. Każdego wieczoru lokal zapełniał się klientami, a mimo to świat zewnętrzny w niewielkim stopniu przenikał w jego mury. Kiedy pracownicy wracali do domów i drzwi się za nimi zamykały, klub oświetlony niebieskim światłem, ze srebrno-czarnym wystrojem w stylu art déco, z lustrami na ścianach i nęcącą aurą tajemniczości, mógłby się równie dobrze znajdować w każdym innym kraju, w dowolnej epoce, począwszy od lat trzydziestych. Mógłby być nawet scenerią ze snów. Zarówno Joanna, jak i Mariko najwyraźniej potrzebowały tego dziwnego sanktuarium.

Poza tym niespodziewanie zrodziło się między nimi prawdziwie siostrzane uczucie wypełnione wzajemną troskliwością. Obie niełatwo nawiązywały przyjaźnie. Mariko miała w sobie wiele ciepła i uroku, ale – jak na kobietę pracującą w nocnym klubie w dzielnicy Gion – była zaskakująco nieśmiała. W pewnym stopniu przypominała ciche, potulne Japonki z innej, znacznie mniej demokratycznej epoki. Z kolei Joanna, choć pełna życia i towarzyska, również z trudnością zdobywała się na bliskość, dzięki której luźna znajomość mogła się przerodzić w przyjaźń. Dlatego wkładała wiele starań, aby zatrzymać Mariko w Księżycowej Poświacie, i systematycznie zlecała jej coraz bardziej odpowiedzialne zadania. Mariko odwdzięczała jej się ciężką i sumienną pracą. Choć nigdy nie rozmawiały o swej cichej przyjaźni, obie uznały, że ani nie muszą, ani nie chcą się rozstawać.

Nie po raz pierwszy Joanna zastanawiała się: Czemu akurat Mariko?

Ze wszystkich ludzi, jakich mogłaby wybrać sobie na przyjaciół, Mariko wcale nie należała do osób, które wskazałaby w pierwszej kolejności, może poza jedną cechą, którą bardzo sobie ceniła: nawet jak na japońskie normy dziewczyna wykazywała wyjątkową dyskrecję oraz ogromny szacunek dla cudzej prywatności. Nigdy nie wypytywała o szczegóły z przeszłości swojej przyjaciółki, nie plotkowała, nie dawała upustu wścibskiej dociekliwości, którą tak wielu ludzi uważa za nieodzowny element przyjaźni.

Przynajmniej nie ma niebezpieczeństwa, że będzie próbowała zbyt dużo się o mnie dowiedzieć.

Joannę zdziwiła ta myśl. Sama siebie nie rozumiała. Przecież nie miała żadnych tajemnic, żadnej przeszłości, której by się wstydziła.

Trzymając w dłoni kieliszek z wytrawnym sherry, wyszła zza baru i usiadła na stołku.

– Znowu miałaś koszmary – zauważyła Mariko.

– To tylko sen.

– Koszmar – powtórzyła cicho, lecz z naciskiem Japonka. – Ten sam co tysiąc razy przedtem.

– Nie tysiąc – zaprotestowała Joanna.

– Dwa tysiące? Trzy?

– Obudziłam cię?

– Tym razem wydawałaś jeszcze gorsze odgłosy niż zwykle – odrzekła Mariko.

– Takie same.

– Myślałam, że zostawiłam włączony telewizor.

– Naprawdę?

– Jakbym słyszała stary film o Godzilli.

Joanna się uśmiechnęła.

– Przez te krzyki?

– Jakby równali Tokio z ziemią, a tłumy uciekały, żeby ratować życie.

– No dobrze, niech ci będzie, to był rzeczywiście koszmar. Jeszcze gorszy niż zwykle.

– Martwię się o ciebie.

– Niepotrzebnie. Twarda ze mnie sztuka.

– Znowu go widziałaś… mężczyznę ze stalowymi palcami?

– Nigdy nie widuję jego twarzy – powiedziała Joanna zmęczonym głosem. – W ogóle niczego poza tą dłonią i okropnymi metalowymi palcami. Przynajmniej niczego więcej nie pamiętam. Myślę, że w tym koszmarze dzieje się więcej, ale po przebudzeniu szybko o tym zapominam. – Wzdrygnęła się i upiła sherry.

Mariko położyła dłoń na jej ramieniu i delikatnie ścisnęła.

– Mam wujka, który jest…

– Hipnotyzerem.

– Psychiatrą – sprostowała Japonka. – Lekarzem. Stosuje hipnozę tylko…

– Tak, wiem, Mariko-san, już mi o nim opowiadałaś. Ale ja nie chcę.

– Pomógłby ci przypomnieć sobie resztę snu. Może nawet z jego pomocą udałoby ci się zrozumieć, skąd się biorą te koszmary.

Joanna spojrzała na swoje odbicie w błękitnym lustrze nad barem i w końcu rzekła:

– Chyba nie chcę wiedzieć, skąd się biorą.

Przez chwilę obie milczały. W końcu odezwała się Mariko:

– Nie podobało mi się, kiedy zrobili z niej bohaterkę.

Joanna uniosła brwi.

– Z kogo?

– Z Godzilli. Te późniejsze filmy, w których Godzilla walczy z innymi potworami i broni Japonii. To niemądre. Potwory powinny przerażać. Nie będziemy mieć z nich żadnego pożytku, jeśli nie będą nas straszyć.

– Czyżbym miała właśnie usłyszeć jakąś złotą myśl tajemniczego Orientu? Nie słyszałam dzwonu świątyni zen.

– Czasem potrzebujemy, żeby ktoś nas przestraszył – oznajmiła Mariko.

Joanna wydała cichy odgłos naśladujący sygnał zanurzenia łodzi podwodnej.

– Czasem strach nas oczyszcza, Joanna-san.

– Wpływamy na niepojęte głębiny japońskiej filozofii – wyszeptała Joanna teatralnie.

Mariko ciągnęła niezrażona:

– Kiedy patrzymy w oczy swoim demonom…

– Zanurzamy się coraz głębiej w japońską umysłowość, ciśnienie rośnie…

– …i udaje nam się ich pozbyć…

– …coraz głębiej i głębiej…

– …wtedy niczego już nie musimy się obawiać…

– …ciężar niespodziewanego objawienia zmiażdży mnie jak robaka…

– …nie potrzebujemy więcej oczyszczenia…

– …drżę u progu oświecenia…

– …i stajemy się wolni.

– Tonę w olśniewającym blasku mądrości – oznajmiła Joanna.

– Owszem, i nadal jesteś ślepa – odrzekła Mariko. – Za bardzo kochasz swój strach, aby ujrzeć prawdę.

– Tak, to ja we własnej osobie, kobieta zakochana w swoich fobiach – rzekła Joanna i jednym haustem opróżniła kieliszek z sherry.

– No proszę, a to podobno nas, Japończyków, trudno zrozumieć.

– Kto tak uważa? – spytała Joanna tonem udawanej niewinności.

– Mam nadzieję, że w Kioto zjawi się Godzilla – powiedziała Mariko.

– Czyżby miała nowy film do zareklamowania?

– A jeśli się zjawi, to będzie Godzilla-patriotka, szukająca nowych niebezpieczeństw grożących mieszkańcom Japonii.

– Bardzo to ładnie z jej strony.

– Zobaczy twoje blond włosy i rzuci się na ciebie bez chwili namysłu.

– Pomyliłaś Godzillę z King Kongiem.

– Zmiażdży cię na środku ulicy, a mieszkańcy Kioto wzniosą radosne okrzyki na jej cześć.

– Zobaczysz, jeszcze za mną zatęsknisz – powiedziała Joanna.

– Przeciwnie. Trzeba będzie zbierać z ulicy krew i flaki po tej krwawej jatce, ale klub otworzy podwoje po kilku dniach, i tym razem to będzie m ó j lokal.

– Tak? Ciekawe, kto zaśpiewa na scenie, kiedy mnie zabraknie.

– Klienci.

– Wielkie nieba! Zamienisz Księżycową Poświatę w bar karaoke!

– Potrzebuję tylko kolekcji płyt starego Engelberta Humperdincka.

– Jesteś bardziej przerażająca niż Godzilla w najgorszych swoich filmach.

Uśmiechnęły się, patrząc na siebie w błękitnym lustrze nad barem.

3

Gdyby pracownicy Alexa Huntera w Chicago mogli widzieć swojego szefa na kolacji w Księżycowej Poświacie, zdziwiliby się jego swobodnym zachowaniem. Był wymagającym chlebodawcą. Oczekiwał w pracy perfekcji i zwalniał bez wahania każdego podwładnego, który nie potrafił sprostać jego standardom; człowiekiem sprawiedliwym, lecz skłonnym do ostrej i trafnej krytyki. Znali go raczej jako milczka i rzadko widzieli, żeby się uśmiechał. W swym rodzinnym mieście był obiektem zazdrości i szacunku, lecz prawdziwą sympatią darzyła go jedynie garstka nielicznych przyjaciół. Jego pracownicy, zarówno biurowi, jak i wywiadowcy terenowi, otworzyliby usta ze zdziwienia, gdyby teraz zobaczyli, jak gawędzi wesoło z kelnerami, a z twarzy prawie nie znika mu uśmiech.

Wyglądał na człowieka, który nie skrzywdziłby muchy, lecz były to pozory. Kilka lat temu wpakował pięć kul w niejakiego Rossa Baglio. W innych okolicznościach dźgnął mężczyznę w gardło ostrą końcówką złamanego kija od szczotki. Jednak w obydwu wypadkach działał w samoobronie. Teraz sprawiał wrażenie najzwyczajniejszego, dobrze ubranego biznesmena korzystającego z nocnych rozrywek w egzotycznym mieście.

Duże znaczenie dla jego dobrego nastroju mieli mieszkańcy Japonii, ta relatywnie odhermetyzowana kultura tak odmienna od amerykańskiego stylu życia. Trudno było się nie uśmiechać w kontaktach z nieodmiennie miłymi i uprzejmymi Japończykami. Alex przyjechał na urlop do tego kraju zaledwie dziesięć dni temu, nie pamiętał jednak, by kiedykolwiek w życiu czuł się choć w połowie tak zrelaksowany i spokojny jak teraz.

Naturalnie niemały wpływ na jego wyśmienity humor miało również jedzenie. W Księżycowej Poświacie serwowano pierwszorzędne potrawy. Japońska kuchnia zmienia się wraz z następstwem pór roku bardziej niż tradycje kulinarne innych krajów, późna jesień zaś oferuje w Japonii wyjątkowe przysmaki. A co ważniejsze, wszystkie dania uzupełniały się nawzajem. Tu podawano je na porcelanowych naczyniach, które zarówno pod względem wzornictwa, jak i kolorystyki harmonizowały z układanymi na nich potrawami. Tak więc Alex rozkoszował się kolacją idealnie współgrającą z chłodnym listopadowym wieczorem. Na delikatnej drewnianej tacy stała porcelanowa misa w kolorze kości słoniowej z grubymi plastrami rzodkwi daikon, czerwonymi partiami ośmiornicy oraz konnyaku – galaretką z bulwy diabelskiego jęzora. Żłobkowana zielona miseczka kusiła pikantną, aromatyczną musztardą, którą można było dodać do każdego podanego specjału. Na dużym szarym półmisku stały dwie czarno-czerwone miseczki, jedna z zupą akadashi z grzybami, druga z ryżem, a obok na owalnym talerzu leżała dorada z trzema dodatkami oraz startą rzodkwią daikon. Był to bogaty, jesienny posiłek dobrany w stosownych, poważnych kolorach.

Kiedy jednak Alex przełknął ostatni kęs dorady, przyznał w duchu, że to nie japońska gościnność ani smaczne jedzenie wprawiły go w tak dobry nastrój. Najbardziej bowiem cieszył się na myśl, że oto za chwilę na małej scenie pojawi się Joanna Rand.

O ósmej światła w klubie przygasły, rozsunęły się srebrzyste kotary i zespół Księżycowej Poświaty zaczął grać całkiem udaną interpretację A String of Pearls. Może nie dorównywali najsłynniejszym światowym orkiestrom, nie wytrzymywali porównania z Goodmanem, Millerem czy choćby braćmi Dorsey, lecz grali zaskakująco dobrze jak na kawiarnianych muzyków, urodzonych i wychowanych tysiące kilometrów i kilkadziesiąt lat od miejsca i czasu powstania utworu. Pod koniec numeru, kiedy widownia klaskała entuzjastycznie, zespół zmienił melodię na Moonglow i na scenę z prawej strony weszła Joanna Rand.

Serce Alexa zabiło szybciej.

Była smukła, pełna gracji i olśniewająca, chociaż według żadnych klasycznych kryteriów nie można by jej nazwać piękną. Miała kobiecą, ale zbyt silnie zarysowaną brodę, nos niewystarczająco wąski i prosty, by szukać go na starożytnych greckich rzeźbach; kości policzkowe nie dość wysokie, by zadowolić znawców urody z „Vogue’a”; a uderzająco niebieskie oczy o kilka odcieni ciemniejsze niż u modelek o znużonych spojrzeniach, poszukiwanych ostatnio na okładki magazynów oraz do telewizyjnych reklam. Była tętniącą życiem, złocistą zjawą o jasnej, bursztynowej skórze i platynowych włosach opadających kaskadą na plecy. Wyglądała na trzydzieści lat, nie młodziej, lecz każde piętno doświadczenia i każdy rys charakteru w niewytłumaczalny sposób podkreślały jej urodę.

Deski sceny były jej żywiołem nie tylko dlatego, że można było na nią patrzeć, lecz przede wszystkim dlatego, że można jej było słuchać. Miała doskonały głos. Jej krystaliczny śpiew przenikał duszne powietrze i drżał w ciele Alexa. Chociaż sala klubu była zapełniona po brzegi i większość gości piła drinki, kiedy Joanna Rand wchodziła na scenę, wszystkie rozmowy cichły. Publiczność słuchała jak urzeczona.

Alex znał tę kobietę z innego miejsca i innego czasu, lecz nie mógł sobie przypomnieć, gdzie i kiedy się spotkali. Jej twarz wydawała mu się wręcz zniewalająco znajoma, zwłaszcza oczy. Czuł nawet, że to nie mogło być jednorazowe spotkanie, ale że znał ją bardzo dobrze, prawie do granic intymności.

To absurdalne. Przecież nie mógłby zapomnieć tak olśniewającej kobiety. Gdyby się wcześniej spotkali, zapamiętałby najdrobniejszy szczegół tej chwili.

Patrzył. Słuchał. I pragnął wziąć ją w ramiona.

4

Kiedy Joanna skończyła ostatnią piosenkę i ucichły wreszcie brawa, zespół zaczął grać żywą melodię do tańca. Na parkiet wyległy pary, rozbrzmiały rozmowy i klub wypełnił się brzękiem zastawy stołowej oraz sporadycznymi wybuchami śmiechu.

Stojąc na brzegu sceny, Joanna jak co wieczór z dumą omiotła spojrzeniem swoje małe królestwo. Prowadzę piekielnie dobry lokal, pomyślała.

Była nie tylko dobrą restauratorką, lecz również zręcznym PR-owcem. Pod koniec pierwszego z dwóch swoich godzinnych występów nie znikała za kurtyną, aby pojawić się ponownie o dziesiątej wieczorem, tylko schodziła ze sceny przy wtórze szelestu plisowanego jedwabiu i przechadzając się powoli między stolikami, przyjmowała komplementy, kłaniała się i odpowiadała na ukłony, przystawała, by zapytać, czy klienci są zadowoleni, witała nowe twarze i gawędziła ze stałymi, honorowymi gośćmi. Smaczne posiłki, romantyczna atmosfera i niezła rozrywka wystarczały, aby prowadzić dobry nocny klub, ale żeby Księżycowa Poświata stała się naprawdę sławna, trzeba było czegoś więcej, a Joanna pragnęła, aby jej lokal przeszedł do legendy. Ludziom pochlebia, kiedy właściciel restauracji osobiście poświęca im uwagę, a w tym biznesie opartym na stałej klienteli czterdzieści minut między kolejnymi występami poświęcone na spacer po sali owocowało deszczem jenów.

Przystojny Amerykanin ze starannie przystrzyżonymi wąsami zjawił się dziś wieczorem trzeci raz z rzędu. Za pierwszym i drugim razem wymienili w sumie może kilkanaście słów, lecz Joanna wyczuła, że nie pozostaną nieznajomymi. Podczas każdego występu siedział przy stoliku blisko sceny i obserwował ją z taką uwagą, że musiała unikać jego wzroku ze strachu, że się zdekoncentruje i zapomni słów piosenki. Kiedy potem chodziła i rozmawiała z gośćmi, nie musiała nawet patrzeć w jego stronę, by wiedzieć, że obserwuje każdy jej ruch. Wydawało jej się, że czuje wręcz fizyczny nacisk jego oczu. Chociaż trochę ją rozpraszało to nieustępliwe spojrzenie, to jednocześnie sprawiało zaskakująco dużą przyjemność.

Kiedy podeszła do jego stolika, wstał i uśmiechnął się. Był wysoki i barczysty, lecz mimo swych onieśmielających rozmiarów nosił się z europejską elegancją. Miał na sobie trzyczęściowy garnitur z Savile Row oraz koszulę prawdopodobnie z egipskiej bawełny z perłowoszarym krawatem.

– Kiedy pani wykonuje These Foolish Things lub You Turned the Tables on Me przypomina mi się Helen Ward śpiewająca z Bennym Goodmanem.

– To było pięćdziesiąt lat temu – odrzekła Joanna. – Jest pan zbyt młody, żeby pamiętać Helen Ward.

– Nigdy nie widziałem, jak występuje, ale mam wszystkie jej płyty, a pani śpiewa lepiej od niej.

– Za bardzo mi pan pochlebia. Jest pan miłośnikiem jazzu?

– Głównie swingu.

– Zatem lubimy ten sam jazzowy zakątek.

Rozejrzał się po zapełnionej sali.

– Najwyraźniej Japończycy również – zauważył. – Powiedziano mi, że Księżycowa Poświata jest odpowiednim klubem dla amerykańskich przeszczepów, tymczasem dziewięćdziesiąt procent pani klientów to Japończycy.

– Mnie również to dziwi, lecz oni lubią tę muzykę, mimo że pochodzi z czasów, o których skądinąd woleliby zapomnieć.

– Swing jest jedyną muzyką, która nigdy mi się nie znudziła. – Zawahał się. – Zaproponowałbym pani koniak, ale chyba nie wypada tego robić właścicielce lokalu.

– Ja stawiam – odparła.

Odsunął jej krzesło i Joanna usiadła.

Podszedł do nich kelner w białym stroju i ukłonił się.

– Yamada-san – powiedziała Joanna – burande wo ima omegai, shimasu. Rémy Martin.

– Hai, hai – odparł Yamada. – Sugu. – Po czym odszedł pospiesznie w stronę baru w głębi wielkiej sali.

Amerykanin nie odrywał od niej oczu.

– Naprawdę ma pani niezwykły głos. Lepszy niż Martha Tilton, Margaret McCrae, Betty Van…

– Ella Fitzgerald?

Zastanawiał się przez jakiś czas, w końcu powiedział:

– Nie można pani porównać z Ellą Fitzgerald.

– Nie można?

– Ona ma zupełnie inny styl. To tak, jakby porównywać smak jabłek z pomarańczami.

Joanna wybuchła śmiechem, słysząc te dyplomatyczne wybiegi.

– Więc nie jestem lepsza od Elli Fitzgerald.

Uśmiechnął się.

– Niestety, nie.

– Cieszę się, że pan to powiedział, bo zaczęłam powątpiewać w pański gust muzyczny.

– Och, mam wyśmienity gust, nie tylko muzyczny – powiedział cicho.

Jego ciemne oczy miały obezwładniającą siłę. Nieustępliwe spojrzenie utworzyło między nimi obwód elektryczny, którym popłynął prąd, aż poczuła w ciele przyjemne dreszcze. Miała wrażenie, że nie tylko rozbiera ją wzrokiem – mężczyźni robili to każdego wieczoru, gdy wychodziła na scenę – lecz że obnaża również jej umysł i w jednej chwili odkrywa wszystko, co warto było o niej wiedzieć, każdą najbardziej intymną fałdkę ciała i myśli. Nigdy przedtem nie spotkała mężczyzny, który koncentrowałby się na kobiecie z taką intensywnością, jakby wszyscy inni ludzie na kuli ziemskiej przestali istnieć. Znów poczuła tę dziwną mieszaninę przyjemności i niepokoju, jakie wywoływało jego uporczywe spojrzenie.

Kiedy kelner postawił na stoliku dwa kieliszki z koniakiem Remy Martin, skorzystała z okazji, by oderwać od niego wzrok. Przymknęła oczy i upiła łyk koniaku, jakby delektowała się nim bez reszty. W tej dobrowolnie narzuconej sobie ciemności zrozumiała, że kiedy patrzył jej w oczy, przeniósł na nią część tego natężenia. Na chwilę przestała słyszeć otaczający ją gwar: brzęk kieliszków, wybuchy śmiechów, szmer rozmów, nawet muzykę. Teraz cały zgiełk powrócił niczym cisza zapadająca stopniowo po ogłuszającej eksplozji.

W końcu otworzyła oczy.

– Ma pan nade mną przewagę. Nie wiem, jak się pan nazywa.

– Jest pani tego pewna? Odniosłem wrażenie… że się skądś znamy.

Zmarszczyła brwi.

– Na pewno nie.

– Zatem może to tylko żal, że nie poznaliśmy się wcześniej. Nazywam się Alex Hunter. Mieszkam w Chicago.

– Co pan robi w Japonii? Pracuje pan tu w jakiejś amerykańskiej firmie?

– Nie. Jestem tu na miesięcznym urlopie. Przyleciałem osiem dni temu do Tokio. Początkowo zamierzałem spędzić w Kioto tylko dwa dni, ale postanowiłem zostać na dłużej. Mam jeszcze trzy tygodnie, może zmienię plany i spędzę tu całą resztę urlopu. Anata no machi wa hijo ni kyomi ga arimatsu.

– Tak – odparła – to interesujące miasto, najpiękniejsze w Japonii. Lecz cały kraj jest niezwykle fascynujący, panie Hunter.

– Proszę mi mówić Alex.

– Na tych wyspach jest mnóstwo ciekawych rzeczy do obejrzenia, Alexie.

– Może przyjadę ponownie za rok, żeby zwiedzić pozostałe miejsca. W tej chwili wszystko, co pragnę oglądać w Japonii, jest tutaj.

Odpowiedziała spojrzeniem na spojrzenie tych natarczywych ciemnych oczu. Nie wiedziała, co myśleć o tym człowieku. Było w nim coś samczego, kiedy tak wyraźnie dawał do zrozumienia, jakie ma intencje.

Joanna uważała się za silną kobietę, nie tylko w interesach, lecz również w życiu prywatnym. Rzadko płakała, nigdy nie traciła panowania. Ceniła sobie samokontrolę, była samodzielna aż do przesady. W związkach z mężczyznami wolała być stroną dominującą, to ona wybierała, kiedy i jak znajomość może się rozwinąć, decydowała, kiedy i czy w ogóle przyjaźń przerodzi się w coś więcej. Miała własne wyobrażenia na temat tempa, w jakim powinien rozwijać się romans. Zwykle nie podobali jej się tak bezpośredni mężczyźni jak Alex Hunter, tak więc sama się sobie dziwiła, że podziałało na nią jego agresywne zachowanie, choć musiała przyznać, że była to agresja w dobrym stylu.

Mimo to udawała, że nie zauważa jego szczególnego zainteresowania swoją osobą. Rozejrzała się, jakby sprawdzając, czy kelnerzy obsługują gości jak należy i czy klienci są zadowoleni, po czym upiła kolejny łyk koniaku i powiedziała:

– Wyjątkowo dobrze mówisz po japońsku.

Skinął nieznacznie głową.

– Arigato.

– Do itashimashite.

– Języki są moją pasją – oznajmił. – Podobnie jak swing. I dobre restauracje. A skoro mowa o restauracjach… ponieważ Księżycowa Poświata jest otwarte tylko wieczorami, to czy znasz miejsce, gdzie można zjeść dobry lunch?

– Za następną przecznicą znajduje się urocza mała restauracyjka z ogrodem i fontanną. Nazywa się Mizutani.

– Brzmi obiecująco. Zatem czy możemy się umówić jutro w Mizutani na lunch?

Zaskoczyło ją to pytanie, lecz jeszcze bardziej jej własna reakcja.

– Tak. Będzie mi miło – odpowiedziała bez wahania.

– W południe?

– Dobrze, niech będzie w południe.

Wyczuła, że cokolwiek się wydarzy między nią a tym niezwykłym mężczyzną, dobrego czy złego, będzie to coś całkiem innego niż wszystko, co do tej pory przeżyła.

5

Mężczyzna o stalowych palcach sięgnął po strzykawkę…

Poderwała się na łóżku mokra od potu i ciężko chwytając powietrze, usiłowała odegnać rękami nieustępliwą ciemność, zanim w końcu udało jej się nad sobą zapanować. Zapaliła lampkę nocną.

Była sama.

Odrzuciła kołdrę i wstała szybko, pchana niepokojem, którego nie potrafiła zrozumieć. Chwiejnym krokiem wyszła na środek pokoju i stała roztrzęsiona i zdezorientowana.

Coś było nie tak. W chłodnym powietrzu czuła zapach silnych środków odkażających, jakich nikt w tym pomieszczeniu nie stosował: amoniaku, lizolu, alkoholu, gryzącą miksturę substancji bakteriobójczych, od której oczy zaszły jej łzami. Wciągnęła mocno powietrze, raz i drugi, lecz zapach nikł, kiedy próbowała zlokalizować jego źródło.

Kiedy się całkiem ulotnił, uznała niechętnie, że jej się przywidział, że czuła tylko pozostałość ze snu, wytwór jej własnej wyobraźni.

A może odprysk wspomnień.

Chociaż nie pamiętała, żeby była kiedyś poważnie chora, doszła do wniosku, że musiała kiedyś leżeć w szpitalu, gdzie śmierdziało wyjątkowo silnymi antyseptykami. W szpitalu… w którym przydarzyło jej się coś strasznego, coś, co zaowocowało powracającymi koszmarami z mężczyzną o stalowych palcach.

To niemądre. Lecz zawsze budziła się z tego snu roztrzęsiona i zagubiona.

Poszła do łazienki i nalała sobie wody z kranu. Potem wróciła do sypialni, usiadła na brzegu łóżka, wypiła i położyła się z powrotem pod kołdrę. Po krótkiej chwili wahania zgasiła lampkę.

W ciszy przedświtu na dworze zaskrzeczał ptak… duży ptak, a jego skrzek zabrzmiał przeszywająco. Zatrzepotały skrzydła. Przelatując za oknem, otarł się piórami o szybę. Potem odleciał w noc, a jego piskliwy krzyk cichł i nikł powoli w oddali.

6

Siedząc i czytając w łóżku, Alex przypomniał sobie nagle, gdzie i kiedy widział tę kobietę. W rzeczywistości wcale nie nazywała się Joanna Rand.

Obudził się w środę o wpół do siódmej rano w swoim apartamencie hotelu Kioto. Nieważne, czy był na urlopie, czy pracował, zawsze wstawał wcześnie i kładł się późno. Zwykle wystarczało mu pięć godzin snu, by czuł się rześki i wypoczęty.

Cieszył się ze swego niezwykłego metabolizmu, ponieważ uważał, że marnując w łóżku mniej czasu, ma przewagę nad ludźmi, którzy byli większymi niewolnikami snu. Zdaniem Alexa, który zawsze – zarówno z natury, jak i wyboru – osiągał lepsze rezultaty niż inni, sen był podstępną i zasługującą na pogardę formą zniewolenia. Każda noc była okresem przejściowej śmierci, którą musiał znieść, lecz nigdy się nią nie rozkoszował. Czas spędzony na spaniu był stracony, przegrany, skradziony. Oszczędzając codziennie trzy godziny, zyskiwał tysiąc sto godzin aktywnego życia rocznie, tysiąc sto godzin na czytanie książek, oglądanie filmów, uprawianie seksu; ponad czterdzieści pięć „znalezionych” dni na naukę, obserwację, badania… i zarabianie pieniędzy.

Powiedzenie „czas to pieniądz” było dla Alexa banałem, lecz także niepodważalną prawdą. A według jego życiowej filozofii pieniądze stanowiły jedyny pewny środek do osiągnięcia dwóch najważniejszych rzeczy – niezależności i godności – z których każda znaczyła dla niego nieporównanie więcej niż miłość, seks, przyjaźń, pochwały i wszystko inne.

Urodził się w biednej rodzinie dwójki beznadziejnych alkoholików, dla których słowo „godność” było równie puste i pozbawione znaczenia „odpowiedzialność”. Już w dzieciństwie postanowił sobie, że odkryje tajemnicę, jak się robi duże pieniądze, i odkrył ją, zanim ukończył dwadzieścia lat. Sekretem bogactwa był czas. Poznawszy tę prawdę, zaczął ją z zapałem stosować w życiu. W ciągu dwudziestu lat, podczas których roztropnie zarządzał czasem, jego majątek netto wzrósł z tysiąca dolarów do ponad dwunastu milionów. Nawyk późnego kładzenia się spać i wczesnego wstawania, choć częściowo sprzeczny z nieśmiertelną dewizą Bena Franklina, w ogromnym stopniu przyczynił się do fenomenalnego sukcesu Alexa.

W normalnych okolicznościach rozpocząłby dzień od prysznica, następnie ogoliłby się i ubrał, a wszystko dokładnie w dwadzieścia minut od wstania z łóżka. Tego ranka jednak pozwolił sobie na luksus zburzenia ustalonego porządku i wziął do ręki książkę. W końcu był na urlopie.

Siedząc oparty o poduszki z książką na kolanach, przypomniał sobie, kim naprawdę jest Joanna Rand. Kiedy czytał, jego podświadomość, która nie znosiła trwonić czasu, nie przestawała szukać rozwiązania zagadki Joanny, choć bowiem nie myślał o niej świadomie, połączył nagle jej twarz z pewną na swój sposób niezwykle ważną osobą z jego przeszłości.

– Lisa – szepnął.

Odłożył książkę.

Lisa. Dwanaście lat starsza. Nosiła inną fryzurę. Z jej twarzy znikła dziecięca pulchność. No i była teraz dorosłą kobietą. Ale to Lisa.

Wstał głęboko poruszony, wziął prysznic i ogolił się.

Popatrzył w oczy swemu odbiciu w lustrze i powiedział:

– Spokojnie. Może jednak podobieństwo nie jest aż tak uderzające, jak ci się zdaje.

Nie widział zdjęcia Lisy Chelgrin od dziesięciu lat. Gdyby wziął je do ręki, może doszedłby do wniosku, że Joanna wyglądała jak Lisa tylko w tym stopniu, w jakim drozd przypomina sójkę.

Ubrał się, usiadł przy biurku dość skąpo umeblowanego salonu i usiłował przekonać siebie, że każdy człowiek ma na tym świecie swojego sobowtóra, niespokrewnionego bliźniaka. Nawet jeśli Joanna była podobna do Lisy jak dwie krople wody, to podobieństwo może być całkiem przypadkowe.

Przez chwilę wpatrywał się w telefon na biurku, aż w końcu powiedział na głos:

– Tylko że ja nie wierzę w przypadki.

Zbudował jedną z największych firm detektywistyczno-ochroniarskich w Stanach Zjednoczonych i doświadczenie nauczyło go, że pozorne zbiegi okoliczności są zwykle czubkiem góry lodowej, w której większa część prawdy kryje się pod wodą niż nad powierzchnią.

Przyciągnął do siebie telefon i przez centralę telefoniczną zamówił rozmowę międzynarodową. O wpół do dziewiątej rano według czasu Kioto (wpół do piątej po południu w Chicago) udało mu się złapać swego zastępcę w firmie, Teda Blankenshipa.

– Ted, chcę, żebyś poszedł do archiwum i wyciągnął wszystko, co mamy na temat Lisy Chelgrin. Przyślij mi te dokumenty do Kioto najszybciej, jak się da, ale nie kurierem. Nie chcę, żeby to wyszło poza firmę. Daj je któremuś z młodszych operacyjnych, który chwilowo nie ma nic lepszego do roboty, i wsadź go w najbliższy samolot.

Blankenship starannie i powoli dobierał słowa.

– Alex… czy to znaczy, że… otwieramy tę sprawę… na nowo?

– Nie jestem pewien.

– Czy to możliwe, żebyś ją odnalazł po tylu latach?

– Pewnie uganiam się za cieniem. Prawdopodobnie nic z tego nie wyniknie. Więc na razie nikomu o tym nie mów, nawet żonie.

– Oczywiście.

– Idź do archiwum osobiście, nie wysyłaj sekretarki. Nie chcę, żeby rozeszły się plotki.

– Rozumiem.

– Człowiek, który przyleci tu z dokumentami, również nie powinien wiedzieć, co wiezie.

– Nie powiem mu. Ale… Alex, jeśli ją znalazłeś, to będzie wielka afera.

– Wiem. Zadzwoń, jak wszystko pozałatwiasz, i daj mi znać, kiedy mogę się spodziewać dokumentów.

– Dobrze.

Alex odłożył słuchawkę, podszedł do okna i obserwował w dole ruchliwą ulicę zatłoczoną samochodami i rowerzystami. Spieszyli się, jakby oni również wiedzieli, jak bezcenny jest czas. Na jego oczach jeden z rowerzystów źle ocenił odległość i kiedy próbował przemknąć wąskim przesmykiem między dwoma samochodami, uderzyła w niego biała honda. Mężczyzna spadł z roweru i przekoziołkował po jezdni niczym jedna wielka plątanina kościstych nóg, pogiętych kół, połamanych rąk i powykręcanych rurek. Zapiszczały hamulce, ruch uliczny zamarł, ludzie pobiegli w stronę rannego.

Alex nie był przesądny, a jednak nie mógł się oprzeć wrażeniu, że ten wypadek, który rozegrał się niespodziewanie na jego oczach, jest znakiem i że on sam pędzi na złamanie karku ku nieuchronnej katastrofie.

7

W południe Alex i Joanna spotkali się na lunchu.

Kiedy ją zobaczył, uprzytomnił sobie, że wizerunek, który przechowywał od wczoraj w pamięci, nie lepiej oddawał jej urodę, niż zdjęcie wodospadu Niagara mogło oddać nieposkromione piękno spadającej wody. Była w rzeczywistości jeszcze bardziej złocista, jeszcze bardziej tętniąca życiem, a jej oczy miały jeszcze więcej elektryzująco błękitnej głębi niż w jego pamięci.

Pocałował ją w dłoń. Nie znaczy to, że przesiąkł europejskimi manierami, po prostu potrzebował pretekstu, aby dotknąć wargami jej ciepłej skóry.

Mizutani była restauracją o-zashiki podzieloną przepierzeniami z papieru ryżowego na wiele oddzielnych salek, gdzie podawano jedzenie zgodnie z japońską tradycją. Niski sufit wisiał niespełna pięćdziesiąt centymetrów nad głową Alexa, podłoga z sosny wypolerowanej na wysoki połysk zdawała się przezroczysta i niezgłębiona niczym morze. W przedsionku Alex i Joanna zmienili buty na miękkie wsuwane pantofle. Potem ruszyli za drobniutką młodą hostessą do małej salki, gdzie posadzono ich obok siebie na cienkich, lecz wygodnych poduszkach ułożonych na podłodze przy niskim stoliku.

Siedzieli przodem do kwadratowego, prawie dwumetrowego okna, za którym rozpościerał się otoczony murem ogród. O tej porze roku widoku nie ubarwiały wprawdzie kolorowe kwiaty, ale rosły tam starannie wypielęgnowane wiecznozielone krzewy oraz dywan z mchu, który nie zbrązowiał jeszcze na zimę. W samym środku z dwumetrowej piramidy kamieni tryskała woda, która następnie spływała do płytkiego, rozedrganego stawu.

Jedli mizutaki, białe mięso kurczaka, duszone w ceramicznym garnku z dymką, białą rzodkwią i ziołami. Obok stało kilka maleńkich naczyń z parującym sake, które doskonale smakowało na gorąco, lecz na zimno przypominało zepsute wino sauternes.

Przez cały posiłek rozmawiali o muzyce, japońskich zwyczajach, sztuce i książkach. Alex miał ochotę wspomnieć magiczne nazwisko Lisy Chelgrin, ponieważ umiał niekiedy prawie nadprzyrodzonym zmysłem wyczytać z twarzy podejrzanego jego winę lub niewinność. W przelotnej mimice, kiedy padało oskarżenie, w subtelnych odcieniach głosu, potrafił odkryć prawdę. Nie chciał jednak podejmować z Joanną tematu zaginionej Lisy Chelgrin, dopóki nie usłyszy, gdzie się urodziła i wychowała, w jakich okolicznościach nauczyła się śpiewać i czemu przyjechała i zamieszkała w Japonii. Być może szczegóły jej biografii będą dość konkretne, aby go przekonać, że jest tym, za kogo się podaje, że jej podobieństwo do kobiety, która znikła kilkanaście lat temu w tajemniczych okolicznościach, jest przypadkowe. W takiej sytuacji w ogóle nie poruszy tego tematu. Próbował skłonić Joannę, by zaczęła opowiadać o sobie swobodnie i bez skrępowania, lecz ona się opierała. Wydawało się jednak, że nie czyni tego celowo, aby zataić mroczną tajemnicę, ale ze zwyczajnej skromności. Zwykle Alex również nie lubił mówić o sobie zbyt wiele, nawet w gronie przyjaciół, jednak w towarzystwie Joanny ten opór w dziwny sposób prysł. Próbując bezskutecznie zbadać jej przeszłość, opowiedział jej o sobie znacznie więcej, niż zwykł to czynić przy innych.

– Naprawdę jesteś prywatnym detektywem? – spytała. – Trudno w to uwierzyć. Gdzie twój prochowiec?

– W pralni. Usuwają z niego odrażające plamy z krwi.

– Nie nosisz kabury pod pachą.

– Ociera mi ramię.

– W ogóle nie nosisz broni?

– W lewej dziurce od nosa mam ukrytego malutkiego deringera.

– Daj spokój. Pytam poważnie.

– Nie przyjechałem tu służbowo, a japońskie władze krzywo patrzą na amerykańskich turystów przewożących pistolety w bagażach.

– Zawsze wyobrażałam sobie prywatnych detektywów jako trochę… zaniedbanych osobników.

– Dziękuję ci pięknie.

– Cyniczny, a jednocześnie sentymentalny twardziel z oczami jak szparki.

– Krótko mówiąc, Humphrey Bogart w roli Sama Spade’a. Już od dawna ten fach wygląda całkiem inaczej – zauważył Alex. – Jeśli rzeczywiście w ogóle kiedyś tak wyglądał. W większości to bardzo nieciekawa praca i rzadko bywa niebezpieczna. Śledztwa rozwodowe. Tropienie dłużników i uciekinierów. Zbieranie dowodów dla obrońców w procesach kryminalnych. Ochrona sławnych i bogatych ludzi. Ochrona sklepów. Obawiam się, że nawet w połowie nie jest to tak romantyczne i efektowne zajęcie jak legendarnej postaci odgrywanej przez Bogarta.

– W każdym razie bardziej romantyczne niż rachunki.

Delektowała się małym kąskiem kurczaka. Jadła delikatnie jak Japonki, lecz ze zdrowym i zdecydowanie bardzo zmysłowym apetytem.

Alex obserwował ją ukradkiem: zaciskające się mięśnie szczęki, ruch szyi, kiedy przełykała jedzenie, piękną linie ust, gdy piła gorące sake.

Odstawiła naczynie.

– W jaki sposób trafiłeś do tak niezwykłego zawodu?

– Jako dziecko postanowiłem, że nie będę żył na skraju nędzy jak moi rodzice, a wydawało mi się, że każdy prawnik na ziemi jest obrzydliwie bogaty. Tak więc korzystając ze stypendiów i pracując nocami, udało mi się skończyć college i studia prawnicze.

– Summa cum laude?

– Skąd wiesz? – spytał zaskoczony.

– Jesteś typem obsesyjno-kompulsywnym.

– Doprawdy? Powinnaś być detektywem.

– Samanthą Spade. Co się wydarzyło po studiach?

– Przez rok pracowałem w dużej firmie w Chicago, specjalizującej się w prawie korporacyjnym. Nie znosiłem tego.

– Ale to łatwiejsza droga do bogactwa niż zawód prywatnego detektywa.

– Przeciętny zarobek prawnika w dzisiejszych czasach wynosi około ośmiu tysięcy dolarów. Wtedy to było jeszcze mniej. Kiedy miałem dziesięć lat, wydawało mi się, że to góra pieniędzy, no bo co tam dziecko wie. Lecz po odliczeniu podatków nie wystarczyłoby, żeby usiąść za kierownicą rolls-royce’a.

– Tego właśnie pragnąłeś? Żyć w stylu rolls-royce’a.

– A czemu nie? Jako dziecko zasmakowałem przeciwnego bieguna. W ubóstwie nie ma nic uszlachetniającego. W każdym razie po kilku miesiącach pisania raportów i zbierania danych prawniczych zorientowałem się, że naprawdę duże pieniądze mogą zarabiać tylko wspólnicy wielkich firm. Zanim zdołałbym się wdrapać na szczyt, przekroczyłbym pięćdziesiątkę.

Kiedy miał dwadzieścia pięć lat, doszedł do wniosku, że prywatny rynek usług ochroniarsko-detektywistycznych będzie się rozwijał przez najbliższe kilkadziesiąt lat, i porzucił firmę prawniczą, by podjąć pracę w pięćdziesięcioosobowej Agencji Bonnera, w której zamierzał poznać ten fach od środka. Jeszcze przed skończeniem trzydziestki zaciągnął kredyt bankowy, aby kupić firmę od Martina Bonnera. Pod kierownictwem Alexa agencja dynamicznie rozwinęła działalność na wszystkie obszary tego rynku usług, łącznie z instalacją i konserwacją elektronicznych systemów bezpieczeństwa. Obecnie Agencja Bezpieczeństwa Bonner-Hunter miała swoje biura w jedenastu miastach i zatrudniała dwa tysiące osób.

– I co, masz tego swojego rolls-royce’a? – spytała Joanna.

– Dwa.

– Czy życie jest lepsze, kiedy ma się dwa?

– To brzmi jak pytanie zen.

– A to jak wymijająca odpowiedź.

– Pieniądze nie są ani brudne, ani szlachetne. To obojętne narzędzie, nieunikniony element cywilizacji. Za to twój głos, twój talent to prawdziwy dar od Boga.

Przez długą chwilę obserwowała go w milczeniu, a on wiedział, że próbuje go ocenić. Odłożyła pałeczki i wytarła usta serwetką.

– Większość ludzi, którzy zaczynają od zera i przed czterdziestką dorabiają się fortuny, staje się nieznośnymi egocentrykami.

– Nic podobnego. Nie ma we mnie niczego takiego. Znam kilku bogatych ludzi, którzy dorobili się fortuny, i każdy z nich ma w sobie tyle samo pokory co prosty urzędnik. A może więcej.

Ich kelnerka, miła kobieta o okrągłej twarzy, ubrana w białe yukata i krótki, rdzawoczerwony żakiet, przyniosła deser: plasterki obranej mandarynki posypane drobno pokruszonymi migdałami i wiórkami kokosowymi.

– Za dużo rozmawiamy o mnie – stwierdził Alex. – Powiedz coś o sobie. Jak to się stało, że przyjechałaś do Japonii, do Księżycowej Poświaty?

– W mojej historii nie ma niczego ciekawego.

– Nie wierzę.

– W porównaniu z twoim moje życie było wyjątkowo nudne.

Albo próbowała ukryć swoją przeszłość, albo naprawdę czuła się przy nim onieśmielona. Nie potrafił rozstrzygnąć, która z tych opcji jest prawdą, lecz zachęcał ją tak długo, że w końcu się otworzyła.

– Urodziłam się w Nowym Jorku – powiedziała – ale nie pamiętam go zbyt dobrze. Mój tata pracował na kierowniczym stanowisku w jednym z tych hydrogłowych konglomeratów. Kiedy miałam dziesięć lat, awansowano go na członka zarządu brytyjskiej filii, tak więc od tamtej pory dorastałam w Londynie i tam chodziłam na uniwersytet.

– Co studiowałaś?

– Przez jakiś czas uczyłam się w konserwatorium, potem przerzuciłam się na języki azjatyckie. Zainteresowałam się Wschodem z powodu przelotnego, lecz niezwykle burzliwego romansu z japońskim studentem. Przez rok mieszkaliśmy razem. Nasz związek nie przetrwał długo, lecz fascynacja Wschodem pozostała.

– Kiedy przyjechałaś do Japonii?

– Prawie dwanaście lat temu.

Cóż za zbieg okoliczności ze zniknięciem Lisy Chelgrin, pomyślał. Ale się nie odezwał.

Joanna chwyciła pałeczkami kolejny kawałek mandarynki, zjadła go z widoczną rozkoszą i zlizała cieniutki jak papier wiórek kokosa, który przykleił się jej w kąciku ust.

Przypominała Alexowi płowego kota o sprężystych ruchach, pełnego dynamicznej energii.

W tym samym momencie, zupełnie jakby usłyszała jego myśli, płynnym, kocim ruchem odwróciła głowę, żeby na niego spojrzeć. W jej oczach, tak jak w ślepiach tych zwierząt, czaiła się harmonijnie współgrająca mieszanina pozornych sprzeczności: senność, a zarazem świadomość absolutna, czujność połączona z chłodną obojętnością, a także dumne wyobcowanie idące w parze z tęsknotą za głębokim uczuciem.

– Moi rodzice zginęli w wypadku samochodowym, kiedy pojechali na urlop do Brighton. Nie miałam w Stanach żadnych krewnych, nic mnie tam nie ciągnęło. Anglia zaś wydała mi się nagle okropnie ponura i pełna złych wspomnień. Kiedy wypłacono mi pieniądze z ubezpieczenia rodziców i ostatecznie uregulowałam sprawy majątkowe, spakowałam rzeczy i wyjechałam do Japonii.

– Szukać swojego studenta?

– Och, nie. To było skończone. Przyjechałam tu, ponieważ wierzyłam, że mi się tu spodoba. I miałam rację. Przez kilka miesięcy zwiedzałam kraj, potem ułożyłam sobie repertuar i zaczęłam śpiewać japońskie i amerykańskie piosenki pop w nocnym klubie w Jokohamie. Zawsze miałam dobry głos, ale z początku brakowało mi osobowości scenicznej. Byłam okropna, ale z czasem się nauczyłam.

– A jak trafiłaś do Kioto?

– Najpierw miałam przystanek w Tokio, dostałam tam lepszą pracę niż w Jokohamie. W dużym klubie, który nazywał się Ongaku, Ongaku.

– Muzyka, muzyka – przetłumaczył Alex. – Znam to miejsce. Byłem tam pięć dni temu!

– W tamtych czasach mieli całkiem dobry zespół i byli chętni do podejmowania ryzyka. Niektórzy znali jazz, a ja nauczyłam ich tego, co umiałam. Kierownictwo z początku patrzyło sceptycznie na nasze poczynania, ale goście uwielbiali dźwięki big-bandu. Japońska publiczność jest z reguły bardziej powściągliwa i konserwatywna niż zachodnia, lecz klientela Ongaku dosłownie oszalała na naszym punkcie.

Alex zauważył, że ten pierwszy sukces był dla Joanny pięknym wspomnieniem. Uśmiechając się nieznacznie, patrzyła na ogród, lecz go nie widziała; zaszklonym wzrokiem sięgała za zakręty czasu.

– Przez jakiś czas to było naprawdę zwariowane miejsce. Zaskoczyłam nawet samą siebie. Przez dwa lata stanowiłam największą atrakcję klubu. Gdybym chciała zostać, mogłabym nadal tam występować, ale doszłam do wniosku, że wolę założyć własny klub.

– Ongaku, Ongaku bardzo się zmieniło, daleko mu do tego, co opisujesz – powiedział Alex. – Musiało wiele stracić po twoim odejściu. Dzisiaj już nie szaleje, nawet nie podryguje.

Joanna wybuchła śmiechem i potrząsnęła głową, aby odgarnąć włosy z twarzy. Wyglądała z tym gestem jak uczennica, młoda i niewinna, i jeszcze bardziej niż przedtem przypominała Lisę Chelgrin. Nie tylko przypominała, zamieniła się w wiernego sobowtóra tamtej zaginionej kobiety.

– Przyjechałam do Kioto na urlop ponad sześć lat temu w lipcu – kontynuowała. – Podczas Gion Matsuri.

– Matsuri… to festiwal.

– Najbardziej uroczyście obchodzone doroczne święto w Kioto. Wystawy, przyjęcia, przedstawienia. Piękne stare rezydencje na Muromachi otwierają swoje podwoje dla publiczności, udostępniają do obejrzenia nawet rodzinne skarby i pamiątki. Urządza się paradę z największymi platformami, jakie widziałeś. Przepiękne. Zostałam tu tydzień po festiwalu i zakochałam się w tym mieście bez pamięci. Wydałam znaczną część oszczędności, aby kupić tu dom, który znasz jako Księżycową Poświatę. Reszta to już historia. Ostrzegałam, że nie ma w niej nic ciekawego w porównaniu z twoim życiem. Żadnego tajemniczego zabójstwa, żadnych rolls-royce’ów.

– Ani razu nie ziewnąłem.

– Starałam się zrobić z Księżycowej Poświaty coś na podobieństwo Café Americain z Casablanki, ale mnie się nie przydarzają romantyczne, niebezpieczne przygody jak Bogartowi i nigdy się nie przydarzą. Jestem piorunochronem, który przyciąga w życiu wszystko, co zwyczajne. Największy kryzys, jaki pamiętam, to kiedy pomywaczka przeżywała załamanie nerwowe i nie przyszła do pracy przez dwa dni.

Alex nie był pewien, czy wszystko, co mu opowiadała Joanna, było prawdą, ale zrobiła na nim bardzo dobre wrażenie. Jej biografia podana w kapsułce brzmiała ogólnie przekonująco, zarówno pod względem szczegółów, jak i sposobu, w jaki ją przedstawiała. Mówiła o sobie niechętnie, lecz kiedy zaczęła, w jej głosie nie słychać było wahania ani nawet odrobiny skrępowania towarzyszącego zwykle opowiadanym kłamstwom. Historia piosenkarki z nocnych klubów w Jokohamie i Tokio była bez najmniejszych wątpliwości prawdziwa. Gdyby chciała wymyślić fałszywą wersję swojej przeszłości, aby zamaskować lata spędzone w Japonii, nie sprokurowałaby takiej, którą łatwo sprawdzić i zdemaskować. Część o Anglii i rodzicach, którzy zginęli podczas wakacji w Brighton… No cóż, nie był pewien, co o tym myśleć. Jako bajeczka wyssana z palca, by zamknąć za sobą wszystkie drzwi do poprzedniego życia, sprzed okresu Japonii, byłaby skuteczna, ale zarazem zbyt gładka. Co więcej, w kilku punktach jej biografia pokrywała się z historią Lisy Chelgrin, a zatem zbiegi okoliczności się piętrzyły.

Odwróciła się na poduszce, by na niego popatrzeć, i dotknęła kolanem jego nogi. Poczuł w ciele przyjemny dreszcz.

– Masz jakieś plany na dzisiejsze popołudnie? – spytała. – Gdybyś chciał zwiedzić miasto, mogę ci posłużyć za przewodnika.

– Dziękuję za propozycję, ale pewnie musisz pilnować interesów.

– Mariko może zająć się sprawami w klubie do czasu otwarcia. Nie muszę się tam pojawić osobiście aż do szóstej.

– Kto to jest Mariko?

– Moja asystentka. Mariko Inamura. Największy skarb, jaki mi się trafił od przyjazdu do Japonii. Bystra, godna zaufania i pracowita jak szatan.

Alex powtórzył kilkakrotnie w myślach nazwisko dziewczyny, póki się nie upewnił, że je zapamiętał. Gdyby znalazł okazję porozmawiania z Mariko na osobności, może dowiedziałby się od niej czegoś więcej na temat Joanny.

– No cóż, jeśli naprawdę masz trochę wolnego czasu, to będę zachwycony wspólną wycieczką.

Spodziewał się rozwiać swoje wątpliwości na temat Joanny podczas lunchu, lecz jak dotąd nie doszedł do żadnych decydujących wniosków.

Jej niezwykłe ciemnoniebieskie oczy jakby jeszcze bardziej pociemniały. Wpatrywał się w nie zauroczony.

Joanna Rand czy Lisa Chelgrin?

Nie potrafił tego rozstrzygnąć.

8

Na żądanie Joanny hostessa w Mizutani zadzwoniła do firmy Sogo Taxi. Niecałe pięć minut później pod restaurację podjechał czarny samochód z czerwonymi napisami.

Taksówkarz jej się spodobał. Trudno byłoby wymyślić sobie odpowiedniejszego kierowcę na tę małą wycieczkę, którą zaplanowała – siwowłosy staruszek z pomarszczoną twarzą i czarującym uśmiechem, w którym brakowało jednego zęba. Wyczuł, że między Alexem i Joanną rodzi się jakieś uczucie, tak więc przerywał im rozmowę rzadko i tylko po to, aby się upewnić, że nie przeoczą jakiegoś wyjątkowego widoku. Zerkał na nich ukradkiem w lusterku wstecznym, zawsze z tą samą promienną aprobatą w oczach.

Ponad godzinę krążyli po starym mieście, pozostawiając taksówkarzowi wybór trasy. Joanna zwracała Alexowi uwagę na wyjątkowo ciekawe budowle i świątynie, nie przerywając potoku opowieści o historii i architekturze Japonii. Alex się uśmiechał, często wybuchał śmiechem i zadawał pytania na temat miejsc, które mijali. Lecz co najmniej tyle samo czasu poświęcał przyglądaniu się Joannie co otaczającemu go miastu, a ona znów poczuła tę niewiarygodną siłę jego ciemnych oczu i nieustępliwego spojrzenia.

Kiedy zatrzymali się na światłach przed Muzeum Narodowym, Alex powiedział:

– Intryguje mnie twój akcent.

Joanna zamrugała.

– Jaki akcent?

– Hm, nie przypomina nowojorskiego, prawda?

– Nie wiedziałam, że w ogóle mam jakiś akcent.

– Nie, to z pewnością nie Nowy Jork. Boston?

– Nigdy nie byłam w Bostonie.

– Nie, to nie bostoński. Trudny do uchwycenia. Może pobrzmiewa w nim delikatny ślad angielskiego. Może o to chodzi.

– Mam nadzieję, że nie. Nigdy nie lubiłam Amerykanów, którzy po kilku latach w Anglii nabierali nagle brytyjskiego akcentu. To takie sztuczne.

– Nie, to nie angielski. – Przyglądał jej się w zadumie, a kiedy samochód ruszył, powiedział: – Już wiem! Chicago.

– Przecież ty pochodzisz z Chicago, a mówisz inaczej niż ja.

– Ależ nieprawda. Wprawdzie w niewielkim stopniu, ale nasz akcent brzmi podobnie.

– Nie zgadzam się. Poza tym nigdy nie byłam w Chicago.

– Musiałaś mieszkać gdzieś w Illinois – upierał się.

Nagle uśmiech na jego twarzy wydał jej się jakiś nienaturalny, jakby utrzymywany z ogromnym wysiłkiem.

– Nie – odparła. – Nigdy nie byłam w Illinois.

Wzruszył ramionami.

– W takim razie nie mam racji. – Wskazał ręką budynek po lewej stronie. – Dziwnie wygląda. Co to jest?

Joanna znów wcieliła się w rolę przewodniczki, chociaż nie opuszczało jej niepokojące uczucie, że pytanie o akcent nie było przypadkowe. Ta nagła zmiana tematu miała swój cel, którego nie rozumiała.

Przeszły ją ciarki, które wydały jej się dalekim oddźwiękiem lodowatego dreszczu nękającego ją co noc, kiedy budziła się z koszmaru.