Daniel Bachrach

Niezwykła zemsta wzgardzonej

Saga

Niezwykła zemsta wzgardzonej
Język, postacie i poglądy zawarte w tej publikacji nie odzwierciedlają poglądów ani opinii wydawcy. Utwór ma charakter publikacji historycznej, ukazującej postawy i tendencje charakterystyczne dla czasów, z których pochodzi.
Zdjęcie na okładce: Shutterstock
Copyright © 2019, 2020 Daniel Bachrach i SAGA Egmont
Wszystkie prawa zastrzeżone
ISBN: 9788726534795

1. Wydanie w formie e-booka, 2020

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA Egmont oraz autora.

SAGA Egmont, spółka wydawnictwa Egmont

Do wykrycia ohydnego morderstwa przyczyniła się w sprawie, którą obecnie opisuję, kobieta i przyznać muszę, że tylko jej zawdzięczamy oddanie sprawcy w ręce sprawiedliwości. W sprawie tej jeszcze raz sprawdziło się przysłowie, że kobieta w zazdrości zdolna jest do wszystkiego i w wielu wypadkach właśnie dzięki zemście kobiecej przestępstwa ujawnione zostały, które by w przeciwnym wypadku nigdy nie wyszły na światło dzienne. Wielokrotnie spotykałem się z przestępcami, zdradzonymi przez kobiety, którzy po zdemaskowaniu mówili: „Gdybym nie wdał się w relacje z kobietą i nie zdradził przed nią swojej tajemnicy, z pewnością nie ujęlibyście mnie panowie”.

W czasie mojej działalności w policji angielskiej zgłosił się do urzędu śledczego Frank Willmore z informacją o nagłym zniknięciu swojej żony.

– Żona moja – rozpoczął przybyły – wyjechała przed pięcioma dniami do Hampshire, by odwiedzić swoich rodziców i znikła bez śladu. Jak się dowiedziałem, nie była ona tam wcale i podejrzewam, że jej się coś złego stało.

– Dlaczego pan dopiero po upływie prawie tygodnia zwraca się z tym do policji? – zapytał inspektor Bartels.

Siedziałem przy drugim stole, obserwując Willmore’a, lecz był zupełnie spokojny i zachowanie jego nie wzbudzało żadnego podejrzenia, podobnie jak i odpowiedź.

– Żona moja miała powrócić po trzech dniach, lecz przypuszczałem, że przedłużyła swoją wizytę i nie podejrzewałem nic złego. Dopiero dziś rano, zaniepokojony, wysłałem depeszę do rodziców i otrzymałem telegraficzną odpowiedź, że jej tam wcale nie było – mówiąc to, wyjął z kieszeni blankiet telegraficzny potwierdzający jego słowa.

– Jakie było pożycie pańskie z żoną? – zapytałem.

– Przyznaję się panu, że nie żyliśmy ze sobą zbyt zgodnie. Żona moja była, aczkolwiek bez żadnego powodu, bardzo o mnie zazdrosna i kiedy czasami powracałem nieco później do domu, urządzała mi straszne sceny.

Odpowiedź jego brzmiała tak szczerze, że byliśmy przekonani, iż pani Willmore padła ofiarą jakiegoś nieszczęśliwego wypadku.

– Czy żona pańska nie dawała panu powodów do zazdrości? – zapytał inspektor Bartels.

– Nic podobnego. Była to kobieta, która poza domem nic nie widziała i żadnych znajomości nie utrzymywała. Zresztą mimo scen, jakie mi urządzała, kochaliśmy się nad życie i zazdrość jej przypisywałem raczej nerwom, muszę bowiem dodać, że często się irytowała.

– Niewykluczone zatem jest, że w stanie podniecenia popełniła samobójstwo – dodałem. – Czy przed jej wyjazdem nie było między państwem sceny małżeńskiej i czy nie było właśnie to powodem jej wyjazdu do rodziców?

Willmore zawahał się przez chwilę.

– Przyznaję, że żona moja, na dwa dni przed wyjazdem, urządziła mi scenę zazdrości z powodu jednej z moich urzędniczek, lecz nie przypuszczam, by to mogło ją doprowadzić do jakiegoś rozpaczliwego kroku. Nie, uważam to za niemożliwe i przypuszczam, że padła ofiarą jakiegoś nieszczęśliwego wypadku.