Tytuł oryginału: A New Darknes

Redakcja: Anna Pawłowicz, Ewa Holewińska

Korekta: Paweł Gabryś-Kurowski

Skład i łamanie: Ekart

Typografia na okładce i stronie tytułowej w wydaniu polskim: Magdalena Zawadzka/Aureusart

Copyright © Joseph Delaney, 2014

Cover illustration copyright © Paul Young, 2014

Interior illustrations copyright © David Wyatt, 2014

Published by arrangement with Random House Children’s Publishers UK, a division of The Random House Group Limited

Polish language translation copyright © 2016 by Wydawnictwo Jaguar Sp. Jawna

ISBN 978-83-7686-523-2

Wydanie pierwsze, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2016

Adres do korespondencji:

Wydawnictwo Jaguar Sp. Jawna

ul. Kazimierzowska 52 lok. 104

02-546 Warszawa

www.wydawnictwo-jaguar.pl

youtube.com/wydawnictwojaguar

instagram.com/wydawnictwojaguar

facebook.com/wydawnictwojaguar

snapchat: jaguar_ksiazki

Wydanie pierwsze w wersji e-book

Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2016

Skład wersji elektronicznej:

konwersja.virtualo.pl

Dla Marie

THOMAS WARD

Skądś ciągnęło zimnem; może to sprawiało, że płomyk świeczki migotał, rzucając na ścianę u stóp łóżka osobliwe cienie. Skrzypiąca drewniana podłoga była nierówna – może dlatego drzwi otwierały się samoczynnie, jakby coś niewidzialnego próbowało dostać się do środka.

Lecz zwykłe zdroworozsądkowe wyjaśnienia tu nie wystarczały. Gdy tylko wszedłem do sypialni, zrozumiałem, że coś jest bardzo nie tak. To właśnie podpowiadał mi instynkt, a on rzadko się mylił.

Bez wątpienia ktoś lub coś nawiedzało ten pokój. Dlatego właśnie się tu znalazłem, wezwany przez właściciela gospody, abym rozwiązał jego problem.

Nazywam się Tom Ward, jestem stracharzem z Chipenden. Zajmuję się duchami, widmami, boginami, czarownicami i najróżniejszymi stworami nocy.

Niebezpieczna praca, ale ktoś musi to robić.

Podszedłem do okna sypialni i pociągnąłem sznur, podnosząc dolną połowę. Od zachodu słońca minęła godzina, nad dalekimi wzgórzami wschodził już księżyc. Zerknąłem na rozległy cmentarz, ocieniony drzewami, w większości wierzbami płaczącymi i pradawnymi wiązami. W bladych promieniach księżyca nagrobki zdawały się lśnić, jakby promieniował z nich niezwykły blask, a wiązy, rzucające upiorne cienie, przypominały ogromne przyczajone bestie. To była wioska Kikrby Lonsdale, tuż za granicą hrabstwa, a choć leżała niecałe dwadzieścia mil od Caster, otaczało ją odludzie pozbawione ubitych traktów.

Zszedłem na dół, opuszczając gospodę przez frontową izbę, gdzie trzech miejscowych popijało piwo przy kominku. Na mój widok umilkli i odwrócili się ku mnie, jednak bez słowa powitania. Bez wątpienia każdy przybysz w tej wiosce spotkałby się z podobną reakcją – milczeniem, ciekawością i zwarciem szyków przeciw obcemu.

Oczywiście dochodził do tego dodatkowy czynnik. Ja- ko stracharz rozprawiałem się z istotami z Mroku. W Hrabstwie było nas zaledwie kilku, a choć ludzie nas potrzebowali, budziliśmy w nich lęk. Na mój widok wieśniacy często przechodzili na drugą stronę ulicy na wypadek, gdyby w pobliżu czaił się duch albo bogin zwabiony moją obecnością.

Jak zwykle w Hrabstwie, do tej pory wszyscy mieszkańcy tej biednej wioski wiedzieli już, po co się zjawiłem.

Kiedy wyszedłem przez frontowe drzwi na ulicę, powitał mnie głos:

– Mości Wardzie, chciałbym zamienić słówko.

Odwróciłem się, patrząc na podchodzącego gospodarza. Był to rosły postawny mężczyzna o rumianej twarzy z udawaną jowialną miną – bez wątpienia przydatną w kontaktach z klientami; choć jednak nocowałem w jednym z jego pokojów, mnie nie traktował zbyt uprzejmie. Okazywał mi tę samą niecierpliwość i wyższość jak wówczas, gdy rozmawiał ze swoją służbą i – wkrótce po moim przybyciu – z dostawcą świeżych baryłek piwa.

Byłem pracownikiem najemnym, tak więc oczekiwał sporo za swe pieniądze, co mnie irytowało. W ciągu ostatnich kilku miesięcy bardzo się zmieniłem. Mnóstwo się wydarzyło, stałem się znacznie mniej cierpliwy niż kiedyś… i szybciej wpadałem w złość.

– I co? Czego się dowiedziałeś? – spytał gospodarz.

Wzruszyłem ramionami.

– Owszem, zgadza się, pokój jest nawiedzony. Wciąż nie wiem jednak przez co. Może mógłby pan przyspieszyć sprawę, mówiąc mi wszystko, co pan wie. Od jak dawna to trwa?

– Cóż, młodzieńcze, to chyba twoje zadanie dowiedzieć się wszystkiego. Płacę ci sporo grosza, więc oczekuję, że nie będę odwalał za ciebie roboty. Z pewnością twój mistrz, niech Bóg ma w opiece jego duszę, załatwiłby już sprawę.

Ostatnie zdanie ukazywało sedno problemu, tyle że był to problem gospodarza, nie mój. John Gregory, stracharz, który mnie wyszkolił, zginął w zeszłym roku w bitwie, próbując zniszczyć Złego, diabła wcielonego i władcę ciemności, który chciał sprowadzić na świat erę tyranii i grozy. Jako jego uczeń odziedziczyłem po nim posadę i działałem jako stracharz Chipenden, faktycznie jednak nie ukończyłem terminu i byłem dość młody jak na mój fach.

Przez miesiące samotnej pracy zdarzało się dość często, że ludzie przyjmowali mnie podobnie jak ten gospodarz i nauczyłem się tłumić to w zarodku. Musieli zrozumieć, że nie mają do czynienia z chłopcem i żółtodziobem – owszem, byłem młody, ale mistrz dobrze mnie wyszkolił i świetnie sobie radziłem.

– Zapewniam, że pan Gregory spytałby dokładnie o to samo – poinformowałem gospodarza. – I powiem coś jeszcze: gdyby pan nie odpowiedział, zabrałbym swoją torbę i wrócił prosto do domu.

Gospodarz spojrzał na mnie gniewnie. Wyraźnie nie przywykł, by tak go traktować. Ojciec nauczył mnie uprzejmości i dobrych manier, nawet jeśli osoba, z którą mam do czynienia, zachowuje się niegrzecznie – choć zatem patrzyłem na niego, nie mrugając, wyraz twarzy miałem łagodny i milczałem. Czekałem, aż sam coś powie.

– Jutro minie miesiąc, odkąd w tym pokoju zmarła dziewczyna – rzekł w końcu. – Zatrudniłem ją w kuchni. Czasami, gdy zjawiło się więcej gości, pomagała, podając piwo w barze. Była zdrowa i silna, lecz pewnego ranka nie wstała i znaleźliśmy ją martwą w łóżku. Twarz miała wykrzywioną z przerażenia, nocną koszulę mokrą od krwi, ale ani śladu ran na ciele. Od tego czasu jej duch pojawia się w domu i nie mogę wynająć tego pokoju – ani żadnego innego. Nawet na dole, w piwiarni, słyszymy, jak krąży tam i z powrotem. W tej chwili powinno się już zebrać co najmniej z tuzin spragnionych wieśniaków, do których wkrótce dołączyliby inni. Cała ta sytuacja słono mnie kosztuje.

– Widział pan tego ducha? – spytałem, zastanawiając się, jak silna jest zjawa. Niektóre upiory wyłącznie słychać.

– Tu ani w kuchni nie było po niej śladu. Dźwięki dochodzą zawsze z sypialni, ale nigdy nie zaglądałem tam po zmroku i nie żądałbym tego od mych ludzi.

Przytaknąłem i przybrałem najbardziej współczującą minę.

– A przyczyna śmierci? – naciskałem. – Co miał do powiedzenia medyk?

– Sprawiał wrażenie równie zaskoczonego jak wszyscy. Przypuszczał jednak, że mogło dojść do krwotoku wewnętrznego, być może w płucach, ponieważ kasłała krwią.

Widziałem, że jego samego nie przekonało to wyjaśnienie.

– To wyraz zgrozy na jej twarzy najbardziej nas zaniepokoił. Doktor twierdził, że widok wypływającej z ust krwi mógł ją przerazić i sprawić, że stanęło jej serce. Albo może krwawiła dalej w środku. Tak sobie myślę, że tak naprawdę nie wiedział, dlaczego umarła.

Brzmiało to dziwnie i przerażająco. Musiałem dotrzeć do sedna tajemnicy i wiedziałem, jak tego dokonać.

– Cóż, być może jutro będę mógł powiedzieć coś więcej – odparłem. – Po tym, jak pomówię z jej duchem. Jak ma na imię?

– Nazywała się Miriam – odparł gospodarz.

Ukłoniłem się i odszedłem ulicą. Wkrótce skręciłem w alejkę, która doprowadziła mnie na tyły gospody i na skraj oglądanego wcześniej z okna cmentarza. Otworzyłem ozdobną bramkę i wąską ścieżką ruszyłem między nagrobkami, mijając niewielki kościółek.

Musiałem się przejść, aby rozprostować nogi, odetchnąć świeżym powietrzem i przeczyścić głowę. Potrzebowałem też trochę czasu, by zastanowić się nad sytuacją.

W Hrabstwie po zmroku zwykle robi się chłodno, nawet latem, to jednak była ciepła sierpniowa noc, końcówka lata. Wkrótce jesień schłodzi powietrze, zwiastując nadejście zimy.

Dotarłem do zbocza, z którego roztaczał się wspaniały widok na dolinę; w dali widziałem pasmo wzgórz, skąpane w blasku księżyca. Krajobraz aż prosił się, by go namalować, i długi czas stałem tak, zapatrzony.

Od czasu śmierci Johna Gregory’ego bardzo się zmieniłem. Wciąż czułem tęsknotę – naprawdę mi go brakowało – lecz obok niej pojawił się też gniew. Straciłem nie tylko mistrza, ale i przyjaciela. Teraz większość dni spędzałem samotnie, miałem mnóstwo czasu na rozmyślania i tylko jedno źródło pociechy. Coraz częściej doceniałem piękno okolicy, najróżniejsze krajobrazy, łąki, lasy, wzgórza i moczary. Widok w Kikrby Lonsdale dorównywał najlepszym, a może nawet je przerastał.

Powróciłem myślami do przyczyny śmierci Miriam i usiadłem na pniaku, by dokładnie przeanalizować wszystko, co wiedziałem. Dziewczyna była młoda i silna, możliwe zatem, że padła czyjąś ofiarą. Zdarza się często, iż morderca ukrywa własny czyn, obwiniając czary czy inne zjawiska nadprzyrodzone. Ale ten brak rany… może ją otruto? Albo może zmarła śmiercią naturalną i to groza umierania pozostawiła na jej twarzy ów grymas?

Miałem nadzieję wkrótce odkryć prawdę. Wszystko zależało od tego, czy duch pamięta własną śmierć.

Po jakimś czasie tą samą drogą przez cmentarz powróciłem do nawiedzonego pokoju. Zasunąłem zasłony, zdjąłem płaszcz z kapturem i powiesiłem na haczyku na drzwiach. Potem zzułem buty i w ubraniu położyłem się na łóżku, gotów do działania. Nieco się denerwowałem, jak zawsze w kontaktach z nadprzyrodzonym, ale nie bałem się. Już wiele razy rozprawiałem się z duchami.

Zawsze dobrze widziałem w niemal całkowitych ciemnościach i gdy oczy przywykły już do słabego blasku księżyca przenikającego przez zasłony, uważnie obejrzałem pokój. W kątach zalegały cienie – najmroczniejsze tuż pod oknem. Jakiś czas usiłowałem ustalić, czy to zjawisko naturalne, czy też nie. Nie było naturalne. Po chwili, uznawszy, że nie ma się czym przejmować, wytężyłem słuch. Czasem słyszymy duchy, zanim one same tego chcą. Niektóre stukają cicho w drzwi i ściany, inne tupią po podłodze, niekiedy trudno odróżnić je od myszy.

W tym pokoju panowała absolutna cisza. Miałem kilka godzin, toteż odprężyłem się, zamknąłem oczy i pozwoliłem sobie odpłynąć w sen.

Wiedziałem, że wyczuję przybycie ducha i ocknę się natychmiast.

Jakiś czas później obudziłem się, dokładnie tak jak przewidywałem. Wszyscy stracharze to siódmi synowie siódmych synów, co oznacza, że dysponujemy pewnymi darami. Zwłaszcza jeden zadziałał tutaj: poczułem zimny dreszcz, informujący, że w pobliżu czai się coś z Mroku. Teraz przebiegał mi po plecach, w górę i dół kręgosłupa. Nim jeszcze otworzyłem oczy, usłyszałem płacz dziewczyny i kroki, przechadzające się tam i z powrotem obok łóżka.

Spojrzałem na nią. Duch wyglądał jak młode dziewczę, najwyżej siedemnastoletnie. Miała długie włosy, spięte ciasno w kok z tyłu głowy. Podobnie jak wiele duchów była bardzo blada, jakby śmierć odebrała jej wszystkie barwy.

Wszystkie, z wyjątkiem jednej – przód jej długiej jasnej nocnej koszuli, od szyi aż po rąbek, nasiąkł intensywnie czerwoną krwią.

Spojrzałem na ducha Miriam i usiadłem na łóżku naprzeciw niej. Następnie posłałem jej możliwie najcieplejszy uśmiech. Starałem się, by mój głos zabrzmiał życzliwie.

– Zatrzymaj się, Miriam – rzekłem cicho. – Stań i popatrz na mnie.

Odwróciła się ku mnie, zaszlochała i jej oczy otwarły się szeroko ze zdumienia.

– Ty mnie widzisz! Słyszysz mnie? – spytała; jej głos miał w sobie lekkie echo i zdawał się dobiegać z oddali.

– Owszem, widzę cię i słyszę. Jestem stracharzem, przyszedłem ci pomóc.

– Od wielu dni proszę o pomoc, ale nikt nie słucha. Nikt nawet na mnie nie patrzy.

– Gdzie? Tu, w sypialni?

– Nie. Schodziłam do kuchni, gdzie kiedyś pracowałam. Tutaj nikt nie zagląda po zmroku.

Duchy czasami widuje się przy ich grobach, zazwyczaj jednak nawiedzają miejsce, w którym umarły. Jako siódmy syn siódmego syna mogłem ją zobaczyć i usłyszeć tam, gdzie inni niczego nie dostrzegali.

– Wiesz, czemu tak jest? – spytałem łagodnie.

– To dlatego, że nie żyję? – odgadła i znów się rozpłakała.

Doskonale: oto ważny pierwszy krok. Niektóre duchy nie wiedzą, że są martwe, i najtrudniejszą częścią mojej pracy jest przekonanie ich o tym, nim namówię je do odejścia.

– Owszem, nie żyjesz, Miriam. W końcu spotyka to nas wszystkich. Ale teraz możesz odejść do Światła, udać się do lepszego świata. Obiecuję, że pomogę ci to zrobić, ale najpierw muszę zadać ci parę pytań. Czy możesz mi powiedzieć, jak i dlaczego umarłaś?

Dziewczyna przestała płakać i jej twarz wykrzywił grymas przerażenia.

– Zabiło mnie coś złego – oznajmiła.

Starałem się nie okazywać podniecenia, lecz w głowie wirowały mi dziesiątki pytań. Nie mogłem się doczekać odkrycia, jaki stwór z Mroku odpowiada za to brutalne morderstwo.

– Coś usiadło mi na piersi. Było ciężkie, nie mogłam oddychać. Potem wbiło mi zęby w gardło i zaczęło wysysać krew. Słyszałam, jak mlaszcze i żłopie. Oczy miało czerwone, nosiło długi płaszcz jak człowiek, ale z pewnością było to jakieś zwierzę, bo miało włochate ręce, a także długi ogon.

Słuchałem jej opisu z narastającym zdumieniem. Coś takiego wykraczało całkowicie poza moje doświadczenie – nigdy nawet nie słyszałem o podobnym stworze – usiłowałem jednak nie pokazać tego po sobie. Chciałem, by Miriam zachowała spokój, aby wyciągnąć z niej tyle informacji, ile się tylko da.

Doktor nie znalazł ran na jej ciele – łącznie z gardłem – czy możliwe zatem, by tak naprawdę opisywała koszmarny sen, któremu towarzyszył ból fizyczny?

– To się zdarzało już wcześniej – podjęła. – Czułam na piersi ten ciężar i budziłam się zlana potem i słaba, a kiedy wstawałam z łóżka, kręciło mi się w głowie. Ale tamtej nocy było znacznie gorzej. Widziałam jego czerwone oczy. Stwór jakby wpadł w szał: pił moją krew i pił, aż mi w końcu serce zatrzepotało i stanęło.

– Przypomnij sobie dokładnie, Miriam. Chcę, żebyś powiedziała mi wszystko, co wiesz o tym stworze. Jakiej był wielkości?

– Nie! Nie! – Ukryła twarz w dłoniach, cała jej sylwetka zaczęła drżeć i znów usłyszałem szlochanie.

– Proszę, Miriam, spróbuj – nalegałem. – Te informacje mogą mi pomóc ocalić w przyszłości inne dziewczęta.

– Przykro mi, nie mogę. Brak mi sił. Nie zniosę dalszych myśli o swojej śmierci. Powiedziałeś, że mi pomożesz. Proszę więc, proszę, pomóż mi teraz!

Dość już usłyszałem. Czas uwolnić ją od tych męczarni.

– Posłuchaj mnie uważnie – rzekłem, podnosząc się powoli i uśmiechając do niej. – Chcę, żebyś pomyślała o najszczęśliwszej chwili swojego życia.

Miriam umilkła, jej twarz przybrała pytający wyraz.

– Zastanów się dobrze – ciągnąłem. – Czy byłaś wtedy dzieckiem?

Bardzo często najszczęśliwsze wspomnienia zachowane przez zmarłych dotyczą chwil z dzieciństwa, z czasów, gdy czuli się bezpieczni, chronieni przez rodziców, kiedy życie nie zdołało jeszcze ich zranić.

– Nie! Nie! – krzyknęła poruszona. – Moje dzieciństwo nie było szczęśliwe! – Znów zadrżała, ale nie wyjaśniła dlaczego. Potem nagle kąciki jej ust uniosły się w uśmiechu. – To było wtedy, kiedy przybyłam tu do pracy. Miałam własny pokój, tylko dla siebie, i pierwszego ranka ujrzałam, jak wschodzi słońce, zalewając wzgórza ciepłym blaskiem. Poprzedniej nocy cmentarz tuż pod oknem wydawał mi się upiorny, teraz jednak przekonałam się, że to pogodne, spokojne miejsce, zadbane, pełne kwiatów pozostawionych przez krewnych na grobach ukochanych. A za nim rozciągał się ten cudowny widok: dolina wznosząca się ku dalekim wzgórzom. Ucieszyłam się, że trafiłam w tak śliczne miejsce. Byłam wtedy bardzo szczęśliwa.

– Powróć do tej chwili – poleciłem. – Poczuj znów to szczęście. Słońce wschodzi, zalewając wzgórza blaskiem. Widzisz je?

– Tak! Tak! Jest takie jasne!

– Zatem idź ku niemu. Odejdź do Światła. Potrafisz to. Tylko parę kroków i będziesz na miejscu!

Teraz duch się uśmiechał. Miriam postąpiła trzy kroki w stronę okna, po czym zniknęła bez śladu. Wypełniłem zadanie. Odeszła w Światło, co przyjąłem z wielką satysfakcją. Często stracharz walczy z Mrokiem i znajduje tylko strach i przemoc. Cieszyło mnie, kiedy mogłem pomóc zagubionej duszy, takiej jak Miriam. To zadanie okazało się łatwiejsze niż większość, lecz odejście ducha nie kończyło sprawy.

Dziewczyna wspomniała, jak coś ciężkiego usiadło jej na piersi. Zlekceważyłbym to… gdyby nie jedno ale. W przeciągu trzech miesięcy już trzecia dziewczyna z Hrabstwa zmarła w podobnych okolicznościach. Każdy duch opisał to samo: nieznośny ciężar na piersi. Ale Miriam pierwsza się obudziła i zobaczyła stwora, który się nią karmił.

Miałem do czynienia z czymś bardzo niezwykłym. Musiałem rozwiązać tę zagadkę.

Wróciłem zatem do Chipenden, do domu. Odziedziczyłem go po mistrzu, należał do mnie i póki pracowałem jako stracharz, mogłem w nim mieszkać. To mi odpowiadało. Zamierzałem zajmować się tym fachem do końca życia.

***

Następnego dnia wstałem tuż po wschodzie słońca, zabrałem laskę i ruszyłem do ogrodu. Stał tam pniak, przy którym trenowaliśmy z moim mistrzem umiejętności przydatne w walce.

Raz po raz wbijałem w drewno klingę z mojej laski, aż zdyszałem się i popłynął ze mnie pot. Wyszedłem z wprawy. Sporo mi brakowało do szczytowej formy.

Laska służyła do walki z czarownicami i stanowiła główną broń stracharza. Musiałem odzyskać dawną wprawę i to jak najszybciej.

Spróbowałem manewru, w którym przerzucam kij z jednej ręki do drugiej, a potem wbijam klingę w pień. Nie poszło mi najzgrabniej, toteż powtarzałem go, póki nie dostrzegłem poprawy.

Od czasu śmierci mistrza, niemal dziesięć miesięcy wcześniej, starałem się, jak mogłem najlepiej, walczyć z Mrokiem, ale zaniedbałem codzienne treningi. Stopniowo ćwiczyłem coraz mniej i mniej. Nie miałem do tego serca, bo za bardzo przypominało mi o czasach, gdy ćwiczyliśmy razem z Johnem Gregorym. Teraz jednak pojąłem, że znów muszę rozpocząć codzienne treningi; muszę być gotów na każdą ewentualność. Śmierć trzeciej dziewczyny uświadomiła mi, że potrzebuję zarówno rozumu, jak i sił fizycznych. Muszę dalej gromadzić informacje – tak wiele jeszcze nie wiedziałem!

Przed powrotem do domu ćwiczyłem też dziesięć minut ze srebrnym łańcuchem – drugą podstawową bronią stracharza – raz po raz zarzucając go na słupek w ogrodzie. Ucieszyłem się, odkrywszy, że tu moje umiejętności pozostały niezmienione. Ani razu nie chybiłem. To była zawsze moja mocna strona; nie chybiałem celu, nawet gdy czarownica pędziła prosto na mnie.

Zadowolony z siebie, wróciłem na śniadanie. Po treningu nieźle zgłodniałem.

Usiadłem przy stole; na talerzu czekała na mnie solidna porcja parującej szynki i jajek. Kiedyś pochłonąłbym to wszystko i sięgnął po dokładkę, ostatnio jednak apetyt mi nie dopisywał i tylko grzebałem w talerzu. Podczas posiłku omawialiśmy zwykle z mistrzem ostatnie wydarzenia i plany na nadchodzący dzień. Brakowało mi tego, choć oczywiście tak naprawdę nie mieszkałem sam.

Usłyszałem ciche mruczenie.

To był bogin, Kratch.

Istnieje wiele różnych odmian podobnych mrocznych istot. Zwykle stracharze rozprawiają się z nimi. Są na przykład boginy rozpruwacze, wypijające krew zwierząt i ludzi, oraz rzucacze ciskające kamieniami. Obie te odmiany często zabijają, toteż stracharz musi je spętać albo ukatrupić. Inne boginy płatają tylko figle i straszą ludzi: te zwykle przeganiamy w inne miejsce – najczęściej opuszczone, daleko od ludzkich siedzib. Kratch natomiast był boginem-kotem, a choć i on potrafił zabijać, mój mistrz potraktował go w inny sposób.

Ten bogin przyrządzał śniadania i strzegł domu i ogrodu. W zamian, po trzech ostrzeżeniach, mógł zabić każdego intruza i wypić jego krew. Mistrz zawarł ten pakt z Kratchem, a ja go odnowiłem.

Stwór zwykle pozostawał niewidzialny, kiedy jednak się pokazywał, przyjmował postać rudego kocura, którego rozmiary zależały od nastroju. Mruczenie ucichło, poczułem, że oddala się ode mnie. Chwilę później pojawił się na dywanie przed kominkiem, zwinięty w kłębek przy dogasającym ogniu. Zastanowiłem się, czy może to jakaś odmiana bogina zabiła dziewczęta, niemal natychmiast jednak odrzuciłem tę myśl. Po pierwsze, morderczy stwór nosił długi płaszcz, a boginy nigdy nie zakładają ubrań. Po drugie, do żadnego z zabójstw nie doszło na liniach mocy – niewidzialnych szlakach, wzdłuż których wędrują boginy.

Kiedy nie mogłem już zjeść nawet kęsa, zszedłem do wioski po cotygodniowe sprawunki. Odwiedzałem kramy w zwykłej kolejności: najpierw rzeźnika, potem sprzedawcę warzyw i wreszcie piekarza.

Przez ostatnie miesiące Mrok nieco się uspokoił; niewielu ludzi odwiedzało wierzby na rozstajach przed domem i uderzało w przyzywający mnie dzwon. Sporo czasu poświęcałem rozmyślaniom i próbom rozwiązania zagadki śmierci dziewcząt – jak dotąd, bez powodzenia.

Wędrując ulicą, jak zwykle czułem na sobie ukradkowe spojrzenia; od czasu do czasu wieśniacy przechodzili na mój widok na drugą stronę. Nie oczekiwałem niczego innego, ale dziś doszło do tego coś jeszcze: czułem, że ludzie szepczą ukradkiem za moimi plecami. To było krępujące, lecz nie zważając na nic, skupiłem się na własnych sprawach.

Dźwigając na ramieniu pełny worek, ruszyłem po zboczu wzgórza w stronę domu. Kiedy zbliżyłem się do końca ścieżki, odkryłem, że ktoś już tam na mnie czeka.

Na przełazie obok furtki siedziała dziewczyna. Przez chwilę serce zatrzepotało mi w piersi z dziwną mieszaniną żalu i gniewu. To Alice! Alice uczyła się na czarownicę, później jednak została moją przyjaciółką i zamieszkała z nami w domu w Chipenden. Dawno temu odeszła, ale wciąż za nią tęskniłem. Jednakże niemal natychmiast pojąłem, że to nie ona. Alice była mniej więcej w moim wieku – miała siedemnaście lat – natomiast ta dziewczyna wyglądała na co najmniej parę lat młodszą, miała mysie włosy, piegi i pogodną, jasną twarz. Ubrana była w schludną, ciemnoniebieską sukienkę, sięgającą daleko za kolana i parę wygodnych, solidnych butów. Na pierwszy rzut oka można ją było wziąć za hożą córkę rolnika, ale w jej oczach dostrzegłem coś bardzo nietypowego.

Lewe oko miała niebieskie, a prawe piwne.

I jeszcze coś – ich wyraz także wydał mi się dziwny w sposób, którego nie potrafiłem określić. Cokolwiek to było, natychmiast pojąłem, że nie mam do czynienia ze zwyczajną dziewczyną. Nie wyczuwałem zimna, więc wiedziałem, że to nie czarownica, ale było w niej coś, czemu nie do końca ufałem.

– Witaj – powiedziała, gdy się zbliżyłem. – Czy to mości Ward?

– W rzeczy samej – odparłem. – Przychodzisz prosić o pomoc? Powinnaś spytać w wiosce, jak to się robi. Widzisz, najlepiej odwiedzić rozstaje z wierzbami i uderzyć w dzwon: wówczas udałbym się tam natychmiast i nie musiałabyś tu czekać.

– Nie potrzebuję pomocy. – Zeskoczyła z przełazu i ruszyła ku mnie. – Jesteś nowym stracharzem, zgadza się? Zatem szukasz ucznia. Zgłaszam się do tej pracy.

Odstawiłem worek i uśmiechnąłem się do niej.

– Przykro mi, ale nie szukam ucznia, zresztą nie jest to fach, do którego można się ot tak zgłosić. Nim rozpocznie się naukę, potrzeba pewnych wrodzonych zdolności, specjalnego talentu, pomagającego walczyć z Mrokiem. Sam jestem nowicjuszem, mój termin zakończył się przedwcześnie i przez co najmniej kilka lat będę się jeszcze uczył. Trudno zatem, abym kogokolwiek szkolił, nie sądzisz?

– To nie problem – rzekła z uśmiechem. – Całe życie powinniśmy poświęcać nauce i wiem, że masz już wiele do przekazania. Mogę też pomóc, zajmując się domem. Mogłabym odbierać sprawunki z wioski i oszczędzić ci z tym zachodu, a także przyrządzać śniadanie – mama twierdzi, że dobrze gotuję.

– Nie potrzebuję nikogo do przyrządzania śniadań. – Nie wyjaśniłem jej, że mam bogina, który już to robi. – Skąd wiedziałaś, że zejdę do wioski po zapasy?

– Patrzyłam, jak odwiedzasz kramy; kiedy wszedłeś do ostatniego, przybiegłam tu, by na ciebie zaczekać.

– Skąd wiedziałaś, że to ostatni? Szpiegowałaś mnie?

– Nie nazwałabym tego „szpiegowaniem”, ale owszem, obserwowałam cię kilka tygodni i znam twoje zwyczaje: zawsze idziesz najpierw do rzeźnika, potem po zieleninę, a kończysz w piekarni. Widziałam dość, by zrozumieć, że to ty powinieneś mnie szkolić.

– Posłuchaj, lepiej ci powiem, jak się sprawy mają, żebyś wyzbyła się nadziei. Aby zostać uczniem stracharza, trzeba być siódmym synem siódmego syna. To zapewnia względną odporność na czary, a także pozwala nam widzieć zmarłych i rozmawiać z nimi. A to podstawowe kwalifikacje. Powiem otwarcie: jesteś dziewczyną, więc ich nie masz.

Podniosłem torbę, pozdrowiłem ją skinieniem głowy i zacząłem wspinać się na przełaz.

– Jestem siódmą córką siódmej córki – oznajmiła. – I ja też widzę umarłych. Czasami ze mną rozmawiają.

Odwróciłem się i spojrzałem na nią – siódma córka siódmej córki obdarzona tymi mocami…? Nigdy nie słyszałem o czymś podobnym.

– Nie wątpię – mruknąłem – ale nie potrzebuję ucznia. Czy wyraziłem się jasno?

Następnie ruszyłem do domu i natychmiast o niej zapomniałem.

Rozdział 3

Źle się dzieje

Popołudnie i wieczór spędziłem w bibliotece. Parę lat wcześniej dom spłonął do gołej ziemi i oryginalna biblioteka Johna Gregory’ego, bogaty zbiór książek – niektórych napisanych przez pokolenia poprzednich stracharzy – uległa zniszczeniu.

Dom został odbudowany, ale bibliotekę znacznie trudniej odtworzyć.

Teraz nowe półki były w większości puste; mieściła się na nich bardzo skromna kolekcja tomów. Obejmowała ona kilka notesów moich i mistrza – w tym jego bestiariusz, ilustrowany słownik stworów, na które natknął się podczas lat służby, gdy jako stracharz bronił Hrabstwa przed Mrokiem.

Usiadłem przy biurku i zacząłem opisywać w notesie wydarzenia poprzedniego dnia. John Gregory z pewnością miałby wiele do powiedzenia na ten temat, ale byłem teraz sam i to ja musiałem znaleźć wyjaśnienie. Biblioteka mi nie pomoże. Dotąd błąkałem się bez celu. Teraz muszę stworzyć nowy plan.

Następnego ranka obudziłem się wcześnie, ani o krok nie bliższy rozwiązania tajemnicy. Było jeszcze za wcześnie na śniadanie. Bogin wpadał w gniew, gdy schodziło się do kuchni, nim je przygotował, a niemądrze drażnić tak niebezpieczną istotę.

Wyszedłem zatem na dwór i ruszyłem do zachodniego ogrodu. To dobre miejsce do rozmyślań. Pogoda się zmieniła i ze zdumieniem ujrzałem warstwę szronu na trawie. Jak na koniec sierpnia w powietrzu czułem nietypowy ziąb, było znacznie chłodniej, niż oczekiwałem. Nawet w Hrabstwie, słynącym z długich zim, zwykle pierwsze przymrozki zaczynają się pod koniec września czy na początku października. Możliwe więc, że w tym roku zima przyjdzie wcześnie, surowsza niż zazwyczaj.

Usiadłem na ławce, spoglądając w stronę wzgórz. Tu właśnie udzielał mi lekcji mój mistrz. Siedziałem i notowałem, a on krążył tam i z powrotem.

Teraz leżał pogrzebany niedaleko ławki, kopczyk ziemi porosła już trawa. Odczytałem słowa na nagrobku. Sam je wybrałem.

Tu spoczywa

John Gregory z Chipenden

Największy ZE stracharzY Hrabstwa

Stracharz dobrze służył Hrabstwu, był też dobrym mistrzem i gdy o nim pomyślałem, do oczu napłynęły mi łzy.

Wspominałem lata terminu i jego ostrzeżenia przed Mrokiem oraz instrukcje, jak sobie z nim radzić. Razem stawialiśmy czoło wielu przeciwnikom, a do najgroźniejszych należały bezecne wiedźmy. Walczyliśmy z nimi, chwytaliśmy i więziliśmy w jamach w tym właśnie ogrodzie.

Potem jednak wszystko się zmieniło. Brakowało nam sił do samotnej walki, musieliśmy pójść na kompromis, by zyskać choćby cień nadziei na ostateczne pokonanie Złego. Choć zatem mistrz nie czuł się z tym dobrze, zawarliśmy sojusz z Grimalkin, wiedźmą zabójczynią z klanu Malkinów.

Przypomniałem sobie, jak wielokrotnie nam pomagała. Podarowała mi nawet zrobiony specjalnie dla mnie miecz i dzierżyłem go podczas ostatnich zmagań ze Złym; miecz ów, póki go nosiłem, chronił mnie przed mroczną magią. Grimalkin nazwała go Gwiezdną Klingą, bo wykuła go z rudy z meteorytu. Z wdzięcznością posłużyłem się nim w bitwie, potem jednak, zbrzydzony śmiercią niezliczonych ofiar i samego Johna Gregory’ego, oznajmiłem, że nigdy go już nie użyję – że zostanę stracharzem, na którego wyszkolił mnie mistrz, posługującym się wyłącznie bronią mego fachu.

Nagle z zamyślenia wyrwał mnie dźwięk dzwonu pośród wierzb. Wróciłem do domu, założyłem płaszcz, chwyciłem laskę, stojącą przy ścianie obok tylnych drzwi i pomaszerowałem żwawym krokiem odpowiedzieć na wezwanie.

Kiedy wyszedłem z porannego słońca w półmrok ocieniających rozstaje drzew, dzwon umilkł. To się zdarzało. Ludzie tracili cierpliwość i wracali do domów. Albo czasami obawiali się spotkania ze stracharzem, toteż wmawiali sobie, że nikt nie odpowie, i uciekali, póki jeszcze mogli.

Z początku sądziłem, że tak właśnie stało się i teraz: sznur wciąż się kołysał, dzwon tańczył w górze. Być może odgłos moich kroków wśród drzew przepłoszył gościa. Cóż, bez wątpienia, ktokolwiek to był, potrzebował pomocy, postanowiłem zatem ruszyć za nim.

Podszedłem do dzwonu i przyjrzałem się udeptanej trawie, sprawdzając, dokąd poprowadzą ślady.

– Nie śpieszyłeś się! – rozległo się za moimi plecami. – Już zaczynałam myśleć, że udałeś się gdzieś na wezwanie.

Rozpoznałem ów głos i obróciłem się gniewnie. Dziewczyna z wczoraj uśmiechała się do mnie. Ręce splotła na piersi i stanęła w lekkim rozkroku, wysoko unosząc głowę.

– Zdawało mi się, że wyraziłem się jasno – oznajmiłem. – Marnujesz mój czas i swój własny. Nie chcę ani nie potrzebuję ucznia.

– Człowiek nigdy nie wie, czego chce, póki tego nie dostanie! – odparła i jeszcze bardziej wyszczerzyła zęby. – A potem zastanawia się, jak sobie wcześniej radził bez tego.

Uśmiech miała zaraźliwy, ale nie pozwoliłem, by na mnie zadziałał.

– Posłuchaj… – spróbowałem innego podejścia – to bardzo niebezpieczna praca. Ludzie giną w czasie terminu. Byłem ostatnim uczniem mego mistrza. Wcześniej miał dwudziestu dziewięciu, a trzecia część z nich zginęła gwałtowną śmiercią. Mojemu poprzednikowi, Billy’emu Bradleyowi, ręka uwięzła pod wielkim kamieniem, pod którym uwięził bogina rozpruwacza. Bogin odgryzł mu palce z lewej dłoni i Billy zmarł z wstrząsu i upływu krwi.

– Złe rzeczy się zdarzają. – Przestała się uśmiechać. – Miałam kuzyna, robotnika, zginął zmiażdżony pomiędzy wozem i słupkiem bramy. Umierał prawie tydzień. Cała wioska nie mogła spać przez jego krzyki.

– Przykro mi, że twój kuzyn umarł, ale to był wypadek. Moja praca to nieustanna wojna ze stworami z Mroku. Jeśli tylko nadarzy im się okazja, zabijają nas. Mistrz Johna Gregory’ego, Henry Horrocks, tropił kiedyś bogina zwanego łamaczem. Szli właśnie przez pole, kiedy bogin uderzył bez ostrzeżenia i oderwał jego uczniowi dłoń w przegubie. Kierowała nim wiedźma, chciała, żeby przyniósł jej kości kciuków. Biedaczysko umarł, a Horrocks w żaden sposób nie mógł mu pomóc. Gdybyś została moją uczennicą, nie mogę zagwarantować, że przeżyłabyś pierwsze pół roku.

– Zaczynasz mówić z sensem – rzuciła pogodnie dziewczyna i uśmiech wrócił na jej twarz. – Rozważasz tę możliwość, prawda?

Pokręciłem głową, żałując własnych słów. Szybko kończyła mi się cierpliwość, przypomniałem sobie jednak radę ojca, by zawsze zachowywać się uprzejmie. Przemówiłem zatem spokojnie i stanowczo:

– Jesteś dziewczyną, nie nadajesz się do tego fachu. Mówiłem ci to wczoraj. W dodatku jesteś za duża. Mistrz przyjął mnie do terminu, gdy miałem zaledwie dwanaście lat. A ty ile masz?

– Tyle, ile mój język, i nieco więcej niż zęby – odparła.

Poirytowany, odwróciłem się, gotów wrócić do domu.

– John Gregory najpierw uczył się na księdza! – zawołała do moich pleców. – Kiedy Henry Horrocks go przyjął, miał niemal dwadzieścia lat, ale okazał się znakomitym stracharzem. Jestem jeszcze wystarczająco młoda, by poznać wasz fach.

– Skąd o tym wiesz? Kto ci powiedział o Johnie Gregorym? – rzuciłem ostro, zatrzymując się i odwracając głowę.

Dziewczyna uśmiechnęła się tajemniczo i odpowiedziała na moje wcześniejsze pytanie.

– Mam piętnaście lat, zaledwie dwa lata mniej niż ty. W dodatku urodziliśmy się w tym samym dniu – trzeciego sierpnia.

– Wymyśliłaś to sobie! – warknąłem gniewnie.

Był koniec sierpnia i owszem, miała rację co do moich urodzin. Skąd mogła to wiedzieć? Faktycznie szpiegowała i zbierała informacje na mój temat.

– Po co miałabym cokolwiek zmyślać? Lubię dziwne przypadki, a prawda bywa często dziwniejsza od fikcji. Tak przynajmniej mówiła mi kiedyś mama. Zgodzisz się z tym?

Znów obróciłem się na pięcie i pomaszerowałem do domu. Tym razem nie oglądałem się za siebie. Naprawdę zaczynała mnie denerwować.

Tego ranka bogin wyśmienicie usmażył boczek, a jajka były dokładnie takie, jakie lubiłem – tylko lekko płynne. Odkroiłem grube pajdy ciepłego chleba i posmarowałem masłem, a potem żółtkiem. Zdołałem zjeść połowę posiłku. Częściowo wrócił mi apetyt, ale wciąż daleko mu było do normalności – w dawnych czasach pochłonąłbym całe śniadanie i wciąż byłbym głodny.

– Gratulacje dla kucharza! – zawołałem. W odpowiedzi usłyszałem dobiegające spod stołu ciche mruczenie. Kratch lubił, kiedy mu się dziękowało. Przez kilka sekund zamigotał i ujrzałem go; lizał właśnie swój rudy ogon.

Ów ruch przypomniał mi nagle o słowach martwej dziewczyny, Miriam, opisującej stworzenie, które ją zabiło.

Nosiło długi płaszcz jak człowiek, ale z pewnością było to jakieś zwierzę, bo miało włochate ręce, a także długi ogon.

Czy ów stwór chodził na dwóch łapach? Wspiął jej się na pierś, więc niekoniecznie. Ale z opisu nie przypominał żadnej z istot, o których czytałem w niegdyś obszernej bibliotece mistrza. Nagle uświadomiłem sobie, że musiał zostawić nietypowe ślady. Z pewnością warto to sprawdzić.

Zatem po śniadaniu zabrałem torbę oraz laskę i ruszyłem przez wzgórza w stronę Caster. Mogłem odwiedzić Broughton albo Penwortham, gdzie odesłałem do Światła dwie inne zamordowane ofiary. Uznałem jednak, że najlepiej będzie sprawdzić miejsce, w którym ślady są najświeższe. Cel mojej podróży leżał na północny wschód od Caster. Wracałem do Kirkby Lonsdsale, gdzie duch martwej dziewczyny widział i zapamiętał zabójcę. Teraz zamierzałem przyjrzeć się dokładniej otaczającym wieś terenom.

Zapoluję na bestię noszącą płaszcz.

Rozdział 4

Gdzie mieszka potworek

Marsz przez wysokie wzgórza, z których roztaczał się widok na Hrabstwo, sprawił mi przyjemność. Na zachodzie, w dali, morze iskrzyło się w promieniach słońca. Jak na tę porę roku w powietrzu czułem niezwykły chłód, słońce jednak wciąż dawało ciepło i dobrze było żyć.

Pięć mil na południe od Kirkby Lonsdsale znalazłem osłoniętą kotlinkę, złapałem we wnyki parę królików i ugotowałem je na wolnym ogniu. Była to pierwsza strawa, jakiej skosztowałem od śniadania, a że spacer zaostrzył mi apetyt, napawałem się każdym kęsem, potem zaś ułożyłem się wygodnie na noc. Zasnąłem szybko mimo temperatury, która po zachodzie słońca mocno spadła.

W środku nocy obudziłem się nagle i usiadłem z walącym sercem. Miałem nieprzeparte wrażenie, że coś mnie obserwuje, że w pobliżu czai się coś z Mroku i patrzy na mnie.

Wstrzymałem oddech, wytężając słuch, usłyszałem jednak tylko westchnienia wiatru w trawie. Nie czułem nagłego chłodu, ostrzegającego przed bliskością istot z Mroku. To pewnie nic takiego, rzekłem do siebie, może lis próbujący podwędzić resztki mojej kolacji.

Mimo wszystko ogarnął mnie niepokój i dopiero po długim czasie zdołałem znów zasnąć.

Rano napłynęły szybko chmury, zwiastujące deszcz. Na śniadanie przegryzłem kawałek sera. Mistrz nauczył mnie jeść oszczędnie, gdy mam do czynienia z Mrokiem. Trzeba oczywiście zachować siłę fizyczną, ale na to wystarczy kilka kęsów sera. Tyle że mój żołądek się z tym nie zgadzał! Burczało w nim z głodu, ale nie mogłem sobie pozwolić na dalsze nasłuchiwanie – możliwe, że wkrótce stanę oko w oko z morderczym stworem.

Zginęły trzy dziewczyny. Nawet jedna to już dosyć, lecz z każdą kolejną śmiercią narastał we mnie gniew i poczucie poniesionej klęski. Jako stracharz powinienem chronić Hrabstwo. Nie wypełniałem swojego zadania i rozpaczliwie pragnąłem zmienić ten stan.

Maszerowałem zatem na północny wschód najszybciej, jak mogłem, nie wszedłem do wioski Kirkby Longsdale, lecz okrążyłem ją powoli, szukając śladów. Mistrz nauczył mnie cierpliwości podczas tropienia i zwracania uwagi na najdrobniejsze szczegóły. Przez większość dnia przeszukiwałem główne drogi, wiodące do wioski z północnego i południowego zachodu. Byłem dokładny, dwa razy zatoczyłem pełne koło.

Wreszcie, późnym popołudniem, moja wytrwałość została nagrodzona. Obok ścieżki znalazłem ślady. Coś z niej zeszło, zmierzając do najbliższego strumienia i wyraźnie dostrzegłem niewielkie odciski w błocie. Z początku zlekceważyłem je, uznawszy za nieznaczące. Rozmiar świadczył, że należą do dziecka, najwyżej siedmio-, ośmioletniego, w pobliżu jednak nie dostrzegłem żadnych śladów osoby dorosłej. Potem zauważyłem, że mają w sobie coś dziwnego: były zbyt długie i wąskie jak na ludzkie stopy; dostrzegłem też jeszcze coś, co świadczyło, że znalazłem to, czego szukałem.

W niektórych miejscach coś zatarło ślady, wyglądało jakby prześliznął się po nich wąż. To mógł być ogon.

Wkrótce potem natknąłem się na świeższe tropy. Te nowe kierowały się mniej więcej w stronę Caster. Z początku, przepełniony radością, przyspieszyłem kroku, lecz po godzinie opuścił mnie optymizm. Ślady zniknęły. Zgubiłem trop.

Jako siódmy syn siódmego syna mam pewne dary, odziedziczyłem jednak także zdolności po mamie. Była dobrą żoną i matką, z całego serca kochała mojego tatę i synów, ale była też czarownicą, lamią – pierwszą na świecie – i przekazała mi część swoich mocy.

Należała do nich zdolność tropienia kogoś mimo braku fizycznych śladów jego wędrówek. Po prostu wiedziałem, gdzie znaleźć tych, których szukam. Dar ten pomógł mi w przeszłości, nie zawsze jednak mogłem na nim polegać i teraz, nieważne jak bardzo się starałem, nie wyczuwałem ani śladu ściganego stwora.

Zawiedziony, zawróciłem do domu.

Godzinę przed zachodem słońca, głodny i zmęczony, dotarłem do Chipenden. Ku swej irytacji znów ujrzałem tam dziewczynę; tym razem czekała na skraju ogrodu.

– Jesteś okropnie spocony i wymęczony! – wykrzyknęła. – Masz za sobą ciężki dzień?

Wyminąłem ją bez słowa, nie zaszczycając odpowiedzią. Dotarłem już niemal na skraj drzew, kiedy zawołała coś do moich pleców.

– Wiem, co zabija te dziewczyny! Wiem, gdzie mieszka potworek!

– Skąd ci wiadomo o dziewczynach? Kłamiesz! – zawołałem gniewnie, odwracając się ku niej.

Spojrzała mi prosto w oczy.

– Ja nie kłamię, a już z pewnością nie na temat zadań stracharza, gdy w grę wchodzą niewinne ofiary. Wszyscy o nich wiedzą – podjęła. – Rozmawiają o tym we wszystkich wioskach w promieniu wielu mil. Boją się o swoje rodziny. Niektórzy uważają, że John Gregory rozwiązałby już ten problem.

Jej słowa zabolały niczym mocny policzek. Mimo złości i urazy odetchnąłem głęboko, poskramiając uczucia. Wiedziałem, że dziewczyna mówi prawdę i musiałem się z tym pogodzić.

Zrozumiałem także, jak samotnie żyłem. To właśnie problem w byciu stracharzem: nigdy nie słyszymy miejscowych plotek i nie wiemy, o czym myślą ludzie. A teraz, kiedy działam sam, było jeszcze gorzej. Nie miałem nikogo, kto dzieliłby moje brzemię, z kim mógłbym porozmawiać o swoich kłopotach i troskach.

– A zatem wiesz, co je zabija? Oświeć mnie więc! – rzuciłem sarkastycznie.

– Nie wiem co to, ale jest włochate i mieszka w drzewie. Nocami wychodzi z niego i zakrada się do ludzkich domów. Potrafi zmieniać swoje rozmiary. Wiem, że w jednym z tych domów umarła dziewczyna, słyszałam też o innych zgonach. Myślę, że to robota tego stwora.

– Zatem szpiegowałaś nie tylko mnie, ale i włochatą bestyjkę? Mamy jednak problem. Jak to możliwe, że kiedy szłaś za tym stworem, on cię nie zauważył?