Tytuł oryginału

One Week Girlfriend

Copyright ©  2013 by Monica Murphy

All rights reserved

Copyright © for Polish edition

Wydawnictwo NieZwykłe Zagraniczne

Oświęcim 2023

Wszelkie Prawa Zastrzeżone

Redakcja:

Magdalena Mieczkowska

Korekta:

Elżbieta Wołoszyńska-Wiśniewska

Edyta Giersz

Redakcja techniczna:

Paulina Romanek

Projekt okładki:

Paulina Klimek

www.wydawnictwoniezwykle.pl

Numer ISBN: 978-83-8320-573-1

Nietrwałe. To słowo najlepiej opisuje ostatnie lata mojego życia. Mam pracę, z której chcę się wyrwać. Sprawuję tymczasową opiekę nad młodszym bratem, bo matka się nami nie interesuje. Dla facetów też jestem chwilową rozrywką, bo krążą pogłoski, że łatwo mnie poderwać i się nie angażuję.

Chwilowo spotykam się z gwiazdą futbolu tutejszego college’u Drew Callahanem. Uchodzi on za złotego chłopca. Lecz ten czarujący przystojniak skrywa o wiele więcej tajemnic ode mnie. Gdy wszyscy mnie nienawidzili, to on wprowadził mnie w arkana tego życia na niby. Wydaje się, że każdy czegoś od niego chce. A mimo to on pragnie jednego…

Mnie.

Nie wiem już, w co wierzyć. Wiem tylko, że Drew mnie potrzebuje. A ja chcę być przy nim na zawsze.

Gdy tylko cię ujrzałem,

Natychmiast się zakochałem,

A ty się uśmiechasz,

Bo dobrze o tym wiesz¹.

Dzień szósty, 23.00

Zbyt uwikłana. Te dwa słowa ciągle pobrzmiewają w mojej głowie. Doskonale opisują to, jak się teraz czuję. Uwięziona w pułapce twoich czułych, chwytających za serce słów, twoich silnych, męskich ramion i ciepłych, miękkich ust. Zbytnio pochłonęło mnie to… życie na niby.

Mimo że w głębi duszy wiem, że jest nieprawdziwe, to i tak je uwielbiam. Sposób, w jaki mówisz, patrzysz na mnie, dotykasz mnie i całujesz… jest na pokaz. Jestem dla ciebie przykrywką. Mimo to pragnę tego.

Chcę ciebie.

Nie rozumiem tylko, dlaczego wylądowaliśmy tutaj. W twoim łóżku, na wpół nadzy, spleceni w uścisku. Nasza skóra jest tak rozpalona, że prześcieradła zsuwają się z naszych ciał. Czuję ten płomień w środku. Całujesz mnie i szepczesz mi do ucha, że bardzo mnie pożądasz. Też cię pragnę, ale dręczy mnie myśl, że mamy dla siebie jeszcze tylko jeden dzień, a potem wrócimy do naszej prawdziwej egzystencji.

Życia, w którym ty ignorujesz mnie, a ja ciebie. Osiągniesz to, czego chcesz – wstrząśniesz rodzicami i domownikami tak, że dadzą ci już spokój. Ja też dostanę to, czego chcę – pieniądze, które mi obiecałeś za „zgodę na to cholerstwo przez siedem dni”. Dzięki temu będę mogła zająć się braciszkiem trochę dłużej. Wrócimy do swojego poprzedniego życia.

Tego, w którym ty nienawidzisz mnie, a ja ciebie.

To kłamstwo. Może nienawidziłam cię wcześniej, ale teraz…

Myślę, że się w tobie zakochuję.

Rozdział 1

4 dni do…

Drew [czasownik]: popychać w czyjąś stronę przy użyciu siły lub namowy; przyciągać.

Czekam na nią przed barem, opierając się o budynek z surowej cegły. Trzymam ręce głęboko w kieszeniach bluzy i kulę się przed wiatrem. Jest cholernie zimno, a ciemne chmury wiszą nisko na niebie. Nie widać ani gwiazd, ani księżyca. Czuję się fatalnie, stojąc tutaj.

Jeśli zacznie padać, a ona nie skończy pracy, to spadam stąd. Po cholerę mi to było.

Ogarnia mnie panika i muszę wziąć głęboki wdech. Wiem, że nie mogę odejść. Nie potrafię się bez niej obyć. Nawet jej nie znam, a ona z całą pewnością nic o mnie nie wie, ale mimo to potrzebuję jej, by przeżyć. Może zachowuję się jak mięczak, ale mam to gdzieś.

Nie ma mowy, bym sam stawił czoła następnemu tygodniowi.

Z baru dochodzi głośna muzyka. Słychać śmiechy i okrzyki. Więcej niż kilka głosów brzmi znajomo. Zbliżają się egzaminy semestralne i wypadałoby, aby większość z nas się uczyła. Powinniśmy przesiadywać w bibliotece z nosami w książkach, ślęczeć nad laptopami, powtarzać notatki i pisać prace.

Zamiast tego większość moich przyjaciół upija się w tym barze. Nikogo nie obchodzi, że jest wtorek i zostały trzy dni testów i tyle samo czasu na oddanie prac. Większość myśli o tym, że następny tydzień będzie wolny i że zmyją się z tego małego, gównianego miasteczka, gdzie studiują.

Tak jak ja. Zniknę stąd do sobotniego popołudnia. Chociaż wolałbym zostać.

Ale nie mogę.

Ona kończy pracę o północy. Zakradłem się do La Salle’s, gdy jeszcze nie było klientów, i pytałem o nią jedną z zatrudnionych tam kelnerek. Dobrze, że pracowała wtedy na kuchni, więc nie mogła zobaczyć, że o nią wypytuję.

Nie chcę, by mnie zauważyła. Jeszcze nie. A moi tak zwani przyjaciele nie muszą znać moich planów. Nikt nie wie, co kombinuję. Obawiam się, że ktoś mógłby mnie od tego odwieść.

Gdybym jeszcze miał komu powiedzieć. Otacza mnie grupa pseudoprzyjaciół. Z żadnym z nich nie jestem i nie chcę być blisko. Zbliżanie się do ludzi może mnie tylko wpędzić w kłopoty.

Stare, drewniane drzwi otwierają się ze skrzypieniem zawiasów. Z całą mocą uderza we mnie hałas dochodzący z baru. Ona wyłania się z ciemności. Trzask drzwi odbija się echem w nocnym powietrzu. Dziewczyna ma na sobie za obszerną, puchatą, czerwoną kurtkę. Jej nogi w czarnych rajstopach wyglądają zajebiście.

– Hej. – Odpycham się od ściany, podchodzę do niej i się witam.

– Nie jestem zainteresowana. – Rzuca mi nieufne spojrzenie.

– Ale o nic nie prosiłem.

– Wiem, czego chcesz. – Odchodzi, a ja podążam za nią. Nie miałem zamiaru jej gonić.

– Wszyscy jesteście tacy sami. Myślicie, że możecie tu wyczekiwać, aby mnie dopaść. Moja reputacja jest dużo gorsza niż to, co opowiadają o mnie twoi kumple. – Wzrusza ramionami i przyspiesza.

Jak na tak drobną istotkę jest szybka. Co ma znaczyć to, co powiedziała?

– Nie szukam łatwej zdobyczy.

– Nie ma potrzeby, byś mnie okłamywał, Drew Callahanie. Dobrze wiem, czego ode mnie chcesz. – Śmieje się, ale jej głos się łamie.

Przynajmniej wie, kim jestem. Łapię ją za ramię w momencie, gdy chce przejść przez ulicę. Zatrzymuje się w pół kroku, odwraca i wpatruje we mnie. Mimo że chwyciłem ją tylko za kurtkę, czuję, jak przez moje palce przebiega dreszcz.

– Jak myślisz, czego od ciebie chcę?

– Seksu – wypluwa z siebie to słowo, a jej zielone oczy się zwężają. Jej jasne włosy błyszczą w świetle ulicznej lampy, pod którą stoimy. – Słuchaj, stopy mnie dobijają i jestem wyczerpana. Wybrałeś złą noc, aby się do mnie dobrać.

Czuję się skołowany. Mówi jak prostytutka, którą zaczepiono na szybki numerek w ciemnej alejce.

Napawam się jej widokiem, a mój wzrok zatrzymuje się na jej pełnych, seksownych ustach. Pewnie zrobiłaby świetną laskę. Ale nie po to tu jestem.

Zastanawiam się, ilu moich kumpli z drużyny ją miało. Właściwie zagadałem do niej z powodu jej reputacji. Lecz nie chcę od niej seksu.

Chcę, by została moją przykrywką.

Fable [rzeczownik]: fantastyczna, nierealna opowieść; kłamstwo; nieprawda.

Złoty chłopiec Drew Callahan trzyma mnie tak mocno, jakby nie miał zamiaru puścić. Sprawia, że się denerwuję. Jest muskularny. Ma dobrze ponad metr osiemdziesiąt wzrostu i barczyste ramiona. Nic dziwnego, skoro gra w futbol. Obściskiwałam się z kilkoma chłopakami z jego drużyny i wszyscy są dość umięśnieni i dobrze zbudowani.

Lecz żaden nie przyprawia mnie o szybsze bicie serca. Nie podoba mi się to, jaki ma wpływ na moje ciało. Zazwyczaj nie reaguję tak na nikogo.

Z całą siłą, na jaką mnie stać, wyrywam się z uścisku i cofam na bezpieczną odległość. Jakaś błagalna iskierka pojawia się w jego oczach. Rozchylam usta, aby rzucić, by się odpieprzył, ale mnie uprzedza.

– Potrzebuję twojej pomocy.

Marszczę brwi i opieram ręce na biodrach, co wcale nie jest takie łatwe przez tę głupią grubą kurtkę. Jest zimno, a przez cienką spódnicę, którą noszę w pracy, marzną mi nogi. Całe szczęście, że mam na sobie wełniane rajstopy. Chociaż mój szef ich nienawidzi i komentuje, że nie są zbyt seksowne.

Mam jego zdanie w nosie. Moje napiwki są wystarczająco wysokie. Po dzisiejszym wieczorze w moim portfelu tkwi ponad sto dolarów. Chociaż już mają przeznaczenie.

Zanim dostanę pieniądze do ręki, są już wydane.

– Czemu potrzebujesz mojej pomocy? – pytam.

Rozgląda się w obawie, by nikt nas nie zobaczył. Wcale się nie dziwię, bo większość facetów nie chce być ze mną widziana w miejscach publicznych.

Czasem bycie uczelnianą szmatą jest do bani. Zwłaszcza że nawet nie studiuję na tym głupim uniwersytecie.

– Może moglibyśmy gdzieś porozmawiać – sugeruje z lekkim uśmiechem.

Jestem pewna, że wiele dziewcząt na niego leci. Ma świadomość, że jest przystojny z tymi ciemnymi brwiami, włosami i uderzająco niebieskimi oczami.

Ale ja nie jestem taka jak większość panienek. Nie nabiorę się na ten stek bzdur.

– Nigdzie z tobą nie pójdę. Jeśli masz coś do powiedzenia, to słucham. Pospiesz się, bo muszę wracać do domu. – Jestem pewna, że matka wyszła, a mój braciszek został sam.

Nieźle.

W jego głosie słychać irytację, ale mnie to nie obchodzi. Cokolwiek chce mi powiedzieć, to na pewno nic wartego uwagi. Jednak jestem zaintrygowana. Muszę się dowiedzieć, o co chodzi, po to tylko, by później się tym rozkoszować.

Drew Callahan nie rozmawia z dziewczynami mojego pokroju. Jestem miejscowa, a on jest rozgrywającym w odnoszącej sukcesy uniwersyteckiej drużynie futbolu. Jest gwiazdą, ma fanów i aspiracje do NFL².

Ja mam gównianą robotę i ledwo wiążę koniec z końcem. Moja matka jest alkoholiczką i puszczalską, a mój braciszek zaczyna się pakować w kłopoty w szkole. Żyjemy w zupełnie różnych światach. Nie mam pojęcia, czego może od mnie chcieć.

– W następnym tygodniu wypada przerwa z okazji Święta Dziękczynienia – zaczyna, a ja przewracam oczami. Też się cieszę, bo wszyscy opuszczają miasteczko i bar będzie świecił pustkami, więc w robocie będzie spokojniej.

– Mów, o co chodzi. Muszę wracać do domu.

– Chcę, abyś poszła ze mną – przerywa. Odrywa ode mnie wzrok, a niepokój przebiega moje ciało. Nie wiem, co to ma wspólnego ze mną.

– Słucham? Dlaczego? – Tego się nie spodziewałam.

– Chcę, abyś przez tydzień udawała moją dziewczynę. – Nasze spojrzenia ponownie się spotykają.

Wpatruję się w niego. Totalnie mnie zaskoczył. Na przemian zamykam i otwieram usta.

– Żartujesz sobie. – Z trudem łapię oddech.

– Nie. – Powoli potrząsa głową.

– Dlaczego ja?

– Ja… – Obraca głowę i zaciska usta, jakby nie chciał udzielić mi odpowiedzi. – Zapłacę ci.

– Nie jestem na sprzedaż. – Z trudem krzyżuję ręce na piersiach. Nie cierpię tej głupiej kurtki, ale to najcieplejsze, co mam. Założę się, że wyglądam jak grubaska.

– Słuchaj, nie chcę ci płacić za nic związanego z seksem – zniża głos o oktawę, co sprawia, że czuję dreszcze przebiegające po moim ciele. Ma taki seksowny ton. – Potrzebuję, abyś grała rolę mojej dziewczyny. Nie będziemy ze sobą mieszkać ani nic w tym stylu. Nie będę próbował się do ciebie dobierać, ale musi wyglądać, jakbyśmy byli ze sobą. Rozumiesz, co mam na myśli?

Nie reaguję, bo chcę zapamiętać, jak pieprzony Drew Callahan błaga mnie, bym została jego dziewczyną. Chyba nic bardziej nieprawdopodobnego mi się już nie przytrafi.

– Wiem, że masz życie, pracę i to, co tam jeszcze robisz. Pewnie trudno będzie ci to wszystko rzucić, by wyjechać ze mną na tydzień, ale przyrzekam, że będzie to warte twojego czasu.

Ta uwaga sprawia, że czuję się tania. Jakbym była dziwką, tak jak przechwalają się faceci, z którymi byłam. Nie fatyguję się nawet, by zaprzeczać tym oburzającym plotkom, bo to nie ma sensu.

– O jakiej kwocie mówisz?

Nasze oczy się spotykają i jestem w potrzasku. Napięcie rośnie, gdy czekam na jego odpowiedź.

– Trzech tysięcy dolarów.

Rozdział 2

2 dni do…

Chociaż raz chcę zaznać tego, jak to jest być dla kogoś numerem jeden.

– Fable Maguire

Fable

Nadal nie mogę uwierzyć, że się zgodziłam. Trzy tysiące dolarów to zdecydowanie za duża suma, aby przeszła mi koło nosa. I Drew o tym wie. Miał mnie w chwili, gdy ta zawrotna kwota padła z jego doskonałych ust. Zgodziłam się bez chwili wahania, mimo nieufności i obawy, jak, do diabła, uda mi się wyrwać z miasteczka na tydzień, by w tym czasie cały mój świat nie rozpadł się w pył.

Jestem zbyt chciwa. Nie mogę przepuścić takiej okazji i to sprawia, że czuję się jak gówno. Nieważne, jak długo będę sobie wmawiać, że robię to dla rodziny, dla trzynastoletniego brata Owena, który już sprawia kłopoty. Nie cierpię patrzeć, jak mój kochany braciszek się stacza. Ma dobre serce. Gdyby nie grupa zasranych gówniarzy ze szkoły, to nie wpadałby na takie pomysły jak wagary, okradanie sklepów czy palenie zioła.

Matka się nim nie interesuje. Tylko ja się o niego troszczę. A teraz wyjadę na tydzień. Będzie miał wolne w szkole przez połowę tego czasu, a tyle wystarczy, by wpakował się w kłopoty.

W moim sercu toczy się przytłaczająca walka.

– Dlaczego musisz wyjechać?

Z górnej półki w szafie ściągam starą, nieużywaną od wieków torbę podróżną i rzucam ją na łóżko matki. Chmura kurzu wzbija się w powietrze.

– Nie wyjeżdżam na długo.

– Tydzień, Fable. Zostawiasz mnie z matką na siedem pieprzonych dni. – Owen opada na łóżko i zaczyna kasłać od unoszącego się w powietrzu kurzu.

– Nie przeklinaj. – Klepię go w kolano, a on przewraca się i udaje, że to boli. – To niezła fucha, dzięki której zarobię dużo kasy. Będziemy mieli dobre święta.

– Mam w dupie święta.

Rzucam mu ostre spojrzenie, więc mamrocze niezdecydowane przeprosiny. Zastanawiam się, od kiedy nie krępuje się przy mnie przeklinać. Co się stało z płaczliwym młodszym bratem, który nie odstępował mnie na krok i traktował jak bóstwo.

– A jaka to niezła fucha pozwoli ci zarobić tyle kasy? – W jego głosie słychać sarkazm. Oszukuję się, że jest za młody, by podejrzewać mnie o uprawianie prostytucji.

Mimo że czuję się tak, jakbym to właśnie robiła.

Staram się zagłuszać myśli. Nie mogę przyznać się Owenowi, za co naprawdę dostanę pieniądze. Nie powiedziałam mu też, ile zarobię. Wie tylko, że dużo. Nie uświadamiałam też matki. Chociaż ona ma to w nosie. Nie widziałam jej od doby. Ma nowego faceta, więc pewnie z nim spędza czas.

– Będę nianią dla trójki dzieci podczas wyjazdu rodzinnego na Święto Dziękczynienia.

Przeraża mnie to, że kłamstwo przychodzi mi tak łatwo.

– Będziesz niańką? Przecież nienawidzisz dzieci! – Owen zaczyna się śmiać.

– Nieprawda. – Chociaż właściwie brat ma rację. – Ta rodzina jest naprawdę miła. I zatrzymam się w ich olbrzymiej posiadłości.

Nie wiem, jacy są Callahanowie. Rodzina Drew mieszka w Carmel. Nigdy tam nie byłam, ale w bibliotece poszperałam w Google i widziałam zdjęcia. To miejsce wygląda ekskluzywnie i drogo.

Przerażające.

– Nie będziesz chciała wyjechać. – Owen siada, bębni palcami o torbę, zostawiając ślady smug w kurzu. – Będziesz wyglądać jak spłukana dziwka, jeśli pokażesz się z tą torbą.

– Czy ty właśnie nazwałeś mnie spłukaną dziwką? – Prawda boli, więc bardziej nie mógł mnie obrazić. Będę wyglądać śmiesznie ze skromną garderobą i podartą, zakurzoną torbą. Jego rodzina mnie wyśmieje. Drew pewnie też. Zapewne wciśnie mi pół stówy w rękę i zostawi na przystanku, gdy zda sobie sprawę, jaka ze mnie gówniana dziewczyna na niby.

– Może. – Owen się uśmiecha. – Mam nadzieję, że ten wyjazd jest tego wart.

– Obiecuję, że jest. – Walczę ze strachem, który wkrada się w moje myśli.

– A co, jeśli matka zniknie? – Przez chwilę dostrzegam dawnego Owena. Małego chłopca, który na mnie polega, traktuje jak własną mamę, bo na naszej nie można polegać.

– Nie zniknie. – Już z nią rozmawiałam i powtórzę jej to samo przed wyjazdem. Matka zachowuje się tak, jakbym to ja była nią, a ona dzieckiem. – Zmuszę ją, aby obiecała, że co noc będzie w domu.

– Ja myślę. Inaczej będę wydzwaniał do ciebie i błagał, byś wróciła do domu. – Znów się uśmiecha. – Znów nazwę cię spłukaną dziwką i tak się wkurzysz, że będziesz musiała wrócić, by skopać mi tyłek.

Dopadam go i łaskoczę, a jego śmiech mnie uszczęśliwia.

– Przestań – dyszy między wybuchami śmiechu. – Zostaw mnie.

Przez krótką chwilę zapominam, jakie mamy gówniane życie.

Prawie.

Drew

– Przywieziesz kogoś do domu. – Tata zakrywa słuchawkę dłonią, ale wciąż go słyszę. – Adele, Drew zaprosił gościa na Święto Dziękczynienia.

Krzywię się, bo nie chciałem, aby tata wypaplał wszystko macosze, zwłaszcza w trakcie naszej rozmowy. Dowiedziałaby się prędzej czy później. Chociaż wolałbym tę drugą opcję.

– Jak ma na imię? – słyszę jej niezadowolony głos. To sprawia, że zamykam się w sobie.

– Fable – uprzedzam pytanie ojca.

Tata milczy przez chwilę. Przez moment mam wrażenie, że się rozłączył, ale po chwili słyszę szepczącą Adele.

– No, Andy? Jak ona ma na imię? – Brzmi jak zazdrosna jędza, którą zresztą jest.

– To ksywka? – dopytuje tata.

– To jej prawdziwe imię. – Nie umiem tego wyjaśnić. Ledwo znam Fable Maguire. Wiem o niej tyle, że jest miejscowa, ma dwadzieścia lat, młodszego brata i pracuje w barze.

Ma też piękne jasnoblond włosy, zielone oczy i niezłe cycki. Ale nie zamierzam tego mówić tacie. Sam się przekona.

Dochodzi do mnie stłumiony dźwięk i wiem, że tata powtarza żonie imię mojej dziewczyny. Słyszę jej śmiech. Jak ja nienawidzę tej suki. Moja mama zmarła, gdy miałem dwa latka. Żałuję, że jej nie pamiętam. Mój ojciec zaczął spotykać się z Adele, gdy miałem osiem lat, a trzy lata później się pobrali.

Adele jest jedyną matką, jaką mam. Lecz jest świadoma, że jej nie uznaję.

– Fable będzie u nas mile widziana – przerywa tata, a ja się spinam w obawie o to, o co może mnie jeszcze zapytać. – Do tej pory nie miałeś dziewczyny na stałe.

– Tym razem to coś innego. – Fable wydaje się idealna, by pokazać, jak różni się od dziewczyn, których się po mnie spodziewają.

– Jesteś w niej zakochany? – Tata zniża głos. – Adele chce wiedzieć.

Gotuję się z wściekłości. Jakby to była jej sprawa.

– Nie wiem. A czym jest miłość?

– Brzmisz jak cynik.

Uczyłem się od najlepszych. Mój tata jest dość nieprzystępny. Nie pamiętam, kiedy ostatni raz widziałem, jak pocałował albo przytulił Adele. Z pewnością nie całuje ani nie przytula mnie. Nie żebym mu na to pozwolił.

– Cóż, spotykamy się od jakiegoś czasu, ale nie wiem jeszcze, co do niej czuję. – Wzruszam ramionami i czuję się jak idiota, gdy przypominam sobie, że mnie nie widzi.

– Nie wspominałeś o niej nigdy wcześniej.

– Co to, przesłuchanie? – kłamię i zaczynam się pocić. Nie rozmawiałem z Fable przez cały dzień, a dziś jest już czwartkowy wieczór. Wyjeżdżamy w sobotę po południu. Musimy się spotkać i ustalić pewne fakty. Chociaż przez cztery godziny będzie dużo czasu na dogadanie szczegółów.

Zasycha mi w gardle na myśl o Fable w moim wozie. O czym będziemy rozmawiać przez te kilka godzin? Nie znam jej, a zamierzam zabrać ją do domu i udawać, że jesteśmy razem. Musimy zachowywać się jak prawdziwa para.

W co ja się, do cholery, wpakowałem?

– Po prostu jestem ciekaw. Dowiemy się więcej, kiedy przyjedziecie. Będziecie w sobotę wieczorem?

– Tak. – Przełykam ślinę. – Sobota wieczorem.

– Wtedy możemy jeszcze być w klubie. Masz klucz?

– Tak. – Jak ja cholernie nie chcę wracać do tego domu. Przytrafiły mi się tam gówniane rzeczy. Przez jakiś czas unikałem tego miejsca jak zarazy. Przez parę lat wyjeżdżaliśmy na święta poza miasto. Święto Dziękczynienia czy Boże Narodzenie spędzaliśmy w letnim domku na Hawajach. Albo zostawałem w szkole z powodu treningów futbolowych. Wymyślałem też kłamstwa, by przez dłuższy czas trzymać się z daleka.

Życie jest ciężkie. Gdy się patrzy z zewnątrz, moja rodzina wydaje się idealna. Na tyle doskonała, na ile to możliwe z jedną zmarłą matką i martwą siostrą w tle. Na dodatek macocha jest pojebana, a ojciec zimny jak cholera.

Prawdziwy ideał.

Do bani, że tata nalegał, bym przyjechał na Święto Dziękczynienia. Podczas naszej ostatniej rozmowy stwierdził, że jest zmęczony tym, że wszyscy unikamy domu podczas świąt. Musimy stworzyć nowe wspomnienia.

Ja nie chcę tego robić. Nie tu i nie z Adele.

– Zatem do zobaczenia. – Słyszę odbijające się od płytek echo kroków ojca, gdy próbuje zniknąć z zasięgu słuchu Adele. – Te święta będą dobre. Pogoda ma dopisać, a twoja matka czuje się lepiej.

– Ona nie jest moją matką – cedzę słowa przez zęby.

– Słucham?

– Adele nie jest moją matką.

– Jest jedyną matką, jaką kiedykolwiek miałeś. – Świetnie. Teraz go uraziłem. – Czemu nie możesz tego zaakceptować? Od dawna jest częścią twojego życia.

Jego najbardziej popieprzoną częścią. Nie mogę wyjawić mu tajemnicy. Jeśli wtedy się nie zorientował, to teraz z pewnością tego nie zrozumie.

– Nie podoba mi się, z jaką łatwością zapominasz o mojej prawdziwej mamie. Ja chcę o niej pamiętać – rzucam gwałtownie.

Przez chwilę milczy, więc wyglądam przez okno, ale niczego nie dostrzegam. Jest ciemno, lekko mży, a wiatr targa nagimi gałęziami drzew, którymi obsadzono otwarty dziedziniec mojego kampusu. Widzę, jak kołyszą się na wietrze.

Ludzie uważają, że moje życie jest niezwykłe. Mylą się. Ciężko haruję, bo to pomaga mi zapomnieć. Mam przyjaciół, ale nie takich prawdziwych. Przez większość czasu czuję się samotny. Tak jak teraz. Siedzę w ciemnym pokoju i rozmawiam z tatą. Chciałbym móc wyznać mu prawdę.

Ale nie mogę. Czuję się uwięziony. Potrzebuję zabezpieczenia, by przetrwać jeden z najgorszych tygodni w moim życiu. Całe szczęście, że mam Fable. Nie zdaje sobie nawet sprawy, jak bardzo mi pomaga.

I nigdy nie może się dowiedzieć.

Rozdział 3

Dzień wyjazdu

Nie można zmienić przeszłości.

– Autor nieznany

Fable

Drew ma niezły wóz. To najnowszy model, jakim miałam okazję się przejechać. Muszę niechętnie przyznać, że ciemnoniebieska toyota tacoma idealnie do niego pasuje.

Zresztą u Drew wszystko jest doskonałe. Jego sposób ubierania się – jego tyłek wygląda świetnie w tych jeansach, nie wspominając o tym, jak czarny podkoszulek opina jego umięśnioną klatę. Zachowuje się bez zarzutu. Zawsze jest uprzejmy, patrzy mi w oczy podczas rozmowy i nie rzuca niegrzecznych komentarzy o moich cyckach czy tyłku. A jego głos jest głęboki i seksowny. Mogłabym go słuchać bez przerwy. Opanował doskonałość do perfekcji.

Wczoraj, zanim wyszłam do pracy, zadzwonił do mnie, aby ustalić szczegóły. Dogadaliśmy się, o której mnie odbierze, i ustaliliśmy, że w czasie podróży opracujemy plan działania.

Musiałam poruszyć kwestię zapłaty. Czułam się źle, pytając o to wprost, ale nie miałam wyjścia. Zależało mi na czeku przed wyjazdem, bym mogła na wszelki wypadek zostawić trochę forsy Owenowi.

Przed pracą spotkałam się z Drew na śródmieściu. Został kwadrans do zamknięcia banku. Pogawędziliśmy chwilę i dał mi pieniądze. Zachowywał się nonszalancko, jakby każdego cholernego dnia wręczał dziewczynie czek na trzy tysiące dolarów.

Wystawiono go na jego osobisty rachunek. Był tak niedbale wypełniony, że nie dało się odczytać podpisu. Odkryłam, że naprawdę nazywa się Andrew D. Callahan.

Podchodząc do kasjera w banku, zastanawiałam się, co oznacza to D.

Teraz siedzę w wozie Andrew D. Callahana. Silnik pracuje cicho. Nie rzęzi tak dławiąco jak w naszej gównianej hondzie z ’91. Matce wcisnęłam tę samą bajeczkę o pracy, co Owenowi. Szefowi w La Salle’s zresztą też. Zgodził się na moją tygodniową nieobecność z uwagi na mały ruch w okresie świątecznym. Wie, że mamy beznadziejną sytuację finansową, i ucieszył się, że znalazłam tak dobrze płatne dorywcze zajęcie.

Matka ledwo zauważyła, że wyjeżdżam.

Nie mam pojęcia, czemu mnie tak nienawidzi. Zresztą nienawiść to mocne słowo. To by oznaczało, że żywi do mnie jakieś uczucia. Tymczasem jestem jej zupełnie obojętna.

– Czekają nas cztery godziny podróży? – Mój głos przerywa ciszę i go zaskakuje. Widzę, jak podskakuje na siedzeniu. Czyżby duży, zły futbolista się mnie bał?

Dziwne.

– Zgadza się. – Bębni palcami o kierownicę, co sprawia, że zwracam na nie uwagę. Są długie, a paznokcie ma starannie obcięte i czyściutkie. Silne, gładkie dłonie budzą sympatię.

Krzywię się i potrząsam głową. Muszę myśleć jasno, a skupiam się na głupotach.

– Pierwszy raz będę w Carmel. – Staram się nawiązać rozmowę, bo przeraża mnie myśl o tak długiej podróży przebytej w milczeniu.

– Jest ładnie i drogo. – Wzrusza ramionami, gdy mu się przyglądam. Ma na sobie niebiesko-szarą flanelową koszulę zarzuconą na czarny podkoszulek. I wygląda zajebiście.

Boże. Odwracam się i wlepiam wzrok w krajobraz przesuwający się za oknem. Muszę przestać się w niego wpatrywać, bo mnie cholernie rozprasza.

– Musimy wymyślić jakąś bajeczkę. – Nie mogę się oprzeć, by nie pożerać go wzrokiem. Znając moje szczęście, cztery godziny jazdy zlecą błyskawicznie i stanę twarzą w twarz z jego wytwornymi rodzicami, nie mając pojęcia, co powiedzieć.

Trzeba wykorzystać podróż na to, by obmyślić dokładny plan działania, dzięki któremu wypadniemy wiarygodnie jako para.

– No, jakaś bajeczka byłaby dobra. – Kiwa głową, nie odrywając wzroku od drogi.

Dobrze, że jest uważnym kierowcą i nie rozprasza się podczas jazdy.

Chociaż wolałabym, by patrzył na mnie i dodawał mi otuchy uśmiechem. Nawet kłamstwo, że wszystko będzie dobrze, poprawiłoby mi humor.

Jednak nie mogę na nie liczyć. Ani na podziękowanie.

– Tak więc, jak długo się spotykamy? – Chrząkam, bo czuję, jakbym zanurzała się w zimną wodę, mimo że chcę bezpiecznie dobić do brzegu.

– Myślę, że od rozpoczęcia zajęć.

Mam ochotę go udusić za tę obojętność.

– Zatem od sześciu miesięcy? – wypluwam z siebie, by sprawdzić, jak zareaguje. Okazuje się, że to działa.

– Od trzech. – Rzuca mi nieufne spojrzenie.

– Aha. – Kiwam głową. – Dobrze. Zatem skoro nie studiuję, to skąd wiem, kiedy zaczyna się rok akademicki.

To najgłupszy tekst, jaki mógł mi się wymsknąć. Wszyscy wiedzą, kiedy zaczynają się zajęcia.

– Dlaczego już się nie uczysz?

Nie sądziłam, że mnie o to zapyta. Myślałam, że go to nie obchodzi.

– Nie stać mnie, a jestem za głupia, by dostać stypendium.

Jakbym miała teraz czas na szkołę. Praktycznie bez przerwy pracuję. Niecały rok temu miałam już pracę na pełny etat.

Biorę tyle godzin kelnerowania, ile się da, zarówno w La Salle’s, jak i w meksykańskiej knajpce w pobliżu mojego mieszkania. Ale to drugie to dorywcze zajęcie, ponieważ dzwonią do mnie wtedy, gdy brakuje im rąk do pracy.

Pieniądze, które zarobię u Drew, przynajmniej na chwilę poprawią moją sytuację finansową. Nie przelałam ich na rachunek, który dzielę z matką, bo wiem, że gdyby tylko zobaczyła taką kasę, to by ją przepuściła.

Nie dam jej ku temu okazji.

– To jak się poznaliśmy? – Głęboki głos Drew wyrywa mnie z zamyślenia. Chciałabym, aby przejął inicjatywę i zaproponował jakieś rozwiązanie.

– W barze – sugeruję, bo to brzmi tandetnie, a wydaje mi się, że wybrał właśnie mnie, by pokazać swojej zarozumiałej rodzince, że się szlaja. – Przyszedłeś z kumpami, i to była miłość od pierwszego wejrzenia.

Rzuca mi spojrzenie pełne niedowierzania, a ja się uśmiecham. Skoro to ja wymyślam bajeczkę, to będzie ckliwa i romantyczna.

W moim życiu nie ma miejsca na romantyzm. To może głupie, ale pozwalam się wykorzystywać facetom, bo przez tę ulotną chwilę, gdy ich cała uwaga skupia się tylko na mnie, czuję się dobrze. Pozwala mi to zapomnieć o tym, że nikogo nie obchodzę.

W chwili gdy jest po wszystkim, otrząsam się z zaćmienia umysłu i czuję się tania, brudna. Te stereotypy, o których czyta się w książkach albo ogląda w telewizji, dotyczą mnie. Jestem ich żywym przykładem.

Jestem miejscową puszczalską, która nie jest tak łatwa, jak się wszystkim wydaje – kolejny stereotyp. Zdecydowanie nie jestem typem dziewczyny, który przedstawia się mamusi. Nie ma we mnie niczego wyjątkowego.

Jednak Drew zdecydował się przedstawić mnie matce, a właściwie to może chciał ją wystraszyć. Z pewnością stanę się dla tej suki koszmarem (teraz brzmię jak Owen). Gdy tylko mnie zobaczy, ucieknie z krzykiem.

– Zakładam, że zaprosiłeś mnie po to, by wkurzyć swoją matkę? – Potrzebuję potwierdzenia. Co innego podejrzenia, a co innego się pogodzenie się z sytuacją. Muszę teraz stawić temu czoła, by poradzić sobie z późniejszymi konsekwencjami. Mimo że potrzebuję pieniędzy, zastanawiam się, jak to się na mnie odbije.

– Moja mama nie żyje. – Jego szczęka się zaciska, a usta wykrzywia grymas.

– Przepraszam. – Czuję się jak kretynka.

– Nie wiedziałaś. Zmarła, gdy miałem dwa lata. – Wzrusza ramionami. – Wiem, że spodobasz się mojemu tacie.

Sposób, w jaki to mówi, przeraża mnie. Jakby jego ojciec był zboczeńcem.

– Więc jesteście tylko wy dwaj?

– Nie. Jest jeszcze Adele. – Zaciska usta w wąską kreskę, wymawiając jej imię. – To moja macocha.

– Więc chcesz wkurzyć macochę?

– Gówno mnie obchodzi, co ona myśli.

Widzę, jak się spina. Ewidentnie między nim a przybraną matką się nie układa.

Ignorując jego uwagę o złej wiedźmie Adele, drążę temat.

– Masz rodzeństwo?

– Nie. – Potrząsa głową.

– Hmm… – Jego niechęć do rozmowy może okazać się problematyczna, skoro będę od niego całkowicie zależna przez tydzień. – Ja mam brata.

– Ile ma lat?

– Trzynaście – wzdycham. – Owen jest w ósmej klasie i często pakuje się w kłopoty.

– To trudny okres. Szkoła jest do bani.

– Często miałeś kłopoty w jego wieku? – pytam, chociaż nie mogę sobie tego wyobrazić.

– Nie pozwalano mi na nie. – Śmieje się, w mgnieniu oka potwierdzając moje podejrzenia, że unikał kłopotów.

– Co masz na myśli? – Marszczę brwi. Jego odpowiedź wydaje się bez sensu.

– Ojciec skopałby mi tyłek, gdybym przekroczył pewną granicę. – Ponownie wzrusza ramionami. Chociaż robi to często, nie przeszkadza mi to, bo mogę popatrzeć na te kuszące, szerokie barki. Jeśli mi się poszczęści, dotknę ich w ciągu tego tygodnia. Położę też głowę na jego ramieniu. Przycisnę policzek do miękkiej tkaniny jego koszulki i dyskretnie nasycę się jego zapachem. Ładnie pachnie, aż mam ochotę się zbliżyć, by tego doświadczyć.

Czuję, że robię się sentymentalna i choć raz w moim cynicznym życiu chcę sobie na to pozwolić. W końcu mam do odegrania rolę życia.

– Czyż nie wszyscy ojcowie rzucają takie groźby, gdy ich dzieciaki próbują przekraczać granice? – pytam.

– Tak, tylko że mój mówił to na poważnie. Poza tym łatwiej robić to, czego od ciebie oczekują, i się nie rozpraszać. Wiesz, potrafię postępować wyjątkowo lekkomyślnie.

– A czego się po tobie oczekuje? – Kiedy wypowiadam ostatnie słowo, kreślę w powietrzu cudzysłów, niczym te przesiadujące w La Salle’s dziewczyny z bractwa. Nie znoszę, jak zarzucają włosami i śmieją się głośno, wygadując głupoty. Te żałosne suki dosłownie wachlują sztucznymi rzęsami przed facetami, aby tylko przyciągnąć ich uwagę.

Jezu, brzmię zgorzkniale nawet w myślach.

– Chodź na lekcje, ucz się, miej dobre oceny. Bierz udział w treningach, utrzymuj formę, graj najlepiej, jak potrafisz, by zaimponować obserwującym cię łowcom talentów – recytuje monotonnym głosem.

– A jakich to rozpraszaczy masz unikać?

– Imprezowania, picia i dziewczyn. – Patrzy na mnie miękko. Jego gniew się ulotnił. – Nie lubię tracić kontroli.

– Ja też – szepczę.

– Brzmi, jakbyśmy mimo wszystko mogli tworzyć dobraną parę. – Uśmiecha się, a ja czuję, że te słowa wbijają się niczym sztylet prosto w moje serce.

Drew

W tej samej sekundzie, gdy te słowa padają z moich ust, chcę je cofnąć. Zdecydowanie do siebie nie pasujemy. Nie jest typem dziewczyny, z którą bym był. Zaprosiłem ją do domu, by tata pomyślał, że zaliczyłem gorącą fankę futbolu, która daje mi to, czego chcę, gdy mam ochotę. Liczyłem też, że Adele zostawi mnie w końcu w spokoju.

Fable naprawdę jest fanką zespołu. Nie wiem, ile prawdy kryje się w plotkach, że w tym sezonie zaliczyła połowę facetów z drużyny. Ale w ten sposób się o niej dowiedziałem. Dzień po rozpoczęciu semestru grupa chłopaków z drużyny rozmawiała o niej w La Salle’s. Po tym, jak przyjęła zamówienia, chłopaki wymieniali się uwagami i przechwalali, jaka jest dobra w łóżku. Jeden nawet uszczypnął ją w tyłek, gdy przechodziła. Rzuciła mu spojrzenie pełne dezaprobaty, co wszystkich rozśmieszyło.

Jej reputacja i zadziorna reakcja podsunęły mi myśl, że będzie idealną dziewczyną na niby. Nie zabawiam się z dziewczynami, które kręcą się pod szatniami po treningach czy meczach. Zresztą, nie zabawiam się z nikim. Tak jest łatwiej. Dasz laskom odrobinę siebie, a one nie potrafią na tym poprzestać. Chcą tego, czego nie mogę im dać. Odcinam się, by życie było bardziej znośne. Czasem jestem jak cholerna maszyna.

Bezduszny. Nieczuły. Pozbawiony emocji.

Tata się o mnie martwi. Męczy go myśl, że jego syn to mięczak, który nie może zaliczyć. Skonfrontował się ze mną raz, pytając wprost, czy nie jestem gejem.

Zadane znienacka pytanie tak mnie zszokowało, że zareagowałem śmiechem. Wkurzył się do tego stopnia, że mi nie uwierzył, mimo że zaprzeczyłem.

Mam nadzieję, że przyjazd z Fable rozwieje jego wątpliwości.

Cholera. Wiem, że postępuję jak dupek. Wykorzystuję tę laskę w gówniany sposób. Lecz to nie jedyny powód, dla którego zabrałem ją ze sobą.

Nie mogę wyjawić jej prawdy. Lecz może gdybym to zrobił, zrozumiałaby mnie? Wygląda na taką dziewczynę, która by to zaakceptowała i przebrnęła przez gówno, w którym tkwię.

Powinniśmy naprawdę obgadać nasz plan. Muszę przestać zamartwiać się powrotem do domu i dowiedzieć się czegoś o niej.

– Jesteś tylko ty i braciszek? – pytam.

– Tak, ja i Owen. I mama. – Słychać napięcie w jej głosie.

Domyślam się, że nie przepada za matką.

– Nie dogadujesz się z matką?

– Nie mam czasu się z nią dogadać. Ja ciągle pracuję, a ona pieprzy się z nowym facetem. – Gorycz w jej głosie jest oczywista. W tej relacji nie ma miejsca na miłość.

– A twój tata?

– Nie znam go. Nigdy nie był częścią mojego życia.

– Ale jeśli Owen ma tylko trzynaście lat… – Czuję się skonsternowany.

– Inny facet. Ten też nas zostawił. – Fable potrząsa głową. – Mama wie, jak ich wybierać.

Nie wiem, co powiedzieć. Osobiste zwierzenia wywołują u mnie poczucie dyskomfortu. Mam przyjaciół, ale z żadnym z nich nie jestem blisko. Trzymam z chłopakami z drużyny. Rozmawiamy o futbolu, sporcie i podobnych sprawach. Czasem o laskach, ale wtedy po prostu siedzę i śmieję się z tego, co mówią. Nie wypowiadam się, bo nie mam niczego do dodania.

Prawda wygląda tak, że mógłbym mieć każdą dziewczynę. Arogancki ze mnie dupek, ale wyglądam dobrze, jestem inteligentny i przyzwoicie gram w futbol. Ignoruję laski, więc te napalają się na mnie jeszcze bardziej.

Wszyscy czegoś chcą. Tego, czego nie mogę im dać. Od początku szczerze wyjaśniłem Fable, czego od niej oczekuję, i wynagrodziłem ją za to. Nie zażąda ode mnie niczego więcej.

Tak będzie łatwiej i bezpieczniej.

– Mogę cię o coś zapytać? – Jej słodki głos wyrywa mnie z zamyślenia. Mocny makijaż, ciemne ubranie i platynowy blond nadają jej ostrego wyglądu. Lecz ma najbardziej liryczny głos, jaki kiedykolwiek słyszałem.

– Pewnie. – Czuję, że ta rozmowa skończy się katastrofą.

– Dlaczego akurat ja?

– Hmm? – Mimo że wiem, o co jej chodzi, udaję głupiego.

– Dlaczego wybrałeś mnie, bym udawała twoją dziewczynę? Nie jestem idealnym wyborem.

Czyta mi w myślach.

– Nie sprawiłabyś mi kłopotów.

– Co masz na myśli?

Czuję, że to spieprzę.

– Każda inna dziewczyna na twoim miejscu nie chciałaby po prostu udawać mojej laski. Pragnęłaby naprawdę być ze mną w związku. Wiedziałem, że ty jesteś inna.

– Skąd? Nie znasz mnie.

– Widziałem cię w La Salle’s.

– Wielka sprawa. Wielu facetów przychodzi do tego baru. Wielu gości, z którymi grasz w futbol, ciągle tam przesiaduje. Spotykałam się z kilkoma z nich. – Krzyżuje ramiona na piersiach, tak że widać jej cycki w głęboko wyciętym topie. Zazwyczaj nie ślinię się na widok lasek, ale ona ma w sobie coś, co sprawia, że pragnę zobaczyć ją nago. – Nie będę uprawiać z tobą seksu.

Podoba mi się, że zachowuje się krnąbrnie. Co, do diabła, się ze mną dzieje.

– Nie chcę się z tobą pieprzyć. Nie po to cię zatrudniłem.

– Wynająłeś mnie – parska, nie przejmując się, jak to brzmi i jak to wpływa na jej wygląd. Wzbudza tym mój podziw.

– Brzmisz, jakbyś dał mi prawdziwą pracę, podczas gdy jestem wynajętą dziewczyną do towarzystwa. Skąd w ogóle wziąłeś tyle kasy?

– Nie martw się. To moje pieniądze.

Oszczędziłem trochę forsy. Ojciec robi w finansach i zarobił kupę szmalu. Jest hojny dla swojego jedynaka.

– I nie nazywaj się dziwką. Nie jesteś nią.

Nie chcę, by tak się czuła. Nie interesuje mnie, co robiła z innymi facetami, bo mi zupełnie nie kojarzy się z seksem.

A przynajmniej tak było do teraz… Cholera. Tracę kontrolę.

Czuję się skołowany przez to, co o niej myślę i co czuję, gdy jest w pobliżu. A nawet jej nie znam. Daję się ponieść i nie mam pojęcia, jak to przerwać.

– Żadnego seksu – powtarza. Jakby chciała też przekonać o tym samą siebie. – Ani laski.

– Nie chcę tego.

Przynajmniej tak sobie wmawiam. Niezła z niej dupa, ale seks tylko komplikuje sprawy. Nie zamierzam zabawiać się z łatwą dziewczyną, która jest dosłownie na każde moje skinienie przez cały tydzień. To bezcelowe.

– Ale musimy udawać, że się lubimy – przypominam jej. – Powinniśmy udawać zakochanych.

Trudno mi o tym mówić. Tata nigdy nie rozmawia ze mną o uczuciach. Adele owszem. Ale jej miłość jest skażona gównianymi uwarunkowaniami, o których chcę zapomnieć. Nie mogę myśleć o macosze, bo się wścieknę.

– To da się zrobić – zgadza się Fable.

Nagle dociera do mnie, jaki ze mnie idiota.

– Będę musiał trzymać cię za rękę, obejmować i przytulać. – Nie brałem tego pod uwagę.

– Nie ma sprawy. – Wzrusza ramionami.

– Będę też musiał cię całować. – Też o tym nie pomyślałem.

Otwarcie mi się przygląda, a jej wzrok zatrzymuje się na moich ustach. Czyżby myślała o całowaniu się ze mną?

– To nie będzie trudne. Dasz radę to znieść?

– Jasne, że tak – brzmię pewniej, niż się czuję.

– Skoro tak twierdzisz – bąka i wciska się w fotel.

Przejrzała mnie. Powinno mnie to martwić.

Lecz bardziej przeraża mnie myśl, że wcale mnie to nie rusza.

Rozdział 4

Noc wcześniej

Pragnę wierzyć w baśnie.

– Fable Maguire

Drew

Mknę wozem po długim wijącym się podjeździe. Znienacka wyłania się dom. Każde z niezliczonej ilości okien rozświetla feeria świateł. Ogromna posiadłość sprawia niesamowite wrażenie. Zaczynam się martwić. Zastanawiam się, czy w ogóle są w domu.

Miałem nadzieję, że uda nam się uniknąć ich towarzystwa do rana.

Napięcie opada z Fable i dziewczyna zderza się z rzeczywistością. Też mi się to zdarza. Może zabrzmię jak cienias, ale dla mnie to dramat, że muszę wejść do tego domu i zmierzyć się z własnymi demonami.

– Macie ogromny dom – mamrocze.

– No.

Nie cierpię go. Utrata siostry… najgorsza rzecz, jaka przytrafiła mi się w życiu, wiąże się z tym domem. Mimo że minęły dwa lata od jej śmierci, mam wrażenie, jakby to było wczoraj.

W głębi serca wiem, że częściowo za jej śmierć winę ponosimy ja i Adele. To jeden z powodów, dla których unikam tego miejsca.

– I leży nad wodą – odzywa się tęsknie Fable. – Uwielbiam ocean, ale rzadko mam okazję się nim cieszyć.

– Schody z tylnego tarasu prowadzą prosto na plażę – mówię.

Jej uśmiech trochę koi moje skołatane nerwy.

To nie będzie przyjemna wizyta. Oszukuję się, że Fable mi ją ułatwi. Jej obecność mi pomaga, ale nadal czuję napięcie, złość, smutek – za dużo emocji wiąże się z tym miejscem o tej porze roku. Zanim wyjedziemy, pewnie pomyśli, że oszalałem.

Czy komuś o tym powie? Nawet nie wziąłem tego pod uwagę. Nie przemyślałem gruntownie tego planu. Dostanę za swoje. Nikomu nie można ufać.

Nikomu. A zdecydowanie nie tej dziewczynie obok. Widzę, jak ze zdenerwowania gryzie swój wskazujący palec, jakby planowała obgryźć go do kości. Nie ma na mnie nic.

Dłonie mi się pocą i ogarniają mnie nudności. Co innego spotkać rodziców podczas wakacyjnego wyjazdu, a co innego stawić czoła temu, co wydarzyło się w tym domu. Ostatnio byłem tu prawie dwa lata temu.

– Wszystko w porządku? – Pełen troski głos Fable przełamuje ciszę. – Zabawnie oddychasz.

– Wszystko gra – wzdycham, starając się opanować.

Parkuję wóz przed zamkniętym garażem, gaszę silnik i pozwalam ciszy otulić mnie przez chwilę. Słyszę miękki, równy oddech Fable i ciche gaśnięcie silnika. Zapach jej perfum i szamponu unosi się w powietrzu. Lekki, odrobinę słodki zapach, jak wanilia czy czekolada, nie pasuje do osoby, na jaką pozuje.

Jest pełna sprzeczności. Chcę ją rozgryźć.

– Słuchaj. Nie wiem, co się dzieje, ale mam wrażenie, że to dla ciebie trudne. Mam rację? – Kładzie swoją rękę na mojej, która kurczowo zaciska się na kierownicy, a koniuszki jej drobnych palców gładzą moje kostki. Wzdrygam się na jej dotyk, ale nie cofa ręki. Szokuje mnie, że próbuje dodać mi otuchy.

Kiwam głową i z trudem przełykam ślinę. Próbuję wykrztusić z siebie parę słów, ale mi nie wychodzi.

– Też mam popieprzoną rodzinę. – Dociera do mnie jej cichy głos i natychmiast mnie uspokaja. Ta jej łatwa akceptacja jest nieoczekiwana.

– Kto nie ma? – Próbuję zażartować, ale przez większość czasu wydaje mi się, że tkwię sam w tym szaleństwie. Żadna rodzina nie jest tak popieprzona jak moja.

– No nie wiem. Cholera, nie mam pojęcia. – Uśmiecha się i mięknie mi serce, gdy na nią patrzę. – Po prostu pamiętaj, by oddychać. Wiem, że nie zamierzasz mi wyjaśnić, co złego się dzieje albo dlaczego tak bardzo ich nienawidzisz. Rozumiem to. Pomogę ci, nawet jeśli zechcesz się od nich uwolnić choćby na pięć minut. Powinniśmy ustalić hasło bezpieczeństwa czy coś podobnego.

– Hasło? – Marszczę brwi.

– Tak. – Kiwa głową, a jej oczy się rozświetlają, jakby się w to naprawdę zaangażowała. – Na przykład gdy twój tata będzie się zachowywał jak dupek, wypytując, co chcesz robić w życiu, i nie będziesz mógł już tego znieść, powiesz „pianka”, a wtedy mu przerwę i nas stamtąd wyciągnę.

– Pianka? – Niechętny uśmiech pojawia się na mojej twarzy.

– Zupełnie przypadkowe słowo? Takie, które nie ma sensu w danej sytuacji, więc jest jeszcze zabawniej.

Uśmiechamy się oboje.

– A co, jeśli nie będzie cię w pobliżu?

Mam nadzieję, że nie spuszczę jej z oczu, chociaż wiem, że to niemożliwe.

– To napiszesz do mnie „pianka”. Gdziekolwiek bym była, przybiegnę natychmiast.

– Zrobiłabyś to dla mnie?

Nasze spojrzenia się spotykają. Jej ładne, jasne oczy błyszczą. Cholera, niezła z niej dupa. Czemu nie zdawałem sobie z tego sprawy? Pociąga mnie. Do tej pory nie spotkałem laski, która by tak na mnie działała.

– Chętnie wykonam pracę, za którą mi zapłaciłeś.

Jej słowa, niczym kubeł zimnej wody, gaszą dreszcz podniecenia. To brutalne przypomnienie, że nasz związek to ściema, a dla niej to tylko zarobek.

– Masz rację.

Naiwniak ze mnie. Miałem nadzieję, że mnie ocali, bo tego zechce.

Fable

Dom wygląda niczym muzeum. Jest piękny i ogromny. Lecz jednocześnie zimny, cichy, nieskazitelnie czysty, urządzony elegancko, ale bez nachalnego przepychu. Przeraża mnie śmiertelnie. Gdy drzwi zamykają się za nami, czuję dreszcze przebiegające po moich plecach. Podążam za Drew szerokim korytarzem, którego ściany obwieszone są rodzinnymi fotografiami. Później dokładnie je sobie obejrzę. Słyszę głosy dochodzące z pokoju na końcu krótkiego korytarza. Docieramy do ogromnego oszklonego salonu z widokiem na ocean. Za oknami można dostrzec spienione białe fale. To najpiękniejszy widok, jaki w życiu widziałam.

Drew nawet go nie zauważa. Jego całą uwagę pochłania dwójka szczupłych, wysokich osób siedzących na luksusowej, ciemnobrązowej, welurowej kanapie. Oboje wstają i szybko do nas podchodzą.

Zjadają mnie nerwy. Nagle Drew chwyta moją dłoń, a nasze palce się łączą. Przez chwilę zaskakuje mnie ten pokaz uczuć, ale potem wszystko sobie przypominam.

Jestem jego dziewczyną. Odgrywamy rolę przed tymi stojącymi przed nami ludźmi. Na ich twarzach rysuje się oczekiwanie.

– Andrew, jak miło cię widzieć. Wyglądasz jak do schrupania. – Sposób, w jaki mówi to macocha, wydaje się dziwny. Kto nazywa pasierba ciachem?

Widzę, że Drew też nie jest tym zachwycony. Wypuszcza moją dłoń, obejmuje mnie i przyciąga do siebie. Czuję dreszcz podniecenia. Ma ciało twarde jak skała. Nie mam wyjścia, więc obejmuję go w pasie i lgnę do niego z wszystkich sił. Nie żeby mi to przeszkadzało.

Cała ta demonstracja uczuć służy temu, aby uniknąć uścisku macochy, która zawiedziona opuszcza ramiona, a na jej pięknej twarzy pojawia się rozczarowanie. Jej uroda jest niepospolita, zapiera dech w piersiach. Czarne, proste włosy sięgają do talii. Kości policzkowe są wystające, jej skóra ma ciepły oliwkowy odcień, a oczy – ciemnobrązowy. Góruje nade mną smukłą figurą. Zastanawiam się, czy przypadkiem nie była modelką.

– Czy to twoja mała Fable? – Sztywnieję, słysząc protekcjonalny ton jej głosu. Drew kładzie mi dłoń na krzyżu, przyciska palce, a jego dotyk mnie uspokaja.

– Tak, jestem Fable. Miło mi państwa poznać. – Wyciągam rękę, a ona ściska ją z pogardą i puszcza szybko, ze wstrętem.

Zastanawiam się, o co chodzi tej suce.

– Fable, to jest Adele. – Drew przedstawia nas sobie. – Adele, to moja dziewczyna.

Kładzie nacisk na słowo dziewczyna. Widzę cień odrazy w oczach macochy. Jednak znika on równie szybko, jak się pojawił.

– Drew. – Mężczyzna stojący u boku Adele jest starszą wersją syna. Jestem pod wrażeniem. Drew będzie zabójczo przystojny w średnim wieku, jeśli będzie się starzał tak, jak jego ojciec.

Przebłysk uczucia pojawia się na twarzy Drew, gdy szybko przytula ojca. Jednak wypuszcza mnie z objęć tylko na chwilę. Od razu jego silne ramiona owijają się wokół mojej talii, a palce spoczywają na biodrach. Podnieca mnie ten zaborczy uścisk. Muszę się ciągle upominać w myślach, że to na niby.

Drew nie chce zobowiązań. W ogóle zachowuje się, jakby nie lubił dziewczyn. Zastanawiam się, czy woli facetów.

Rzucam spojrzenie w jego kierunku, upajając się tymi ciemnymi włosami i intensywnie niebieskimi oczami, obramowanymi gęstymi rzęsami. Co za strata dla kobiet, jeśli jest gejem.

– Tato, poznaj moją dziewczynę Fable – powtarza Drew.

Uścisk dłoni jego ojca jest lekki, ale jego taksujące spojrzenie sprawia, że czuję się niekomfortowo. Wiem, że mnie ocenia. Jestem do tego przyzwyczajona, bo w barze faceci się na mnie gapią. Taki żywot kelnerki.

Jednak ten starszy facet wręcz kontempluje mnie w niepokojący sposób. Aż mnie skręca, by wiać stąd w cholerę.

– Jak podróż? – pyta ojciec Drew, odrywając w końcu ode mnie wzrok. Z poczucia ulgi prawie uginają się pode mną nogi.

– Spokojnie – stwierdza Drew. – Myślałem, że was dzisiaj nie zastaniemy.

– Adele zdecydowała, że nie ma ochoty na wyjście do klubu – wyjaśnia ojciec.

– Ciągle się spotykamy ze znajomymi. Kolejna okazja będzie w tym tygodniu i chcemy, byście się z nami wybrali. – Adele elegancko wymachuje dłonią, błyskając w uśmiechu idealnie białymi i prostymi zębami.

Mam ochotę ją walnąć i patrzeć, jak wypadają jej z gęby. Z jakiegoś powodu wzbudza we mnie agresję.

– Zupełnie niepotrzebnie zostaliście w domu – mamrocze Drew, wbijając palce w moje ciało.

To takie dziwne. Wydaje się, że nie lubią się nawzajem, ale mimo tego ukryte napięcie między naszą czwórką staje się wręcz bolesne.

Widziałam odrobinę uczucia między Drew i ojcem, ale poza tym każdy jest czujny i nieufny. Jakby to, co mówili, i to, co myśleli, było zupełnie różne.

Przerażająco różne.

Przez ulotną chwilę kusi mnie, by chwycić rękę Drew i wyciągnąć go z tego miejsca. Wyczuwam w tym domu złe wibracje. Mimo tego zostajemy.

– Zatrzymacie się w domku dla gości. Obie sypialnie wysprzątano i przyszykowano na wasz przyjazd – mówi jego ojciec.

Adele próbuje mu przerwać.

– Moim zdaniem to niewłaściwe – wyrzuca z siebie z zaciśniętymi ustami macocha.

Jej dezaprobata jest ewidentna.

– Chłopak ma dwadzieścia jeden lat, Adele. Pozwól mu na odrobinę prywatności. – Ojciec Drew przewraca oczami.

Hmm… Więc jego macocha nie chce, byśmy uprawiali seks. Natomiast jego ojciec nas wręcz do tego zachęca, udostępniając nam ten azyl.

To wszystko wydaje się cholernie dziwne.

– Dzięki, tato. Będzie nam wygodnie w domku dla gości. – W głosie Drew słychać ulgę i muszę przyznać, że mi też ulżyło. Nie chcę zatrzymywać się w tym domu. Chyba nie przypadłam im do gustu.

W sumie jedno zachowuje się, jakbym podobała mu się za bardzo, a drugie – ledwo może znieść mój widok.

– Z pewnością oboje musicie odpocząć. – Tata mruga znacząco do Drew, a potem poklepuje go po plecach, zmuszając do ruszenia się i zabrania mnie ze sobą. – Spotkamy się na śniadaniu o ósmej. Maria zrobi swoje słynne omlety.

Jestem zszokowana tym, że mają własną kucharkę. Za dużo tu kasy na każdym kroku. A jednak każde z nich wydaje się nieszczęśliwe, kruche i tak cholernie zakłamane. Zawsze wierzyłam, że za pieniądze mogę kupić szczęście. Liczę, że ta kasa na moim rachunku sprawi radość mnie i Owenowi przynajmniej przez trzy miesiące. Chociaż wiem, że to pobożne życzenie.

Zaczynam rozumieć, że pieniądze nie zawsze dają szczęście. I znowu to samo. Popadam w stereotypy.

Drew

Kiedy przekraczamy próg domku dla gości, wzdycham z ulgą i wdzięcznością, że mogłem wydostać się z tłamszącego mnie domu, w którym dorastałem. Nie mogę uwierzyć, że Adele zachowywała się w stosunku do mnie jak zazdrosna dziewczyna. Chciała zanurzyć pazury w Fable. Czemu, do cholery, nazwała ją małą Fable?

A mój ojciec bezczelnie taksował ją od stóp do głów. Aż czułem ciarki na skórze, a niełatwo mnie przestraszyć. Było znacznie gorzej, niż się spodziewałem. Jestem zażenowany.

Może powinniśmy wyjechać. Może należy wsadzić Fable do autobusu i odesłać do domu, by nie musiała tego znosić. To okropne i nie chcę jej na to narażać. Nawet pozwolę jej zatrzymać pieniądze.

– Twoi rodzice to dziwaki.

Jej słodki głos obrażający ludzi, którzy mnie wychowali, tak mnie szokuje, że zaczynam się śmiać. Nie mogę się pohamować. Dobrze mi to robi. Nie pamiętam, kiedy ostatnio się tak uśmiałem.

– Śmiejesz się, bo mówię prawdę, czy dlatego, że lepiej się pośmiać, niż wrzeszczeć na mnie za to, że obrażam twoich rodziców? – W głosie Fable słychać zarówno zdenerwowanie, jak i rozbawienie.

– Jesteś brutalnie szczera. Doceniam to – mówię, gdy w końcu odzyskuję głos. – I się z tobą zgadzam. To dziwaki.

– Nie rozumiem, czemu było tak nerwowo. – Rozgląda się po domku.

Otwarta przestrzeń, ściana okien z widokiem na ocean, niemal identyczna jak ta w salonie głównego domu, sprawia niesamowite wrażenie. Choć na mniejszą skalę. Jest dużo wygodniej i nie wyczuwa się wibracji „patrz, ale nie dotykaj”.

– O, na zewnątrz macie taras. Chcę go zobaczyć.

Obserwuję, jak przemyka przez salon do drzwi i otwiera je bez chwili wahania. Wychodzę za nią, bo jestem ciekawy, co jeszcze powie o mojej zwariowanej rodzince.

Stoi wsparta o balustradę, z twarzą zwróconą w stronę oceanu. Wiatr rozwiewa jej jasne, długie włosy. Sięga do kieszeni cienkiego, czarnego płaszcza i wyciąga papierosa oraz zapalniczkę.

– Przysięgam, że prawie rzuciłam ten paskudny nawyk, ale na wszelki wypadek noszę ze sobą kilka fajek. – Jej twarz wyraża zażenowanie.

– Czyli to, co się tu wydarzyło, uważasz za nagły wypadek?

Fable rzuca mi przelotny uśmieszek. Za trzecim razem udaje jej się odpalić. Papieros zwisa między jej wargami. Zaciąga się.

– No pewnie, że tak. – Wydmuchuje dym za balustradę, a mała szara chmura wisi w mroku, nim powoli się rozpływa. – Myślę, że twój ojciec mnie lustrował.

– Tak – szepczę. – Przykro mi.

– To nie twoja wina. – Macha ręką, jakby odganiała to wspomnienie.

– Przywiozłem cię tu. Więc teoretycznie moja.

Powtarza gest, lekceważąc moje słowa.

– Ja tego tak nie postrzegam. Ujmę to w ten sposób: kiedy następnym razem zabierzesz do domu fałszywą dziewczynę, może powinieneś ją trochę lepiej przygotować.

Śmieję się. Nie ma mowy, bym znów kogoś tu przywiózł. Gdyby to zależało ode mnie, nigdy bym tu nie wrócił. Nieważne, jak piękne jest to miejsce. Nienawidzę go. Ten dom jest moim więzieniem.

– Mogę zadać ci bardzo osobiste pytanie?

Wyrywa mi się ciężkie westchnienie. Dziewczyny w typie Fable i ich bardzo osobiste pytania mnie wykańczają.

– Proszę bardzo.

Nie mam nic do ukrycia.

Gówno prawda. Mam tyle tajemnic, że mnie to przeraża.

– Drew… czy jesteś gejem?

Jasna cholera. Czemu wszyscy tak myślą?

Fable

Z zapartym tchem czekam na odpowiedź. Powietrze jest mroźne, a zimny wiatr chłosta mnie do kości. Obwiniam fajki za moje bezczelne pytanie. Mogłam odczekać z dzień czy dwa. Najpierw spędzić z nim trochę czasu i dać się poznać.

Moja niewyparzona gęba i ciekawość nie mogły poczekać ani chwili dłużej. Chciałam poznać prawdę. To by ułatwiło nam wspólne spędzanie czasu przez siedem długich dni. Nie musiałabym się martwić, że będzie próbował się do mnie dobierać.

Co gorsza, w głębi serca chciałabym, by dobrał się do moich majtek. Zastanawiam się, dlaczego mu się nie podobam.

Jasna cholera. Nadal nie udzielił mi odpowiedzi.

– Dlaczego pytasz? – odpowiada na pytanie pytaniem. Nie znoszę tego. Owen ciągle tak robi.

W ten sposób Drew dodaje kolejny punkt na mojej liście podejrzeń o bycie gejem. Nie ma na niej dużo punktów. Doszłam do tego wniosku dopiero podczas podróży.

– No więc mówiłeś, że nigdy nie miałeś dziewczyny. Twój ojciec martwi się o ciebie i o to, że nie miewasz kobiecego towarzystwa. Nigdy nie widziałam cię w barze z dziewczyną, co więcej, z żadną też nie flirtowałeś. Nie to, żebym się przyglądała – dodaję.

Jestem szczera. Nie zwracałam zbytnio na niego uwagi, ale jeśli nie myli mnie pamięć, nie jest typem podrywacza.

– Może jeszcze nie spotkałem tej właściwej.

Moje serce wypełnia nadzieja. Co jest tak głupie, że najchętniej bym to uciszyła. Byłabym kompletną idiotką, sądząc, że mam szansę stać się tą jedyną dla Drew.

Zawsze pozostanę tą wynajętą laską.

– Czekasz na tę jedyną? – Zmuszam się, by mój głos brzmiał zwyczajnie, chociaż wszystko we mnie buzuje. Ja mam dwadzieścia lat, a on jest starszy ode mnie przynajmniej o rok. Czy to możliwe, że jest prawiczkiem? Wiem, że tacy istnieją, ale nigdy nie podejrzewałabym o to Drew Callahana.

Jego ponury śmiech uświadamia mi, że się mylę. Czuję przytłaczającą ulgę.

– Na sto procent nie jestem prawiczkiem. Ale… minęło trochę czasu.

Zaciągam się papierosem.

– Dlaczego? – Znów mi się wymsknęło. Ponownie wypytuję go o życie osobiste, chociaż nie powinnam.

Wzrusza ramionami, a jego flanelowa koszula napina się na niesamowitych bicepsach.

– Nie wdaję się w związki. Seks też tylko komplikuje sprawy.

– Może uprawiasz niewłaściwy rodzaj seksu. – Interesujące, jak łatwo mi to przychodzi.

– A może niewłaściwy rodzaj seksu to jedyny, jaki może ci się przytrafić. – Przyjmuje zdecydowany wyraz twarzy, a jego oczy ciemnieją. Jest wkurzony. To porąbane, ale uważam, że wygląda niewiarygodnie seksownie. Jego zacięty wyraz twarzy wywołuje szybsze bicie mojego serca.

Jego odpowiedź brzmi zbyt zagadkowo.

– Brzmisz, jakbyś uprawiał tylko niewłaściwy rodzaj seksu. – Staram się roześmiać, zrzucając popiół za balustradę. Zauważam jego nieskrywane, pełne odrazy spojrzenie.

Drew się nie śmieje. Zastanawiam się, czy go obraziłam.

Palę papierosy z nerwów. Nic nie poradzę na to, że tego nie pochwala. Popalałam w szkole średniej, bo uważałam to za modne. Latem, po ukończeniu szkoły, rzuciłam. Na większość czasu.

Lecz zawsze mam je przy sobie jako zabezpieczenie, sekretny zapasik, by zapalić jednego, gdy się wyjątkowo denerwuję lub jestem roztrzęsiona i potrzebuję ukoić nerwy.

Tak jak dzisiaj. Poznanie jego rodziców było intensywnym przeżyciem. Zazwyczaj paczka starcza mi na pół roku. W tym tempie wypalę paczkę dziennie, zanim minie trzeci dzień tych tak zwanych wakacji.

– Gdyby mój ojciec cię teraz zobaczył, to dostałby zawału – stwierdza Drew, wyrywając mnie z zamyślenia.

Zaciągam się ponownie, zanim gaszę papierosa i wyrzucam go najdalej, jak potrafię. Nie uda mi się dorzucić do oceanu, ale podoba mi się obraz śladu dymu skwierczącego przy zderzeniu z wodą. W rzeczywistości jestem zwykłym śmieciem i czuję się jak gówno. Lecz Drew mnie nie karze.

– To będzie nasz mały sekret, okej?

– Do końca tygodnia będziemy mieli masę sekretów – stwierdza, nie odpowiadając bezpośrednio na pytanie.

– To prawda. – Uśmiecham się do niego, ale on nie reaguje.

Zamiast tego odwraca się i schodzi z tarasu. Wchodzi do domu, a drzwi zamykają się za nim z cichym kliknięciem.

W ten zimny, ciemny wieczór zostawia mnie samą z moimi mrocznymi myślami.

Rozdział 5

Dzień drugi, 14.00

Miłość, przyjacielu,

To dym, co z parą westchnień się unosi […]³.

– William Szekspir

Fable

Bogacze zawsze zadzierają nosa. Zachowują się, jakby wszystko im się należało, i nie daj Boże, jeśli wyglądasz przy nich ubogo. Mam na sobie jeansy i sweter, nic wymyślnego, a oni uśmiechają się szyderczo, traktując mnie jak włóczęgę. Obrzucają moje ubrania wzrokiem pełnym dezaprobaty. A co więcej, mają tupet udawać przerażenie, gdy się do nich zbliżam. Jakbym miała wyciągnąć w ich kierunku nóż i zażądać pieniędzy.

To właśnie mi się przytrafia, gdy wędruję wśród urokliwych sklepików, leżących wzdłuż Ocean Avenue w centrum miasta. Drew podrzucił mnie na szczyt wzgórza, wyjaśniając, że znajdę tu niezliczoną ilość sklepów i galerii sztuki, które ciągną się nie tylko wzdłuż głównej, ale i bocznych uliczek. Stwierdził, że jeśli mam ochotę, mogę spacerować godzinami. Zgodziłam się, ponieważ wiedziałam, że ojciec chce z nim porozmawiać na osobności.

Zapewne są teraz razem. Siedzą w restauracji i udają, że jedzą lunch. Ojciec zamęcza go pytaniami w stylu „co robisz ze swoim życiem”. Na szczęście Adele nie mogła się z nimi wybrać, bo ma stałą wizytę u fryzjera. Chociaż chciała ją odwołać, ojciec Drew oznajmił, że życzy sobie porozmawiać z synem sam na sam.

Jej rozczarowanie było widoczne gołym okiem.

Ciarki przechodzą mi po plecach. Ta kobieta przyprawia mnie o gęsią skórkę. Zresztą niechęć jest obopólna. Adele ciągle próbuje spędzać czas z Drew. Z kolei on stara się jej unikać za wszelką cenę. Nie rozumiem tego.

Zresztą, kim jestem, by oceniać popieprzone rodzinki? Moja wcale nie jest lepsza.

Zatrzymuję się przed witryną sklepu i zaglądam przez szybę. Buty na wystawie są tak niebotycznie drogie, że nie stać mnie nawet na ich oglądanie, a co dopiero na zakup. Na szczęście dzwoni telefon, oszczędzając mi tych rozważań.

– Powiedz, że wszystko jest okej – mówię.

– Wszystko gra – odpowiada Owen nazbyt rozbawionym głosem.

– Czy nie powinieneś być w szkole?

Jest czternasta, a lekcje kończą się godzinę później.

– Dziś mieliśmy skrócone lekcje.

Kłamie. Krótsze zajęcia będą dopiero od środy. Jednak nie ma sensu na niego wsiadać. Nie mogę nic zrobić, kiedy jestem poza miastem.

– Mama w domu?

– Tak. Zeszłej nocy też była. Do dupy – przeklina pod nosem. – Przyprowadziła ze sobą nowego faceta.

Fuj, dobrze, że mnie nie było. Chociaż może, gdybym nie wyjechała, matka by go nie zaprosiła. Pewnie zostałaby u niego.

– Jest miły?

– Nie, to dupek. Rozkazywał mamie i ciągle kazał jej podawać sobie cholerne piwo. W końcu powiedziałem mu, by sam je sobie wziął.

Osuwam się na ścianę z jękiem. Kilkoro przechodniów rzuca mi dziwne spojrzenia.

– Nie powiedziałeś mu tego.

– A właśnie że powiedziałem. Jest gburem i pijakiem. Mama zasługuje na kogoś lepszego.

Nie mogę się z nim zgodzić w tej kwestii. Matka od lat dokonuje własnych wyborów i zawsze są takie same. Straciłam rachubę, z iloma pijanymi dupkami się spotykała. Owen tego nie dostrzega, bo na tyle, na ile to możliwe, staram się go chronić przed niekończącym się tłumem zmieniających się facetów.

– Czy mama się na ciebie wkurzyła?

– Nawet nie zareagowała, ale facet zagroził, że skopie mi dupę, jeśli jeszcze raz się tak do niego odezwę.

– Jasna cholera – mamroczę, na chwilę przymykając oczy. Nie powinnam była wyjeżdżać. Nie ma mnie od trzech dni, a wszystko już się rozpada. – Przysięgam na Boga, że jeśli cię ruszy, to naślę na niego gliny.

– Pff… Jakby mógł mnie tknąć. Pierwszy bym mu dokopał.

Trzynastoletni chłopcy sądzą, że są niezniszczalni, a mój brat nie stanowi tu wyjątku.

– Powinnam wracać do domu. – Czuję, że narasta we mnie panika. Wiem, że gdy nie ma mnie w pobliżu, wszystko może bardzo szybko wymknąć się spod kontroli. To, co mówi Owen, tylko utwierdza mnie w tym przekonaniu.

– A co z tymi rozwydrzonymi dzieciakami, którymi się zajmujesz? Nie możesz po prostu rzucić roboty.

– Mogę, jeśli masz kłopoty. Żadna praca nie jest ważniejsza od rodziny. – Rozglądam się. Widzę mijających mnie ludzi.

Jest chłodno, a mgła niczym chmura unosi się wysoko do góry. Na chodniku tłoczą się miejscowi i turyści. Bez problemu można ich odróżnić.

– Zostań i zarabiaj dodatkową kasę. Na pewno będzie nam potrzebna. Mama straciła pracę – zniża głos. W oddali słychać wołanie. To pewnie jeden z jego cholernych kumpli. Na pewno siedzą w naszym mieszkaniu i nas objadają.

Serce podchodzi mi do gardła. Matka pracowała na pół etatu i za najniższą krajową u miejscowego dealera, w sklepie z częściami. Nic poważnego, ale potrzebujemy każdego grosza, jaki zarabia. Pieniądze od Drew starczą na chwilę, zwłaszcza że matka jest teraz bezrobotna.

– Świetnie. Kiedy ją wylano?

– Dziś rano. Dała mi znać SMS-em. Zamierza zostać na noc u Larry’ego.

– Więc spędzisz tę noc sam? – Do diabła. To ostatnie, do czego chcę dopuścić.

– Nie martw się. Nocuję u Wade’a – rzuca te słowa chełpliwie. Czuję, jak włoski stają mi na karku.

Wiem, że kłamie. Potrafię przejrzeć go na wylot. Jakbym to ja była jego matką.

– Oby tak było. Późnym wieczorem zadzwonię do domu twojego kolegi, by cię sprawdzić.

– Daj spokój, Fable. Dlaczego nie możesz mi zaufać? – jęczy tak jak wtedy, gdy był młodszy. Kolejny znak, że kłamie.

– Nie mogę. Nie, kiedy wyjechałam.

Słyszę dźwięk SMS-a. Szybko sprawdzam, co to za wiadomość. Widzę jedno słowo.

Pianka.

Cholera.

– Hej, muszę kończyć. Zadzwonię wieczorem i pogadam z matką Wade’a. Upewnię się, czy wszystko gra, i sprawdzę, czy odrobiłeś pracę domową.

– Fable, to bred…

– Pa. – Rozłączam się, zanim Owen wkurzy mnie bardziej. Odpisuję Drew.

Nie mogę przybyć na ratunek, jeśli nie wiem, gdzie jesteś.

Serce wali mi jak młotem, gdy wysyłam wiadomość. To pierwszy raz, gdy Drew użył naszego hasła. Martwię się o niego. Cały wczorajszy dzień spędziliśmy w pobliżu domu. Ja większość popołudnia przesiedziałam na plaży, a Drew grał w golfa z ojcem. Wyjaśnił mi, że w okolicy znajduje się mnóstwo niesamowitych pól golfowych. Moim zdaniem to nudny sport, ale domyślam się, że Adele wybrała się z nimi, mimo że nie gra. Pewnie przez cały czas podążała za nimi w wózku.

Niedzielna kolacja była studium dziwactwa. Adele próbowała wciągnąć Drew w rozmowę, nieustannie zadając mu bardzo osobiste pytania. Natomiast mnie w zasadzie ignorowała. Jego ojciec nie zwracał uwagi na dziwną atmosferę, utrzymując równe tempo picia wina. Pod koniec wieczoru bełkotał.

Z radością ulotniłam się zaraz po posiłku, wymawiając się zmęczeniem po egzaminach semestralnych. Totalne kłamstwo, bo przecież nie studiuję. Drew użył tej samej wymówki. Wróciliśmy do domku dla gości i rozeszliśmy się do swoich pokoi. Padałam ze zmęczenia, a mimo to nie mogłam zasnąć. Leżałam ponad godzinę, myśląc o Drew i jego szalonych rodzinnych relacjach.

Nagle z zamyślenia wyrywa mnie dźwięk powiadomienia w telefonie. Rzucam okiem na ekran.

W restauracji na skrzyżowaniu Sixth i Ocean. Muszę się stąd wyrwać. Czekam na ciebie na zewnątrz.

Wygląda na to, że muszę ratować mojego niby-chłopaka przed jego apodyktycznym ojcem.

Drew

W momencie gdy ją dostrzegam, zmniejsza się ucisk w mojej klatce i mogę wziąć głęboki wdech. Powiedziałem tacie, że muszę zadzwonić, podczas gdy tak naprawdę miałem ochotę poczekać na Fable przed restauracją.

Poza tym próbuję od niego uciec.

Zbliża się z uśmiechem. Jej związane w kucyk jasne włosy podkreślają zaokrąglone policzki, kształtny nos i różane usta. Im dłużej się jej przyglądam, tym bardziej mi się podoba. I nie tylko…

Fable to gorąca laska. Ma wspaniałe, seksowne ciało, które udało mi się kilka razy podejrzeć, od kiedy mieszkamy w domku. Rano widziałem ją w ręczniku, gdy wymykała się z łazienki i przemykała korytarzem do pokoju. Nawet mnie nie zauważyła.

Ale ja ją widziałem. Miałem ochotę rzucić się w pogoń za tym kremowym, wilgotnym, nagim ciałem. Chwycić ją w objęcia i poczuć, jak do mnie lgnie. Wpleść palce w jej wilgotne włosy i pociągnąć, przyciskając jej usta do moich…

Cholera jasna. Samo myślenie o tym sprawia, że płonę. Z całej siły staram się trzymać wszystkich na dystans, zwłaszcza laski. Lecz Fable zalazła mi za skórę i wzbudza pożądanie.

Pragnę jej.

Wygląda seksownie w obcisłych jeansach i czarnym, obszernym swetrze. A ja tak nigdy nie myślę. Nigdy. Ale ona sprawia, że czuję, a także myślę o sprawach, które są zarówno niezręczne, jak i wyzwalające.

Po prostu Fable nieustannie wprawia mnie w zakłopotanie.

– Gotowa na ratunek. – Zatrzymuje się przede mną. Jest tak niska, że głową sięga do mojej piersi. Mógłbym ją pochwycić, przerzucić przez ramię i zabrać daleko stąd.

Do tej pory ani razu nie użyliśmy hasła, więc się cieszę, że dotarła tak szybko. Ojciec nie zachowuje się szczególnie źle ani nie krzyczy. Po prostu nie przestaje wypytywać mnie o przyszłość. Nie mogę udzielić mu odpowiedzi, bo sam nie mam pojęcia, co chcę począć ze swoim życiem.

W końcu, nie mogąc tego dłużej znieść, zwiałem do łazienki i napisałem do niej.

I jest. Gotowa, by mnie stąd wyciągnąć.

– Dzięki, że się zjawiłaś.

– Jest dla ciebie ostry?

– Nie. Po prostu nie chcę odpowiadać na te wszystkie pytania.

– Och. – To westchnienie zawiera w sobie wiele zapytań, na które nie chcę udzielać odpowiedzi.

– Podobały ci się sklepy?

Dziewczyny uwielbiają zakupy i wydawanie pieniędzy. Chociaż nie sądzę, by Fable miała dużo kasy. Mogłaby przepuścić forsę ode mnie, ale wiem, że oszczędza na opiekę nad bratem.

Szlachetna kelnerka o imieniu Fable. Brzmi jak nowoczesna baśń.

– Miejscowe sklepy są zdecydowanie za drogie jak na mój gust. – Marszczy nos. – Nie mogę sobie pozwolić nawet na wejście do środka. Zresztą, nie jestem miłośniczką zakupów.

Ciekawe, co robi poza przesiadywaniem na plaży? Właściwie jej nie znam. A to, co o niej wiem, nie daje jasnego obrazu. Różnimy się pod każdym możliwym względem.

– Co lubisz robić w wolnym czasie? – Dziwnie mi się przygląda, więc czuję się jak idiota. – No wiesz, masz hobby?

Wybucha śmiechem.

– Nie mam czasu na zainteresowania, ale kiedyś lubiłam czytać.

– Kiedyś?

– Teraz jestem zbyt zajęta. – Wzrusza ramionami. – Praca, opieka nad bratem, ogarnianie domu. Wieczorem padam z wyczerpania i od razu zasypiam.

Odwraca wzrok.

– To tak jak ja.

Nie bez powodu wyznaczam sobie nowe cele. Mój rozkład zajęć jest przeładowany, chociaż nie mam pojęcia, co chcę robić w życiu poza futbolem. Cholera, wiem, że mój trener jest wściekły, że nie zostałem na kampusie. Nadal wzbudza to we mnie poczucie winy. Zbliża się ważny mecz i muszę być w szczytowej formie.

– Naprawdę? – pyta zdziwiona.

Przytakuję.

– Tak jest łatwiej. Nie sądzisz? Gdy ma się dużo zajęć, trudno się rozpraszać.

Przygląda mi się przez chwilę, a jej oczy się zwężają. Jest spostrzegawcza. Jakby te ciemne, zielone oczy mogły zajrzeć w głąb mojej duszy i odkryć wszystkie sekrety.

Nie podoba mi się to.

– Tutaj jesteś. – Odwracam się i widzę podirytowanego ojca, wyłaniającego się z restauracji. Dostrzega Fable i zaciska zęby. – Sądziłem, że nie dokończyliśmy naszej rozmowy – mówi ostentacyjnie.

– Oj, przykro mi, ale myślałam, że Drew jest już wolny. – Fable wysuwa się do przodu, bierze mnie pod rękę i przyciska do mnie swe gorące ciało. Jej piersi napierają na mój bok. Spogląda na mnie z uwielbieniem. – Potrzebuję jego pomocy. Nie mogę się zdecydować, które buty kupić.

Dobra jest. Nie dalej niż dwie minuty temu narzekała na to, jak nienawidzi zakupów, a teraz odgrywa niemądrą lalunię, która nie potrafi beze mnie dokonać wyboru.

– Zakładam, że są na dziś? – pyta tata.

– A cóż to za okazja?

Uroczo. A miałem unikać wystawiania jej na widok publiczny. Wystarczy mi udawanie przed tatą i Adele. Tymczasem szykuje się wielkie przedstawienie z naszym udziałem, gdy tylko pokażemy się w towarzystwie.

– Wcześniejsza kolacja z okazji Święta Dziękczynienia w klubie. Mówiłem ci o tym w dniu waszego przyjazdu.

Nie ma mowy, bym tam poszedł. To będzie rozrywka z piekła rodem.

– No nie wiem…

– Nalegam – przerywa mi tata. Ten wyraz twarzy oznacza, że nie przyjmie odmowy.

– Brzmi zachęcająco. – Fable ściska mnie za ramię. Słychać napięcie w jej głosie. Dla niej dzisiejszy wieczór też nie zapowiada się ciekawie. – Co powinnam założyć?

– Strój koktajlowy. – Ojciec promienieje, zdając sobie sprawę, że wprawił Fable w zakłopotanie. To jest popieprzone. – Jestem pewien, że masz w swojej magicznej torbie ładną sukienkę.

– Tato. – Wkurza mnie sposób, w jaki się do niej odzywa. Lecz nie mogę się przeciwstawić. Nigdy tego nie robiłem. To mój ojciec. Jest wszystkim, co mi zostało na świecie.

Nic więc dziwnego, że mnie ignoruje.

– Adele chce was widzieć w domu przed piątą, by się upewnić, że będziemy gotowi dużo wcześniej przed wyjściem. – Ojciec spogląda na zegarek. – Za pół godziny mam spotkanie z klientem. Do zobaczenia później.

Patrzymy w milczeniu, jak odchodzi. Fable tkwi przytulona do mnie, dopóki ojciec nie znika z widoku. Powoli się odsuwa, a ja natychmiast odczuwam jej brak.

Głupie.

– Nie mam odpowiedniego stroju na wyszukane koktajlowe przyjęcie. – W jej głosie słychać niepokój. – Nie wspomniałeś, że będą potrzebne eleganckie ubrania.

Powinienem był jej powiedzieć. Ale ze mnie idiota. Mój plan był nieprzemyślany i zupełnie o tym zapomniałem.

– Kupię ci coś – proponuję. – Rozejrzyjmy się. Mamy czas.

Potrząsa głową.

– Nie ma mowy. Już i tak wydałeś na mnie dużo pieniędzy. Nie kupię drogiej koktajlowej sukienki na jeden wieczór. Nie będziemy się bawić w Pretty Woman.

Zabawne, ale w pewnym sensie tak właśnie jest. Widziałem ten film – a kto nie widział? Jestem pewien, że Richard Gere zapłacił Julii Roberts, alias prostytutce, dokładnie trzy tysiące dolarów za udawanie jego dziewczyny. Kupił jej też sporo ubrań.

Podobieństwo jest uderzające.

– Nie mam nic przeciwko temu. – Ściskam jej rękę. Przygląda mi się z zabawnym wyrazem twarzy, jakby nie mogła uwierzyć, że dobrowolnie i bez powodu jej dotykam. Pierdolić to.

Niech wie, że nie tylko ona mi pomaga, ale ja też chcę zrobić dla niej to samo. Nie pozwolę, by czuła się niekomfortowo. Nie dopuszczę do tego, by rodzice ją poniżali albo żeby się martwiła tym, że wyróżnia się w towarzystwie. Wystarczy, że oboje wiemy, że zdecydowanie tu nie pasuje.

Lecz ja też się tak czuję. Może z zewnątrz tego nie widać. Ale w głębi duszy… Nikt nie wie, z jakim koszmarem się zmagam.

I chcę, by tak zostało.

****

Na samym końcu ekskluzywnego pasażu handlowego, do którego ją wcześniej podrzuciłem, znajdujemy jedną z tych modnych, drogich sieciówek. Fable czuje się tu komfortowo, bo zna ten sklep, a mimo to stwierdza, że jest za drogo. Lecz i tak jest zdecydowanie taniej niż gdzie indziej wzdłuż Ocean Avenue.

Sklep jest ogromny. Oferuje nie tylko ubrania, ale też elementy wyposażenia domu, takie jak pościel, ręczniki, bibeloty i mnóstwo innego bezsensownego szajsu. Fable sunie między wieszakami, zmierzając w kierunku sukienek. Porusza się gorączkowo, chwytając jedną za drugą i zarzucając na ramię. Drewniane wieszaki uderzają o siebie.

– Hej – zniżam głos, gdy do niej podchodzę. Unosi głowę z szeroko otwartymi oczami. – Nie ma pośpiechu. Mamy mnóstwo czasu.

– Nie mam pojęcia, co robić. Musisz mi doradzić. – Głośno wypuszcza powietrze z płuc i potrząsa głową.

A co ja wiem o sukienkach koktajlowych?

– Pomogę ci – stwierdzam, bo wiem, że tak wypada.

– Będziesz musiał krążyć ze mną po przymierzalni i oglądać mnie w każdej kiecce. Ocenisz, jak w nich wyglądam. Nie dam rady wybrać sama.

Dostrzegam w jej oczach przerażenie.

– Całe szczęście, że mają duży wybór, a nie tylko wakacyjne szmatki. Znajdziemy coś odpowiedniego.

– Witam. Czy mogę zaprowadzić państwa do przymierzalni? – Wysoki głos dochodzi zza naszych pleców i oboje odwracamy się w jego kierunku. – O rety, Drew Callahan, to naprawdę ty?

Cholera, dopada mnie najgorszy koszmar w życiu. Chodziłem z tą laską do liceum. Chyba nazywa się Kaylie. Moje przypuszczenia potwierdza plakietka z imieniem.

– Jak leci? – pytam słabo.

Jej szeroki i jasny uśmiech prawie mnie oślepia. Ktoś za bardzo wybielił jej zęby.

– Dobrze cię widzieć. – Wiesza się na mnie i nie mając wyjścia, muszę oddać uścisk.

Wyczuwam ciekawość i irytację promieniującą od stojącej obok mnie Fable. Rzucam jej skruszone spojrzenie, ale ona wywraca oczami. Z jakiegoś powodu to spotkanie ją wkurza.

– Miło cię widzieć – mówię do Kaylie, przytulając ją niezręcznie. Cofa się, nadal szeroko uśmiechnięta, a jej ciemne oczy błyszczą.

– Co porabiałeś? No, oprócz futbolu. Nie zaglądasz tutaj. – Dąsa się na niby. – Wszyscy za tobą tęsknią.

– Byłem zajęty. – Wzruszam ramionami.

– Chyba już się nie liczymy. Wcale nie przyjeżdżasz do rodzinnego miasta.

Zachowuje się, jakby zupełnie zapomniała o Fable – klientce, którą powinna obsłużyć. Zamiast tego skupia całą uwagę na mnie.

– Uwierzysz, że muszę tu pracować? Tatuś zmusił mnie do tego, bym nauczyła się, jak wygląda prawdziwe życie. Uznał, że wyciągi z mojej karty kredytowej na dziesięć tysięcy dolarów miesięcznie wymknęły się spod kontroli. – Śmieje się.

Fable gapi się na nią. Zapłaciłem jej trzy tysiące dolarów, aby utrzymywała całą rodzinę przez miesiące, a ta dziewczyna zachowuje się, jakby wydanie dziesięciu tysięcy miesięcznie na różne pierdoły było błahostką.

– Hmm, czy mogłabyś zaprowadzić mnie do przymierzalni? – odzywa się zupełnie niespodziewanie Fable.

Kaylie patrzy na nią i jej zachowanie natychmiast się zmienia. Wcześniej odgrywała rolę grzecznej pracownicy sklepu, a teraz, gdy już wie, że jestem z Fable, ocenia ją.

Mam nadzieję, że wyglądamy na parę.

– Proszę. – Gdy Kaylie nie reaguje, Fable podaje jej ubrania. – Byłabym naprawdę wdzięczna, gdybyś w końcu pokazała mi, gdzie jest przymierzalnia.

W jej głosie wyraźnie słychać sarkazm, a ja z całych sił staram się ukryć uśmieszek. Kaylie bierze ubrania, a jej górna warga wykrzywia się w grymasie niezadowolenia.

– Mam nadzieję, że będą pasować, bo wyglądają na rozmiar za małe.

Zjadliwa dziwka.

– Och, rozmiar się zgadza. Mam duże cycki, więc tylko wygląda, jakbym nosiła większy rozmiar, ale te będą pasować idealnie. Drew lubi, kiedy podkreślam swoje atuty i może sobie na nie patrzeć. Łatwiejszy dostęp, prawda, kochanie? – mówi Fable z przelotnym uśmieszkiem. Trzepie rzęsami, a ja nie mogę powtrzymać się od śmiechu.

Ta dziewczyna – moja laska na niby – jest zajebista.

– To prawda – mamroczę, ciesząc się na widok ogników tańczących w jej oczach.

Kaylie mruczy coś pod nosem i zmierza do przymierzalni.

– No co, była nieuprzejma – stwierdza Fable, gdy tylko Kaylie znika z zasięgu słuchu.

– Przepraszam cię za to. – Czuję się, jakbym ciągle kajał się za to, że mój świat tak daje jej w kość. To do dupy.

– Ten typ dziewczyn zawsze pracuje w tego rodzaju sklepach. Nie lubią mnie, bo wiedzą, że nie stać mnie na zakupy w takim miejscu. – Wzrusza ramionami.

– Kupię ci wszystko, czego tylko sobie zażyczysz.

Chcę, by Fable wyszła z tego głupiego sklepu z taką liczbą toreb, że ledwo je udźwignie. Widzę, jakim wzrokiem obrzuca rzeczy dookoła. Z pewnością jej się podobają. Stara się zachowywać nonszalancko, ale na pewno jest to rodzaj sklepu, na jaki jej nie stać. Wyczuwam to.

– Chcę tylko kieckę – mówi skromnie.

– I buty – przypominam.

– Dobrze. Jeszcze buty.

– Jeśli trzeba, to kupimy też biżuterię. I może coś do włosów? – Cholera, nie wiem. Nie zwracam uwagi na to, czego potrzebują laski, by się wystroić.

– Coś wymyślę. Spotkamy się za piętnaście minut w przymierzalni. – Uśmiecha się słodko, a mi zapiera dech w piersiach.

Pragnę, by znów się do mnie tak uśmiechnęła. Tak szczerze. A nie tandetnym uśmieszkiem przeznaczonym dla obserwujących nas ludzi czy udawanym gorącym uśmiechem przeznaczonym dla faceta na niby, którym obdarzyła mnie wcześniej przy ojcu. Ten uśmiech jest prawdziwy.

I niezwykle piękny.

Fable odchodzi w gorączkowym poszukiwaniu idealnej sukienki. Spaceruję po sklepie i się rozglądam. Czuję się niekomfortowo. Nigdy nie grałem roli troskliwego chłopaka niosącego pomoc dziewczynie w wyborze nowego stroju.

Czekam z niecierpliwością, by zobaczyć ją w innym ubraniu niż to, które nosi na co dzień.

– Więc, Drew. Twoja nowa dziewczyna jest trochę… inna. – Kaylie wróciła.

Świetnie.

– W jakim sensie? – Odwracam się do niej, czekając na to, co odpowie. Czemu tak uważa? Cholera, nawet ja tak myślę, ale nie dałbym sobie palca uciąć, dlaczego tak jest.

– Nie pasuje do twojego typu dziewczyny. – Kaylie wzrusza ramionami.

Nigdy nie miałem swojego typu. W szkole średniej nawet nie miałem laski na stałe. Futbol i koszykówka pochłaniały całą moją uwagę. Po pierwszym roku college’u musiałem wybrać między tymi dwiema dyscyplinami. Nie miałem czasu na randki.

– Jak długo się spotykacie? – pyta Kaylie.

– Od sierpnia.

– Och… – Kiwa głową, muskając dolną wargę. Ten kokieteryjny gest nie robi na mnie wrażenia. – Drew, chyba wiesz, że się w tobie podkochiwałam w liceum.

Cholera. Mam ochotę głośno jęknąć, ale się powstrzymuję. Nic nie idzie zgodnie z planem. Nie chcę się z tym mierzyć.

– Nigdy mnie nie dostrzegałeś. Nieważne, jak bardzo starałam się zwrócić twoją uwagę. A Bóg mi świadkiem, że próbowałam. – Kaylie robi krok do przodu i dotyka palcem wskazującym mojej piersi, gładząc guziki koszulki henley⁴. – O rany, ale jesteś umięśniony.

– Kaylie, mam dziewczynę. – Robię krok do tyłu.

– Wielka szkoda. – Znowu się dąsa. Jeśli myśli, że to urocze, to się myli. – Zawsze mam ochotę na to, czego nie mogę mieć.

To, że się do tego przyznaje, świadczy o tym, że jest tępa.

– Muszę pomóc mojej dziewczynie. Pogadamy później.

– Daj znać, jeśli będzie czegoś potrzebowała – skrzeczy Kaylie, patrząc, jak się oddalam.

Jasne. Zamierzam trzymać się z daleka od tej laski. Obawiam się, że Fable mogłaby skopać jej tyłek, gdyby zobaczyła, jak się przed chwilą w stosunku do mnie zachowywała. Jak mnie dotykała.

Posiadanie dziewczyny na niby przyciąga masę niechcianej uwagi.

Fable

Po prawie półgodzinnym przymierzaniu stosu sukienek w końcu udaje mi się znaleźć tę idealną. Jakbym wyczuła, że ta będzie doskonała, i dlatego zostawiłam ją na koniec. Drew czeka cierpliwie na zewnątrz. Sprzedawczyni dała mu krzesło, by nie musiał stać.

Podoba mi się prezentowanie przed Drew przymierzanych strojów. Zgarbiony, rozwala się na krześle, wyciąga nogi i przybiera znudzony wyraz twarzy. Wiem, że to dla niego tortura. Jednak za każdym razem, gdy mnie widzi, jego spojrzenie się rozjaśnia. Nawet jeśli sukienka, którą mam na sobie, jest okropna.

Na dodatek jest szczery. Doceniam to. Mówi mi wprost, które kiecki są beznadziejne. Dotychczas najbardziej podobała mu się pierwsza. Wiem, że byłaby dobrym wyborem, ale ta jedna… ta, którą zakładam teraz, jest tak piękna, że aż mnie paraliżuje.

Kosztuje prawie cztery stówy. Jest najdroższa ze wszystkich. Zżera mnie poczucie winy. Nie powinnam nawet o niej myśleć, bo to za duży wydatek. Ale, na Boga, wyglądam w niej świetnie i nie chcę się przechwalać, ale… Tak jak powiedziałam tej głupiej znajomej Drew, moje cycki wyglądają w niej niesamowicie i na dodatek nie rzucają się w oczy. Wszystko w tej sukience jest stonowane, stylowe…

A jednocześnie seksowne.

Biorę głęboki wdech, otwieram drzwi i wychodzę z przymierzalni. Drew siedzi w luźnej pozie i patrzy nieobecnym wzrokiem. Nagle mruga i się prostuje, a jego oczy robią się szerokie. Wbija we mnie wzrok.

– Cholera. – Łapie oddech i chrząka.

Uśmiech powoli pojawia się w kącikach moich ust. Robię mały obrót, wyobrażając sobie szpilki, które chciałabym dobrać do tej sukienki. Chociaż tak naprawdę nie mam zamiaru wydawać dużo na buty. Może w pobliżu znajdziemy Payless Shoe Source⁵.

No jasne.

– Podoba ci się? – pytam. Sukienka jest z czarnego jedwabiu, bez rękawków, z koronkowym stanikiem, który okrywa moje obojczyki. Obcisła i marszczona w talii sięga do połowy ud, odsłaniając większą część nóg. Najlepsze są plecy. Głębokie wcięcie w kształcie V obszyte czarną welurową koronką odsłania dużo ciała. Nie ma mowy, by założyć do niej stanik.

– Bierz ją – mówi bez wahania. – Wyglądasz…

– Okej? Naprawdę? Wydaje się trochę krótka. – Spoglądam w dół. – I muszę mieć do niej buty.

– Dobrze, cokolwiek potrzebujesz. To ta sukienka. – Jego zadowolone spojrzenie przesuwa się z uznaniem po moich nogach. – I zdecydowanie nie jest za krótka.

Czuję podekscytowanie. Podoba mu się. Patrzy na mnie, jakby mnie pragnął, i wiem, że to szalone, ale się z tego cieszę. Chcę, by znów pożerał mnie wzrokiem. Całą noc.

– Jest mały problem. – Patrzę na swoje stopy. Mam nadzieję, że mi nie odmówi.

– Tak? – Wstaje i podchodzi do mnie. Nogi mam jak z waty. Staram się więc wyprostować, mając nadzieję, że nie przewrócę się jak idiotka. Z zaintrygowanym spojrzeniem zbliża się do mnie w ciemności.

Jakby chciał mnie porwać.

– Ta sukienka kosztuje prawie czterysta dolarów – szepczę. Mogłabym zrobić za taką kasę ogromne zakupy. Zapłacić większą część naszego czynszu. Szaleństwem jest kupowanie tak drogiej sukienki na jedną okazję.

Drew nawet nie drgnie.

– Mimo to zamierzam ją dla ciebie kupić. – Zatrzymuje się przede mną i kładzie dłonie na mojej talii. Jego dotyk pali przez sukienkę. Czuję, jak jego palec wbija się w moje ciało i serce wali mi jak szalone. – Wyglądasz pięknie, Fable.

– Też mi się podoba – szepczę, łapiąc oddech. Faceci nie zapierają mi tchu w piersi. Nie sprawiają też, że moje serce bije szybciej.

Ale jemu to się udaje.

– Znalazłaś coś odpowiedniego? – Kaylie staje za Drew, kierując na mnie miażdżące spojrzenie. Zastanawiam się, czy Drew dotykał mnie tylko na pokaz.

Gdy to sobie uświadamiam, schodzi ze mnie powietrze i wyrywam się z jego uścisku.

– Przebiorę się. Powinniśmy się zbierać. Muszę jeszcze kupić buty.

– A jaka to okazja? – Głos Kaylie brzmi radośnie i słodko, ale można w nim wyczuć jad. Wygląda, jakby chętnie dobrała się do Drew.

I wydrapałaby mi oczy.

– Ojciec zabiera nas dziś na kolację do Pebble Beach – odpowiada Drew.

– Och, też tam będę. Musimy się spiknąć – chichocze i wślizguje się do przymierzalni, zatrzaskując drzwi tak mocno, że aż trzęsą się ściany.

Spiknąć. Ładny dobór słów. Gdy nie będzie patrzeć, pyknę ją w ten zbyt idealny nos.

¹ Cytat z libretta autorstwa Arrigo Boito do sztuki Falstaff, opartej na dziełach Williama Szekspira. Tłumaczenie za: Biuro Tłumaczeń Cieślak & Nowak (przyp. tłum.).

² National Football League – największa zawodowa liga futbolu amerykańskiego (przyp. tłum.).

³ Tekst w przekładzie Józefa Paszkowskiego (przyp. tłum.).

⁴ Koszulka z rozcięciem pod szyją i zapięciem na guziki (przyp. tłum.).

⁵ Sieć obuwia dyskontowego (przyp. tłum.).