Krzysztof Hyżorek

Ewolucja

© Copyright by Krzysztof Hyżorek 

Prawa do tekstu książki oraz okładki posiada autor. Wszelkie prawa zastrzeżone.

Projekt okładki: Krzysztof Hyżorek

Autor fotografii wykorzystanej na okładce: Marcin Hyżorek

Modelka: Karolina Bobrowska

Wydanie 1 2015

ISBN 978-83-943903-0-3

Napisałeś książkę i chcesz ją wydać? Zapraszamy do serwisu Rozpisani.pl.

Znajdziesz tu szeroki zakres usług wydawniczych, dzięki którym Twoja książka trafi do księgarń.

Pomożemy Ci dotrzeć do czytelników na całym świecie!

Kontakt
www.rozpisani.pl
info@rozpisani.pl

Konwersja do epub A3M Agencja Internetowa

Prolog

Mateusz zdziwił się, spoglądając na dzwoniący telefon. Było dość późno, a wszyscy jego znajomi wiedzieli, że akurat dziś położy się spać wcześniej – dzień wcześniej opijali zdaną maturę, a rano miał pomóc ojcu przy remoncie domu. Był bardzo zmęczony i zamierzał zignorować połączenie, ale gdy spostrzegł, że na wyświetlaczu nie ma ani imienia, ani numeru dzwoniącego, postanowił odebrać telefon.

– Słucham?

– Witam pana – odpowiedział ktoś po angielsku. – Wiem, że dobrze zna pan angielski, a ja niestety nie znam polskiego.

– Rozumiem – odparł Mateusz po chwili ciszy. Nie spodziewał się odbywać rozmowy po angielsku i nie wiedział, skąd nieznajomy wie, że on zna ten język na tyle dobrze, by móc swobodnie się nim posługiwać. – To nie będzie problem.

– Nazywam się Patric Swanson. Wiele o panu słyszałem i chciałbym zadać panu kilka pytań...

– Patric Swanson? – Przerwał mu pytaniem, nie mogąc uwierzyć własnym uszom. — Profesor Patric Swanson?

– Tak.

– Przepraszam... Nie wiem, co powiedzieć... – zaczął się tłumaczyć.

– Spokojnie. Nie musi pan nic mówić. Czy mogę zadać panu pytanie?

– Oczywiście...

– Jakie ma pan cele w życiu?

– Cóż... – Mateusz poczuł się nieswojo. Rozmawiał już z wieloma znanymi ludźmi, ale nigdy z kimś, kogo naprawdę chciałby poznać. Bardzo zależało mu na tym, by ta rozmowa właściwie się potoczyła, ale nie miał pojęcia, po co miałby odpowiadać na to właśnie pytanie nieznajomej osobie. – Mam wiele celów. Na pewno chciałbym być szczęśliwy. Stać się specjalistą w dziedzinie, którą będę się zajmował. Chciałbym dokonać w życiu czegoś znaczącego. Pewnego dnia założyć rodzinę...

– Rozumiem – przerwał mu Swanson. – Chciałbym, żeby teraz skupił się pan na celach związanych z pana przyszłym zawodem. Powiedział pan, że chciałby pan być profesjonalistą – w jakiej dziedzinie?

– Od dłuższego czasu interesuję się biologią i to prawdopodobnie w tym kierunku chciałbym się rozwijać.

– Mówi to pan, dlatego że jestem genetykiem? – spytał wprost profesor.

– Nie! – odparł natychmiast Mateusz. Poczuł się głupio. – Naprawdę się tym interesuję. To właśnie dlatego znam pana nazwisko.

– Świetnie! – ucieszył się Swanson. – W takim razie mam dla pana propozycję.

– Propozycję? – Mateusz już domyślał się, do czego zmierza ta rozmowa, lecz jednocześnie nie do końca to do niego docierało.

– Chciałbym zaproponować panu stypendium na uczelni, z którą obecnie współpracuję. To nowa jednostka i zależy mi na tym, by wyrobić sobie renomę – wyjaśnił Swanson.

– Jestem zaskoczony. Nie wiem, co powiedzieć. To... zaszczyt...

– Proszę po prostu powiedzieć, czy jest pan zainteresowany.

– Tak, oczywiście, że tak! – odparł natychmiast, niemal krzycząc do słuchawki. Dopiero teraz zdał sobie sprawę, że przez całą rozmowę ściska telefon tak mocno, że aż bolą go mięśnie palców.

– Wspaniale. W takim razie witam w zespole. Skontaktuje się z panem moja współpracownica. Do usłyszenia!

Mateusz nie mógł uwierzyć w to, co się właśnie stało, ale cała ta rozmowa wydawała mu się dziwna również ze względu na zachowanie profesora Swansona. Wszystko wskazywało na to, że to osobliwy człowiek.

– Ja również bardzo się cieszę, ale czy mógłby mi pan podać jakieś szczegóły dotyczące stypendium, uczelni...?

– Filia mojego instytutu znajduje się w Polsce. Stypendium wynosi tysiąc funtów miesięcznie na pana wydatki i pokrywa koszty nauki – wyjaśnił krótko profesor, tak jakby kontynuowanie tej rozmowy uważał za zbędne.

– Uczelnia jest w Polsce...? Tysiąc funtów?!

– Tak. Resztę szczegółów przekaże panu moja współpracownica. Ja również niedługo się do pana odezwę w sprawie projektu, do którego chciałbym pana wprowadzić. Miło było pana poznać. Do usłyszenia!

– Do usłyszenia!

Profesor odłożył słuchawkę.

Mateusz stał przez chwilę, nie wiedząc, co zrobić z telefonem. Powoli dochodziło do niego, że podjął najważniejszą decyzję w swoim życiu, właściwie nie zastanawiając się nad jej konsekwencjami. Owszem, chciał studiować i pochlebiała mu propozycja profesora Swansona – autorytetu w dziedzinie współczesnej genetyki – ale sama postać ekscentrycznego Amerykanina bardzo go zaniepokoiła. Było w tym człowieku coś nienaturalnego, nawet szalonego. Podejrzewał, że praca z nim wcale nie będzie łatwa i przyjemna.

Odkładając telefon na półkę i siadając ciężko na łóżku, zrozumiał, że właśnie zaczął się nowy rozdział jego życia.

Rozdział 1

Taniec nigdy go nie pociągał i nie do końca rozumiał, dlaczego jest on tak popularny. Było tak wiele ważniejszych rzeczy niż taniec: nauka, sport, książki, przyjaciele...

Teraz jednak nie miał wyjścia – musiał nauczyć się tańczyć. Poważni ludzie wymagali od niego poważnej i profesjonalnej postawy nawet podczas przyjęć. Kiedy odmówił żonie jednego ze swoich profesorów, nawet nie podejrzewał, że zostanie to tak źle przyjęte. Nie mógł popełnić tego błędu po raz drugi.

Budynek był stary i zniszczony. Nie chciało mu się wierzyć, że to właśnie tu ma odbywać się kurs.

Adres jednak się zgadzał. To było to miejsce.

Złapał za klamkę i wszedł do środka. Korytarz, w którym się znalazł był czysty i pachniało w nim jaśminem. Ruszając w głąb budynku, usłyszał niskie dźwięki dobiegające zza drzwi na końcu pomieszczenia. Do rozpoczęcia zajęć pozostało jeszcze pół godziny, lecz najwyraźniej instruktorzy już czekali na kolejną grupę kursantów.

Wchodząc do sali zobaczył, jak wszystkie twarze obracają się w jego kierunku. Trzy dziewczyny i dwóch chłopaków ucięło swoją żywą rozmowę i spokojnie patrzyło, jak się do nich zbliża. Instruktorzy ubrani byli ekstrawagancko, lecz akurat w tym miejscu ich styl nie zaskakiwał.

– Cześć.

– Cześć – odpowiedzieli zgodnie.

– Chciałbym zapisać się na kurs.

– Świetnie – odparła z uśmiechem jedna z dziewczyn. Najwyraźniej to ona była tu najważniejsza. – Choć ze mną . To zajmie tylko kilka minut.

Po dziesięciu minutach od wejścia do budynku mógł się już przebrać i zacząć rozgrzewkę. W międzyczasie pojawiło się kilka osób. Głównie dziewczyny i paru wątłych chłopaków o dość „informatycznej ” urodzie. Wymieniając kilka uśmiechów, zaczął się rozciągać. Dopiero po chwili zdał sobie sprawę, że rozgrzewa się tak, jak zawsze robił to na siłowni, a ludzie co chwila na niego spoglądają. Zaśmiał się, odpędził myśli, które zaprzątały mu głowę i skupił się na rozgrzewce.

Po kolejnych kilkunastu minutach sala była już pełna, a instruktorzy stanęli po bokach, zwracając na siebie uwagę klaskaniem. Niemal w tym samym momencie, w którym ludzie ucichli do pomieszczenia wpadła dziewczyna, trzaskając za sobą drzwiami. Wszyscy obrócili się w jej stronę, co wyraźnie ją zakłopotało. Przeklęła pod nosem.

Mateusz zamarł. Nie spodziewał się już kiedykolwiek spotkać tej dziewczyny. Wiele lat wcześniej była jego pierwszym zauroczeniem, lecz nigdy się do niej nie zbliżył onieśmielony przez jej urodę i bezpośredniość.

– Przepraszam za spóźnienie …

– Jesteś zapisana? – spytała od razu jedna z instruktorek. Widać było, że już w pierwszej chwili nieznajoma jej się nie spodobała.

– Tak, zapisałam się trzy dni temu.

– Okej. Przebierz się, bo my już zaczynamy.

Rozpoczęli od prostych kroków i prostego rytmu tańców klasycznych. Trochę było śmiechu i trochę pisków nadepniętych tancerek. Atmosfera była miła. Sama sala pozostawiała wiele do życzenia, lecz muzyka i świeżość towarzystwa sprawiała, że nawet „informatycy ” się zarumienili.

Po pierwszym utworze z szatni wybiegła spóźniona dziewczyna i przypadek sprawił, że stanęła tuż obok niego.

– Zmiana! – krzyknęła instruktorka.

Dziewczyna obróciła się i spojrzała na niego pytająco. Odpowiadając na jej gest, ujął jej dłoń i ustawił do tańca.

– Cześć, mam na imię …

– Natalia. Zamoyska. Chodziliśmy do tego samego gimnazjum.

– Niemożliwe… pamiętałabym cię – odparła, myląc pierwszy krok.

– Jestem dwa lata starszy od ciebie i mieszkałem kilka kilometrów od miasta.

– Czekaj, czekaj – przyjrzała mu się dokładniej, marszcząc brwi. Jej twarz rozjaśnił uśmiech. – No jasne! Miałeś trochę dłuższe włosy! To ty... wygrywałeś... – Natalia przypomniała sobie kilka szczegółów i zaniemówiła. Ten człowiek był w jej dawnej szkole legendą.

– A jednak. – Spojrzał na nią, teatralnie udając zakłopotanie.

Tańczyli dalej bez słowa. Nie wiedział, co jeszcze może powiedzieć. Onieśmielało go, że tańczy z jedną z najpiękniejszych dziewczyn, jakie kiedykolwiek widział. Pamiętał, że w gimnazjum już szaleli za nią wszyscy chłopacy. Teraz wyglądała inaczej – minęło przecież kilka lat – ale nadal przyćmiewała otoczenie swoją urodą i wdziękiem. Zastanawiało go też, co robi na kursie tańca, skoro tak dobrze tańczy.

– Wybacz, ale nie pamiętam, jak masz na imię? – spytała wyrywając go z zamyślenia. Wiedziała, jak ma na imię, ale chciała przerwać ciszę.

– Mateusz – odparł, myląc krok.

– Wiśniewski? – udała zdziwienie.

– Zgadza się.

– Czy ty przypadkiem nie byłeś najlepszym...? – Urwała w pół zdania i przyjrzała mu się dokładniej. – I to ty byłeś przewodniczącym w tamtej drużynie? – Przypomniała sobie kolejny fakt z jego życia.

– Tak.

– Nie skojarzyłam... – powiedziała sama do siebie, nie zwracając uwagi na jego potwierdzenie. Choć początkowo wydawało się jej, że dobrze go pamięta, teraz przypomniała sobie wiele dodatkowych faktów związanych z jego nazwiskiem.

Podeszła do nich instruktorka i uśmiechnęła się z aprobatą. Taniec skończył się i musieli wymienić partnerów. W trakcie trwania kolejnych utworów tańczyli osobno, choć kilka razy złapali swój wzrok, wymieniając uśmiechy.

Jak się szybko okazało, był jednym z najlepszych tancerzy spośród kursantów. Ona natomiast nie pasowała do reszty, bo choć nie znała wszystkich standardowych kroków, to uczyła się ich nadspodziewanie szybko, niewiele ustępując instruktorom. Główna instruktorka spoglądała na nią spod oka, marszcząc brwi z niezadowolenia, ale Mateusz był pewien, że nie jest to związane z tańcem, a z jej urodą. Inni instruktorzy często wspominali, że Natalia powinna być przykładem dla reszty.

– Minęła godzina, więc musimy kończyć. Ostatnia zmiana – krzyknął jeden z nich.

Na kursie obowiązywała zasada mówiąca, że każdy chłopak musi odprowadzić do domu dziewczynę, z którą zatańczył ostatni taniec. Oczywiście nikt nie traktował jej poważnie, lecz czasem był to dobry pretekst do zawarcia nowej znajomości. Był to jeden ze sposobów rozwiązania problemu deficytu mężczyzn na kursach tańca.

Przez większość spotkania zastanawiał się, czy rzeczywiście powinien poprosić ją do ostatniego tańca. Miał bardzo wiele zajęć i nie znajdował czasu dla znajomych, lecz ta dziewczyna po prostu przykuła jego uwagę. Wiedział, że bardzo szybko może się do niej zrazić, ale nie bał się tego – przyzwyczaił się do takich sytuacji.

Gdy spojrzał na nią teraz, udało mu się sformułować wniosek, który kształtował się w jego głowie przez całą godzinę – była tak piękna i poruszała się w taki sposób, że nawet gdyby okazała się inna niż wydawała się teraz, to i tak nie żałowałby tych kilku chwil, które miały nadejść.

Przez myśl przeszło mu też, że znajomość z nią mogłaby się okazać pomocna w jego badaniach.

– Czy mogę? – spytał niepewnie.

– Oczywiście – odparła z ulgą. Najwyraźniej czekała, aż poprosi ją do tańca.

– Nieźle tańczysz.

– Daj spokój … – odwróciła wzrok, a jej uśmiech nieco przygasł.

– Dlaczego? – zdziwił się jej nagłą zmianą nastroju.

– Miałam nadzieję, że chociaż ty nie będziesz mnie podrywał – odparła półżartem.

– Zawsze zastanawiałem się, czy wszystkie dziewczyny lubią być podrywane … – odparł po chwili, gdy dotarło do niego, że jego próba spełzła na niczym. Z jednej strony czuł się zażenowany, lecz z drugiej poczuł się nieco swobodniej.

– Ja nie jestem „wszystkie ”! – Zaśmiała się, przeciągając ostatnią głoskę i przelotnie spoglądając mu w oczy. – Mam męża – dodała, poważniejąc.

– Serio?

– Co w tym dziwnego? – spytała, wymownie unosząc brew.

– Jeśli dobrze liczę, masz dziewiętnaście lat . To trochę mało jak na mężatkę w naszych czasach – stwierdził rzeczowo.

– Mało oryginalne – skrzywiła się.

– Tak … Zawsze tracę przy bliższym poznaniu – powiedział po chwili i uśmiechnął się ironicznie sam do siebie. Wiedział, że taki wniosek mogło sformułować wiele osób, które miały okazję go poznać.

Nie skomentowała tego i widać było, że nie chce już kontynuować rozmowy. Wyglądało na to, że była już zmęczona, a jej związek był teraz jedną z ostatnich rzeczy, o których chciała rozmawiać.

Tańczyli dalej bez słowa.

Utwór skończył się, ludzie zaczęli klaskać i rozeszli się do szatni. Wychodząc, zauważył jej sylwetkę znikającą za rogiem.

●

Trzy dni później Natalia nie pojawiła się na zajęciach. Najwyraźniej jej rozkład kursu był inny niż jego. Przez nawał pracy zapomniał o jej istnieniu i dopiero gdy wpadł na nią, wychodząc ze swojej szatni tydzień później, przypomniał sobie ich ostatnie spotkanie.

– Witaj.

– Cześć. Słuchaj … przepraszam. Chciałeś być po prostu miły, a ja zachowałam się jak idiotka. – Była zakłopotana i zdenerwowana zarazem.

Zbiła go z tropu. Po raz pierwszy od bardzo dawna ktoś sprawił, że na kilka sekund zabrakło mu słów. Przeszło mu przez myśl, że Natalia jest pełna rozterek. W jego głowie pojawił się obraz dziewczyny próbującej poskładać rozbity dzban. Takie wizje zdarzały mu się często. Podejrzewał, że jest to związane z jego „chorobą”, ale nie mógł mieć, co do tego pewności.

– Obawiam się, że jednak chciałem cię poderwać. Nie spodziewałem się, że masz męża.

– Nie mam. To było kłamstwo. Jest tylko moim chłopakiem – odparła z oporem.

– Niewiele to zmienia – przyznał cicho, starając się, by zabrzmiało to zabawnie.

– Cieszy mnie, że tak do tego podchodzisz – odpowiedziała poważnie, nie zwracając uwagi na ton jego wypowiedzi.

Zatańczyli pierwszy taniec razem, wymieniając tylko kilka zdań na temat pomieszczenia i instruktorów. Był już pewien, że w tym miejscu kończy się rozwój ich znajomości. Tym większe było jego zdziwienie, gdy zaledwie dziesięć minut później sama zasugerowała mu, że powinien poprosić ją do tańca.

– Studiujesz? – spytała, gdy tylko zaczęli tańczyć.

– Tak. Biologię. A ty?

– Ja? Ochronę środowiska. Na Uniwersytecie Przyrodniczym. Chyba nie chcesz powiedzieć, że studiujemy w tym samym budynku?

– Nie. Uczę się na prywatnym uniwersytecie.

– Pewnie sporo to kosztuje …

– Nie … Mnie nic.

– Jak to?

– Miałem dobre wyniki.

– No tak … stypendium naukowe?

– Coś w tym rodzaju. Jak ci się podoba życie studenckie? – Postarał się szybko zmienić temat.

– Jest całkiem nieźle, chociaż trochę denerwują mnie niektórzy ludzie na wydziale – skrzywiła się. Nie zwróciła uwagi na to, że Mateusz nie chce rozmawiać o swojej uczelni.

– Należysz do tej słynnej grupy? – spytał z wahaniem po chwili ciszy.

– To właśnie oni mnie denerwują. To przez nich ochrona coraz częściej kojarzy się z terroryzmem. Nie mogę na nich patrzeć.

– A gdybym powiedział ci, że ja stoję po przeciwnej stronie barykady? – pytał dalej ośmielony jej odpowiedzią.

– GMO i te sprawy?

– I te sprawy. Zajmuję się genetyką.

– Nie wiem. To zależy od tego, co konkretnie robisz. – Zamyśliła się, nie wyrażając żadnych negatywnych emocji. Zdążył polubić jej wyraz twarzy w momentach, kiedy się nad czymś zastanawia. – No i co chciałbyś z tym zrobić.

– To było pytanie? – Uśmiechnął się przebiegle. Jej styl bycia powodował, że z każdą chwilą czuł się swobodniej i odzyskiwał pewność siebie.

– Hmm … tak – odparła w końcu, nie kryjąc zainteresowania.

– Chciałbym sprawić, by było to naprawdę użyteczne i poprawiło poziom życia ludzi.

– A zyski?

– Chciałbym na tym zarobić.

– Standard. – Skrzywiła się.

– Czy uważasz chęć zysku za coś złego?

– W zasadzie nie – przyznała po chwili, sama dziwiąc się swoim słowom. Nigdy wcześniej się nad tym nie zastanawiała. – Po prostu źle kojarzy mi się połączenie chęci zysku z „i te sprawy ”.

– Rozumiem.

Tańczyli dalej. Nigdy nie przyszło mu na myśl, że taniec może przynieść tyle przyjemności. Czasem łapał się na tym, że w ogóle zapomina o samych krokach, robiąc wszystko automatycznie. Jego największą przyjemnością było przyglądanie się wszystkimi zmysłami, jak tańczy jago partnerka. Oprócz przyjemności z tańca jego świadomość przeszywała myśl, że ta dziewczyna jest o wiele mądrzejsza niż wymagało tego od niej jej otoczenie. Pamiętał ludzi, którzy ją otaczali – byli to głównie średnio rozgarnięci chłopacy kombinujący, jak się do niej zbliżyć, i dziewczyny, które próbowały zakosztować choć odrobinę „sławy ” swojej koleżanki. Przypomniał sobie, jak pewnego razu Natalia i cała ta dziwna ekipa pojawili się na konkursie z matematyki, w którym on też brał udział. (Dla wszystkich było jasne, że pojawili się tam, żeby nie iść na lekcję). Na trzydzieści cztery osoby biorące udział w konkursie Natalia zdobyła dziesiątą lokatę. Jej znajomi zajęli sześć ostatnich miejsc na liście.

Po kolejnych trzech utworach znów tańczyli razem. Tym razem to on podszedł do niej .

– A gdybym ci powiedział, że moim głównym motywem wcale nie są pieniądze? – spytał, chcąc znów rozkręcić rozmowę. Początkowo czuł się źle, próbując poznać bliżej dziewczynę będącą już w związku, ale w końcu doszedł do wniosku, że nie robi nic złego – przecież chciał z nią tylko porozmawiać.

– A co jest twoim głównym motywem?

– Stworzenie czegoś.

– Zabawa w Boga? – spytała, patrząc mu w oczy.

– Nie wierzę w Boga. – Udało mu się wytrzymać jej spojrzenie, choć przez chwilę zapomniał o oddechu.

– Dlaczego?

– Bo wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazują na to, że istnieje tylko ten świat, a ja mam w życiu tylko to, na co sobie zapracuję, lub to, co inni, podobni do mnie, chcą, bym miał … – odparł po chwili milczenia jednym tchem, decydując się na uproszczoną i możliwie zabawną wersję odpowiedzi.

– Wyuczona odpowiedź. – Odwróciła wzrok. – Tylko to?

– A czytałaś kiedyś Biblię?

– Nie, ale chodzę do kościoła, więc trochę ją znam.

– Trochę.

– A ty czytałeś? – spytała z wyrzutem.

– Większość – przyznał, nie zwracając uwagi na ton jej głosu.

– Czekaj, czekaj … – odparła z niedowierzaniem, zaczynając kojarzyć kolejne fakty z przeszłości. – Czy ty przypadkiem nie wygrałeś...? – spytała niepewnie. Lekko się zaczerwieniła, zdając sobie sprawę, że popełniła gafę.

– Nie. Byłem trzeci – odrzekł z uśmiechem.

– ... ogólnopolskiego konkursu z wiedzy o Biblii – dokończyła, nie zwracając uwagi na jego odpowiedź. – No tak. Wszystko jasne – dodała po chwili.

Musieli zmienić partnera. Tym razem był pewien, że zatańczą jeszcze co najmniej jeden taniec. Tak też się stało.

– A więc jak to jest z tym twoim tworzeniem? – poprzedni taniec był bardzo szybki, wciąż łapała po nim oddech.

Przez chwilę zastanawiał się nad odpowiedzią. Natalia miała na sobie bardzo cienką bluzkę idealnie przylegającą do skóry – nieco go to rozpraszało, choć nie mógł z tego powodu narzekać.

– Powiedzmy, że nie chciałbym się bawić w Boga, ale nieco go poprawić.

– To w zasadzie to samo …

– Nie do końca.

– Może. Muszę się nad tym zastanowić.

– Mam nadzieję, że nie teraz. – Zaśmiał się, spoglądając na jednego z instruktorów, który najwyraźniej chciał zwrócić na siebie jego uwagę.

– Nie, nie teraz – odpowiedziała z uśmiechem. – To ostatni taniec, prawda?

– Tak – odpowiedział niepewnie. Nie wiedział, co miało oznaczać to pytanie.

– Mówiłam ci, że mam narzeczonego?

– Mówiłaś, że masz chłopaka . A wcześniej… że masz męża.

– No tak. – Kiwnęła głową, przyznając, że jego spostrzeżenie jest trafne.

– Kłamałaś i tym razem?

– Nie, tym razem nie. – Spojrzała na niego z udawanym wyrzutem.

– No dobrze. Co w związku z tym, że masz narzeczonego? – Zachował spokój, choć kosztowało go to wiele wysiłku.

– Lepiej będzie, jeśli o to nie spytasz. – Zerknęła badawczo na jego twarz.

– Lepiej? Dla kogo? – spytał natychmiast, marszcząc brwi. Dopiero po zadaniu tego pytania zdał sobie sprawę z tego, co zrobił. Wcześniej nie sądził, że jest tak odważny.

Natalia była bardzo zaskoczona. Wpatrywała się w niego z nieokreślonym, zastygłym wyrazem twarzy. Przez chwilę nie odpowiedziała. Sam uświadomił sobie, że w pewnych okolicznościach mogło to być trudne pytanie. Bardzo cieszyło go, że najwyraźniej właśnie ma z nimi do czynienia.

– Chyba dla nas obojga. Ty nie będziesz sobie robił nadziei, a ja nie będę musiała ich rozwiewać – odpowiedziała w końcu.

Nie był pewien, czy powiedziała to, bo naprawdę tak uważała, czy dlatego, iż uważała, że w tej sytuacji musi powiedzieć coś podobnego. Jego myśli zapętliły się. Nie wiedział, co odpowiedzieć, lecz gdzieś w środku czuł się z tego powodu naprawdę szczęśliwy. Tak jakby wreszcie spotkał kogoś, kto jest w stanie sprostać jego oczekiwaniom.

Wiedział, że na odpowiedź ma około minuty. Po upłynięciu trzydziestu sekund wciąż nie miał pomysłu na jedno zdanie.

– Lubię cię, ale to wszystko – powiedziała w końcu, sama będąc zakłopotana powstałą ciszą.

– Może masz rację … Nie wiem, czy chciałbym poznać kogoś, kto boi się swoich własnych decyzji – palnął na jakieś pięć sekund przed końcem utworu.

Natalia zmyliła krok, zachwiali się i ledwie udało im się utrzymać równowagę. Odruchowo złapał ją w pół.

Większość osób nawet tego nie zauważyła. Zajęcia skończyły się, a oni pożegnali się tylko skinieniem głowy.

W szatni przebierał się, długo wyrzucając sobie, jak mógł powiedzieć coś takiego. Wspomnienie własnych słów paraliżowało jego umysł i myliło ruchy. Najchętniej uderzyłby głową w ścianę i rozpadł na kawałki. Nie wiedział, jak te słowa mogły pojawić się w jego umyśle. Nigdy wcześniej nawet nie podejrzewał, że mógłby zrobić coś tak nieodpowiedniego. Próbował podejść do sprawy racjonalnie i przekonać siebie samego, że nie zrobił nic złego, lecz ciągle czuł się źle. Wyszedł z szatni ostatni i powlókł się na przystanek tramwajowy.

●

Natalia stała przed lustrem, zastanawiając się, jak to możliwe, że ten chłopak tak szybko wyprowadził ją z równowagi. Już od bardzo dawna nikt nie wzbudził w niej takich emocji. Nawet podczas kłótni z Adamem nie czuła się tak źle, jak teraz. Wcześniej zawsze sądziła, że mogą ją zranić tylko ludzie, którzy coś dla niej znaczą, lecz teraz zaczęła mieć co do tego wątpliwości – została zraniona przez kogoś, z kim rozmawiała zaledwie parę razy w życiu. Pomyślała, że może być tak dlatego, że zawsze podziwiała ludzi takich jak on: utalentowanych, pewnych siebie, gotowych sprzeciwić się reszcie.

Obmyła twarz zimną wodą i zaczęła się przebierać.

Czuła się spięta i niepewna. Nie pamiętała już nawet dokładnie pytania, które zadał Mateusz. Pamiętała tylko towarzyszące mu uczucie paniki. Jakimś cudem trafił on tym pytaniem w pewien czuły punkt, choć ona sama nie wiedziała wcześniej o jego istnieniu. Ten chłopak rozumiał rzeczy, których nikt inny nawet nie zauważał.

●

– Dlaczego to powiedziałeś? – spytał ktoś w tramwaju.

– To było głupie. Bardzo, bardzo głupie. Przepraszam – odpowiedział, gdy tylko trochę ochłonął. To była Natalia.

– Ale dlaczego to zrobiłeś? – Wyraz jej twarzy był twardy, nieugięty. Prawie nie dostrzegał, że niewiele brakuje, by się rozpłakała.

Wziął głęboki oddech i postarał się pozbierać myśli. W tramwaju było niewielu ludzi, więc posadził ją na jednym z wolnych miejsc i sam usiadł tak, by móc rozmawiać z nią twarzą w twarz. Po kilku sekundach udało mu się opanować emocje.

– Wydaje mi się, że chciałem się odegrać. To, co powiedziałem nie było prawdą. – Kontrolował się, by nie powiedzieć choć o słowo za dużo.

– Mhm… – Odwróciła wzrok.

– Nie znam cię na tyle, bym mógł wydawać o tobie takie sądy. – Nie powiedział, że po jej reakcji mógł już wydać pewne sądy.

– To akurat prawda. – Spojrzała na niego z ogniem w oczach.

Nie odpowiedział. Wiedział, że stąpa po bardzo grząskim gruncie. Cierpliwie czekał, aż jej twarz wróci do normalnego stanu. Starał się nie zwracać uwagi na fakt, że jego serce wciąż wali jak młotem.

Spodziewał się, że Natalia wysiądzie na kolejnym przystanku, ale tego nie zrobiła.

– Być może możemy być przyjaciółmi, ale nic ponad to – odezwała się w końcu. – Jednak najpierw musisz mi wyjaśnić, dlaczego przyszła ci do głowy właśnie ta myśl. Bardzo źle się poczułam i jesteś mi winien kawę.

– To może napijemy się jej teraz? – spytał, korzystając z nieoczekiwanego obrotu zdarzeń.

– I tak się spóźnię … Może być teraz.

Wysiedli na następnym przystanku. W okolicy rynku było wiele restauracji i mniejszych kafejek. Wybrał taką, która znajdowała się na końcu jednej z bocznych uliczek, gdzie przeważnie panował spokój. Jego wybór najwyraźniej bardzo jej się spodobał, bo uśmiechnęła się tylko z uznaniem, gdy usiedli przy stoliku w głębi lokalu. Restauracja stylizowana była na lata dwudzieste dwudziestego wieku. Światło lamp było przyciemnione, by rozstawione na stołach świece rzucały na twarze ciepłe błyski.

– Dlaczego to powiedziałeś? – spytała ponownie. – Mów prawdę – dodała, patrząc prosto na niego.

– Powiedziałem prawdę. To było głupie, chciałem się odegrać – odparł, czując jak krew napływa mu do twarzy.

– Dlaczego właśnie to przyszło ci na myśl? – spytała, nie okazując emocji.

– Naprawdę chcesz żebym odpowiedział? To tylko moje domysły.

– Interesują mnie twoje domysły.

– To co powiedziałem było odruchowe. Nie kłamałem. Gdy teraz próbuję to jakoś usprawiedliwić, wydaje mi się, że ma to coś wspólnego z tym, że wydajesz się czymś przejęta. Miałem wrażenie, że czujesz się winna, tańcząc ze mną.

– Rozumiem – odparła krótko i spuściła wzrok.

Wiedziała, że to szczera odpowiedź. Wiedziała też, że spostrzeżenia Mateusza są trafne. Przez dłuższą chwilę przyglądała się przyniesionemu jej kubkowi kawy, zastanawiając się, czy nie powinna natychmiast wyjść. Gdy podniosła wzrok i spojrzała na Mateusza, zdała sobie sprawę, że to też wyczytał z jej twarzy i był z tym pogodzony. Wyraz jego spojrzenia był szczególny – wyrażał on pełne zrozumienie i gotowość do przyjęcia ciosu. Właściwie słowo „cios” tu nie pasowało, ale właśnie tak jawiło się w jej głowie.

Ten chłopak nie zrobił nic złego i był wobec niej szczery bardziej niż jej najlepsi przyjaciele. Bała się utrzymywać z nim znajomość, ale jednocześnie chciała przebywać w jego towarzystwie.

Westchnęła i oparła twarz na dłoni patrząc gdzieś w bok. Postanowiła zostać i pozwolić potoczyć się sprawom własnym torem. Czuła, że zachowuje się, jak szaleniec wciskający pedał gazu i puszczając kierownicę, jednocześnie liczący na to, że nic się nie stanie. Wiedziała, że próbuje nie dopuścić do siebie jakiejś głębszej myśli związanej ze znajomością z Mateuszem, ale zwyczajnie nie potrafiła odmówić sobie przyjemności rozmowy z nim. Liczyła też na to, że to właśnie on pozwoli jej zrozumieć ją samą.

– Dobra ta kawa – zaczęła Natalia, spoglądając na Mateusza i biorąc łyk czarnego napoju.

Nie rozmawiali długo, lecz napięcie między nimi zniknęło. Opowiedziała mu o swoich zainteresowaniach i uczelni, a on wspomniał o swoim liceum i kilku dawnych znajomych z gimnazjum. Rozstali się na przystanku tramwajowym, wymieniając uśmiechy. Nie ośmielił się spytać o jej numer.

●

W kolejny poniedziałek poszli na kawę do małego baru niedaleko budynku, w którym odbywał się kurs. Nigdy w życiu nie rozmawiało mu się z kimś tak dobrze jak z nią. Nie była może tak inteligentna, jak niektórzy ludzie, których poznał na uczelni i w pracy, lecz posiadała pewien szczególny sposób bycia i charakter, który sprawiał, że bywała dla niego nieprzewidywalna. Miała czasem stereotypowe poglądy, ale argumenty przeczące jej opinii przyjmowała spokojnie i potrafiła długo je omawiać. Mateusz spotkał już w życiu kilka osób o podobnych cechach charakteru, lecz zawsze miał wrażenie, że posiadający je ludzie wykształcili je w celu zdobycia szacunku czy popularności. W przypadku Natalii cechy te wydawały się zupełnie naturalne i harmonizowały z jej gestami i mimiką. Nie starała się wykorzystywać za wszelką cenę argumentów drugiej strony do potwierdzenia swojej tezy, a po prostu wyciągała wnioski z tego, co jej przekazano. Uderzyło go, że potrafi bardzo elegancko się wypowiadać i bez obaw używa mało znanych słów. Jednak najbardziej niezwykłą cechą, jaką posiadała, był absolutny brak obawy przed śmiesznością. Miał wrażenie, że dziewczyna doskonale wie, kiedy mówi coś głupiego, lecz nie bała się tego i spokojnie czekała na reakcję rozmówcy.

Mateusz dopiero podczas rozmów z nią zdał sobie sprawę, że to właśnie brak tej cechy u innych kobiet sprawił, że nigdy wcześniej żadną długo się nie interesował. Uświadomił sobie, że to ta cecha pozwala ludziom być naprawdę szczerym i otwartym. Samej Natalii najwyraźniej też podobało się, w jaki sposób rozmawiali, ponieważ kilka razy wspomniała, że nigdy nie spotkała kogoś tak niezwykłego jak on. Wciąż jednak trzymała się od niego na dystans, wielokrotnie wspominając o swoim chłopaku. Po raz pierwszy w życiu czuł niechęć do człowieka, którego nigdy w życiu nawet nie spotkał – wiedział, że tak nie powinno być i dobrze się kontrolował, lecz przyznał się przed samym sobą, że tak właśnie jest.

– Dlaczego właściwie przyszłaś na ten kurs?

– Zapisałam się razem z Adamem, ale przenieśli mu zajęcia z angielskiego na późniejszą godzinę i okazało się, że nie możemy chodzić do tej samej grupy. Przychodzi na kurs dopiero o dziewiątej. Inne dni w ogóle mu nie pasują.

– Czyli jesteśmy tu tylko dlatego, że jego nie ma w tej chwili w domu? – spytał, przewracając oczami. Miała dobry humor, więc mógł sobie pozwolić na takie żarty.

– Nie! – Uśmiechnęła się udając oburzenie. – Wie o tym, że się spotykamy.

– Żartujesz? Nie przeszkadza mu to? – Wciąż się uśmiechał, lecz pytanie było całkiem poważne.

– Jesteśmy ze sobą już trzy lata . Nie mamy przed sobą tajemnic. I nie – nie ma nic przeciwko – odpowiedziała, powstrzymując śmiech. – Spodziewałeś się, że cię przed nim ukrywam?

– Nie – odrzekł szybko, choć na końcu języka miał odpowiedź przeciwną. Wiedział, że jego kłamstwo jest doskonale widoczne. – To rzeczywiście musi być wspaniały facet – przyznał po chwili, choć ciężko przechodziło mu to przez gardło. Przez jego głowę po raz pierwszy przemknęła myśl, że Natalia może kłamać.

– Tak – przyznała, poważniejąc. – Idziemy?

Spotykali się cyklicznie, raz w tygodniu. Opowiadali sobie o uczelni i różnych problemach. On nie wiedział, co z tym zrobić. Ona – jak to wytłumaczyć. On obawiał się, że się w niej zakocha. Ona była przekonana o tym, że kocha swojego chłopaka, lecz musiała przyznać, że nigdy nie rozmawiała z nim tak jak z Mateuszem.

Po trzecim spotkaniu wymienili się numerami, udając, że to tylko na wszelki wypadek. Wcześniej oczywiście znaleźli się w Internecie, ale nigdy o tym nie wspomnieli. Ich niepisaną umową było, by nie kontaktować się z sobą pomiędzy spotkaniami na kursie. Obojgu wielokrotnie przyszło do głowy, by zaaranżować dodatkowe spotkanie, ale zawsze przywoływali się do porządku i odrzucali tę myśl.

– To cześć! – pożegnała się, podając mu rękę. Był to siódmy tydzień ich znajomości.

– Do zobaczenia! – Uścisnął jej dłoń i pożegnał uśmiechem.

Odwrócili się by odejść, lecz ona zrobiła to wolniej, jakby z wahaniem. Nie uszło to jego uwadze, lecz od razu ruszył w kierunku swojego przystanku. Kiedy usłyszał, że zatrzymał się stukot jej butów, odwrócił się i z zaskoczeniem stwierdził, że dziewczyna patrzy wprost na niego.

– W piątek idę z koleżanką do baru powspominać liceum … Wpadniesz? – spytała, nie mając pewności, czy nie popełnia błędu, za który przyjdzie jej zapłacić wysoką cenę.

– O której? – spytał natychmiast. Oboje wiedzieli, że spotkają się bez względu na wszystko.

– O ósmej w „Auguście ”.

– Będę.

– W razie czego zadzwonię.

Tak naprawdę nie miał czasu na to spotkanie, lecz wiedział, że nie jest sobie w stanie odmówić przyjemności przebywania z nią. Kochał swoją pracę, lecz Natalia …

I wtedy zrozumiał. Zakochał się. Jak nigdy zdał sobie sprawę ze wszystkich problemów, jakie wynikają z tego faktu.

Przez całą noc myślał o Natalii oraz o swojej pracy. Nie wiedział, jak zareagowałaby, gdyby wiedziała, co naprawdę robi i jakie ma plany. Wątpił, by wiedząc to wszystko, w ogóle chciała z nim rozmawiać. Zdawał sobie sprawę, że najprawdopodobniej któregoś dnia wszystko się między nimi zepsuje i spodziewał się, że nastąpi to już niebawem. Oprócz tego przerażała go myśl, że ich związek mógłby być tragiczny w skutkach dla nich obojga. Gdy ją spotkał, zainteresowała go także pod względem badań, które przeprowadzał, lecz teraz ta myśl zaczęła go prześladować i przyprawiać o drżenie rąk.