Po przeczytaniu książki:

Przeczytaj na głos rozdział 7. Jak wyglądało dawniej życie dziewczynek? Tak samo, jak Twoich koleżanek?

Co zdziwiło Cię w tej książce? Czym różniło się życie Twoich rówieśników 100 lat temu od Twojego? Proszę, opowiedz o tym.

Jak przekazywana była informacja kiedyś? Jak teraz? Co jest lepsze, szybsze, bardziej precyzyjne?

Za datę odzyskania przez Polskę niepodległości przyjęto symbolicznie 11 listopada 1918 roku, kiedy po zakończeniu I wojny światowej zawarto rozejm. 10 listopada do Warszawy przyjechał Józef Piłsudski (w specjalnym pociągu z Berlina, gdy został zwolniony z więzienia w Magdeburgu), który dzień później został szefem polskiego wojska. Wojska niemieckie zaczęły wycofywać się z Królestwa Polskiego. 14 listopada naczelnikiem Polski został Józef Piłsudski i mianował Ignacego Daszyńskiego na stanowisko premiera. W latach 1928–1930 Daszyński był Marszałkiem Sejmu II RP. Na zdjęciu: Marszałek Daszyński przemawia w polskim sejmie

Jarosław Górski

Strzała dla komendanta

Historia sprzed 100 lat

zilustrowała
Paula Dudek

Saga

UWAGA!

Słowa zaznaczone gwiazdką *

zostały wyjaśnione w słowniczku

na końcu książki.

Strzała dla komendanta - Historia sprzed 100 lat

Copyright © 2018, 2019 Jarosław Górski i SAGA Egmont

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788726128000

1. Wydanie w formie e-booka, 2019

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA Egmont oraz autora.

SAGA Egmont, spółka wydawnictwa Egmont

Rozdział 1

Działo się to sto lat temu, w roku 1918 w Lublinie.

Nikt nie umiał tak rzucać strzałami z papieru jak Mietek. Kiedy Mietek rzucał, strzała robiła pętlę i lądowała w tym miejscu, które wskazał. Potrafił też rzucać na wprost: z dziesięciu kroków trafiał tak, że strzała przelatywała przez zawieszoną na gałęzi fajerkę*.

W piątek Mietek zrobił figiel: kiedy kończyła się duża pauza*, on nie wrócił ze wszystkimi do klasy, tylko wymknął się na ulicę. Umówił się z Władką i Władka otworzyła w klasie lufcik* od strony tablicy.

W mieszkaniu na parterze kamienicy, w którym urządzono szkołę, wszystkie trzy oddziały zebrały się w największej klasie na lekcję śpiewu. Pani mówi: „Siadajcie!” i zaczyna podawać melodię piosenki, a tu przez okno wlatuje strzała. Leci z tyłu, za panią, pani nie zauważa. Dzieci tłumią śmiech.

– Mietek! – szepczą do siebie. – Mietek rzuca!

Myślały, że już koniec figla, a tu druga strzała wlatuje. Też za panią, pani śpiewa, nic nie usłyszała.

– Mietek! Mietek!

Pani ma piękne kasztanowe włosy i zbiera te włosy w wielki kok. Śpiewa teraz refren, a tu trzecia strzała wlatuje przez lufcik. I wbija się w ten kok. Pani wyciąga strzałę z włosów i patrzy zdumiona w stronę, skąd nadleciała strzała. A tam okna zamknięte, tylko mały lufcik otwarty. Teraz już dzieci nie wytrzymały: śmieją się na cały głos. Pani ucisza, trochę uciszyła, a tu Mietek wchodzi do klasy: chudy, ale pucołowaty, z miotłą potarganych słomianych włosów na głowie. I wtedy wszyscy:

– Wiwat! Niech żyje!

Pani zrobiła groźną minę i wzięła z tablicy drewnianą linię. Już chciała stukać w swój stolik, ale wtedy krzyknął sam Mietek:

– Wiwat pan prezydent ministrów Ignacy Daszyński! Niech żyje Rząd Ludowy Republiki Polskiej!

Bo już od czwartku, 7 listopada, kiedy polscy żołnierze pogonili z miasta austriackich okupantów, w Lublinie, w Pałacu Lubomirskich przy placu Litewskim urzędował polski rząd. Lublinianie, dumni, że ich miasto stało się pierwszą stolicą odrodzonej ojczyzny, zbierali się na ulicach, wiwatowali na cześć rządu, na cześć niepodległej Polski.

Teraz dzieci podchwyciły okrzyk Mietka i za chwilę wiwatowały wszystkie.