Dr Elisa Medhus

Mój syn
i życie po życiu

„Podróż Elisy była zadziwiająca, a autorka ma doskonałe kwalifikacje, aby dzielić się swoją wiedzą zarówno w środowisku medycznym, jak i wśród osób pogrążonych w smutku. Jest osobą wiarygodną, która wypełnia lukę między tymi dwiema grupami i dzięki temu tworzy nowy sposób myślenia oraz toruje drogę dla wielu z nas mających kontakt z żałobą po bliskich, opieką hospicyjną i zaburzeniami świadomości”.

— Terri Daniel

autor, pedagog, doradca w sprawach związanych ze zbliżającą się śmiercią, konsultant duszpasterstwa międzywyznaniowego, założyciel i dyrektor fundacji Afterlife Education oraz organizator corocznej konferencji Afterlife Awareness.

„Mój syn i życie po życiu zawiera najbardziej klarowne, zawierające najwięcej informacji odpowiedzi na pytania, co się dzieje z osobą wkraczającą w życie po życiu, jakie znalazłam w jednej książce. Omawiana tematyka obejmuje szeroki zakres – od spraw bardzo ludzkich i osobistych, np. kto wita daną osobę po jej przejściu na drugą stronę, aż po wnikliwe opisy świadomości i rzeczywistości”.

— dr n. med. R. Craig Hogan,

autor Your Eternal Self

„Przesłanie Eryka jest wzruszające, głębokie, pełne informacji i jednocześnie zabawne, a przede wszystkim daje nam tę pewność, której wszyscy pragniemy – że istnieje życie po śmierci i że tam, po drugiej stronie, wszystko jest w porządku. Słowa Eryka pomagają naszym umysłom to zrozumieć, ale nade wszystko koi nimi nasze serca i ponownie budzi do życia radość. Dziękuję, Eryku”.

— Christine Elder

autorka Broken Blessings

„Mój syn i życie po życiu jest książką, która chwyta za serce, sprawia, że będziesz się śmiać, płakać, a co najważniejsze rozważać takie możliwości, o których najprawdopodobniej nigdy wcześniej nie myślałeś. Ta książka stanowi zapis rozmów autorki z jej zmarłym synem Erykiem; jest prawdziwa, autentyczna i jak najbardziej bezpośrednia. Stan emocjonalny dr Medhus i jej syna Eryka nieustannie się zmienia, oboje usiłują nabrać dystansu do sytuacji, w której znaleźli się po samobójstwie Eryka. Oboje są zdeterminowani, aby dokładnie odkryć nowe wrażenia i podzielić się nimi. Pocieszając się nawzajem, odkrywają, w łączącej ich miłości, doniosłość i nowe znaczenie tego uczucia oraz zapraszają każdego do przyłączenia się do ich wzruszającej podróży na drugą stronę życia”.

— Thomas Campbell,

fizyk i autor trylogii My Big TOE (Theory of Everything)

„Wychowana w rodzinie ateistów, dr n. med. Elisa Medhus wierzyła jedynie w materialną rzeczywistość. Dopiero rozdzierający ból po śmierci syna Eryka otworzył jej umysł. Zaczęła otrzymywać nietypowe sygnały pasujące wyraźnie do osobowości Eryka. Zawsze bezpośrednie, czasem nawet boleśnie wnikliwe informacje na zawsze zmieniły światopogląd Elisy. Byłem pod wrażeniem nieustannego dialogu między matką a synem, rozumiejąc, że przynosi im obojgu ukojenie i oświecenie. Nie zdziw się, jeśli opowieść Elisy zmieni również twój pogląd na charakter naszej rzeczywistości”.

— Mark Ireland,

autor Soul Shift

„Ograniczony umysłowo redukcjonistyczny materializm naukowy XIX i początku XX wieku kruszy się pod wpływem nowych trafnych odkryć, które od zarania dziejów były znane osobom wrażliwym. Dr Medhus w sposób drobiazgowy przeprowadza nas przez swoje własne oświecenie. Pozostając wykształconą osobą – doktorem nauk medycznych – pod wpływem śmierci syna nagle zmienia swoje postrzeganie rzeczywistości, zaś jako matka odnajduje głęboką osobistą siłę, aby zrozumieć samobójstwo syna i odkryć szersze znaczenie natury, której my wszyscy jesteśmy częścią, oraz odwagę, aby podzielić się z nami swoimi przemyśleniami”.

„Podczas gdy książka ta jest – oczywiście – bezwartościowym źródłem informacji dla teologów, fizyków, etyków i doradców, to stanowi prawdziwy probierz dla tych wszystkich, którzy czują i pragną zrozumieć transcendentalną naturę człowieka”.

— Marco M. Pardi,

antropolog i tanatolog

„Dr Elisa Medhus w sposób odważny i metodyczny podjęła konwersacje ze swoim zmarłym synem Erykiem, wykorzystując naukowe, analityczne podejście. Zadaje Erykowi trudne pytania, na które każdy rodzic, który stracił dziecko, pragnąłby znać odpowiedź. Eryk odpowiada na nie w charakterystyczny dla siebie niefrasobliwy i bezpośredni sposób, dzięki czemu pozwala nam zrozumieć życie po życiu w XXI wieku. Jest to wybitna książka napisana przez znakomitych ludzi, którzy przynoszą nadzieję i ukojenie wszystkim osobom pogrążonym w smutku, i zmieniająca ich życie na lepsze”.

— Dr Victor Zammit,

autor książki A Lawyer Presents the Evidence for the Afterlife

Mojemu mężowi,
Rune’owi Medhusowi
– niezłomnej podporze i czułym
ramionom, których potrzebowałam
w najciemniejszych chwilach
mojego smutku.

Wstęp Eryka Medhusa
(według tłumaczenia Jamie Butler)

Moje życie nigdy nie było typowe. Dziś moje nowe życie jest niezwykłe, a ja podzielę się swoimi wrażeniami z mojej podróży.

Nie miałem swojej ścieżki życia na Ziemi, za to teraz z wdzięcznością mogę powiedzieć, że definiuje mnie praca, którą wykonuję. Pomimo całego bólu i cierpienia, przez które przeszła nasza rodzina, w głębi duszy wiem, że moja śmierć dokonała się w samą porę. Przyczyniła się do tego moja dotąd sceptyczna matka, która zaczęła badać kwestie smutku i śmierci. Doprowadziło ją to do stawiania sobie pytań i odkrycia, w jaki sposób dalej utrzymywać relacje z nieżyjącym synem. W trakcie tego doświadczenia udzieliła nam obojgu głosu, dzięki czemu pomogła innym dowiedzieć się czegoś więcej o śmierci, życiu po życiu, samobójstwie, smutku i komunikacji ze zmarłymi.

Nie dokonałbym tego bez mojej matki. Mamo, bardzo cię kocham. Dziękuję za to, że nie przestałaś we mnie wierzyć, nawet po śmierci. Miłość triumfuje, nade wszystko.

Chciałbym również powiedzieć mojej rodzinie „dziękuję”. Kocham was bardziej, niż sądzicie. Cały czas was wspieram.

Wstęp Jamie Butler
(tłumaczki duszy Eryka)

Latem 2010 roku zapisałam się na pierwsze spotkanie z Elisą Medhus. Pragnąc mieć więcej prywatności, usiadłam w pokoju na górze w domu moich rodziców na Florydzie. Jedyne, co o niej wiedziałam, to nazwisko i numer telefonu. Gdy Elisa zadzwoniła, w pokoju pojawił się duch młodego mężczyzny. Wyglądał na mniej więcej osiemnaście lat, był wysoki i szczupły. Miał trochę rozczochrane włosy. Gdy spojrzał w moją stronę, jego wzrok przenikał mnie na wskroś. Jednakże przez większość czasu rozglądał się po pokoju lub, z nieco zwieszoną głową, spoglądał na podłogę. Ubrany w dżinsy i koszulkę, był niepewny siebie. Powiedział mi, że jest synem mojej rozmówczyni.

Zaczął mówić o swojej śmierci – dusze często tak robią. Zorientowałam się, że opowiadanie o śmierci pomaga nie tylko tym, których zostawili zmarli, ale również i samej duszy. Elisa powiedziała mi, że jej zmarły syn ma na imię Eryk. Wtedy zaczął się tłumaczyć, dlaczego popełnił samobójstwo. Przypominam sobie, że podczas jego opowieści kilka razy się zawahałam, gdyż była ona dla mnie, jako matki, bardzo bolesna. Elisa przyjęła tę informacje bez zdziwienia, ale z ogromną miłością. Zachwyciła mnie jej siła, byłam pod wrażeniem.

Eryk mówił dalej i gdy tylko poczuł się swobodnie w moim towarzystwie, zaczął używać przekleństw. Jąkałam się, wypowiadając ordynarne słowa, i nerwowo chichotałam, usiłując dotrzymać kroku impertynencji tego młodego człowieka. Elisa przerwała mi, zapewniając, że jeśli to jest Eryk, to spodziewa się właśnie takiego języka. Zachęcała mnie, abym go zaakceptowała wraz z jego słownictwem. I tak oto poznałam Eryka.

Pełnienie roli komunikatora i tłumacza Eryka było niezmiernie trudnym wyzwaniem, upokarzającym i oświecającym. Obserwowanie, jak dopasowuje się do nowych okoliczności, jak uczy się współczucia oraz przypatrywanie się jego charakterystycznej zuchwałości – wszystko to zmuszało mnie do myślenia w sposób graniczący z moimi spirytystycznymi możliwościami. Jestem niezmiernie wdzięczna za to, że stałam się częścią duchowej rodziny Eryka.

Przez całe życie rozmawiam z duszami i często znajduję więcej ukojenia od nich niż od moich ziemskich przyjaciół. Według mnie śmierć jest pięknym ponownym narodzeniem się, powrotem do naszej esencji. Nauczanie myślenia o śmierci z takiej perspektywy jest jednym z najważniejszych aspektów mojej pracy.

Moje przekonania nie są niczym nowym, ale proces ich zrozumienia i wprowadzenia w życie codzienne jest dla nas nowością. Moim zadaniem jest tłumaczenie wiadomości od Eryka i innych wspaniałych spirytystycznych przewodników. Sprawiam, aby informacje były łatwiejsze w odbiorze, bardziej zrozumiałe i użyteczne. Mam nadzieję, że twoje doświadczenie również takie będzie.

Wprowadzenie

Jako matka z bólem patrzę na walkę dziecka. Dla mnie jako lekarza ten ból potęguje fakt, że nie potrafiłam „wyleczyć” mojego syna Eryka, który codziennie walczył z bezlitośnie dręczącymi go demonami. Oprócz trudności w nauce i syndromu Tourette’a cierpiał on również na ciężką postać choroby afektywnej dwubiegunowej, złośliwego potwora, który zaciągał go w najciemniejsze, najgłębsze jaskinie, z których pewnego razu już nie wyszedł.

Choroba afektywna dwubiegunowa może być śmiertelna i w przypadku Eryka taka była. Pewnego pięknego jesiennego dnia znalazłam go martwego, siedzącego na krześle po tym, jak 45-kalibrowa kula przedziurawiła mu mózg. W tym momencie moje życie zmieniło się z życia „przed” na życie „po”. Pogrążyłam się nie tylko w smutku i rozpaczy, ale też w próżni pozbawionej jakiejkolwiek wiary, która mogłaby odpowiedzieć mi na najważniejsze pytanie mojego życia: Gdzie jest mój syn? Jako wykształcona lekarka, wychowana przez dwoje ateistów, nie wiedziałam, gdzie mam zacząć swoje poszukiwania. Nawet nie wiedziałam, czy czego szukać.

Tak więc zrobiłam to, co potrafiłam najlepiej: skierowałam się w stronę nauki. Pochłonęłam setki książek i sprawozdań napisanych przez fizyków teorii kwantowej o doświadczeniach związanych ze śmiercią. Przejrzałam prace opisujące badania kontrolowane z podwójnie ślepą próbą przeprowadzane przez tłumaczy spirytystycznych i przestudiowałam badania naukowe nad przeżyciem świadomości po śmierci. Nawet przed śmiercią Eryka zawsze zastanawiałam się: Czy istnieje życie poza tą ograniczoną trójwymiarową rzeczywistością, którą odbieramy pięcioma zmysłami?

Jeżeli ograniczymy nasze przekonania wyłącznie do tych zakorzenionych w nas przez nauki techniczne i większość systemów religijnych, to przekonamy się, że jesteśmy zostawieni sami sobie z wieloma niewyjaśnionymi zjawiskami. Dlaczego niektórzy duchowi tłumacze są tak bardzo dokładni? Dlaczego niektóre dzieci opowiadają tak zniewalające historie ze swojego poprzedniego życia? Dlaczego niektóre doświadczenia związane ze śmiercią tak trudno jest potraktować jako urojenia? Z powodu moich solidnych naukowych przekonań zawsze stawałam w sprzeczności ze sprawami duchowymi. Jednak dobrze znana była mi również zasada brzytwy Ockhama: Najprostsze rozwiązanie problemu jest najlepsze. Moim zdaniem wiara w istnienie świadomości po śmierci pasowała do tej zasady. Może ten świat mimo wszystko nie był jednolity.

Dlaczego ludzie tacy jak ja odnoszą się tak sceptycznie do spirytualizmu i do rzeczy paranormalnych? Jesteśmy sceptyczni, ponieważ przyczepiamy naklejkę z napisem „prawdziwe” tylko temu, co możemy odbierać naszymi zmysłami albo zbadać przyrządami pomiarowymi, które dostarczą naszym zmysłom informacji. Thomas Campbell, doświadczalny fizyk jądrowy i autor My Big TOE (Theory of Everything)tłumaczy, że jesteśmy jak nasze bakterie jelitowe. Wiemy jedynie, że chleb, który przychodzi do nas z góry, jest manną z nieba. Nic nie wiemy o sianiu, nawadnianiu, rotacji upraw, nawożeniu i zwalczaniu szkodników, zbiorach, produkcji chleba i jego transporcie do sklepu. Ale to przecież nas, bakterii, dotyczy¹. Tłumaczy on, że wokół nas jest znacznie więcej rzeczy, które mają na nas wpływ, nawet jeśli nie potrafimy ich odbierać naszymi zmysłami. Inne wymiary, łącznie z tym, w którym przebywa mój syn, mogą być jedną z takich rzeczy. Jednakże duży okręt zmienia swój kurs bardzo wolno i jak mówił filozof Artur Schopenhauer: „Każda prawda przechodzi przez trzy fazy. W pierwszej jest wyśmiewana. W drugiej wzbudza gwałtowny sprzeciw. W trzeciej jest akceptowana i uważana za prawdę oczywistą”².

Jako otwarta na tę wiedzę sceptyczka, podpierająca się teraz potwierdzającymi moją tezę badaniami naukowymi (łącznie z informacjami o tłumaczach spirytystycznych), zaczęłam poszukiwać utalentowanego tłumacza, który mógłby użyczyć głosu mojemu synowi. Znalazłam to wszystko w osobie Jamie Butler. Podczas naszych sesji doskonale odtwarzała ona lekceważący sposób bycia Eryka, a chemia między nimi była szczególna, niczym pomiędzy starszą siostrą i niedającym jej spokoju młodszym bratem.

Bogata w informacje zdobyte podczas tych sesji, zaczęłam prowadzić blog Channeling with Erik: Conversations with My Son in the Afterlife. Początkowo ten blog był sposobem na dawanie upustu mojemu smutkowi, a także na kontynuowanie relacji z moim synem. Jednak wraz ze wzrostem liczebności osób, które go czytały, byłam zdziwiona, jak wielu ludzi znajduje pocieszenie w moich codziennych wpisach. Ten blog niektórym ratował życie. Dosłownie.

W końcu internauci i ja zaczęliśmy zadawać Erykowi pytania, a jego odpowiedzi przynosiły nam ulgę i nadzieję.

Na stronach tej książki Eryk opisuje proces śmierci, charakter życia po życiu, możliwości i aktywność wolnej duszy, losy samobójstw i znaczenie życia oraz ludzkiego doświadczenia, a także wiele innych spraw. Zabierając głos na temat samobójstwa, Eryk jest mu stanowczo przeciwny. Wielokrotnie powtarza, że jeśli odbierasz sobie życie, twoje problemy się nie kończą – zabierasz je ze sobą. Co więcej, zostawiasz za sobą świat pogrążony w smutku, co tylko potęguje twój ból. Ja mogę być tego świadectwem. Eryk pierwszy przyznałby, że nie jest delfijską wyrocznią. Jest niedoskonałą istotą ludzką, taką jak wielu z nas, która walczy ze swoimi demonami. Wielokrotnie przeżywał potknięcia i upadki. Możliwe, że ze względu na swoje słabości dokładnie potrafi zrozumieć losy innych ludzi. Wie, co to znaczy tkwić po uszy w okopach nędzy, usiłując się z nich wygrzebać. Wie także, co to znaczy beznadzieja i kapitulacja, kiedy wierzy się, że życie nie jest warte takiego bólu i niepowodzeń. Jednakże wszystkie te próby i męczarnie przynoszą swoisty rodzaj mądrości – jako jeden z nas wielu potrafi odnieść się do nich z perspektywy cienia własnych doświadczeń. Krótko mówiąc, głos Eryka jest wart wysłuchania pomimo jego młodego wieku i wad. On jest jednym z nas.

Dla mnie, jako lekarza, napisanie tej książki było terapeutycznym doświadczeniem, a leczenie i pomaganie innym leży przecież w mojej naturze. Z punktu widzenia matki napisanie tej książki było dla mnie cenną lekcją: śmierć nie oznacza końca relacji międzyludzkich. Miłość nie zna granic, nawet po śmierci.

Podczas tej podróży zachęcam do przyłączenia się do mnie i Eryka. Traktuj tę książkę jako przewodnik życia po życiu – coś w rodzaju podręcznika, w którym możesz – w razie potrzeby – wracać do poszczególnych rozdziałów. Czasem będziesz płakać. Czasem będziesz się śmiać. Czasem się zatrzymasz, aby coś przemyśleć. Jedni chcą pozbyć się strachu przed śmiercią. Inni z kolei pragną uzyskać szersze spojrzenie, aby uchwycić znaczenie życia i śmierci.

Bez względu na twoją motywację razem odkryjemy znaczenie ludzkiego doświadczenia. Istotę całego procesu śmierci, dowody na istnienie oraz złożoność życia po życiu. Przetrwanie duszy i świadomości oraz kryjącą się za tym fizykę. Wielu z was, podobnie jak ja, rozpocznie tę podróż z dużą dozą sceptycyzmu. Mam nadzieję, że zakończymy ją razem w pogodnym oświeceniu.

Cel tej książki

Większa część mojej podróży od sceptycyzmu do wiary wymaga odpowiedzi z „drugiej strony” – jest konwersacją z kimś, którego istnienia z początku nawet nie byłam pewna: mojego syna. Większość tej książki to zapisy rozmów z Erykiem, które były przeprowadzane z pomocą jego spirytystycznych komunikatorów i tłumaczy, Jamie Butler i Kim O’Neil.

Ponieważ, jak to mówią, „przezorny zawsze ubezpieczony”, chciałabym nadmienić, że podczas tych rozmów Eryk zdecydowanie jest sobą, łącznie ze swoimi manierami językowymi, więc proszę, przygotuj się na to, że czasem będziesz miał do czynienia z jego barwnym językiem, gdy będzie opisywał to, co ma na myśli.

Podsumowując, zapraszam cię do słuchania, gdy Eryk, Jamie, Kim i ja (określana w transkrypcjach jako „Ja”) bierzemy udział w dialogu, który zawiera dużo informacji. Czasem konwersacja ta jest lekceważąca lub też stanowi wyzwanie. Często jest intymna, czasami bolesna, ale zawsze oświecająca. Zachęcam do korzystania z tej książki w zależności od twoich potrzeb: traktuj ją jako źródło informacji, przeskakuj z tematu na temat, zaglądaj do konkretnych rozdziałów i szczególnie interesujących cię tematów albo przeczytaj ją tradycyjnie od deski do deski. Moim celem jest, abyś między pierwszą a ostatnią stroną tej książki znalazł kompletny przewodnik po śmierci i życiu po życiu – kompendium informacji, do których będziesz mógł się wielokrotnie odwoływać.

Umysł sceptyczny: moja podróż do wiary

Będąc wychowaną przez dwoje ateistów, pod wieloma względami mój umysł był jak dom z zamurowanymi oknami i drzwiami, tak jakby trwał w żelaznej skrzyni. Miało to swoje dobre strony. Nie musiałam myśleć i zadawać sobie pytań; mój umysł był zamknięty na dwukierunkowy przepływ wszelkich wyobrażeń dotyczących życia po śmierci. Z drugiej strony pozbawiło mnie to narzędzi, za pomocą których mogłabym zbadać ten temat.

Przez całe życie napotykałam wiele przykładów świadczących o istnieniu życia po śmierci, ale moje wątpliwości rozbijały się o ściany mocnej żelaznej skrzyni. Kiedyś, na przykład, natknęłam się na program telewizyjny poświęcony różnym niesamowitym wizjom i przepowiedniom Edgara Cayce’a, amerykańskiego tłumacza spirytualnego i założyciela Association for Reseach and Enlightenment (Stowarzyszenia na Rzecz Badań oraz Oświecenia).

Czytałam fascynujący artykuł opublikowany na łamach „New York Times” o małych bliźniakach, które w niewytłumaczalny sposób potrafiły mówić starożytnym językiem aramejskim. Natknęłam się na informacje, w których mówiono o kobiecie z Seattle, doświadczającej uczucia śmierci krótko po zawale serca. Gdy była rzekomo poza swoim ciałem, zauważyła na gzymsie drugiego piętra szpitala wciśniętą tenisówkę ze złożonym pod piętą sznurowadłem. Później dokładnie taki sam but został wyciągnięty przez personel szpitalny z miejsca wskazanego przez kobietę.

Mimo że nie potrafiłam wytłumaczyć przedziwnej trafności pewnych przepowiedni przekazywanych przez spirytystycznych komunikatorów, które bezspornie opisywały doświadczenia związane ze śmiercią, albo niezwykłych historii o poprzednim życiu opowiadanych przez dzieci, uparcie pozostawałam na to obojętna. Ze względu na moje uprzedzenie byłam obojętna na przeżycia innych. Na przykład, kiedy ludzie mówili o leczniczej energii, regresji poprzedniego życia albo o komunikowaniu się z duszami, ignorowałam to, traktując ich jako bujających w obłokach ekscentryków albo cyganów wróżących ze szklanej kuli. Ten ograniczony sposób myślenia czasem sprawiał mi ból. Przykładem tego były pierwsze słowa mojego ojca po śmierci Eryka: „Przykro mi Eliso, ale on obróci się w pył”. Och, jak bardzo chciałam wierzyć, że nie miał racji.

Przez połowę swego życia pracowałam jako lekarz internista, certyfikowany przez Amerykańską Izbę Chorób Wewnętrznych. Spędziłam dekady na praktyce prywatnej. Biologia, biochemia, farmakologia, patologia, fizjologia i inne dziedziny nauk były praktycznie częścią mojego DNA. Faktycznie, nauka tak zdominowała mój umysł, że myślałam, iż nie ma już miejsca na to, co uważałam za „nonsens”. Taki punkt widzenia służył tylko dalszemu wzmacnianiu żelaznej skrzynki sceptycyzmu. A fakt, że nie potrafiłam za pomocą żadnego zmysłu dostrzec mojego zmarłego syna, postawił wyzwanie wszystkiemu, czego nauczyłam się podczas całej mojej edukacji. W jaki sposób jako naukowiec, lekarz i sceptyk miałabym przedefiniować całą moją tożsamość? Po śmierci Eryka zaczęłam przedstawiać go rodzinie i przyjaciołom. Eryk odwiedzał ich w jaskrawych głębokich snach, a nawet zaczął płatać im złośliwe figle. Wydawało się, że jego obecność sprawia wszystkim radość, ale nie mnie. Czułam się zazdrosna, ponieważ to przecież ja byłam jego matką. Najchętniej potraktowałabym ich wszystkich jak całkowicie obłąkanych, ale wiedziałam, że nie są wariatami, a zwłaszcza nie jest nim mój mąż. Jest tak samo racjonalny i rozsądny jak oni. Te doświadczenia w połączeniu z moimi gruntownymi dociekaniami stały się początkiem mojej wewnętrznej walki, między ostrożnym sceptycyzmem i wiarą.

Zawsze krytykowałam lekarzy, którzy stawiali pacjentom diagnozę jedynie po przeczytaniu ich historii choroby, jeszcze przed rozmową czy badaniem. Szczyciłam się tym, że mam otwarty umysł, słuchając moich pacjentów i polegając na własnej intuicji. Gdy zaczęłam kwestionować mój sceptycyzm związany z koncepcją życia po śmierci, zadałam sobie pytanie: „Czy naprawdę chcę być jedną z tych, którzy upierają się, że Ziemia jest płaska?”. Nadal jednak odrzucałam poglądy odmienne od moich. Przywarłam do mojego braku wiary niczym buldog. Zdobycie wiary tylko po to, aby następnie udowodnić sobie, że nie miałam racji, byłoby jak ponowna utrata Eryka. Nie byłabym w stanie tego znieść.

Gdy mój smutek stał się łagodniejszy, w końcu i ja zaczęłam doświadczać wizyt i żartów ze strony mego syna. Dopiero później nauczyłam się, że głęboki smutek stanowi barierę, która utrudnia, a często nawet uniemożliwia komunikację ze zmarłymi. Tak oto rozpoczęłam moją podróż od ograniczonych poglądów do ostrożnego, otwartego na nowości sceptycyzmu. Trzeba było do tego jedynie trochę wiary. Teraz moja żelazna skrzynka ma już okna i drzwi. Jednym słowem każdy posiada nabytą wiedzę na temat tego, czy po śmierci jest coś jeszcze. Jednak tacy ograniczeni w swoich poglądach sceptycy – jakim i ja kiedyś byłam – często boją się ufać badaniom, swojej intuicji lub innym niedostrzegalnym dowodom. Gdyby odkryli prawdę, wymagałoby to od nich zmiany światopoglądu. Wiem o tym. Dokonałam tego. Potrzeba siły i odwagi, aby zaufać, nabrać wiary i mieć otwarty umysł. Teraz nareszcie posiadam te atrybuty. Celem tej podróży jest podzielenie się tym, co odkryłam ze wszystkimi, którzy znajdą się w podobnej sytuacji.

Od Eryka: głos przeciw samobójstwu

Przez własną śmierć nauczyłem się, że nie możesz przyjmować jednej odpowiedzi na różne życiowe pytania i zakładać, że będzie ona pasowała do każdego z nich. Nawet rzeczy, które uważamy za stałe, takie jak czas, nie są takimi. Z życia zrozumiałem tyle, że w trudnych chwilach ludzie gromadzą się, aby przypomnieć sobie, czym jest miłość. Miłość do siebie, do innych, do otoczenia, zwierząt, roślin i przedmiotów nieożywionych – lista jest nieskończona. Wszystko na Ziemi może być przedmiotem miłości.

Ucząc się miłości, uczymy się nie oceniać innych i być elastyczni. Pozwalamy, aby przeszywał nas ból życia, naszego i innych. Uczymy się również akceptować życie takim, jakie jest, bez prób zmiany gównianych wydarzeń wokół nas. Sprawujemy kontrolę nad tym, kim możemy być. Reszta jest silną, a jednocześnie delikatną tkaniną energii, która oplata każdego z nas z osobna. Jeśli dokonamy wyboru, aby ignorować tę energię, to właśnie ona nas zdławi.

Nie popieram samobójstwa, ani też nie uważam, że jest ono dla osób słabych. Nie twierdzę też, że jest ono czynem honorowym. Uważam, że samobójstwo to sposób wyjścia z życia. Jest wyrażeniem samego siebie – to bardzo oczywiste. Mówi ono: „skończyłem”. Samobójstwo jest osobistym wyborem i nie masz prawa oceniać osoby, która tego wyboru dokonała. Wszyscy szukamy miłości, nie chcemy być oceniani. Z perspektywy czasu widzę, że ta walka życia na Ziemi ma ogromne znaczenie. Zachęcałbym tych, którzy rozważają możliwość popełnienia samobójstwa lub pomyśleli o nim jako o właściwym wyborze, aby z tego zrezygnowali. Spróbujcie być przez kogoś kochani. Ostatecznym celem powinno być dobre życie i doświadczenie miłości na Ziemi. Jedyne, co możemy zrobić, to postarać się o to jak najlepiej. Nie ograniczajmy się.

1. Thomas Campbell, My big TOE: The Complete Trilogy Hustville, AL, ed., Lightning Strikes Books, 2007, s. 118

2. Nie ma pewności, czy ten cytat oryginalnie pochodzi od Arthura Schopenhauera, chociaż został mu przypisany w latach 50. W każdym razie, ktokolwiek jest jego autorem, przedstawia silne przesłanie.

CZĘŚĆ I

Życie Eryka,
śmierć
i życie po życiu

1.
O Eryku

Eryk urodził się o godzinie piętnastej, 21 września 1989 roku. Powitał ten świat bez zwykłego u dzieci kwilenia. Zamiast krzyczeć w ramach protestu na widok jaskrawego światła i chłodnego powietrza, zdawał się zadowolony łagodnie wprowadzając się do nowego otoczenia. Był szczęśliwym dzieckiem do wieku około dwunastu czy trzynastu lat.

W dzieciństwie Eryk umiał dostrzegać piękno. Podziwiał kobiety i bez obaw potrafił prawić im komplementy na temat ich włosów, oczu lub stroju. Oświadczył się nawet kilku nauczycielkom w przedszkolu. Kiedy szli na szkolny spacer, zatrzymywał się, podziwiając każdy kwiat, owady, a nawet chwasty – wprawiając tym swoich nauczycieli w osłupienie. Eryk podziwiał też wszystkie rzeczy typu macho. Uwielbiał ubiór i sprzęt militarny. Kochał motocykle, motocross i wszystko, co było związane z motorami. Lubił pracować przy silnikach. Naprawiał przyjaciołom samochody, instalował systemy stereo i podnośniki. Eryk również całkiem nieźle znał się na modzie. Uwielbiał przebierać się w „ciuchy taty” (jako dziecko nazywał tak garnitur), a w ostatnich miesiącach przed śmiercią często zupełnie bez powodu paradował w garniturze pod krawatem. Był bardzo męski.

Zachowując upodobanie do typowo męskich zajęć, Eryk pragnął brać udział we wszystkich sportach, w jakie był zaangażowany jego ojciec: żużel, motocross, narciarstwo zjazdowe i inne, które mnie, jako matkę i żonę przyprawiały o gęsią skórkę. Ale jednocześnie Eryk był nieporadny – podobnie jak ja – a mój mąż, Rune, jest bardzo opiekuńczym ojcem, więc tak naprawdę Eryk nigdy nie miał okazji, aby wziąć udział w tych wszystkich mrożących krew w żyłach zajęciach. Przynajmniej nie do tego stopnia, w jakim by tego chciał. Myślę, że jego nieporadność (podobnie jak i u mnie) jest oznaką, że Eryk czuje się lepiej w strefie duchowej niż fizycznej.

Mimo swojej męskości Eryk był również wrażliwym chłopcem. Wiedział instynktownie, kiedy ktoś potrzebował czułości lub miłego słowa zachęty. Już jako dziewięciolatek poklepywał nas po plecach na pocieszenie, gdy tuliliśmy go w ramionach, aby czuł się bezpiecznie. Eryk nigdy nie chciał denerwować innych. Pamiętam, gdy pewnego dnia wróciłam z nim z poradni pediatrycznej, miał wtedy dwa lub trzy latka, na ramionach i udach miał przyklejone plasterki po szczepieniach. Było to ciężkie popołudnie jak na takiego małego człowieka. Gdy jednak tata zapytał go, jak było, Eryk z uśmiechem na swojej zapłakanej twarzy odpowiedział: „Fajnie”.

Wraz z wiekiem urok i charyzma Eryka jeszcze bardziej rozkwitały. Jego uśmiech i głośny śmiech rozpromieniały pokój. Potrafił długo rozmawiać, nawet z obcymi mu osobami. Lubił opowiadać o swoim życiu i wypytywać innych o ich problemy. Eryk był mistrzem słuchania z dużą cierpliwością i współczuciem. Chętnie pomagał tym, u których wyczuwał, że zmagają się, jak on, ze swoją wewnętrzną walką. Nie potrafię nawet zliczyć, ilu takich „bezdomnych” przyprowadził na domowy posiłek i po kojące towarzystwo naszej rodziny. Chęć zabawy, którą odczuwał Eryk, była wręcz zaraźliwa: uwielbiał wygłupiać się, płatać figle i robić takie kawały, które wszystkich wprawiały w dobry humor. Żaden z jego kawałów czy figli nie był złośliwy – wszystkie były serdeczne i ujmujące.

Eryk – jeśli porównać go do jego rówieśników w naszej grupie społeczno-ekonomicznej – miał stosunkowo szlachetne priorytety. Z pewnością nie był rozpieszczony. Raczej był wdzięczny za wszystko, co miał, i często o tym mówił. Lubił się dzielić z innymi. Najbardziej jednak troszczył się o rodzinę i przyjaciół. Eryk nigdy nie był osobą małostkową i dumną. Miał wielkie serce oraz duszę. Bardzo szybko szczerze przepraszał, gdy powiedział lub zrobił coś przykrego, nawet swojemu rodzeństwu.

Ale Eryk miał też swoje problemy. Miał trudności z przyswajaniem wiedzy, co sprawiało, że szkoła go przytłaczała i nie była przez niego lubiana. Pomimo naszego zrozumienia i wsparcia szkolne braki siały spustoszenie w jego poczuciu własnej godności. Rówieśnicy, a nawet niektórzy bezmyślni nauczyciele mówili mu prosto w twarz, że jest „głupi”. Jakby tego było mało, Eryk cierpiał również na zespół Tourette’a. Jego dziwaczne tiki oraz manieryzm wystawiały go na nieprzyjemne komentarze. Gdy był w gimnazjum, zaczęłam zauważać, że to szczęśliwe, urocze, kochające dziecko zmienia się w kogoś obcego. Powoli budował skorupę twardziela, aby obronić się przed okrutnym światem. Rzadziej się uśmiechał i częściej brał udział w wielu szkolnych bójkach.W taki sposób zaczęła się ciemność. Zakradła się w jego życie jak toksyczna infekcja, wysysając światło z jego serca i duszy. Ta ciemność nie przysłoniła jednak jeszcze miłości, którą miał w sobie.

Przytoczę tutaj historię, która to doskonale obrazuje. Jego siostra Michelle dopiero niedawno nam o tym opowiedziała. Ona i Eryk byli tak podobni do siebie, że właściwie mogliby być bliźniętami. Jako nastolatka Michelle przeżyła kilka zawodów miłosnych. Gdy miała osiemnaście lat, poznała Chrisa, „miłość jej życia”. Po jedno- czy dwutygodniowej znajomości z nim ogłosiła, że wychodzi za mąż. Nie była to dla mojego męża i dla mnie najszczęśliwsza wiadomość, ponieważ Chris... no, był jednym z tych, którzy w wieku trzydziestu lat mieszkają w piwnicy domu swoich rodziców, grają na Xboxie i palą trawę przez całą noc, a za dnia jeżdżą na deskorolce i piją piwo. Teraz zresztą siedzi za kratkami. Domyślam się, że osiemnastolatki czasem nie grzeszą umiejętnością najlepszej oceny sytuacji.

Gdy Michelle i Chris zerwali swoje zaręczyny, córka podzieliła się tą wiadomością z Erykiem, kiedy razem jechali samochodem. Zaczęła szlochać, ponieważ dla niej oznaczało to koniec świata. (Mój mąż i ja również uroniliśmy łzy, ale nasze były łzami ulgi i radości). Wkrótce po tym, jak Michelle zaczęła płakać, Eryk się do niej przyłączył. Trzymał jej rękę i szlochał wraz z nią przez całą drogę do domu. Tak jakby to on był nieszczęśliwy z powodu zakończenia tego związku. Gdy ktoś miał złamane serce, Eryk odczuwał to tak samo. Jeśli ktoś z jego znajomych czuł ból, on dzielił z nim to uczucie. Jaką trzeba mieć odwagę, aby dzielić ból innych. Wystarczająco trudno jest dźwigać ciężar własnych problemów bez obciążania się smutkiem innych. Jakież to duże obciążenie dla młodego, kochającego, wrażliwego chłopca.

W wieku piętnastu lat u Eryka zdiagnozowano zaburzenia afektywne dwubiegunowe, w następstwie czego zaczął on brać lekarstwa. Pomimo cotygodniowych sesji z terapeutą i z psychiatrą Eryk wpadł w głęboką depresję. Uważam, że znalazł pocieszenie w narkotykach i alkoholu, co częściowo przynosiło mu ulgę w bólu i usprawiedliwiało jego zewnętrzną szorstkość. Jako rodzice zrobiliśmy wszystko, co możliwe, aby pomóc mu poczuć się lepiej. Podobnie jak w przypadku pozostałych pięciorga dzieci, nie było dnia, abyśmy nie powiedzieli mu, jak bardzo go kochamy i jak jesteśmy wdzięczni za to, że jest w naszym życiu. Wydawało się nam, że Eryk zaczął się zmieniać. Przestał przyjmować narkotyki i pić alkohol. Zaczął się kształcić, aby zostać spawaczem. Jednak szczęście ciągle zdawało się go omijać. Aby wypełnić tę pustkę, rozwinął nienasycony apetyt na dobra materialne: sprzęt stereo do swojej ciężarówki, nową spawalnicę, sprzęt sportowy albo nowy rower. Gdy skończyły mu się pieniądze, dawał w zastaw wszystkie inne swoje przedmioty, aby zebrać środki na swoją kolejną „zachciankę”. Eryk bardzo pragnął przyjaźni.

Niestety, był też w pełni świadomy faktu, że wielu z jego „przyjaciół”, gdy tylko zorientowali się, kto dzwoni, natychmiast się rozłączali. Wielu traktowało go jako dziwaka i ekscentryka. W rezultacie Eryk często czuł się bardzo samotny. Uważałam to za ironię losu, bo Eryk tak bardzo troszczył się o innych, zarówno o przyjaciół, jak też znajomych czy obcych. Nie zawahałby się oddać komuś swojej koszuli i często przyprowadzał do domu rówieśników, którzy borykali się z różnymi problemami, potrzebowali posiłku i miejsca do spania. W ciągu jego dwudziestu lat, tutaj na Ziemi, nigdy nie słyszałam, aby wypowiadał się krytycznie na czyjś temat albo komuś ubliżał. Możliwe, że ze względu na swoje wewnętrzne rozterki sam był jednym z najczulszych i najmniej krytycznych ludzi, jakich kiedykolwiek znałam.

Eryk był przez wielu ludzi źle rozumiany. Czasem sprawiał wrażenie spiętego. Dręczyły go tiki i był nałogowym palaczem. Jednakże pod całą tą zewnętrzną warstwą tkwił nieoszlifowany brylant. Niewielu znałam ludzi, którzy byli milsi od niego. Niewielu było bardziej kochających. Niewielu było tak pełnych zrozumienia. Niewielu było tak chętnych do poświęcania się dla innych. Czasem czułam się tak, jakbym była jedyną osobą na świecie, która dostrzegała prawdziwą duszę Eryka. Czułam się w tym osamotniona. Zaczęło się to zmieniać, gdy po śmierci Eryka otrzymałam od jednego z jego przyjaciół pełen miłości następujący e-mail:

Droga Pani doktor Medhus,

z szacunkiem i ubolewaniem przyjąłem Pani zaproszenie do grona znajomych (na Facebooku). Często myślałem o Pani synu Eryku i o Pani rodzinie, modląc się, abyście w miarę możliwości odnaleźli spokój po wstrząsającej stracie związanej z jego przedwczesną śmiercią.

Moje ostatnie wspomnienie o Eryku jest związane ze Starbucks. Pracuję tam od trzech lat i właśnie w tym miejscu stałem się przyjacielem Eryka.

Był naprawdę jednym z moich ulubionych uczniów w Memorial High School, a to wiele znaczy. Nie miałem cierpliwości (czasem nadal jej nie mam) do wielu jego młodzieńczych zachowań i postaw. Eryk różnił się od większości uczniów i zawsze cieszyłem się, że go widzę. Zawsze był gotów podzielić się swoim uśmiechem albo pomóc mi zaprowadzić spokój na dziedzińcu, kiedy prosiłem, aby młodzież się uspokoiła. Często gawędziliśmy przy barze albo na werandzie.

Na krótko przed swoja śmiercią przyszedł do Starbucks. Nie był taki jak zwykle (przynajmniej dla mnie) i wyglądał na przygnębionego.

Postawiłem mu drinka, rozmawialiśmy przez chwilę. Byłem trochę zaniepokojony, ale z zakłopotaniem przyznam, że zrzuciłem to na karb złego dnia czy złego tygodnia. Pomyślałem: „Przejdzie mu”. Zapytał mnie, czy zechciałbym być jego znajomym na Facebooku. Z radością odpowiedziałem, że tak. Tego samego dnia dodał mnie do swojej listy. Zaledwie kilka dni później otrzymałem wiadomość o jego samobójstwie. Żałuję, że nie posłuchałem głosu instynktu i nie usiłowałem wyciągnąć z Eryka trochę więcej. To był wspaniały dzieciak.

Zacząłem czytać Pani blog. To takie inspirujące oraz sympatyczne wierzyć, że jest on ciągle z nami w tym ziemskim królestwie, dbając o swoich przyjaciół i rodzinę. Mimo że odnalazł spokój po drugiej stronie życia, chciałbym, aby Pani wiedziała, iż nadal modlę się o Państwa rodzinę!

Chciałbym Pani zaoferować znacznie więcej, ale niestety to jest wszystko, co w tej chwili mogę zrobić. Proszę, przy następnej okazji spotkania się z nim przekazać Erykowi, że myślę o nim ciepło i też za nim tęsknię. Życzę, aby często czuła Pani jego obecność i aby wspomnienia o nim stały się balsamem na złamane serce.

Z wyrazami szacunku

Amber

Gdy czytałam ten list, nie mogłam powstrzymać się od płaczu. Były to łzy wdzięczności i radości, ale również żalu, że Eryk nigdy nie zdawał sobie sprawy z tego, jak bardzo wart był miłości. To wszystko zaczęło pokazywać go z zupełnie innej perspektywy, ujawniając, kim naprawdę był i jest Eryk. Miał swoje słabe strony, tak jak my wszyscy, ale wypadają one blado w porównaniu do wielu jego wspaniałych cech.

2.
Śmierć Eryka

Dostępne w wersji pełnej

3.
Wizyty Eryka
sny, wiadomości i kawały

Dostępne w wersji pełnej

4.
Nasze nowe relacje
przez woalkę

Dostępne w wersji pełnej

CZĘŚĆ II

Wolna dusza

Wielu z nas lęka się śmierci. To typowo ludzkie. Dla jednych śmierć jest cieniem, który wisi nad nami. Oczekujemy, że ta niefortunna chwila nastąpi, gdy przejedzie nas autobus, zapchają się nasze tętnice albo ujawnią się komórki nowotworowe, które urosną w świętym ogrodzie, jakim jest nasze ciało. Niekiedy ktoś czuje, że czas przejścia w nieznane jest jeszcze odległy lub że jest już jedną nogą w grobie, a drugą na skórce od banana. Jakiekolwiek są twoje uczucia związane z własną śmiertelnością, zachęcam cię do wytrwania w tej odkrywczej podróży, opowiedzianej przez naszego przewodnika Eryka. O tym, jaka faktycznie jest śmierć, co dusze mogą zrobić i osiągnąć, o prawdziwej naturze samego życia po życiu, a także o wielu innych fascynujących sprawach.

5.
Eryk ogólnie
opisuje śmierć

Dostępne w wersji pełnej

6.
Ogólny przegląd
życia

Dostępne w wersji pełnej

7.
Możliwości
wolnej duszy

Dostępne w wersji pełnej

8.
Charakter
życia po życiu

Dostępne w wersji pełnej

9.
Dusze

Dostępne w wersji pełnej

CZĘŚĆ III

Szersze
spojrzenie

10.
Natura świadomości

Dostępne w wersji pełnej

11.
Czas i przestrzeń

Dostępne w wersji pełnej

12.
Materia
i rzeczywistość

Dostępne w wersji pełnej

13.
Miłość i strach

Dostępne w wersji pełnej

14.
Natura
sił wyższych

Dostępne w wersji pełnej

15.
Kim jesteśmy
i dlaczego tutaj jesteśmy?

Dostępne w wersji pełnej

Końcowe przemyślenia

Dostępne w wersji pełnej

Podziękowania

Dostępne w wersji pełnej

Dyskusje i pytania
grup czytelniczych

Dostępne w wersji pełnej

Tytuł oryginału:

My Son and the Afterlife. Conversations from the Other Side

Przełożyła: Katarzyna Gąsiorowska

Redakcja: Dariusz Łukaszewicz

Korekta: Beata Piecychna

Projekt okładki: Robert Kempisty

Zdjęcia na okładce: www.dreamstime.com/ Nikita Vishneveckiy, Believeinme

MY SON AND THE AFTERLIFE.
CONVERSATIONS FROM THE OTHER SIDE

Copyright © 2013 by Elisa Medhus

All rights reserved.

For information, address Atria Books

/ Beyond Words Subsidiary Rights Department,

1230 Avenue of the Americas, New York, NY 10020.

Copyright © for Polish edition by ILLUMINATIO Łukasz Kierus 2014

Wszelkie prawa do polskiego przekładu i publikacji zastrzeżone. Powielanie i rozpowszechnianie z wykorzystaniem jakiejkolwiek techniki całości bądź fragmentów niniejszego dzieła bez uprzedniego uzyskania pisemnej zgody posiadacza tych praw jest zabronione.

Wydanie elektroniczne

Białystok 2014

ISBN: 978-83-64645-27-3

Bądź na bieżąco i śledź nasze wydawnictwo na Facebooku:

www.facebook.com/samsarapl

www.samsara.pl

Wydawnictwo Samsara

E-mail: wydawnictwo@samsara.pl

Dział handlowy: zamowienia@samsara.pl

Pełna oferta wydawnictwa jest dostępna na stronie www.samsara.pl

Plik opracował i przygotował Woblink

woblink.com