Okładka

Strona tytułowa

Dinah Jefferies

Żona plantatora herbaty

Tłumaczenie
Hanna Hessenmiiller

Pamięci mego syna Jamiego

PROLOG

Cejlon, 1913

Kobieta przytuliła cienką białą kopertę do ust i, słuchając dolatujących z daleka boleśnie słodkich dźwięków syngaleskiego fletu, jeszcze raz zastanowiła się nad swoją decyzją. Starała się rozważyć wszystko, jakby ta decyzja była kamyczkiem, który obraca w palcach i ogląda dokładnie. A potem zapieczętowała list i oparła o wazon z więdnącymi czerwonymi różami.

W nogach łóżka z czterema narożnymi słupkami stała staroświecka otomana z ciemnego drewna o bokach obitych jedwabną morą i z miękkim, otwieranym skórzanym siedziskiem. Uniosła je i z wnętrza skrzyni obitego ocynkowaną blachą wyjęła suknię ślubną w kolorze kości słoniowej. Skrzywiła się, bo suknię okropnie było czuć naftaliną, a następnie powiesiła ją na oparciu krzesła. Z wazonu wyjęła różę. Oderwała kwiat i zerknęła na śpiące słodko niemowlę. Niech sobie jeszcze pośpi, maleństwo… Stanęła przed toaletką i przyłożyła kwiat do jasnych włosów delikatnych jak jedwabne nitki. On je zawsze tak określał. On! Potrząsnęła energicznie głową, kwiat opadł na podłogę. I dobrze, bo dziś jego miejsce na pewno nie jest w jej włosach.

Na łóżku leżały starannie poskładane ubranka dziecka. Spojrzała na nie i musnęła palcami świeżo wyprany niebieski kaftanik. Zrobiła go sama na drutach. Dziergała godzinami, póki oczy nie zaczynały szczypać i łzawić. Teraz położyła kaftanik na arkusiku cienkiej bibułki, przykryła drugim arkusikiem i włożyła do skrzyni. Na samo dno.

Każdą rzecz chowaną do skrzyni starannie owijała bibułką i kładła na stosie wełnianych czapeczek, bucików, koszulek nocnych i śpioszków. Białe. Niebieskie. Białe. Niebieskie. A na końcu tetrowe pieluszki i miękkie bawełniane ręczniczki. Te poskładała wyjątkowo starannie, w idealną kostkę, potem obrzuciła wzrokiem wszystko, czego dokonała tego ranka. Starała się zachować spokój i nie poddawać nastrojowi.

Znów spojrzała na niemowlę. Jego powieki drżały, pewnie mały niebawem się obudzi, musi więc się pospieszyć. Na ten dzień, dzień szczególny, wybrała jedwabną długą suknię w kolorze morskiej zieleni, z wysokim stanem przepasanym szarfą. Jej ulubiona suknia, zamówiona w Paryżu. Miała ją na sobie tamtego wieczoru, kiedy odbywało się to przyjęcie, tamtej nocy, kiedy była pewna, że zostało poczęte dziecko. Czy dobrze zrobi, jeśli włoży ją dziś? Czy nie zostanie to odebrane jako próba zadania komuś głębokiej rany? Być może tak, ale ona włoży ją tylko ze względu na piękny kolor. To jedyny powód.

Dziecko zakwiliło i zaczęło marudzić. Spojrzała na zegar, wyjęła niemowlę z kołyski i usiadła w fotelu koło okna. Słońce było już wysoko na niebie, upał stawał się coraz większy, ale łagodne powiewy bryzy dawały miły chłód. Gdzieś w środku domu zaszczekał pies. Z kuchni dolatywały zapachy przygotowywanego posiłku.

Rozpięła koszulę nocną, odsłaniając białą niczym z marmuru pierś. Dziecko wtuliło się i zaczęło ssać. Maleńki chłopczyk miał bardzo mocne szczęki, toteż jej sutki były popękane i podczas karmienia zawsze zagryzała wargę, by łatwiej znieść ból. Teraz też bolało, więc żeby odwrócić uwagę, zaczęła rozglądać się po pokoju pełnym przedmiotów, z którymi wiązało się tyle wspomnień. Rzeźbiony podnóżek przywieziony z północy, uszyty przez nią abażur na lampce nocnej, dywanik z Indochin…

Kiedy pogłaskała synka po policzku, przestał ssać i podniósł rączkę. Malusieńkie paluszki dotknęły jej twarzy. Ze wzruszenia łzy zakręciły się w jej oczach.

Przewinęła synka, okręciła go w ciepły, zrobiony na szydełku szal i położyła na łóżku. Ubrała się szybko, wzięła niemowlę na ręce i po raz ostatni spojrzała na pokój. Jedną ręką zamknęła siedzisko otomany, podniosła z podłogi różę i wrzuciła do kosza na śmieci. Musnęła palcami więdnące róże w wazonie. Czerwone płatki przefrunęły nad białą kopertą i opadły na lśniącą mahoniową posadzkę jak krople krwi.

Otworzyła oszklone drzwi, popatrzyła na ogród i zrobiła trzy głębokie wdechy, napełniając płuca świeżym powietrzem przesyconym zapachem jaśminu. Łagodny wiatr ustał, ucichł też i flet. Była pewna, że opanuje ją lęk, a tymczasem poczuła jedynie ulgę. Ruszyła przed siebie równym, zdecydowanym krokiem, oddalając się od domu. Jeszcze chwila i jej wiotka postać była już tylko jasną, niknącą plamą. Plama ta przybrała delikatny liliowy odcień. Kolor tych, którzy pragną spokoju.

Część pierwsza

Nowe życie

1

Cejlon, 1925, dwanaście lat później

Gwen, ściskając w ręku słomkowy kapelusz, oparła się o reling i znów spojrzała w dół. Już prawie od godziny patrzyła, jak burtę statku obmywa słona woda, na zmieniające się kolory, przy okazji odprowadzając wzrokiem przepływające obok kawałki papieru, skórki pomarańczy i liście. Kiedy turkus przeszedł w wyblakłą zieleń, pomyślała, że to już niedługo, a potem wychyliła się jeszcze bardziej, by odprowadzić wzrokiem kawałek srebrzystego materiału. Nagle zabuczała syrena okrętowa, a ona aż podskoczyła i odruchowo oderwała rękę od relingu. W tym momencie mała jedwabna torebka ściągana sznureczkiem ozdobionym koralikami – pożegnalny prezent od matki – zsunęła się z jej ręki i zanim Gwen zdążyła cokolwiek zrobić, woreczek był już w dole. Zawirował kilkakrotnie w brudnej wodzie i znikł w odmętach oceanu, a wraz z nim pieniądze i staranie złożony list od Laurence'a zawierający instrukcje. Gwen, pełna wątpliwości towarzyszących jej od chwili wyjazdu z Anglii, po raz kolejny poczuła się bardzo niepewnie. A w uszach zadźwięczał głos ojca wypowiadającego znamienne słowa: „Gwen, gdy znajdziesz się na Cejlonie, nie możesz już bardziej oddalić się od Gloucester…”.

Ale zaraz potem usłyszała inny męski głos mówiący miękko:

– Pani po raz pierwszy na Wschodzie?

Gwen przyzwyczajona, że jej fiołkowe oczy i porcelanowa cera zwracają uwagę, powoli odwróciła się, by sprawdzić, kto pyta tym razem.

– Ja? – spytała, mrużąc oczy przed oślepiającym słońcem. – Rzeczywiście, po raz pierwszy. Jadę do męża. Pobraliśmy się niedawno.

Szybko zrobiła wdech, by powstrzymać się od przekazywania dalszych szczegółów. Pytającym był mężczyzna średniego wzrostu, barczysty i śniady. Miał wydatny nos, czarne kręcone włosy i błyszczące oczy koloru karmelu wlepione teraz w Gwen. Uśmiechnął się szczerze, a Gwen poczuła się swobodniej.

– Ma pani szczęście. Zwykle w maju ocean jest o wiele bardziej wzburzony. Mąż jest plantatorem herbaty, czy tak?

– Jak pan się tego domyślił?

– To nie jest trudne. Wygląda pani jak typowa żona plantatora herbaty.

Gwen spojrzała na swoją beżową suknię z modną obniżoną talią, wysokim, sztywnym kołnierzykiem i długimi rękawami. Nie, wcale nie miała ochoty wyglądać typowo, ale może szyfonowy szal udrapowany wokół szyi sprawił, że nie jest szara i ponura.

– Widziałem, co się pani przytrafiło. Wielka szkoda.

– Sama jestem sobie winna – przyznała uczciwie, czując jednocześnie, że chyba się rumieni.

Gdyby była choć trochę podobna do Fran, jednej ze swoich kuzynek, na pewno podtrzymałaby rozmowę. Ale podobna nie była, dlatego uznała, że tych kilka zdań wystarczy, i odwróciła się, by popatrzeć, jak statek dopływa do Kolombo.

Przed sobą miała teraz zbliżające się zabudowania miasta, w górze błękitne niebo, a w oddali purpurowe wzgórza. Wszędzie dookoła krzyczały mewy pikujące nad małymi łódkami, których pływało tu mnóstwo. Gwen czuła miły dreszcz podniecenia. Znalazła się przecież w całkowicie nieznanej rzeczywistości. Sama. Bez Laurence'a, którego bardzo jej brakowało. Pomyślała przez chwilę o nim ciepło, ale nie trwało to długo, bo nowa rzeczywistość była zbyt ekscytująca.

Wciągnęła głęboko w płuca powietrze i ku wielkiemu zaskoczeniu wyczuła w nim jakieś inne nuty tłumiące słoną woń morza.

– Co tak pachnie? – spytała, zwracając się do mężczyzny, który jak się spodziewała, nadal tam stał.

Mężczyzna zrobił głęboki wdech.

– Naturalnie, cynamon. I chyba drzewo sandałowe.

– Ale jeszcze coś słodkiego.

– To jaśminy. Cejlon po prostu tonie w ich kwiatach.

– Cudnie… – powiedziała, nadal przekonana, że wśród tych uwodzicielskich zapachów można wyczuć jeszcze jeden, zdecydowanie nie tak upojny.

I nie myliła się, bo jej rozmówca, po kolejnym wdechu, dodał:

– Niestety, oprócz kwiatów czuć także ścieki.

Gwen pokiwała głową. Tak, to chyba właśnie to.

Czarnowłosy mężczyzna znów się odezwał:

– Przepraszam, nie przedstawiłem się jeszcze. Jestem Savi Ravasinghe.

– Miło mi. Ale… Ale ja pana chyba nie widziałam podczas obiadu.

– Pyta pani, czy jestem pasażerem pierwszej klasy? Naturalnie, że nie. Jestem przecież Syngalezem.

Gwen dopiero teraz zauważyła, że pan Ravasinghe stoi po drugiej stronie liny oddzielającej obie klasy pasażerskie.

– Miło mi pana poznać – powiedziała, szybko zdejmując z prawej dłoni białą rękawiczkę. – Jestem Gwendolyn Hooper.

– W takim razie musi być pani żoną Laurence'a Hoopera.

Gwen bezwiednie musnęła palcem wielki cejloński szafir osadzony w pierścionku zaręczynowym i pokiwała głową trochę zaskoczona.

– Czyżby znał pan mego męża?

Pan Ravasinghe skłonił głowę.

– Owszem, kiedyś miałem przyjemność go poznać. A teraz proszę wybaczyć, ale muszę już iść.

Gwen, zadowolona z tego krótkiego spotkania, ponownie wyciągnęła do niego rękę.

– Mam nadzieję, że spodoba się pani na Cejlonie – powiedział, ignorując wyciągniętą dłoń. Potem złożył ręce na wysokości piersi i skłonił się niezbyt głęboko. – Oby marzenia pani się spełniły – dodał cicho, przymykając oczy, a potem odszedł.

Gwen poruszyły jego słowa i dziwny ukłon, ale nie miała czasu, by się nad tym zastanawiać. Było tyle ważniejszych spraw. Musiała zachować w pamięci wszystko, co przykazał jej Laurence, co napisał w liście, który niestety przepadł w wodach oceanu.

Pasażerowie pierwszej klasy schodzili z pokładu jako pierwsi i Gwen skupiła się na tym, by sprawnie podążać w tłumie. Gdy już stanęła na lądzie, przywołała w myślach tamtą krótką rozmowę. Nigdy dotąd nie spotkała kogoś o tak egzotycznym wyglądzie i, szczerze mówiąc, nie miałaby nic przeciwko temu, gdyby mężczyzna dotrzymał jej towarzystwa trochę dłużej. Ale skoro nie mógł, to trudno, poradzi sobie sama.

Nie, absolutnie nie była przygotowana na niemiłosierny cejloński upał, na tę feerię barw i kontrasty na każdym kroku. Jeśli mrok, to naprawdę bardzo mroczny, a światło jasne aż do bólu oczu. I do tego atakujący zewsząd wirujący, zachłanny hałas. Dzwonki, klaksony, podniesione głosy ludzi i brzęczenie owadów. Czuła się tak, jakby ją również coś porwało i niosło ze sobą niczym śmieci unoszone przez wodę oceanu. Teraz usłyszała coś jeszcze głośniejszego. Na szeroki drewniany chodnik ciągnący się wzdłuż nabrzeża wkroczył wielki słoń z uniesioną trąbą. Widok był hipnotyzujący. Przez dłuższą chwilę nie mogła oderwać oczu od trąbiącego olbrzyma, a kiedy jej się to w końcu udało, śmiałym krokiem weszła do budynku kapitanatu portu, by tam ustalić, jakie będą dalsze losy jej kufra. Potem usiadła na ławce; żar lał się z nieba, a jej jedyną osłonę stanowił słomkowy kapelusz. Co jakiś czas opędzała się od namolnych much i czekała. Laurence obiecał, że będzie na nabrzeżu. Niestety, czas mijał, a męża wciąż nie było widać. Gorączkowo usiłowała sobie przypomnieć, co jej zalecał w razie nieprzewidzianych okoliczności. I wtedy zauważyła pana Ravasinghe stojącego koło wyjścia z pokładu dla pasażerów drugiej klasy. Szybko odwróciła głowę z nadzieją, że uda jej się ukryć rumieniec. Znajdowała się w kłopotliwej sytuacji. Siedzi sama na ławce i nie wie, co ma ze sobą zrobić. Skupiła wzrok na załadunku skrzyń z herbatą na barkę stojącą na samym końcu doków.

Smród ścieków całkowicie przytłumił zapach cynamonu. Doszły do tego jeszcze inne nieprzyjemne zapachy tłuszczu, obornika i zgniłych ryb. Poza tym na nabrzeżu pojawili się inni pasażerowie napastowani przez handlarzy oferujących drogie kamienie i jedwab. Gwen poczuła niepokój. Co zrobi, jeśli Laurence w ogóle się nie pojawi? Obiecał solennie, że przyjedzie na pewno. Przecież Gwen ma dopiero dziewiętnaście lat i w ciągu swego krótkiego życia zdarzyło jej się opuścić Owl Tree Manor tylko dwukrotnie, kiedy wybrała się razem z Fran na wycieczkę do Londynu. Czuła się samotna i bardzo żałowała, że kuzynka nie mogła przyjechać tu razem z nią. Oto tkwi na nabrzeżu sama jak palec i, mimo że darzyła Laurence'a bezgranicznym zaufaniem, czuje zdenerwowanie i rozgoryczenie.

Chmara półnagich śniadych dzieci przemykała w tłumie, oferując pęczki lasek cynamonu, a ich ogromne oczy błagały o rupie. Mały chłopczyk, chyba pięcioletni, podał pęczek Gwen. Powąchała brązową korę, a dziecko powiedziało coś, czego nie zrozumiała. Było jej bardzo przykro, że nie może od tego czarnowłosego łobuziaka nic kupić, ale nie miała żadnych pieniędzy, ani funtów, ani rupii.

Wstała i przeszła się kawałek. Powiał wiatr, a gdzieś z oddali dobiegły głośne dźwięki. Pomyślała, że to chyba bębny. Zrobiła jeszcze parę kroków, niewiele, bo koło ławki zostawiła swoją walizkę.

Nagle usłyszała głos pana Ravasinghe i poczuła na czole kropelki potu.

– Pani Hooper! Nie wolno tak zostawiać bagażu!

Szybko otarła czoło.

– Ale ja nie spuszczam go z oka.

– To nic nie da. Tutejsi ludzie są ubodzy i nie brakuje takich, co skorzystają z okazji. Pani pozwoli, że wezmę jej walizkę i znajdę jakieś chłodniejsze miejsce, gdzie będzie pani mogła czekać.

– Dziękuję. Jest pan bardzo miły.

Ujął ją bardzo delikatnie opuszkami palców pod łokieć i przeprowadził przez budynek kapitanatu.

– To Church Street – poinformował, kiedy znaleźli się już na ulicy. – Proszę spojrzeć tam, na Ogrody Gordona. Widzi pani to drzewo na samym brzegu? To suriya, znana również jako tulipanowiec indyjski.

Gwen wyłowiła wzrokiem wspomniane drzewo o bardzo grubym pniu i okazałej koronie, ozdobionej pomarańczowymi kwiatami w kształcie dzwonków.

– Będzie tu pani na pewno chłodniej – powiedział pan Ravasinghe. – Chociaż po południu zrobi się naprawdę gorąco, a monsun jeszcze niestety nie powiał.

– Na pewno będzie tu przyjemniej. Bardzo panu dziękuję. Pójdę dalej sama. Nie chciałabym pana fatygować.

Pan Ravasinghe uśmiechnął się.

– Nie mogę zostawić pani samej, nie dość, że w obcym mieście, to na pewno jeszcze bez pieniędzy. Przecież widziałem, jak pani torebka wpadła do wody.

Gwen, zadowolona, że uprzejmy tubylec nadal chce służyć swoim towarzystwem, odwzajemniła uśmiech i razem przeszli pod tulipanowiec, gdzie miała spędzić kolejną godzinę. Siedziała oparta plecami o pień, spocona jak mysz i zastanawiała się, co ją podkusiło, by zgodzić się zamieszkać właśnie tu, na Cejlonie. W dodatku hałas był już taki, że pan Ravasinghe, choć stał bardzo blisko, musiał do niej krzyczeć.

– Pani Hooper, jeśli pani mąż nie pojawi się do trzeciej, mam nadzieję, że przystanie pani na moją propozycję. Proponuję, by udała się pani do Galle Face Hotel. W tym hotelu mają wiatraki, zimne napoje. Na pewno będzie pani tam przyjemniej.

Gwen zawahała się, wcale nie tak chętna do opuszczenia stanowiska pod tulipanowcem.

– Ale czy Laurence domyśli się, że czekam na niego w tym właśnie hotelu?

– Naturalnie! Wszyscy Brytyjczycy, niezależnie od swojej pozycji, udają się właśnie tam.

Spojrzenie Gwen przemknęło po imponującej fasadzie Grand Hotelu.

– A nie tam?

– Na pewno nie. Proszę mi zaufać.

Wiatr znów powiał, tym razem bardzo gwałtownie, sypiąc pyłem prosto w twarz Gwen. Kiedy ocierała oczy, pomyślała, że może jednak warto posłuchać rady pana Ravasinghe, bo upał stawał się naprawdę morderczy. Spojrzała w bok i zobaczyła nad ulicą łopoczące na wietrze białe wstęgi. Pod wstęgami stał mężczyzna w brązowych szatach i wydawał z siebie wysokie monotonne dźwięki. Otoczał go wianuszek kobiet w barwnych sari.

– To mnich – wyjaśnił pan Ravasinghe. – Śpiewa pirith, czyli paritte, święte wersy, które są prośbą o obronę, o poczucie bezpieczeństwa. Pomagają też przezwyciężyć wielki smutek, dlatego często wygłasza się je przy łożu konającego, aby zapewnić mu dobrą śmierć. Podejrzewam, że w tym właśnie miejscu wydarzyło się coś bardzo złego. A może ktoś umarł i mnich, prosząc bogów o błogosławieństwo, stara się oczyścić to miejsce z resztek zła? Bo my tu, na Cejlonie, wierzymy w duchy.

– I jesteście wszyscy buddystami, prawda?

– Ja jestem. Ale oprócz buddystów są tu hinduiści i muzułmanie.

– A chrześcijanie?

Pan Ravasinghe w odpowiedzi skłonił głowę.

Czekali dalej. Kiedy dochodziła już trzecia, a Laurence się nie pojawił, pan Ravasinghe spojrzał pytająco na Gwen, a ona skinęła głową. Wtedy zawołał jednego z riksiarzy, odzianego bardzo skąpo, bo tylko w turban i porządnie przybrudzoną płócienną przepaskę na biodrach. Był tak chudy, że jego kości wystawały ze śniadej skóry.

– Chyba tym nie pojedziemy? – spytała.

– Woli pani jechać wozem ciągniętym przez bawoła?

Akurat obok nich przejeżdżał taki wóz z baldachimem, na gigantycznych kołach, wyładowany pomarańczowymi owocami. Gwen spojrzała zdziwiona.

– Przepraszam, pani Hooper. To był głupi żart. Nie ten wóz miałem na myśli. Pojechalibyśmy małym powozikiem ciągniętym przez jednego bawoła. Takie powoziki mają baldachim z liści palmy.

– Rozumiem. A mógłby mi pan powiedzieć, co to za owoce?

– Kokos królewski. Tylko na sok. Może miałaby pani ochotę skosztować?

Owszem, bardzo jej się chciało pić, jednak pokręciła przecząco głową, popatrując jednocześnie na wielki plakat wiszący na ścianie tuż za plecami pana Ravasinghe. Przedstawiono na nim ciemnoskórą kobietę w żółto-czerwonym sari, która na głowie, owiniętej żółtą chustą, miała kosz wiklinowy. Gołe nogi kobiety ozdobione były złotymi bransoletami. Była to reklama herbaty, o czym świadczył wielki napis: HERBATA MAZZAWATTEE.

W tym momencie poczuła lęk, uzmysławiając sobie, że istotnie znalazła się bardzo daleko od domu. Bardzo daleko i w całkiem innej rzeczywistości.

– Jak pani widzi, samochodów u nas jak na lekarstwo – mówił dalej pan Ravasinghe. – A z tego, w czym można wybierać, niewątpliwie najszybsza jest riksza. Oczywiście, jeśli nadal nie chce pani skorzystać z tego środka lokomocji, postaram się o powozik konny. Ja jednak polecam rikszę. Może poczuje się pani pewniej, jeśli będę jej towarzyszyć?

W tym momencie wielki czarny samochód zaczął bezceremonialnie przebijać się przez tłum pieszych, rowerzystów, wozów i powozików, trąbiąc przeraźliwie i prawie najeżdżając na śpiące psy, wylegujące się na ulicy. Gwen w pierwszej chwili poczuła wielką ulgę. To na pewno Laurence. Wreszcie! Niestety, kiedy pojazd był już blisko, zobaczyła, że w środku siedzą dwie Europejki w średnim wieku. Jedna z nich spojrzała na Gwen z wielką dezaprobatą, co zmobilizowało ją do podjęcia decyzji. Dość tego wysiadywania pod drzewem. Co ma być, to będzie. I usadowiła się w rikszy.

Galle Face Hotel, stojący bokiem do oceanu, był okazały, dostojny i bardzo brytyjski. Przed hotelem kołysało się na wietrze kilka cienkich palm i tu pan Ravasinghe, uśmiechając się miło, pożegnał Gwen na swój orientalny sposób. Było jej przykro, że ją opuszcza, dlatego w nie najlepszym nastroju pokonywała dwie kondygnacje półkolistych schodów. Kiedy jednak usiadła już w hotelowym holu, zwanym palmowym, gdzie było o wiele chłodniej, poczuła się znacznie lepiej. Prawie jak u siebie. Zamknęła oczy, zadowolona, że wreszcie ma chwilę wytchnienia. Niestety, błogi stan trwał krótko, bo znów pojawiły się niespokojne myśli. Laurence mógł przecież zjawić się w każdej chwili, a ona doskonale zdawała sobie sprawę, że jej wygląd pozostawia wiele do życzenia.

Wypiła kilka łyków cejlońskiej herbaty i przemknęła spojrzeniem ponad stolikami i krzesłami na lśniącej posadzce z tekowego drewna. W jednym z rogów sali zauważyła małą, dyskretną tabliczkę informującą, gdzie znajduje się toaleta dla pań, i już po chwili znalazła się w niewielkim, ładnie pachnącym pomieszczeniu o ścianach z wieloma lustrami. Spryskała twarz zimną wodą i poperfumowała się bardzo oszczędnie Après L'Ondée. Na szczęście flakonik schowała do walizki, a nie do torebki, która utonęła w oceanie. Niestety, nadal czuła się lepka od potu, ale nie mogła na to nic poradzić i zajęła się włosami. Upięła je jeszcze raz, tuż nad karkiem. Długie, ciemne pukle, o których Laurence kiedyś powiedział, że są jej największą ozdobą. Kiedy wspomniała, że zastanawia się, czy nie obciąć się na chłopczycę, tak jak Fran, był przerażony. Potem pociągnął ją za jeden z loków nad karkiem, potarł brodą o czubek jej głowy, a na koniec objął dłońmi jej twarz i spoglądając w oczy, oświadczył:

– Nigdy nie obetniesz włosów na krótko. Obiecaj mi.

Kiwnęła głową. Nie mogła wydobyć głosu, bo tam, gdzie czuła dotyk jego palców, czuła też rozkoszne mrowienie, budzące w niej jeszcze wiele innych, nieznanych dotąd odczuć.

Ich noc poślubna była wprost cudowna, tak samo pierwszy tydzień małżeńskiego pożycia. Tej ostatniej wspólnej nocy żadne z nich nie zmrużyło oka, mimo że Laurence musiał wstać przed świtem, by zdążyć na czas do Southampton, skąd odpływał statek na Cejlon. Był bardzo rozczarowany, że Gwen nie płynie razem z nim. Miał do załatwienia ważne sprawy, Gwen natomiast chciała zostać jeszcze w Anglii, by poczekać na Fran. Oboje uznali, że czas rozłąki i tak minie szybko, tym niemniej Gwen już w chwili, gdy drzwi za Laurence'em się zamknęły, pożałowała swojej decyzji. Trudno jej było sobie wyobrazić, jak wytrzyma bez niego, i kiedy Fran, zajęta sprawami związanymi z wynajmowaną przez nią posiadłością, nadal zwlekała z przyjazdem z Londynu, postanowiła wyruszyć na Cejlon sama.

Gwen, urzekającej urodą, nigdy nie brakowało wielbicieli. A ona swoje serce od razu oddała temu jednemu, jedynemu. To była miłość od pierwszego wejrzenia. Z obu stron. Spotkali się na wieczorze muzycznym, kiedy Fran zabrała ją do Londynu. Laurence dostrzegł Gwen z daleka, uśmiechnął się i od razu zaczął przedzierać się do niej przez tłum, żeby się przedstawić. Potem spotykali się codziennie i kiedy Laurence się oświadczył, Gwen, rozpromieniona, bez wahania powiedziała „tak”. Jej rodzice nie byli zachwyceni, że córka chce wyjść za trzydziestosiedmioletniego wdowca mieszkającego na Cejlonie. Ojciec próbował jej to wyperswadować, kiedy jednak Laurence oznajmił, że gotów jest wynająć kogoś do prowadzenia plantacji i wrócić na stałe do Anglii, był pod wrażeniem. Gwen natomiast nie chciała w ogóle o tym słyszeć. Jeśli życie Laurence'a jest na Cejlonie, to ona też będzie tam, gdzie on.

Kiedy wyszła na korytarz, na moment zabrakło jej tchu. Laurence już tu był. Stał odwrócony plecami do niej w wielkim holu. Bezwiednie dotknęła korali, by sprawdzić, czy niebieska kropelka, która zawsze powinna być z przodu, jest na swoim miejscu, i zastygła, sycąc oczy widokiem męża. Był wysoki, barczysty, o krótkich, brązowych włosach lekko przyprószonych na skroniach siwizną. Typowy absolwent słynnej szkoły dla chłopców w Winchesterze. Wyglądał tak, jakby pewność siebie miał we krwi. Mężczyzna, którego kobiety uwielbiają, a inni mężczyźni szanują. Który czyta poezje Roberta Frosta i Williama Butlera Yeatsa, za co Gwen również go pokochała. A nade wszystko pokochała go za to, że już wiedział, że ona wcale nie jest skromną dziewczyną, za jaką ją uważają.

Laurence musiał wyczuć na sobie jej wzrok, bo się odwrócił. Spojrzał na nią z wyraźną ulgą i twarz mu pojaśniała w uśmiechu. Ruszył ku niej, a ona mogła jeszcze przez króciutką chwilę patrzeć na niego w zachwycie. Miał mocno zarysowaną szczękę, dołek w brodzie i mocno opalone nogi widoczne w krótkich spodniach. Nie wyglądał już tak schludnie i nienagannie jak w zimnej Anglii, ale dla niej nadal urzekająco. Gwen, czując nagły przypływ energii, pobiegła mu na spotkanie. Złapał ją, na moment unieruchomił, trzymając przed sobą na wyciągnięcie ręki, a potem omal nie zgniótł w niedźwiedzim uścisku. Na koniec obrócił się z nią dookoła i wyznał niskim, lekko zachrypniętym głosem:

– Nie wyobrażasz sobie, jak tęskniłem za tobą.

– Ja też! A skąd wiedziałeś, że czekam na ciebie właśnie tu?

– Spytałem kapitana portu, dokąd poszła najpiękniejsza kobieta na Cejlonie.

Gwen uśmiechnęła się.

– Jesteś bardzo miły, bo ja na pewno wcale nie jestem tu najpiękniejsza.

– Jedną z najbardziej zachwycających rzeczy w tobie jest to, że nie zdajesz sobie sprawy z własnej urody. Gwen, przepraszam za spóźnienie.

– Nic się nie stało, ktoś się mną zaopiekował. Ktoś, kto podobno cię zna. Pan Ra… Ravasinghe. Chyba dobrze zapamiętałam nazwisko.

– Savi Ravasinghe?!

– Zgadza się – przytaknęła Gwen niepewnym głosem, bo Laurence wyraźnie sposępniał. Zmrużył oczy i wachlarzyki przedwczesnych zmarszczek w kącikach oczu świadczących, że ten mężczyzna żyje pełnią życia, stały się o wiele bardziej widoczne. Dzięki nim Laurence był dla swej żony jeszcze bardziej pociągający. Bardzo chciała ich teraz dotknąć.

– Ach! Nieistotne! – rzucił, już rozpogodzony. – Gwen, spóźniłem się, bo samochód się zepsuł. Na szczęście Nick McGregor doprowadził go do porządku. Niestety, jest już za późno, żeby jechać do domu, dlatego zatrzymamy się w tym hotelu.

Podeszli do recepcji. Laurence załatwił formalności i zaraz potem przyciągnął żonę do siebie. Jego wargi musnęły jej policzek tak słodko, że mimo woli cicho westchnęła.

– Twój kufer przyjedzie pociągiem do Hatton.

– Wiem. Rozmawiałam o tym w kapitanacie portu.

– Dobrze. McGregor wyśle któregoś z robotników na stację. Gwen, masz w tej walizce wszystko, co będzie ci potrzebne do jutra?

– Powiedzmy.

– Chcesz się napić herbaty?

– A ty?

– Ja? A jak myślisz?

Gwen udało się jakoś nie wybuchnąć śmiechem. Laurence przekazał jeszcze recepcjoniście, żeby ich rzeczy jak najszybciej zanieść na górę, i oboje ruszyli w stronę schodów. Kiedy zaczęli wolno wchodzić ramię w ramię, Gwen czuła się jeszcze normalnie. Ale za zakrętem schodów poczuła niepewność.

Laurence pierwszy podszedł do drzwi. Otworzył je na oścież, Gwen przekroczyła próg i przystanęła, rozglądając się dookoła. W pokoju unosił się zapach pomarańczy. Za wysokim oknem nadal świeciło popołudniowe słońce, ale lampki nocne, ustawione po obu stronach łóżka, były już zapalone i to było tak wymowne, że Gwen natychmiast oblała się rumieńcem. Bo chwila, o której marzyła prawie bez przerwy, w końcu nadeszła.

– Nie podoba ci się tu? – spytał Laurence, spoglądając na nią roziskrzonym wzrokiem.

A ona miała wrażenie, że pulsują jej nie tylko skronie, ale i szyja.

– Kochanie?

– Słucham? Tak, tak, bardzo mi się podoba.

Podszedł i wyjął szpilki z jej włosów, pozwalając czarnym puklom opaść na ramiona.

– Tak jest o wiele lepiej.

Gwen kiwnęła głową.

– Laurence, oni mają przynieść tu nasze rzeczy.

– Myślę, że mamy jeszcze chwilę – powiedział i musnął palcem jej dolną wargę.

W tym momencie ktoś zapukał do drzwi.

– Otworzę okno – rzuciła Gwen, zadowolona, że znalazła rozwiązanie. Nie chciała, by portier zauważył, jak bardzo jest zdenerwowana.

Uchyliła okno i wyjrzała na bezkresną srebrzystozłocistą pomarszczoną taflę skąpaną w słońcu. Ocean stanowił niezbity dowód, że Gwen jest właśnie tu, gdzie tak bardzo chciała być. Razem z kimś, z kim przecież spędziła już cały tydzień w Anglii. Ale teraz odczuła bardzo mocno, że znalazła się daleko od domu, nieprawdopodobnie daleko. Bliska łez zacisnęła powieki. Słyszała, jak portier przyniósł ich rzeczy. Kiedy wyszedł, Laurence spytał:

– Kochanie? Coś nie tak?

Nie odpowiedziała, tylko spuściła oczy.

– Gwen, proszę, spójrz na mnie.

Zamrugała i gorączkowo zastanawiała się, jakimi słowami określić to uczucie, kiedy masz wrażenie, jakbyś została raptem przerzucona do świata, którego nie potrafisz zrozumieć. I jeszcze coś. Kiedy Laurence patrzy na nią tak, że czuje się kompletnie naga. Postanowiła jednak się nie poddawać, dlatego ruszyła z miejsca, robiąc kilka powolnych kroków w stronę męża.

Spojrzał na nią z wyraźną ulgą.

– A już zaczynałem się martwić!

– Niepotrzebnie. Jestem niemądra. Ale wiesz… Wszystko tu jest dla mnie całkiem nowe. Ty też wydajesz mi się jakiś taki… nowy.

Uśmiechnął się i podszedł bliżej.

– A temu to bardzo łatwo zaradzić…

Kolana Gwen trzęsły się, w głowie wirowało, kiedy mąż bezskutecznie usiłował rozpiąć jej suknię.

– Poczekaj, ja to zrobię – powiedziała i sięgnąwszy ręką w tył, przełożyła guzik przez pętelkę. – To łatwe, tylko trzeba umieć.

Uśmiechnął się.

– Czyli po prostu trzeba się tego nauczyć!

Czekali na siebie długo, bardzo długo, a to podsycało ich uczucie i teraz kochali się bardzo namiętnie, może nawet jeszcze namiętniej niż w noc poślubną. Po godzinie miłosnych zmagań Laurence zasnął. Gwen rozmyślała o tym, że kiedy przybyła do tego nieznanego, egzotycznego kraju, miała wrażenie, że palące słońce nad Kolombo odebrało jej całą energię. Myliła się. Okazało się, że miała jej w sobie całe pokłady, choć teraz, kiedy leżała, wyłapując uchem dolatujące z dworu dźwięki, nogi i ręce były ciężkie jak z ołowiu. Jednocześnie czuła, że to, że leży u boku Laurence'a, zaczyna traktować jako coś najbardziej naturalnego, oczywistego i dziwiła się, że wcześniej tak bardzo się denerwowała.

Przesunęła się trochę, by lepiej widzieć męża. Czuła jego mocne ciało przywierające do niej.

Patrzyła przepełniona miłością i miała głębokie przekonanie, że wszystko będzie dobrze. Wdychała piżmowy zapach Laurence'a. Cienie w pokoju robiły się dłuższe, ciemniejsze. W końcu Gwen odetchnęła głęboko i zamknęła oczy.

2

Dwa dni później słońce przenikające przez muślinowe zasłony obudziło Gwen bardzo wcześnie. Otworzyła oczy i już ich nie zamknęła, bo o spaniu nie było mowy, skoro miała przed sobą dzień pełen emocji. Po wspólnym śniadaniu Laurence miał ją zabrać na wielki objazd po plantacji i całej okolicy! Usiadła na brzegu łóżka i najpierw zajęła się splecionymi na noc włosami. Zwróciła im wolność, po czym opuściła nogi, stawiając stopy na białym futrzanym dywaniku koło łóżka. Na moment zastygła, zastanawiając się, jakiemu zwierzęciu zawdzięcza on tę nieprawdopodobną miękkość. Potem wstała i włożyła jasny jedwabny szlafrok, który ktoś powiesił na oparciu stojącego nieopodal krzesła.

Na tę plantację, położoną w krainie wzgórz, przyjechali poprzedniego dnia tuż po zachodzie słońca i Gwen, z obolałą ze zmęczenia głową, oszołomiona ostrą czerwienią i purpurą nieba, od razu padła na łóżko. Teraz przeszła po drewnianej podłodze do okna, by rozsunąć zasłony i spojrzeć na nowy, egzotyczny świat. Chłonęła nieznane dotąd obrazy i dźwięki. Z górnych rejonów dolatywały rozmaite pogwizdywania, ćwierkania, brzęczenia i bzykania, a w dole widać było ogród pełen kwiatów o delikatnych, stonowanych kolorach. Ogród ciągnął się po łagodnym zboczu aż do jeziora, w formie trzech tarasów, między którymi w odpowiednich miejscach były ścieżki, stopnie albo ławki. A samo jezioro? Czegoś tak wspaniale srebrzystego Gwen nigdy dotąd nie widziała, dlatego wszystkie wspomnienia o niewygodach poprzedniego dnia natychmiast zblakły. Nie myślała już o podróży samochodem, podczas której trzeba było pokonać wyjątkowo ostre zakręty, o głębokich parowach i nieustannym podskakiwaniu w fotelu, od czego robiło się jej niedobrze. Wszystko poszło w niepamięć. I co w tym dziwnego, skoro widok był tak urzekający! Srebrzyste jezioro okalał kobierzec aksamitnej zieleni, były to herbaciane krzewy sadzone w równych rzędach, między którymi uwijały się kobiety zajęte zbieraniem liści. Wszystkie w barwnych, przyciągających wzrok sari; wyglądały w nich jak ptaki, które sfrunęły tu, by ożywić soczystą zieleń plantacji.

Tuż za oknem sypialni rosło drzewo, a obok jeszcze jedno, którego Gwen nie rozpoznała, chociaż to, co na nim wisiało, podobne było do czereśni. Zerwie kilka na śniadanie.

Pod drzewami zauważyła stół, na którym siedziało jakieś nieduże stworzenie, ni to małpka, ni sowa, i wpatrywało się w Gwen okrągłymi jak spodki oczami.

Odwróciła się i spojrzała na pokój, na ogromne łóżko ze słupkami, na których rozwieszona została moskitiera. Jedwabna narzuta była ledwo pomięta. Nic dziwnego, skoro spała tu tylko jedna osoba. Dlaczego Laurence nie przyszedł do niej tej nocy? Może chciał, żeby wyspała się porządnie po męczącej podróży i dlatego poszedł do swojego pokoju?

Drzwi skrzypnęły.

– Laurence, czy…

– To ja, proszę pani. Naveena. Chyba powiedziano już pani o mnie. Będę pani usługiwać.

Naveena była niewysoka, krępa, ubrana w białą bluzkę i niebiesko-żółte długie sari. Posiwiałe włosy miała splecione w warkocz, okrągłą twarz pokrywała siatka zmarszczek, a spojrzenie ciemnych oczu w czarnej oprawie wydawało się idealnie obojętne.

– Gdzie jest mój mąż?

– Pan Laurence pracuje. Wyszedł dwie godzinny temu.

Gwen, czując, jak uchodzi z niej powietrze, przysiadła na brzegu łóżka.

– Czy pani życzy sobie teraz zjeść śniadanie? – spytała Naveena, wskazując stolik pod oknem.

Zapadła chwila ciszy, podczas której obie kobiety mierzyły się wzrokiem.

– Może chciałaby pani zjeść na werandzie?

– Najpierw muszę się umyć. Gdzie jest łazienka?

Naveena przeszła przez pokój. Gwen wyczuła, że włosy i ubranie kobiety wydzielają ostry, nieznany zapach.

– Bardzo proszę – powiedziała Naveena. – Za tym parawanem jest łazienka, z tym że kulis do czyszczenia latryny jeszcze nie przyjechał.

– Kulis? Do czyszczenia… latryny?!

– Tak, proszę pani. Ale już niebawem przyjedzie.

– A jest ciepła woda?

Kobieta potrząsnęła głową w taki sposób, że Gwen nie wiedziała, czy odebrać to jako „tak” czy „nie”. Zrobiła więc niepewną minę, a służąca szybko dodała:

– Jest tam bojler na drewno albicji, proszę pani. Ciepłą wodę dostarcza przez godzinę rano i wieczorem.

Gwen uniosła głowę trochę wyżej, starając się, by to, co teraz powie, zabrzmiało o wiele pewniej niż to, co czuła.

– Dobrze. Najpierw więc umyję się, a potem zjem śniadanie. Na werandzie.

– Jak pani sobie życzy – odparła Naveena i wskazała na oszklone drzwi. – Tędy wychodzi się na werandę. Tam podam pani herbatę.

– Dobrze. Powiedz mi, proszę, co to za zwierzę tam siedzi?

Kobieta odwróciła się do okna, niestety tajemniczego stworzenia już nie było.

Ranek na plantacji był całkiem inny niż ranek w Kolombo. Tam duszno, parno, a tu, choć też słonecznie, wcale nie za gorąco. Prawie rześko. Po śniadaniu Gwen postanowiła skosztować tutejszych czereśni. Zerwała jedną, włożyła do ust i natychmiast wypluła, ponieważ miękki, ciemnoczerwony owoc był tak kwaśny, że nie mogła go przełknąć. A potem, zarzuciwszy cienki szal na ramiona, wyruszyła na zwiedzanie swego nowego domu. Najpierw przeszła szeroki, wysoki korytarz, który ciągnął się przez cały budynek. Wyłożony był lśniącą posadzką z ciemnego drewna i oświetlony lampami naftowymi zawieszonymi na ścianach. Pachniało tu dymem z cygar, olejem kokosowym i pastą do podłogi.

Laurence o swoim domu mówił „bungalow”, dlatego spodziewała się domu parterowego, tymczasem w przestronnym holu natrafiła na kręte schody z tekowego drewna prowadzące na piętro. Za schodami, pod ścianą, odkryła piękną wysoką komodę inkrustowaną macicą perłową. Obok komody były drzwi. Gwen otworzyła je i znalazła się w salonie, zaskakująco dużym. Zrobiła głęboki wdech, a potem szybko otworzyła jedno z wielu okien, przez które widać było jezioro. W wielkim salonie zrobiło się teraz o wiele jaśniej, mogła więc wszystkiemu przyjrzeć się dokładnie. Ściany pomalowane były na delikatny niebieskozielony kolor, co potęgowało wrażenie, że jest w nim chłodno. Stały tu fotele wyglądające na bardzo wygodne i dwie jasne kanapy, na których piętrzyły się poduszki haftowane w ptaki, słonie i egzotyczne kwiaty. Na ścianie za jedną z kanap wisiała skóra lamparta, a na lśniącej posadzce leżały dwa grantowo-kremowe perskie dywany. Gwen stanęła na jednym z nich, rozłożyła szeroko ręce i obróciła się dookoła. Poczuła radość. Zaraz potem usłyszała niegłośne, ostrzegawcze warknięcie. Przestraszyła się. Okazało się, że nadepnęła na łapę psa ucinającego sobie drzemkę na jednym z perskich dywanów. Miał piękną, lśniącą sierść i był podobny do labradora. Szybko cofnęła się i w tym momencie w pokoju pojawił się mężczyzna w średnim wieku, o wąskich ramionach i z drobną twarzą barwy szafranu. Wszedł prawie bezszelestnie. Miał na sobie biały sarong, białą marynarkę i turban na głowie, też biały.

– Proszę się nie bać, to stary pies, proszę pani. Nazywa się Tapper i jest ulubieńcem naszego pana. A ja jestem kamerdynerem. Przyniosłem pani lunch – powiedział, stawiając tacę na stoliku, pod który wsunięte były jeszcze inne mniejsze. – Nasza cejlońska herbata, Broken Orange Pekoe.

– Przecież przed chwilą jadłam śniadanie.

– Ale może pani jednak zgłodniała. Pan wróci po dwunastej. W południe jeden z robotników zatrąbi i zaraz potem pojawi się tu pan. A tam… – wskazał drewniany stojak koło kominka – są czasopisma, które może pani poczytać.

– Dziękuję.

Obok wielkiego kamiennego kominka leżały jak wszędzie mosiężne szczypce, łopatka i pogrzebacz. Stał tam także ogromny kosz załadowany polanami. Gwen wszystko to wyłowiła wzrokiem i się uśmiechnęła. Zapowiada się naprawdę miły wieczór, kiedy oboje, ona i jej mąż, rozsiądą się przed rozpalonym kominkiem.

Laurence miał wrócić mniej więcej za godzinę, w związku z czym zrezygnowała z picia herbaty i poszła zapoznać się z najbliższym otoczeniem domu. Kiedy poprzedniego dnia przyjechali nowym daimlerem Laurence'a, było już ciemno i Gwen nie miała możliwości zorientować się, jak wygląda jej nowy dom od frontu. Postanowiła więc to teraz nadrobić. Długim korytarzem doszła do holu głównego, zatrzymując się przed podwójnymi drzwiami z ciemnego drewna, nad którymi znajdowało się okienko w ozdobnym obramowaniu. Otworzyła jedno skrzydło i wyszła na zadaszony ganek. Przed sobą miała teraz wysypaną żwirem drogę dojazdową, z obu stron wysadzaną na przemian tulipanowcami i palmami. Tulipanowce właśnie kwitły i wielkie pomarańczowe kwiaty opadały na ziemię, zdobiąc zieloną murawę pobocza.

W pobliżu domu droga biegła prosto, potem zakręcała i pięła się po zboczu wzgórza. Gwen najchętniej poszłaby teraz właśnie tam, postanowiła jednak, że najpierw obejdzie dom i przyjrzy się nietypowemu pokojowi, który miał tylko trzy ściany wewnętrzne i osiem słupów z ciemnego drewna zamiast czwartej. Była to sporej wielkości loggia, podobnie jak pokój Gwen zwrócona ku jezioru. Na marmurowej posadzce stały rattanowe meble, nakryty do lunchu stolik, a po drewnianym słupie wspinała się mała wiewiórka z paskami na futerku.

Uśmiechnęła się do uroczego stworzonka i z powrotem obeszła dom, wkraczając teraz na wysypaną żwirem drogę dojazdową. Szła niespiesznie, licząc drzewa na poboczu. Droga pięła się w górę, spacer wymagał więc trochę wysiłku. Gwen czuła, że jest coraz bardziej lepka od potu, postanowiła jednak, że dopóki nie minie dwudziestego drzewa, nie zatrzyma się, a nawet nie spojrzy za siebie. Konsekwentnie więc parła do przodu, licząc drzewa, wdychając zapach perskich róż i spoglądając na bujne krzewy o liściach w kształcie serca, obsypane jasnobrzoskwiniowymi kwiatami. Robiło się coraz bardziej gorąco, na szczęście nie tak upalnie jak w Kolombo.

Kiedy doszła do dwudziestego drzewa, zrzuciła szal i okręciła się dookoła zachwycona. Zrobiła głęboki wdech, jakby chciała wchłonąć każdą cząstkę otaczającego ją piękna w różnej postaci. Wszystko tu było urzekające i odurzające. Skrzące się jezioro, czerwony dach domu, nawet powietrze. Zapach kwiatów, świetlista zieleń plantacji na wzgórzach, świergotanie ptaków. Wszystko, co żyło, było w ruchu, szczebiotało, brzęczało, kląskało.

Ze swojego punktu obserwacyjnego widziała dom w całej okazałości. Stał równolegle do jeziora, odwrócony do niego tyłem. Portyk był z prawej strony. Z drugiej natomiast najprawdopodobniej dobudowano jedno skrzydło i dlatego dom miał kształt litery L.

Nagle w ten skrzący się, różnobarwny, świergoczący spokój wdarło się nieprzyjemne dla ucha trąbienie i serce Gwen zabiło szybciej. Zachwycona nowym otoczeniem kompletnie straciła poczucie czasu, a przecież to już południe i niebawem zobaczy się z mężem. Wynurzał się właśnie spośród wysokich drzew w towarzystwie jakiegoś mężczyzny. Obaj szli w stronę domu. Laurence kroczył zdecydowanie, widać było, że jest w swoim żywiole. Silny, zwarty i gotowy. Gwen szybko podniosła z ziemi szal, zarzuciła go na ramiona i pobiegła mężowi na spotkanie. Niestety, zbieganie po stromym zboczu okazało się trudniejsze niż wspinaczka. Już po chwili poślizgnęła się na żwirze, trafiając nogą w wystający korzeń. Upadła na twarz i przez moment zabrakło jej tchu.

Kiedy już mogła oddychać, pozbierała się z ziemi, ale niestety o staniu nie było mowy, ponieważ lewa noga zdecydowanie odmawiała posłuszeństwa. Bolała ją kostka, dlatego z powrotem osunęła się na ziemię. Usiadła oszołomiona i otarła ręką brudne, podrapane czoło. Od upału rozbolała ją głowa. Nic dziwnego, skoro wychodząc, zapomniała słomkowego kapelusza, przedtem było przecież o wiele chłodniej, a teraz z nieba lał się żar. Usłyszała spoza wysokich drzew jakieś dźwięki. Dziecko? Chyba raczej kot. A może… szakal? O nie! Nie miała najmniejszego zamiaru czekać, by przekonać się o tym na własne oczy. Zmusiła się więc ponownie, by wstać i, pokonując ból, zaczęła kuśtykać w stronę domu.

Wkrótce dostrzegła drzwi i Laurence'a, który zmierzał ku niej szybkim krokiem.

– Tak się cieszę, że cię widzę! – zawołała zdyszana. – Weszłam na wzgórze, żeby pooglądać okolicę. Niestety, upadłam!

– Niedobrze zrobiłaś, skarbie! Tam są węże, polują na szczury. Poza tym mnóstwo os i robaków, które mogą pokąsać. Lepiej, żebyś sama się jeszcze nigdzie nie oddalała.

– Ale przecież tam jest pełno kobiet zbierających liście herbaty – zaprotestowała Gwen. – Poza tym ja wcale nie jestem tak delikatna, na jaką wyglądam!

– Zaufaj mi. Nie znasz jeszcze tej wyspy tak dobrze jak Tamilowie. Oprzyj się na mnie. Wejdziemy do środka i powiem Naveenie, żeby obandażowała ci nogę. Możemy wezwać doktora z Hatton.

– Chyba nie ma takiej potrzeby. Kim jest Naveena?

– Moją ayah, czyli piastunką. Opiekowała się mną, kiedy byłem dzieckiem. Jestem do niej bardzo przywiązany. Kiedy będziemy mieli dzieci…

Gwen uniosła znacząco brwi i uśmiechnęła się. Laurence też się uśmiechnął i dokończył myśl:

– …będzie się nimi opiekować.

Gwen pogłaskała go po ramieniu.

– A co ja będę robić?

– Na brak zajęcia na pewno nie będziesz narzekać. Wkrótce się o tym przekonasz.

Miło było wracać w jego towarzystwie do domu. Gwen, mimo obolałej kostki, czuła rozkoszne mrowienie z powodu bliskości silnego, ciepłego ciała męża i nie mogła powstrzymać się od czułego gestu. Pogłaskała go po brodzie, dotykając znajomego dołka, a Laurence uśmiechnął się ciepło. Weszli do środka. Laurence przekazał Gwen w ręce Naveeny, która starannie obandażowała jej nogę, a potem małżonkowie rozsiedli się w rattanowych fotelach w loggii.

– No i jak pierwsze wrażenia? – spytał Laurence, spoglądając na Gwen roziskrzonym wzrokiem. – Podoba ci się tu?

– Naturalnie! Jest pięknie i mam zamiar być tu z tobą szczęśliwa!

– Bardzo mnie to cieszy. Ale jestem zły, bardzo zły, że upadłaś. To moja wina. Powinienem był wczoraj porozmawiać z tobą o spacerach po okolicy, ale bolała cię głowa, więc postanowiłem zrobić to później. Jest kilka rzeczy, o których musisz wiedzieć.

– A konkretnie?

– Na przykład to, że dla własnego bezpieczeństwa powinnaś trzymać się z daleka od wszelkich spraw dotyczących robotników na plantacji, także nie zbliżać się do chat, w których mieszkają razem ze swoimi rodzinami.

– Dlaczego?

– Bo naprawdę nie ma tam co oglądać.

– Dobrze. Coś jeszcze?

– Tak jak już mówiłem, lepiej, żebyś nie chodziła po okolicy sama…

Gwen prychnęła cicho.

– …dopóki się ze wszystkim nie zapoznasz.

– Dobrze.

– I pamiętaj, tylko Naveena ma prawo widzieć cię w koszuli nocnej. Nikt więcej. I to ona będzie podawać ci o ósmej rano herbatę. Czyli, jak tu mówimy: „herbatę do łóżka”.

Gwen uśmiechnęła się.

– Ale oprócz herbaty ty też będziesz jeszcze w moim łóżku?

– Kiedy tylko będę mógł.

Gwen posłała mu ręką pocałunek.

– Nie mogę się tego doczekać…

– Ja też. A poza tym, Gwen, niczym się nie martw. Na pewno już niebawem poznasz to miejsce i poczujesz się jak w domu. Jutro poznasz żony innych plantatorów. Dokładniej, dwie. Jedna, bardzo wesoła i sympatyczna, to starsza już pani, ale Florence Shoebotham jest jeszcze młoda i może w wielu sprawach okazać się bardzo pomocna.

– Mam je poznać już jutro? Przecież ja nie mam co na siebie włożyć!

Laurence uśmiechnął się.

– Wiedziałem, że to powiesz! Nie martw się. McGregor już wysłał jednego z robotników do Hatton na stację po twój kufer. McGregora przedstawię ci później, a także resztę moich pracowników. Bo teraz na pewno będziesz chciała zajrzeć do skrzyni przysłanej przez dom towarowy Selfridge'a. Podejrzewam, że są tam rzeczy, które zamówiłaś przed wyjazdem?

– I nie mylisz się!

Twarz Gwen pojaśniała w uśmiechu, bo kiedy pomyślała o zawartości skrzyni, od razu zrobiło się jej lżej na duszy. Był tam przecież nie tylko piękny kryształ z Waterford, lecz i suknia! Krótka suknia wizytowa, ozdobiona srebrzystymi i różowymi frędzlami. Doskonale pamiętała ten dzień, kiedy Fran nalegała, żeby Gwen koniecznie sprawiła sobie taką suknię.

Fran! Kochana Fran, która już za dziesięć dni zawita na Cejlon!

Nagle tuż obok załopotały skrzydła. Czarna wrona z wielkim dziobem przefrunęła nad stolikiem, częstując się w przelocie bułeczką z koszyka. Zaśmiali się oboje.

– Trzeba przyznać, że ptaków i zwierząt macie tu zatrzęsienie – stwierdziła Gwen. – Miałam już okazję widzieć wiewiórkę w paski, jak wchodziła po słupie na dach.

– Są tu dwie. Mają na dachu gniazdo. Ale bądź spokojna, wiewiórki są absolutnie nieszkodliwe.

– I bardzo dobrze, bo ta w paski mi się spodobała.

Gwen musnęła palcami dłoń męża, a on podniósł jej rękę do ust.

– I teraz ostatnia sprawa, Gwen. Prawie o tym zapomniałem. Prowadzenie domu to wyłącznie twoje zadanie. Ty rządzisz tu wszystkim, także naszą służbą. Podlegają tobie. Ja do niczego nie będę się wtrącał. Na początku może nie będzie ci łatwo, bo nasi służący za długo mieli wolną rękę. Jestem jednak pewien, że sobie z tym poradzisz i zmusisz ich do posłuchu.

– I ja mam taką nadzieję. Opowiedz mi, proszę, o plantacji. Jak dotąd, niewiele o niej słyszałam.

– O plantacji? No cóż… Pracują u mnie głównie Tamilowie. Są, w przeciwieństwie do większości Syngalezów, bardzo pracowici. Zatrudniam około tysiąca pięciuset robotników i dbam o nich dobrze. Zapewniam coś w rodzaju szkoły dla ich dzieci, także ambulatoryjną opiekę zdrowotną. Oprócz wynagrodzenia przysługują im jeszcze inne świadczenia, na przykład dofinansowanie przy zakupie ryżu. Poza tym mają tu sklep.

– A jak się robi herbatę?

– To długi proces. Któregoś dnia zabiorę cię do naszej fabryki herbaty i wszystko pokażę.

– Świetnie!

– Teraz, kiedy już wszystko uzgodniliśmy, możemy zrobić sobie popołudniową sjestę.

Wstał, a Gwen bezwiednie objęła się ramionami i zrobiła głęboki wdech pewna, że teraz nastąpi coś bardzo miłego, skoro wspomniał o sjeście. Zwłaszcza że nachylił się i pocałował ją w czoło. Zamknęła oczy i uśmiechnęła się. Niestety, kiedy je otworzyła, zobaczyła, że on już odchodzi.

– Spotkamy się wieczorem, Gwen. Przepraszam, ale koniecznie muszę teraz porozmawiać z McGregorem. O czwartej, jak zwykle, w fabryce będą trąbić. Trochę głośno, ale nie przejmuj się tym. Odpocznij, najlepiej się zdrzemnij.

W oczach Gwen zakręciły się łzy. Szybko otarła je serwetką, nakazując sobie spokój. W końcu wiedziała dobrze, że Laurence ma mnóstwo pracy, a plantacja jest najważniejsza. A jednak nie mogła oprzeć się wrażeniu, że jej ukochany mąż, człowiek niewątpliwie wrażliwy, zachowuje wobec niej lekki dystans. Nie sposób było tego nie zauważyć.

3

Następnego dnia Gwen na moment przystanęła przy oknie, by podziwiać zachód słońca. Niebo i woda przybrały prawie identyczny złocisty odcień, natomiast wzgórza otaczające jezioro były w najprzeróżniejszych odcieniach sepii. Gwen przebrała się i stanęła przed lustrem wpatrzona w swoje odbicie. Gęste, wijące się włosy zwinięte były nad karkiem i z pomocą służącej dodatkowo umocnione ozdobnym sznureczkiem ze srebrnymi paciorkami. Tego wieczoru fryzura musiała być idealna, ponieważ Laurence zaprosił na kolację gości, by przedstawić nową panią na plantacji Hoopera, i Gwen chciała prezentować się jak najlepiej. Jednak nowej sukni nie włożyła. Postanowiła, że poczeka z tym do przyjazdu Fran. Na pewno znakomicie się sprawdzi, kiedy razem z kuzynką będą ćwiczyć charlestona. A na ten wieczór wybrała krótką jasnozieloną suknię z obniżonym stanem, z szyfonowymi klinami i głębokim dekoltem obszytym koronką.

Ktoś zapukał do drzwi.

– Proszę!

W progu stanął Laurence. Zatrzymał się wpatrzony w żonę. Miał na sobie czarny garnitur, białą kamizelkę i taką samą muszkę, a włosy wyjątkowo starannie zaczesane z przedziałkiem. Patrzył na nią tak, że zadrżała i wstrzymała oddech.

– Ja… Ty… Na Boga! Gwendolyn!

– Wyglądasz szalenie elegancko, Laurence. Jestem pod ogromnym wrażeniem, przecież zwykle widzę cię w szortach.

Podszedł, objął żonę i musnął wargami jej kark.

– Wyglądasz zachwycająco, skarbie.

Czuła na szyi jego ciepły oddech, co było rozkoszne i dawało pewność, że ta noc będzie cudowna. Bo czyż można zwątpić w takiego mężczyznę jak Laurence? Jest taki silny, poza tym wystarczy znaleźć się blisko niego i już czujesz, że jesteś pożądana i bezpieczna. Całkowicie. Nic złego na pewno ci się nie przytrafi.

– Mówię to z pełnym przekonaniem – dodał. – Wszystkie panie, kiedy zobaczą tę sukienkę, zzielenieją z zazdrości.

Gwen spojrzała na połyskującą suknię.

– Ale ona jest taka krótka…

Laurence uśmiechnął się.

– Owszem! Może to wstrząśnie naszymi gośćmi, ale nie szkodzi. Lekki wstrząs od czasu do czasu przyda się każdemu. Gwen, nie zapomnij o narzutce. Po zachodzie słońca robi się tu naprawdę chłodno, nawet przy kominku. Chyba zauważyłaś to wczoraj?

Poprzedniego dnia wieczorem Laurence był bardzo zajęty sprawami plantacji, w związku z czym do wspólnych miłych godzin przy kominku nie doszło. Jedyną atrakcją było życzenie dobrej nocy pani domu przez całą służbę. Zaczęło się to punktualnie o dziewiątej, przy czym absolutnie zachowano hierarchię ważności, ponieważ jako pierwszy pojawił się kamerdyner w turbanie, zawiadujący całym domem. Potem kucharz, zwany tu appu, z głową z tyłu pozbawioną włosów aż po ciemię. Włosy, jakie mu pozostały, czyli te na czubku głowy, upięte były w fantazyjny koczek. Rysy twarzy zdradzały, że musiał mieć przodków w Indochinach. Ubrany był w niebiesko-złocisty sarong i długi biały fartuch. Po kucharzu przyszła kolej na Naveenę, która przyniosła kozie mleko, gorące i posłodzone miodem, a nie – co podkreśliła – cukrem kokosowym, i uśmiechając się miło, również życzyła Gwen dobrej nocy. Potem pojawili się następni: najmłodsi służący, czyli chłopcy do posług, w sumie pięciu. Ustawili się w szeregu i zgodnym chórem życzyli jej dobrej nocy. Na koniec przyszli pomocnicy zatrudnieni w kuchni. Ci z kolei nie odezwali się ani słowem, tylko z wzrokiem wbitym w bose stopy skłonili się i wyszli. Po tej ceremonii Gwen mogła już się położyć, niestety znów sama. Ale uczyniła to tym razem chętnie, bo stłuczona kostka dawała jej się we znaki.

Teraz, kiedy sobie przypomniała ten wieczorny rytuał, nie mogła się powstrzymać od uśmiechu.

– Co cię tak rozbawiło? – spytał Laurence.

– Przypomniałam sobie, jak wczoraj wieczorem cała służba przyszła powiedzieć mi dobranoc.

– No cóż… Taki mamy tu zwyczaj. Ale nie przejmuj się, z czasem do wszystkiego przywykniesz.

Pocałował ją w usta, otulając je zapachem dobrego mydła i cytryn, a potem ramię w ramię wyszli z pokoju, kierując się do salonu, gdzie przed kolacją miały być podane koktajle.

– Laurence, powiedz mi, czym tak pachnie Naveena?

– Dokładnie nie wiem, ale odkąd sięgam pamięcią, pachnie tak samo. Chyba kardamonem i gałką muszkatołową.

– Pracuje tu od dawna?

– Tak. Mówiłem ci już. Od chwili kiedy matka wyszukała ją wśród miejscowych dziewcząt i zatrudniła jako moją ayah.

– Biedna Naveena! Na pewno niełatwo jej było poradzić sobie z rozbrykanym chłopczykiem.

– Z pewnością! – przytaknął z uśmiechem. – Dzięki mojej matce zachowało się wiele pamiątek rodzinnych, takich jak listy, albumy ze zdjęciami, metryki czy akt małżeństwa. Jest tam z pewnością również kilka zdjęć Naveey, kiedy była o wiele młodsza.

– Bardzo bym chciała zobaczyć te pamiątki, bo chcę wiedzieć o tobie wszystko.

– Niestety, ja sam tego dawno nie widziałem, ponieważ ma je moja siostra w Anglii. Nie mogę się doczekać, kiedy poznasz Verity.

– Ja też. Szkoda, że nie było jej na naszym ślubie. Mam nadzieję, że niebawem złoży nam wizytę. Mogłaby wtedy przywieźć ze sobą albumy ze zdjęciami rodzinnymi.

Laurence pokiwał głową.

– Naturalnie. Poproszę ją o to.

– A czy Naveena opiekowała się też Verity?

– Nie. Opiekowała się nią inna kobieta, młodsza od Naveeny, dopóki Verity nie rozpoczęła nauki w szkole z internatem. Biedna Verity… Kiedy umarli nasi rodzice, miała dopiero dziesięć lat.

– A co stanie się z Naveeną, kiedy będzie za stara, by pracować?

– Wtedy my będziemy się nią opiekować – powiedział i wstał, by otworzyć oszklone drzwi. – Wyjdziemy przez werandę.

– Dobrze.

Zrobiła jeden krok i stanęła zasłuchana w odgłosy przyrody. Cała ta urocza gama dźwięków narastała, by na chwilę ucichnąć, a potem powrócić z jeszcze większą siłą. Słychać było też szmer płynącej wody i grę cykad, a nad krzewami spowitymi w ciemność przemykały ogniki.

– To świetliki – wyjaśnił Laurence.

– Aha… – szepnęła zachwycona Gwen, kierując wzrok ku płonącym pochodniom koło jeziora.

– Pomyślałem sobie, że o północy możemy się przejść – dodał. – Jezioro jest znakomicie oświetlone, bo i pochodniami, i światłem księżyca.

Gwen, zachwycona perspektywą wędrowania przez tę pachnącą, gwarną noc, uśmiechnęła się promiennie.

– Poza tym – ciągnął Laurence – w nocy ryzyko natknięcia się na bawoła wodnego jest o wiele mniejsze. Mają słaby wzrok, ale są agresywne. Potrafią ubóść, a nawet stratować. Ale nie martw się. Bawołów mamy tu bardzo niewiele, natomiast tam, na płaskowyżu, w Parku Narodowym Horton Plains, jest ich mnóstwo.

Przeszli do salonu i wkrótce pojawili się pierwsi goście, Florence i Gregory Shoebothamowie. Panowie, pochłonięci rozmową, stanęli przy barku. Panie natomiast usiadły na kanapie. Florence, wystrojona w długą prawie do kostek żółtą suknię, jak typowa Angielka była szeroka w biodrach i wąska w ramionach. Poza tym dość tęga, o podwójnym podbródku, który trząsł się za każdym razem, kiedy wydawała z siebie cienki, piskliwy głos, absolutnie niepasujący do jej imponujących kształtów.

– Jest pani bardzo młoda, miejmy jednak nadzieję, że poradzi pani sobie ze wszystkim.

Gwen bardzo się starała nie wybuchnąć śmiechem na dźwięk głosu swojej rozmówczyni.

– Poradzić sobie? To znaczy z czym?

Florence, zanim udzieliła odpowiedzi, wyjęła zza pleców poduszkę, położyła ją sobie na podołku i przysunęła się bliżej do Gwen, a ta zauważyła, że kobieta ma niskie czoło i siwiejące już włosy, które sądząc po fryzurze, bardzo trudno było ujarzmić. Poza tym czuć było od niej dżin i zapach niemytego ciała.

– Przede wszystkim przyzwyczaić się do tutejszego życia – powiedziała. – Dobrze by było, gdyby posłuchała pani mojej rady i nie spoufalała się ze służbą, bo nic dobrego z tego nie wyniknie. Poza tym oni wcale nie oczekują od nas uprzejmości. A tych, którzy tacy właśnie są, wcale nie darzą szacunkiem.

– W Anglii zawsze byłam uprzejma i życzliwa wobec mojej pokojówki.

– Ale tu jest inaczej. Bo kolorowi to inni ludzie. Przekona się pani. Nie ma sensu być w stosunku do nich życzliwym, bo jak powiedziałam, nic dobrego z tego nie wyniknie. I niech pani pamięta, że najgorsze są kundle.

Kundle. Gwen naturalnie domyślała się, o co chodzi, i absolutnie jej się nie podobało, że wyraz ten został użyty w tym właśnie kontekście.

– Po prostu trzeba traktować ich jak dzieci – pouczała dalej Florence. – I pilnować swojego dhobi. Nie dalej jak w zeszłym tygodniu zorientowałam się, że moje jedwabne chińskie piżamy znikły, a w ich miejsce pojawiły się jakieś stare, prawdopodobnie z bazaru w Hatton.

Gwen była zbita z tropu. Jak ma pilnować swojego dhobi, kiedy nie ma pojęcia, kto lub co to jest?

Dyskretnie rozejrzała się dookoła. Nadeszli nowi goście. Laurence zapowiedział, że będzie to raczej kameralne przyjęcie, a tymczasem pojawiło się już kilkanaście par. Rozejrzała się więc jeszcze raz, wyławiając wzrokiem męża, który jednak na nią nie patrzył, ponieważ zajęty był rozmową z łysym jak kolano mężczyzną o uszach odstających jak rączka przy czajniczku. Gwen z trudem powstrzymała się, by nie wybuchnąć śmiechem.

– Prawdopodobnie rozmawiają o cenach herbaty – wyjaśniła Florence, podążając wzrokiem za jej spojrzeniem.

– O cenach herbaty? Czyżby pojawiły się jakieś problemy?

– Przeciwnie, moja droga. Żadnych problemów. Wiedzie nam się świetnie. Najlepszym tego dowodem może być nowy daimler twego męża.

Gwen uśmiechnęła się.

– O, tak.Ten samochód jest wspaniały.

W tym momencie stojący przy drzwiach chłopiec w białym fartuchu uderzył w mosiężny gong.

– Proszę się nie martwić – dodała pospiesznie Florence, odkładając na bok poduszkę. – Ja zawsze pani pomogę, z największą ochotą. Pamiętam przecież bardzo dobrze, jak to jest, kiedy jest się młodą, świeżo upieczoną mężatką.

I wyciągnęła rękę. Gwen zrozumiała ten gest i pomogła zwalistej kobiecie wstać, po czym obie, z resztą towarzystwa, udały się do jadalni skąpanej w blasku świec w srebrnych kandelabrach i wypełnionej słodkim zapachem pachnącego groszku w szklanych wazonach. Dopiero teraz Gwen zauważyła młodą, szczupłą kobietę uśmiechającą się promiennie do Laurence'a. Miała zielone oczy, mocno zarysowane kości policzkowe, długą szyję i bardzo ciekawie upięte włosy. Kiedy patrzyło się z przodu, widać było krótkie włosy ułożone w fale. Ale kiedy blondynka przekręciła głowę, okazało się, że włosy są długie, upięte z tyłu głowy w elegancki kok. Kobieta obwieszona była rubinami, ale jej czarna suknia wydawała się skromna. Nieznajoma bardzo spodobała się Gwen. Może kiedyś będą mogły się zaprzyjaźnić?

Przy stole, z lewej strony Gwen, usiadł sympatyczny mężczyzna w okularach. Przedstawił się jako John Partridge. Miał wystający podbródek, szczeciniasty wąsik i szare oczy o łagodnym spojrzeniu. Wyraził nadzieję, że Gwen zdążyła się już zadomowić na wyspie, i poprosił, by zwracała się do niego po imieniu.

Gwen czuła, że oczy wszystkich zwrócone są na nią. Nie trwało to jednak długo, ponieważ wszyscy brali udział w niezwykle ożywionej rozmowie. Plotkowano o ostatnich wydarzeniach w Nuwara Eliya. Kto jest kim w tym mieście, kto co ostatnio zrobił, komu i dlaczego. Gwen, która nikogo tu jeszcze nie znała, słuchała tego jednym uchem. W pewnym momencie łysy mężczyzna z odstającymi uszami walnął pięścią w stół i wszyscy ucichli.

– Dla mnie to największa kompromitacja – oświadczył. – Przecież mogli ich powystrzelać.

– John, o kim on mówi? – szepnęła Gwen.

– W Kandy doszło niedawno do zamieszek. Rząd brytyjski zareagował bardzo brutalnie, a to z kolei wywołało wielkie poruszenie, ponieważ, jak mówią ludzie, zamieszki wcale nie były skierowane przeciwko Brytyjczykom, lecz chodziło o kwiaty pamięci.

– Czyli nam, Brytyjczykom, nic nie zagraża?

– Nie. Jednak jest to okazja, by niektórzy starzy pułkownicy głośno wypowiadali się na temat wydarzeń sprzed dziesięciu lat, kiedy to Brytyjczycy strzelali do grupy muzułmanów, co było poważnym błędem.

– To, co pan mówi, nie brzmi optymistycznie.

– Naturalnie, że nie. Owszem, Cejloński Kongres Narodowy nie domaga się jeszcze całkowitej niepodległości, tylko większej autonomii. Ale to tylko kwestia czasu i Cejlon pójdzie za przykładem Indii. Jeszcze nie dziś, nie jutro, ale kiedyś na pewno. Wspomni pani moje słowa.

– Czy pan jest socjalistą?

– Nie, moja droga. Jestem lekarzem – odparł z uśmiechem, zaraz jednak spoważniał. – Problem polega na tym, że do Rady Legislacyjnej wybrano tylko trzech przedstawicieli Kandy, w związku z czym kilku kandyńczyków wystąpiło z Cejlońskiego Kongresu Narodowego i utworzyło Kandyńskie Zgromadzenie Narodowe. I temu należy przyglądać się bardzo dokładnie, tak samo jak Związkowi Młodzieży Lankijskiej, który zaczyna być w opozycji do Brytyjczyków.

Gwen spojrzała na Laurence'a, siedzącego na drugim końcu stołu, z nadzieją, że da teraz uzgodniony z nią znak, aby panie mogły wstać od stołu. Ale nie udało jej się pochwycić jego spojrzenia.

Dyskusja przy stole trwała w najlepsze.

– Żywimy ich, zaspakajamy ich potrzeby, dajemy dach nad głową – perorował jakiś mężczyzna. – Czego więcej mogą chcieć? Ja osobiście…

– Oczywiście, że można jeszcze wiele zrobić – odezwał się podniesionym głosem Laurence, wyraźnie starając się zapanować nad sobą. – Ja na przykład zbudowałem im szkołę, do której prawie nikt nie chodzi. I to jest problem, nad którym warto się zastanowić.

Włosy nad czołem miał w nieładzie; to dowód, że nie raz przeczesywał je palcami. Jak zawsze, kiedy był zdenerwowany czy zażenowany. I z tą sterczącą czupryną wyglądał tak młodzieńczo, że Gwen najchętniej podbiegłaby teraz do niego i mocno uściskała.

Doktor dotknął jej dłoni.

– Cejlon to Cejlon, proszę pani. Już niebawem pani sama wyrobi sobie zdanie o tym, co tu się dzieje. Do zasadniczych zmian jeszcze daleko, ale nie możemy pozostać głusi na przesłanie Ghandiego o swaraj.

– Swaraj?

– Samorządność. Autonomia.

– Rozumiem. Czy to złe?

– Na tym etapie? Kto to może wiedzieć…

Goście już wyszli i Gwen wróciła do swego pokoju. Po chwili niespodziewanie zjawił się tam Laurence. Opadł na łóżko i zastygł. Przez głowę Gwen przemknęła myśl, że w kominku płonie ogień i jest okropnie gorąco, więc spacer nad jezioro o północy byłby świetnym pomysłem…

– Chodź tu do mnie, Gwen.

Podeszła do łóżka i położyła się obok niego. Wtedy uniósł się nieco oparty na łokciu i stwierdził:

– Jaka ty jesteś piękna!

– Dziękuję, kochany. Powiedz mi, kim była ta kobieta w czarnej sukni? Nie miałam okazji z nią porozmawiać.

– W czarnej?

– Tak. Tylko jedna kobieta miała na sobie czarną suknię.

– Już wiem. Chodzi ci o Christine Bradshaw. To Amerykanka. Wdowa. Ernest, jej mąż, był bankierem, dlatego ma tyle biżuterii.

– Wcale nie wygląda na nieutuloną w żalu wdowę – stwierdziła Gwen, popatrując z przyjemnością na jego szczupłą, inteligentną twarz o ładnych rysach. – Laurence, kochasz mnie, prawda?

Wyraźnie go zaskoczyła.

– Dlaczego o to pytasz, Gwen?

– Bo… po prostu czuję się tu trochę samotna. A chciałabym być razem z tobą.

– I jesteśmy. Teraz jesteśmy.

– Nie o to mi chodzi.

Zapadła cisza, Gwen zdecydowała się na zmianę tematu.

– Laurence, co to za drzewo rośnie za oknem? Wygląda jak czereśnia.

– O Boże! Chyba nie jadłaś owoców?!

Gwen kiwnęła głową.

– No to już wiesz, jakie są gorzkie. Z tych owoców robią tu sos. Ja ani tych owoców, ani sosu nie biorę do ust – oświadczył.

Nagle, zanim zdążyła pomyśleć, poczuła na sobie ciężar jego ciała. Przygniótł ją i zaczął całować. Jego oddech pachniał alkoholem, ale Gwen nie miała nic przeciwko temu. Zarumieniona, rozchyliła usta i w tym momencie Laurence poderwał głowę i tylko powiódł delikatnie palcem wokół jej warg. A potem stało się coś dziwnego, zrobił głośny wdech i wyczuła, że cały stężał. Jego spojrzenie było dziwnie niepewne.

Zaniepokojona musnęła palcem jego policzek. Bardzo chciała, by ten jego nieoczekiwany nastrój minął, ale tak się nie stało. Spojrzał na nią, bardzo przenikliwie, jakby chciał przejrzeć ją na wylot albo jakby kompletnie nie wiedział, kim ona jest, po czym wstał i wyszedł.

Zaskoczona, na moment znieruchomiała, a potem zerwała się z łóżka i wybiegła na korytarz. Laurence był już przy schodach. Chciała go zawołać, ale zrezygnowała; wolała, by nikt ze służby nie widział, jak goni swego męża. Wróciła do pokoju, oparła się plecami o drzwi i postała tak chwilę, czekając, aż oddech się uspokoi. Potem zamknęła oczy i poddała się przykremu uczuciu samotności, pustki, rozczarowania, bo o spacerze wokół oświetlonego pochodniami jeziora musiała zapomnieć.

Co, u diabła, dzieje się z Laurence'em?!

Rozebrała się i weszła do łóżka. Przyzwyczajona do prostych, nieskomplikowanych uczuć, była całkowicie zbita z tropu jego reakcją. Dlaczego wyszedł, skoro ona tak pragnęła jego objęć? Dlaczego? Była rozżalona. Tęskniła za domem rodzinnym, za bliskimi. Ojciec na pewno poklepałby ją teraz po ręku i powiedział: „Głowa do góry! Będzie dobrze!”.

Matka spojrzałaby ze współczuciem, a po chwili przyniosłaby kubek gorącego kakao. Kuzynka Fran, niby niewzruszona, też powiedziałaby kilka słów otuchy. Gwen bardzo by chciała być podobna do wesołej, pełnej życia Fran. Co prawda, kuzynka chodziła na spotkania z medium, Madame Sostarjinski. Nikt tego nie pochwalał, ale też i nie naciskał, żeby zrezygnowała. Fran przecież straciła oboje rodziców, kiedy „Titanic” zatonął.

Niespokojne myśli o mężu nadal przemykały przez głowę Gwen. Była pewna, że tej nocy nie zaśnie. Leżała z otwartymi oczami i rozmyślała. O tym, że Laurence wyszedł na pewno nie bez powodu. Jak wytłumaczyć to jego dziwne spojrzenie?

Strona redakcyjna

Tytuł oryginału: The Tea Planter’s Wife

Pierwsze wydanie: Penguin Books, 2015

Opracowanie graficzne okładki: Emotion Media

Redaktor prowadzący: Małgorzata Pogoda

Opracowanie redakcyjne: Barbara Żebrowska

Korekta: Jolanta Nowak

© 2015 by Dinah Jefferies

© for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o. Warszawa, 2016

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

HarperCollins jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers, LLC. Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela.

Ilustracja na okładce: iStock i HQN. Wszystkie prawa zastrzeżone.

HarperCollins Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B lokal 24-25

www.harlequin.pl

ISBN 978-83-276-1936-5

Konwersja do formatu EPUB:
Legimi Sp. z o.o.