Tytuł oryginału: Geekerella

Copyright © Ashley Poston, 2017

Copyright © Wydawnictwo Poznańskie sp. z o.o., 2018

Copyright © for the Polish translation

by Wydawnictwo Poznańskie sp. z o.o., 2018

Redaktor prowadząca: Milena Buszkiewicz

Redakcja: Natalia Szczepkowska

Korekta: Joanna Pawłowska

Projekt layoutu: Timothy O’Donnell

Skład i łamanie: Klaudia Kumala

Projekt okładki i ilustracje: Dan Sipple

Adaptacja okładki: Magda Bloch

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej: Dariusz Nowacki

Zezwalamy na udostępnianie okładki książki w internecie.

eISBN 978-83-7976-987-2

WE NEED YA

Grupa Wydawnictwa Poznańskiego sp. z o.o.

ul. Fredry 8, 61-701 Poznań

tel.: 61 853-99-10

fax: 61 853-80-75

redakcja@weneedya.pl

Niniejsza praca jest dziełem fikcji. Wszelkie nazwy, postaci, miejsca i wydarzenia są wytworem wyobraźni autorki. Wszelkie podobieństwo do osób prawdziwych jest całkowicie przypadkowe i niezamierzone.

Mojej Drużynie:

żebyśmy przeżyli

jeszcze wiele

wspaniałych przygód

MACOCHA ZNOWU GRASUJE.

Na kuchennym stole leżą rozrzucone kupony: zniżkowe, na loterię, z różnymi gratisami. Moja macocha siedzi wyprostowana jak struna na jednym ze skrzypiących, drewnianych krzeseł, ostrożnie wycinając kolejny kupon. Zebrane na czubku głowy farbowane na blond włosy układają się w idealne loki, a szminka na ustach ma kolor krwi. Jej biała bluzka jest nieskazitelna, a ciemna ołówkowa spódnica idealnie wyprasowana. Macocha z pewnością spotyka się dzisiaj z potencjalną klientką.

– Skarbie, musisz się dzisiaj pośpieszyć – mówi, pstrykając na mnie palcami.

Maszeruję do kontuaru i otwieram puszkę z kawą. Wydobywa się z niej silny i tani zapach – jedyny, jaki znam z dzieciństwa. Nawet lepiej, skoro teraz nas nie stać na nic lepszego, chociaż wiem też, że nie powstrzymuje to macochy przed zamawianiem każdego ranka dirty chai latte z podwójnym espresso i mlekiem sojowym, by zapłacić za nią jedną z dziesiątek kart kredytowych.

Catherine – moja macocha – przymierza się z nożyczkami do kolejnego czasopisma.

– I żadnych węglowodanów dzisiaj. Taka spuchnięta się dzisiaj czuję, a mam po południu spotkanie z przyszłą młodą parą. Duży ślub. To arystokratka, niesamowite, prawda?

W Charleston? Nic mnie już tutaj nie zdziwi. Każdy jest tutaj arystokratą, Córką Konfederacji albo dzieckiem polityka – Thronhilla albo Fishburne’a, albo Van Noya, albo Pickneya, albo jednego z wielu innych słynnych charlestonowskich nazwisk. A mnie to nic nie obchodzi.

Wsypuję dwie miarki kawy do ekspresu – i zaraz jeszcze jedną, na wszelki wypadek. Czuję, że ten dzień wymaga trzeciej miarki. Może dodatkowa porcja kofeiny sprawi, że macocha i bliźniaczki wyjdą przed dziewiątą. To chyba nie jest wydumane życzenie, prawda?

Spoglądam na zegar mikrofalówki. Ósma dwadzieścia cztery. O ile bliźniaczki nie zaczną się poruszać z prędkością warpową, ledwo się wyrobię. Odmawiam cichą modlitwę do Pana Światła albo Q, czy kto tam mnie słucha. Proszę, niech chociaż raz macocha z bliźniaczkami wyjdą z domu o czasie. Równo o dziewiątej na Hello, America ma się dokonać historyczna chwila dla Starfield, a ja nie zamierzam tego przegapić. Nie zamierzam. Wreszcie, po latach opóźnień, zmianie reżysera i problemach z dystrybucją, ukaże się film – reboot, ale nie można wymagać zbyt wiele – a dzisiaj mają ogłosić wyczekiwane od dawna wieści o obsadzie głównych ról, fabule i tak dalej. Przez Catherine i bliźniaczki przegapiłam maratony Starfield, seans ostatniego epizodu o północy w kinach, a także spotkania z twórcami na konwentach, ale tego nie przegapię.

– Chcą złożyć przysięgę pod magnoliami na plantacji Boone Hall – ciągnie macocha. – Wiesz, odkąd Ryan Reynolds i jego żona wzięli tam ślub, mają zajęte wszystkie terminy.

Catherine zajmuje się organizowaniem ślubów. Widziałam, jak całe weekendy spędza na ręcznym doszywaniu cekinów na bieżnikach i wytłaczaniu zaproszeń w drukarni w centrum. Sądząc po oddaniu, z jakim planuje każdy szczegół, łącznie z rodzajem tkaniny na obrusy i kolorem kwiatów w wazonach, można by pomyśleć, że to z powodu przykrego końca jej własnego szczęśliwego małżeńskiego pożycia, ale to nieprawda. Ona po prostu chce, by jej wesela były niczym z okładek „Vogue” albo „InStyle”, a zdjęcia z nich bez końca krążyły na Instagramie i Pintereście. Chce być z tego znana, ponieważ zainwestowała w biznes całą wypłatę z ubezpieczenia ojca. No, w jej biznes i wszystko, co jest „niezbędne” dla jej „wizerunku”.

– Chcę przynajmniej wyglądać, jakbym robiła zakupy u Tiffany’ego – mówi bardziej do siebie niż do mnie. To ta sama gadka, co zawsze. Jak to kiedyś chodziła do Tiffany’ego. Jak to zapraszano ją na gale na plantacji Boon Hall. Jak to była szczęśliwą mężatką z dwiema ślicznymi córeczkami. Mnie – przybranej córki – oczywiście nigdy nie wspomina. Catherine kończy wycinanie kuponu, wzdychając. – Ale to wszystko było kiedyś. Zanim twój ojciec zostawił mnie i dziewczynki w tym okropnym domu.

I na to czekałam. Znowu wszystko moja wina. Jakbym to ja wydała wszystkie jej oszczędności. Jakby to była wina taty. Sięgam po kubek ze Starfield – jedyną należącą do taty rzecz, jaka mi została – i nalewam sobie kawy.

Pies sąsiadów zaczyna szczekać na przebiegającego przez ulicę mężczyznę w dresie. Mieszkamy na obrzeżach słynnej zabytkowej dzielnicy, nie dość starej, by stać się atrakcją turystyczną, lecz nie dość nowej, by przejść renowację – chociaż nas i tak nie byłoby na to stać. Dwie przecznice dalej znajduje się College Charleston. Nasz dom to jeden z ostatnich, które przetrwały huragan Hugo, jaki przetoczył się przez Karolinę Południową jeszcze przed moimi narodzinami. Budynek przecieka tu i tam, jak wszystko, co dobre i stare. Mieszkałam tutaj całe życie. Nie znam nic innego.

Catherine nienawidzi go z całego serca.

Zapach kawy jest wyrazisty i orzechowy. Upijam łyk i prawie odpływam. Niebo w gębie. Macocha chrząka znacząco, więc nalewam kawy do jej ulubionego kubka: białego z różowymi kwiatkami. Dwie kostki cukru (jedyna słodycz, na jaką sobie pozwala w ciągu dnia), delikatnie mieszana, z trzema kostkami lodu.

Odbiera ją, nawet nie podnosząc wzroku znad czasopisma. A potem, kiedy jamnik sąsiadów zaczyna głośno wyć, odstawia kubek.

– Kiedy ten kundel wreszcie nauczy się siedzieć cicho? Giorgio ma już wystarczająco dużo problemów.

Catherine lubi udawać, że jest ze wszystkimi w dobrej komitywie, a już w szczególności z ludźmi, których uważa za istotnych. Pan Ramirez – Giorgio – jest bankierem, co oznacza, że posiada mnóstwo pieniędzy, a te automatycznie dają mu wpływową pozycję w country klubie, czyniąc go ważną osobistością.

– Jeśli się zaraz nie zamknie – ciągnie tym swoim chłodnym, obojętnym tonem – sama pójdę założyć mu kaganiec.

– On się nazywa Franco – przypominam jej. – I nie lubi być uwiązany.

– Trudno, wszyscy musimy nauczyć się radzić z rozczarowaniem – odpowiada i upija kolejny łyk kawy. Jej krwistoczerwone usta wykrzywiają się, zaraz oddaje mi kubek z powrotem. – Za gorzka. Popraw się.

Niechętnie wrzucam do naparu kolejną kostkę lodu. Catherine znowu pije i tym razem kawa jest najwyraźniej wystarczająco lurowata, bo kubek ląduje obok sterty kuponów, a macocha wraca do przeglądania kącika z plotkami w czasopiśmie.

– No i?

Waham się, spoglądając to na kubek, to na nią, i zastanawiam się, czy o czymś nie zapomniałam. Robię to od siedmiu lat i nie wydaje mi się, bym coś przegapiła.

Na zewnątrz pies wydaje żałosny skowyt. Ach.

Catherine unosi cienką kreskę brwi.

– Jak tu spędzić spokojny poranek, jak to zwierzę tak wyje? – przybiera ten swój ton zapracowanej bizneswoman. – Gdyby Robin jeszcze tu był…

Patrzę na nią z szeroko otwartymi ustami. Już mam powiedzieć, że też tęsknię za tatą, że też mi go brak… ale coś mnie powstrzymuje. Albo ja się powstrzymuję. To wszystko przez niedobór kawy. Jeden łyk nie daje tyle odwagi w wersji instant, co cały kubek. Poza tym nie chcę wkurzyć Catherine. Chcę, żeby upoiła się kofeiną, uspokoiła i wyniosła za drzwi.

Przerzuca stronę magazynu i sięga znowu po nożyczki, żeby wyciąć kupon na zimową kurtkę. Mamy czerwiec. W Karolinie Południowej.

Wtedy Catherine chrząka raz jeszcze.

– Danielle, zrób coś z tym kundlem, żeby się wreszcie uciszył.

– Ale…

– Teraz – mówi macocha, dając mi znak, żebym się pośpieszyła.

– Jasne, królowo – burczę pod nosem.

Kiedy Catherine odkłada kupony i wczytuje się w artykuł o najnowszej stylizacji Jessiki Stone na czerwonym dywanie, wyjmuję z lodówki resztki wczorajszych steków i wybiegam przez tylne drzwi.

Biedny Franco, brązowy jamnik z brudną czerwoną obrożą, siedzi w błocie za budą, bijąc ogonem w kałużę. Patrzy na mnie przez wyłamaną sztachetę w płocie. Zeszłej nocy padało i budę zalało, zupełnie tak, jak ostrzegałam pana Ramireza – to znaczy Giorgia.

Pan Ramirez przyprowadził Franka do domu kilka tygodni po tym, jak ożenił się po raz drugi. Chyba chciał w ten sposób wynagrodzić sobie brak potomka. Jednak od rozwodu, czyli od kilku już lat, praktycznie mieszka w pracy, więc Franco został tylko zapomnianym pomysłem, który nigdy nie wypalił. Jego żałosne życie dopełnia już tylko mokra buda.

Przekładam przez dziurę w płocie pojemnik i drapię jamnika za uszami, brudząc sobie palce.

– Kto jest moim dobrym pieskiem? No kto? Gdy tylko oszczędzę wystarczająco dużo pieniędzy, oboje się stąd wyniesiemy. Co ty na to, mój drugi pilocie? – Ogon Franka merda z ekscytacją, rozchlapując błoto. – Kupię nam nawet takie same okulary przeciwsłoneczne.

Język Franka wypada mu bokiem z pyska, jakby potwierdzając moje słowa. Może i nie robią okularów dla psów, ale przez chwilę mam w głowie taki obraz: ja i Franco w starym rzęchu, wyjeżdżającym na jedyną autostradę prowadzącą poza miasto i prosto do Los Angeles. Oczywiście w okularach.

Odkąd pamiętam, ręce zawsze mnie świerzbiły, żeby coś robić. Żeby pisać. Tworzyłam pamiętniki, fanfiki, raz po raz uciekałam na strony zapełnione życiem kogoś innego. Jeśli tata miał rację, a ja faktycznie mogę być, kim zechcę, zrobię kiedyś taki serial jak Starfield i pokażę innym dzieciakom, że nie są sami. I zamierzam zająć się tym za rok, po skończeniu szkoły. Zacznę się uczyć scenopisarstwa. W pewnym sensie już mam portfolio. W tej chwili zaspokajam potrzebę pisania, publikując posty na moim blogu, Rebelgunner, gdzie opisuję to, na czym na pewno się znam: Starfield. Ten blog i pieniądze, które zbieram, pracując w food trucku, będą moją przepustką do innego życia. Pewnego dnia.

– Danielle! – wrzeszczy macocha z kuchennego okna.

Podtykam pojemnik z resztkami steków pod pysk Franka i jamnik bierze się za pałaszowanie mięsa.

– Może w innym wszechświecie, piesku – szepczę. – Bo na razie mój dom jest tutaj.

To miejsce skrywa zbyt wiele wspomnień, żebym mogła je tak po prostu zostawić, nawet gdybym chciała. Tata teoretycznie przepisał dom na mnie, ale Catherine ma nim dysponować do czasu, aż nie osiągnę pełnoletności. Dlatego na razie…

– Danielle!

Dlatego na razie utknęłam tutaj z macochą i jej córkami.

– No już! Idę!

Ostatni raz drapię Franka za uchem i żegnam się, zapamiętując, żeby wrócić po pojemnik, a potem wracam biegiem do kuchni.

– Dziewczynki! – woła znowu Catherine, zakładając na ramię torebkę Gucci. – Pośpieszcie się, bo inaczej spóźnicie się na zajęcia u pana Craiga! Dziewczynki? Dziewczynki! Jak się okaże, że jeszcze leżycie w łóżkach, przysięgam, że…

Słyszę dudnienie jej kroków w ich pokoju i spoglądam na zegar. Ósma trzydzieści sześć. Nie ma mowy, żeby wyszły z domu na czas. Chyba że trochę wszystko przyśpieszę.

Niechętnie zbieram jarmuż, truskawki i mleko migdałowe, żeby przygotować im poranny koktajl. Catherine, oczywiście, zostawiła magazyn na stole, więc Darien Freeman szczerzy się do mnie z okładki. Rozciągam usta w złośliwym uśmieszku. Mówiło się, że ma wystąpić w remake’u Starfield, ale to żart tego samego kalibru, co stwierdzenie, że Carmindora zagra buldog francuski na deskorolce. Nie można oddać całej galaktyki w ręce gwiazdora oper mydlanych.

Uruchamiam blender i staram się o tym nie myśleć.

Z piętra docierają stłumione odgłosy Catherine wyciągającej córki z łóżek. Każdego ranka to samo. Jak w zegarku.

Właśnie tak latem wygląda moja codzienność: budzę się i robię kawę – dodatkowa miarka w poniedziałki. Catherine ślęczy nad czasopismami, wycinając kupony. Spędza za dużo czasu przy torebkach i sukienkach. Ględzi o swoim starym życiu, wygłaszając jakieś pasywno-agresywne komentarze. Każe mi szykować śniadanie. Zamiast tego idę nakarmić Franka. Catherine maszeruje na górę, żeby powrzeszczeć na bliźniaczki za to, że „zapomniały” ustawić budziki. Śniadanie wciąż nie jest gotowe. Dziesięć minut później bliźniaczki kłócą się o łazienkę, a Catherine przypomina mi, że to ona ma pieczę nad domem, Danielle, więc o ile nie chcę, żeby zamieniła je na luksusowe mieszkanie – jakby mogła go sprzedać za odpowiednią sumę – mam się pośpieszyć ze śniadaniem. Dlatego miksuję im wymiociny Grincha, bliźniaczki zabierają identyczne kubki, a Catherine wypycha je przez drzwi, by poszły na lekcje tenisa.

Pozostała część mojego dnia nie jest lepsza. Spóźniam się pięć minut do pracy, ale Sage – córka właścicielki food trucka – będzie zbyt pochłonięta czytaniem magazynów o modzie z Harajuku, żeby zwrócić na to uwagę. Potem spędzam osiem godzin w Magicznej Dyni, sprzedając zdrowe placki bankierom w ciasnych garniturach i mamuśkom z dzieciakami opartymi na biodrach. Później przeciskam się przez tłum w supermarkecie, a mam przy sobie tyle kuponów, że kobieta przy kasie przewraca oczami (nikt nie lubi kuponów). Wracam do domu na „rodzinny obiad”, znowu przygotowany przeze mnie. Wysłuchuję komentarzy bliźniaczek na temat moich zdolności kulinarnych, zanim nie znikną na piętrze, żeby nagrać vloga urodowego o idealnym kocim makijażu oczu albo najlepszym cieniu do powiek pasującym do rubinowej szminki. Potem zostaje tylko zmywanie, sprzątanie resztek, ostatnie głaskanie Franka i do łóżka.

No, nie do końca. Oglądam jeszcze powtórki Starfield na starym telewizorze taty, który stoi w kącie pokoju. Czasami piszę post na blogu na temat odcinka, jeśli akurat czuję się zainspirowana. Sprawdzam wszystkie strony fanowskie w poszukiwaniu wieści. Zasypiam, słuchając głosu księcia Federacji. „Spójrz w gwiazdy. Obierz kurs. Leć”.

Następnego ranka obudzę się i zrobię wszystko od nowa. Ale tym razem – zwrot akcji! – może dotrę do pracy na czas. Może Sage wreszcie się do mnie odezwie. Może bliźniaczki będą miłe. Może ktoś wsunie dwa bilety lotnicze do Los Angeles do słoika na napiwki. Może napiszę laurkę o odcinku czterdziestym trzecim zamiast kwestionować prawość bohaterów w chwili upadku kolonii. Może przyśni mi się tata.

Blender warczy, jakby cierpiał katusze. Pozwalam mu chwilę odpocząć i wytrząsam koktajl do dwóch pojemników, nerwowo spoglądając na zegar mikrofalówki. Ósma czterdzieści jeden.

Po zaserwowaniu śniadania bliźniaczek z gracją godną pracownika branży gastronomicznej wyciągam zachomikowany w szafce słoik masła orzechowego. Chronię go jak Smeagol Pierścień – jessssteś mój, sssskarbie – bez względu na to, jakiej aktualnie przestrzegamy diety w domu. W tej chwili Catherine przerzuciła się na paleo, ale w zeszłym miesiącu przerabiałyśmy dietę raw. Jeszcze wcześniej South Beach… a może Atkinsa? Coś z bekonem. W przyszłym tygodniu będzie niskotłuszczowa albo niskosodowa, albo… cokolwiek wpadnie Catherine w oko. Co by to nie było, zmusi mnie do przestrzegania zasad, grożąc sprzedażą tego domu – domu taty.

Wyskrobuję resztę masła orzechowego z dna słoika, rozkoszując się jego smakiem. Cieszę się nawet z takich małych zwycięstw.

Na piętrze wreszcie słychać jęk rur, który oznacza, że woda pod prysznicem została zakręcona. Wreszcie. Tego ranka bliźniaczki z niczym się nie śpieszą. Zazwyczaj cieszą się na zajęcia w country klubie, ponieważ zawsze spotykają tam przyjaciółki. To najmodniejsze miejsce dla bogatych i popularnych. Czy dla mnie? Catherine ciągle i niezbyt subtelnie sugeruje, że jedyne, do czego bym się w klubie nadawała, to noszenie za kimś kijów golfowych.

Wyrzucam słoik po maśle do śmieci i sprawdzam telefon – niezniszczalną cegłę, którą „odziedziczyłam” po śmierci taty. Kolejny wspaniały pomysł macochy, kolejny sposób na zaoszczędzenie resztek pieniędzy: bliźniaczki mogły kupić sobie nowe komórki, ale ja musiałam wziąć to, co było w domu. Urządzenie jest ogromne – można by nim pewnie odgonić statek pełen Rozbójników – ale przynajmniej ma zegarek.

Ósma czterdzieści trzy. Nie mogą wyjść wcześniej? Chociaż raz. Chociaż raz mogłyby wyjść z domu przed dziewiątą.

Ciągle są na piętrze, ale nosowy głos Chloe jest doskonale słyszalny.

– Ale mamo! Dzisiaj rano w telewizji będzie Darien Freeman! Nie mogę tego przegapić.

Czuję ukłucie w sercu. Jeśli Chloe zajmie telewizor, nie ma mowy, żebym mogła obejrzeć Hello, America.

– Możemy się spóźnić kilka minut – stwierdza Calliope.

Cal zawsze staje po stronie Chloe. Są w tym samym wieku, co ja – zaczynamy ostatnią klasę – ale równie dobrze mogłybyśmy mieszkać na różnych planetach. Chloe i Calliope aspirują do uczelnianej drużyny tenisa. Biorą udział w pracach komitetu organizacji zjazdu absolwentów. Są liderkami w konkursie popularności. I używają swoich wpływów, żeby przypominać wszystkim w szkole, że jestem śmieciem. Że bez ich rodziny byłabym sierotą.

Dzięki. Jakbym mogła o tym zapomnieć.

– Nie możemy tego przegapić – tłumaczy Chloe. – Musimy to obejrzeć i nagrać vloga, inaczej wszyscy inni zgarną lajki przed nami. A to nas zabije, mamo. Zabije.

– Skarby, płacę panu Craigowi naprawdę duże pieniądze, żeby uczył was gry w tenisa. Nie możecie marnować waszych miejsc w drużynie uczelnianej w przyszłym roku dla jakiegoś programu telewizyjnego! – Catherine schodzi i wkracza do kuchni, szukając czegoś w torebce. – Danielle, widziałaś moją komórkę?

Sięgam nad kontuarem, żeby odłączyć aparat od ładowarki.

– Proszę.

– No i dlaczego ją tutaj położyłaś? – Odbiera telefon, nie patrząc na mnie, i zaczyna przeglądać Facebooka. – A, właśnie – dodaje – pamiętaj, że jutro jest…

– Jasne, pamiętam. – Jakbym mogła zapomnieć o dniu, w którym umarł mój ojciec. – Powinnam w tym roku kupić storczyki czy…

– Dziewczynki! – wrzeszczy Catherine, spoglądając na zegarek. – Złaźcie natychmiast!

– Jak sobie życzysz!

Idą, tupiąc, ubrane w stroje do gry w tenisa, i po drodze zabierają z kontuaru kubki z koktajlem. Bliźniaczki są bardzo podobne do matki, jakby skórę zdjął. Jasne włosy, orzechowe oczy, wydęte i nadąsane wargi. Chloe i macocha zachowują się też tak samo, ale Cal jest minimalnie inna, nieco cichsza. Moim zdaniem to dlatego, że jest podobna do ojca, który uciekł, gdy dziewczyny były jeszcze małe, i ożenił się z jakąś właścicielką kasyna w Atlantic City.

W tej chwili obie mają włosy spięte w ciasne kucyki i nie da się ich odróżnić, o ile nie wie się, że Calliope zawsze dopasowuje kolczyki do fioletowych okularów, a Chloe każdego dnia ma inny kolor paznokci – tym razem letni błękit. Czasami zło nosi przebranie.

– To niesprawiedliwe! Dlaczego Elle nie musi chodzić na te głupie zajęcia? – jęczy Chloe.

– Dziewczynki. – Macocha cmoka, a potem uśmiecha się cierpliwie. – Elle musi sobie radzić z tymi talentami, które ma.

Staram się ją ignorować, a potem zabieram klucze z miseczki w przedpokoju i wkładam je do torebki, udając, że jestem gotowa do pracy. Czasami wydaje mi się, że Catherine po prostu zapomina o mojej obecności.

– Zniszczysz naszą karierę – oskarża Chloe, sącząc zielony koktajl. – Musimy być na bieżąco.

– Wszyscy inni będą o tym tweetować – dodaje Calliope.

– Odkąd osiągnęłyśmy sto tysięcy wyświetleń naszego tutorialu makijażu z Nadmorskiej zatoczki, ludzie oczekują, że będziemy trzymać rękę na pulsie!

– DZIEWCZYNKI! – Catherine pokazuje różowym paznokciem na drzwi. – Lekcje za czterysta dolarów. TERAZ!

Calliope przewraca oczami, porywa torebkę z wieszaka i wychodzi na podwórze, by wsiąść do czerwonej mazdy (kolejny „niezbędny” element „wizerunku” Catherine). Macocha spogląda spode łba na drugą bliźniaczkę. Jeśli istnieje coś, czemu Chloe nie potrafi stawić czoła, to z pewnością dezaprobata matki. Też bierze torebkę – taką samą jak siostry, ale różową – i maszeruje za Cal. Takiej podwózki im nie zazdroszczę.

Macocha ostatni raz poprawia sobie włosy w zwycięskim geście, oglądając się w lustrze w przedpokoju.

– Jesteś pewna, że nie chcesz, bym szepnęła o tobie dobre słówko w klubie, Danielle? Nie wątpię, że przyjęliby cię z powrotem nawet po tym… incydencie… z zeszłego roku. Dostałaś nauczkę i to się nie powtórzy, prawda?

Czy nauczyłam się, by nigdy więcej nie zaufać facetowi? Jasne.

– Nie, dziękuję – odpowiadam, uśmiechając się uprzejmie.

– To najlepsze miejsce dla kogoś takiego jak ty, wiesz. – Kręci głową. – W końcu przekonasz się, że mam rację.

Z tymi słowami zamyka drzwi.

Czekam, dopóki samochód nie wyjedzie na ulicę, a potem biegnę do salonu i włączam telewizor dokładnie trzy minuty przed dziewiątą. Idealnie. Sage z food trucka ma odebrać mnie o dziesiątej, żebyśmy pojechały pod stadion RiverDogs po drugiej stronie miasta, więc mam mnóstwo czasu. Przez kolejną godzinę będę pławić się w prawdopodobnie najważniejszych wiadomościach w historii Starfield.

Ta chwila, by zakończyć wszystkie chwile – a może je rozpocząć. Nowe Starfield dla nowego pokolenia. Podobają mi się te wszystkie rodzące się możliwości.

Sięgam po leżącego na stoliku pilota i siadam po turecku przed pięćdziesięcioczterocalowym telewizorem. Czarny ekran rozbłyska, czuję przyjemną niecierpliwość. Szkoda, że tata tego nie widzi. Szkoda, że nie ogląda razem ze mną. Byłby tak samo podekscytowany jak ja – nie, on byłby bardziej podekscytowany. Niestety prawda jest taka, że nie mam z kim dzielić się swoim podnieceniem. Nie mam z kim spierać się o to, kto wreszcie założy mundur Federacji i zastąpi legendarnego Davida Singha, pierwszego księcia Carmindora. Od kilku miesięcy piszę o tym na blogu, ale tak naprawdę nikt tego nie czyta. Tworzenie go działa na mnie terapeutycznie, przypomina bardziej pamiętnik. Nikt nie jest mi tak bliski, jak społeczność Stargunnerów, gdzie wszyscy od dawna spekulują na temat obsady: może ten koleś z ostatniego filmu o Spider-Manie? Albo ten przystojny gwiazdor Bollywoodu, który ma własny zestaw GIF-ów na Tumblrze? Ktokolwiek nim zostanie, lepiej, żeby nie wybielali mojego księcia.

W programie właśnie kończy się segment o zabawnych filmikach ze zwierzątkami w Internecie. Gospodyni uśmiecha się promiennie, a kamera zaraz potem pokazuje publiczność. Na widowni siedzi mnóstwo dziewczyn – całe mnóstwo – i wszystkie wiwatują. Trzymają transparenty. Mają na sobie koszulki z tym samym nazwiskiem. Nazwiskiem, które sprawia, że ekscytacja w mojej piersi tężeje i spada do brzucha jak bomba atomowa.

Darien Freeman.

Dziewczyny wyrzucają ręce do góry przed kamerą, wykrzykując jego imię. Niektóre wyglądają, jakby miały zaraz stracić przytomność z wrażenia.

Ja nie omdlewam. Moja ekscytacja robi zwrot i zamienia się w strach.

Nie, to nie może być prawda. Na pewno włączyłam zły kanał.

Naciskam przycisk INFO. Pokazuje się napis Hello, America, a ja pragnę już tylko, żeby pochłonęła mnie Czarna Mgławica.

Jak to możliwe, że przypadkiem znalazł się w tym samym programie? Jak to możliwe, że akurat jego zaprosili do odcinka, w którym zostanie ogłoszona obsada nowego Starfield?

Tymczasem gospodyni uśmiecha się i mówi kilka słów, a potem wszystkie moje lęki się potwierdzają.

Logo Starfield pojawia się na ekranie za plecami prowadzącej. Ten moment stał się wypadkiem na torach kolejowych, od którego nie potrafię odwrócić wzroku. Cała moja fanowska miłość przeobraziła się w płonącą, wrzącą lawę rozpaczy.

Nie. Nie, to nie on. To nie może być on.

Darien Freeman nie może być moim księciem Federacji Carmindorem.

TŁUM JEST PEŁEN POTWORÓW.

No dobra, nie prawdziwych potworów. Ale sami spróbujcie lecieć po nocy z Nowego Jorku, zasilani jedynie przepaloną kawą i połówką grejpfruta, by potem siedzieć pół godziny na fotelu przed lustrem, by stylista mógł idealnie ułożyć wasze kręcone włosy (na Boga, człowieku, to tylko włosy), w designerskich dżinsach, które uwierają was w miejsca, jakie o tej porze jeszcze się nie obudziły, podczas gdy wy próbujecie zapamiętać odpowiedzi do wszystkich pytań, które zadadzą wam gospodarze programu – po całych trzech godzinach snu, trzech – by na koniec jeszcze udawać podekscytowanego spotkaniem z fanami.

Oddychaj, powtarzam sobie w duchu. Jest dobrze.

Chodzę w kółko za sceną. Nikt mnie jeszcze nie zauważył, ale mrowi mnie skóra, jakbym był obserwowany. Tak już jest w tej branży.

Teraz rozumiem, dlaczego Gail, moja opiekunka, kazała mi wziąć dwie tabletki z ibuprofenem przed rozpoczęciem programu. Bywałem już na koncertach rockowych (a także, dawno temu, na konwentowych panelach), ale ta widownia to kompletne przegięcie. Gail mówiła, że ustawiali się w kolejce już o czwartej rano. Kto normalny sterczałby tyle czasu dla mnie?

Za moimi plecami Gail podskakuje w zużytych tenisówkach. Nie miała chyba czasu ich zdjąć od drugiego odcinka Nadmorskiej zatoczki. Przegląda wiadomości, kiwając głową.

– Wszystko gra. Mamy zarezerwowane bilety na wieczorny lot, załatwiony dojazd na lotnisko, dwóch asystentów robiących za przynęty dla paparazzich… – Podnosi wzrok i spogląda na mnie z uśmiechem. – Ogarnięte.

Podaje mi butelkę wody, przystawiam ją sobie do karku. Włosy w kolorze truskawkowego blondu ma spięte w zbyt mocny koczek, co stanowi pewny znak, że jest tak samo zestresowana jak ja.

– Oddychaj głęboko, wszystko będzie dobrze. To dopiero przystawka przed prawdziwym medialnym szaleństwem. Dasz sobie radę.

– Można powiedzieć, że wbijam wyższy level – żartuję.

Patrzy na mnie bez zrozumienia.

– Jak w grach komputerowych, wiesz? Kiedy zbierasz wystarczająco dużo punktów doświadczenia… nieważne, już się zamykam. – Odkręcam korek butelki i piję. Przez szparę w kurtynie widzę niecierpliwiących się fanów. Mrużę oczy. – Czy ta dziewczyna ma na koszulce moją twarz?

– Nie zwracaj na nie zbyt wielkiej uwagi – odpowiada Gail i sięga po telefon, który właśnie zabipczał. Marszczy brwi.

Zerkam na nią z ukosa.

– Wszystko w porządku?

Znowu przegląda wiadomości.

– Ziemia do Gail, wszystko w porządku? – Nic. – Gail Morgan O’Sullivan.

– Co? A! – Wsuwa z powrotem komórkę do tylnej kieszeni. – Przepraszam. Masz czasami tak, że wydaje ci się, jakbyś o czymś zapomniał?

– Ciągle zapominam o bieliźnie – odpowiadam ze śmiertelną powagą. – Czasami sam sobie naciągam gacie, żeby tylko się upewnić, że je mam.

Na jej zaniepokojonej twarzy pojawia się oszczędny uśmiech.

– Wcale że nie.

Gail jest ode mnie starsza – ma jakieś dwadzieścia pięć lat – jej policzki zdobią piegi ciemniejące latem, a gdy się uśmiecha, praktycznie promienieje. Nie licząc pierwszego rocznika komiksów o Batmanie z autografem, jest moją najlepszą przyjaciółką. Komuś takiemu jak ja posiadanie prawdziwych przyjaciół nie przychodzi łatwo. Albo w ogóle. Kiedyś ich miałem, ale w przykry sposób przekonałem się, że to już przeszłość. Gdy zyskujesz sławę, twoje życie się zmienia.

Przychodzi asystent, żeby założyć mi mikrofon. Przeciągam go pod koszulką, a odbiornik przypinam do spodni.

– Dwie minuty – zapowiada i ucieka.

– Okej! – rzuca Gail. – Pamiętaj, żeby się uśmiechać i być po prostu najlepszym sobą, na jakiego cię stać.

Mierzy mnie sokolim wzrokiem, poprawia mi włosy i wygładza blezer na podkoszulku. To najbardziej kosztowna rzecz, jaką posiadam – blezer, nie koszulka – zgodnie z wytycznymi agenta. Chce, żebym wyglądał jak „geek z sąsiedztwa”, ale jednocześnie miał w sobie coś z noszącego Burberry amanta z Nadmorskiej zatoczki. Moim zdaniem tych dwóch strumieni nie należy nigdy krzyżować.

– Spójrz w gwiazdy. Obierz kurs. Leć – nuci Gail i ściska mnie mocno. – Jestem z ciebie taka dumna, Darien. Twój tata również.

– Jest dumny z pieniędzy – mamroczę.

Drga jej kącik ust.

– Nie wydaje mi się, on po prostu…

Wrzask widowni zagłusza resztę jej wypowiedzi. Podniósł się pisk, jakby otworzyły się bramy piekła. Jestem pewny, że moja towarzyszka z ekranu, Jessica Stone – urocza, popularna, z filmografią pełną niezależnych tytułów, które robią znacznie lepsze wrażenie niż mój angaż w Nadmorskiej zatoczce – przyciąga znacznie… spokojniejszych fanów. Wielbiący ją faceci nie noszą koszulek z napisem KOCHAM JESS, oni po prostu… no, w sumie nieważne. Właściwie to nie chcę myśleć, co wyszukują w sieci fani Jess Stone. Nasi fani bardzo się od siebie różnią, kropka. Reżyser Starfield, Amon Wilkins – który zasłynął serią filmów o gigantycznych robotach – pewnie uznał, że jej udział zwiększy szansę na pożądane nagrody branżowe i inne zaszczyty. Przekonamy się o tym całkiem niedługo, bo zdjęcia zaczynają się już jutro.

A co ja robię? Najwyraźniej przyprowadzam ze sobą armię potworów do ukochanego fandomu. Moje wielbicielki nazywają się Zatoczankami, a może Darienczynkami. A dzisiejsze wydarzenie? To czysty chwyt reklamowy. Najwspanialszy przykład pracy mojej ekipy od PR-u i menadżera.

Scotty może dać mi znak w każdej chwili.

W tym też tkwi problem. Nie jestem pierwszym młodym aktorem, który przejmował kochaną przez wielu postać. Nie wątpię, że Chris Pine też budził niechęć za Kirka 2.0. Ale ja to co innego. Ja mam osiemnaście lat. Chris miał dwadzieścia kilka. Zdążył nauczyć się, jak mieć to wszystko w tyłku. Ja wciąż martwię się, czy na pewno mam skarpetki do pary i czy nie widać moich starwarsowych bokserek. Poza tym w tej chwili czuję, że zaczynam się pocić, a pocenie się w trakcie wywiadu w telewizji jest najgorsze.

Wdech, wydech. Dasz sobie radę, Darien.

Asystent wraca i zagania mnie na schodki prowadzące na scenę. Zaczyna odliczać na palcach.

Pięć… cztery…

Poprawiam blezer. Przełykam ślinę, by zdusić tremę.

– A teraz powitajmy naszego następnego gościa – mówi jedna z prowadzących, uciszając tłum – młodego aktora znanego jako król Nadmorskiej zatoczki…

Na świętego Kruszyciela Ego, Batmanie, tym tekstem zepsuła mi ca…

– …który teraz przejmuje obowiązki naszego ulubionego gwiezdnego arystokraty, księcia Federacji Carmindora. Przed państwem Darien Freeman!

Wdech. Wydech. Uśmiech.

Niczym zakładający maskę superbohater wychodzę z siebie i przyjmuję rolę Dariena Freemana, dając się pochłonąć dzikim wrzaskom pięciuset nastolatek.

Ciąg dalszy w wersji pełnej