Sandra Schwartz

Dotyk magii 2 - Pogoń za życzeniami

Saga

Dotyk magii 2 - Pogoń za życzeniami
Przełożyła
Justyna Haber
Tytuł oryginału
Et strejf af magi 2 – Ønskejagten
Copyright © 2015, 2019 Sandra Schwartz i SAGA Egmont
Wszystkie prawa zastrzeżone
ISBN: 9788711871300

1. Wydanie w formie e-booka, 2019
Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA Egmont oraz autora.

SAGA Egmont, spółka wydawnictwa Egmont

RUNA

Znak zodiaku: Rak

Kolor: srebrny

Planeta: Księżyc

Żywioł: woda

Kamień szczęścia: kamień księżycowy

Dobrze jej wychodzi: wspieranie innych w trudnych chwilach i udzielanie rad

Słabe strony: trudności z podejmowaniem decyzji

Jako przyjaciółka: troskliwa i wierna

FRIDA

Znak zodiaku: Wodnik

Kolor: niebieski

Planeta: Uran

Żywioł: powietrze

Kamień szczęścia: kryształ górski

Dobrze jej wychodzi: bycie kreatywną i rozmawianie z innymi

Słabe strony: jest uparta i często podaje rzeczy w wątpliwość

Jako przyjaciółka: opiekuńcza i pomocna

VIGGA

Znak zodiaku: Lew

Kolor: pomarańczowy

Planeta: Słońce

Żywioł: ogień

Kamień szczęścia: bursztyn

Dobrze jej wychodzi: decydowanie i dążenie do tego, czego pragnie

Słabe strony: jest bałaganiarą i potrafi być zbyt absorbująca

Jako przyjaciółka: miła i zabawna

Życzenie

Wlepiam oczy w książkę. A dwie strony z potwornie nudnymi równaniami gapią się na mnie. Pogryzając końcówkę ołówka, próbuję skupić się na miejscu, do którego doszłam.

Runa, Vigga i ja leżymy na podłodze w domu Viggi.

– Nie macie nic przeciwko, że się na chwilę zdrzemnę? – Vigga wali czołem o podłogę.

Runa się śmieje, a ja ziewam. Powieki mam ciężkie jak ołów. Pocieram oczy. Gdy je ponownie otwieram, czuję w jednym potworne kłucie.

– Au! – zawodzę. – Coś mi wpadło do oka.

Runa wybucha śmiechem. – Hej, Frida, przestań…

– Mówię poważnie. Pomocy!

Ponownie pocieram oko, aby usunąć to coś. Ale wtedy oczy zachodzą mi łzami.

– Przestań pocierać to oko. Spróbuj pomrugać – radzi ze spokojem Vigga.

Mrugam jak opętana i nagle to pomaga. Już nie kłuje. Mrugam jeszcze raz i unoszę dłoń, aby wytrzeć łzy.

– Nie, przestań! – protestuje Vigga.

– Co się dzieje? – pytam.

Uśmiecha się, pochylając w moją stronę. – Pozwól mi… – Jej palce zbliżają się do mojego oka. Czuję się, jakbym miała prawdziwego zeza. Coś ostrego uwiera mnie tuż pod okiem, a potem przestaje.

– Zobacz!

Vigga trzyma palec tuż przede mną. Początkowo niczego nie pojmuję. Po chwili dostrzegam na jej palcu rzęsę. Jest czarna i długa.

– Okej, wypadła mi rzęsa. No i?

Vigga i Runa spoglądają na siebie i zaczynają się śmiać.

– Musisz wypowiedzieć życzenie! Wszyscy to przecież wiedzą! – wyjaśnia Runa.

– Życzenie? – powtarzam głupio.

– Tak – potwierdza Vigga. – Jak w przypadku spadającej gwiazdy. Wtedy też należy czegoś sobie życzyć.

– No, tak – przyznaję. – Wiem o tym. Ale nigdy nie słyszałam, że tak się robi w przypadku rzęsy.

– To prawda! – Vigga przekłada rzęsę na moją dłoń.

Runa poklepuje mnie po ramieniu.

– No, dalej, to zabawne.

– Okej, zrobię to – zgadzam się i zamykam oczy.

– Poczekaj – wtrąca się Vigga, wstając. – Jaki jest twój znak zodiaku?

– Wodnik. Dlaczego pytasz?

– Chwileczkę. – Vigga się uśmiecha i w pośpiechu kieruje się do swojego pokoju. Chwilę później wraca. Zasiada w fotelu. Ukrywa też coś w dłoni.

– Chodźcie tu. – Kiwa na nas. – Podaj mi swoją dłoń – poleca, gdy się już umościłyśmy. Przezroczysty, okrągły kamień ląduje w tej samej dłoni, w której trzymam rzęsę.

– Yyy, co to jest?

– To kryształ górski, twój szczęśliwy kamień.

– Po co mi on?

– Jesteś Wodnikiem, więc twoim żywiołem jest powietrze. Kamień sprawi, że twoje życzenie nabierze dodatkowej mocy.

– Poważnie? – upewniam się i zaczynam chichotać. – Okej, w takim razie życzę sobie…

– Nie, stop! – zatrzymuje mnie Vigga.

– Co tym razem? – wzdycham.

Śmieje się. – Najpierw musisz położyć rzęsę na piersi, a dopiero potem sobie życzyć.

Przewracam oczami. – Nie wygłupiaj się!

– Tak trzeba – zapewnia Vigga. – Przy każdym życzeniu obowiązują jakieś reguły.

Podciągam bluzkę. Po krótkim mocowaniu się z ubraniem udaje mi się położyć rzęsę nieco poniżej szyi i nie upuścić przy tym górskiego kryształu.

– Już? – czekam na potwierdzenie.

– Już – potakują obie.

Ponownie zaciskam oczy. Życzę sobie… życzę sobie… życzę sobie… Ale czego mam sobie życzyć? Ta-dam, ta-dam. To jakieś głupoty. Otwieram oczy.

– Nie wiem, czego mam sobie życzyć!

Runa wybucha śmiechem. – Mogę w takim razie życzyć w twoim imieniu? Życzę sobie wakacji i mnóstwa lodów i słodyczy. I jeszcze chciałabym pójść na koncert Rasmusa Seebacha! Jego piosenki są świetne.

– Nie, nie możesz – śmieje się Vigga. – Tylko samemu można wypowiadać życzenia.

Runa i ja spoglądamy po sobie. Obie jesteśmy zagorzałymi fankami Rasmusa Seebacha. Znamy niemal wszystkie jego piosenki na pamięć. A nad łóżkiem mam ogromny plakat z nim. Moja mama też szaleje na jego punkcie. To trochę dziwne. Ale i fajne, gdy obie pokrzykujemy podczas przygotowywania jedzenia czy robienia porządków. Często miałyśmy zamiar kupić bilety na jeden z jego koncertów. Jednak nigdy nic z tego nie wyszło. Hm. Posłuchać Rasmusa Seebacha to nie takie złe życzenie. Ja i Runa na prawdziwym koncercie. Pierwszy raz. Mam to przed oczami. Stoimy całkiem z przodu, pokrzykując, tańcząc i wiwatując. Właśnie tego mi potrzeba.

– Życzyłaś już sobie? – dopytuje się Runa, gdy ponownie otwieram oczy.

– Tak – uśmiecham się.

– Czego sobie życzyłaś?

– Słuchaj, przecież ci tego nie zdradzę. – Uśmiecham się tajemniczo i robiąc usta w ciup, dodaję: – Ale możesz się cieszyć na…

Runa klaszcze w dłonie.

– Słyszałaś, Vigga? Myślę, że wkrótce wybierzemy się na koncert.

Vigga się śmieje.

Czuję lekkie ukłucie wyrzutów sumienia. Życzyłam sobie przecież, że tylko ja i Runa wybierzemy się na koncert. Już otwieram usta, żeby coś powiedzieć, i natychmiast je zamykam. To nieważne. Przecież takie życzenia to głupota. I tak nigdy się nie spełniają.

Trochę postrzelona

– Naprawdę wierzysz w te życzenia? – pytam Runę, gdy wracamy na rowerach do domu.

– No, jasne. Vigga twierdzi, że jej się wiele razy spełniły.

– A nie myślisz, że po prostu miała szczęście czy coś takiego?

– Nie, a ty? – Wzrusza ramionami.

– Sama nie wiem.

– Hej, dopiero co sobie życzyłaś! Musisz w to wierzyć, inaczej się nie spełni. A ja zamierzam zobaczyć Rasmusa Seebacha!

– No dobra, wierzę w to!

Śmiejemy się i jest naprawdę miło. Jak wtedy, gdy byłyśmy tylko we dwie. Teraz Vigga prawie zawsze nam towarzyszy. Niekiedy chciałabym mieć Runę tylko dla siebie. Nie mam nic przeciwko Vidze! Przysięgam! Ale to jednak nie to samo jak wtedy, gdy byłyśmy tylko dwie. Gdy przebywamy we trójkę, odnoszę wrażenie, jakby było o jedną osobę za dużo. Runa nie domyśla się, że tak czuję. Nie mówiłam jej o tym i nie sądzę, żeby zrozumiała. Nie ma przecież tylu przyjaciół, co ja.

– Nie uważasz, że jest miła? – pyta Runa z uśmiechem.

Czuję łaskotanie w brzuchu z powodu moich myśli. – No, tak. – Udaję, że muszę skoncentrować się na drodze.

Vigga jest miła. Ale też dość dziwna. Cała ta magia, znaki zodiaku i życzenia.

– Jest nieco postrzelona – próbuję wyjaśnić. – Z tą całą zabawą w magię.

– Tak, to naprawdę ekstra! Obiecała powróżyć mi wkrótce z kart tarota.

– Mmm – mruczę.

Jak tylko Vigga z tym zaczęła, a Runa dostała swój kamień szczęścia, kompletnie zwariowała na punkcie magii. Wierzy w nią. Tak naprawdę. Szczerze, to uważam, że to wariactwo. Jednak Runa ma zupełnie inne zdanie. Sądzi, że wszystko, co robi i mówi Vigga, jest, och, takie zabawne i świetne, i wspaniałe. Może Vigga jest prawdziwą czarownicą. W każdym razie zaczarowała Runę.

Gdy pojawiam się w szkole kolejnego dnia, mam zły humor. Byłam z wizytą u stomatologa. Pierwszy raz w życiu okazało się, że mam dziurę, którą trzeba było zaplombować. Gdy wchodzę do szkoły, właśnie trwa przerwa. Wszystkie dziewczyny stoją w rogu szkolnego podwórka. Runa dostrzega mnie i macha dłonią.

– Vigga ma apkę z horoskopami.

Spoglądam na Viggę. Stoi pośrodku grupy ze swoim telefonem.

– Przeczytaj mi – domaga się Runa. – Jestem Rakiem.

Vigga potakuje i się uśmiecha.

– Sporo wisi w powietrzu i będzie się działo. Masz świetny humor, i to zaraźliwe.

Runa wybucha śmiechem. – Super! Rzeczywiście jestem w świetnym humorze.

Wznoszę oczy do nieba. Przecież te horoskopy to kompletne bzdury.

– Przeczytaj mój! – prosi Silje. – Jestem Bykiem.

Vigga klika w telefonie i odczytuje:

– Samochód albo inny transport może się spóźnić, więc nie czekaj na ostatnią chwilę.

– Hej, to prawda! – piszczy Silje. – Dzisiaj rano okazało się, że miałam przebite opony w rowerze i tato musiał mnie przywieźć. Dlatego się spóźniłam.

– Przestańcie, przecież to zbieg okoliczności – tłumaczę.

Silje posyła mi chłodne spojrzenie. – Przecież nie musisz w to wierzyć, a my możemy! – oznajmia.

– Okej, wyluzuj – mamroczę.

– Chcesz usłyszeć swój? – Vigga zwraca się do mnie.

Wzruszam ramionami.

Vigga spogląda na swój telefon. W tej samej chwili dzwoni szkolny dzwonek. – Chyba powinnyśmy wracać? – odzywa się.

– Nie, przeczytaj Fridy – domaga się Silje.