Tytuł oryginału: Devious Lies

Copyright © 2019. DEVIOUS LIES by Parker S. Huntington
Copyright © by Wydawnictwo Luna, imprint Wydawnictwa Marginesy 2024
Copyright for the Polish Translation © by Sylwia Chojnacka 2024

Wydawczyni: NATALIA GOWIN

Redaktorka prowadząca: MARTA JAMRÓGIEWICZ

Redakcja: JUSTYNA TECHMAŃSKA

Korekta: KAMILA RECŁAW, SARA SZULC

Adaptacja okładki: DAWID GRZELAK

Grafiki: kryształ: kirill_makarov i kołatka: Antony McAulay / AdobeStock, lew: GarysFRP i Syzyf: ashclear / iStock

Koordynatorka produkcji: PAULINA KUREK

Skład i łamanie: JS Studio

Warszawa 2024
Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-67996-53-2

Wydawnictwo Luna
Imprint Wydawnictwa Marginesy Sp. z o.o.
ul. Mierosławskiego 11a
01-527 Warszawa
www.wydawnictwoluna.pl

Konwersja: eLitera s.c.

Dla Chlo, Bau, Rose i L.

Moje ukochane.

Dla złych księżniczek, które jedzą nożami, a nie srebrnymi łyżeczkami.

Dla moich pokonujących smoki wojowniczek: Avy Harrison, Heidi Jones, Heather Pollock, Leigh Shen, Harloe Rae, Brittany Webber, Desireé Ketchum i Gemmy Wooley.

Dziękuję za to, że okazałyście przerażenie, kiedy zdradziłam Wam mój deadline, a potem wzięłyście się w garść i pomogłyście mi osiągnąć cel. Bez Was nie byłoby tej książki.

Przeznaczenie

(rzeczownik) rozwój wydarzeń będący poza czyjąś kontrolą, niekiedy powiązywany z udziałem nadnaturalnych mocy

Przeznaczenie wyszeptało do wojownika: „Nie przetrwasz tej burzy”.

Na co wojownik odrzekł: „To ja jestem burzą”.

Autor nieznany

Od autorki

Cześć!

Ta książka zaczęła się jako kontynuacja opowiadania Spring Fling... a potem wszystko przekreśliłam i zaczęłam od początku. To była chyba jedna z moich najbardziej szalonych decyzji tamtego roku.

Deadline czaił się tuż za rogiem. Nie miałam pojęcia, jak zacząć tę książkę, a tym bardziej jak ją skończyć... a potem to się po prostu stało. Coś zaskoczyło. Słowa same się ze mnie wylewały. Nie jak strumień, raczej wodospad. Nie zatrzymałabym ich, nawet gdybym próbowała.

Sto czterdzieści pięć tysięcy słów. Napisałam je szybciej niż cokolwiek innego w moim życiu. Wysyłałam rozdziały moim beta readerkom, redaktorkom i korektorkom w takim tempie, że nie nadążały czytać. LOL.

Właśnie w ten sposób Nash i Emery do mnie przemówili.

Na ogół zaczynam pisać powieść, dobrze wiedząc, jaką wiadomość chcę przekazać czytelnikom. W tym przypadku zamysł był z początku niejasny, a potem przerodził się w coś zupełnie innego.

Przeznaczenie.

Słyszałam to słowo tak wiele razy, znam jego definicję, potrafię rozpoznać, gdy je widzę. A mimo to co ja w ogóle o nim wiem?

Trudno jest pisać o dwójce ludzi, których życie splata się na tak wiele sposobów, bo zależało mi na tym, by ich historia brzmiała autentycznie. Dlatego zaczęłam szukać różnych znaczeń słowa przeznaczenie – i znajdowałam jego interpretację w postaci drobnych przejawów, nie tego pierwotnego, nadrzędnego znaczenia, o którym ludzie najczęściej myślą.

Za każdym razem, gdy zadawałam sobie pytanie „Czy to przeznaczenie?”, myślałam również, że musi w tym tkwić jakaś lekcja. Kiedy jednak napisałam słowo „Koniec”, dotarło do mnie, że to bez znaczenia.

Cytując Lemony’ego Snicketa, fikcyjnego autora i narratora Serii Niefortunnych Zdarzeń: „Los jest jak dziwna, mało uczęszczana restauracja, gdzie pracują dziwni kelnerzy, przynoszą nam dania, o które nie prosiliśmy i które nie zawsze nam smakują”.

Życie zasypuje cię wieloma rzeczami, ale ty i tak masz kontrolę nad decyzjami, które podejmujesz.

Nash i Emery nauczyli mnie, że ty wybierasz, co cię uszczęśliwia. I mam nadzieję, że tobie również to pokażą.

Ludzie zawsze będą cię osądzać. Nie masz na to wpływu. Skup się na rzeczach, które jesteś w stanie kontrolować.

Koniec końców najważniejsi ludzie to ci, którym na tobie zależy, i ty sam. Przeznaczenie nie wpływa na to, jak ich traktujesz i czy stawiasz ich na pierwszym miejscu. To zależy od ciebie.

Mam nadzieję, że książka ci się spodoba. Ta para ma w moim sercu specjalne miejsce, bo są moimi pierwszymi, niezwiązanymi z mafią bohaterami.

Uściski z całego serca

Parker

Przedmowa

W królestwie za siedmioma górami w zamku mieszkały dwie księżniczki. Księżniczka Lily nosiła białe suknie ozdobione tulipanami, większość czasu spędzała na pomaganiu innym i przy każdej okazji czytała książki. Księżniczka Celia ubierała się na czarno od stóp do głów, izolowała od ludzi i słuchała agresywnej muzyki, aż strażnicy odmówili jej ochrony.

Po wielu latach suszy wiedźma obiecała królestwu rozwiązać problem pod warunkiem, że w jej ręce odda się księżniczka, która była na wskroś zła.

Poddani zażądali, aby księżniczka Celia oddała się wiedźmie. Gdy odmówiła, związali ją i dostarczyli czarownicy na próg.

Mimo to susza nie ustała.

Oburzony król rzekł: „Spełniliśmy twe żądania, a teraz ty dotrzymaj danej obietnicy”.

Na co wiedźma odparła: „Nie dostarczyliście mi na wskroś złej księżniczki”.

Okazało się, iż księżniczka Lily skrywa mroczny sekret. Wszystkie książki, które czytała, zostały pozyskane z nielegalnych źródeł...

Król oddał księżniczkę Lily w ręce wiedźmy, która uwolniła królestwo od trawiącej ją suszy. I wszyscy poza księżniczką Lily żyli długo i szczęśliwie.

Morał tej historii: Nie bądź jak księżniczka Lily.

Playlista

First Man – Camila Cabello

Lifeline – We Three

Sober – Demi Lovato

Not About Angels – Birdy

All My Friends – Dermot Kennedy

A Drop in the Ocean – Ron Pope

when the party’s over – Billie Eilish

Skinny Love – Birdy

you were good to me – Jeremy Zucker

lovely – Billie Eilish (w/Khalid)

Somebody to Love – OneRepublic

Outnumbered – Dermot Kennedy

Beside You – 5 Seconds of Summer

All I Want – A Day to Remember

Out of the Woods – Taylor Swift

Darkest Days – MADI

Boston – Dermot Kennedy

I Feel Like I’m Drowning – Two Feet

Somewhere with You – Kenny Chesney

Lover – Taylor Swift

hot girl bummer – blackbear

Ocean Eyes (Remix) – Billie Eilish & blackbear

THAT BITCH – Bea Miller

Rome – Dermot Kennedy

Through the Trees – Low Shoulder

Lover (Cover) – Dermot Kennedy

Ostrzeżenie

Książka zawiera treści nieodpowiednie dla osób poniżej osiemnastego roku życia oraz wątki, które mogą być trudne w odbiorze dla niektórych czytelników.

Część pierwsza

TACENDA

Tacenda

/ta-‘chen-da/

1. Słowa, które nie powinny zostać wypowiedziane publicznie

2. Sprawy, obok których należy przejść w milczeniu

Tacenda pochodzi od łacińskiego słowa taceo i oznacza „milczę”. Taceo to również czasownik oznaczający „Zachowuję spokój” lub „Jestem w spoczynku”.

Taceo przypomina nam, że milczenie nie jest oznaką słabości. To oznaka spoczynku, pewności i zadowolenia.

Cisza jest najlepszą odpowiedzią dla ludzi, którzy nie zasługują na twoje słowa.

Rozdział pierwszy

Nash

Miałem w nawyku dotykać rzeczy, które nie należały do mnie. Bogate zamężne kobiety z Eastridge w Karolinie Północnej, typowe żony ze Stepford, wprost błagały, żeby zabawić się z bad boyem pochodzącym ze złej części miasta. Gdybym dostawał dolara za każdym razem, kiedy dwudziestokilkuletnia trophy wife rzucała się na mnie, kiedy jej sześćdzięsięciokilkuletni mąż wyjeżdżał „w interesach”, nie znalazłbym się w tej sytuacji.

Czasami, gdy poczułem irytację na myśl o ludziach kupujących te wszystkie ekskluzywne, designerskie bzdety, podczas gdy ja musiałem pracować dziesięć godzin dziennie, aby opłacić studenckie pożyczki, a moja mama chodziła w znoszonych new balance’ach – chociaż zawsze udawało jej się odłożyć kilka dolarów na tacę w kościele – postanawiałem rozpieścić kilka bogatych żonek. (Najwłaściwszym określeniem tego zjawiska był seks z nienawiści; nigdy nie twierdziłem, że jestem porządnym facetem).

Ich pasierbice, najczęściej w podobnym wieku, przychodziły do mnie mokre i chętne, szukając faceta, którym mogłyby się przechwalać koleżankom.

Je również zadowalałem, chociaż robiłem to z o wiele mniejszą przyjemnością. Te dziewczyny szukały rozrywki, podczas gdy ich macochom zależało na ucieczce. Te pierwsze były nieokiełznane, drugie natomiast – bardzo zachowawcze.

Mimo że nienawidziłem tego miasta i jego mieszkańców, którzy mieli się za współczesnych Midasów, nigdy nie przekroczyłem granicy i nie próbowałem zatrzymać tego, czego tknąłem.

Aż do dzisiaj, gdy ukradłem coś Gideonowi Winthropowi, szefowi moich rodziców.

Gideon Winthrop – miliarder, biznesmen, człowiek, który niemal rządził w Eastridge, i największy parszywiec.

Zakradłszy się do rezydencji Gideona, ukryłem się za srebrnym posągiem Dionizosa, który ujeżdżał tygrysa wyrzeźbionego z elektrum i złota. Artysta wykuł w nogach zwierzęcia grupę wyznawców, którzy przywodzili na myśl kult bogactwa w Eastridge.

Z rękami ukrytymi w kieszeniach zniszczonych dżinsów przysłuchiwałem się rozmowie Gideona Winthropa z jego partnerem biznesowym Balthazarem Van Dorenem.

Mimo że przesiadywali w gabinecie, paląc luksusowe cygara, głos Gideona roznosił się echem po foyer posiadłości, gdzie opierałem się o tygrysi zad. A ukrywałem się dlatego, że sekrety uchodziły w Eastridge za najcenniejszą walutę.

Nie planowałem szpiegostwa w trakcie mojej cotygodniowej wizyty u rodziców, ale żona Gideona lubiła grozić mojej mamie i tacie zwolnieniem. Miło by było chociaż raz mieć nad nimi przewagę.

– Straciliśmy za dużo pieniędzy. – Gideon wziął łyk drinka. – Winthrop Textiles upadnie. Może nie dzisiaj ani nie jutro, ale to nieuchronne.

– Gideonie.

Balthazar wszedł mu w słowo.

– Kiedy firma upadnie, wszyscy nasi pracownicy stracą pracę, a wraz z nimi ucierpi to całe przeklęte miasto. Stracą oszczędności, które w nas zainwestowali. Wszystko.

W wolnym tłumaczeniu: Zostaną bez pracy, domu i pieniędzy.

– Póki nie ma żadnych dowodów na defraudację... – zaczął Balthazar, ale nie poczekałem, żeby wysłuchać reszty.

Co za szumowiny.

Mama i tata wpakowali wszystkie oszczędności w akcje Winthrop Textiles. Jeśli firma upadnie, ich przyszłość zostanie przekreślona.

Opuściłem foyer tak cicho, jak się tu zakradłem, ominąłem kuchnię i wszedłem do pralni Winthropa, gdzie mama zostawiła stary garnitur, który Gideon podarował mi na dzisiejszy bal debiutantek.

Włożyłem ubranie, zatrzymałem się przy składziku i wcisnąłem skręta, skonfiskowanego w zeszłym tygodniu dziewczynie mojego brata Reeda mającej obsesję na punkcie robienia selfie, do zewnętrznej kieszeni walizki Gideona, którą zabierał w delegacje. Mały prezencik dla ochrony lotniska. A ludzie mówią, że nie umiem się dzielić.

Gideon w końcu wyszedł, aby dotrzeć na bal swojej córki, a ja bez wahania zakradłem się do jego gabinetu, aby go przetrząsnąć. Osiem lat temu, kiedy moja rodzina wprowadziła się do domu znajdującego się na terenie posiadłości Winthropów, obrałem sobie za punkt honoru, aby wejść w posiadanie każdego klucza, każdego kodu i każdego sekretu trzymanego w tej rezydencji.

Mama zarządzała domem, a tata dbał o tereny wokół. Podrobienie kluczy to była bułka z masłem. Ale zdobycie hasła do sejfu w gabinecie wymagało stworzenia wiarygodnej gry, w której wzięli udział Reed i jego najlepsza przyjaciółka, a zarazem córka Gideona Emery.

Wpisałem kod do sejfu i przejrzałem jego zawartość. Paszporty, akty urodzenia i karty dostępu do klubów. Nuda. W biurku nie znajdowało się nic ciekawego poza dokumentacją pracowniczą. Wyszarpnąłem górną szufladę z szyn i pomacałem pozostawiony przez nią otwór.

Gdy już miałem kończyć rewizję, moje palce otarły się o gładką skórę.

Pociągnąłem za taśmy i odkleiłem przedmiot od ściany biurka. Kiedy uniosłem go do światła, na okładce dziennika nie zobaczyłem żadnego nazwiska, marki ani loga.

Przejrzałem go i natrafiłem na rzędy liter i numerów. Ktoś sporządził drobiazgowe zapiski.

To była księga rachunkowa.

Miałem na niego haka.

To był dowód.

Zniszczenie.

Gdy kradłem przedmiot, który nie należał do mnie, nie towarzyszyło mi żadne poczucie winy, a to dlatego, że jego właściciel miał moc zniszczenia, a moi rodzice stali na linii ognia. Wychodząc z posiadłości, z księgą ukrytą w wewnętrznej kieszeni garnituru Gideona, wyglądałem jak prawdziwy mieszkaniec Eastridge.

Kiedy mama zadzwoniła, w milczeniu słuchałem jej kazania.

– Proszę cię, Nash. Tylko nie zrób dzisiaj sceny. Będziesz musiał odwieźć Reeda do domu, jeśli sprawy wymkną się spod kontroli. Dobrze wiesz, jakie są te dzieciaki z Eastridge Prep. Chyba nie chcesz, żeby twój brat miał nieprzyjemności.

W wolnym tłumaczeniu: bogate nastolatki się nawalą, narozrabiają, a winę poniesie za to chłopak w mundurku z drugiej ręki i ze stypendium naukowym. Śpiewka stara jak świat.

Mogłem wtedy się przyznać, poinformować mamę o przestępstwie Gideona.

Ale tego nie zrobiłem.

Byłem jak Syzyf.

Sprytny.

Podstępny.

Złodziej.

Zamiast oszukać śmierć, okradłem Winthropa. Tylko że moje przewinienie okazało się o wiele niebezpieczniejsze. I w przeciwieństwie do Syzyfa nie zamierzałem cierpieć wiecznej kary za swoje czyny.

Księga rachunkowa nie ważyła więcej niż przeciętna książka w miękkiej oprawie, ale ciążyła w mojej kieszeni, kiedy lawirowałem między stolikami w sali balowej Eastridge Junior Society, zastanawiając się, co zrobić ze zdobytymi informacjami.

Mógłbym przekazać ją właściwym organom władzy i zniszczyć Winthropów, ostrzec rodziców, żeby znaleźli nowe posady i sprzedali akcje Winthrop Textiles albo zachowali tę wiedzę dla siebie.

Na razie jednak postanowiłem trzymać to w tajemnicy, dopóki nie ułożę jakiegoś planu.

Zobaczyłem morze ubranych w garnitury mężczyzn i odstawionych kobiet – pochodzące z Eastridge w Północnej Karolinie kandydatki, które zostały wychowane, aby zostać typową throphy wife. Żadna z nich nie wzbudziła mojego zainteresowania.

Mimo to przesunąłem dłonią po odsłoniętych plecach jednej z takich kobiet, aby oderwać myśli od faktu, że właśnie okradłem najpotężniejszego człowieka w całej Karolinie Północnej i jednego z najpotężniejszych w Ameryce.

Katrina rozchyliła wargi na mój dotyk i wypuściła drżący oddech, na którego dźwięk Virginia Winthrop rzuciła mi lodowate spojrzenie. Siedząca przy stoliku Basil, pasierbica Katriny, agresywnie wbiła widelec w stek z białymi truflami, skupiwszy spojrzenie na moich palcach gładzących gołe plecy Katriny.

Stek przypominał mi mojego młodszego brata – był lśniący na zewnątrz, krwisty i mógł eksplodować przy najmniejszym rozcięciu. Ale to nie Basil, jego dziewczyna, z którą co chwilę zrywał i się schodził, go poharata.

Gdy tylko Reed się ogarnie i zrozumie, że Emery Winthrop jest w nim zakochana, na zawsze odda jej swoje serce.

Takie laski jak Basil Berkshire są jak stacje benzynowe. Pomagają ci napełnić zbiornik i dają siłę, aby jechać dalej, ale nie są twoim celem.

Natomiast dziewczyny w typie Emery Winthrop są twoją metą, marzeniem, na które pracowałeś, miejscem, do którego dążyłeś z uśmiechem, który widzisz za każdym razem, gdy zamykasz oczy i zastanawiasz się, dlaczego w ogóle próbujesz z innymi.

Reed miał dopiero piętnaście lat i mnóstwo czasu, by się tego wszystkiego dowiedzieć.

– Przy stole dla młodzieży jest wolne miejsce – zaoferowała Virginia, trzymając w dłoni lampkę szampana Krug Brut Vintage.

Kobieta kojarzyła mi się z posągiem Hery, który kazała mojemu tacie postawić pośrodku labiryntu z drzew na terenie posiadłości Winthropów.

Virginia miała blond włosy, proste jak druty, sięgające ramion. Lśniące kosmyki falowały, kiedy kiwnęła głową na stolik, przy którym siedziała jej córka. Córka zaś wyglądała jak skóra zdjęta z matki. Jednak Emery wykazywała przejawy osobliwych zachowań, które przebijały się przez sztywną postawę, niczym promienie słońca przeciskające się do więzienia przez szczelinę w murze.

Jej twarz była ekspresyjna. Oczy duże. Jedną tęczówkę miała szarą i dało się to dostrzec tylko z bliska. Kiedyś usłyszałem, jak Virginia żąda od córki, aby ta nosiła szkło kontaktowe pasujące do drugiej, niebieskiej tęczówki.

Virginia, siedząca naprzeciwko Katriny, spojrzała na kobiety z pogardą i rzuciła w moją stronę:

– Możesz usiąść przy stole dla dzieci.

Moje palce drgnęły. Kusiło mnie, żeby zrobić Katrinie palcówkę przy „stole dla dorosłych”, żeby ją sprowokować, bo nie miałem wątpliwości co do tego, że Virginia brała udział w defraudacji swojego męża. Jeśli Gideon Winthrop był głową Winthrop Textiles, to Virginia Winthrop była szyją, która poruszała głową we wszystkich kierunkach wedle uznania.

Mimo to zapanowałem nad odruchem ręki, bo usłyszałem w głowie echo błagalnych słów mamy.

Tylko nie rób sceny.

Łatwo jej mówić.

Obróciłem się bez słowa i zająłem miejsce pomiędzy Reedem a Able’em Cartwrightem, chłopakiem, z którym dzisiaj przyszła tu Emery. Able wydawał się równie śliski co jego ojciec prawnik. Miał czarne, paciorkowate oczy i blond włosy zaczesane do tyłu, jakby dopiero co wyszedł z przesłuchania do roli sępa w podrzędnym filmie Laurence’a Huntingtona.

– Braciszku. Emery. – Kiwnąłem głową Reedowi i Emery, a potem z uniesioną brwią powiodłem wzrokiem po pozostałych osobach siedzących przy stole. Większość nastolatek, które ledwie weszły w okres pokwitania, rozpaczliwie próbowała ukryć się pod pięcioma kilogramami tapety.

Małolaty.

Zaczerwienione policzki Basil gryzły się z niemal białym odcieniem jej blond włosów. Wypsikała się perfumami do tego stopnia, że mogłaby zaczadzić całą salę. Kiedy nachyliła się w moją stronę i zachichotała w dłoń, moje receptory węchu niemal obumarły.

– Och, Nash, ale ty jesteś zabawny.

Odwróciłem się do niej plecami, efektywnie kończąc rozmowę. Przyjrzałem się Emery, która siedziała jedno krzesło dalej. Marszczyła brwi, a jej dłonie spoczywały na kolanach. Próbowała rozpakować Snickersa, starając się ukryć zakazany batonik.

Ciekawe, czy wiedziała, co knują jej rodzice.

Pewnie nie.

Mama kiedyś powiedziała mi, że ludzie są stworzeni do czynienia dobra.

„Bycie uczciwym, zadowalanie innych i szerzenie radości leży w ludzkiej naturze”, mawiała.

Słodka, naiwna Betty Prescott.

Córka pastora, która w trakcie dorastania poświęcała wolny czas na studiowanie Biblii, a potem wyszła za ministranta. Żyłem w prawdziwym świecie, gdzie bogate dupki ruchają biednych – w dupę, bez poślizgu – i jeszcze każą sobie za to dziękować.

A ojciec Emery? Dbał o pozory. Brał udział w galach charytatywnych, zgłaszał się do pomocy w wolontariatach, porażał promiennym uśmiechem. Myślałem, że Gideon jest inny. Jak bardzo się myliłem.

Natomiast Emery Winthrop... Zastanawiałem się, co zrobić z księgą rachunkową spoczywającą w mojej kieszeni. Ta dziewczyna wszystko komplikowała.

Nie byłem do niej zbytnio przywiązany. Przez ostatnie osiem lat wymieniliśmy może parę zdań, ale kochałem Reeda, a Emery kochała mojego brata bardziej niż ktokolwiek.

W dzieciństwie dzieliła się z nim pieniędzmi na lunch i towarzyszyła mu na korepetycjach, na które wcale nie musiała chodzić. Po koszmarnej szkole, z której się przenieśliśmy, Reed był niemal dwie klasy do tyłu. Emery już nawet jako dziecko rozumiała, że mój brat może skorzystać z pomocy korepetytora tylko wtedy, jeśli ona zacznie udawać, że potrzebuje dodatkowych lekcji, bo jej rodzice bez wahania sypną kasą.

Gdybym zranił Emery, wyrządziłbym krzywdę również Reedowi. To prosta matematyka. Może i chowałem w sobie urazę, ale chociaż nienawidziłem Eastridge i ludzi obecnych na tej sali balowej, nie żywiłem złych emocji w stosunku do dziewczyny, która była niemal do przesady lojalna, która w wieku piętnastu lat posiadała całe pokłady mądrości, która kochała mojego młodszego brata.

– Emery – zaczęła Basil, gdy zignorowałem jej komentarz. – Słyszałam, że zawaliłaś zajęcia Schnauzera. Co za lipa.

Schnauzer. Dlaczego to nazwisko brzmiało tak znajomo?

Reed pochylił się w stronę Basil i wyszeptał tak, że wszyscy go słyszeli:

– To nie było miłe, kochanie. – Miał silny akcent, charakterystyczny dla Karoliny Północnej, i jakimś cudem jeszcze bardziej pogorszył sytuację.

– Słyszycie ten dźwięk? – Emery przekrzywiła głowę na bok i zmarszczyła brwi, udając koncentrację.

Able przysunął się do Emery.

– Jaki?

– To irytujące bzyczenie.

– Brzmi jak upierdliwy komar – stwierdziłem. Pochyliłem się nad Cartwrightem, żeby wyciągnąć minisnickersa z palców Emery i wrzuciłem go do ust.

– Nie, to nie to. – Podziękowała mi z błyskiem w oczach i przelotnie zasalutowała na znak solidarności, a potem odwróciła się w stronę Basil. I zadała cios ostateczny. – To tylko Basil.

Dziewczyna drgnęła, jakby ją spoliczkowano, a ja w tym momencie przypomniałem sobie, kim jest Schnauzer, i postanowiłem uciąć wszelkie brednie, które miały paść z jej ust.

– Czy Dick Schnauzer to nie ten nauczyciel zaawansowanej chemii? Ten skurwiel, który wymaga loda w zamian za piątkę? A ci, którzy tego nie robią, cóż... – Uniosłem brew, przyglądając się Basil. – Hej, a ty przypadkiem nie dostałaś piątki?

Basil przeniosła wzrok na Reeda. Czekała, aż zacznie jej bronić. On natomiast spojrzał na mnie, potem na Basil i Emery, a na jego twarzy malowała się taka bezradność, że zacząłem wątpić, czy w ogóle jesteśmy ze sobą spokrewnieni. Ale może czuwała nad nim jakaś siła wyższa, bo w tym momencie do naszego stolika podeszła Virginia.

Przesunęła wzrokiem po nietkniętej zupie z kopru włoskiego na zimno, jakby urągała jej umiejętnościom jako przewodniczącej Eastridge Junior Society. I może tak było, bo żadna zdrowa na umyśle osoba nie spojrzałaby na menu i nie powiedziała: „Proszę zaserwować chłodnik z kopru włoskiego”.

– Emery, kochanie. – Odwróciła się do swojej córki i założyła luźny kosmyk włosów za jej ucho. Virginia zatrudniła ekipę stylistów, aby zmienili Emery na jej podobieństwo, niczym w sequelu Inwazji porywaczy ciał.

Zanim wyjechałem z Eastridge na magisterkę, mieszkałem w domu razem z moją rodziną przez wiele lat, od pierwszego roku w Eastridge Prep aż po czteroletnie studia na stanowej uczelni, na które jeździłem autobusem, żeby zaoszczędzić pieniądze.

Miałem więc mnóstwo czasu, by zaobserwować trwające godzinami zabiegi depilowania, upiększania i farbowania Emery tak, aby zmienić córkę w samą siebie... czy co tam dla niej zaplanowała. Może chciała, aby elita Eastridge doprowadziła ją na skraj wytrzymałości.

– Tak, mamo? – Emery nie spojrzała na Virginię z miłością, tylko rezygnacją. Tak samo jak patrzy się na policjanta, który zatrzymuje cię za to, że przekroczyłeś limit prędkości o jedenaście kilometrów. Pogarda odziana w uprzejmość.

Przysięgam, Reed wyhodował jaja dopiero po spędzeniu wielu lat w towarzystwie Emery.

– Bądź tak dobra i pobiegnij dla mnie do gabinetu. – Virginia oblizała kciuk i odgarnęła splątany kosmyk z czoła córki. – Potrzebna mi jest tiara na koronację debiutantki roku.

Debiutantka roku. Jakby ktoś potrzebował takiego tytułu.

Emery przeskoczyła wzrokiem od Reeda do Basil. Jej wahanie było tak wyraźne, że nie zdołałem powstrzymać śmiechu. Zmierzyła mnie gniewnym wzrokiem, a potem zwróciła się do matki.

– A nie możesz poprosić kogoś z obsługi?

– Och. – Virginia cmoknęła z dezaprobatą i złapała się za perły uciskające jej szyję. – Nie bądź niemądra. Przecież nie powierzyłabym kodu do sejfu komuś z obsługi.

– Ale...

– Emery, czy naprawdę mam cię wysłać do panny Chutney na zajęcia z etykiety?

Panna Chutney była kobietą, która szkoliła dziewczęta z Eastridge i zmieniała je w szanowane obywatelki miasta, wykorzystując w tym celu metody zakrawające na znęcanie się. Co prawda nie zostawiała na kursantkach siniaków, ale krążyły plotki, że chodziła z linijką i smagała je po nadgarstkach, szyjach i innych wrażliwych częściach ciała, które mogła dosięgnąć.

Able odsunął krzesło od stołu.

– Ja po nią pójdę.

– Cóż za wspaniały pomysł! – zachwyciła się Virginia. – Able będzie ci towarzyszyć, Emery. No już, zmykaj. – Twarz Virginii wydawała się niemal zamrożona, jak u kogoś, kto przesadził z botoksem.

W oczach Emery zapłonęła irytacja. Szare oko pociemniało, niebieskie się rozjaśniło. Wymamrotała kilka słów, których nie zrozumiałem, ale wyczułem w nich złość. Przez sekundę wydawało mi się, że mnie zaskoczy.

Jakaś część mnie chciała, aby ta dziewczyna wzbudziła we mnie zdumienie, dzięki czemu odzyskałbym wiarę w świat, w którym ludzie tacy jak Gideon mogli wykorzystywać osoby pokroju Hanka i Betty Prescottów.

Niestety Emery odsunęła krzesło i pozwoliła, by Able złapał ją pod ramię, jakby żyła w osiemnastym wieku i potrzebowała eskorty. Opór wyparował z jej spojrzenia.

W tym momencie zupełnie nie przypominała ośmiolatki, która przyłożyła Ableʼowi w twarz za to, że ukradł Reedowi lunch.

Znudzony obserwowałem, jak Emery podporządkowuje się woli Virginii.

Była taka sama jak reszta mieszkańców tego pieprzonego miasta.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki