Eden McGuire
– najsilniejszej osobie,
jaką miałam zaszczyt znać

Prolog

Stary dąb, na który się wdrapałem, był jednym z kilkunastu rosnących przy Juniper Street. Wybrałem właśnie tego drzewnego olbrzyma, ponieważ stał tuż obok białego płotu o szpiczastych sztachetach, po którym mogłem się wspiąć, by sięgnąć do najniższych konarów. Nie szkodzi, że ręce, kolana i łydki podrapałem sobie do krwi na szorstkiej korze i gałęziach. Ostre muśnięcia wiatru na otwartych rankach przypominały mi, że stoczyłem walkę i wygrałem. Martwiła mnie tylko krew. Nie dlatego, żebym był przewrażliwiony, tylko przez to, że musiałem poczekać, aż przestanie się sączyć, żeby nie wysmarowała mi nowego aparatu fotograficznego.

Dziesięć minut po tym, jak się usadowiłem oparty o pień, balansując tyłkiem jakieś dwadzieścia stóp nad ziemią na konarze starszym ode mnie, szkarłat wreszcie przysechł na otarciach. Uśmiechnąłem się. W końcu mogłem właściwie nastawić aparat. Nie był całkiem nowy, ale dostałem go z wyprzedzeniem jako urodzinowy prezent od ciotki. Zazwyczaj widywałem ją dwa tygodnie po swoich urodzinach, w Święto Dziękczynienia, jednak ciotka Leigh nie cierpiała wręczać spóźnionych prezentów. Nie cierpiała wielu rzeczy, oprócz mnie i wujka Johna.

Spojrzałem przez wizjer, przesuwając go po ciągnących się w nieskończoność akrach trawy, zbóż i łagodnie nachylonych pagórków. Za ogrodzeniami domów stojących przy ulicy, obok której mieszkała ciotka, biegła gruntowa dróżka. Dwie koleiny i pasek trawy – tylko tyle oddzielało podwórka naszych sąsiadów od bezkresnego morza zbóż i pól rzepaku. Krajobraz był monotonny, ale gdy o zachodzie słońca niebo barwiło się na pomarańczowo, różowo i purpurowo, byłem pewien, że nie ma na świecie piękniejszego miejsca.

Oak Creek nie przypominało wyludnionego rozczarowania z opowieści mojej mamy, ale okazało się pełne „kiedysiów”. Kiedyś miało nieduże centrum handlowe, kiedyś był tutaj sieciowy sklep wielobranżowy TG&Y i pasaż uliczny, kiedyś działał kort tenisowy i była zadbana aleja spacerowa w parku, teraz jednak budynki stały puste, a okna miały zabite deskami. Dawniej bywaliśmy tu co drugie Boże Narodzenie, zanim utarczki mamy i taty stały się tak gwałtowne, że nie chcieli się wykłócać przy mnie, a najwyraźniej pogarszało się między nimi w lecie. Pierwszego dnia letniej przerwy wakacyjnej mama, po całonocnej kłótni z tatą, podrzuciła mnie do wujka Johna i ciotki Leigh. Zauważyłem, że przez cały czas nie zdejmowała okularów przeciwsłonecznych, nawet w domu. To wtedy zrozumiałem, że zanosi się na coś więcej niż krótka wizyta – że zostaję tu na całe lato – a kiedy się rozpakowałem, ilość ubrań potwierdziła moje podejrzenia.

Niebo właśnie zaczęło zmieniać kolory i pstryknąłem kilka fotek, sprawdziwszy ustawienia. Ciotka Leigh nie była typem ciepłej, milutkiej osoby, ale najwidoczniej wzbudziłem w niej współczucie na tyle, że kupiła mi porządny aparat. Może miała nadzieję, że będę przez to więcej przebywać poza domem? Nie szkodzi, nie przeszkadzało mi to. Moi koledzy prosili o konsole PlayStation i iPhone’y, po czym zamówione gadżety pojawiały się jakimś magicznym sposobem. Ja niezbyt często dostawałem to, o co poprosiłem, dlatego aparat fotograficzny w moich rękach był czymś więcej niż zwykłym prezentem. Oznaczał, że ktoś mnie słuchał.

Rozległ się odgłos otwieranych drzwi, co odwróciło moją uwagę od zachodzącego słońca. Patrzyłem, jak jakiś ojciec z córką wychodzą na podwórko za domem, ciągnąc rozpoczętą wcześniej cichą rozmowę. Mężczyzna niósł coś małego, owiniętego w koc. Dziewczyna pociągała nosem, miała mokre policzki. Nie ruszałem się i nie oddychałem w obawie, że mnie dostrzegą i zrujnuje to ich prywatną chwilę, na którą się zanosiło. W tym momencie zauważyłem dziurę wykopaną obok pnia drzewa, a koło niej kupkę czerwonawej ziemi.

– Ostrożnie – powiedziała dziewczyna. Włosy miała po trosze jasne, po trosze brązowe, a zaczerwienione od płaczu obwódki wokół oczu sprawiały, że zielone tęczówki zdawały się jarzyć.

Mężczyzna opuścił zawiniątko do dziury, a dziewczyna zaczęła zawodzić.

– Przykro mi tak jak tobie, Księżniczko. Gamoń był dobrym psem.

Zacisnąłem usta. Chichot, z którym walczyłem, był nie na miejscu, ale i tak śmieszył mnie pogrzeb kogoś czy czegoś o imieniu Gamoń.

Z tyłu domu trzasnęły drzwi. Na podwórko wypadła kobieta; jej mocno skręcone, ciemne loki sterczały wokół głowy od wilgoci. Wytarła sobie ręce o kuchenną ściereczkę, którą miała przy pasku.

– Już jestem – wysapała. Zamarła, widząc wykopaną dziurę. – O. Już go… – Pobladła i zwróciła się do dziewczyny: – Tak mi przykro, kochanie. – Wpatrując się w Gamonia, którego łapka wystawała z luźno zawiniętego niemowlęcego kocyka, z każdą sekundą zdawała się coraz bardziej roztrzęsiona. – Ale nie mogę… nie mogę zostać.

– Mavis – odezwał się mężczyzna, wyciągając do niej rękę.

Dolna warga kobiety drżała.

– Tak strasznie mi przykro – powtórzyła i wycofała się do domu.

Dziewczyna podniosła wzrok na ojca.

– W porządku, tato.

Objął córkę ręką i przycisnął ją do swojego boku.

– Zawsze ciężko znosiła pogrzeby. Z płaczem.

– A Gamoń był jej maleństwem jeszcze przede mną – powiedziała dziewczyna, ocierając sobie twarz. – Rozumiem.

– Cóż… powinniśmy godnie go pożegnać. Dziękujemy ci, Gamoniu, za to, że byłeś taki łagodny dla naszej Księżniczki. Dziękujemy, że siadałeś pod stołem, żeby zjadać za nią warzywa…

Córką zerknęła na tatę, a on łypnął na nią z góry i ciągnął przemowę:

– Dziękujemy ci za całe lata aportowania i wierności, i…

– Za nocne przytulasy – wtrąciła dziewczyna, ocierając sobie policzek. – I za buziaki. I że leżałeś koło mnie, gdy odrabiałam lekcje, i że zawsze tak się cieszyłeś, kiedy wracałam do domu.

Mężczyzna skinął głową, po czym wziął opartą o płot łopatę i zaczął zasypywać dziurę.

Dziewczyna zasłoniła sobie usta dłonią, tłumiąc szloch. Kiedy jej ojciec skończył, postali chwilę bez słowa. Potem zapytała, czy może jeszcze zostać sama, a on jej pozwolił. Kiwnął do niej ręką i ruszył do domu.

Usiadła obok kopczyka ziemi i zaczęła skubać trawę, wyraźnie przybita. Chciałem popatrzeć na nią przez wizjer i uchwycić ten moment, ale usłyszałaby kliknięcie aparatu i wyszedłbym na wielkiego czubka, siedziałem więc nieruchomo i nie przeszkadzałem jej w żałobie.

Siąknęła.

– Dziękuję, że mnie chroniłeś.

Zmarszczyłem brwi, zastanawiając się, przed czym Gamoń ją chronił i czy ona nadal potrzebuje ochrony. Była mniej więcej w moim wieku, ładniejsza od wszystkich dziewczyn z mojej szkoły. Ciekawiło mnie, co przydarzyło się jej psu i od jak dawna Księżniczka mieszka w tym dużym domu górującym nad podwórkiem i rzucającym przez ulicę cień na inne budynki, gdy słońce przesuwało się po zachodnim niebie. Niepokoiło mnie, że nie wiem, czy dziewczyna siedzi tu, na tej ziemi, ponieważ czuje się bezpieczniejsza przy swoim martwym psie niż w środku, w domu.

Słońce zniknęło z pola widzenia. Zapadał zmrok, świerszcze cykały, wiatr szeleścił wśród liści dębu. Zaczęło mi burczeć i gulgotać w brzuchu. Ciotka Leigh da mi popalić, że nie zdążyłem do domu na obiad, ale dziewczyna wciąż siedziała przy swym przyjacielu, a ja godzinę temu postanowiłem, że nie będę jej przeszkadzał.

Wtem otworzyły się tylne drzwi i na podwórko padł pas ciepłego żółtego światła.

– Catherine? – zawołała Mavis. – Pora wejść do domu, kochanie. Obiad ci wystygnie. Możesz tu wrócić jutro rano.

Catherine posłusznie wstała i podreptała w stronę domu. Zanim weszła do środka, zatrzymała się jeszcze i odwróciła, by spojrzeć na grób. Gdy drzwi się za nią zamknęły, próbowałem odgadnąć, dlaczego się obejrzała. Może przypominała sobie, że to się zdarzyło naprawdę i Gamonia już nie ma, a może w myślach żegnała się z nim po raz ostatni.

Powoli zsunąłem się z drzewa, pilnując, by wylądować po zewnętrznej stronie płotu i nie nadepnąć na świeży grób. Chrzęst żwirku pod moimi stopami zaniepokoił psy z sąsiedztwa, ale powrotną wędrówkę odbyłem bez problemów – póki nie dotarłem do domu.

Ciotka Leigh stała w drzwiach ze skrzyżowanymi rękami. Wyglądała na zaniepokoją, ale kiedy złowiła mnie wzrokiem, w jej oczach natychmiast zamigotał gniew. Była w szlafroku, co tylko mi przypomniało, jak bardzo się spóźniłem. Na skroni miała pojedyncze siwe pasemko, które to znikało w splecionym na boku grubym brązowym warkoczu, to znów się pojawiało.

– Przepraszam? – bąknąłem pytająco.

– Nie przyszedłeś na obiad – stwierdziła, otwierając zewnętrzne drzwi, te z siatką.

Wszedłem, a ona ruszyła za mną.

 – Twój talerz jest w mikrofalówce. Zjedz, a potem możesz mi powiedzieć, gdzie się podziewałeś.

– Tak, ciociu – odrzekłem, maszerując prosto do kuchni.

Minąłem owalny stół w jadalni, a kiedy otwarłem mikrofalówkę, ujrzałem talerz przykryty folią. Od razu pociekła mi ślinka.

– Zdejmij tę fo… – zaczęła ciotka, ale zdążyłem już ściągnąć przykrycie, zamknąć drzwiczki i wcisnąć dwójkę na klawiaturze.

Patrzyłem, jak talerz się obraca, skąpany w ciepłym żółtym świetle. Stek zaczął syczeć, a sos i tłuczone ziemniaki puściły bąbelki.

– Jeszcze nie – burknęła ciotka, kiedy sięgnąłem do uchwytu drzwiczek.

Zaburczało mi w brzuchu.

– Jeżeli jesteś taki głodny, to czemu tak długo nie wracałeś do domu?

– Utknąłem na drzewie – odparłem i wyciągnąłem rękę w tej samej sekundzie, w której kuchenka piknęła.

– Utknąłeś na drzewie? – Ciotka podała mi widelec, gdy ją mijałem, i poszła za mną do stołu.

Wsunąłem sobie pierwszy kęs do ust i zamruczałem ze smakiem, po czym natychmiast wziąłem dwa kolejne, zanim ciotka zdążyła zadać następne pytanie. Moja mama też dobrze gotowała, ale im byłem starszy, tym bardziej przymierałem głodem. Nieważne, ile razy jadłem w ciągu dnia albo ile wcisnąłem w siebie naraz – nigdy nie czułem się w pełni najedzony. I nie potrafiłem zbyt długo utrzymać jedzenia w żołądku – jakiegokolwiek. Ciotka Leigh skrzywiła się z niezadowoleniem, kiedy zgarbiłem się nad talerzem, żeby skrócić drogę do ust.

– Będziesz mi to musiał wyjaśnić – rzekła w końcu. A gdy nie przestawałem zmiatać obiadu, wychyliła się, żeby mi położyć dłoń na nadgarstku. – Elliott, nie każ mi pytać ponownie.

Próbowałem pośpiesznie przeżuć i przełknąć, tymczasem kiwnąłem na zgodę.

– Tamten wielki dom w dole ulicy, z dębem. Wspiąłem się na to drzewo.

– No i?

– No i kiedy byłem na górze i czekałem na dobre światło, żeby zrobić zdjęcie, z domu wyszli ludzie.

– Calhounowie? Zobaczyli cię?

Potrząsnąłem głową, wsuwając kolejny kęs.

– Wiesz, że to jest szef wujka Johna, prawda?

Przestałem żuć.

– Nie.

Ciotka Leigh oparła się na krześle.

– Akurat to drzewo musiałeś wybrać.

– Wyglądali na miłych… i smutnych.

– Dlaczego? – Przynajmniej na chwilę zapomniała o gniewie.

– Zakopali coś na podwórku. Chyba zdechł im pies.

– Oj, to niedobrze – mruknęła ciotka, siląc się na współczucie.

Sama nie miała dzieci ani psów i wydawała się zadowolona z takiego stanu rzeczy. Podrapała się po głowie, nagle zdenerwowana.

– Dzwoniła dziś twoja mama.

Kiwnąłem głową i wziąłem kolejny kęs. Pozwoliła mi dokończyć, czekając cierpliwie, aż sobie przypomnę, by użyć serwetki.

– Czego chciała?

– Wygląda na to, że pogodziła się z twoim tatą. Po głosie można było poznać, że jest szczęśliwa.

Odwróciłem wzrok, zacisnąłem zęby.

– Zawsze taka zgodliwa. – Spojrzałem na ciotkę. – A oko jej się chociaż zagoiło?

– Elliott…

Wstałem, wziąłem ze stołu talerz i widelec, zaniosłem je do zlewu.

– Powiedziałaś mu? – spytał wujek John, drapiąc się po zaokrąglonym brzuchu. Stał w przedpokoju, miał na sobie granatową piżamę, którą ciotka Leigh kupiła mu na ostatnie Boże Narodzenie. Teraz skinęła głową. Wujek popatrzył na mnie, zapewne widząc moją zniesmaczoną minę. – Taa. Nam też się to nie podoba – rzekł.

– No właśnie. – Ciotka skrzyżowała ramiona.

– Co do mamy? – upewniłem się. Wujek przytaknął skinieniem. – Głupota.

– Elliott – upomniała mnie ciotka.

– To chyba normalne, że nie podoba się nam, jeżeli wraca do kogoś, kto ją bije – powiedziałem.

– To twój tato – zauważyła ciotka.

– A jakie to ma znaczenie? – rzucił wujek.

Ciotka Leigh westchnęła, dotykając sobie czoła palcami.

– Nie spodobałoby się jej, że rozmawiamy o tym z Elliottem. Jeżeli chce, żeby wrócił…

– A wy chcecie, żebym wrócił? – spytałem zaskoczony.

Ciotka znów skrzyżowała ramiona na piersi, nie dając mi okazji do rozwinięcia tematu. Emocje w niej aż kipiały. Może dlatego, że trudno jej było nad nimi panować, a przez to czuła się słaba, jednak bez względu na powód nie zamierzała rozmawiać o czymś, co budziło w niej tylko gniew.

Wujek się uśmiechnął.

– Za każdym razem po twoim wyjeździe ukrywa się w sypialni przez godzinę.

– John – syknęła ciotka.

Odpowiedziałem uśmiechem, ale ten szybko zgasł. Świeże zadrapania na rękach i nogach przypomniały mi, co dzisiaj widziałem.

– Myślicie, że tamta dziewczyna jest w porządku?

– Ta od Calhounów? – upewniła się ciotka. – Dlaczego?

Wzruszyłem ramionami.

– Nie wiem. Widziałem trochę dziwne rzeczy, kiedy utknąłem na drzewie.

– Utknąłeś na drzewie? – zainteresował się wujek.

Ciotka zbyła go machnięciem ręki i podeszła do mnie.

– Co widziałeś?

– Nie jestem pewien. Jej rodzice wydają się mili.

– Akurat, mili – skwitowała z przekąsem. – Mavis była w szkole rozpuszczonym dziewczyniskiem. Do jej rodziny należało pół miasta dzięki wytopom cynku, ale hutę zamknięto, a oni jedno po drugim poumierali na raka. Wiesz, że ta cholerna huta skaziła tu wodę gruntową? Ich rodzinę pozwano o to do sądu, była wielka sprawa. Jedyne, co jej zostało, to ten dom. Kiedyś nazywano go rezydencją Van Meterów. Nazwę zmieniono, kiedy rodzice Mavis zmarli, a ona wyszła za chłopaka od Calhounów. Van Meterów się tu nienawidzi.

– To smutne – stwierdziłem.

– Smutne? Van Meterowie zatruli to miasto. Połowa mieszkańców walczy z rakiem albo z powikłaniami po chorobie. Jeżeli o mnie chodzi, na pewno nie zasługują na współczucie, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę, jak w swoim czasie wszystkich traktowali.

– Czy Mavis źle cię traktowała? – zapytałem.

– Nie, ale była okropna dla twojej mamy i dla wujka Johna.

Zmarszczyłem brwi.

– Jej mąż jest szefem wujka?

– To dobry człowiek – wtrącił wujek John. – Wszyscy go lubią.

– A co z dziewczyną? – dopytywałem. Wujek posłał mi porozumiewawczy uśmiech, więc tylko potrząsnąłem głową. – Nieważne.

– Ładna jest, co? – Mrugnął do mnie.

– E tam. – Minąłem ich, otworzyłem drzwi do piwnicy i zacząłem schodzić po schodach. Ciotka Leigh miliony razy prosiła, żeby uporządkować to pomieszczenie, kupić nowe meble i dywanik, ale nie przebywałem tu na tyle długo, żeby to miało znaczenie. Obchodził mnie tylko aparat, a wujek dał mi swojego starego laptopa, żebym mógł poćwiczyć edytowanie zdjęć. Przegrałem fotki, które dziś pstryknąłem, ale nie mogłem się skupić, bo rozmyślałem o dziwnej dziewczynie i jej pokręconych rodzicach.

– Elliott? – zawołała ciotka Leigh.

Głowa podskoczyła mi automatycznie, zerknąłem na stojący obok monitora mały czarny kwadratowy zegar. Aż go podniosłem, nie mogąc uwierzyć, że minęły już dwie godziny.

– Elliott – powtórzyła ciotka. – Twoja mama przy telefonie.

– Zaraz do niej oddzwonię! – odkrzyknąłem.

Ciotka zeszła do mnie z komórką w ręce.

– Mówi, że jeśli chcesz mieć własny telefon, musisz porozmawiać z nią przez mój.

Westchnąłem i odsunąłem krzesło, po czym poczłapałem do ciotki. Wziąłem komórkę, włączyłem funkcję głośnego mówienia, położyłem aparat na blacie i usiadłem z powrotem do pracy.

– Elliott? – odezwała się mama.

– Hej.

– Em… rozmawiałam z tatą. Wraca. Chce ci powiedzieć, że mu przykro.

– To czemu sam tego nie powie? – burknąłem.

– Co?

– Nic.

– Nie masz nic do powiedzenia o jego powrocie do domu?

Rozsiadłem się na krześle, krzyżując ramiona.

– A co to zmieni? I tak mnie o nic nie pytasz, nie obchodzi cię, co myślę.

– Ależ obchodzi, Elliott. Dlatego dzwonię.

– Jak twoje oko?

– Elliott – syknęła ciotka, robiąc krok w moją stronę.

Mama odpowiedziała dopiero po chwili.

– Już lepiej. Obiecał…

– Zawsze obiecuje. Problem w tym, że kiedy się wścieknie, zapomina o tym.

– Wiem. – Mama westchnęła. – Ale muszę spróbować.

– A może poproś go, żeby tym razem to on spróbował?

Przez chwilę milczała.

– Prosiłam. Nie zostało mu wiele szans, wie o tym. On się stara, Elliott.

– Nie jest trudno nie podnosić ręki na dziewczynę. Jeśli się nie umie zapanować nad ręką, trzeba się trzymać z daleka. Powiedz mu to.

– Masz rację. Wiem, że masz rację. Powiem mu. Kocham cię.

Zacisnąłem zęby.

Wiedziała, że ją kocham, jednak trudno jej było pamiętać, że takie zapewnienie wcale nie oznacza, że zgadzam się z nią albo z tym, że tata wraca do domu.

– Też cię kocham.

Wysiliła się na coś w rodzaju śmiechu, lecz na jej słowach ciążył smutek.

– Będzie dobrze, Elliott. Obiecuję.

Zmarszczyłem nos.

– Nie rób tego. Nie składaj obietnic, jeżeli nie możesz ich dotrzymać.

– Czasem zdarza się tak, że sprawy wymykają się nam spod kontroli.

– Obietnica nie jest równa dobrym chęciom, mamo.

Westchnęła.

– Czasami się zastanawiam, kto tutaj kogo wychowuje. Nie rozumiesz, Elliott, ale pewnego dnia pojmiesz. Zadzwonię jutro, okej?

Zerknąłem na ciotkę Leigh. Stała u stóp schodów, jej rozczarowanie dawało się zauważyć pomimo półmroku.

– Taak – odrzekłem, czując, że opadają mi ramiona. Próba przemówienia mamie do rozsądku była straconą sprawą, ale i tak czułem się z tym źle, wyczerpywało mnie to. Rozłączyłem się i podałem ciotce komórkę.

– Nie patrz tak na mnie.

Wskazała sobie palcem na nos i zatoczyła kółko wokół twarzy.

– Myślisz, że ta mina jest dla ciebie? Elliott, uważam, że masz rację.

Czekałem na „ale”, lecz nie padło.

– Dzięki, ciociu Leigh.

– Elliott?

– Tak?

– Jeśli uznasz, że tamta dziewczyna potrzebuje pomocy, dasz mi znać?

Patrzyłem na nią przez chwilę, po czym kiwnąłem głową.

– Będę miał na nią oko.

1

Dziewięć okien, dwoje drzwi, ganek dookoła parteru i dwa balkony – to był tylko zewnętrzny wygląd naszego zwalistego piętrowego wiktoriańskiego domu przy Juniper Street. Obłażąca niebieska farba i zakurzone okna zdawały się śpiewać brutalną pieśń o stuleciu bezlitosnych letnich upałów i zimowych mrozów, jakie ten budynek przetrwał.

Oko mi drgnęło, gdy coś mnie połaskotało w policzek, a w następnej chwili skóra stanęła w ogniu. Plasnęłam się dłonią w twarz, zabijając pełznącego po niej czarnego owada. Zatrzymał się tam, by posmakować potu spływającego strużką z włosów. Tata zawsze mawiał, że nie skrzywdziłabym muchy, ale patrząc na dom, który na mnie spogląda, jestem zdolna do dziwnych rzeczy. Strach to niepokonana bestia.

Cykady zgrzytały z gorąca, zamknęłam więc oczy, próbując w ten sposób zablokować dźwięk. Nie cierpiałam płaczu, brzęczenia owadów, odgłosu ziemi wysychającej w czterdziestostopniowym upale. Przez podwórko przewinął się leciutki wietrzyk i na twarz opadło mi parę kosmyków włosów, kiedy tak stałam z granatowym plecakiem z Walmartu u stóp. Ramiona miałam obolałe i obtarte od taszczenia go przez miasto ze szkoły. Niedługo będę musiała wejść do środka.

Tak bardzo starałam się być dzielna, próbowałam się namówić do tego, by wejść i odetchnąć zawiesistym, pełnym kurzu powietrzem, a potem wspiąć się po schodach, które będą skrzypiały przy każdym kroku, ale jak zawsze było mi trudno. Wtem z podwórka na tyłach dobiegło miarowe stukanie, co dało mi wymówkę, by jeszcze nie wchodzić przez podwójne szerokie drewniane drzwi.

Podążyłam za dźwiękiem – coś twardego uderzało w coś jeszcze twardszego, siekiera w drewno, młotek w kość – aż okrążyłam ganek i zobaczyłam chłopaka o brązowej skórze. Walił skrwawioną pięścią w korę naszego starego dębu, którego pień był pięć razy grubszy od niego.

Skąpe liście drzewa nie wystarczały, żeby osłonić chłopaka od słońca, ale on stał tam mimo upału, z przykrótką koszulką usianą plamami od potu. Albo miał coś z głową, albo robił to w jakimś ważnym celu, a kiedy namierzył mnie oczyma o intensywnym spojrzeniu, nie mogłam oderwać od niego wzroku.

Ścisnęłam palce, aby osłonić sobie oczy daszkiem nad czołem – wystarczyło, żeby zamienić chłopaka z konturowej sylwetki w postać o wystających kościach policzkowych, noszącą okulary w okrągłych oprawkach. Nieznajomy porzucił swoje bolesne zajęcie, schylił się i podniósł z ziemi aparat fotograficzny. Wyprostował się i przełożył sobie przez głowę gruby czarny pasek. Aparat zadyndał mu na szyi, kiedy chłopak go puścił i z zakłopotaniem poprawił sobie dłońmi przetłuszczone, sięgające do ramion włosy.

– Cześć – rzucił, a słońce błysnęło przy tym w jego aparacie na zębach.

„Nie mówi głębokim głosem, jakiego można by się spodziewać po kimś, kto okłada pięściami drzewa”.

Trawa połaskotała mnie w palce, klapki zaklaskały o podeszwy moich stóp. Zbliżyłam się o kilka kroków, zastanawiając się, kim on jest i dlaczego stoi na naszym podwórku. Coś w głębi serca podpowiadało mi, żebym uciekała, ale zrobiłam kolejny krok naprzód. Zdarzyło mi się już stawiać czoło znacznie bardziej przerażającym rzeczom.

Moja dociekliwość prawie zawsze zwyciężała z rozsądkiem. Tato mawiał, że przez to podzielę los pewnego nieszczęsnego kotka, którego historię przytoczył mi jako opowieść ku przestrodze. Ciekawość popychała mnie do przodu, lecz chłopak nie poruszył się już więcej ani nie odezwał, tylko cierpliwie czekał, aż tajemnica pokona we mnie instynkt samozachowawczy.

– Catherine! – zawołał tata.

Chłopak ani drgnął. Mrużył oczy w jasnym słońcu, spokojnie obserwując, jak zamieram na dźwięk swojego imienia.

Cofnęłam się kilka kroków, złapałam po drodze plecak i pobiegłam na ganek od frontu.

– Tam jest chłopak – wydyszałam. – Na naszym podwórku.

Tata miał na sobie swoją zwykłą zapinaną na guziki białą koszulę z kołnierzykiem, wygodne spodnie i poluzowany krawat. Ciemne włosy ułożył sobie na żel. Jego zmęczone, ale życzliwe oczy patrzyły na mnie, jakbym zrobiła coś niesamowitego – jeśli liczy się ukończenie pełnej tortur pierwszej klasy szkoły średniej, to miał rację.

– Chłopak, co? – Wychylił się, udając, że wygląda za róg domu. – Ze szkoły?

– Nie, ale widziałam go już wcześniej w okolicy. To ten, co kosi trawniki.

– O. – Tata zsunął mi plecak z ramion. – To siostrzeniec Johna i Leigh Youngbloodów. Leigh mówiła, że zostanie u nich przez lato. Nie rozmawiałaś z nim jeszcze?

Potrząsnęłam głową.

– Czy to znaczy, że chłopcy nie są już obrzydliwi? Nie powiem, że mnie to cieszy.

– Tato, czemu on jest na naszym podwórku?

– Niszczy coś? – wzruszył ramionami.

Znów potrząsnęłam głową.

– W takim razie nie obchodzi mnie, co tutaj robi, Catherine. Pytanie brzmi: dlaczego ciebie to tak interesuje?

– Bo jest obcy i wszedł na nasz teren.

Tata łypnął na mnie.

– Nie jest uroczy?

Skrzywiłam się z niesmakiem.

– Łe. Tatusiowie nie powinni pytać o takie rzeczy. I nie, nie jest uroczy.

Tata pobieżnie przeglądał pocztę. Na jego twarzy, przyprószonej popołudniowym zarostem, pojawił się lekki uśmiech zadowolenia.

– Tylko sprawdzałem.

Odchyliłam się do tyłu, spoglądając na pas trawy oddzielający nasz dom od działki z gołą ziemią, która kiedyś należała do Fentonów, zanim wdowa po panu Fentonie zmarła, a ich dzieci kazały zrównać dom z ziemią.

Mama powiedziała, że cieszy się z tego, ponieważ nie dość, że chałupa śmierdziała z zewnątrz, to w środku było jeszcze gorzej, jakby coś tam w niej zdechło.

– Tak sobie myślałem – zagadnął tata, otwierając drzwi z siatką. – Może w ten weekend wyprowadzimy buicka na przejażdżkę?

– Okej – odpowiedziałam i zaczęłam się zastanawiać, co kombinuje.

Przekręcił klamkę i otwarł drzwi wejściowe, po czym zachęcił gestem, bym weszła.

– Myślałem, że się ucieszysz. Niedługo będziesz mogła rozpocząć naukę jazdy, prawda?

– Masz na myśli, że to ja wyprowadzę buicka na przejażdżkę?

– Czemu nie?

Weszłam za nim do holu, upuszczając na podłogę plecak pełen zeszytów i tego, co pozostało z przyborów szkolnych po całym roku nauki.

– Chyba nie widzę w tym sensu – odparłam. – Nie zanosi się na to, żebym miała kiedyś samochód.

– Możesz jeździć buickiem – odrzekł.

Wyjrzałam przez okno, by sprawdzić, czy chłopak nie przeniósł się, żeby atakować drzewa przed naszym domem.

– Ale ty nim jeździsz.

Tato skrzywił się, zniecierpliwiony moim uporem.

– Możesz brać buicka, gdy ja go nie potrzebuję. Musisz się nauczyć prowadzić, Catherine. Kiedyś w końcu będziesz miała samochód.

– Okej, okej – zgodziłam się. – Chodziło mi tylko o to, że zbytnio się nie śpieszy. Nie trzeba tego robić w ten weekend. No wiesz… jeśli jesteś zajęty.

Pocałował mnie w czubek głowy.

– Nigdy nie jestem zbyt zajęty, Księżniczko. Powinniśmy posprzątać w kuchni i zacząć gotować obiad, zanim mama wróci z pracy.

– Czemu jesteś w domu tak wcześnie? – spytałam.

Żartobliwie zmierzwił mi włosy.

– Ale z ciebie dzisiaj pytalska. Jak minął ostatni dzień w dziewiątej klasie? Domyślam się, że nie zadali wam zadania domowego. Masz jakieś plany z Minką i Owenem?

Potrząsnęłam głową.

– Pani Vowel prosiła, żebyśmy podczas wakacji przeczytali co najmniej pięć książek. Minka się pakuje, a Owen wyjeżdża na obóz naukowy.

– O, faktycznie. Rodzina Minki ma letni dom w Red River. Zapomniałem. Cóż, będziesz mogła spędzać czas z Owenem, gdy wróci.

– Taa. – Straciłam wątek, nie wiedziałam, co jeszcze powiedzieć. Wysiadywanie przed ogromnym płaskim ekranem Owena i oglądanie, jak przechodzi przez kolejne poziomy najnowszej gry, nie wydawało mi się wymarzonym pomysłem na lato.

Minka i Owen byli moimi jedynymi przyjaciółmi od pierwszej klasy, kiedy to każde z nas dostało łatkę dziwaka. Marchewkowa czupryna i piegi Minki przysparzały jej zmartwień, ale gdy w szóstej klasie dostała się do cheerleaderek, poprawiła sobie notowania. Owen większość czasu spędzał przed telewizorem, grając na xboxie i odsuwając sobie grzywkę z oczu, ale jego prawdziwą pasją była Minka. Zawsze będzie jej najlepszym przyjacielem i wszyscy troje udawaliśmy, że wcale się w niej nie kocha.

– Cóż, to chyba nie będzie problem, co? – zapytał tato.

– Z czym?

– Z książkami.

– O. – Otrząsnęłam się i wróciłam do rzeczywistości. – Nie.

Popatrzył na mój plecak.

– Lepiej go podnieś. Mama się wścieknie, jeśli znowu się o niego potknie.

– Zależy, w jakim będzie nastroju – mruknęłam pod nosem. Wzięłam plecak z podłogi i przycisnęłam go sobie do piersi. Tata zawsze mnie ratował przed mamą.

Spojrzałam w górę schodów. Światło słońca wlewało się przez okno na końcu korytarza. Unoszące się w jasnej smudze drobiny kurzu wywoływały we mnie potrzebę wstrzymania oddechu. Powietrze było zastałe i stęchłe jak zawsze, lecz upał jeszcze pogarszał sprawę. Na karku uformowała mi się strużka potu i popłynęła w dół, natychmiast wsiąkając w bawełnianą bluzkę.

Gdy wspinałam się na piętro, drewniane schody jęczały nawet pod moim pięćdziesięciokilogramowym ciężarem. Poczłapałam przez korytarz prosto do swojej sypialni i położyłam plecak na podwójnie szerokim łóżku.

– Czy klimatyzacja wysiadła? – spytałam, schodząc z powrotem na dół.

– Nie. Po prostu ją wyłączam, kiedy nikogo nie ma w domu, żeby obciąć koszty.

– Na górze nie da się oddychać.

– Właśnie włączyłem. Zaraz się ochłodzi. – Tata zerknął na ścienny zegar. – Mama będzie w domu za godzinę. Ruszajmy się.

Wzięłam z miski na stole jabłko i ugryzłam je, a potem żułam, patrząc, jak tata podwija rękawy i puszcza wodę w zlewozmywaku, żeby zeskrobać sobie z rąk brudy dnia. Wyraźnie dużo mu chodziło po głowie – więcej niż zwykle.

– W porządku u ciebie, tato?

– Mhm.

– Co dziś na obiad? – zapytałam niewyraźnie, z ustami pełnymi jabłka.

– Ty mi powiedz. – Skrzywiłam się, a on się roześmiał. – Moja specjalność. Chili z kurczaka z białą fasolką.

– Za gorąco na chili.

– Okej. No to może tacos z szarpaną wieprzowiną?

– Nie zapomnij o kukurydzy – dodałam. Wyrzuciłam ogryzek i zajęłam miejsce taty przy zlewozmywaku.

Napełniłam komorę ciepłą wodą z płynem i podczas gdy woda pieniła się i parowała, zrobiłam obchód po pokojach na parterze, żeby pozbierać brudne naczynia. W bawialni, na tyłach domu, zerknęłam przez okno w poszukiwaniu tamtego chłopaka. Siedział obok pnia dębu i patrzył przez wizjer aparatu na pole za naszym domem.

Zastanawiałam się, jak długo zamierza sterczeć na naszym podwórku. A on nagle odsunął aparat i odwrócił się, przyłapując mnie na podglądaniu. Skierował obiektyw w moją stronę i pstryknął zdjęcie, po czym opuścił aparat i znów na mnie popatrzył. Cofnęłam się, nie wiedząc, czy się speszyłam, czy wystraszyłam.

Wróciłam do kuchni z naczyniami, włożyłam je do zlewu z pozostałymi i zaczęłam szorować. Woda pryskała mi na spódnicę, a podczas gdy piana rozprawiała się z bałaganem, tata marynował pieczeń wieprzową i wstawiał ją do piekarnika.

– Za gorąco na chili z wolnowara, ale nie przeszkadza ci włączenie piekarnika – droczył się ze mną. Wokół pasa miał zawiązany fartuszek mamy, żółty z różowymi kwiatkami, pasującymi do spłowiałej bladoróżowej tapety pokrywającej ściany głównych pokoi.

– Ale z ciebie elegant, tato.

Zignorował moją kpinę i otworzywszy lodówkę, rozpostarł ramiona w dramatycznym geście.

– Kupiłem ciasto!

Lodówka zawarczała cicho w odpowiedzi, przyzwyczajona, że musi mozolnie chłodzić zawartość, gdy ktoś otworzy drzwi. Podobnie jak dom i wszystkie znajdujące się w nim sprzęty, była dwa razy starsza ode mnie. Tata twierdził, że uszczerbienie u dołu dodaje jej charakteru. Niegdyś białe drzwi były pokryte magnesami z miejsc, w których nigdy nie byłam, oraz brudnymi plamami po naklejkach, które mama poprzylepiała w dzieciństwie tylko po to, żeby je poodrywać w dorosłości. Ta lodówka przypominała mi naszą rodzinę: mimo zewnętrznych pozorów rozpadu poszczególne części współdziałały ze sobą i nigdy nie zawodziły.

– Ciasto? – zdziwiłam się.

– By uczcić twój ostatni dzień w dziewiątej klasie.

– To rzeczywiście zasługuje na uczczenie. Całe trzy miesiące bez Presley i jej klonów.

Tato zmarszczył brwi.

– Dziewczyna od Brubakerów wciąż ci załazi za skórę?

– Presley mnie nienawidzi, tato – podkreśliłam, szorując talerz. – Od zawsze.

– O, pamiętam, że kiedyś się przyjaźniłyście.

– W przedszkolu wszyscy się przyjaźnią – burknęłam.

– Jak myślisz, co się stało? – zapytał, zamykając lodówkę.

Odwróciłam się do niego. Zupełnie nie przemawiała do mnie myśl o drobiazgowym rozpatrywaniu każdego etapu, który zmieniał samą Presley i jej podejście do mnie.

– Kiedy kupiłeś ciasto?

Zamrugał i stropił się.

– Co, kochanie?

– Miałeś wolny dzień?

Przywołał na twarz swój najlepszy sztuczny uśmiech – z takich, co to nie obejmują oczu. Próbował mnie chronić przed czymś, z czym – jak sądził – moje zaledwie piętnastoletnie serce sobie nie poradzi. Poczułam ucisk w piersi.

– Zwolnili cię.

– Takie czasy, kochana. Cena ropy spada od miesięcy. Byłem po prostu jednym z siedemdziesięciu dwóch zwolnionych w moim dziale. Jutro będzie ich więcej.

Spuściłam wzrok na talerz do połowy zanurzony w mętnej wodzie.

– Nie jesteś po prostu jednym z siedemdziesięciu dwóch.

– Będzie w porządku, Księżniczko. Daję słowo.

Spłukałam pianę z talerza, który miałam w ręce, i spojrzałam na zegar, uświadamiając sobie, dlaczego tata tak dzisiaj pilnuje czasu. Niedługo wróci mama i będzie jej musiał powiedzieć. Zawsze mnie przed nią ratował i choćbym nie wiedzieć jak próbowała zrobić dla niego teraz to samo, tym razem nie było sposobu, by ją udobruchać.

Właśnie z powrotem przyzwyczajaliśmy się do tego, że słychać śmiech mamy, że podczas obiadu każde z nas omawia swój dzień, zamiast narzekać na rachunki do zapłacenia.

Położyłam czysty talerz na blacie.

– Wierzę ci. Coś znajdziesz.

Jego duża dłoń miękko opadła na moje ramię.

– Jasne, że znajdę. Dokończ zmywanie i zetrzyj blaty, a potem wynieś za mnie śmieci, dobrze?

Kiwnęłam głową i wtuliłam się w niego, kiedy całował mnie w policzek.

– Włosy ci podrosły. To dobrze.

Mokrymi palcami przesunęłam sobie kilka płowych kosmyków na twarz.

– Może trochę.

– Zapuścisz je w końcu? – spytał z nadzieją w głosie.

– Wiem, że wolałbyś długie.

– Przyznaję się. – Dźgnął mnie żartobliwie w bok. – Ale miej taką fryzurę, jaką lubisz. To twoje włosy.

Wskazówki zegara kazały mi się uwijać szybciej, a jednocześnie zastanowić, dlaczego tata chce, żeby mama przyszła do czystego domu, w którym obiad czeka na stole. „Po co tak się starać o jej dobry nastrój, skoro i tak go zaraz zepsuje złą nowiną?”

Jeszcze kilka miesięcy temu mama zamartwiała się o pracę taty. Nasze miasteczko kiedyś było rajem dla emerytów, ale stopniowo podupadało – zbyt wielu ludzi i za mało miejsc zatrudnienia. Pojawiła się duża rafineria ropy w pobliskim mieście, a większość biur i tak już została przeniesiona do Teksasu.

– Przeprowadzimy się? – zapytałam, odkładając ostatni rondel. Na myśl o tym zaświtała mi iskierka nadziei.

Tata zachichotał.

– Przeprowadzka wymaga pieniędzy. Ten stary dom należy do rodziny mamy od tysiąc dziewięćset siedemnastego roku. Pewnie nigdy by mi nie wybaczyła, gdybyśmy go sprzedali.

– Przecież i tak trzeba go będzie sprzedać. Jest dla nas za duży.

– Catherine?

– Tak?

– Nie wspominaj przy mamie o sprzedaży domu, dobrze? Tylko ją bardziej zdenerwujesz.

Kiwnęłam głową, wycierając blaty. Dokończyliśmy sprzątanie w milczeniu. Tata zdawał się zagubiony w myślach, przypuszczalnie układał sobie w głowie słowa, którymi oznajmi nowinę. Zostawiłam go samego, widząc, jaki jest zdenerwowany. Sama z kolei zaczęłam się martwić, ponieważ stał się profesjonalistą, jeśli chodzi o uspokajanie jej wybuchów, jej bezsensownych tyrad. Kiedyś mi się wygadał, że doskonali swoje strategie od czasów szkoły średniej.

Gdy byłam mała i tato kładł mnie spać, co najmniej raz na tydzień opowiadał mi o tym, jak się w niej zakochał. Poprosił ją, żeby za niego wyszła już w pierwszym tygodniu dziewiątej klasy, i bronił przed przykrościami, jakie znosiła od dręczycieli ze względu na hutę należącą do jej rodziny. Produkty uboczne wytopu przesączały się do gleby oraz wody gruntowej i za każdym razem, gdy czyjaś mama zachorowała albo u kogoś zdiagnozowano raka, winę zrzucano na Van Metersów. Tata powiedział, że mój dziadek był okrutnym człowiekiem, ale najgorzej traktował mamę, dlatego poczuli wielką ulgę, gdy zmarł. Tata ostrzegł mnie, żebym nigdy przy niej o tym nie wspominała i starała się cierpliwie znosić jej, jak to nazywał, „wybuchy”. Próbowałam więc, jak umiałam, ignorować jej napady wściekłości i kierowane do taty złośliwe uwagi. To, co sama kiedyś przeżyła, wciąż było widoczne w jej oczach, nawet dwadzieścia lat po śmierci dziadka.

Na podjeździe zachrzęścił żwir pod kołami lexusa mamy, gwałtownie przywracając mnie do rzeczywistości. Drzwi od strony kierowcy otworzyły się i mama się pochyliła, by podnieść coś z podłogi wozu. Stojąc z workami na śmieci w obu rękach, patrzyłam, jak mama szuka czegoś gorączkowo. Włożyłam pełne worki do kubła koło garażu i zamknęłam pokrywę, po czym wytarłam sobie ręce o dżinsowe spodenki.

– Jak ci minął ostatni dzień dziewiątej klasy? – zagadnęła mama, przerzucając sobie torebkę przez ramię. – Nie będziesz już postacią w dolnej części słupa totemicznego.

Uśmiech rozjaśnił jej zaróżowione, pełne policzki, ale ledwie trzymała się na nogach, idąc ostrożnie po żwirze na wysokich obcasach w stronę frontowej furtki. W ręce niosła małe opakowanie z apteki, już otwarte.

– Cieszę się, że mam to za sobą – odparłam.

– Oj, było aż tak źle?

Ścisnęła pęk kluczy w dłoni, pocałowała mnie w policzek, po czym zatrzymała się jak wryta na ganku. W rajstopach puściło jej oczko – pięło się od kolana pod spódnicę. Spiralny czarny kosmyk włosów wymknął się z wysoko upiętego koka i opadał na twarz.

– A jak… jak tobie minął dzień? – spytałam.

Mama od dziewiętnastego roku życia pracowała w bankowym drive-through. Dojazd zajmował jej tylko około dwudziestu minut i wykorzystywała ten czas na odprężenie, ale najlepszym określeniem, jakie miała dla dwóch kobiet, z którymi pracowała, było „nadęte raszple”. Budyneczek drive-through nie przylegał do głównego gmachu First Banku i przebywanie w maleńkiej przestrzeni dzień w dzień z tymi samymi osobami wyolbrzymiało każdy problem.

Im dłużej tam pracowała, tym więcej potrzebowała tabletek. Otwarta paczka w jej ręce niezbicie wskazywała na to, że miała za sobą zły dzień, choćby chodziło tylko o rozpamiętywanie tego, że życie nie potoczyło jej się tak, jak planowała. Mama zwyczajowo skupiała się na negatywach. Próbowała to zmienić. Większość półek naszej biblioteczki zajmowały takie książki, jak: Znaleźć zadowolenie czy Jak sobie radzić z gniewem w zdrowy sposób. Mama medytowała i brała długie kąpiele przy kojącej muzyce, ale jej gniew wkrótce i tak wyrywał się na powierzchnię. Zawsze się tlił, bulgotał w środku, narastał, czekając, aż ktoś lub coś da mu ujście.

Teraz wydęła dolną wargę i zdmuchnęła z twarzy niesforny kosmyk.

– Tato jest w domu – zauważyła.

– Wiem.

Nie oderwała oczu od drzwi.

– Dlaczego?

– Gotuje obiad.

– O Boże. O, nie. – Popędziła po schodach do wejścia i szarpnęła siatkowe drzwi, po czym trzasnęła nimi za sobą.

Początkowo ich nie słyszałam, ale po krótkim czasie spanikowane krzyki mamy sączyły się już przez ściany. Stałam na podwórku przed domem, słuchając, jak wrzaski narastają, a tata stara się uspokoić żonę, lecz ona nie dopuszcza go do głosu. Żyła w świecie złożonym z „co, jeśli”, a tata trafił akurat w to, co stało po prawej stronie przecinka.

Zamknęłam oczy i wstrzymałam oddech w nadziei, że lada moment sylwetki w oknie się złączą i mama wypłacze się w ramionach taty, aż atak jej minie.

Podniosłam wzrok na dom, na treliaż pokryty martwą winoroślą, na biegnącą wokół domu barierkę domagającą się odmalowania. Moskitiery w oknach były zabite kurzem, deski na ganku wymagały wymiany. W miarę jak słońce przesuwało się po niebie, zewnętrzny wygląd stawał się bardziej złowieszczy. Nasz dom – największy w tym kwartale i jeden z największych w miasteczku – rzucał potężny cień. Mama mieszkała tu od urodzenia i budynek wcześniej należał do jej rodziny, lecz nigdy nie roztaczał domowej atmosfery. Miał za dużo pokoi i zbyt wiele przestrzeni do wypełnienia echem oraz wzburzonymi szeptami, których rodzice daremnie chcieli mi oszczędzić.

W takich chwilach jak ta tęskniłam za tamtym przyciszonym gniewem. Teraz, wezbrany, wylewał się na ulicę. Mama wciąż chodziła tam i z powrotem, a tata stał przy stole, błagając, by go wysłuchała. Wrzeszczeli, a tymczasem cienie drzew przesuwały się po podwórku, aż słońce zawisło tuż nad horyzontem. Świerszcze zaczęły ćwierkać, dając znak, że blisko już do zachodu. W brzuchu mi burczało, gdy nerwowo skubałam trawę – postanowiłam usiąść na naszym nierównym chodniku, nagrzanym jeszcze od letniego słońca. Niebo zabarwiło się różowymi i purpurowymi plamami, na podwórku zasyczały zraszacze, ale nie zanosiło się na szybki koniec wojny.

Samochody zapuszczały się na Juniper Street tylko po to, żeby ominąć korki tworzące się w miasteczku po szkole. Kiedy wszyscy skończyli już pracę czy lekcje i rozjechali się do domów, z powrotem stawaliśmy się zacisznym zakątkiem.

Usłyszałam za sobą kliknięcie i dźwięk przewijania. Odwróciłam się. Chłopak z aparatem stał po przeciwnej stronie drogi, nadal trzymając w ręce swoje dziwaczne urządzenie. Znowu je uniósł i pstryknął kolejną fotkę, z obiektywem wycelowanym we mnie.

– Mógłbyś przynajmniej robić te zdjęcia ukradkiem – prychnęłam.

– Dlaczego miałbym się ukrywać?

– Ponieważ fotografowanie kogoś nieznajomego bez pozwolenia jest obrzydliwe.

– Kto tak mówi?

Odwróciłam się, urażona takim pytaniem.

– Wszyscy. Wszyscy tak uważają.

Zasłonił obiektyw przykrywką i zszedł z krawężnika na jezdnię.

– No, wszyscy nie widzieli tego, co ja przez obiektyw, a to na pewno nie było obrzydliwe.

Zgromiłam go wzrokiem, próbując dociec, czy to był z jego strony komplement, czy coś innego. Ręce nadal miałam skrzyżowane na piersi, ale zdobyłam się na łagodniejszą minę.

– Mój tata powiedział, że jesteś siostrzeńcem męża pani Leigh.

Kiwnął głową i zaraz poprawił sobie okulary, przesuwając je w górę na błyszczącym nosie.

Zerknęłam w bok, na sylwetki rodziców w oknie, po czym znów spojrzałam na niego.

– Przyjechałeś tutaj na lato?

Znowu przytaknął skinieniem.

– Umiesz mówić? – syknęłam wściekle.

Wyszczerzył się w rozbawionym uśmiechu.

– Dlaczego jesteś taka zła?

– Nie wiem – odwarknęłam i ponownie zamknęłam oczy. Wzięłam głęboki wdech, po czym zerknęłam spod rzęs. – Ty nigdy się nie wściekasz?

Przestąpił z nogi na nogę.

– Chyba tak jak każdy. – Ruchem głowy wskazał mój dom. – Czemu tak wrzeszczą?

– Mój, em… tato stracił dziś pracę.

– Pracuje w rafinerii ropy? – spytał.

– Pracował.

– Tak jak mój wujek… do dziś. – Nagle wydał mi się stropiony, niepewny. – Nie mów nikomu.

– Umiem dotrzymać tajemnicy. – Wstałam i otrzepałam sobie spodenki. Nie odezwał się, więc przedstawiłam się niechętnie: – Jestem Catherine.

– Wiem. A ja Elliott. Chcesz się ze mną przejść do Brauma na lodowego rożka?

Był ode mnie o pół głowy wyższy, ale wyglądało, jakby ważył tyle samo, co ja. Ręce i nogi miał zbyt długie i chude, poza tym nie dorósł jeszcze do swoich uszu. Wysoko osadzone kości policzkowe wystawały na tyle, by same policzki wydawały się zapadnięte, a długie, strąkowate włosy nie przydawały uroku owalnej twarzy.

Przeszedł przez spękany asfalt, a ja pchnęłam furtkę, oglądając się przez ramię. Dom wciąż na mnie patrzył, będzie czekał, aż wrócę.

Rodzice nadal krzyczeli. Gdybym weszła do środka, przestaliby na krótką chwilę, żeby przenieść się z kłótnią do sypialni, a to oznaczałoby tylko tyle, że przez resztę wieczoru słuchałabym stłumionego gniewu mamy.

– Jasne – odpowiedziałam, odwracając się z powrotem do Elliotta. Wyraźnie go zaskoczyłam. – Masz pieniądze? Oddam ci później. Nie wejdę tam teraz po portfel.

Kiwnął głową i na dowód poklepał się po kieszeni.

– Ja stawiam – rzekł. – Koszę trawę dla sąsiadów.

– Wiem.

– Wiesz? – zdziwił się z lekkim uśmiechem.

Skinęłam głową, wcisnęłam palce w płytkie kieszenie dżinsowych spodenek i po raz pierwszy w życiu wyszłam poza podwórko bez pozwolenia.

Elliott szedł obok mnie, ale zachowywał pełen szacunku dystans. Nie odezwał się przez półtorej przecznicy, a potem usta mu się już nie zamykały.

– Podoba ci się tu? – spytał. – W Oak Creek?

– Nie za bardzo.

– A w szkole? Jak w niej jest?

– Porównałabym to do tortury.

Kiwnął głową, jak gdybym potwierdziła jego podejrzenia.

– Moja mama tu dorastała i zawsze opowiadała, jak strasznie nienawidziła tego miejsca.

– Czemu?

– Większość dzieciaków z Pierwszego Narodu* chodziła do osobnej szkoły. Mama i wujek John jako jedyni w Oak Creek poszli do szkoły ogólnej. Mieli przez to dużo przykrości, reszta obrzydzała im życie.

– Niby… jak? – bąknęłam.

Zmarszczył brwi.

– Demolowali im dom i samochód. Ale dowiedziałem się o tym od wujka Johna. Mama mówiła mi tylko, że rodzice są tu małoduszni, a dzieci jeszcze gorsze. Nie bardzo wiem, jak to pogodzić.

– Co pogodzić?

Opuścił wzrok na drogę.

– To, że wysłała mnie do miejsca, którego nienawidzi.

– Dwa lata temu poprosiłam o walizkę jako prezent na Boże Narodzenie. Tata kupił mi cały zestaw. Spakuję się, gdy tylko przyjdę do domu po końcowym rozdaniu świadectw, wyjadę i nigdy nie wrócę.

– Czyli kiedy? Kiedy kończysz szkołę?

Westchnęłam.

– Zostały mi jeszcze trzy lata.

– Więc jesteś dopiero po pierwszej klasie, tak? Ja też.

– Ale przyjeżdżasz tutaj co roku na lato? Nie brakuje ci kolegów?

Wzruszył ramionami.

– Moi rodzice dużo się kłócą. Lubię tutaj przyjeżdżać. Tak tu spokojnie.

– Skąd jesteś?

– Z Oklahoma City. Z okręgu szkolnego Yukon.

– Naprawdę? Grywamy z wami w futbol.

– Mhm. Wiem, wiem. Tłuczecie Yukon. Widziałem transparenty Oak Creek.

Stłumiłam uśmiech. Kilka z tych transparentów zrobiłam z Minką i Owenem na spotkaniach klubu kibica po szkole.

– A ty jesteś zawodnikiem?

– Taa, od siedmiu boleści. Ale robię postępy. Tak przynajmniej twierdzi trener.

Nad nami rozbłysnął szyld Brauma, roztaczając różowo-białą neonową poświatę. Elliott otworzył szeroko drzwi i owionął mnie chłód klimatyzacji.

Stopy mi wrosły w czerwone płytki podłogi. Powietrze było przesycone cukrem i tłuszczem, przy stołach obiadowych siedziały rodziny, omawiając plany na lato. Koło jednego z większych stołów stał pastor Kościoła Pierwszych Chrześcijan. Ręce trzymał złożone na wysokości pasa, przygniatając nimi czerwony krawat, i informował kilka swoich owieczek o wydarzeniach z parafii oraz wyrażał rozczarowanie poziomem wody w pobliskim jeziorze.

Elliott podszedł ze mną do lady. Gestem zachęcił, żebym zamówiła pierwsza. Przy kasie stała Anna Sue Gentry. Jej farbowany na blond kucyk zakołysał się, kiedy zrobiła przedstawienie, taksując nas dwoje.

– Kto to jest, Catherine? – zapytała, unosząc brew na widok aparatu dyndającego na szyi Elliotta.

– Elliott Youngblood – przedstawił się, zanim zdążyłam cokolwiek powiedzieć.

Anna Sue zupełnie przestała się zwracać do mnie. Jej duże zielone oczy rozbłysły, kiedy stojący obok mnie wysoki chłopak udowodnił, że nie boi się do niej odezwać.

– A kim ty jesteś, Elliott? Kuzynem Catherine?

Skrzywiłam się na myśl o tym, co też mogło ją przywieść do takiego wniosku.

– Co?

Wzruszyła ramionami.

– Macie włosy prawie takiej samej długości. To samo okropne strzyżenie. Pomyślałam, że to może rodzinne.

Elliott popatrzył na mnie bynajmniej niezbity z tropu.

– Moje są trochę dłuższe – zauważył.

– Więc nie kuzyni – skonkludowała Anna Sue. – Przehandlowałaś Minkę i Owena za tego tu?

– Jestem sąsiadem. – Elliott, wciąż nieporuszony, wsunął ręce w pojemne kieszenie szortów w kolorze khaki.

Anna Sue zmarszczyła nos.

– To co, uczysz się w domu, że nie chodzisz do szkoły?

Westchnęłam.

– Przyjechał na wakacje do ciotki. Czy możemy już złożyć zamówienie?

Przeniosła ciężar ciała z jednego biodra na drugie, obiema rękami trzymając się kasy. Jej kwaśna mina wcale mnie nie zdziwiła. Anna Sue przyjaźniła się z Presley. Wyglądały podobnie – z tym samym odcieniem blond włosów, stylem i oczami podkreślonymi grubą czarną kredką – no i robiły tę samą minę, gdy byłam w pobliżu.

Elliott najwyraźniej nie zwrócił na to uwagi. Wskazał tablicę nad głową kasjerki.

– Poproszę deser lodowy bananowo-karmelowy.

– Z orzechami? – zadała obowiązkowe pytanie Anna Sue.

Kiwnął głową, a potem spojrzał na mnie.

– Catherine?

– Proszę sorbet pomarańczowy.

Przewróciła oczami.

– Wyrafinowany gust. Coś jeszcze?

Elliott zmarszczył brwi.

– Nie.

Czekaliśmy, podczas gdy Anna Sue podniosła przeszkloną pokrywę zamrażarki i zagłębiła okrągłą łyżkę w sorbecie. Kiedy uformowała kulkę i ułożyła ją w waflu, wręczyła mi loda, po czym zaczęła przygotowywać deser dla Elliotta.

– Chyba mówiłeś, że idziemy na lodowe rożki? – zagadnęłam.

Wzruszył ramionami.

– Zmieniłem zdanie. Pomyślałem, że miło będzie posiedzieć przez chwilę w klimie.

Anna Sue westchnęła, stawiając pucharek Elliotta na ladzie.

– Deser lodowy bananowo-karmelowy.

Chłopak wybrał stolik przy oknie i podał mi kilka papierowych serwetek, po czym zaraz dorwał się do swojego waniliowo-karmelowego kremu, jakby przymierał głodem.

– Może powinniśmy byli zjeść obiad – podsunęłam.

Podniósł wzrok i starł sobie czekoladę z brody.

– Jeszcze możemy zamówić.

Spojrzałam na mój topniejący sorbet.

– Nie powiedziałam rodzicom, że wychodzę. Pewnie powinnam niedługo wrócić do domu… Choć zapewne nawet nie zauważyli, że mnie nie ma.

– Słyszałem, jak się kłócą. Jestem w tym ekspertem. Moim zdaniem zanosi się na całą noc.

Westchnęłam.

– Nie skończy się, dopóki on nie znajdzie pracy. Mama jest trochę… neurotyczką.

– Moi rodzice w kółko kłócą się o pieniądze. Tata uważa, że jeśli nie zarabia czterdziestu dolarów na godzinę, to nie ma sensu pracować. Jakby jeden dolar nie był lepszy niż nic. No i raz po raz go zwalniają.

– Czym się zajmuje?

– Jest spawaczem. To naprawdę niesamowite, bo często nie ma go w domu.

– To kwestia dumy – stwierdziłam. – Mój tato coś znajdzie. Mamusia czasami świruje.

Uśmiechnął się do mnie.

– Co?

– „Mamusia”. To słodkie.

Opadłam na oparcie krzesła, czując, jak mi płoną policzki.

– Nie lubi, kiedy nazywam ją mamą. Mówi, że próbuję udawać starszą, niż jestem. „Mamusia” wyrwało mi się z przyzwyczajenia.

Z rozbawieniem patrzył, jak się wiercę na krześle, aż w końcu powiedział:

– Ja do swojej mówię „mamo”, odkąd zacząłem gadać.

– Przykro mi. Wiem, że to dziwne. – Odwróciłam wzrok. – Mamusia zawsze miała szczególne upodobania.

– Dlaczego ci przykro? Przecież powiedziałem, że to słodkie.

Poruszyłam się z zakłopotaniem. Wsunęłam sobie wolną rękę pomiędzy kolana.

Klimatyzacja hulała na całego, jak w większości miejsc publicznych w Oklahomie latem. W zimie człowiek ubierał się na cebulkę, bo w środku za bardzo grzali. W lecie nosiło się kurtkę, ponieważ w pomieszczeniach było za zimno.

Zlizałam sobie orzeźwiającą słodycz z ust.

– Nie byłam pewna, czy się nie wywyższasz.

Elliott zaczął coś mówić, lecz w tym momencie do naszego stolika podeszła grupka dziewczyn.

– Oj! – odezwała się Presley, dramatycznym gestem dotykając swojej klatki piersiowej. – Catherine znalazła sobie chłopaka. Tak mi teraz głupio, bo myślałyśmy, że kłamiesz za każdym razem, kiedy mówiłaś, że go nie ma w mieście.

Trzy jej wierne kopie – Tara, Tatum Martin i Brie Burns – zachichotały, odrzucając rozjaśniane blond loki. Tara i Tatum były identycznymi bliźniaczkami, wszystkie jednak robiły, co mogły, by upodobnić się do Presley.

– Jeśli nie w mieście, to może za miastem? – podsunęła Brie. – Może w rezerwacie?

– W Oklahomie nie ma rezerwatów – burknęłam, oburzona jej głupotą.

– Właśnie że są – upierała się Brie.

– Masz na myśli ziemie plemienne – poprawił ją Elliott, niewzruszony.

– Jestem Presley – przedstawiła się ich szefowa pełnym próżności tonem.

Odwróciłam wzrok, nie chcąc patrzeć, jak się zaznajamiają, ale on nie poruszył się ani nie odezwał, zerknęłam więc z powrotem, ciekawa, co ich zatrzymało. Elliott posyłał mi uśmieszek, ignorując wyciągniętą rękę Presley.

Odęła się i skrzyżowała ramiona.

– Czy Brie ma rację? Mieszkasz w White Eagle?

Elliott uniósł brew.

– To plemienna siedziba Ponkasów.

– No i? – warknęła Presley.

Elliott westchnął, wyraźnie znudzony.

– Jestem Czirokezem.

– Czyli Indianin, tak? Czy White Eagle nie jest dla Indian? – drążyła.

– Po prostu idź sobie, Presley – poprosiłam, bojąc się, że powie coś jeszcze bardziej obraźliwego.

W jej oczach błysnęło podekscytowanie.

– Wow, Kit-Cat. Wyrastamy powoli z gaciorków?

Podniosłam na nią oczy, wzrokiem miotając pioruny.

– Mam na imię Catherine.

Presley poprowadziła swoją paczkę do stolika za przepierzeniem po drugiej stronie sali, nie przestając naśmiewać się ze mnie i Elliotta.

– Przepraszam – szepnęłam. – Robią to tylko dlatego, że jesteś ze mną.

– Bo jestem z tobą?

– Nienawidzą mnie – mruknęłam.

Odwrócił łyżeczkę do góry nogami i chwilę trzymał ją w ustach, bynajmniej niezmieszany.

– Nietrudno zauważyć dlaczego.

Zaczęłam się zastanawiać, co w moim wyglądzie sprawia, że to takie oczywiste. Może właśnie z tego powodu miasto wciąż obwinia mamę i mnie o błędy mojego dziadka. Może wyglądam jak ktoś, kogo trzeba nienawidzić.

– Czemu tak się speszyłaś? – spytał.

– Chyba czepiałam się nadziei, że nie wiesz o mojej rodzinie i o hucie.

– O. Tamto. Ciotka opowiedziała mi o tym lata temu. Myślisz, że to z tego powodu? Że zachowują się wrednie przez starą historię twojej rodziny?

– A niby nie?

– Catherine. – Moje imię zabrzmiało w jego ustach jak lekki, miękki śmiech. – Są o ciebie zazdrosne.

Zmarszczyłam brwi i potrząsnęłam głową.

– Czemu miałyby być o mnie zazdrosne? Jesteśmy biedni jak myszy kościelne.

– Nigdy się nie widziałaś? – rzucił.

Poczułam gorąco na twarzy i spuściłam wzrok. Do tej pory komplementy słyszałam tylko od taty.

– Masz wszystko, czego im brakuje.

Skrzyżowałam ramiona na stole i patrzyłam na ciepłą barwę światła narożnej latarni, mrugającej spomiędzy gałęzi drzewa. To było dziwne uczucie: chcieć usłyszeć więcej i jednocześnie mieć nadzieję, że będzie mówił o czymś innym.

– Nie przeszkadza ci to, co mówiły? – zapytałam zdziwiona.

– Jestem przyzwyczajony.

– I znosisz to bez obrazy?

– Mój wujek John mówi, że ludzie mogą nas zezłościć tylko wtedy, kiedy im na to pozwolimy, a jeśli pozwolimy, dajemy im władzę.

– To dość głębokie.

– Czasami go słucham, chociaż on myśli, że nigdy.

– Co jeszcze mówi?

Odparł bez zająknięcia:

– Że albo wyrabiasz się w tym, że jesteś ponad to, i na ignorancję odpowiadasz wyjaśnieniami, albo naprawdę się wyrabiasz w zgorzknieniu.

Uśmiechnęłam się. Elliott cytował swojego wujka z szacunkiem.

– Więc po prostu nauczyłeś się nie dopuszczać do siebie tego, co ludzie mówią?

– Z grubsza.

– Jak? – Nachyliłam się w jego stronę. Byłam autentycznie ciekawa, miałam nadzieję, że wyjawi mi jakiś magiczny sekret, dzięki któremu Presley i jej przyjaciółki nie będą mnie już z taką ochotą dręczyć.

– O, wściekam się. Mam dość, kiedy ludzie koniecznie muszą mi powiedzieć, że ich prababka była czirokeską księżniczką, albo kiedy słyszę ten głupi kawał, że rodzice dali mi imię od tego, co im się pierwsze rzuciło w oczy po wyjściu z tipi. Wkurza mnie, gdy ktoś nazywa mnie wodzem i kiedy widzę ludzi w pióropuszach noszonych poza naszymi ceremoniami. Ale mój wujek mówi, że powinniśmy albo im współczuć i ich douczać, albo zostawić ich w ignorancji. Poza tym na świecie jest jej zbyt wiele, żeby całą brać do siebie. Gdybym to zrobił, czułbym tylko gniew, a nie chcę być jak moja mama.

– Czy to dlatego waliłeś w nasze drzewo?

Spuścił wzrok, nie chcąc albo nie mogąc odpowiedzieć na to pytanie.

– Wiele rzeczy mi przeszkadza, dokucza – mruknęłam, z powrotem siadając prosto. Zerknęłam na klony w uciętych dżinsowych spodenkach i kwiecistych bluzkach, wariantach tego samego ubrania z tego samego sklepu.

Tata starał się, żebym miała właściwe stroje i odpowiedni plecak, lecz rok po roku mama zauważała, że coraz więcej moich przyjaciółek z dzieciństwa odsuwa się ode mnie. Zaczęła się zastanawiać, co zrobiliśmy nie tak, a wtedy mnie też zaczęło to martwić.

Jeśli mam być szczera, nienawidziłam Presley za to, że ona nienawidzi mnie. Nie miałam serca powiedzieć mamie, że nigdy nie będę do nich pasować. Nie byłam wystarczająco podła w rozumieniu tych małomiasteczkowych, małodusznych dziewuch. Minęło dużo czasu, zanim sobie uświadomiłam, że tak naprawdę tego nie chcę, ale mając piętnaście lat, czasami zastanawiałam się, czy to nie byłoby lepsze niż samotność. Tata nie mógł być wiecznie moim najlepszym przyjacielem.

Odgryzłam kawałek sorbetu.

– Przestań – rzucił Elliott.

– Co mam przestać? – spytałam, czując, jak pomarańczowa pychota rozpuszcza mi się na języku.

– Patrzeć na nie tak, jakbyś bardzo chciała siedzieć tam z nimi. Jesteś od nich lepsza.

Uśmiechnęłam się rozbawiona.

– Myślisz, że o tym nie wiem?

Przełknął to, co chciał teraz powiedzieć.

– A jaka jest twoja historia? – spytałam.

– Moi rodzicie wyjeżdżają na sześć tygodni do jakiegoś zamkniętego ośrodka. Intensywna terapia dla par czy coś takiego. Moim zdaniem ostatni strzał do tego celu.

– A jeśli strzelą i chybią?

Skubnął swoją serwetkę.

– Nie jestem pewien. Mama mówiła, że mogłaby ostatecznie przenieść się ze mną tutaj. Ale to było rok czy dwa lata temu.

– O co się kłócą?

Westchnął.

– Mój tata pije. Nie wynosi śmieci. Mama narzeka i spędza za dużo czasu na Facebooku. Tata mówi, że pije, bo ona nie zwraca na niego uwagi. Mama twierdzi, że cały czas siedzi na Facebooku, ponieważ on z nią nie rozmawia. Czyli najgłupsze bzdury, jakie można sobie wyobrazić. I to się potęguje, jakby przez cały dzień nic, tylko czekali, czego się mogą czepić. Teraz, kiedy znów stracił pracę, jest jeszcze gorzej. Zdaje się, że terapeuta powiedział, że tata lubi się czuć ofiarą, a mama lubi pozbawiać go męskości, cokolwiek to znaczy.

– Powiedzieli ci o tym?

– Nie należą do tych rodziców, którzy kłócą się za zamkniętymi drzwiami.

– To paskudne. Przykro mi.

– Czy ja wiem? – Zerknął na mnie zza okularów. – Nie jest aż tak źle.

Poruszyłam się niespokojnie.

– Chyba powinniśmy już… em… powinniśmy już iść.

Elliott wstał, zaczekał, aż wyjdę zza stolika. Ruszył za mną do wyjścia, nie byłam więc pewna, czy zauważył, jak Presley i jej klony rzucają zniewagi i chichoczą, osłaniając się dłońmi. Jednak kiedy zatrzymał się obok kosza na śmieci przy ich stole, stało się jasne, że widział i słyszał.

– Z czego się śmiejecie? – zapytał.

Pociągnęłam go za koszulkę, błagając wzrokiem, żebyśmy szli dalej.

Presley wyprostowała ramiona i zadarła podbródek, podniecona tym, że zwrócono na nią uwagę.

– Jak słodziutko ma się Kit-Cat ze swoim nowym chłopcem, prawda? To urocze, że nie chcesz zranić jej uczuć. To znaczy… przypuszczam, że właśnie o to chodzi – dodała, wskazując nas dłonią.

Elliott podszedł do ich stolika i chichoty dziewczyn ucichły. Zapukał w drewniany blat i westchnął.

– Wiesz, Presley, dlaczego nigdy nie wyrośniesz z potrzeby gnojenia innych, żeby samej poczuć się lepiej?

Patrzyła na niego zwężonymi oczyma jak żmija gotowa do ataku.

Elliott ciągnął:

– Bo tylko chwilowo robisz sobie dobrze. Takie upojenie nigdy nie trwa długo, zaraz znów będziesz go potrzebowała, ponieważ jedyna radość, jaką masz w swoim smutnym, żałosnym życiu, obraca się wokół manikiuru i rozjaśniania włosów. Twoje przyjaciółki? Nie lubią cię. Nikt nigdy cię nie polubi, bo sama nie lubisz siebie. A więc za każdym razem, kiedy spróbujesz się wyżywać na Catherine, ona będzie wiedziała. Będzie wiedziała, dlaczego to robisz, tak jak będą wiedziały twoje kumpele. I ty też będziesz wiedziała, że kompensujesz sobie w ten sposób poczucie niższości. Za każdym razem, kiedy obrażasz Catherine, coraz bardziej wyłazi to na wierzch. – Nawiązał kontakt wzrokowy po kolei z każdym klonem i z Presley. – Życzę wam takiego dnia, na jaki zasługujecie.

Odwrócił się do drzwi i przytrzymał je otwarte, zachęcając gestem, żebym wyszła. Prześliznęliśmy się między zaparkowanymi autami na drugą stronę parkingu i ruszyliśmy w kierunku naszych domów. Latarnie uliczne świeciły, komary bzykały w kręgach światła. W panującej ciszy odgłos stąpania naszych butów na chodniku brzmiał głośniej niż normalnie.

– To było… – szukałam właściwego słowa – …legendarne. Nigdy nie umiałabym tak kogoś usadzić.

– Hm, nie mieszkam tu, więc jest mi łatwiej. No i nie było to całkiem moje.

– No coś ty?

– To scena z Detention Club Musical. Nie mów mi, że nie oglądałaś tego, kiedy byłaś mała.

Wlepiłam w niego wzrok z niedowierzaniem, po czym wybuchnęłam głośnym śmiechem.

– To ten film, który leciał, kiedy mieliśmy osiem lat?

– Oglądałem go codziennie przez półtora roku.

Zachichotałam.

– Wow. Nie mogę uwierzyć, że nie skojarzyłam.

– Cieszę się tylko, że Presley nie załapała. Moja przemowa zrobiłaby wtedy znacznie skromniejsze wrażenie.

Znowu się roześmiałam i tym razem mi zawtórował. Kiedy nasz śmiech ucichł, Elliott trącił mnie łokciem.

– Naprawdę masz chłopaka za miastem?

Dobrze, że było ciemno. Poczułam, że cała twarz zajmuje mi się ogniem.

– Nie.

– Dobrze wiedzieć – stwierdził, błyskając zębami.

– Powiedziałam im tak kiedyś w gimnazjum. Miałam nadzieję, że mi dadzą spokój.

Zatrzymał się i spojrzał na mnie z rozbawionym uśmiechem.

– Domyślam się, że nie pomogło.

Potrząsnęłam głową. Każda sesja przesłuchań, jakie mi urządzały, tkwiła w pamięci niczym niezagojona, jątrząca się rana.

Elliott siąknął i dotknął sobie czubka nosa poranionym knykciem.

– Nie boli cię to? – spytałam.

Śmiech i uśmiechy zgasły. Kilka przecznic dalej zaszczekał pies, nisko i tęsknie. Brzęknęła i włączyła się klimatyzacja, zawarczał ostro silnik – pewnie jacyś starsi uczniowie wozili się po Main Street. W otaczającej nas ciszy światełko w oczach Elliotta znikło.

– Przepraszam. To nie moja sprawa.

– Dlaczego nie? – rzucił.

Wzruszyłam ramionami, idąc dalej.

– Nie wiem. Po prostu wygląda na coś osobistego.

– Powiedziałem ci o moich rodzicach i ich problemach, a ty uważasz, że rozwalone knykcie to coś osobistego?

Znowu wzruszyłam ramionami.

– Straciłem panowanie nad sobą. Wyładowałem się na waszym drzewie. Widzisz? Żadna magiczna sztuczka. Wciąż jestem zły.

Zwolniłam kroku.

– Zły o to z rodzicami?

Potrząsnął głową. Widać było, że nie chce więcej zdradzić, więc nie naciskałam. W naszym cichym zakątku, na ostatniej ulicy w obrębie granic miasta, kończył się znany nam dwojgu świat, nawet jeśli nie do końca jeszcze to sobie uświadamialiśmy.

Po obu stronach ulicy ciągnęły się domy, niczym wysepki życia. Oświetlone okna przerywały ciemność w przestrzeniach między latarniami. Od czasu do czasu przez któreś z nich przemknął cień i zastanawiałam się wtedy, jak biegnie życie na tych wyspach, czy mieszkańcy cieszą się piątkowym wieczorem, oglądając skrojony dla nich film w telewizji, wtuleni wygodnie w kanapy. Strach przed płaceniem rachunków zapewne trzymał się od nich z daleka.

Kiedy dotarliśmy do naszej furtki, moja wyspa była ciemna i cicha. Zatęskniłam za ciepłym żółtym blaskiem bijącym z okien okolicznych domów, za mruganiem telewizyjnego ekranu.

Elliott wsadził ręce do kieszeni, zabrzęczały drobniaki.

– Są w domu?

Zajrzałam do garażu – buick taty był w środku na miejscu, lexus mamy stał z tyłu za garażem.

– Wygląda na to, że tak.

– Mam nadzieję, że nie pogorszyłem twojej sytuacji z Presley.

Machnęłam ręką.

– Presley i ja znamy się od urodzenia. Po raz pierwszy w życiu ktoś stanął w mojej obronie. Zdaje się, że nie wiedziała, co z tym zrobić.

– Oby tylko trzymała to blisko kija, który ma w tyłku.

Wyrwał mi się głośny śmiech, a Elliott nie umiał ukryć zadowolenia z mojej reakcji.

– Dasz mi numer swojej komórki?

– Nie, nie mam telefonu.

– Nie? Naprawdę? Czy tylko nie chcesz mi dać numeru?

Potrząsnęłam głową i zaśmiałam się lekko.

– Naprawdę. Kto by do mnie dzwonił?

Wzruszył ramionami.

– Na przykład ja miałem taki zamiar.

– O.

Podniosłam zapadkę zamka i pchnęłam furtkę. Rozległo się piskliwe zgrzytnięcie metalu trącego o metal. Wejście zamknęło się za mną z kliknięciem. Odwróciłam się do Elliotta, kładąc dłonie na elegancko wygiętym żelazie. Zerknął w górę, na dom – bez strachu, jakby to był zwyczajny budynek. Jego odwaga rozgrzała coś w głębi mnie.

– Jesteśmy prawie sąsiadami, więc… pewnie zobaczę cię w okolicy – rzekł.

– Taak, na pewno. To znaczy, chyba… bardzo możliwe – plątałam się, potakując głową.

– Co robisz jutro? Masz jakąś pracę na lato?

Potrząsnęłam głową.

– Mama chce, żebym w lecie pomagała jej koło domu.

– Może po ciebie wpadnę? Nie masz nic przeciwko? Obiecuję pstrykać tylko ukradkiem.

– Jasne, w porządku, pod warunkiem, że rodzicom nie strzeli do głowy coś dziwnego.

– No to okej – odparł, prostując się i nieco wypinając pierś. Cofnął się kilka kroków. – Do jutra.

Ruszył w swoją stronę i ja zrobiłam to samo, wspinając się wolno po stopniach. Hałas, jaki robiły wypaczone deski naszego ganku pod naciskiem moich pięćdziesięciu kilogramów, wystarczyłby do zaalarmowania rodziców, lecz dom pozostał ciemny. Pchnęłam podwójnej szerokości drzwi, przeklinając w duchu zgrzytające zawiasy. Kiedy byłam już w środku, zaczekałam. Żadnej przyciszonej rozmowy, żadnych kroków. Żadnego tłumionego gniewu na górze. Żadnego szeptania za ścianami.

Gdy szłam po schodach na piętro, każdy krok zdawał się wrzaskiem oznajmiać moje przybycie. Trzymałam się środka stopni, żeby nie ocierać się o tapetę. Mama chciała, żebyśmy szanowali dom, jakby był żywym członkiem rodziny. Stąpałam miękko w korytarzu i zamarłam, kiedy skrzypnęła deska przed sypialnią rodziców. Dopiero po chwili zrobiłam kolejny krok w stronę swojego pokoju.

Tapeta w mojej sypialni miała pionowe pasy i nawet różowo-kremowa kolorystyka nie była w stanie zmienić wrażenia, że znajduję się w klatce. Zsunęłam buty ze stóp i w ciemności podreptałam do swego jedynego okna. Biała farba na ramie łuszczyła się, opadając płatkami na podłogę.

Na zewnątrz, dwie kondygnacje niżej, Elliott to się pojawiał, to znikał, przechodząc przez plamy światła latarni. Szedł w stronę domu swojej ciotki. Gdy mijał pustą działkę Fentonów, spojrzał na telefon. Ciekawiło mnie, czy wróci do cichego, spokojnego domu, czy pani Leigh pozapala wszystkie światła, czy będzie się kłóciła z mężem, czy raczej jest pogodzona z losem i czeka na Elliotta.

Stanęłam przed komodą i mój wzrok padł na kasetkę, którą tata kupił mi na czwarte urodziny. Podniosłam wieczko i w środku na tle owalnego lusterka, wprawionego w niemowlęco różowy filc, zaczęła się kręcić balerina. Namalowane niegdyś na jej twarzy szczegóły starły się i pozostały tylko dwie ciemne plamki oczu. Baletowa sukienka była zniszczona. Sprężyna, na której sterczała figurka, zdążyła się nieco wygiąć, przez co tancerka wychylała się za mocno w jedną stronę podczas swoich piruetów, za to powolne, tęskne dźwięki pozytywki wciąż brzmiały bez zarzutu.

Tapeta odłaziła tak samo jak farba, miejscami zwisając od góry, a miejscami po prostu odstając. Brązowa plama w rogu sufitu z każdym rokiem zdawała się rosnąć. Łóżko o żelaznej białej ramie skrzypiało przy najlżejszym ruchu, a drzwi szafy nie zamykały się tak gładko jak dawniej, ale ten pokój był moją własną przestrzenią, miejscem, do którego nie sięgała ciemność. Gdy zamykałam się w tych czterech ścianach, status mojej rodziny jako miejscowych pariasów oraz gniew mamy zdawały się tak odległe… Nigdzie nie czułam się tak jak tu, kiedy siedziałam przy lepiącym się stoliku naprzeciw odlanego z brązu chłopca i jego dużych brązowych oczu, spoglądających na mnie bez śladu współczucia czy pogardy.

Podeszłam z powrotem do okna, wiedząc, że Elliott będzie już poza zasięgiem wzroku. Był inny – bardziej niż tylko dziwaczny – ale mnie znalazł. I przez chwilę to było bardzo miłe, bo nie czułam się zagubiona.

Pierwszy Naród – rdzenni mieszkańcy Ameryki Północnej.

2

Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej

TYTUŁ ORYGINAŁU:

All the Little Lights

Redaktor prowadząca: Ewelina Sokalska

Wydawca: Małgorzata Święcicka

Redakcja: Ewa Kosiba

Korekta: Ewa Popielarz

Projekt okładki: Łukasz Werpachowski

Zdjęcie na okładce: © anatoliy_gleb (Shutterstock.com)

Text copyright © 2018 by Jamie McGuire

All rights reserved.

This edition is made possible under a license arrangement originating

with Amazon Publishing, www.apub.com, in collaboration with Graal, SP. Z O.O.

Copyright © 2020 for the Polish edition by Young

an imprint of Wydawnictwo Kobiece Łukasz Kierus

Copyright © for the Polish translation by Patrycja Zarawska, 2020

Wszelkie prawa do polskiego przekładu i publikacji zastrzeżone. Powielanie i rozpowszechnianie z wykorzystaniem jakiejkolwiek techniki całości bądź fragmentów niniejszego dzieła bez uprzedniego uzyskania pisemnej zgody posiadacza tych praw jest zabronione.

Wydanie elektroniczne

Białystok 2017

ISBN 978-83-66520-21-9

Bądź na bieżąco i śledź nasze wydawnictwo na Facebooku:

www.facebook.com/kobiece

Wydawnictwo Kobiece

E-mail: redakcja@wydawnictwokobiece.pl

Pełna oferta wydawnictwa jest dostępna na stronie

www.wydawnictwokobiece.pl

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotowała Katarzyna Rek