Piękne złamane serca

Ja byłam odważna
Ona była szalona
Razem sprawiałyśmy kłopoty

Caddy i Rosie są nierozłączne. Bardzo się różnią, ale to tylko je do siebie zbliża. Gdy Caddy kończy szesnaście lat, zdaje sobie sprawę, że chciałaby być taka jak jej przyjaciółka – pewna siebie, przebojowa i zabawna. Wtedy w ich życie wkracza śliczna oraz – jak się okazuje – skrywająca pewną tajemnicę Suzanne. I wszystko staje się jeszcze bardziej skomplikowane. Przeszłość Suzanne stopniowo wychodzi na jaw, teraźniejszość wymyka się spod kontroli, a Caddy zaczyna dostrzegać, że problemy mogą być bardzo ekscytujące. Jednak budowanie przyjaźni i próby zaleczenia starych ran są dużo boleśniejsze, niż którakolwiek z dziewczyn się spodziewa. Caddy wkrótce przekonuje się, że kłopoty potrafią się mnożyć w niesłychanym tempie.

Sara Barnard mieszka w Brighton i najlepiej pisze się jej w pociągu. Kocha książki, ludzi zajmujących się książkami i wszystko, co jest z książkami związane. Sara pisała od dziecka – od czasów, kiedy jeszcze była za niska, by móc samodzielnie włączyć rodzinnego amstrada. Miłość do słów odziedziczyła po tacie, który zawsze dbał o to, żeby miała co czytać, i wprowadził ją w młodym wieku w cudowny świat sklepików z używanymi książkami.

Sara stara się odwiedzić wszystkie kraje Europy; do dziś udało się jej dotrzeć do trzynastu – wraz z najlepszą przyjaciółką. Mieszkała również w Kanadzie i pracowała w Indiach.

O Pięknych złamanych sercach:

Czułam się, jakbym żyła tą książką.

Zoe Sugg (Zoella), autorka serii Girl Online

Piękne złamane serca to książka, na którą czekałam. Sprawiła, że zapragnęłam mocno przytulić moje najlepsze przyjaciółki. To piękna opowieść o sile i złożoności kobiecej przyjaźni.

Holy Bourne, autorka Przeznaczonych i Am I Normal Yet?

Piękne złamane serca to powieść, której młode czytelniczki bardzo potrzebują; powieść o pięknie, pasji i trudnościach kobiecej przyjaźni.

Alice Oseman, autorka Pasjansa

Niezwykle realistyczne i bardzo podnoszące na duchu Piękne złamane serca to fascynująca opowieść o bólu i odkupieniu, o dojrzewaniu i zbliżaniu się do siebie oraz o przyjaźni, która wspiera i wzmacnia.

Catherine Doyle, autorka Vendetty

Niełatwo znaleźć dobrą opowieść o kobiecej przyjaźni, szczególnie bez wątku romantycznego, ale Piękne złamane serca wypełniają tę lukę z pasją, zapewniając fascynującą lekturę.

Lauren James, autorka The Next Together

Wspaniała, niezwykle szczera historia przyjaźni, jej trudnych chwil i odradzania się na nowo. Autorce udało się błyskotliwie uchwycić wszystkie najważniejsze uczucia, które pojawiają się między najlepszymi przyjaciółkami.

charlieinabook.weebly.com

Narracja twardo stąpającej po ziemi Sary Barnard, pełna cudownego ciepła i dramaturgii, udowadnia, że współczesna proza nie musi mieć lukru, by być słodka; że książki, które poruszają ważne problemy, nie muszą być odbiciem naszych stereotypów na ich temat; i najważniejsze – że nie muszą być romansem, by opowiadać o miłości.

Arianna, Daisy Chain Book Reviews

Bohaterki tej powieści są zabawne, wzruszające i autentyczne – dzięki czemu zawiłości ich przyjaźni są tak wciągające i fascynujące (i raz za razem rozdzierają serce czytelnika). To piękna książka, a zarazem niezwykle udany debiut, który wzbudził we mnie cały wachlarz uczuć.

sarahlikesbooks.wordpress.com

To po prostu wyjątkowa opowieść – pełna uczuć i barw – z bohaterkami, które na długo zapisują się w pamięci.

lizlovesbooks.com

Tytuł oryginału
Beautiful Broken Things

First published 2015 by Macmillan Children’s Books
an imprint of Pan Macmillan
20 New Wharf Road, London N1 9RR
Associated companies throughout the world
www.panmacmillan.com

Pan Macmillan does not have any control over,
or any responsibility for, any author or third-party websites
referred to in or on this book.

Copyright © 2015 Sara Barnard

All rights reserved.

Przekład
Joanna Grabarek

Redakcja i korekta
Dominika Pycińska, Maria Brzozowska, Julia Diduch
oraz Pracownia 12A

Skład i przygotowanie do druku
Tomasz Brzozowski

Copyright © for this edition
Insignis Media, Kraków 2017. Wszelkie prawa zastrzeżone.

ISBN 978-83-65743-30-5

Insignis Media
ul. Lubicz 17D/21–22, 31-503 Kraków
telefon / fax +48 (12) 636 01 90
biuro@insignis.pl, www.insignis.pl
facebook.com/Wydawnictwo.Insignis
twitter.com/insignis_media (@insignis_media)
instagram.com/insignis_media (@insignis_media)
Snapchat: insignis_media

Dla Lory, mojej najlepszej

Gdybym mogła ci powiedzieć tylko jedną rzecz.
Wiadomość brzmiałaby tak:
Świat byłby samotnym miejscem,
Jeślibyś nie istniała

Erin Hanson

Przed

Część pierwsza

1

Myślałam, że to początek romantycznej przygody.

Nareszcie.

Chłopak, na oko w moim wieku lub troszkę starszy, zatrzymał się tuż przede mną z lekkim ślizgiem. Zmierzył mnie wzrokiem, a potem obdarzył szerokim zalotnym uśmiechem. Jego kolega, znacznie przystojniejszy, ale – jak się okazało – zdecydowanie daleki od flirtu, wywrócił oczami.

– Heeej – powiedział chłopak.

Tak po prostu. „Heeej”.

– Hej – zaczęłam się modlić w duchu, żeby mój autobus nie pojawił się przed czasem.

Pozornie niedbałym ruchem odrzuciłam włosy do tyłu (niełatwa rzecz, kiedy ma się na głowie okropną szopę) i uniosłam brodę na znak pewności siebie, tak jak uczyła mnie starsza siostra.

– Jaki smak?

– Słucham?

Chłopak machnął ręką w kierunku kubka z koktajlem mlecznym ShakeAway, który trzymałam w dłoni.

– Ach! – Co za idiotka ze mnie. – Toblerone.

Upiłam zaledwie kilka łyków. Chciałam, żeby shake trochę się roztopił, zanim zabiorę się do niego porządnie. Plastikowy kubek ciążył mi w dłoni.

– Super! – Chłopak nadal się do mnie uśmiechał. – Nigdy nie próbowałem. Dasz łyka?

Wręczyłam mu koktajl, myśląc: „On lubi ShakeAwaye! Tak jak ja! To jest ta chwila. To nasz POCZĄTEK”.

Chwilę później widziałam już tylko jego plecy, kiedy oddalał się wraz z koleżką, śmiejąc się szyderczo.

Odwrócił się jeszcze i pomachał triumfująco skradzionym koktajlem mlecznym.

– Dzięki, kochanie! – wrzasnął, najwyraźniej nie zdając sobie sprawy lub nie przejmując się faktem, że nie jest wystarczająco dorosły (nie wspominając o dobrym wychowaniu), aby używać jakichkolwiek słów związanych z namiętnością, jaką jest miłość.

Stałam tak z dłonią trzymającą powietrze zamiast kubka. Ludzie na przystanku gapili się na mnie, niektórzy rozbawieni, inni wyraźnie zakłopotani zaobserwowaną scenką. Poprawiłam torebkę na ramieniu na tyle nonszalancko, na ile potrafiłam, jednocześnie poważnie rozważając rzucenie się pod koła autobusu.

Trzy dni wcześniej skończyłam szesnaście lat. Byłam pierwsza z grupy moich przyjaciół, a wszystko dzięki urodzinom na początku września. Moi rodzice wynajęli salę na przyjęcie.

– Możesz zaprosić chłopców! – Mama wydawała się podekscytowana tą myślą bardziej niż ktokolwiek inny.

Problem nie polegał (zdecydowanie nie!) na tym, że nie myślałam o facetach, tylko na tym, że chodziłam do szkoły dla dziewcząt. W związku z tym znajomych płci męskiej mogłam policzyć na palcach jednej ręki. Pomimo starań mojej najlepszej przyjaciółki Rosie, która chodziła do państwowej szkoły średniej i miała mnóstwo przyjaciół wśród chłopców, na moim przyjęciu zdecydowanie dominował pierwiastek kobiecy. Większość wieczoru spędziłam nie na szalonym flirtowaniu i tańcach z „zadatkami” (określenie Rosie), jak przystało na szesnastolatkę, ale na jedzeniu ciasta i rozmowach z przyjaciółkami. I tak właśnie świętowałam swoje urodziny – uroczyście, ale bez specjalnych fajerwerków.

Wspominam o tym po to, żeby moja głupawa decyzja o wręczeniu shake’a obcemu facetowi nabrała jakiegoś kontekstu. Miałam w końcu szesnaście lat i szczerze wierzyłam, że stoję u wrót romansu. Nie wyobrażałam sobie nic naprawdę epickiego (nie jestem zachłanna) – po prostu coś, co warto będzie wspominać. Chciałam chłopaka, z którym będę chodziła za rękę, i całe to spotkanie z przystojniakiem przy koktajlu mlecznym miało do tego prowadzić. Tymczasem nadal byłam sama (minus koktajl mleczny), a mój „książę z bajki” okazał się zwykłym gnojkiem.

Kilka minut później pojawił się wreszcie autobus. Ukryłam się na górnym pokładzie i w myślach zaczęłam sporządzać listę celów, które zamierzałam osiągnąć przed kolejnymi urodzinami.

1. Znajdę sobie chłopaka. Prawdziwego.

2. Stracę dziewictwo.

3. Doświadczę w życiu Epokowego Wydarzenia.

Jak się okazało, przez kolejny rok udało mi się osiągnąć tylko jeden z powyższych celów – i to nie w taki sposób, jakiego się spodziewałam.

– I co, tak po prostu zabrał ci koktajl? – W głosie Rosie pobrzmiewał sceptycyzm.

Dochodziła dwudziesta pierwsza i jak zwykle odbywałyśmy naszą tradycyjną wieczorną pogawędkę. Właśnie kończył się ostatni dzień wakacji.

– Uhm. Tak po prostu.

– Wyjął ci go z ręki?

– Hmm… tak.

Rosie zamilkła na chwilę, a potem roześmiała się perliście w słuchawkę. Poza moimi dziadkami była jedyną osobą, do której dzwoniłam z domowego telefonu.

– Bosz, Caddy! Dałaś mu shake’a?

– Nieumyślnie. – Zaczęłam żałować, że w ogóle poruszyłam ten temat.

Problem w tym, że zwierzanie się Rosie z absolutnie wszystkich szczegółów mojego życia weszło mi w krew.

– Szkoda, że mnie przy tym nie było.

– No właśnie. Mogłabyś go wtedy dla mnie złapać.

Zgodnie z kolejną tradycją, aby upamiętnić koniec wakacji, cały dzień spędziłyśmy razem i na pożegnanie każda z nas kupiła sobie koktajl mleczny. Gdyby Rosie ze mną została, z całą pewnością popędziłaby za kolesiem, który wykręcił mi ten numer. Kiedy miałyśmy cztery lata, poznałyśmy się na lekcji baletu (którego obie szczerze nienawidziłyśmy). Niewiele później starszy od nas chłopiec zerwał mi z głowy kokardę (owszem, kiedyś nosiłam kokardy we włosach) i usiłował z nią uciec. Rosie popędziła za nim, odebrała mu ozdobę i w zemście jeszcze zdeptała mu stopę. Od tego czasu nasza przyjaźń wielokrotnie podążała podobnym torem.

– A dlaczego ty za nim nie pobiegłaś?

– Byłam zaskoczona!

– Myślałam, że skoro już tak długo chodzimy do innych szkół, zdążyłaś się nauczyć, jak samej rozprawiać się z łobuzami.

– Może w tym roku wreszcie się do tego zabiorę.

– Może. Czy w prywatnych szkołach są w ogóle jakieś przypadki znęcania się nad innymi?

– Owszem.

Rosie doskonale o tym wiedziała.

W końcu to jej wypłakiwałam się w ósmej klasie niemal co dzień, kiedy moje szkolne koleżanki wzięły mnie na cel. Tak, w Żeńskiej Szkole Średniej dla Dziewcząt im. Esther Herring aż roiło się od osób, które lubią tyranizować słabszych.

– Ach, no tak, przepraszam. Miałam na myśli chłopaków, oczywiście, a nie te idiotki z Esther. To facetów zazwyczaj za ciebie pacyfikuję.

Pozwoliłam Rosie przez chwilę podrażnić mnie w sprawie nastoletnich złodziei shake’ów, a potem się pożegnałyśmy. Zmierzając w kierunku swojego pokoju na piętrze, minęłam mamę, która prasowała, jednocześnie oglądając telewizję.

– Mam dla ciebie mundurek! – zawołała. – Weźmiesz go ze sobą na górę?

Podeszłam do niej niechętnie. Mój szkolny uniform wisiał na drzwiach szafy. Plisy w spódniczce były idealnie zaprasowane, a sweter wyglądał jak nowy i był jeszcze zieleńszy, niż go pamiętałam. Przez całe wakacje unikałam tego widoku.

– Wszystko świeżo wyprasowane – oznajmiła mama, dumna i zadowolona.

Nikt nie cieszył się bardziej niż ona z tego, że chodziłam do szkoły Esther. Kiedy usłyszała, że się tam dostałam, popłakała się. W zasadzie obie się popłakałyśmy, tyle że ja wcale nie ze szczęścia.

– Dzięki. – Ściągnęłam wieszak z drzwi szafy.

– Cieszysz się na jutrzejszy dzień? – Mama uśmiechnęła się promiennie.

Ciekawe, czy jej ignorowanie rzeczywistości było celowe?

– Niezbyt – odparłam na pozór żartobliwie, żeby uniknąć długiej przemowy na temat „zaprzepaszczania możliwości”.

– To ważny rok – powiedziała mama.

Żelazko wydało z siebie długi, świszczący odgłos i nagle dostrzegłam, że mama prasuje majtki taty.

– Uhm. – Zaczęłam się wycofywać w kierunku drzwi.

– Na pewno będzie doskonały – zaświergotała radośnie, nie zaszczycając mnie spojrzeniem. – Czuję to w kościach. Może wybiorą cię na starszą dyżurną?

Było to mało prawdopodobne. Dobre zachowanie i wysokie oceny nie wystarczały, aby doczekać się wyróżnienia w Esther. Najprawdopodobniej dyżurną zostanie Tanisha, która w dziewiątej klasie założyła zgromadzenie feministyczne i chciała zostać premierem, oraz Violet, która prowadziła grupę dyskusyjną i wygrała kampanię o to, aby nasza szkoła używała produktów z certyfikatem Fairtrade. Esther była stworzona dla ludzi takich jak Tanisha i Violet. W naszej szkole sukces był czymś oczywistym – generalnym założeniem. Tanisha i Violet czuły się tu jak ryby w wodzie.

– Może, ale nie bądź rozczarowana, jeśli się nie uda, dobrze?

– Wtedy będę rozczarowana szkołą, a nie tobą – odparła mama, zupełnie jakby miało to jakoś poprawić sytuację.

Świetnie. Kolejne zmartwienie.

– Naprawdę mam nadzieję, że skoncentrujesz się w tym roku na swoich celach. – Mama spojrzała na mnie uważnie dopiero wtedy, gdy niemal zniknęłam za drzwiami.

Zawsze bardzo poważnie podchodziła do tej sprawy.

Pomyślałam o liście, którą przygotowałam w myślach podczas podróży autobusem. Chłopak. Dziewictwo. Epokowe Wydarzenie.

– Tak, mamo – odparłam. – Zamierzam totalnie się na nich skoncentrować. Dobranoc.

Oto moja teoria dotycząca Epokowych Wydarzeń: wszyscy ich doświadczają, ale niektórzy częściej niż inni i ta częstotliwość decyduje o tym, jak bardzo jesteśmy interesujący, ile ciekawych historii mamy do opowiedzenia i tym podobne. Ja nadal wypatrywałam swojego pierwszego Epokowego Wydarzenia.

Nie chcę narzekać, ale moje życie jak dotychczas było dość poukładane i bezproblemowe. Rodzice nadal byli małżeństwem, od dziesięciu lat miałam tę samą przyjaciółkę, nigdy nie byłam poważnie chora i nie musiałam przeżywać śmierci nikogo bliskiego. Nie wygrałam też nigdy żadnego ważnego konkursu, nie zostałam dostrzeżona przez łowcę talentów (nie to, że jakiś miałam) i nie osiągnęłam niczego istotnego poza dobrymi stopniami w szkole.

Nie znaczy to, że nie byłam świadkiem Epokowych Wydarzeń w życiu innych ludzi. Rosie doświadczyła dwóch, obu bardzo smutnych. Kiedy miała dwa i pół roku, jej ojciec porzucił rodzinę – odszedł i ani Rosie, ani jej mama nigdy więcej go nie zobaczyły. Z kolei gdy miała jedenaście lat, jej nowo narodzona siostrzyczka umarła śmiercią łóżeczkową. Kiedy ja skończyłam dziesięć lat, u Tarin, mojej starszej siostry, zdiagnozowano chorobę afektywną dwubiegunową i pewien czas w naszej rodzinie był naznaczony ponurym nastrojem, łzami i Poważnymi Dyskusjami. Te dwa ostatnie wydarzenia obserwowałam niejako z perspektywy oka cyklonu i doskonale widziałam, w jaki sposób wpłynęły na życie dwóch drogich mi osób.

Rosie i Tarin uważały, że moja teoria dotycząca Epokowych Wydarzeń jest idiotyczna.

– Nie powinnaś pragnąć w życiu ani tragedii, ani choroby psychicznej – powiedziała Tarin.

Nie zrozumiała moich wyjaśnień, że Epokowe Wydarzenia mogą być również radosne.

– Na przykład? – zażądała.

– Na przykład małżeństwo – odparłam. – To znaczy ogólnie rzecz biorąc, oczywiście – dodałam szybko, kiedy oczy mojej siostry zamieniły się w spodki. – Nie dla mnie, a w każdym razie nieprędko.

– O rany, Caddy, mam nadzieję, że małżeństwo nie jest szczytem twoich życiowych marzeń.

Rosie z kolei zbyła moją teorię.

– To tylko przypadkowe wydarzenia, Cads. Wcale nie uczyniły ze mnie kogoś bardziej interesującego.

Problem w tym, że Rosie nie miała racji. Jedyną ciekawą historią mojego życia były moje narodziny, które – poza tym, że odgrywałam w nich rolę Niemowlęcia, nie miały ze mną nic wspólnego. Na kilka tygodni przed przewidywaną datą rozwiązania moi rodzice wybrali się na wakacje do Hampshire. Po drodze utknęli w korku na wysokości wioski o nazwie Cadnam. I wtedy nagle mama zaczęła mieć skurcze. Koniec końców urodziła mnie na poboczu, z pomocą pielęgniarki, która również stała wtedy w korku.

Była to świetna historia i zawsze miałam ją w zanadrzu. Opowiadałam ją już tyle razy („Caddy to bardzo nietypowe/interesujące/dziwne imię. Skąd się wzięło?”), że jestem w stanie dokładnie przewidzieć miny słuchaczy i ich żartobliwe komentarze („Dobrze, że twoi starzy nie przejeżdżali przez Croydon/Horsham/Slough! Ha, ha, ha!”). Mimo wszystko nie było to moje Epokowe Wydarzenie. Historia tak naprawdę należała do moich rodziców.

Gdy ktoś pytał mnie o zdarzenie z mojego własnego życia, nigdy nie wiedziałam, co odpowiedzieć.

Oczywiście wcale nie znaczy to, że pragnęłam doświadczyć jakiejś tragedii. Wiem doskonale, że z bólu rodzi się tylko smutek, a nie ciekawe czy zabawne anegdoty. Niemniej jednak moje życie – i ja sama – wydawało się beznadziejnie zwyczajne, niemal stereotypowe. Chciałam po prostu, żeby wydarzyło się w nim coś ważnego.

I wreszcie się doczekałam – chociaż zaczęło się to tak powoli, że na początku niemal tego nie zauważyłam.

2

Wtorek

Rosie, 9.07: Uwaga, nowa koleżanka.

Caddy, 10.32: ???

10.34: Mamy nową koleżankę w szkole!

10.39: Naprawdę? Szczegóły proszę!

10.44: Ma na imię Suzanne, wydaje się bardzo fajna. Więcej szczegółów później. Mam matmę.

13.19: Przeprowadziła się tutaj z Reading. Chodzi na te same przedmioty co ja! Super.

13.20: Chciałam powiedzieć, że to ona jest super, a nie przedmioty.

13.28: Ekstra. A co poza tym słychać?

13.33: Wszystko po staremu. Zadzwoń do mnie wieczorem na ploty x

13.35: Dobra x

Środa

8.33: Jadę autobusem i właśnie zdałam sobie sprawę, że zapomniałam umyć zęby.

8.37: Cudownie!

10.38: Zgadnij, kto nie jest starszą dyżurną?

10.40: Ty?

10.42: Zgadłaś.

10.43: Juhuuu! *serpentyny*

10.44: Twoje wsparcie wiele dla mnie znaczy.

13.01: Dla mnie zawsze będziesz najdyżurniejsza pod słońcem!

13.03: Yy, dzięki.

13.06: Kumasz?

13.09: Tak!

13.11: HAHAHAHAHA. Suzanne mówi, żebym się nie śmiała, bo może chciałaś zostać dyżurną.

13.29: Powiedziałaś jej?

13.33: No! Powiedziałam jej, że w życiu nie chciałabyś zostać dyżurną i że śmieję się dobrodusznie.

13.35: Suz mówi, że najfajniejsi ludzie, jakich zna, nigdy nie byli dyżurnymi.

13.40: Cads?

13.46: Faktycznie nigdy nie chciałam być dyżurną, ale moja mama na to liczyła.

13.48: :(

13.49: Nie będziemy dyżurnymi razem. xx

Czwartek

13.19: Nikki załapała, że Suzanne jest fajna. Próbowała namówić ją, żeby usiadła z nią podczas lunchu.

13.25: Udało jej się?

13.27: Nie. Suzanne powiedziała, że woli siedzieć ze mną. Nikki na to, że Suz chyba zdążyła już zauważyć, jaka ze mnie ofiara losu. Suz na to, że niby co takiego? A Nikki do niej: SERIO! RATUJĘ CI ŻYCIE!

13.28: Głupia bicz!!! Wszystko w porządku?

13.29: Nie. Ryczę teraz w toalecie.

13.30: Chcesz, żebym zadzwoniła?

13.31: Nie.

13.31: Tak, proszę.

Piątek

9.01: Co dzisiaj jadłaś na śniadanie?

9.02: Płatki?

9.03: WYGRAŁAM! Mama zrobiła mi racuszki.

13.12: Mam pomysł. Może przyprowadzę Suzanne na spotkanie u ciebie dzisiaj po szkole? Będziesz mogła ją poznać.

13.42: Jasne, czemu nie.

13.43: Super! Na pewno ją polubisz. Jest wspaniała. Przyjdziemy zaraz po zajęciach, pewnie gdzieś koło 16.

13.58: W takim razie do zobaczenia x

15.33: WEEKEND!!!

3

Zamierzałam dotrzeć do domu przed przybyciem Rosie i Suzanne, głównie dlatego, że starałam się ograniczyć do absolutnego minimum ilość czasu, gdy moja przyjaciółka widziała mnie w moim szkolnym mundurku. Jej uniform był całkiem zwykły: czarna spódniczka, biała bluzka i czarny sweter, i Rosie, ta szczęściara, miała tendencję do wybuchania śmiechem za każdym razem, kiedy widziała mnie w mundurku Esther.

Oczywiście mogłam liczyć na swojego pecha. W chwili gdy wkładałam klucz do zamka, usłyszałam za plecami tupot stóp i nagle Rosie z łomotem oparła się o drzwi wejściowe. Przysunęła twarz do mojej.

– Hejka! – wykrzyknęła cała uśmiechnięta.

Nie mogłam powstrzymać śmiechu.

– Hej. – Przekręciłam klucz i otworzyłam drzwi. – Poczekasz chwilę, żebym mogła się przebrać?

– Nie ma mowy! – Rosie przecisnęła się obok mnie i zablokowała wejście. – Za późno. Obie już cię widziałyśmy – machnęła ręką. – Suze, mówiłam ci, że to najzieleńsza rzecz na świecie, no nie?

Spojrzałam za siebie na nową dziewczynę. Uśmiechała się lekko, a kiedy nasz wzrok się spotkał, wyszczerzyła radośnie zęby.

– Hej! – Wydawała się bardzo przyjazna, miała dźwięczny, jasny głos i szczerą twarz. – Jestem Suzanne.

– Oczywiście, że jesteś – Rosie wywróciła oczami, a potem odwróciła się na pięcie i wmaszerowała do domu, pozostawiając nas obie na progu. – Kim niby miałabyś być?

– Hej – mimo najszczerszych chęci nie udało mi się nadać swojemu głosowi jasnej, pozytywnej tonacji. – Hmm, pewnie wiesz, że mam na imię Caddy.

Pokiwała głową.

– Twój dom wygląda naprawdę fajnie.

– Dzięki – odparłam, jakby było to coś, nad czym miałam kontrolę.

Weszłam do domu, a Suzanne za mną. Odsunęła się, żebym mogła zamknąć za nami drzwi.

Rosie pojawiła się w drzwiach do kuchni, trzymając w dłoniach trzy czerwone puszki.

– Pijesz colę, prawda? – spytała Suzanne, oferując jej jeden z napojów.

Suzanne zerknęła na mnie, jakby czekała na pozwolenie.

– Nie przejmuj się nią. – Wyjęłam z rąk Rosie jedną z puszek i ruszyłam na piętro. – Ona uważa, że to również jej dom.

– Bo w zasadzie jest.

Rosie była zdecydowanie bardziej zadowolona z życia niż zazwyczaj po pierwszym tygodniu nauki. W zeszłym roku uwaliła się na kanapie w dużym pokoju i nie chciała się stamtąd ruszyć.

Już w mojej sypialni Rosie wyciągnęła poduchę do siedzenia i opadła na nią, z jakiegoś powodu nie zajmując zwyczajowego miejsca obok mnie na łóżku. Suzanne usiadła obok niej, rozglądając się po pokoju. Jej wzrok padł na podniszczony plakat ze starego filmu Disneya Bernard i Bianka (podarowała mi go przed kilkoma laty Tarin w ramach przypomnienia starego żartu z dzieciństwa) i na jej twarzy pojawiło się rozbawienie.

Przyglądałam się jej ukradkiem. Możliwa pretendentka do zajęcia miejsca „najlepszej przyjaciółki Rosie” była zupełnie inna niż osoba, której spodziewałam się z wcześniejszych opisów.

Pewnie dlatego, że mimo całej gadatliwości podczas kilku ostatnich dni Rosie zapomniała poinformować mnie o jednej niesłychanie ważnej rzeczy: Suzanne była piękna. Nie ładna, urocza czy jak by to jeszcze można określić, ale po prostu śliczna. Nie chodziło tylko o jej jasne włosy, wyglądające dużo bardziej naturalnie niż moje (może to zresztą był ich prawdziwy kolor) ani o niebieskie oczy czy nawet o to, że miała figurę modelki. Suzanne była nienagannie umalowana i poruszała się z niesamowitą gracją. Poczułam się przy niej beznadziejnie. Boleśnie zdałam sobie sprawę ze swojej potarganej fryzury, z tendencji do garbienia się, nie wspominając już nawet o obrzydliwej karykaturze szkolnego mundurka. Nic dziwnego, że Rosie opisała Suzanne jako osobę bardzo pewną siebie. Czy mogło być inaczej, jeśli tak wyglądała?

– Jak ci się podoba Brighton? – zaczęłam od najprostszego pytania w nadziei, że w ten sposób wypełnię swój obowiązek wobec przyjaciółki.

– Bardzo – Suzanne spojrzała na mnie z uśmiechem. – Mówiłam już Roz, że macie szczęście, mieszkając tu całe życie.

Zauważyłam, że nazywa Rosie „Roz”, i przygryzłam wewnętrzną stronę policzka, żeby się nie skrzywić.

– Powiedziałam jej, że to przereklamowane miejsce – oświadczyła Rosie.

– Macie PLAŻĘ! – roześmiała się Suzanne.

– Plażę pełną KAMIENI!

– Są gorsze miejsca na dorastanie – powiedziałam. – Jesteś z Reading, prawda?

Suzanne uniosła dłoń i pokręciła nią kilkakrotnie.

– I tak, i nie. Zamieszkaliśmy tam, kiedy miałam osiem lat. Urodziłam się w Manchesterze – dodała, przewidując kolejne pytanie.

To by wyjaśniało jej lekki akcent, zdecydowanie nie południowy.

– Dlaczego się tu przeprowadziłaś? – spytałam. – Chodziło o pracę? – Suzanne zmarszczyła brwi, jakby nie rozumiała, o co pytam. – No wiesz, czy twoi rodzice przyjechali tutaj, żeby zacząć nową pracę albo coś w tym stylu – wyjaśniłam.

– Och. – Wyglądała na zakłopotaną. – Właściwie to mieszkam tutaj z ciocią.

– Och. – Nie wiedziałam, co powiedzieć, z wyjątkiem jednej oczywistości.

Zerknęłam na Rosie, sprawdzając, czy o tym wiedziała. Sądząc po jej niewzruszonej minie – tak.

Zapadła cisza. Czekałam z nadzieją, że Suzanne powie coś więcej na ten temat, ale ona milczała. Rosie wyraźnie zadowolona z naszych niezgrabnych prób nawiązania konwersacji spojrzała na mnie, znacząco unosząc brwi. Widziałam, że powstrzymuje się od uśmiechu.

– Czym zajmuje się twoja ciocia? – spytałam wreszcie.

– Jest zawodowym kucharzem – Suzanne wyraźnie się rozpromieniła. – Ma swoją własną kawiarnię na Queen’s Road. Muddles.

– A tak, wiem, która to.

Przechodziliśmy kiedyś obok niej z rodzicami i mama skomentowała, że Muddles to głupia nazwa dla kawiarni. Tata, w zawadiackim nastroju, odparł, że akurat według niego brzmi czarująco. Nie skusiliśmy się na wizytę w środku.

– A co robią twoi rodzice? – spytała Suzanne.

– Mój tata jest lekarzem. Specjalistą w szpitalu. Mama pracuje jako kierownik do spraw PR u Samarytan.

Suzanne uniosła brwi ze zdziwieniem, podobnie jak większość ludzi, którzy dowiadywali się o zawodach moich rodziców. Słowa „lekarz” i „Samarytanie” kojarzyły się zazwyczaj ludziom w specyficzny sposób. Na myśl nasuwały się zwykle określenia takie jak „święty”, „bohater” czy „bezinteresowny”.

Prawda wyglądała zupełnie inaczej: już bardziej miałam kogoś w rodzaju rozkojarzonego, wiecznie nieobecnego ojca oraz znużonej życiem matki, która niejedno widziała. Wszystko wskazywało na to, że naprawdę świetnie spisywali się w swojej pracy, ale wcale nie oznaczało to, że byli ideałami.

– W czym specjalizuje się twój tata? – Suzanne zadała pytanie z rodzaju tych, które zadają mi ludzie, kiedy nie są w stanie wymyślić innego tematu rozmowy albo po prostu chcą być uprzejmi.

– Pracuje na ostrym dyżurze.

Chyba zrobiło to na niej wrażenie.

– O rany!

– To nie aż tak interesujące, jak by się wydawało – oparłam.

– Wszystkie najlepsze seriale szpitalne dzieją się na ostrym dyżurze – powiedziała Suzanne ze znawstwem. – Pewnie ma wiele ciekawych historii do opowiadania.

– Jeśli nawet, to ja nigdy ich nie słyszę – powiedziałam. – Tata dużo pracuje. No wiesz, nocki i w ogóle… Rzadko go widuję.

Suzanne skrzywiła się lekko, pewnie dlatego, że nie wiedziała, co powiedzieć, a może trochę mnie żałowała? Znów zapadła niewygodna cisza, aż wreszcie Rosie zlitowała się nad nami obiema.

– Rodzice Caddy są super – powiedziała. Spojrzałam na nią zaskoczona. – Wiesz, jak się im człowiek przygląda, to myśli sobie: „To właśnie szlachetne istoty ludzkie”.

Roześmiałam się. Rosie spojrzała na mnie wyzywająco.

– Mam nadzieję, że zdajesz sobie z tego sprawę i jesteś wdzięczna. – Spojrzała na Suzanne. – Kiedy miałam jedenaście lat, moja nowo narodzona siostrzyczka, Tansy, umarła. – Oczy Suzanne zrobiły się wielkie niczym spodki. – Mama nie radziła sobie wtedy za bardzo, więc na kilka tygodni zamieszkałam u Caddy. Dlatego wiem, jacy są jej rodzice.

– Rosie, to dość spora dawka bardzo poważnych informacji jak na jeden raz – ostrzegłam.

Suzanne nadal wyglądała na wstrząśniętą.

– Twoja mała siostrzyczka umarła? – powtórzyła. – To okropne.

– Owszem. – Chociaż Rosie powiedziała to na pozór zwyczajnym tonem, widziałam, że zaciska zęby i nieznacznie się kuli. Takie rzeczy potrafi dostrzec jedynie najlepszy przyjaciel. – Ale rozmawiałyśmy o rodzicach Caddy.

– Roz – rzuciłam.

– To okropne… – powtórzyła jeszcze raz Suzanne, niemal bezgłośnie, wpatrując się w podłogę.

– A ty? Masz jakieś straszne historie ze swojego życia? – spytała Rosie z pozorną beztroską, chociaż słyszałam w jej głosie nutkę napięcia. Mimo tej całej udawanej nonszalancji wiedziałam, że nie lubi rozmawiać o Tansy. – Caddy nazywa je Epokowymi Wydarzeniami.

– ROZ! – powtórzyłam, tym razem ostrzej.

Rosie spojrzała na mnie, udając niewiniątko. Czasem czułam się jak jej rodzic. Musiałam ją trzymać na wodzy.

Suzanne spoglądała to na mnie, to na nią, wyraźnie zastanawiając się, czy ma coś powiedzieć.

– A jakie wydarzenia liczą się jako epokowe? – spytała wreszcie.

– Na przykład przeprowadzka. – Postanowiłam okazać wielkoduszność. – Mnie nigdy nie przydarzyło się nic nadzwyczajnego. Jestem nieciekawa.

Suzanne spojrzała na mnie nieco dziwnie i z opóźnieniem zdałam sobie sprawę, że przedstawianie siebie jako nudnej osoby nie jest najlepszym sposobem na zdobycie nowych przyjaciół. Otworzyłam usta, pragnąc się zrehabilitować, ale w głowie miałam pustkę. No cóż, pomyślałam, godząc się z nieuniknioną opinią, jaką Suzanne sobie o mnie wyrobi. W końcu to tylko szkolna koleżanka Rosie. Kto by się przejmował jej zdaniem?

CIĄG DALSZY W PEŁNEJ WERSJI KSIĄŻKI.