REDAKCJA I KOREKTA

Dorota Bury

PROJEKT OKŁADKI

Studio Karandasz

ZDJĘCIE

Marek Kruk

COPYRIGHT © 2014 by Natalia Bukowska i Zielona Litera

WYDAWCA

Zielona Litera Sp. z o.o.

ul. Konopna 14A

04-707 Warszawa

www.zielonalitera.pl

info@zielonalitera.pl

www.zabazielona.pl

WYDANIE I

ISBN 978-83-64972-00-3

Plik ePub przygotowała firma eLib.pl

al. Szucha 8, 00-582 Warszawa

e-mail: kontakt@elib.pl

www.eLib.pl

PODZIĘKOWANIA

Rodzicom za to, że jestem,

bratu za to, że go mam,

Arturowi za wsparcie i rady,

oraz mamie Artura za pierwsze wskazówki polonistyczne.

Szczególne podziękowania dla Jakuba Winiarskiego

za pisarskie rady oraz wiedzę merytoryczną, bez których

moja książka, a dalej trylogia, nie byłaby kompletna.

Uzależnionym.

Tym, którzy znaleźli ukojenie, i tym, którzy go wciąż szukają

Prolog

Każda decyzja, którą podjęłam w życiu, zmieniała je. Czasem tylko trochę i na chwilę wpływała na moje zachowanie, a po chwili już nie pamiętałam, że na coś się zdecydowałam. Bo jakiż wpływ na mój powrót do domu będzie miał wybór pomiędzy metrem a autobusem? Żaden. Ten sam czas przejazdu, a od przystanków muszę pokonać taką samą odległość do mieszkania.

Były też decyzje podjęte pod wpływem chwili, które zostały w mojej głowie i tylko przypadkiem wracam do nich: chciałam pojechać na letni wypoczynek nad morze, a pojechałam na Mazury. Wracam do tamtych wczasów, ale rzadko i tylko we wspomnieniach.

Zdarzało się i tak, że wpływ na moją decyzję miał ktoś, kogo znam. Ileż to razy moi rodzicie podpowiedzieli mi, co mam zrobić. A kiedy pomyślę o Kaśce, mojej przyjaciółce, mam wrażenie, że to nie ja, tylko ona każdą decyzję podejmowała za mnie. Oczywiście tylko te decyzje, które dotyczyły mnie w jej życiu.

Później podjęłam decyzję, która zmieniła całą mnie na zawsze, a w jej podjęciu oczywiście pomógł mi ktoś, kogo znałam. Jednym krótkim „tak” wywróciłam swoje życie do góry nogami.

Pamiętam ten moment. Miałam wrażenie, że jest upalny dzień, a ja stoję nad rzeką. Wiem, że nie potrafię pływać, ale chcę wejść, ochłodzić się. Zanurzam stopy i czuję ulgę. Stoję chwilę, po czym robię kolejny krok i znów kolejny, a po każdym zatrzymuję się na krótko.

Stojąc zanurzona już po biodra, czuję prąd rzeki uderzający o ciało. Boję się, ale chcę wejść dalej. Rozglądam się: nie ma wokół nikogo, kto w razie potrzeby mógłby mi pomóc. Myślę: „Jeszcze jeden krok, a później się wycofam”.

Woda zakrywa mój biust. Już nie zastanawiam się nad ratunkiem. Myślę, że mogę sobie pozwolić na kolejny krok, a po nim się wycofam.

Widać tylko wystającą szyję i głowę. Ciało nie panuje nad prądem rzeki. Chcę wyjść, ale potykam się o kamień i tracę równowagę. Krzyczę, ale nikt mnie nie słyszy. Wymachuję rękami, myśląc: „Przebyłam długą drogę, zawsze się udawało, to teraz też musi się udać”. Walczę, próbując znaleźć oparcie dla stóp. Zachłystuję się wodą. Opadam z sił. Poddaję się i zaczynam tonąć.

Gdybym wtedy nie została skuszona przez ciebie... Albo kiedy już cię skusiłam, mogłam powiedzieć „nie”.

1.

Początek

Puściłam jego dłoń i zrobiłam dwa kroki w tył. Stał i patrzył na mnie, uśmiechając się, jakby ktoś dał mu prezent, o którym zawsze marzył.

Zbliżyłam się do łóżka i dotknęłam ramy. Skinął głową, dając pozwolenie. W czerwonej koronkowej bieliźnie i podartych jeansach położyłam się na łóżku.

Leżałam na wznak. Moja głowa była wsparta na poduszce, a rude loki grzecznie na nią opadły. Lewą dłoń położyłam wzdłuż ciała, a prawą pomiędzy piersiami. Zamknęłam oczy i pieściłam swoje piersi, a może wyobrażałam sobie, że to on ich dotyka?

Słyszałam muzykę płynącą z drugiego końca pokoju i jego kroki. Otworzyłam oczy. Podszedł. Widziałam w oddali jego koszulę, którą chwilę wcześniej rzuciłam na krzesło. Spojrzałam na jego przylegające do ciała spodnie i rozpięty częściowo rozporek.

Długo stał. Przyglądał mi się. Moim bosym stopom i czerwonym paznokciom. Nogom opiętym przydługimi spodniami i tym guzikom, które parę minut wcześniej rozpiął.

Miałam wrażenie, że dotyka dłońmi mojego ciała, ale to był tylko jego wzrok. Po chwili skierował go na pępek, uśmiechnął się, zapewne do swoich myśli, i głośno odetchnął. Spojrzeliśmy na siebie. Czułam narastające napięcie, chciałam poderwać się z łóżka i zrobić to, co zawsze. Chciałam powiedzieć: „A teraz będzie po mojemu. Ja będę twoją panią, a ty mym sługą”. Spojrzałam na niego – ciągle mi się przyglądał. Westchnęłam i poczułam, jak uwalnia wzrokiem mój biust z niewoli.

Podszedł do mnie i położył się obok. Z głośników płynęła muzyka, czyjeś zręczne palce uderzały w klawisze fortepianu. Leżeliśmy zwróceni do siebie twarzami. Uśmiechnęłam się i dotknęłam jego ramienia. Odwzajemnił uśmiech. Przyglądał się moim ustom. Położył na nich kciuk i nie odrywając go od nich, pociągnął palcem po skórze w kierunku szyi. Instynktownie odchyliłam głowę. Przystanął na moment, aby po chwili zsunąć się na biust. Dotknął go, a po chwili jego dłoń odnalazła drogę powrotną. Zbliżył się twarzą do mojej twarzy, a kiedy niemal dotykaliśmy się ustami, odsunął się. Zaśmiałam się. „To przypomina mi moje własne zachowanie” – pomyślałam. Pocałował mnie tuż poniżej ucha. Przechyliłam głowę, a on wtopił palce w moje włosy.

Schodził coraz niżej. Całował ramiona, zsuwał się ustami po ręce, aż dotknął paznokci i całował opuszki palców.

Otworzyłam oczy – patrzył na mnie. Wyglądał, jakby się czegoś bał. I w chwili kiedy ta myśl przeszła mi przez głowę, objął mnie mocno i przyciągnął do siebie. Obrócił się i położył na plecach. Leżałam na nim.

Wyprostowałam się. Siedząc na jego biodrach, położyłam dłoń na jego piersi. Czułam, jak szybko bije mu serce. Wyciągnął rękę i położył tuż nad moimi piersiami. Spojrzałam na nią i poczułam, że się zsuwam, a kiedy uniosłam wzrok, on siedział naprzeciw mnie i obejmował mnie rękoma. Splotłam wokół niego nogi i zamknęłam oczy. Całował mój biust, a jego dłonie kierowały się w kierunku moich pleców. Po chwili poczułam, że mogę swobodnie oddychać. Stanik zsunął się, ukazując mu po raz pierwszy cały mój...

Słyszę dzwonek. Najpierw jeden, po chwili drugi i trzeci.

– Agata, Agata! – ktoś powtarza moje imię.

Mrugam. Wolno podnoszę powieki. Rozglądam się. Powieki opadają. Znów otwieram oczy. Ludzie. Mnóstwo ludzi. Spoglądam w górę. Włączona lampka, można odpiąć pasy.

Zaczyna się robić gwarno. Co chwilę słyszę dźwięk rozpinanych pasów. Pasażerowie wstają ze swoich siedzeń. „Po co” – zastanawiam się. Rozglądają się, jakby czegoś szukali, i znów siadają. Starszy mężczyzna gmera w podręcznej walizce, ktoś obok niego wyjmuje sweter ze schowka bagażowego, ktoś inny – przechodząc – trąca mnie torbą.

– Przepraszam panią – mówi.

Uśmiecham się. Kiwam głową na znak, że nic się nie stało, chociaż mnie zabolało. Chwytam się za łokieć.

Patrzę przed siebie: jak zwykle kolejka do toalety. Spoglądam na zegarek – za pięć szósta wieczorem. Odwracam głowę w stronę mojego chłopaka. Coś do mnie mówi, ale nie słyszę słów. Dotyka mojej dłoni i całuje mnie w policzek.

– Kapitan Marian Zaręba wraz z załogą wita państwa na pokładzie samolotu Warszawa – Nowy Jork. Lot potrwa osiem godzin i trzydzieści pięć minut. Planowany czas lądowania: dziewiąta piętnaście wieczorem czasu lokalnego. W imieniu załogi życzę państwu przyjemnego lotu – kończy swoją standardową przemowę kapitan. Patrzę na mojego chłopaka. Cały czas coś do mnie mówi, ale dopiero po chwili zaczynam słyszeć, jak powtarza jedno zdanie:

– Czy napijesz się wina?

– Słucham? – pytam wyrwana z zamyślenia.

– Czy napijesz się wina? – powtarza.

– Chętnie – uśmiecham się.

Zamawia dwie z tych małych buteleczek, które są sprzedawane na pokładzie każdego samolotu. Rozkłada plastikowy stolik, najpierw mój, później swój. Patrzę na niego, na jego ruchy, uśmiechające się do mnie usta i zakochane spojrzenie.

Stewardesa podaje alkohol i dwa plastikowe kubki. Bierze pieniądze i odchodzi. Mój chłopak otwiera wino i nalewa. Podaje mi jeden kubek, a następnie bierze do ręki swój i unosi go w górę.

– Za podróż, Nowy Jork i nasze wspólne życie.

Nic nie odpowiadam, uśmiecham się i podnoszę tak jak on plastikowy kubeczek. Stukamy się nimi, po czym moczę usta w alkoholu. „To tylko łyk białego wina, nie whisky, a mnie od razu lepiej” – myślę, zamykając na chwilę oczy.

Szybko opróżniam swój kubek, chyba przez słowa mojego chłopaka, które dzwonią mi jeszcze w głowie: „za nasze wspólne życie”. Znów zamykam oczy. Nie chcę, żeby zobaczył w nich mój strach. Patrzę na kubek – jest pełny.

Po półgodzinie i po małej buteleczce wina zaczynam się relaksować i wypowiadam do niego pierwsze zdanie podczas tego lotu:

– Dobrze, że jesteś. Tutaj, ze mną.

Całuje mnie w usta, po czym zamawia kolejne dwa małe wina.

Nie jestem zbytnio rozmowna podczas tego lotu, a na pewno nie w tym momencie. Słucham, co on ma mi do powiedzenia. Wciąż jesteśmy w strefie powietrznej Europy, a mój chłopak już poukładał nasze wspólne życie w Nowym Jorku. Dwoje świeżo upieczonych magistrów z dala od domu. Ja z dala od domu, od mojej Warszawy i Żoliborza. „Może nie będzie tak źle, w końcu to tylko jeden rok” – powtarzam w myślach. Uśmiecham się do własnych prób uspokojenia się. Znów patrzę na niego: ale jak będzie mi z nim?

Nie przestaje mówić; z jego opowieści wyłania się obraz niesamowitego miasta. „Chyba wie, o czym mówi, przecież był tam już kiedyś” – myślę. Uśmiecham się do niego, odwzajemnia uśmiech i opowiada dalej. O Central Parku, po którym będziemy jeździć rowerami, a kiedy się zmęczymy, to zjemy lunch na trawie. O teatrach na Broadwayu, o życiu nocnym w weekendy, o zakupach i tych wszystkich sklepach na Piątej Alei. O muzeach, galeriach, wystawach, nowojorskim metrze i taksówkach. Od czasu do czasu kiwam potakująco głową, czasem, aby dać wyraz swojemu zaciekawieniu, unoszę brwi i cały czas staram się uśmiechać.

Po trzydziestu minutach i kolejnych dwóch winach mój chłopak zaczyna ziewać. W odróżnieniu od niego nie czuję senności ani zmęczenia, nawet nie czuję się pijana. To chyba przez lata picia whisky – nie potrafię się już upić dwiema małymi butelkami wina.

– Przepraszam cię – zaczyna jeszcze bardziej ziewać – ale czy nie będziesz miała nic przeciwko, jeśli chwilkę się zdrzemnę?

– Oczywiście, że nie.

Z plastikowej torby wyjmuje koc, a pod głowę wkłada poduszkę. Nakrywa się tym skrawkiem materiału i od razu zasypia.

Wypijam resztkę wina, wkładam kubek do kubka, stawiam obok siebie dwie puste butelki i próbuję się rozsiąść na ciasnym fotelu klasy ekonomicznej. Jestem niespokojna. „Czy to przez wspomnienie podczas startu?” – zastanawiam się.

Stewardesa zabiera puste opakowania. Składam stolik i próbuję skupić na czymś lub kimś wzrok. „Boję się – myślę. Tylko czego, przecież wszystko najgorsze za mną. Mam jego” – spoglądam na mojego chłopaka. Znów czuję strach. Przed nim, przed nieznanym, przed odpowiedzialnością, a może przed sobą samą? „Nie wiem” – odpowiadam sobie w myślach i kryję twarz w dłoniach.

Śpi. Zasłaniam okno, poprawiam jego koc, chcę go dotknąć, ale odsuwam rękę. Może lepiej nie?

Opieram głowę o zagłówek fotela, patrzę przed siebie i tak jak podczas startu – zamykam oczy.

*

Był wrzesień. Nieprzyzwoicie ciepły i słoneczny koniec lata roku 2006. Promienie porannego słońca raziły mnie w oczy, a ja nie miałam siły wstać z łóżka i zaciągnąć żaluzji. Obróciłam się, ale to nic nie pomogło. Czułam się, jakby ktoś próbował mnie wyciągnąć z łóżka, a ja nie miałam na to ochoty. Nakryłam się kocem, ale zrobiło się duszno i ciepło zarazem.

– Przynajmniej ty daj mi spokój! – wykrzyczałam.

Niestety, słońce było niewzruszone. Z braku powietrza i pragnienia płynu zrzuciłam koc.

– Wygrałeś! Wstaję! – powiedziałam oburzona własną kapitulacją.

Usiadłam na łóżku i rozejrzałam się w poszukiwaniu kapci, ale nie było ich nigdzie. Spojrzałam na siebie i głośno westchnęłam. „Kto będzie patrzył na moje bose stopy, mając przed sobą lepszy okaz do żartów” – pomyślałam. Wstałam. Idąc do kuchni, spojrzałam w lustro. Zatrzymałam się, nie wierząc własnym oczom.

Miałam na sobie męską podkoszulkę i slipy, nic więcej. Spojrzałam na twarz, podpuchnięte, zapłakane oczy, a pod nimi resztki wczorajszego tuszu. Szara cera i potargana burza rudych loków. Jedynie muśnięta słońcem skóra przypominała o wakacjach. Szczupłe ciało ledwo utrzymywało na sobie męską bieliznę i tylko biust wydawał się niezmiennie duży. Skrzywiłam się na ten widok, westchnęłam, machnęłam ręką i odeszłam.

Z butelką wody w ręce usiadłam w bujanym fotelu i zaczęłam rozglądać się po mieszkaniu.

– I co teraz? – powiedziałam sama do siebie. – Jak będę żyć bez ciebie?

Upuściłam butelkę. Położyłam dłonie na twarzy i zaczęłam wyć. Powtarzałam w kółko to samo słowo: „Dlaczego? Dlaczego?...”.

Łzy płynęły, a ja nie mogłam ich powstrzymać. Miałam wrażenie, że z każdą kolejną ujdzie ze mnie życie. Ale nie uszło. Bolało mnie całe ciało, wewnątrz i na zewnątrz. Nie chciało mi się nic. Na nic nie miałam siły. Mogłabym tylko leżeć – tak myślałam wtedy. Leżeć tak długo, aż umrę. Z głodu, pragnienia, cierpienia, miłości wielkiej, ale utraconej.

Pamiętam, że pomyślałam wtedy o śmierci. Było to pierwsze przyjemne uczucie od kilku dni. Nawet się wtedy uśmiechnęłam. Moje cierpienia by się skończyły.

Nagle poczułam, że brodzę w wodzie. Czy to już koniec, pomyślałam jednak przestraszona tak rychłą śmiercią. Śmierć we łzach? Jak to możliwe? Spojrzałam w dół. Woda z butelki została wchłonięta przez dywan i zmoczyła mi stopy.

– Kurczę – powiedziałam sama do siebie. – A do tego umrę z pragnienia.

Wypiłam ostatnie krople wody. Wstałam, zasłoniłam żaluzje i położyłam się z powrotem do łóżka.

Obudziłam się, a raczej poczułam, że ktoś mnie budzi.

– Agata. Agata, córeczko, obudź się, proszę – zwracał się do mnie znajomy damski głos.

Otworzyłam oczy i zobaczyłam stojących nade mną rodziców.

– Mama? Tata? – spojrzałam zdziwiona. – Co wy tutaj robicie?

– Co my tutaj robimy? – zaczęła matka, patrząc na ojca, jakby chciała mu powiedzieć: skoro nas nie chce, to wychodzimy. Jednak ze względu na sytuację została. – Przyszliśmy po ciebie – dodała już łagodniej po chwili.

– Po mnie?!

– Tak. Przecież miałaś się wprowadzić z powrotem do domu. Do nas. – Wskazała na siebie i ojca.

– Nie mam siły – powiedziałam i przykryłam się jeszcze bardziej kocem, nie chcąc, żeby zobaczyli, że jestem ubrana w jego bieliznę.

Matka usiadła obok mnie i zaczęła prosić, mówiąc, że tak będzie lepiej, wygodniej, zdrowiej. Obróciłam się i spojrzałam na rodziców, a raczej na ojca. Stał cały czas w tym samym miejscu i dopiero teraz zauważyłam, że jest w mundurze generalskim. „Nie miał czasu przebrać się po pracy albo matka nie dała mu okazji” – pomyślałam.

– Nigdzie nie idę! – krzyknęłam.

Matka wstała, uniosła dłonie, chyba chciała coś dobitnego powiedzieć, ale się powstrzymała.

– Ty z nią porozmawiaj! Ciebie zawsze słucha, a przynajmniej kiedyś słuchała – zwróciła się do ojca.

Tata zdjął żołnierską czapkę i położył ją na krześle. Usiadł na łóżku, w tym samym miejscu co przed chwilą mama.

– Agatko, córeczko – zaczął – wstań, proszę, porozmawiamy.

Spojrzałam na niego, uśmiechał się.

– Dobrze – odpowiedziałam po chwili namysłu.

Chciałam wstać, kiedy w ostatniej chwili przypomniałam sobie, w co jestem ubrana.

– Czy tato mógłby mi przynieść szlafrok z łazienki? – zapytałam.

Poprosiłam rodziców, aby się odwrócili. Wstałam i starannie zawiązałam pasek szlafroka.

– O czym chcecie ze mną rozmawiać?

– Musisz się wyprowadzić! – zaczęła matka.

Tato chwycił ją za rękę, którą zaczęła wymachiwać.

– Agatko, musimy porozmawiać – zaczął spokojniej od matki.

– O czym, tato?

– O tym wszystkim – rozejrzał się po chaosie w mieszkaniu, spojrzał na mnie i zauważył wystający spod szlafroka podkoszulek.

Szybko poprawiłam odzienie. Ojciec tego nie skomentował, chociaż wiedział, że jest to koszulka Jacka.

– Musisz podjąć jakieś decyzje. Za chwilę rozpoczynasz trzeci rok studiów, musisz zapisać się na zajęcia. Co z tym wynajętym mieszkaniem? Wymawiasz je i wracasz do nas czy w nim zostajesz?

– Matka wydała z siebie dziwny jęk, jakby chciała coś powiedzieć, ale tato ją powstrzymał.

– Co z twoją pracą? – westchnął. – No i należy wreszcie rozpakować walizki – wskazał na torby.

Przeszłam się po pokoju. Rodzice nic nie mówili, tylko przyglądali mi się.

– Masz rację, tato – rozejrzałam się wokoło. – Muszę podjąć jakieś decyzje, ale nie dzisiaj – dodałam pośpiesznie. – Potrzebuję chwili czasu, a to znaczy, że zostaję tutaj dopóty, dopóki czegoś nie postanowię.

– Dobrze – powiedział ojciec. – A teraz proszę zająć się sobą – spojrzał na mój szlafrok, ale tym razem nie zobaczył koszulki Jacka. – I proszę być u nas w domu na kolacji – spojrzał na zegarek – powiedzmy: za dwie godziny.

– Będę – odpowiedziałam bez zastanowienia.

– Wychodzimy – zwrócił się do matki, która tym razem nie odezwała się.

Ojciec nałożył czapkę, uśmiechnął się i puścił mi oko.

– Żono, wychodzimy – powtórzył.

Matka nie do końca zadowolona z rezultatu wizyty westchnęła i udała się w kierunku drzwi. Rodzice wyszli.

„Muszę coś z sobą zrobić – pomyślałam, patrząc w lustro – bo inaczej matka będzie prawić kazania, a ojciec będzie niezadowolony”.

Wzięłam prysznic, poskromiłam loki i lekko podkreśliłam tuszem rzęsy. Włożyłam jakieś jeansy i białą koszulkę, odszukałam w torbie sandały i z okularami słonecznymi w dłoni wyszłam z mieszkania.

Na zewnątrz przywitało mnie słońce, to samo, które rano nie dawało spać. Włożyłam okulary i wolno ruszyłam w kierunku domu rodziców.

Żoliborz. Dla mnie najpiękniejsza część Warszawy. W tutejszym szpitalu przyszłam na świat, później tato przywiózł mnie z mamą do ich domu, w którym czekali na nas moi dwaj starsi bracia. Tutaj ukończyłam podstawówkę, gimnazjum i liceum. Zaprzyjaźniłam się z Kaśką. Po raz pierwszy zakochałam się w koledze ze szkolnej ławki i sąsiedztwa zarazem. I rok temu tutaj, z moim już byłym chłopakiem, zaczęłam dorosłe życie w wynajętej kawalerce. Wyprowadziłam się z rodzinnego domu do starego mieszkania, zaczęłam pracę, jednocześnie studiując na dwóch kierunkach. A teraz zostałam sama. Łzy znów popłynęły.

Stanęłam na środku chodnika, zasłaniając jedną dłonią usta, a drugą wycierając mokre policzki. Ludzie zaczęli mi się przyglądać. „Muszę się ogarnąć” – pomyślałam i wolno ruszyłam przed siebie.

Mój rodzinny dom znajdował się najwyżej dziesięć minut piechotą od kawalerki, i to wolnym spacerem. I właśnie dzisiaj szłam wolno, żeby nie powiedzieć, że prawie powłóczyłam nogami.

– Jacuś! – usłyszałam czyjeś wołanie.

Odwróciłam się w poszukiwaniu Jacusia. Pięcio-, może sześcioletni chłopczyk biegł do swojej babci. A ja, kretynka, łudziłam się, że to mój Jacek. Mogłam się domyśleć, że jeśli ktoś woła Jacusia, to zwraca się do dziecka. Uroniłam parę łez i szłam dalej. Zanim się zorientowałam, byłam pod domem rodziców.

Stanęłam przed furtką. Kiedyś było mi tu tak dobrze. Ale czy chcę wrócić do domu rodziców? Stałam i rozmyślałam. W końcu westchnęłam i nacisnęłam dzwonek. Tato otworzył drzwi, nacisnął guzik, pchnęłam furtkę i ruszyłam w jego kierunku.

– Kochanie, zapomniałaś swoich kluczy? – zapytał.

– Nawet nie pomyślałam, żeby je wziąć.

Ojciec przytulił mnie i – jak zawsze – pocałował w czoło. Weszliśmy do środka.

– Dobrze, że jesteś córeczko – powiedziała stojąca w drzwiach kuchni mama.

Zdziwiła mnie tymi słowami. Już nie panikowała, chyba tata z nią rozmawiał. Mama poprawiła fartuszek i oddaliła się do kuchni. Dom rodziców, najcudowniejsze miejsce na ziemi. Rodzinna atmosfera, wspólne posiłki, wieczorne rozmowy i człowiek, na którego zawsze można liczyć. Ale czy chcę tutaj wrócić? Najpierw wyprowadził się mój najstarszy brat, później drugi, a w zeszłym roku ja. Żaden z nich po wyprowadzce nie powrócił na stare śmieci, a różnie to z nimi bywało. Wspominając ich życiowe perypetie i myśląc o tym, jak poradzę sobie z moimi problemami, już wtedy podjęłam decyzję, że nie wrócę do domu. Z tą różnicą, że nie miałam planu na przyszłość, nawet tę bliską.

– Czy napijesz się czegoś, córeczko? – zapytał tata, wyrywając mnie z zamyślenia.

– Nie, dziękuję, może później, do kolacji.

Ojciec uśmiechnął się i poszedł do piwnicy, gdzie przed laty urządził sobie kącik z winami. Mówił, że nicnierobienie, patrzenie na butelki z alkoholem i wyszukiwanie nowych do kolekcji sprawia mu przyjemność i daje relaks.

Stałam w przedpokoju, zastanawiając się, w którą stronę mam pójść. W lewo i pomóc matce w przygotowaniach do kolacji? W prawo, do salonu? A może udać się na piętro i poczekać na kolację w moim dawnym pokoju? Gdy tylko o tym pomyślałam, zrobiłam krok w tył, ale kiedy już dotykałam klamki, zawróciłam.

Spojrzałam na mamę krzątającą się w kuchni, zrobiłam parę kroków do przodu i stanęłam w drzwiach jadalni. Stół był zastawiony i czekał już tylko na domowników. Zrobiłam kolejne kilka kroków i stanęłam w drzwiach gabinetu mamy i taty. Wystarczająco duży, aby pomieścić dwoje pracujących ludzi. „To niesamowite – pomyślałam. – Całe dorosłe życie są razem, nawet kiedy pracują w domu, to są razem, w tym samym pokoju, i nikomu nie przeszkadza obecność drugiej osoby”. Spojrzałam jeszcze na schody, westchnęłam, ale nie weszłam na piętro.

Odwróciłam się. Duże, podwójne drzwi do salonu były otwarte. Stanęłam w progu: nic się nie zmieniło. Ogromny pokój z oknem z prawej strony wychodzącym na ulicę i z drzwiami tarasowymi wychodzącymi na ogród po lewej. Na środku pokoju dwie duże sofy stojące naprzeciw siebie, a pomiędzy nimi niski stolik i jeden nie pasujący do niczego zielony fotel tuż pod oknem, miejsce mojego ojca. Spojrzałam przed siebie – na całej długości ściany pomiędzy oknami rozciągały się półki książek. Książka przy książce. Podeszłam bliżej, położyłam dłoń na jednej z nich, zamknęłam oczy i sunęłam dłonią po kolejnych. Podniosłam głowę, sufit wyznaczał ich górną granicę, a podłoga dolną. Każda ma swoje niezmienne miejsce. Uśmiechnęłam się. „Tu też wszystko bez zmian” – pomyślałam.

Odwróciłam się. Na przeciwległej ścianie, na prawo od drzwi – telewizor, ten sam od lat, i sprzęt grający otoczony kilkoma rzędami płyt CD. Usiadłam na sofie w tym samym co zawsze miejscu z widokiem na książki. Po raz pierwszy od paru dni poczułam spokój.

„Jeszcze parę dni temu świętowałam z Jackiem swoje dwudzieste pierwsze urodziny” – pomyślałam. Byłam szczęśliwa, on wydawał się szczęśliwy. A na drugi dzień mnie zostawił. Szesnastego września rozpoczął się nowy rozdział w moim dorosłym życiu. Było mi ciężko, miałam złamane serce, ale w domu rodziców poczułam się bezpiecznie. Zamknęłam oczy i zasnęłam.

– Kolacja podana – powiedział ojciec, próbując mnie obudzić. – Czy wszystko w porządku?

– Tak, tato. Jestem tylko bardzo zmęczona.

Podał mi rękę i przeszliśmy do jadalni.

Usiedliśmy przy stole, mama podała łososia, szpinak, risotto i białe wino wybrane przez tatę.

– Smacznego – powiedział ojciec.

Razem z mamą odpowiedziałyśmy i zaczęliśmy jeść.

Mama jest doskonałą kucharką, chociaż ma niewiele okazji do popisów kulinarnych. Dwa lata temu została profesorem zwyczajnym, a chwilę później dyrektorem katedry na uczelni. Wtedy to rodzice postanowili zatrudnić do prac domowych i przygotowywania posiłków panią Zosię. Jedyne, co mogłoby wywrzeć wpływ na moją decyzję powrotu do rodzinnego domu, to kuchnia mamy. „Pani Zosia tak nie gotuje” – pomyślałam, delektując się łososiem.

Po kolacji usiedliśmy w salonie, każdy na swoim miejscu. Tata na zielonym fotelu, ja z widokiem na książki, a mama naprzeciw mnie. Po pierwszym łyku kawy i kęsie szarlotki zaczęła się rozmowa, której – niestety – nie mogłam uniknąć tamtego wieczora.

– Jak się czujesz? – zaczął tata.

– Dziękuję, bez zmian – powiedziałam bez entuzjazmu.

– Czy masz jakieś plany na najbliższe dni? – zapytała mama.

– Nie – odpowiedziałam pośpiesznie, ale zaraz dodałam: – to znaczy mam. Tak jak powiedziałam, nie będę w najbliższym czasie niczego zmieniać.

– To znaczy? – zapytała, najwyraźniej nie rozumiejąc.

– Muszę sobie to wszystko przemyśleć, poukładać, działać będę później.

Matka westchnęła i opadła na oparcie kanapy, ojciec chrząknął i napił się kawy. Przez chwilę wszyscy milczeli.

– Ile to może potrwać? – zapytał po chwili.

– Może się tata nie martwić. Wszelkie decyzje, a co za tym idzie – wprowadzenie ich w życie – nastąpią przed rozpoczęciem roku akademickiego.

Uśmiechnięta mama podniosła talerzyk i zaczęła jeść ciasto, a tato dolał nam wina.

– Czy zostaniesz na noc w domu, to znaczy u nas? – zapytała matka.

– Dziękuję, ale nie.

Znów nikt się nie odezwał. Tato wiedział, że jestem taka jak on: jak coś powiem, to tak ma być. Mama, kompletnie od nas inna, nauczyła się nie zwracać na nas uwagi.

– A gdzie są moi bracia? – zapytałam, zmieniając temat rozmowy.

– Mariusz z żoną i Mateuszkiem wyjechali na początku miesiąca na działkę, mieli zamiar spędzić tam cały miesiąc – odpowiedziała mama.

– A Marcin? – zapytałam pośpiesznie.

– Twój drugi brat parę dni temu dołączył do nich z Sylwią.

– Kim jest Sylwia? – zapytałam, bo nigdy nie słyszałam o żadnej Sylwii.

– Nową dziewczyną Marcina – odpowiedział skrzywiony ojciec.

„Oj, chyba nie przypadła mu biedaczka do gustu” – pomyślałam, przełykając kawałek szarlotki. Spojrzałam na ojca, uśmiechnęłam się do niego, a on do mnie. Westchnęliśmy głośno. Matka nie zareagowała na nas. Piła kawę i jadła ciasto, wyglądała, jakby myślami była gdzie indziej.

– Słysząc, co się stało w Hiszpanii – zaczął ojciec, patrząc na swoją nieobecną żonę – chciał zostać i czekać na twój przyjazd, ale wytłumaczyliśmy mu, że chyba nie jest to najlepszy moment, abyś poznała Sylwię, więc wyjechali.

Resztę wieczoru spędziliśmy na rozmowie o moich, a tak naprawdę o naszych z Jackiem wakacjach w Hiszpanii. W swoich opowieściach zręcznie pomijałam mojego byłego chłopaka. Co miałam powiedzieć, już powiedziałam w ciągu wielu godzinnych rozmów przez telefon, a później po powrocie. Jednocześnie nie zdradziłam prawdziwego powodu rozstania.

Opowiadałam o hiszpańskich przysmakach, alkoholach, wieczorach spędzanych w barach nad szklanką wina i tapas. Moje oczy zaczęły błyszczeć na wspomnienie całodziennych spacerów po wąskich uliczkach Barcelony. Mama skrzywiła się, kiedy powiedziałam, że zjadłam cheeseburgera z frytkami, ale teraz ja nie zareagowałam i opowiadałam dalej. Ojciec co chwila zadawał pytania, czy byłam w muzeum, galerii i czy kupiłam jakieś pamiątki. „Oczywiście, tato” – odpowiadałam za każdym razem.

W swojej hiszpańskiej opowieści zręcznie pomijałam nie tylko mojego byłego chłopaka, ale kogoś jeszcze. „Może kiedyś powiem, a może nigdy nie powinnam im o tym mówić” – myślałam za każdym razem, kiedy robiłam sobie kilkusekundową przerwę na łyk kawy.

Pożegnałam się z rodzicami i wyszłam. Chcieli mnie odprowadzać, nawet nalegali, ale podziękowałam. Obiecałam, że jak dotrę do mieszkania, to od razu wyślę wiadomość. Tak też zrobiłam.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej