Copyright © 2013 by Abbi Glines

Copyright for the Polish edition © Wydawnictwo Pascal

First Atria Paperback edition December 2013, Atria Books a Division of Simon & Schuster, Inc.

Ta książka jest fikcją literacką. Jakiekolwiek podobieństwo do rzeczywistych osób, żywych lub zmarłych, autentycznych miejsc, wydarzeń lub zjawisk jest czysto przypadkowe. Bohaterowie i wydarzenia opisane w tej książce są tworem wyobraźni autorki bądź zostały znacząco przetworzone pod kątem wykorzystania w powieści.

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, przechowywanie lub wprowadzanie do systemu wyszukiwania, dystrybucja w jakiejkolwiek formie lub za pomocą jakichkolwiek środków (elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych) bez wcześniejszej pisemnej zgody wydawcy jest zabronione.

Tytuł: Odzyskane szczęście

Tytuł oryginalny: Simple Perfection

Autor: Abbi Glines

Tłumaczenie: Agata Żbikowska

Redakcja: Ewa Kosiba

Korekta: Zuzanna Dębowska

Okładka: Katarzyna Borkowska

Zdjęcie na okładce: Deborah Jaffe/Getty Images

Redaktor prowadząca: Agnieszka Cybulska

Redaktor naczelna: Agnieszka Hetnał

Wydawnictwo Pascal sp. z o.o.

ul. Zapora 25

43-382 Bielsko-Biała

www.pascal.pl

Bielsko-Biała 2014

ISBN 978-83-7642-517-7

eBook maîtrisé par Atelier Du Châteaux

Podziękowania

Kiedy zdecydowałam się pisać o Woodsie, nie miałam jeszcze wizji tego, jaka okaże się Della. Ale gdy tylko zaczęłam o niej pisać… Jejku! Zakochałam się. Potrzeba jednak czegoś więcej niż mnie i komputera, żeby stworzyć historię.

Przede wszystkim chcę podziękować mojej agentce, Jane Dystel, która jest więcej niż wspaniała. Decyzja o współpracy z nią była jedną z mądrzejszych, jakie kiedykolwiek podjęłam. Dziękuję ci, Jane, za pomoc w nawigowaniu po wzburzonych wodach świata wydawnictw. Jesteś prawdziwą twardzielką.

Kiedy podpisałam kontrakt z Atrią, dopisało mi szczęście, bo moją redaktorką została Jhanteigh Kupihea. Ona jest zawsze w dobrym humorze i sprawia, że moje książki są tak dobre, jak to tylko możliwe. Dziękuję, Jhanteigh, bo dzięki tobie rozpoczęłam nowe życie w Atrii – cieszę się, że mogę dla was pracować. Podziękowania należą się też reszcie zespołu pracowników Atrii: Judith Curr za to, że dała mnie i moim powieściom szansę, Ariele Fredman i Valerie Vennix za doskonałe pomysły marketingowe oraz za to, że są równie fantastyczne, co genialne.

Jestem wdzięczna przyjaciołom, którzy słuchają mnie i rozumieją lepiej niż ktokolwiek inny – Colleen Hoover, Jamie McGuire i Tammaro Webber, wasza trójka wspierała mnie mocniej niż wszyscy inni. Dziękuję za wszystko.

Kiedy skończyłam Odzyskane szczęście, martwiłam się tymi wszystkimi zwrotami akcji, których, jak sądzę, nikt się nie spodziewał. Chciałam wiedzieć, jak zareagują na nie czytelnicy. Autumn Hull i Natasha Tomic – te dwie panie rzucą wszystko tylko po to, żeby móc przeczytać mój tekst i wyrazić na jego temat szczerą opinię. Bardzo to sobie cenię. Dziękuję, że jesteście moimi wiernymi czytelniczkami i nigdy nie owijacie w bawełnę.

Na końcu, ale oczywiście nie mniej gorąco, składam podziękowania mojej rodzinie. Bez jej wsparcia nie byłoby mnie tutaj. Mój mąż Keith zawsze pilnuje, żebym miała zapas kawy i żeby ktoś zadbał o dzieci, podczas gdy ja muszę odciąć się od świata ze względu na goniące mnie terminy.

Dziękuję trojgu moim dzieciom, które traktują mnie z olbrzymią wyrozumiałością, chociaż gdy w końcu wychodzę ze swej pisarskiej jaskini, oczekują ode mnie pełnej uwagi… i oczywiście ją dostają.

Dziękuję moim rodzicom, którzy zawsze mnie wspierali, nawet gdy postanowiłam pisać bardziej pikantne historie, oraz przyjaciołom, którzy nie znienawidzili mnie za to, że nie jestem w stanie spotkać się z nimi przez kilka tygodni z rzędu, ponieważ pochłania mnie pisanie. Są moją najważniejszą grupą wsparcia i kocham ich bardzo.

Podziękowania należą się też moim czytelnikom. Nigdy nie spodziewałam się, że będzie was tylu. Cieszę się, że czytacie moje książki, że je lubicie i opowiadacie o nich innym. Bez was nie byłoby mnie tutaj. To takie proste.

Mojemu mężowi, Keithowi.

Przy tobie czuję się bezpieczna. Dziękuję ci za to.

Woods

Podczas pogrzebu ojca matka nie odezwała się do mnie ani słowem. Podszedłem, chcąc ją pocieszyć, ale odwróciła się na pięcie i odeszła. Spodziewałem się w życiu wielu rzeczy, ale nie czegoś takiego. Nigdy. Nic z tego, co zrobiłem, nie wpłynęło na życie mojej matki. Ona natomiast pomagała ojcu, gdy ten próbował zniszczyć moje.

Wyobrażałem sobie, że widok jego martwego, nieruchomego ciała w trumnie bardziej mną wstrząśnie. Wszystko to było jeszcze zbyt świeże. Nie miałem czasu, żeby mu wybaczyć. Skrzywdził Dellę. Nigdy nie zdołałbym mu tego darować. Nawet to, że umarł, nie zmieniało mojego stosunku do niego i wszystkiego, co jej zrobił. Ona była dla mnie najważniejsza na świecie.

Matka widocznie zauważyła w moich oczach ten brak emocji. Nie byłem dobry w udawaniu. W każdym razie już nie. Tydzień temu odrzuciłem życie, do którego zostałem stworzony, bez cienia wyrzutów sumienia. Nie było mi trudno to wszystko zostawić. Skupiłem się na odnalezieniu dziewczyny, która wkroczyła w moje życie i zmieniła w nim wszystko. Uzależniłem się od Delli Sloane, chociaż byłem zajęty. Była tak nieidealnie doskonała, że zakochałem się w niej bez pamięci. Życie bez niej wydawało mi się pozbawione sensu. Czasami zastanawiałem się, jak ludzie, którzy jej nie znali, w ogóle mogli być szczęśliwi.

Nagła śmierć ojca sprawiła, że wszystko to, od czego chciałem umyć ręce i z czego gotów byłem zrezygnować, spadło na moje barki. Della wspierała mnie milcząco od momentu, gdy wróciłem do Rosemary Beach na Florydzie. Wsunęła swą drobną dłoń w moją i nie musiałem nawet nic mówić – sama wiedziała, kiedy jej potrzebuję. Dotyk jej palców przypominał mi, że jest przy mnie i że dam sobie radę.

W tej chwili wyjątkowo byłem sam. Della została u mnie w domu. Nie chciałem zabierać jej do rodziców. Matka może i zamierzała udawać, że nie istnieję, ale byłem w tej chwili w posiadaniu wszystkiego, co do tej pory miała, łącznie z domem, w którym mieszkała. Odziedziczyłem go razem z klubem. Dziadek dokonał wszelkich starań, żeby w przypadku śmierci ojca wszystko trafiło w moje ręce.

Mojemu ojcu nigdy nawet przez myśl nie przeszło, że powinienem o tym wiedzieć. Wmawiał mi, że ma władzę nad każdym aspektem mojego życia. Gdybym chciał stać się częścią tego świata, musiałbym nagiąć się do jego woli. A tymczasem wszystko i tak trafiłoby do mnie w dwudzieste piąte urodziny lub w przypadku śmierci ojca – zależy, co nastąpiłoby najpierw. Teraz już nie było od tego ucieczki.

W pierwszej chwili chciałem zapukać, ale zmieniłem zdanie. Matka musi w końcu przestać zachowywać się jak dziecko. Tylko ja jej pozostałem. Nadszedł czas, żeby zaakceptowała Dellę, ponieważ zamierzałem wcisnąć mojej ukochanej pierścionek na palec, gdy tylko uda mi się przekonać ją do małżeństwa. Znałem Dellę wystarczająco dobrze, żeby wiedzieć, że nie będzie to łatwe. Jednak cały mój świat właśnie się przekształcał. Zupełnie się tego nie spodziewałem i pragnąłem mieć pewność, że kiedy wrócę do domu, zastanę tam Dellę.

Wyciągnąłem rękę w stronę klamki, gdy drzwi nagle same się otworzyły. Na progu domu moich rodziców stanęła Angelina Greystone z niewinnym uśmieszkiem na twarzy. Próbowała zrobić przyjazną minę, ale nie była w stanie zamaskować złowrogiego błysku w oczach. O mały włos nie ożeniłem się z tą kobietą, żeby otrzymać klub, który i tak pewnego dnia miał stać się mój. Ojciec wmówił mi, że tylko za sprawą ślubu z Angeliną będę mógł awansować i otworzy się przede mną przyszłość, na którą zasługiwałem.

Nie spodziewał się jednak, że w moim życiu pojawi się Della i pokaże mi, że istnieje coś więcej niż małżeństwo z rozsądku z dziwką bez serca.

– Spodziewałyśmy się ciebie. Twoja matka jest w salonie, zaparzyłam jej rumianek. Musi się z tobą zobaczyć, Woods. Cieszę się, że wziąłeś pod uwagę jej uczucia i nie przyprowadziłeś ze sobą tej dziewczyny.

Mimo tego, co właśnie powiedziała, byłem pewien, że zna imię Delli. Mogła udawać, że nigdy o niej nie słyszała, ale prawda była inna. Mówiła tak z czystej złośliwości. Nie byłem natomiast pewien, co, do cholery, robiła w domu mojej matki.

Bez słowa wyminąłem ją i wszedłem do środka. Wiedziałem, gdzie jest matka, nie potrzebowałem pomocy Angeliny. Salon był miejscem, do którego udawała się, kiedy chciała być sama. Siadywała wówczas na białym, aksamitnym szezlongu, należącym niegdyś do mojej babci, i patrzyła na wodę przez duże panoramiczne okna, rozmieszczone wzdłuż ściany pokoju.

Zignorowałem stukot obcasów Angeliny, która najwyraźniej szła za mną. Wszystko, co było z nią związane, działało mi na nerwy. Fakt, że znalazła się tutaj w dniu pogrzebu ojca, w samym środku rodzinnego kryzysu, jedynie potęgował moje obrzydzenie. Po co to robiła? Sądziła, że uda jej się coś ugrać? Wszystko było teraz moją własnością. Moją. Nie ojca. I z pewnością nie mojej matki. Teraz ja byłem tym Kerringtonem, który miał władzę.

– Mamo. – Wszedłem do salonu bez pukania. Jeszcze by próbowała mnie odesłać. Co prawda i tak nigdzie bym nie poszedł, nie przeprowadziwszy tej rozmowy. Kochałem ją niezależnie od tego, jak bardzo się myliła. Była moją matką, nawet jeśli zawsze stawała po stronie ojca i ani razu nie pomyślała o mnie. Liczyło się tylko to, czego rodzice chcieli ode mnie. Mimo to wciąż kochałem ją tak samo.

Nie oderwała wzroku od widoku wybrzeża za oknem.

– Woods, spodziewałam się ciebie.

Nic więcej. Zabolało. Śmierć ojca oznaczała ogromną stratę dla nas obojga. Jednak ona nie widziała tego w ten sposób. I nigdy nie zobaczy.

Stanąłem przed nią.

– Musimy porozmawiać – stwierdziłem po prostu.

Spojrzała na mnie.

– Tak.

Mogłem pozwolić jej przejąć kontrolę nad tą rozmową, ale nie chciałem. Nadszedł czas, żebym to ja postawił granice. Szczególnie teraz, kiedy byłem z Dellą i oboje wróciliśmy do Rosemary.

– Przynajmniej przyszedł. – Od drzwi dobiegł mnie głos Angeliny. Podniosłem głowę, żeby spiorunować ją wzrokiem za to wtargnięcie. Nie była częścią tej rodziny.

– Ciebie to nie dotyczy. Możesz wyjść – poleciłem jej chłodno.

Wzdrygnęła się.

– A właśnie, że jej też to dotyczy. Zostanie tu ze mną. Nie chcę być sama i Angelina to rozumie. To dobra dziewczyna. Byłaby z niej doskonała synowa.

Rozumiałem, że ból matki po utracie mojego ojca jest świeży i że ona faktycznie cierpi. Nie mogłem jednak pozwolić jej przejąć kontroli. Nadszedł czas, bym wyjaśnił im obu parę spraw.

– Byłaby samolubną, rozpieszczoną i wredną synową. Miałem wiele szczęścia, że zrozumiałem to, zanim zniszczyła mi życie. – Obie gwałtownie wciągnęły powietrze, ale nie zamierzałem dopuścić ani jednej, ani drugiej do głosu. – Teraz wszystko jest w moich rękach, mamo. Zaopiekuję się tobą. Sprawię, że niczego nie będzie ci brakowało. Ale nie zaakceptuję w swoim życiu Angeliny i nie zamierzam być jej wdzięczny. Co więcej, nie pozwolę żadnej z was skrzywdzić Delli. Będę ją chronić przed wami obiema. Ona jest moim ideałem. Do niej należy moje serce. Jej smutek mnie zabija. Nie znam sposobu, w jaki mógłbym opisać to, co do niej czuję. Niech do was dotrze, że nikomu nie pozwolę ponownie jej skrzywdzić. I nikomu tego nie wybaczę. Gdy widzę jej cierpienie, coś we mnie umiera.

Zaciśnięte usta mojej matki były jedyną odpowiedzią. Nie zamierzała tego zaakceptować. To nie był dobry dzień, by przekonywać ją o moich uczuciach do Delli. Była w żałobie, a ja wciąż byłem zły na człowieka, którego opłakiwała.

– Jeżeli będziesz czegoś potrzebować, zadzwoń do mnie. Odezwij się, gdy będziesz gotowa rozmawiać o Delli bez urazy. Wtedy pogadamy. Jesteś moją matką i kocham cię. Ale nie pozwolę ci zbliżyć się do Delli, bo nie twoje dobro leży mi na sercu przede wszystkim. Zrozum, że jeśli będę musiał, wybiorę ją bez wahania.

Podszedłem do matki i pocałowałem ją w czubek głowy. Minąłem Angelinę bez słowa. Najwyższy czas wracać do domu. Della nie radziła sobie dobrze z samotnością. Zawsze czułem niepokój, gdy zostawiałem ją samą.

Della

Wciąż jeszcze nie płakał. Zero emocji. Nie podobało mi się to. Chciałam, żeby pogrążył się w smutku. Powinien dać upust żalowi, zamiast zamykać się w sobie z mojego powodu. Skręcało mnie na myśl, że stał się obojętny na ból tylko dlatego, żeby móc mnie chronić. To prawda, ojciec zdradził go, odtrącając mnie. Ale widziałam, jak Woods szukał wzrokiem jego aprobaty. Kochał go. Powinien opłakać tę stratę.

– Della? – Odwróciłam się i zobaczyłam Woodsa wchodzącego do salonu. Rozejrzał się po pokoju, zanim zobaczył mnie stojącą na tarasie. Natychmiast ruszył w stronę drzwi. W jego oczach dostrzegłam determinację, która mnie martwiła. Otworzył drzwi i wyszedł na zewnątrz.

– Hej, czy wszystko poszło dobrze? – spytałam, a on wziął mnie w ramiona i przytulił mocno do siebie. W ciągu ostatniego tygodnia robił to bardzo często.

– Matka jest w żałobie. Porozmawiamy, gdy już wszystko przetrawi – powiedział, nie odrywając ust od moich włosów. – Tęskniłem za tobą.

Uśmiechnęłam się smutno i odsunęłam, żeby móc na niego spojrzeć.

– Nie było cię godzinę. Nie miałeś czasu się stęsknić.

Woods przeczesał palcami moje włosy, odgarniając je na bok, po czym objął moją twarz dłońmi.

– Tęskniłem za tobą od momentu, w którym wyszedłem z domu. Chciałbym, żebyś była ze mną cały czas.

Odwróciłam głowę i pocałowałam go w dłoń, nie przestając się uśmiechać.

– Nie mogę być z tobą zawsze.

W spojrzeniu Woodsa pojawił się cień, który dobrze znałam.

– Ale ja chcę, żebyś była obok. – Objął mnie w talii jedną ręką i mocno przyciągnął do siebie. – Nie mogę się skoncentrować, gdy nie mam cię na wyciągnięcie ręki.

Uśmiechnęłam się szeroko i musnęłam wargami wewnętrzną część jego nadgarstka.

– Kiedy mnie dotykasz, zbyt często się zapominamy.

Ręka Woodsa wślizgnęła się pod moją koszulkę. Drgnęłam, gdy przesunął ją bliżej klatki piersiowej.

– W tej chwili zapomnieć się to jedyne, czego pragnę.

Też tego chciałam, jak zawsze, ale w tym momencie bardziej zależało mi na rozmowie. On musiał się wygadać.

Zadzwonił jego telefon, przerywając nam obojgu.

Wyraźnie się spiął. Niechętnie wysunął dłoń spod mojej bluzki i sięgnął do kieszeni.

– Witam – odezwał się oficjalnym tonem. Spojrzał na mnie przepraszająco. – Tak, będę za pięć minut. Powiedz mu, że spotkamy się w biurze ojca… to znaczy w moim.

Nazywanie biura ojca swoim nie przychodziło mu łatwo. Kolejny dowód na to, że przeżywał ból, którego nie chciał okazać.

– To Vince. Kilku członków zarządu jest w mieście, chcieliby spotkać się ze mną za godzinę. Gary, doradca i przyjaciel ojca, chce mnie najpierw wprowadzić. Przepraszam. – Przyciągnął mnie z powrotem do siebie.

– Nie przepraszaj. Nie ma za co. Jeżeli mogę ci w jakikolwiek sposób pomóc, to to zrobię. Po prostu mi powiedz.

Woods zachichotał.

– Trzymałbym cię przez cały dzień przy sobie w biurze, gdybym mógł.

– Hm… Nie sądzę, żebyś wtedy zbyt dużo pracował.

– Raczej nie – zgodził się.

– Idź, pokaż członkom zarządu, że jesteś na to gotowy.

Woods pocałował mnie w głowę.

– A ty co będziesz robić?

Chciałam znów pracować. Tęskniłam do czasów, gdy widywałam znajomych i miałam zajęcie. Leżenie cały dzień na plaży było nie dla mnie.

– Czy mogłabym wrócić do swojej starej pracy? – spytałam.

Woods zmarszczył brwi.

– Nie. Nie chcę, żebyś pracowała w restauracji.

Byłam na to przygotowana.

– W porządku. Znajdę zajęcie gdzieś indziej. Muszę mieć coś do roboty. Szczególnie gdy ty jesteś taki zajęty.

– A co, jeśli będziesz mnie potrzebować? Gdzie chciałabyś pracować? Co się stanie, jeżeli nie będę mógł do ciebie dotrzeć? Tak nie może być, Dello. Nie będę w stanie cię chronić, gdy będziesz daleko.

Dokładałam mu tylko zmartwień. Potrzebował więcej czasu, żeby przywyknąć do nowej sytuacji. Postanowiłam mu go dać. Najpierw musiał dojść do siebie. Znajdę sobie inne zajęcie.

– Dobrze. Poczekamy kilka tygodni i wtedy porozmawiamy ponownie. – Uśmiechnęłam się w nadziei, że go uspokoję.

Wyraźnie mu ulżyło. Tego właśnie chciałam.

– Zadzwonię, kiedy skończę spotkanie. Zjemy razem kolację. Nie zostawię cię samej na długo. Obiecuję.

Przytaknęłam tylko.

Woods przyciągnął mnie do siebie i pocałował. To był zachłanny pocałunek. Potrzebował mnie teraz. Postanowiłam tym się na razie zająć. Byciem przy nim.

– Kocham cię – wyszeptał, po czym pocałował mnie w usta na pożegnanie.

– Ja ciebie też – odpowiedziałam.

* * *

Woods wyszedł, a ja zostałam na tarasie, z którego było widać zatokę. Życie omijało mnie tak długo. Dopiero teraz nauczyłam się, że polegało również na poświęceniu. Zwłaszcza gdy się kogoś kochało.

Tym razem zadzwonił mój telefon. Podniosłam go ze stołu. Zastrzeżony numer. To mogło znaczyć tylko jedno: dzwonił Tripp.

– Cześć – rzuciłam do słuchawki, siadając w fotelu.

– Jak życie?

– W porządku. Woods oswaja się z sytuacją – odparłam.

Tripp westchnął znużony.

– Powinienem był przyjechać do domu na pogrzeb. Ale… po prostu nie byłem w stanie.

Nie wiedziałam, co takiego prześladowało Trippa w Rosemary. Ale coś takiego z całą pewnością istniało. Odkąd wyjechał, dzwonił do mnie dwa razy, za każdym razem z nieznanego numeru. Sprawiał wrażenie nieobecnego. Niemal jakby cierpiał na depresję.

– Jace mówił, że próbował się z tobą skontaktować, ale mu się nie udało. Zmieniłeś numer telefonu.

– Tak, to prawda. Potrzebowałem więcej przestrzeni.

– On tęskni za tobą. Martwi się.

Tripp nie odpowiedział, a ja nie chciałam go naciskać.

– Zadzwonię do niego. Dam mu znać, że nie musi się martwić. Nie powinienem był zostawać w Rosemary tak długo. Wariuję od tego. Nie mogę tam wrócić. Są rzeczy… którym nie mam ochoty stawiać czoła.

Nie powiedział mi nic nowego. Wiedziałam, że coś go prześladuje, nie miałam tylko pojęcia, co to może być.

– Wróciłaś do pracy? – spytał.

– Nie. Woods nie zgadza się, żebym teraz pracowała. Chce, bym była blisko i wspierała go. Może się oprzeć tylko na mnie. Jego matka… Cóż, wiesz, jaka ona jest.

Tripp przez chwilę milczał i zastanawiałam się, o czym myśli. Nie chciałam, żeby mówił źle o Woodsie.

– On rzeczywiście cię teraz potrzebuje. I ja to rozumiem. Ale pamiętaj, że wyruszyłaś w tę podróż, by zacząć żyć pełnią życia. Uciekłaś z jednego więzienia. Nie daj się zamknąć w innym.

Jego słowa przeszyły mnie boleśnie. Woods w niczym nie przypominał mojej matki. Potrzebował mnie, ponieważ stracił ojca i z dnia na dzień musiał objąć stanowisko, na które nie był gotowy. Nie próbował mnie kontrolować.

– To nie to samo. Wspieranie Woodsa to mój wybór. Kocham go i będę wspierać zawsze, gdy będzie mnie potrzebował. A kiedy poczuje się lepiej, na pewno nie będzie miał nic przeciwko temu, żebym znów podjęła pracę.

Tripp nie odezwał się i przez jakiś czas słuchaliśmy ciszy. Zastanawiałam się, czy się ze mną nie zgadza, czy może po prostu nie wie, co powiedzieć.

– Następnym razem zadzwonię z niezablokowanego numeru. Chciałbym, żebyś go znała w razie potrzeby.

Wiedziałam, że na pewno nie będę go potrzebować.

– Tylko… nie dawaj go Jace’owi ani nikomu innemu. Proszę – dodał.

– Cześć, Tripp – powiedziałam i zakończyłam rozmowę. Nie chciałam wysłuchiwać jego niepokojów i wątpliwości. Nie miał racji. Pomiędzy mną i Woodsem wszystko będzie dobrze. A on bardzo się mylił.

Miesiąc później

Woods

Rzuciłem okiem na telefon, zastanawiając się, czy nie zadzwonić do Delli. Nie rozmawiałem z nią już od pięciu godzin. Cały ranek miałem zajęty spotkaniami i telekonferencjami. A ona nigdy nie narzekała. Niepokoiło mnie to. Prawda była taka, że moim zdaniem powinna narzekać. Zawodziłem ją. Ale jak miałem jednocześnie prowadzić Kerrington Club i opiekować się nią? Każda inna kobieta byłaby już w moim biurze z awanturą. Ale nie Della.

Przed wykręceniem numeru powstrzymało mnie niespodziewane pukanie do drzwi. Postanowiłem zadzwonić do niej za chwilę.

– Proszę! – zawołałem i zacząłem przeglądać dokumenty, które Vince przyniósł mi wcześniej do podpisania.

– Vince’a nie było, więc zapukałam. – Nie spodziewałem się Angeliny.

– Czego teraz potrzebuje matka? – spytałem, nie podnosząc wzroku. Przecież po to tu przyszła. Na początku jej obecność mocno działała mi na nerwy, ale pomagała matce o wiele bardziej, niż ja byłbym w stanie. I bardziej, niżbym chciał.

– Stęskniła się za tobą. Minął już ponad tydzień, odkąd ostatnio rozmawialiście.

Angelina była równie dobra, co matka, we wzbudzaniu we mnie poczucia winy. Były do siebie bardzo podobne.

– Zadzwonię do niej później. Teraz pracuję. Jeśli to wszystko, idź już, proszę.

– Nie musisz traktować mnie tak ozięble. Pomagam ci, jak tylko umiem. Poświęcam czas twojej matce ze względu na ciebie. Wszystko to robię dla ciebie. Woods, kocham cię. Nie jestem w stanie konkurować o twoje serce, bo mi na to nie pozwalasz. Ale co ona dla ciebie robi? Nie widzę, żeby pomagała w jakikolwiek sposób…

– Dość tego. Nawet nie próbuj porównywać się do Delli. Wcale cię nie prosiłem, żebyś zaopiekowała się matką. Mogę zatrudnić opiekunkę, jeśli zajdzie taka potrzeba. A jeżeli chodzi o Dellę, to jest ona jedynym powodem, dla którego dzień w dzień wstaję z łóżka. Nie waż się jej lekceważyć.

Angelina zamarła. Otworzyła usta, żeby coś powiedzieć. Skierowałem wściekłe spojrzenie z powrotem na leżące przede mną kontrakty. Z mojej strony to był już koniec rozmowy.

– Wyjdź.

Oddalający się stukot jej obcasów na drewnianej podłodze był najmilszym dźwiękiem, jaki mogłem dziś usłyszeć.

Gdy tylko drzwi się za nią zamknęły, chwyciłem za telefon, by zadzwonić do Delli.

– Cześć – zabrzmiał w słuchawce jej słodki głos.

– Potrzebuję cię – powiedziałem.

– Właśnie skończyłam późny lunch z Blaire i Bethy. Będę u ciebie za chwilę – odparła.

– Po prostu wejdź do środka, jak przyjdziesz – poprosiłem.

– Dobrze.

* * *

Dokładnie dziesięć minut i piętnaście sekund później drzwi otworzyły się i do gabinetu weszła Della. Ciemne włosy związała w koński ogon. Krótka letnia sukienka opinała jej biodra mocniej, niż bym sobie tego życzył. Wstałem i przeszedłem na drugą stronę biurka.

– Cześć. – Uśmiechnęła się nieśmiało.

– Cześć. – Położyłem jej ręce na biodrach i mocno ją pocałowałem. Jej usta zawsze były takie jędrne i delikatne. Na moim języku został subtelny smak wiśniowego błyszczyka.

Tego właśnie potrzebowałem. To pomagało mi przetrwać każdy dzień.

Della przerwała pocałunek i dotknęła moich policzków.

– Wszystko w porządku? – spytała z czułością.

– Teraz już tak.

Spojrzała na mnie, jak gdyby chciała przejrzeć mnie na wylot. Potem zrobiła krok w tył i odwróciła się do drzwi. Zanim zdążyłem zapytać, co się dzieje, usłyszałem trzask zamykanego zamka.

– Rozbierz się – poleciła po prostu. Zaczęła zsuwać ramiączka od sukienki.

Zabrakło mi słów. Zrobiłem, co kazała. Nie mogłem oderwać od niej wzroku. Gdy sukienka wylądowała u jej stóp, a ona stanęła przede mną ubrana wyłącznie w różowe, koronkowe majteczki i biustonosz, ręce zaczęły mi drżeć. Taki widok nigdy nie mógł się znudzić.

– Tutaj się jeszcze nie kochaliśmy. – Uśmiechnęła się do mnie, gdy rozpiąłem jej biustonosz i pozwoliłem mu swobodnie spaść na podłogę.

– To prawda – zdołałem wydukać. Wsunęła palce pod krawędź majtek i zaczęła je zsuwać, a wtedy osiągnąłem temperaturę wrzenia. W momencie, gdy zdjęła różową koronkę, zrobiłem dwa kroki i podniosłem ją, a ona objęła mnie mocno nogami. To, co robiliśmy, ciężko byłoby nazwać pocałunkami. Były zbyt ostre. Braliśmy się nawzajem. To chyba najlepszy opis, jaki przychodził mi do głowy.

Chciałem wziąć ją na stole, ale okazało się, że to za daleko po takim striptizie. Nie udało mi się nawet jej spróbować czy dotknąć. Musiałem wejść w nią natychmiast. Groziła mi eksplozja.

Postawiłem ją na ziemi i odwróciłem, by stanęła twarzą do ściany.

– Przygotuj się – szepnąłem jej do ucha.

Della pochyliła się i oparła dłońmi o ścianę. Spojrzałem na jej wygięte ciało i serce o mało nie wyskoczyło mi z piersi. Była tak piękna. Doskonała. Chwyciłem ją za biodra i zanurzyłem się w niej. Jęk przyjemności był tak głośny, że niemal na pewno usłyszał go Vince, siedzący za biurkiem w pokoju obok, ale niewiele mnie to obchodziło.

– Cudownie, z tobą jest zawsze tak wspaniale – wyszeptałem jej do ucha. Uśmiechnąłem się, czując dreszcz, który przeszył jej ciało.

– Mocniej – poprosiła Della, dysząc i przyciskając do mojego ciała swój słodki, krągły tyłeczek.

Pchnąłem bardziej zdecydowanie i zatrzymałem się. Zanurzony głęboko w niej, pochyliłem się, by pieścić jej piersi.

– Doprowadzasz mnie do szaleństwa, kochanie.

Della tylko jęknęła i napięła pośladki. Chciała, żebym się poruszył.

– Taka ciasna… Jestem w raju. Chciałbym tu zostać aż do pieprzonego końca – wydyszałem i dokładnie to miałem na myśli. Cipka Delli wessała mnie jak najsłodsze usta świata.

Wąska dziurka, którą tak wielbiłem, ścisnęła mnie mocniej. Zamarłem. Zrobiła to znowu. Co się, do cholery, działo? Miałem wrażenie, że zasysa mojego fiuta.

– Jasna cholera! – jęknąłem. Chciała sprawić, że dojdę wcześniej, niż zamierzałem. Wyślizgnąłem się z niej na chwilę, ale gdy wszedłem w nią z powrotem, ssanie znów się zaczęło.

– Kochanie, sprawisz, że zaraz skończę – ostrzegłem zduszonym głosem. Walczyłem z gorącem, które napierało na mojego penisa. Byłem tak blisko. – Della, kochanie, przestań, bo zaraz eksploduję! Nie wytrzymam już dłużej.

Naparła na mnie pośladkami i ściany jedwabistego ciepła zacisnęły się jeszcze mocniej. Poczułem się tak, jakby odebrała mi kontrolę nad moim ciałem. Wytrysnąłem, krzycząc jej imię, po czym opadłem na nią bezwładnie.

– Tak! Boże, tak! – wykrzyknęła Della. Jej ciało najpierw zesztywniało w moich ramionach, a po chwili zaczęło drżeć. Objąłem ją ramionami i mocno trzymałem, aż oboje doszliśmy do siebie po tym, jak wysłała nas prosto na szczyt.

– Co ty ze mną zrobiłaś, do diabła? – spytałem, tuląc ją z całych sił.

Oparła się o moją klatkę piersiową, a na jej ustach pojawił się uśmiech.

– Przeleciałam cię i co więcej, zrobiłam to dobrze – odparła.

Nie takiej odpowiedzi się spodziewałem. Śmiejąc się, wziąłem ją na ręce, podszedłem do najbliższego krzesła i opadłem na nie, wciąż trzymając ją w ramionach.

– To było niewiarygodne – oznajmiłem jej, po czym pocałowałem ją w szyję.

– Czy teraz czujesz się lepiej? – zapytała, wyginając szyję w łuk, żeby łatwiej było mi sięgnąć.

– To zależy – odpowiedziałem.

– Od czego?

– Od tego, czy uda mi się przekonać cię do tego, żebyś została tu na resztę dnia.

– Musisz pracować – stwierdziła, odwróciwszy głowę tak, by móc spojrzeć mi w oczy.

– Mmm, ale jeśli zostaniesz ze mną, będzie mi łatwiej się skoncentrować. A jak będę chciał, rozbierzesz się i znów będziesz niegrzeczna.

Della odrzuciła głowę i zaśmiała się. Dźwięk jej śmiechu sprawiał, że w moim życiu wszystko wracało na swoje miejsce.

Della

Telefon na biurku Woodsa piknął dwukrotnie.

– Panie Kerrington, panna Greystone chciałaby się z panem zobaczyć – zaanonsował przez głośnik sekretarz.

Woods zamknął oczy i oparł głowę o krzesło, na którym siedzieliśmy.

– Cholera. Czego będzie chciała tym razem?

Zaczęłam się zastanawiać, czy ona często tu przychodzi. Spróbowałam zwalczyć zżerającą mnie zazdrość. Oczywiście, że przyszła się z nim zobaczyć. Przecież mieszkała z jego matką i pomagała jej radzić sobie po śmierci męża, czym z kolei odciążała Woodsa. W przeciwieństwie do mnie. Ja nie robiłam nic, żeby mu pomóc. Nie wiedziałam, co takiego mogłabym zrobić.

Zaczęłam powoli wstawać, ale on zacieśnił uścisk.

– Musimy się ubrać – zaprotestowałam.

– Nie zostawiaj mnie z nią samego.

Pochyliłam się i pocałowałam go w czubek nosa.

– Nigdzie nie pójdę. Ale wolałabym być ubrana, gdy ona tutaj wejdzie.

Woods westchnął i wypuścił mnie z objęć, żebym mogła się ubrać.

– Ty też się ubierz. Nie obchodzi mnie, że widziała cię już wcześniej. Nie chcę, żeby oglądała cię teraz.

Woods zaśmiał się i wstał.

– Ubiorę się, laleczko. Spokojnie.

Oboje szczerzyliśmy zęby w uśmiechu, gdy się ubieraliśmy. Podobało mi się, że ona za chwilę tu wejdzie, zobaczy nas razem i będzie doskonale wiedziała, co przed chwilą robiliśmy. Może to było głupie z mojej strony, ale tak właśnie czułam.

– Możesz ją wpuścić – powiedział Woods do telefonu, stając za biurkiem i patrząc, jak poprawiam włosy, zmierzwione podczas dzikiego bzykanka. Mój koński ogon ledwo się już trzymał.

Drzwi się otworzyły. Odwróciłam się i zobaczyłam Angelinę, która wkroczyła dumnie do środka, zupełnie jakby była u siebie.

– Nie rozumiem, dlaczego… – Zamilkła, gdy jej wzrok padł na mnie. Skończyłam poprawiać fryzurę i opuściłam swobodnie ręce.

– Czy wy naprawdę przed chwilą…

– Po co wróciłaś? – przerwał jej Woods.

Angelina rzuciła mu takie spojrzenie, jakby ją uderzył. Widziałam, jak próbuje się pozbierać. Woods nie pofatygował się, żeby chociaż poprawić palcami włosy, które mu zmierzwiłam. Powstrzymywałam uśmiech, patrząc na jego mocno nieporządny wygląd.

– Wróciłam, żeby ci powiedzieć, że matka chciałaby cię widzieć na obiedzie – oznajmiła zwięźle Angelina.

– Obawiam się, że nie będę mógł przyjść, dopóki nie zaprosi także Delli.

Angelina westchnęła sfrustrowana i rzuciła mi złe spojrzenie, zanim ponownie odwróciła się w stronę Woodsa.

– To twoja matka, Woods. Właśnie straciła męża i bardzo cierpi. Jesteś wszystkim, co jej zostało. Nie rozumiesz tego? Nic cię to nie obchodzi?

Miała rację. Matka Woodsa mogła nigdy mnie nie polubić. Ale wciąż pozostawała jego matką i potrzebowała go.

– Chciałabym, żebyś poszedł, Woods – powiedziałam, zanim zdążył zareagować.

Spojrzał na mnie i zmarszczył brwi.

– Proszę – dodałam w nadziei, że nie będzie chciał się ze mną kłócić w jej obecności.

Woods przeczesał dłonią wciąż rozczochrane włosy. Musiałam się uśmiechnąć. Wyglądał teraz tak rozkosznie.

– W porządku. Ale tylko na godzinę. I tylko raz. Następnym razem, gdy będę jadł z nią kolację, Della pójdzie ze mną.

Wściekły grymas Angeliny zamienił się w uśmiech zadowolenia. Dziś wieczorem nie będę się kręcić w pobliżu, więc będzie go miała dla siebie. Wcale mi się to nie podobało, ale nie chciałam, by przeze mnie Woods oddalał się od matki.

– Miło, że czasem myślisz czymś więcej niż fiutem – podsumowała Angelina, po czym odwróciła się na pięcie i wyszła.

– To jędza. Nie przejmuj się nią – poprosił Woods, odpychając się od biurka, o które się opierał, i podchodząc do mnie.

– Wiem – przyznałam, chociaż w głębi duszy obawiałam się, że Angelina mogła mieć rację.

* * *

– Są już przy drzwiach, Dello. Nie pozwól im wejść! Oni nas skrzywdzą. Musimy pilnować, żeby twój brat był bezpieczny. Już raz próbowali go zabić. Tym razem zabiją nas wszystkich. Nie wpuszczaj ich. Ćśśś. Przestań ryczeć, ty bachorze! Musisz być cicho. Bardzo cicho, tylko wtedy sobie pójdą.

Przerażona zakrywałam buzię rękoma, żeby stłumić płacz, którego nie byłam w stanie powstrzymać. Nienawidziłam, gdy tak się działo. Mama złościła się na mnie. Nie lubiła, kiedy do naszych drzwi pukali ludzie. To ją denerwowało. I cały czas z nim rozmawiała. Nie było go tutaj, ale ona go widziała. To też mnie przerażało.

– Wstawaj! Już poszli. Podejdź do drzwi i weź paczkę, którą zostawili. Tylko ostrożnie, żeby nikt cię nie zobaczył.

Nie chciałam otwierać drzwi. Nie byłam pewna, co czyha na mnie na zewnątrz, dlatego bałam się otworzyć. Ostatnio mama coraz częściej kazała mi to robić. Odkąd skończyłam sześć lat.

Zabolało, gdy nagle chwyciła mnie za kucyk i pociągnęła do góry. Stanęłam na nogi. Nie mogłam pozwolić, żeby zobaczyła moje łzy, wtedy byłoby jeszcze gorzej.

– Idź! – wrzasnęła tonem, od którego przebiegły mnie ciarki. Szarpnięciem wypchnęła mnie z szafy na korytarz. Potknęłam się i ruszyłam przed siebie. Mama zamierzała zostać w szafie, dopóki nie wrócę z paczką.

Spojrzałam za siebie, ale zamiast natknąć się na jej dzikie, nieobecne spojrzenie, zobaczyłam krew. Płynęła na korytarz z pokoju. Nie… nie, tam nie powinno być krwi.

Z małego pokoju dobiegł przeraźliwy krzyk grozy.

Zerwałam się gwałtownie na dźwięk krzyku, który wydobył się z mojej piersi i wciąż odbijał się echem od ścian pokoju. To był mój krzyk. Zawsze to ja krzyczałam. Nie matka.

Wciąż byłam sama. Rozglądałam się po pokoju, biorąc powolne, głębokie wdechy. Serce ciągle waliło mi w piersi jak młot. Zgięłam nogi i podkuliłam kolana aż po klatkę piersiową. Rzadko zdarzało mi się zasypiać, kiedy w pobliżu nie było Woodsa. Jego obecność przeważnie chroniła mnie przed koszmarami.

Zegar na lodówce wskazywał, że było już po dziewiątej. Woods od godziny powinien być w domu. Czy to możliwe, że został dłużej u matki? Sięgnęłam po leżący na stoliku…

.

.

.

…(fragment)…

Całość dostępna w wersji pełnej

Spis treści

Karta tytułowa

Karta redakcyjna

Podziękowania

Dedykacja

Odzyskane szczęście