Copyright © Michał Larek, 2018

Copyright © Wydawnictwo Poznańskie sp. z o.o., 2018

Redaktor prowadzący: Adrian Tomczyk

Redakcja: Paulina Jeske-Choińska

Korekta: Agnieszka Czapczyk

Łamanie: Teodor Jeske-Choiński

Projekt okładki i stron tytułowych: Magdalena Zawadzka

Inspiracja typograficzna: Szymon Kaczmarek

Fotografie na okładce:

Nik Keevil / Arcangel.com

MillaF / Shutterstock.com 

Fotografia autora: Karol Małolepszy / Koninfoto.pl

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej: Dariusz Nowacki

Zezwalamy na udostępnianie okładki książki w internecie.

eISBN 978-83-7976-068-8

CZWARTA STRONA

Grupa Wydawnictwa Poznańskiego sp. z o.o.

ul. Fredry 8, 61-701 Poznań

tel.: 61 853-99-10

fax: 61 853-80-75

redakcja@czwartastrona.pl

www.czwartastrona.pl

„Przez całe życie tańczymy na cienkim lodzie, pod nim jest zimno i szybko się umiera. Pod niektórymi lód pęka i zaczynają tonąć. Ten moment mnie właśnie ciekawi”.

Ferdinand von Schirach

I

– Zamknij się!!!

Gdy bandzior w kominiarce wrzasnął, zdrętwiała i natychmiast ucichła. Dopiero teraz doszło do niej, że to nie sen, że to dzieje się naprawdę. Mężczyzna zamachał pistoletem i wbił w nią wzrok. Zrobiło jej się zimno. Na plecach poczuła krople potu. Mimowolnie napięła mięśnie.

Odwróciła się w stronę okna i zamknęła oczy.

– Grzeczna dziewczynka. – Usłyszała i zaczęła się spazmatycznie trząść.

Przez chwilę nie mogła złapać oddechu. Okrzyk bandziora cały czas wybrzmiewał w jej głowie, przyprawiając ją o silne bóle brzucha. Zaraz zwymiotuję – pomyślała i przeraziła się jeszcze bardziej. Przyłożyła drżącą dłoń do ust i nieobecnym wzrokiem przyglądała się mijanym gospodarstwom i domkom jednorodzinnym.

Samochód jechał coraz szybciej i coraz agresywniej. Przez głowę przeleciały jej nagle obrazy z dzisiejszego poranka. Chcąc osłabić grozę sytuacji, próbowała się w nich całkowicie zanurzyć.

Najpierw kłótnia przy śniadaniu z Arkiem, jej świeżo upieczonym narzeczonym. O co poszło? O bzdurę, o mycie naczyń. Zarzuciła mu, że to robi na odpieprz, on jej odburknął, ona mu odpyskowała, no i zaczęli na siebie warczeć przez parę minut.

Boże – pomyślała. Co za głupota! Kłócić się o takie rzeczy, zamiast cieszyć się sobą, miłością, przyszłym wspólnym życiem! Dlaczego? Dlaczego tracimy cenne chwile? Ania załkała cicho. Zrobiło jej się żal, że nie może cofnąć czasu, uniknąć awantury z ukochanym i… nie wsiąść do samochodu, który okazał się pułapką.

Wytarła łzy i przypomniała sobie, że gdy Arek wyszedł zachmurzony do pracy, trzaskając drzwiami, odebrała telefon od serdecznej przyjaciółki, która właśnie znalazła w kieszeni garnituru jej śpiącego męża miłosny liścik od jakiejś kobiety. Przez dziesięć minut musiała ją uspokajać i zarazem przekonywać, że może to jakaś pomyłka i wszystko da się wytłumaczyć.

Gdy odłożyła słuchawkę, była ósma dziesięć. „Kiepski początek kiepskiego dnia” – mruknęła wówczas do siebie, nie mając zielonego pojęcia, że słowo „kiepski” za parę godzin wyda jej się pobożnym życzeniem. Dopiła kawę, ubrała się i poszła na przystanek autobusowy. Do firmy weszła parę minut po dziewiątej. Zapukała do kanciapy pana Józka i wręczyła mu torbę z ciepłymi pączkami.

– Dzień dobry – powiedział jej ulubiony strażnik, po czym dodał, zaczesując swoją gęstą czuprynę starym plastykowym grzebykiem: – Zapowiada się bardzo spokojny dzień. Załatwimy ten bank, a potem już pójdzie z górki.

Ania znowu zadrżała i nagle uświadomiła sobie, że wjechali do lasu. Samochód zatrząsł się okropnie. Niespokojnym wzrokiem omiotła okolicę. To koniec – pomyślała, czując, że żołądek podchodzi jej do gardła. Zaraz nas zabiją. Boże, to koniec.

Zacisnęła pięści i spojrzała na kierowcę, który nieoczekiwanie zanucił lejtmotyw z „Gangu Olsena”. Siedzący obok niego mężczyzna uderzał do rytmu dłonią o kolano. Ciągle nie mogła uwierzyć, że ten całkiem przystojny czterdziestolatek o łagodnym głosie okazał się przestępcą.

Przeniosła wzrok na pana Józka, który trzymał zakajdankowane ręce na kolanach. Był blady. Ciężko oddychając, spozierał na kierowcę. Chyba poczuł na sobie jej spojrzenie, bo zerknął na nią. Westchnął przeciągle, uśmiechnął się z trudem i szepnął:

– Będzie dobrze, pani Aniu, będzie dobrze.

Nie odpowiedziała, nie była w stanie.

Zakwiliła tylko cichutko.

– Zatrzymaj się. – Padł rozkaz z tyłu. – No mówię, żebyś się zatrzymał, kurwa!

To był głos mężczyzny w kominiarce, który zdominował całkowicie wnętrze samochodu. Kim on jest? – pomyślała rozpaczliwie. Czego on chce?

Nagle wydało jej się, że wszyscy, bez wyjątku, odczuwają przed nim strach. Splotła dłonie i położyła je pod piersiami. Serce biło jak oszalałe. Czuła na plecach oddech bandyty, w którym dało się wyczuć alkohol.

Samochód zahamował. Zaczęło jej się kręcić w głowie. Przed oczami stanęła jej postać Arka. Chciała zawołać go, znowu wydała z siebie tylko nieśmiały jęk.

Zerknęła na pana Józka, który próbował zapanować nad swoim niespokojnym oddechem. Postanowiła go naśladować. Wdech i wydech, wdech i wydech, wdech i wydech.

Przystojniak podniósł się na siedzeniu i odwrócił w ich stronę. Wyciągnął z kieszeni kurtki kluczyk.

– Podaj, pan, dłonie – rzucił do strażnika, unikając jego wzroku.

Ten wysunął w jego stronę drżące ręce. Po chwili został oswobodzony z kajdanek.

Mężczyzna wysiadł z samochodu i sprawnym gestem odsunął drzwi.

– Wysiadajcie – mruknął, spoglądając w bok. Najwyraźniej chciał mieć już to za sobą.

Ania otworzyła szeroko oczy. Boże święty, wypuszczą nas, przeżyjemy! – zawołała w myślach i mimowolnie wyobraziła sobie, że biegnie w stronę narzeczonego i rzuca mu się w ramiona. Miała wielką ochotę przeprosić go i wspólnie wyjechać na weekend, na przykład do Szklarskiej Poręby albo Karpacza. Albo gdzie indziej. Byle daleko stąd.

Pan Józek chwycił ją za rękę. Była lodowata. Uśmiechnęła się do niego przez łzy. Już po wszystkim – pomyślała. Już po wszystkim.

Wyskoczyli z busa na ziemię porośniętą trawą. Wciągnęła powietrze, pachniało żywicą. Gdzieś w oddali usłyszała ptasi szczebiot. Już po wszystkim.

Po chwili na zewnątrz wyszedł mężczyzna w kominiarce. Splunął i chrząknął. Jakoś tak dziwnie, zaczepnie. O co chodzi? Spojrzała na niego spłoszona. Co się dzieje?

Bandzior wyciągnął broń i wycelował w ich kierunku.

– Cipcia jedzie z nami. – Wyszczerzył zęby i otaksował ją pożądliwym spojrzeniem.

Ania poczuła, że uginają się pod nią nogi. Gdyby nie pomoc pana Józka, upadłaby na ziemię. Świat zaczął wirować jak zwariowany. To koniec – przemknęło jej przez głowę. To koniec.

II

Trzeciego marca 1993 roku Paweł Kowalski zerwał się bladym świtem z łóżka, dokonał w łazience ablucji, założył dresy, na głowę wcisnął czapkę i poszedł pobiegać. Nie chciało mu się, ale zacisnął zęby i siłą woli zwalczył narastającą niechęć do fizycznego wysiłku. Tym razem się nie poddam – pomyślał, wychodząc z klatki. Zignorował zdziwione spojrzenie sąsiadki, która wyprowadzała właśnie psa na spacer.

Parę dni temu spojrzał w lustro i oniemiał. W lustrze dostrzegł swoją okrągłą twarz z podwójnym podbródkiem. Boże, tak źle jeszcze nigdy nie było – szepnął i obiecał sobie, że znowu przystąpi do walki ze swoim skłonnym do tycia ciałem. Póki co, trwał w postanowieniu i codziennie o poranku przebiegał parę kilometrów.

Zerknął na zegarek, była szósta trzydzieści. Wyszedł na zewnątrz, zawiązał mocniej sznurówki i ruszył truchtem przed siebie. Wróciwszy, wykąpał się, zjadł lekkie śniadanie, ubrał w garnitur i ruszył tramwajem do komendy na Kochanowskiego, gdzie pracował jako dochodzeniowiec w stopniu sierżanta. Zasiadłszy za biurkiem, wziął się do papierkowej roboty, której w ostatnich czasach było coraz więcej. O jakiejś jedenastej został wezwany do szefa.

– Wchodź i siadaj – mruknął podinspektor Jerzy Rambert, naczelnik Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego, wysoki, całkiem przystojny mężczyzna ubrany w białą koszulę i niebieską marynarkę. Starsi rangą zwracali się do niego „Dżery”. Siedział za swoim biurkiem i przeglądał jakieś dokumenty, raz po raz poprawiając oprawki swoich czarnych okularów. Wyglądał w nich trochę jak analityk z CIA. – Zaraz skończę – oznajmił.

Kowalski posłusznie usiadł w fotelu przy ławie. Prześlizgnął się nieuważnym wzrokiem po rozłożonej płachcie „Expressu Poznańskiego”, na którym stała filiżanka oraz popielniczka pełna niedopałków, i zaczął gorączkowo dociekać, dlaczego szef wezwał go przed swoje oblicze. Opieprz? Pochwała?

Zerknął raz jeszcze na gazetę. Gdy dostrzegł w tytule jednego z artykułów słowo „USA”, przypomniał sobie, że za miesiąc grupa dochodzeniowców reprezentujących kilka poznańskich jednostek policji wybiera się do Stanów na szkolenie z zakresu oględzin miejsca przestępstwa. Może któryś z nich zachorował i ja go mam zastąpić? – pomyślał i natychmiast podniecił się tą wizją. Byłoby bosko! Od oględzin miejsca do profilowania seryjnych zabójców nie jest wcale tak daleko.

Rozsiadł się wygodnie w fotelu, wyobrażając sobie, że dumnym krokiem wmaszerowuje do gmachu FBI w Quantico, mijając po drodze Jodie Foster, czyli agentkę Starling.

– Dwie sprawy – odezwał się nagle Rambert, przerywając Kowalskiemu marzenia o karierze genialnego tropiciela groźnych przestępców.

Sierżant spojrzał wyczekująco na naczelnika.

– Właśnie otrzymałem informację o napadzie.

Kowalski uniósł brwi.

– O napadzie na konwój przewożący gotówkę przeznaczoną na wypłaty pracownicze. Dużą gotówkę. Poszkodowanym jest Markiza, znana fabryka czekolady, która ma swoją siedzibę w Biedrusku. Pewnie kojarzysz?

Kowalski kiwnął głową. A jakże, kojarzył. Jedną z największych jego słabości był pociąg do słodyczy. Mimowolnie oblizał usta, przypominając sobie cudowny smak karmelowo-orzechowej czekolady, którą produkowała właśnie Markiza.

– Akcja jak z filmu – kontynuował Rambert. – Trzeba przyznać, że sprawcy odrobili lekcję.

– To znaczy?

Podinspektor spojrzał na sierżanta swoimi zmęczonymi oczami.

– Dowiedzieli się, jak wygląda dokładnie procedura przewożenia pieniędzy z banku do firmy, i skutecznie zastosowali się do tego – odpowiedział i spokojnym, jednostajnym głosem kontynuował rekonstrukcję wydarzenia: – Podszyli się pod firmę ochroniarską Ares, podjechali białym busem do fabryki, zabrali kasjerkę oraz strażnika i udali się do banku na ulicę Paderewskiego. Gdy pracownicy Markizy odebrali pieniądze, ruszyli z powrotem. W okolicach Koziegłów zatrzymali się na chwilę. Wtedy do samochodu wszedł uzbrojony mężczyzna w kominiarce. Bandyci obezwładnili strażnika i skonfiskowali pieniądze, ponad pięć miliardów złotych. Na wysokości Owińsk wjechali na chwilę do lasu, kazali strażnikowi wysiąść i pojechali dalej.

Pauza.

– Póki co tu się trop urywa.

Rambert przerwał, zdjął okulary i przetarł je końcówką krawata.

– A co z kasjerką? – zapytał Kowalski, mimowolnie wyobrażając sobie twarz przerażonej młodej kobiety.

– Zabrali ją ze sobą.

– Po co?

– Nie wiem.

Podinspektor wypuścił głośno powietrze.

– Dwadzieścia parę lat – mruknął. – Było świeżo zaręczona.

Na moment zapadła cisza.

– Chciałbym, żebyś poprowadził tę sprawę – odezwał się Rambert po chwili.

Uniósł się lekko nad biurkiem i obdarzył podwładnego przewiercającym spojrzeniem, jakby chciał się upewnić, że ten przyjmuje rozkaz z należytą powagą.

– Weź Ostrowskiego, wypytajcie o szczegóły Miszcza, który już zaczął w tym grzebać, i przesłuchajcie najważniejszych świadków. Jasne?

Kowalski skinął głową.

– Jasne – odpowiedział i podniósł się z fotela.

Miał wrażenie, że ktoś mu nagle zrobił zastrzyk adrenaliny. Od jakiegoś czas tak właśnie reagował na wieść o nowej sprawie.

– W takim razie jesteś wolny.

Sierżant podszedł do drzwi, dotknął klamki i się odwrócił.

– A ta druga sprawa? – zagadnął.

Naczelnik przymrużył oczy.

– A tak, byłbym zapomniał – powiedział i złożył dłonie jak do modlitwy. – Jeśli dobrze poprowadzicie z Ostrowskim tę sprawę, to wyślę was na kurs dla aspirantów.

Kowalski drgnął.

– Gdzie?

– Jak to gdzie? Do Piły, chłopie.

No tak, do Piły.

– No co, nie cieszysz się?

– Bardzo się cieszę – odpowiedział. – Po prostu jestem zaskoczony. Dziękuję, panie naczelniku.

Zapiął guzik marynarki i wyszedł z gabinetu.

Uśmiechnął się do pani Kasi, sekretarki Ramberta, wyszedł na korytarz i raźnym krokiem ruszył w stronę pokoju, który dzielił z Ostrowskim.

Przed oczami znowu stanął mu obraz przerażonej kobiety, którą jego wyobraźnia obsadziła w roli zaginionej pracownicy Markizy. Miała potargane czarne włosy, bladą, wykrzywioną twarz i zaczerwienione oczy. Podniecenie ustąpiło dojmującemu smutkowi.

Przypomniał sobie nagle zdarzenie sprzed paru miesięcy. Wszedł do jednego z pokojów mieszczących się w Wydziale Kryminalnym. Na ścianie wisiała tablica korkowa z fotografiami kilku uśmiechniętych licealistek, które zostały zgwałcone i zamordowane przez nieznanego wówczas sprawcę. Zbladł wtedy, wydusił z siebie kilka słów i pospiesznie wyszedł. Tamtej nocy nie mógł zasnąć. Brutalna śmierć młodych dziewczyn całkowicie wytrąciła go z równowagi. Potem przez tydzień zastanawiał się, czy naprawdę chce być policjantem i na co dzień obcować z ludzkim nieszczęściem.

III

Godzinę później Ostrowski i Kowalski wjechali do Koziegłów. Ten pierwszy uderzał palcami o kierownicę do rytmu żywiołowej piosenki AC/DC i raz po raz wykrzykiwał „Thunder”, a ten drugi pochłonięty był lekturą „Głosu Wielkopolskiego”.

Gdy opuścili senną podpoznańską miejscowość, Ostrowski zerknął na kolegę i zagadnął:

– Co tam, panie, w polityce?

Kowalski poślinił palec i przerzucił stronę, nie odrywając wzroku od gazety.

– Dzieje się.

– Jakieś szczegóły?

– Wczoraj na Sołaczu eksplodował mercedes z biznesmenem w środku.

– Ożeż!

– No, też tak pomyślałem.

– Ale zaraz, zaraz. To nie było tydzień temu?

– Było. Ale się powtórzyło. Kolejny samochód i kolejny biznesmen. Facet był podobno w przeszłości oficerem Służby Bezpieczeństwa, dość mroczna postać.

– Kto za tym stoi?

– Nikt nic nie wie.

– No tak.

Kowalski wrócił do lektury.

Po dwudziestu minutach dojechali do Biedruska, gdzie mieściła się siedziba fabryki. Zaparkowali przy nowoczesnym niewielkim biurowcu. Wszedłszy do środka, zatrzymali się przy przeszklonej portierni, w której siedział siwowłosy mężczyzna ubrany w szary workowaty garnitur. Pokazali mu legitymacje służbowe i się uśmiechnęli.

– Komenda Wojewódzka – powiedział Kowalski. – My do prezesa. Jesteśmy umówieni.

– Panowie w sprawie napadu na konwój?

– Uhm.

Portier chwycił słuchawkę.

– Policja przyjechała, chcą do szefa – mruknął i spojrzał na sierżanta. – Schodami na pierwsze piętro, drugie drzwi na prawo. Będzie napis. Sekretarka panów ugości. Prezes powinien przyjść za jakiś kwadrans.

Odłożył słuchawkę i pociągnął głośno nosem.

– Oni mi się wydali podejrzani – oznajmił niespodziewanie, wyciągając z kieszeni brązową chustkę do nosa.

Kowalski spojrzał na Ostrowskiego.

– Kto?

– Ochroniarze, którzy przyjechali z konwojem.

– Dlaczego?

Portier skrzywił się, wydmuchał głośno nos, a potem odpowiedział lekko poirytowanym głosem:

– Proszę pana, zawsze przyjeżdżała ta sama ekipa. Pan Zbyszek, pan Leoś i pan Włodek. Zawsze, bez wyjątku. A dzisiaj pojawiły się zupełnie obce chłopy. Dziwne mordy, czarne okulary, źle im z oczu patrzało.

– Tych też było trzech?

– Tak.

– Cała trójka wyglądała podejrzanie?

Portier się zamyślił.

– Rzeczywiście, jeden się odróżniał. Na plus. Całkiem przystojny, miły, elegancko ubrany. Mignął mi tylko na chwilę, więc pewnie dlatego zapomniałem o nim.

– Zapytał pan ich, skąd to zastępstwo? – zapytał Ostrowski.

– A zapytałem, proszę pana.

– I co odpowiedzieli?

– Jeden z nich mruknął, że chłopcy musieli pilnie pojechać w innym konwoju.

– I co?

– Nic. Wszyscy przyjęli to do wiadomości. Nikomu poza mną nie wydało się to podejrzane. No, ale kto poważny słucha ciecia, co nie?

Portier rozłożył bezradnie ręce.

– Gdyby ktoś się tym zainteresował, sprawdził legitymacje, dowody, może nie doszłoby do napadu?

Westchnął i dodał markotnie:

– Nawet nie chcę myśleć, co się stało z panią Anią. To bardzo bystra, śliczna, uczynna kobietka. Strasznie ją lubiłem… – Pociągnął nosem i poprawił się: – To znaczy lubię…

Chciał coś dodać, ale machnął ręką, zamilkł i spojrzał przez okno.

Po chwili ciszę przerwało trzaśnięcie drzwiami.

– Dzień dobry!

Sierżanci odwrócili się i zobaczyli młodą, ładną dziewczynę, ubraną w czarny płaszczyk, bordową skórzaną miniówkę i czarne kozaki do kolan. Miała długie brązowe włosy, szczupłą twarz o dużych czarnych oczach i usta podkreślone czerwoną szminką.

– Tata jest? – zapytała, zamachawszy ręką.

Portier uśmiechnął się do niej.

– W sali konferencyjnej – odparł. – W tej mniejszej.

– Świetnie – odparła i spojrzała przelotnie na sierżantów, którzy kiwnęli jej głowami.

Odgarnęła włosy i podeszła do windy. Gdy zniknęła w jej wnętrzu, portier nachylił się do nich i rzekł konfidencjonalnym tonem:

– Córunia prezesa.

– No tak.

– Ola ma na imię.

– Ładnie.

– Studiuje ekonomię.

Sierżanci pokiwali głowami, podziękowali i skierowali się w stronę schodów. Gdy dotarli do odpowiedniego pomieszczenia, sekretarka wprowadziła do ich eleganckiego gabinetu i poprosiła o chwilę cierpliwości. Zdjęli płaszcze, usiedli na skórzanych krzesłach ustawionych naprzeciwko biurka i zaczęli się rozglądać po minimalistycznie zaaranżowanym wnętrzu.

Po dziesięciu minutach pojawił się prezes, wysoki przystojny mężczyzna po czterdziestce. Miał na sobie dżinsy, białą koszulę i marynarkę. Sierżanci zwrócili uwagę na jego intensywną opaleniznę.

– Dzień dobry, kłaniam się, przepraszam za chwilę zwłoki, miałem ważny telefon z kupcem z Brazylii, już jestem do panów dyspozycji – oznajmił na jednym oddechu.

Spojrzał na nich badawczo, uścisnął dłonie.

– Tobiasz Maryl – przedstawił się. – Zawiaduję całym tym interesem.

Uśmiechnął się, odsłaniając swoje śnieżnobiałe zęby.

– Kawusi? – zapytał.

Sierżanci podziękowali.

– To może czegoś słodkiego? – podszedł do barku i wydobył z niej salaterkę, na której leżały kawałki czekolady. Postawił ją na biurku i usiadł w ogromnym fotelu. – Nasz wyrób, polecam, pyszności.

Kowalski wbił wzrok w miseczkę i głośno przełknął ślinę. Nie, nie zrobię tego – pomyślał rozpaczliwie.

Prezes spojrzał na policjantów i mruknął:

– Spryciarze. Mieli fantazję i filmowy polot, to im trzeba oddać, cholera jasna.

– To znaczy? – zapytał Ostrowski i spojrzał na partnera, który drżącą ręką sięgnął po kostkę czekolady, ale zaraz ją cofnął. Twardziel – zaśmiał się w duchu.

– Jakąś godzinę temu, po tych wszystkich przesłuchaniach i rozmowach, ułożyłem sobie w głowie całą historię – odpowiedział prezes. – No i brzmi to jak scenariusz. – Pokręcił głową. – Mam opowiedzieć?

– Jasne – odparł Kowalski, wyciągając z wewnętrznej kieszeni marynarki notes i długopis. – Proszę mówić.

– Wczoraj późnym popołudniem dostaliśmy telefon, że termin konwoju zostanie przesunięty z godziny dwunastej trzydzieści na dziewiątą trzydzieści. W miarę sensownie to uzasadniono. Przyjęliśmy zmianę do wiadomości. Jedna z moich asystentek miała zadzwonić do firmy ochroniarskiej, żeby to potwierdzić. Niestety, nie mogła tego zrobić, ponieważ w całym Biedrusku nagle zniknął sygnał. Jak się dzisiaj okazało, ktoś celowo przeciął kable w jednej ze studzienek i przez to nie można się było nigdzie dodzwonić. Nie potwierdziliśmy więc zmiany ani jej nie odwołaliśmy.

Westchnienie.

– Wasi ludzie mówią, że prawdopodobnie ma to związek z napadem. Kiedy przyjechał prawdziwy konwój o zwyczajowej dwunastej trzydzieści, było już… Było już po zawodach i… i po pięciu miliardach złotych, kur…

Maryl urwał gwałtownie i pokręcił gniewnie głową.

– Przepraszam, ale dopiero teraz powoli dochodzi do mnie, że ukradziono mi pięć miliardów i dwieście tysięcy złotych, które były przeznaczone na wypłaty pracownicze.

Ostatnia część zdania wybrzmiała bardzo gwałtownie.

– Będę musiał wziąć pożyczkę z banku.

Maryl zerwał się z fotela, podszedł ponownie do barku, sięgnął po butelkę whisky i wypełnił do połowy szklaneczkę.

– Przepraszam, ale muszę się napić. Nie proponuję panom, bo przecież jesteście na służbie.

Wziął alkohol na dwa łyki i wrócił za biurko.

– A najbardziej wkurza mnie to, że po części jest to nasza wina. Nikt ich nie wylegitymował!

Sapnął ciężko.

– Ktoś mi powiedział, że te ich ciuchy wcale nie były podobne do mundurów, jakie noszą pracownicy agencji… No i teraz wszyscy mi pieprzą na wyprzódki, że napad był grubymi nićmi szyty. Bezczelność! A wtedy – nikt nawet nie mrugnął. Nikt!

Zacisnął dłonie i położył je na biurku, z trudem powstrzymując się od uderzenia w blat. Zerknął na sierżantów i wycedził:

– Mam zamiar ufundować nagrodę za wskazanie sprawców napadu. Pięćset milionów! Mówię poważnie, pięćset milionów. A może nawet sześćset!

Sierżanci spokojnie patrzyli na prezesa, który zamilkł i zapadł się w fotelu. Był cały czerwony na twarzy.

Kowalski sięgnął po kostkę czekolady, zjadł ją pospiesznie i odezwał się:

– Sprawcy zabrali ze sobą kasjerkę…

– Tak – wszedł mu w słowo Maryl. – Panią Anię Radziędę. Zapomniałem o tym. Pewnie to jest najgorsze w tym wszystkim. Ostatecznie, pieprzyć te pieniądze, ważne, żeby ona się znalazła… Żywa. Lubiłem ją, fajna babka z niej była… to znaczy, jest fajną babką. Mam nadzieję, że…

Kowalski odczekał chwilę i zapytał:

– A może ona była jakoś zamieszana w ten napad? Może nadała komuś temat? Takie rzeczy się zdarzają przecież.

Maryl szeroko otworzył oczy.

– Oszalał pan? – Podniósł głos. – Pani Ania? W życiu! To uczciwa osoba. Ręczę za nią. Świeżo zaręczona, zakochana, w przyszłym roku wychodzi za mąż. Rodzice to porządni ludzie, ojciec jest radnym, matka nauczycielką…

Mężczyzna uniósł się na fotelu i przejechał dłonią po twarzy. Przez chwilę się namyślał.

– Jeśli miałbym kogoś typować, to raczej powęszyłbym wśród pracowników agencji – rzucił. – To byłoby bardziej prawdopodobne. Tego rodzaju firmy różnych dziwnych ludzi zatrudniają u siebie.

Zapadła cisza, którą po paru sekundach przerwało pukanie do drzwi. W progu stanęła sekretarka.

– Panie prezesie, taksówka już czeka.

Maryl skinął jej głową i spojrzał na policjantów.

– Panowie wybaczą, ale interesy wzywają – powiedział, podnosząc się energicznie z fotela. – Ale przy okazji chcę podkreślić, że zamierzam zrobić wszystko, żebyście złapali tych drani – dodał poważnie.

Podrapał się po brodzie.

– Wiem, że ostatnimi czasy policja stoi kiepsko z forsą – dodał. – Więc zamierzam wam się odwdzięczyć. Jeśli wykryjecie sprawców i odzyskacie moje miliardy, kupię wam wypasione auto służbowe. Będziecie mogli skutecznie ścigać się ze zbójami, ha, ha!

Mężczyźni stanęli naprzeciwko, uścisnęli sobie dłonie.

– Ale o tym będę jeszcze rozmawiał z waszym komendantem. Znam go, byczy gość.

Sierżanci założyli płaszcze i podeszli do drzwi.

– Jutro od rana jestem do dyspozycji, możemy spisać protokół przesłuchania.

Ostrowski uśmiechnął się ironicznie i zerknął na Kowalskiego, który właśnie wkładał do ust kolejną kostkę czekolady.

– No to klawo – rzucił i nacisnął klamkę. – Będziemy w kontakcie.

Ciąg dalszy w wersji pełnej