Wszystko ma swoją godzinę,
jest czas na wszelką sprawę pod niebem.

(Ekl 3,1)

Wstęp

Jako pastor często rozmawiam z ludźmi na różnych etapach ich miłosnych związków. Niejednokrotnie widzę zagubienie i cierpienie swoich rozmówców. Wiele nieporozumień wynika z zalewu docierających do nas sprzecznych informacji na temat tego, jak radzić sobie z randkami, seksem czy małżeństwem. Co zatem jest prawdą? Co w takich sprawach ma do powiedzenia Bóg? W końcu to On stworzył miłość romantyczną.

Kiedy kilka lat temu realizowałem serial na podstawie Pieśni nad Pieśniami, zdałem sobie sprawę z tego, jak bardzo jest ona dziś aktualna. Ale, choć poetycki charakter czyni ją piękną, zrozumienie jej i odwoływanie się do niej w różnych życiowych sytuacjach może sprawiać ludziom trudności.

Dlatego nasz zespół stworzył „Piosenkę” – współczesną adaptację historii życia Salomona na podstawie Pieśni nad Pieśniami i Księgi Koheleta. Chcieliśmy udostępnić tę opowieść szerokiemu gronu odbiorców – również tym, którzy być może nigdy nie czytali Pisma Świętego. Najpierw powstały film oraz materiał wykorzystywany podczas nauk prowadzonych na spotkaniach przykościelnych. Aby jeszcze bardziej spopularyzować tę historię, postanowiliśmy napisać również powieść. W trakcie modlitwy proszę Boga o to, aby poprzez „Piosenkę” przekazywał nam mądrość dotyczącą miłości pełnej oddania i prawdziwego piękna, a także znajdowania satysfakcji w związku. Modlę się o to, by obudziła ona ponownie miłość w tysiącach par małżeńskich. Historia ta niesie czytelnikowi zarówno nadzieję, jak i obietnicę: Nie poddawaj się! Nie odpuszczaj! Bóg potrafi zebrać połamane kawałki i pięknie złożyć je na nowo. Właśnie to potrafi najlepiej.

Jestem wdzięczny Chrisowi Fabry’emu za współpracę przy tym projekcie. Chris doskonale rozumie ducha „Piosenki”, a nakreślona przez niego historia Jeda i Rose trafia prosto do serc czytelników. Macie Państwo szansę spędzić z bohaterami więcej czasu i lepiej zrozumieć ich relacje. Nie wszystko mogliśmy pokazać na ekranie. Poznacie postaci, których nie widzieliście w filmie. Być może po prostu dostrzeżecie w nich siebie lub swoich małżonków, zmagających się z codziennymi klęskami i odnoszących zwycięstwa.

Jestem dumny z tej powieści. Mam nadzieję, że spodoba się ona Państwu i wzmocni Waszą wiarę w Boży dar miłości oraz romantycznej relacji.

Kyle Idleman

Prolog

Źrenice Jeda Kinga rozszerzyły się, jego ciało było dziwnie odrętwiałe – jak kogoś, kto stracił czucie. Paznokcie wbiły się w nadgarstek i próbowały coś z niego usunąć. Pojawiła się krew, ale Jed prawie nie czuł bólu. Przechylił się do tyłu. Miał wrażenie, że uchodzi z niego wola życia.

Jeśli to miałaby być piosenka, pomyślał, to nie byłaby warta śpiewania.

Jego życie było niczym piosenka w rytmie na trzy czwarte, stworzona przez kogoś innego. On pisał nowe zwrotki do odmiennej melodii. Refren wydawał mu się znajomy, ale przywiódł go do miejsca, do którego Jed nie chciał dojść. A teraz właśnie tkwił w tym miejscu.

Leżał na plecach, nie mogąc się ruszyć, i błądził gdzieś wzrokiem.

Obok niego ktoś upadł. Jed usłyszał lament, przenikliwy krzyk. Co się rymuje ze słowem drzeć? Krzyczeć? Leć? Umrzeć?

To była Shelby. Jej długie, splątane włosy i twarz bez makijażu wcale nie wyglądały tak jak na zdjęciach zamieszczanych w czasopismach. Teraz Shelby zachowywała się jak oszalała. Wydawała się bezsilna, pozbawiona tej spokojnej pewności siebie, która tak pociągała Jeda. Nie był w stanie zareagować. W ogóle nie był w stanie się poruszyć. Mógł tylko słuchać jej krzyku.

– Nie, nie, nie! – głos Shelby odbijał się od ścian łazienki. Co to za miejsce? Hotel? Nie mógł sobie tego przypomnieć.

Przez całe życie poszukiwał właściwych słów, właściwej linijki. Było ono jak strzęp rozmowy dwójki przyjaciół, która stała się częścią refrenu. Było czymś, co w chwili beztroski powiedział jego syn, nagłówkiem w gazecie, pytaniem zadanym przez fana stojącego w kolejce po autograf. Słowami mogącymi wyrazić zakazane pożądanie, jakie czuł do niej, do kobiety, która nie była jego żoną.

Ale teraz nie było żadnych słów. Nie pojawiały się, bo już nic nie czuł. Jego oddech stał się płytki, płuca bolały. Jed czuł silny ucisk w klatce piersiowej. Wydawało mu się, że serce pracuje mu coraz wolniej i słabiej, jakby za chwilę miało przestać.

– Coś ty zrobił?! – krzyczała Shelby.

Co zrobił? Dobre pytanie. Co zrobił ze wszystkimi swoimi szansami i wyborami, z życiem, które miał przeżyć, z przyrzeczoną miłością? Musi to zapisać. Miłość, którą przyrzekałem… Chociaż właściwie nie było już powodu, żeby cokolwiek zapisywać. Wszystko się skończyło. On też się skończył.

– Jed! Słyszysz mnie?! Nie zasypiaj!

Pewnie, nie zasypiaj, pomyślał. Jakie to proste! Dla każdego oprócz mnie.

Shelby wymierzyła mu policzek, ale prawie go nie poczuł. Widział tylko, jak jej dłoń uderza i od razu się cofa. Po twarzy dziewczyny płynęły łzy. – Jed? Odezwij się do mnie!

Chciał. Naprawdę chciał. Ale są rzeczy, których nie możesz zrobić, nawet jeśli bardzo tego pragniesz. Wybory i słowa niedające się zmienić. Rymy zawieszone gdzieś na końcu zdania. To właśnie jest różnica pomiędzy dobrym tekstem piosenki a przelotną myślą, która nigdy nie zostanie dokończona.

Shelby próbowała zatamować krew białym ręcznikiem, ale daremnie. Ręce Jeda zbliżyły się do siebie i wykręciły niby pazury zwierzęcia w bólu agonii. Oczami wyobraźni widział już posty w internecie, ludzi dzielących się smutną wiadomością. Odpoczywaj w spokoju, Jed. Co za wstyd! Co za strata!

Kamery telewizyjne uchwycą przykryte ciało przewożone na wózku na tył ambulansu ze światłami wyłączonymi na znak, że nie ma już nadziei, że życie uleciało. Obraz będzie powtarzany w kółko, aż w końcu przestanie być newsem, a na jego miejsce pojawi się coś innego.

Widziałem wszystkie sprawy, jakie się dzieją pod słońcem, a oto wszystko jest marnością i gonitwą za wiatrem.

– Jed! Jed! Powiedz coś!

Jego powieki zatrzepotały jak motyl uwolniony z kokonu, a z gardła wydobył się bulgot. Słowo zapuściło korzenie i rosło, dopóki nie sięgnęło jego spękanych warg, a on wypowiedział je szeptem. – Rose…

Shelby przekręciła kurek przy prysznicu do końca i woda spłynęła kaskadą. Bijące strumienie obmywały twarz Jeda i plątały jego włosy. Nie dbał o to, czy będzie żył, czy umrze. Czy zatonie, czy utrzyma się na powierzchni.

I nagle znalazł się gdzieś indziej, w miejscu tak wyraźnie zarysowanym w pamięci jak jego odbicie w kranie. Stał w deszczu. Niebo przecięła błyskawica, która zmiotła wszystkie słowa.

Ale biada samotnemu, gdy upadnie, bo nie ma drugiego, żeby go podniósł.

Przez całe życie próbował zgromadzić wokół siebie ludzi doceniających jego muzykę. Agentów i wiernych wielbicieli. Teraz został sam. Nawet Shelby wyszła do pokoju.

Usłyszał jakieś walenie i głosy.

W drzwiach pojawiło się dwóch mężczyzn. Chwycili go za ręce i wynieśli spod prysznica. W pokoju rozległ się krzyk. Mężczyźni w mundurach uciszyli Shelby i zapytali, co wziął. Jed stracił przytomność. Ocknął się, kiedy wnoszono go do karetki. Ale jej światła były włączone. Czy to mogło coś znaczyć? Czy nadal była nadzieja?

Zamrugał powiekami. W karetce opiekował się nim sanitariusz. Jed wpatrywał się w jego oczy, jakby błagał, żeby ten człowiek pomógł mu wytrzymać. Śmieszne. Tak właśnie czynili fani, którzy oglądali jego występy. Patrzyli z łapczywością na kogoś, kto prezentował swoją sztukę, robił rzeczy, dla których żył.

Znów zamrugał. Po chwili dostrzegł ostre światła szpitala, wózek pędzący przez korytarz, ludzi w fartuchach biegnących w jego kierunku, dotykających go, podłączających jakieś rurki i przewody. Chciał im powiedzieć, jak bardzo mu przykro, że sprawił tyle kłopotu. Chciał powiedzieć jej, jak bardzo mu przykro. Zastanawiał się, czy kiedykolwiek będzie mógł wydobyć z siebie głos, żeby uwolnić uwięzione słowa.

Nagle poczuł jakby uderzenie – jak wtedy, kiedy był dzieciakiem i stojąc nad oceanem, zagapił się na chwilę. Przypływ podmył mu wtedy stopy, fala uderzyła go w plecy, przewróciła w sam środek kipieli i pozbawiła kontroli.

Zapadła ciemność.

Na ekranie monitora pracy serca pojawiła się płaska linia.

Żadnego ciemnego tunelu. Żadnego światła, niesamowitych kształtów czy czegoś w tym rodzaju. Żadnej muzyki, w ogóle żadnego dźwięku. Żadnych aniołów czy demonów. Tylko ciemność, na której powierzchni unosiły się słowa, białe na czarnym tle. Jego życie w słowach. Wiedział, że wszystkie były prawdziwe.

Po czym skierowałem swe spojrzenie na wszelki ucisk, jaki się dzieje pod słońcem. […] Chwaliłem więc bardziej [los] umarłych, tych, którzy już odeszli, aniżeli [los] tych, którzy jeszcze pozostają przy życiu. Lecz za szczęśliwszego od jednego i drugiego uważam tego, co się jeszcze nie urodził i nie widział zła, które się popełnia pod słońcem.

Życie Jeda Kinga przewijało się niczym film. To, co dobre i złe, triumfy i błędy, wygrane i przegrane. Wszystko, co próbował ukrywać. Światło i ciemność. Piosenka, którą śpiewał z każdym uderzeniem serca.

Część pierwsza

jeden

Urodził się jako Jedidiah King. Usiłował być godny tego nazwiska. Jego ojcem był David King, wędrowny artysta country, znany z ostrego picia i równie ostrego życia – przynajmniej przez większość kariery. Ojciec Jeda postawił wszystko na swoją muzykę. Z takim samym zaangażowaniem śpiewał w małych spelunkach, w których zaczynał grać, jak i na stadionach pod koniec życia. Trafiał do serc fanów na całym świecie. Jego piosenki, np. „Can’t Hold On”, podśpiewywali mężczyźni za kierownicami traktorów podczas prac polowych i kobiety – zarówno te mieszkające w przyczepach, jak i w rezydencjach. David King był biednym człowiekiem bojącym się własnego cienia, ale wiedział, jak przekształcić ten strach w piosenki z przesłaniem, które ujmowały słuchaczy i były jedyne w swoim rodzaju.

Jed poza nazwiskiem odziedziczył po nim jeszcze dwie rzeczy: miłość do budowania własnymi rękami i pragnienie pisania piosenek sercem. Podobnie jak ojciec, chwycił za młotek i piłę o wiele wcześniej niż za gitarę. Ale kiedy już odkrył sześć strun, nie było mowy, żeby je sobie odpuścił.

Od dziecka fascynował go widok ojca grającego na gitarze. Jed obserwował ułożenie palców na strunach i sposób gry. Instrument wydawał się być przedłużeniem ciała tego człowieka. Kiedy David chwytał za gitarę, po prostu ożywał. Mógł padać ze zmęczenia, prawie usypiać na kanapie, ale jeśli dostrzegł w kącie gitarę, zawsze się podnosił i choć przez chwilę grał. Gdy pracował nad jakąś nową piosenką lub próbował przerobić stary kawałek, w jego oczach pojawiało się światło.

Obserwowanie prób kapeli ojca było dla Jeda doświadczeniem niemalże religijnym. W tworzeniu muzyki było coś tak niesamowitego, że zapragnął robić to samo.

Facet ze sklepu muzycznego w ich miasteczku wiedział, kim jest ojciec Jeda. Wpuszczał chłopca na zaplecze i pozwalał mu grać na czerwonej gitarze, która na co dzień wisiała na ścianie – a w zasadzie nie grać na niej, ale ją trzymać. Powiedział mu wszystko o tych instrumentach – o drewnie, sposobie wydobywania dźwięku, o tym, dzięki czemu stają się najlepsze. A potem łapał za gitarę i wykonywał taki riff, że Jed ledwie był w stanie w to uwierzyć. Sprzedawca z uchem przytkniętym do instrumentu grał z pamięci jakąś melodię, która zapierała Jedowi dech w piersiach.

– Jak można nauczyć się tak grać? – pytał chłopiec.

– Najpierw weź lekcje. Naucz się akordów i pasaży. – Sprzedawca uniósł gitarę. – Ale muzyka nie przychodzi stąd. Tak naprawdę nikt na całej planecie cię jej nie nauczy. Ona bierze się stąd. – Klepnął się w pierś. – Albo to masz, albo nie. Niedobrze, jeśli się tego nie ma. Ale jeśli się to ma i zmarnuje, to jeszcze gorzej.

Pokazał Jedowi chwyty G, C i D, a potem wyjął spod lady zapis akordów i powiedział chłopcu, żeby wrócił za tydzień. Jed poszedł prosto do domu. Tam sięgnął po gitarę swojego ojca, tę, którą Davidowi podarował ktoś dla niego ważny. Miała wyrzeźbioną koronę. Ojciec skomponował na niej kilka swoich najlepszych piosenek i twierdził, że przynosi mu ona szczęście.

Jed ułożył palce w pozycji G, chociaż odkrył, że łatwiej mu ułożyć na pierwszej strunie palec serdeczny niż mały. Nie dociskał jednak dostatecznie mocno. Potem przeszedł do C. Ułożenie palców na właściwych strunach i progach zajęło mu kilka sekund. W jaki sposób muzycy tak szybko zmieniają akordy?

Teraz przyszła pora na D. Tylko trzy palce i poruszenie czterech strun, ale to było najtrudniejsze. Widział gitarzystów przebiegających palcami po całej długości gryfu i dociskających struny nawet na progach. Jak oni to robili?

– Już się zacząłem zastanawiać, czy kiedykolwiek po nią sięgniesz. – Usłyszał głos ojca stojącego tuż za nim.

David przeszedł przez pokój, stukając podeszwami kowbojskich butów o drewnianą podłogę. Jed przełknął z trudem ślinę i odsunął od siebie gitarę w przepraszającym geście.

– Obserwowałem cię kiedyś, kiedy pracowaliśmy na zewnątrz. Przesuwałeś kciukiem po strunach. Interesuje cię to? – zapytał ojciec.

Jed skinął głową.

– Gdzie nauczyłeś się chwytów?

– Pan ze sklepu muzycznego mi pokazał.

David usiadł na łóżku. Falujące włosy opadły mu na plecy. Był ubrany w zwykły T-shirt z kieszonką, a nie w sceniczny strój, z jakim zwykle kojarzyli go ludzie. Jedowi wydawał się taki naturalny i ciepły.

– Czy powiedział ci, żeby zagrać G palcem serdecznym?

– Nie, radził, aby użyć do tego małego palca.

– Człowiek zna się na rzeczy. Miał rację.

– Ale mi się wydaje, że łatwiej użyć palca serdecznego.

Ojciec się uśmiechnął. – Ja też tak gram. Ale czasami używam małego, a drugą strunę pociągam serdecznym w tym miejscu. Spróbuj.

Jed nie dawał sobie rady. Ojciec wziął od niego gitarę i pokazał mu – nie z niecierpliwością, ale jak gość dłubiący przy samochodach, dokręcający nakrętkę przy chłodnicy i mówiący: Pamiętaj, w lewo luźniej, w prawo ciaśniej.

– A możesz mi pokazać coś jeszcze? – spytał Jed.

– Pewnie!

Następnego ranka po przebudzeniu Jed znalazł w nogach łóżka gitarę. Grał na niej, kiedy David zszedł na śniadanie. – Ten gość ze sklepu muzycznego powiedział, że do gustu przypadło ci to pudło. Nie potrzebujesz do niego wzmacniacza. Cieszysz się?

Jed nie był w stanie zapanować nad uśmiechem. – Bardzo! – wykrzyknął.

Ojciec przetarł oczy, odpędzając resztki snu, chrząknął, a potem nalał sobie mleka do miski z płatkami. – Ale bez stresu. Nie daję ci gitary po to, żebyś podążał śladami swojego staruszka. Jest wiele miejsc, do których zawędrowałem, a do których, mam nadzieję, ty nigdy nie dojdziesz.

– Na przykład jakich?

– Jeszcze o tym porozmawiamy. Chcę po prostu powiedzieć, że nie musisz traktować tego jak jakiejś kariery. No chyba że tego chcesz. Rozumiesz?

– Tak, tato.

– Byłbyś dobry, wiesz o tym?

– Naprawdę?

– Byłbyś dobry w śpiewaniu. Słyszałem cię.

– Tak, tato.

W ten sposób wszystko się zaczęło. Jed spróbował i już nie przestał. Zabawne, jak kilka słów wypowiedzianych nad miską płatków śniadaniowych może odmienić życie małego chłopca. A jeszcze zabawniejsze, jak może to uczynić dobrze nastrojona gitara.

dwa

Pewnych rzeczy mężczyzna może się nauczyć wyłącznie od swojego ojca. Należą do nich zarówno granie akordów i komponowanie piosenek, jak i sposoby na strzyżenie trawnika oraz znalezienie dobrego mieszkania. Nie żeby nie mogła tego nauczyć i matka – bo przecież może – ale kiedy chłopak dowiaduje się tych rzeczy od ojca, komunikuje mu on znacznie więcej niż tylko to, w jaki sposób wykonać zadanie.

Gdy David zrozumiał, że Jed traktuje poważnie nie tylko naukę gry na gitarze, lecz także łączenie słów z tym, co przynosi życie, bardzo się zaangażował. Wsłuchiwał się w piosenki syna i zastanawiał się, co w nich jest. Jed szczególnie zapamiętał pewien dzień. Siedzieli z ojcem na pomoście nad wodą i komponowali piosenkę na bandżo. David uderzał w struny instrumentu, wystukiwał nogą rytm i jednocześnie robił drobniutkie fale na powierzchni wody. Nawet ryby wydawały się cieszyć muzykowaniem ojca i nastoletniego syna – w pobliżu z wody wynurzył się na chwilę ogromny okoń.

Ojciec zakaszlał w dłoń, na której pojawiła się krew. Wytarł ją o koszulę. Sądził, że Jed tego nie spostrzegł, ale pewnych rzeczy nie da się ukryć.

Nakłonienie Davida do wizyty u lekarza zajęło Jedowi trochę czasu, a od jego matki wymagało nadludzkich wysiłków. Za to diagnozę postawiono bardzo szybko. A potem nastąpiło błyskawiczne pogorszenie, które wszystkich zaskoczyło.

– Zawsze myślałem, że zginę w jakiejś katastrofie lotniczej – powiedział pewnego wieczoru ojciec. Leżał na szpitalnym łóżku, wśród licznych rurek i monitorów. – Jeśli się tak umrze, ludzie nigdy cię nie zapomną.

– Ja ciebie nigdy nie zapomnę – wyszeptał Jed.

Ojciec uśmiechnął się leciutko. – W moim życiu było wiele rzeczy, o których, mam nadzieję, zapomnisz.

Kolejny atak kaszlu. Jed był zadowolony, że nie słyszała tego matka. Ojciec wytarł usta i przysunął się do niego.

– Byłem z ciebie taki dumny, kiedy rzuciłeś palenie! – stwierdził Jed.

– Żałuję, że w ogóle zacząłem palić. Ale jak się jest dzieciakiem, nie myśli się o tym, co – w młodości z reguły nieszkodliwe – później może cię pożreć. Zresztą wiele rzeczy może cię pożreć, chyba że będziesz się od nich trzymał z daleka.

Jed czekał na więcej słów, ale ojciec tylko kaszlał. Z telewizora, ustawionego na kanał country, dobiegała piosenka. David sięgnął po pilota i trzęsącą się dłonią wyłączył odbiornik. Był to dla niego taki wysiłek, jakby na ławce treningowej wycisnął z tysiąc kilogramów.

Jego ręka opadła na pościel. Wziął kolejny płytki wdech. – Jed, popełniałem w życiu błędy, ale pogodziłem się z Panem Bogiem. Wracam do domu.

– Tato, nie poddawaj się, proszę!

– Nie poddaję się, synu. Jestem po prostu gotowy. Jeśli Bóg chce dokonać jakiegoś cudu, to przecież może. Nie potrzebuje mojej zgody. Ale jeżeli woli, bym wrócił do domu, to dobrze. Nawet więcej niż dobrze.

Jed wpatrywał się w ekran telewizora.

– Możesz o tym myśleć jak o długiej trasie koncertowej. Będę miał po prostu stały angaż.

– Jak w Las Vegas.

Ojciec roześmiał się i znowu zakaszlał, a Jed pożałował, że próbował być zabawny. Kiedy David odzyskał oddech, złapał syna za rękę swoją zgrubiałą od stolarki i innych prac fizycznych dłonią. Był człowiekiem muzyki, ale znał również wartość pracy wykonywanej w pocie czoła.

– W niebie będzie znacznie lepiej niż w Las Vegas, synu.

Jed tylko pokiwał głową. Pomyślał, że może napisać o tym piosenkę i porównać niebo do Las Vegas. Jego podbródek zaczął drgać.

– Chciałbym cię tam kiedyś spotkać – szepnął ojciec. – Obiecasz mi, że się tam spotkamy?

Jed znów pokiwał głową. Nie był w stanie nic powiedzieć.

– Podążaj za Bogiem, Jed. Rób to, co On mówi. I wszystko będzie dobrze. Będziesz człowiekiem, jakim mnie nigdy nie udało się stać.

***

Przed śmiercią ojciec poprosił, aby na jego nagrobku umieszczono cały Psalm 23. – Żeby ludzie mogli przeczytać coś, co zawsze będzie miało znaczenie – stwierdził.

Matka Jeda schyliła się i przejechała dłonią po koronie wyrytej tuż obok dat: 17 grudnia 1942 – 10 sierpnia 2003.

– Byłby naprawdę dumny z tego, co dzisiaj mówiłeś – powiedziała do Jeda łamiącym się głosem. – Naprawdę byłby z ciebie dumny.

– Żałuję, że nie udało mi się napisać o tym piosenki, zanim odszedł. Mógłby jej posłuchać. Mógłby mi pomóc… – umilkł. Matka podniosła się niepewnie z miejsca, a potem przytuliła się do syna i zapłakała. Trzymał ją w ramionach dopóty, dopóki nie odsunęła się i nie spojrzała na niego.

– Chciał ci powiedzieć tak wiele rzeczy. Po prostu nie znajdował odpowiednich słów.

– Wychodziło mu to tylko w piosenkach, prawda?

Uśmiechnęła się przez łzy. – Niektórzy mężczyźni w ogóle nie potrafią tego z siebie wykrzesać.

– Mamo, co się wydarzyło pomiędzy wami dwojgiem? Chciałbym poznać twoją wersję. Wiem, że to nie jest właściwy czas i odpowiednie miejsce…

– To doskonałe miejsce. Prawda jest konieczna nad grobem. Chciałby, żebym odpowiedziała ci na wszystkie pytania, które mi zadasz.

Zaczęła opowiadać. To była trudna opowieść i matka łkała niemal przez cały czas.

– Widziałeś stare filmy wideo. Wiesz, że dawniej śpiewałam z Davidem, a mój mąż Bill grał w zespole na mandolinie. Nigdy wcześniej ani później nie słyszałam, aby ktokolwiek potrafił grać na tym instrumencie tak jak on.

– On nie żyje, prawda? Czytałem o tym w internecie. Czy to było samobójstwo?

– Rodzina starała się tego nie rozgłaszać, ale w końcu i tak się wydało. Wszyscy byliśmy zdruzgotani. To ja go znalazłam.

– Nie rozmawiajmy o tym, mamo.

– Nie, wysłuchaj mnie. Mówienie o tym nie jest dla mnie łatwe, ale świadomość, że nigdy byś się o tym dowiedział lub powiedziałby ci o tym ktoś obcy, pewnie by mnie zabiła.

– Słyszałem jakieś plotki na spotkaniach rodzinnych. Jakieś szepty. I widziałem kręcenie głowami.

– Twój ojciec nie znosił tych spotkań. A cała historia wyglądała następująco. Tata i ja mieliśmy romans. Złamaliśmy nasze przysięgi małżeńskie. To było szaleństwo. Zaszłam w ciążę. Nie mogłam poradzić sobie z myślą, że dziecko nie jest Billa. David zawiózł mnie do kliniki. Jest to jedna z tych rzeczy, których żałuję najbardziej.

Jed wpatrywał się w nagrobek i chłonął słowa matki.

– Bill dowiedział się o tym. Sądzę, że już wcześniej przeczuwał, co się dzieje, ale nie chciał w to wierzyć. Tak strasznie był zraniony i wściekły z powodu tego, co zrobiliśmy, że odebrał sobie życie. Powiesił się. Znalazłam go w domu. Zostawił kartkę ze słowami: Mam nadzieję, że będziesz szczęśliwa z wyboru, jakiego dokonałaś. Pierwszą osobą, do której zadzwoniłam, był David.

– Tak mi przykro, mamo. – Odczekał chwilę, aż matka otrze z oczu łzy, i zapytał: – A więc to dlatego rodzina taty zerwała z nami wszelkie kontakty?

Kiwnęła głową. – Jego żona zabrała dzieci i odeszła. Nigdy w życiu nie widziałam bardziej przybitego człowieka niż David wtedy. Myślałam, że zapije się na śmierć. Ale jakoś udało mu się z tego wyjść.

– To ty mu pomogłaś z tego wyjść.

– Pomogliśmy sobie nawzajem. Próbował jakoś ułożyć sobie relacje z tą kobietą, ale ona rozwiodła się z nim i zabrała wszystko, co zarobił przez całe życie. Nie obwiniam jej. O większość rzeczy, które się zdarzyły, obwiniam siebie. Człowiek myśli, że wybory, których dokonuje, dotyczą tylko jego i tej drugiej osoby. Nie zdaje sobie sprawy z tego, że mają one wpływ na wszystkich. Łącznie z tobą.

– Ze mną?

– Kiedy się pobieraliśmy, czuliśmy radość, ale podszytą smutkiem. Twoje narodziny były nowym rozdziałem w tej historii. Dzień, w którym się urodziłeś, był najlepszym dniem w życiu twojego taty i moim. Zawsze jednak towarzyszyła nam słodko-gorzka świadomość tego, co wydarzyło się wcześniej. Próbowaliśmy rozpocząć nowe życie, na przekór przeszłości i własnym błędom. Ale zawsze odczuwaliśmy wyrzuty sumienia. Wisiały nad nami jak gradowa chmura.

– To przede wszystkim z twojego powodu nadal śpiewał – stwierdził Jed. – To go utrzymywało przy życiu.

– Przy życiu trzymało go to, że w jego sercu pojawił się Bóg. Zresztą w moim również. Tak strasznie mi wstyd za to, co się wtedy wydarzyło! Nie potrafiliśmy zapanować nad naszą namiętnością. Zraniliśmy bliskich. I musieliśmy z tym żyć. Twój ojciec pragnął dać ci wszystko, czego nie mógł ofiarować swojej pierwszej rodzinie.

Wyciągnęła z torebki wysłużony dziennik i wcisnęła go do rąk Jeda. – Wszystko jest tutaj. David zawsze twierdził, że człowiek musi nauczyć się żyć z własnymi błędami. Miał nadzieję, że uda mu się ciebie uchronić przed tymi samymi pomyłkami.

Wieczorem Jed otworzył zeszyt i zaczął czytać nabazgrolony tekst. Niemal czuł dotyk ojca. Słowa zaczynały oddychać, nabierać życia i sensu w kontekście historii, którą usłyszał.

Widziałem wszystkie sprawy, jakie się dzieją pod słońcem, a oto wszystko jest marnością i gonitwą za wiatrem.

[…] drogą zaś żywota pouczenie i karność. Niech cię ustrzegą przed żoną bliźniego, przed słodkim językiem cudzej [niewiasty]. Nie pożądaj w swym sercu jej piękności, nie daj się zwabić jej rzęsami […]. Czyż można zgarnąć ogień w zanadrze i szat swoich nie spalić? Czyż można chodzić po płonących węglach i nie poparzyć swoich stóp? Tak [dzieje się] z tym, który biega za żoną bliźniego: ktokolwiek zbliża się do niej, nie ujdzie kary.

Po czym skierowałem swe spojrzenie na wszelki ucisk, jaki się dzieje pod słońcem. […] Chwaliłem więc bardziej [los] umarłych, tych, którzy już odeszli, aniżeli [los] tych, którzy jeszcze pozostają przy życiu. Lecz za szczęśliwszego od jednego i drugiego uważam tego, co się jeszcze nie urodził i nie widział zła, które się popełnia pod słońcem.

[…] zazdrość rozpali gniew męża i w dniu zemsty będzie bezlitosny. Nie ułagodzi go żaden okup, nie ustąpi, choćbyś mu ofiarował wiele darów.

[…] cudzołóżca jest pozbawiony rozsądku: tak postępuje ten, kto własnej zguby szuka. Zbiera on chłostę i hańbę, a wstydu jego nic nie zmaże.

Nie szczęści się temu, kto swe grzechy ukrywa, ale kto je wyznaje i porzuca, dostępuje miłosierdzia.

Jak nie znasz drogi tchnienia [przenikającego] do kości w łonie brzemiennej, tak też nie znasz spraw Boga, który jest twórcą wszystkiego.

Któż to wie, co jest w życiu dobre dla człowieka podczas dni jego znikomego życia, które przeżywa jak cień? Któż zdradzi człowiekowi, co się będzie działo po nim pod słońcem?

Sam człowiek nie zna swej godziny […].

Jedno pokolenie przechodzi, drugie pokolenie przychodzi, a ziemia trwa niewzruszenie.

Wpatrywał się w pismo ojca i myślał o jego życiu.

Po chwili drzwi się otworzyły. Do pokoju weszła matka.

– Chciał, żebyś dostał i to – powiedziała i podała mu gitarę ojca z wyrytą koroną, symbolem jego kariery.

– Ale ty chciałaś ją zatrzymać – odparł Jed.

Potrząsnęła głową. – Nie. Należy do ciebie. Chciał, żebyś tworzył na niej wspaniałą muzykę. Mnie też nic bardziej nie uszczęśliwi.

– Nigdy nie będę nawet w połowie tak dobry jak on jako muzyk, jako autor tekstów. Ani jako człowiek.

– Możesz być jeszcze lepszy. Ucz się na jego błędach. Niech jego życie będzie dla ciebie lekcją, z której dowiesz się, jak stać się dobrym człowiekiem.

Jed chwycił gitarę i poczuł, że przeszywa go prąd. Był to instrument, na którym jego ojciec grał na scenie i poza nią. Tych piosenek ludzie słuchali również w radiu. Na ilu listach przebojów rozbrzmiewał dźwięk tego instrumentu?

Wiedział, że trzyma w dłoniach coś więcej niż tylko spadek po piosenkarzu i twórcy piosenek. To nie był jedynie kawałek starego drewna. To był katalizator, coś, co miało zbliżyć go do ojca o kolejny krok, było biciem jego serca. Za pomocą tej gitary David potrafił przekazać synowi rzeczy, o których nie umiał mówić.

Matka wyszła. Jed wsłuchiwał się w odgłos jej kroków na drewnianej podłodze korytarza. Ustawił palce, żeby zagrać G, a potem dostroił strunę A do G i zagrał pięć dźwięków małym palcem na trzecim progu, tak jak nauczył go ojciec.

Cały ból w moim sercu i rany w mej duszy

Przy pożegnaniu szarpią i rwą.

Cały smutek więziony w środku pędzi jak przerwana tama…

Była to zaledwie jakaś zabłąkana myśl, którą zapisał w pamiętniku. Przesiedział z gitarą ojca całą noc. Brzdąkał na niej, pisał w zeszycie, na zmianę śmiał się i płakał. Jego serce, choć złamane, powoli się wypełniało. Już wiedział, co chce robić w życiu.

trzy

Jak tylko Rose Jordan sięgała pamięcią, wiodła dobre życie. Jej rodzina pracowała na farmie i doglądała winnicy. Zapach winogron w sezonie, ich obciążające pnącza dojrzałe kiście wypełnione sokiem, który symbolizował życie – to wszystko bardzo cieszyło Rose.

Korzenie rodziny Jordanów sięgały czasów pierwszych osadników, którzy wyruszyli w podróż i zakochali się w żyznej glebie odnalezionej w stanie Kentucky. Ziemia była przekazywana z pokolenia na pokolenie dopóty, dopóki w 1820 roku nie zasiedlono miasteczka Sharon. Wtedy to na skutek rodzinnych sporów podzielono ją na dwie części.

Rose lubiła myśleć, że kiedy spogląda przed siebie na krzewy winorośli, widzi to samo co jej matka i babka, i pozostałe kobiety z rodziny aż po XVII wiek, kiedy to jej przodkowie osiedlili się w tym miejscu.

Bracia Rose, zniechęceni ciężką pracą w winnicy, uciekli stąd, gdy tylko dorośli. Rose wiedziała zaś, że nigdy nie opuści tego miejsca. Chłopcom kojarzyło się ono jedynie z bezustannym wysiłkiem, którego wymagała produkcja wina, a jej – z darem życia. Praca przynosiła Rose, podobnie zresztą jak jej matce, nie zmęczenie, lecz ukojenie. Po mozolnym dniu dziewczyna miała dobre, spokojne sny.

Jej ojciec, Shephard Jordan, odzywał się tylko wtedy, kiedy musiał. Był filarem lokalnej społeczności, jedną z najważniejszych osób w miasteczku. Wiódł spokojne życie. Jeśli ktoś czegoś potrzebował, zawsze mógł do niego przyjść – czy to w sprawie popsutego traktora, czy niedomagającego konia, czy problemów finansowych. Dla kilku rodzin mieszkających na obrzeżach jego ziemi stał się hojnym dobroczyńcą – ich majątki rozrosły się od jednej trzeciej akra do dwóch lub nawet trzech akrów. Czymże byłoby życie, gdyby nie dało się obdarowywać innych?

A jednak winnica Jordanów budziła pewne kontrowersje. Niektórzy mieszkańcy miasteczka twierdzili, że padał na nią cień złamanego życia wielu ludzi.

– Szydercą jest wino, krzykaczem – napój upajający […] – rzuciła pewnego dnia w twarz Shepowi Eunice Edwards. Stanęła na ganku ich domu i groziła ojcu Rose palcem. Drugą rękę oparła na swoim szerokim biodrze. Rose, urzeczona kwiatowym wzorem sukienki, która przylegała do kobiety jak skórka do winnego grona, patrzyła na nią z bezpiecznej odległości kanapy w salonie.

– […] kto się im oddaje, nie wykazuje mądrości – mówiła dalej Eunice. – Tak mówi Pismo Święte, Księga Przysłów 20, werset 1.

Rose spojrzała na samochód kobiety i dostrzegła w nim Eddiego, najmłodszego z chłopców Edwardsów. Siedział z tyłu i bębnił palcami w szybę. Był mniej więcej w jej wieku. Zawsze miał taki wyraz twarzy, jakby wiedział więcej niż inni.

– Eunice, nie mogę powiedzieć, że się z tobą nie zgadzam – odparł Shep. – W Biblii jest wielokrotnie mowa o tym, żeby nie upijać się winem. Ale ono stanowi też dar Boga dla ludzi. Jest symbolem życia.

– Shep, widziałam niejedno życie zniszczone przez alkohol. Nie wiem, dlaczego marnujesz swoje na coś, co niszczy ludzi.

– Zawsze można wykorzystać dobro do niecnych celów. Na przykład samochód może zabrać ciebie i twojego syna do kościoła, ale możesz też pojechać nim do baru. Problemem nie jest samochód, lecz serce…

– Musimy się przemieszczać z jednego miejsca do drugiego, za to nie musimy pić wina.

– Masz rację. Nie musimy go pić. Ale Bóg nam je dał. To dar, z którego trzeba mądrze korzystać.

Eunice rzuciła mu ostre spojrzenie spod okularów w cienkich oprawkach. – Będę się za ciebie modlić, Shep. Będę się modlić, żeby Bóg wybaczył ci grzech, który popełniasz. I by wybaczył grzechy twoim przodkom.

Spojrzała na okno domu i dostrzegła przez nie Rose. – Masz małą córkę, którą wychowujesz bez matki. Co zrobisz, gdy któregoś dnia złapie za butelkę? Co zrobisz, jeśli twoi chłopcy staną się pijakami?

Nie odpowiedział jej, chociaż Rose bardzo tego chciała. Miała ochotę wykrzyczeć na głos kilka wersetów biblijnych, w których chwalono wino. Jest dobre na żołądek, jak powiedział św. Paweł. Przecież Biblia mówi, aby się nie upijać, ale to wcale nie znaczy, że nie można w ogóle pić. Stwierdzono by wprost: Nie pij wina. Ale pani Edwards odpowiedziałaby pewnie, że wino, które pijał św. Paweł, to zupełnie inna sprawa.

Kiedy samochód Edwardsów zniknął za krzewami winorośli, Rose wyszła na ganek i stanęła obok ojca. – Dlaczego ona była taka niegrzeczna? – zapytała. Tata wziął ją na ręce. – Pewnie ma to coś wspólnego z jej ojcem. I mężem. Ludziom, którzy obrywają od życia, należy nieco odpuścić, Rose.

– Czy to dlatego jest taka złośliwa?

– Nie jest złośliwa. Po prostu cierpi. Zwierzę, które jest dobre i łagodne, też ryczy, kiedy się zrani. Pamiętaj o tym, gdy ludzie postąpią w stosunku do ciebie nieładnie. To zwykle oznacza tylko tyle, że cierpią.

Teraz, dziesięć lat później, Rose przypomniała sobie tę scenę, kiedy próbowała wytaszczyć ze schowka w stodole stary domek dla lalek. Był ciężki i nieporęczny. Potrzebowała pomocy, ale nie chciała prosić ojca. Gdyby się dowiedział, że chce się pozbyć zabawki, zrobiłoby mu się przykro. On i bracia Rose włożyli niegdyś w ten domek wiele pracy. Cięli materiały, kleili, malowali, aby wręczyć jej go na dziewiąte urodziny, zaledwie kilka dni po najeździe Eunice Edwards. Podarowali go dziewczynce niespełna rok po śmierci mamy. Przez wiele miesięcy bawiła się tym prezentem każdego dnia. Domek składał się z trzech pięter. Na pierwszym znajdowały się kuchnia, jadalnia, salon, pralnia i pracownia (ta ostatnia powstała w hołdzie dla mamy). Na drugim wydzielono sypialnie, a trzecie było małym pokoikiem przypominającym pomieszczenie w latarni morskiej. Mąż i żona mogli patrzeć z niego na swoje ziemie i podziwiać zachody słońca. Rose fascynowała niezwykła liczba detali. Była wdzięczna tacie i braciom, którzy zadali sobie tyle trudu, żeby zrobić coś tak wyjątkowego, tak niezapomnianego, choć ich serca krwawiły wtedy z bólu.

– Pomogę ci – powiedziała Denise Lawton. Była wyższa od Rose o kilka centymetrów. Miała długie, ciemne włosy, a kiedy się uśmiechała, jej oczy wydawały się iskrzyć. I zawsze znalazła powód, by rozniecić te iskry. Była królową scen – w dzieciństwie obsadzano ją w każdym szkolnym przedstawieniu.

– Ale czekaj! Chyba nie chcesz się tego pozbyć?! – spytała zdziwiona. – Rose, nie możesz tego zrobić!

– Przecież leży w stodole od lat.

– Ale bawiłyśmy się nim, kiedy byłyśmy małe. Powinnaś go zachować dla swojej córki.

Denise odwróciła się w kierunku stodoły, ale Rose pociągnęła domek mocniej w swoją stronę. – Nie wracamy. Idziemy do samochodu.

– Robisz błąd. Kochałaś ten domek.

Zabawka wydawała się coraz cięższa. Postawiły ją na trawie. Rose pogłaskała dach i małą kopułkę. – Tak, kochałam ten domek, ale już z niego wyrosłam. I teraz uszczęśliwi jakąś inną małą dziewczynkę.

– To jest pamiątka rodzinna. Nie wyrasta się z pamiątek rodzinnych. Przekazuje się je dalej.

– Nie chcę, żeby moje życie polegało na gromadzeniu rzeczy. Jeśli kiedykolwiek będę miała dzieci, opowiem im o tym, co dla mnie zrobili bracia i tata. Nie muszę zatrzymywać domku, by o nim pamiętać. Chcę się go pozbyć.

– Jestem jak najbardziej za pozbywaniem się rzeczy, których nie potrzebujesz. Porządkowanie jest dobre. Ale należy mądrze wybierać. Robisz błąd, uwierz mi. Za kilka lat będziesz go chciała z powrotem.

– No dobra. Zostań i nie ruszaj się stąd! – krzyknęła Rose i pobiegła do domu. Denise zawołała, że zamierza sobie pójść, ale wciąż stała przy domku, kiedy Rose wróciła z aparatem.

– Trzymaj! Zrób zdjęcie, żebym mogła je pokazać wszystkim dzieciom, które, jak sądzisz, będę miała.

– Będziesz ich miała pełen dom. I będziesz świetną matką. Ludzie, którzy mają świetne matki, są świetnymi rodzicami.

– To słodkie, co powiedziałaś. Wydaje mi się, że właśnie usłyszałam komplement.

– To był komplement dla twojej mamy.

Rose przykucnęła obok domku. Z uśmiechem na ustach chwyciła mały kuchenny stoliczek i jedno z krzeseł. Denise zrobiła kilka zdjęć.

– Wystarczy. Teraz idziemy z tym do samochodu.

– Jeśli się tego pozbędziesz, zranisz ojca.

– Tata będzie dumny, że pomagam potrzebującej rodzinie w zbieraniu funduszy.

– Jak zwykle, wspaniała filantropka. A tak na marginesie, co to za rodzina?

– Należą do Kościoła. Ich syn musi przejść poważną operację. W ten weekend organizują sprzedaż niepotrzebnych rzeczy na pikniku kościelnym. Ciekawe, ile dostaną za mój domek?

Podniosły domek i wsunęły go na przyczepę, obok roweru stacjonarnego. Było tam jeszcze kilka worków z ubraniami, książkami i innymi przedmiotami, które podarowali ludzie przychodzący do kościoła. Kiedy Rose zobaczyła swój domek dla lalek wśród tych wszystkich przedmiotów, zakłuło ją w sercu. Podjęcie takiej decyzji to jedna sprawa, a postanowienie, aby nic nie odczuwać – inna.

Wskoczyła na przyczepę i usiadła. Spojrzała na pola i winnicę, która ciągnęła się aż po łagodne wzgórza. Następnie zamknęła drzwi do sypialni w domku dla lalek i usłyszała charakterystyczny klik. Taki mały szczegół.

Uśmiechnęła się do Denise. – Wiesz, przypomniały mi się musicale, które odgrywałyśmy z chłopakami. Pamiętasz? Stałyśmy w rozkroku nad domkiem i śpiewałyśmy: Oooooklahoma!

– A lalki zawsze siedziały w kuchni i nasłuchiwały, rozmarzone. Czekały na swoich mężów, którzy mieli wrócić po ciężkim dniu pracy.

Rose zamknęła oczy i pozwoliła powrócić słodkim wspomnieniom. – Pomogłaś mi znów zacząć się śmiać…

– O czym ty mówisz?

– Po śmierci mamy, po tym wszystkim, co się stało w naszym domu, gdy moi bracia próbowali sobie z tym poradzić i nie umieli… Zachowywali się tak, jakby przegrali rozgrywki Małej Ligi. A tata stał się taki obojętny! Byłam jedyną osobą, która płakała i źle się z tym czuła. Ty pozwoliłaś mi na płacz, a nawet zachęcałaś mnie do niego. I właśnie to pomogło mi się znowu śmiać.

– Chciałam po prostu odzyskać dawną ciebie.

– To twoja mama zaproponowała, żeby zorganizować moje urodziny, prawda?

Denise pokiwała głową. – Rozmawiałyśmy o tym, jaka jesteś smutna. Kiedy do nas przychodziłaś, chciałaś cały czas siedzieć na podwórku. Huśtać się na huśtawce i gapić na trawnik.

– Potrafiłaś słuchać.

– Mama powiedziała mi, że twój tata rozpłakał się, gdy zaproponowała mu zorganizowanie przyjęcia urodzinowego dla ciebie.

– Naprawdę?

– Jej zdaniem, on tak naprawdę wiedział, że tego potrzebujesz, ale ciężko mu się było za to zabrać. To twoja mama zawsze planowała wszystkie przyjęcia i kupowała prezenty.

– I piekła torty, i dekorowała dom. W dzień przyjęcia zawieszała balony na skrzynce na listy. – Rose ciężko westchnęła i opuściła nogi. – Nie sądzę, by chodziło mu o zrobienie zakupów czy zawieszenie dekoracji. Myślę, że ciężko mu było zdecydować się na wpuszczenie do domu na nowo odrobiny radości. Gdybyśmy znowu się śmiali, cieszyli życiem, wyglądałoby to na pewien rodzaj zdrady wobec mamy.

– Ale ona na pewno chciałaby, żebyś się śmiała. To szalone myśleć inaczej. I na pewno chciałaby, żebyś zatrzymała ten domek dla jej wnuków.

Rose przewróciła oczami. – Denise, chyba nie jestem gotowa myśleć o jej wnukach.

– Będziesz miała piętnaścioro dzieci. Samych chłopców.

Rose roześmiała się serdecznie. – Wtedy domek dla lalek nie będzie mi potrzebny. A poza tym, czy ty sobie wyobrażasz piętnastu chłopców w jednym domu?!

– Musiałabyś jeździć na zakupy do spożywczego szkolnym autobusem.

– Ale żeby to się stało, musiałabym najpierw znaleźć im tatusia.

– Eddie Edwards zawsze czuł do ciebie miętę. Jest słodki.

– Słodkie to są szczeniaki.

Denise pokręciła głową. – Jesteś beznadziejna. Faceci się zabijają, żeby cię poznać.

– Jakoś żadnego nie widzę.

– Nie uwierzyłabyś, ilu facetów rozmawia o tobie w kościele.

– Rozmawianie o mnie a rozmawianie ze mną to dwie różne rzeczy. Dlaczego żaden z nich nie daje najmniejszego znaku?

– Wiesz dlaczego. Boją się twojego ojca. Nie patrz tak na mnie. Musisz przyznać, że jest groźny.

– Może trochę.

– Mówienie, że twój tata jest TROCHĘ groźny, to jak twierdzenie, że Mount Everest to ośla łączka – westchnęła Denise. – On naprawdę bardzo cię kocha, na swój szalony, egoistyczny, wyjątkowy, staroświecki, farmersko-opiekuńczy sposób. Ale jestem też pewna, że facet dla ciebie gdzieś jest. I czeka. Wszystko planuje. Jak tajną operację.

– Jak wygląda?

– Zastanówmy się nad tym… Mniej więcej metr osiemdziesiąt pięć. Silne ramiona, które będą nosić ten domek dla lalek, gdzie tylko będziesz chciała. Niebieskie albo zielone oczy. I dobra twarz. Zawsze będzie chodził w świeżej białej koszuli i dżinsach, które będą wyglądały jak dopiero co zdjęte z wieszaka. Mała bródka jak u Tima McGrawa.

– Kogo?!

– Piosenkarza country. Rose, naprawdę musisz trochę nadrobić, jeśli chodzi o muzykę. Nie możesz ciągle słuchać tylko klasyki.

– Lubię klasykę. Moja mama też ją lubiła.

– No dobrze. W takim razie ten facet też musi lubić klasykę. Będzie miał ponagrywane wszystkie największe przeboje i będzie słuchał stacji, która nadal je gra.

– Mówisz, jakbyś go już spotkała. Jakbyś miała jego numer telefonu.

– Chciałabym. Gdybym takiego znała, sama bym się nim zainteresowała.

– Oddaję ci go. Ja już skończyłam z facetami.

– Nie możesz z nimi skończyć, skoro nawet nie zaczęłaś. Chyba że bierzesz pod uwagę Stanleya z piątej klasy.

– Stanleya Hickleya?

Wybuchnęły śmiechem. Rose zakryła dłonią usta.

– Przynosił ci kwiaty, prawda?

– Był taki słodki! Każdego ranka przed szkołą temperował dla mnie ołówek i wręczał mi go, jakby składał u mych stóp zabitego smoka. To pierwszy chłopak, z którym tańczyłam. I jedyny chłopak, z którym tańczyłam.

– Niestety, porzucił cię dla innej kobiety.

– Kto to taki?

– Mała Debbie.

– Słyszałam, że schudł – powiedziała Rose, kiedy opanowała już nieco śmiech. – Po przeprowadzce do Lexington dostał się do zespołu zapaśników. Kiedyś widziałam jego zdjęcie. Nadal ma ten swój słodki uśmiech.

– Widzisz, nie skończyłaś z facetami, skoro myślisz o Stanleyu. Może wróci? Mógłby pracować na farmie twojego ojca. – W głosie Denise zabrzmiała nutka niepokoju. – Rose, a właściwie to co ty zamierzasz zrobić? Nie chcesz chyba zostać tu na zawsze, co?

– Ktoś musi pomóc tacie, a na pewno nie będą to moi bracia.

– Twój tata nie chce, żebyś tu została i poświęcała się dla niego.

– To żadne poświęcenie kochać kogoś, kto kochał cię całe twoje życie.

– A może Bóg chce inaczej?

– Szacunek dla ojca jest chyba dobrą rzeczą?

– Pewnie. Ja tylko chcę powiedzieć, że…

– Niechęć do studiowania i brak jakiejś szczególnie niezwykłej wizji swojego życia nie oznaczają, że sprzeciwiam się woli Boga. Pasje można rozwijać w każdym miejscu, także w rodzinnym miasteczku. Nie próbuj mnie wpasowywać we własne marzenia, OK? To świetnie, że masz wielkie plany. Realizuj je. Ale ja nie jestem tobą.

Denise skrzywiła się na chwilę. – Wygląda na to, że dotknęłam czułego miejsca.

– Nie. Stanęłaś na nim swoim ciężkim buciorem i brutalnie je zadeptałaś.

– Masz rację. Nie musisz opuszczać farmy, żeby realizować to, czego chce dla ciebie Bóg. Może któregoś dnia facet twoich marzeń zleci znienacka z nieba i upadnie u twoich stóp.

– Jeśli Bóg ma kogoś dla mnie, wszystko samo się ułoży.

– I tu się mylisz. Musisz się stąd ruszyć, Rose. Musisz działać. Nie możesz tylko siedzieć i czekać, że życie samo ci wszystko sprezentuje. Musisz sama zdobywać. Musisz żyć.

– I mówi to osoba, która nie pozwala mi się pozbyć domku dla lalek?

– Rose…

– Denise, kocham to miejsce. Są z nim związane wszystkie moje marzenia. Moja przyszłość. Nie chowam się tu przed niczym. Ja tu żyję.

Denise wpatrywała się w nią przez dłuższą chwilę. – No dobra – westchnęła. – Czyli domek dla lalek stąd wyjeżdża?

Rose uśmiechnęła się do przyjaciółki. – Tak, domek wyjeżdża.

Tytuł oryginału: The Song

Przekład: Iwona Janiak

Okładka: Krzysztof Krzywania

Zdjęcie: City on a Hill Studio, LLC

Łamanie: Stanisław Tuchołka (panbook.pl)

Cytaty z Pisma Świętego za: Biblia Poznańska (Poznań 2010)

© 2014 by Chris Fabry

© Polish edition by Święty Wojciech Dom Medialny sp. z o.o., Poznań 2016, with permission of Tyndale House Publishers, Inc.

All rights reserved. Wszelkie prawa zastrzeżone. Licencjonowane dzieło opublikowane na mocy przyznanej licencji.

ISBN 978-83-8065-004-6

Wydawca:

Święty Wojciech Dom Medialny sp. z o.o.

Wydawnictwo

ul. Chartowo 5, 61–245 Poznań

tel. 61 659 37 13

wydawnictwo@swietywojciech.pl

Zamówienia:

Dział Sprzedaży i Logistyki

ul. Chartowo 5, 61–245 Poznań

tel. 61 659 37 57 (–58, –59), faks 61 659 37 51

sprzedaz@swietywojciech.pl • sklep@mojeksiazki.pl

www.swietywojciech.pl • www.mojeksiazki.pl

Konwersja do e-wydania: Wydawnictwo Święty Wojciech