Spis treści

PROLOG

CZĘŚĆ I

ROZDZIAŁ 1

ROZDZIAŁ 2

ROZDZIAŁ 3

ROZDZIAŁ 4

ROZDZIAŁ 5

ROZDZIAŁ 6

ROZDZIAŁ 7

ROZDZIAŁ 8

ROZDZIAŁ 9

ROZDZIAŁ 10

ROZDZIAŁ 11

ROZDZIAŁ 12

ROZDZIAŁ 13

ROZDZIAŁ 14

ROZDZIAŁ 15

ROZDZIAŁ 16

ROZDZIAŁ 17

ROZDZIAŁ 18

ROZDZIAŁ 19

ROZDZIAŁ 20

ROZDZIAŁ 21

ROZDZIAŁ 22

ROZDZIAŁ 23

ROZDZIAŁ 24

ROZDZIAŁ 25

ROZDZIAŁ 26

CZĘŚĆ II

ROZDZIAŁ 27

ROZDZIAŁ 28

ROZDZIAŁ 29

ROZDZIAŁ 30

ROZDZIAŁ 31

ROZDZIAŁ 32

ROZDZIAŁ 33

ROZDZIAŁ 34

ROZDZIAŁ 35

ROZDZIAŁ 36

ROZDZIAŁ 37

ROZDZIAŁ 38

ROZDZIAŁ 39

ROZDZIAŁ 40

ROZDZIAŁ 41

ROZDZIAŁ 42

ROZDZIAŁ 43

CZĘŚĆ III

ROZDZIAŁ 44

ROZDZIAŁ 45

ROZDZIAŁ 46

ROZDZIAŁ 47

ROZDZIAŁ 48

ROZDZIAŁ 49

ROZDZIAŁ 50

ROZDZIAŁ 51

ROZDZIAŁ 52

ROZDZIAŁ 53

ROZDZIAŁ 54

ROZDZIAŁ 55

ROZDZIAŁ 56

ROZDZIAŁ 57

ROZDZIAŁ 58

ROZDZIAŁ 59

ROZDZIAŁ 60

ROZDZIAŁ 61

ROZDZIAŁ 62

ROZDZIAŁ 63

ROZDZIAŁ 64

ROZDZIAŁ 65

ROZDZIAŁ 66

CZĘŚĆ IV

ROZDZIAŁ 67

ROZDZIAŁ 68

ROZDZIAŁ 69

EPILOG

PODZIĘKOWANIA

Wszystkie rozdziały dostępne są w pełnej wersji książki

Tytuł oryginału: Watching You

Copyright © 2018 by Lisa Jewell
Copyright for the Polish Edition © 2019 Edipresse Kolekcje Sp. z o.o.
Copyright for the Translation © 2019 Danuta Śmierzchalska

Edipresse Kolekcje Sp. z o.o.
ul. Wiejska 19
00-480 Warszawa

Dyrektor Zarządzająca Segmentem Książek: Iga Rembiszewska
Senior Project Manager: Natalia Gowin
Produkcja: Klaudia Lis
Marketing i promocja: Renata Bogiel-Mikołajczyk, Beata Gontarska
Digital i projekty specjalne: Katarzyna Domańska
Dystrybucja i sprzedaż: Izabela Łazicka (tel. 22 584 23 51), Beata Trochonowicz (tel. 22 584 25 73),
Andrzej Kosiński (tel. 22 584 24 43)

Redakcja: Wiesława Borkowska
Korekta: edytorial.com.pl Izabela Jesiołowska, Anna Parcheta
Zdjęcie na okładce: Arcangel Images

ISBN 978-83-8177-023-1

Wszelkie prawa zastrzeżone. Reprodukowanie, kodowanie w urządzeniach przetwarzania danych, odtwarzanie w jakiejkolwiek formie oraz wykorzystywanie w wystąpieniach publicznych w całości lub w części tylko za wyłącznym zezwoleniem właściciela praw autorskich.

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Dla Seliny i Jonny’ego.
Z miłością.

MIESZKAŃCY
OSIEDLA MELVILLE

Melville Heights 16
Tom i Nicola Fitzwilliam
Freddie Fitzwilliam

Melville Heights 14
Jack i Rebecca Mullen
Joey Mullen i Alfie Butter

Bellevue Lane 8
Frances Tripp
Jenna Tripp

Bellevue Lane 1, m. 3
Bess Ridley i jej matka

MÓJ PAMIĘTNIK

20 września 1996

Nie wiem, co myśleć. Nie wiem, jak mam się czuć.
Czy to normalne? On jest dorosły. Dwa razy starszy ode mnie.
Mowy nie ma… Nie. Mowy nie ma. A jednak, OCH, BOŻE.

Chciałabym, żeby to było możliwe.

Drogi pamiętniku:

Myślę, że jestem zakochana w swoim nauczycielu angielskiego.

PROLOG

24 marca

Detektyw Rose Pelham klęka, dostrzegłszy coś za drzwiami do kuchni, tuż przed koszem na śmieci. Przez chwilę wydaje się jej, że jest to zakrwawiony fragment tkanki albo stary opatrunek. Potem myśli, że może zwiędły kwiat. Jednak gdy przygląda się uważniej, spostrzega, że to frędzel. Czerwony zamszowy frędzel, który mógłby zdobić torebkę albo but.

Leży w małej kałuży krwi, wyraźnie wskazując, że spadł tam w następstwie zabójstwa. Rose fotografuje go pod różnymi kątami, a potem, palcami w rękawiczce, podnosi z podłogi, wrzuca do plastikowej torebki na dowody rzeczowe i zaciąga strunowe zamknięcie. Wstaje i odwraca się, by obejrzeć miejsce zbrodni: zaniedbaną kuchnię ze staromodnymi sosnowymi szafkami, zieloną kuchenką ze stertą garnków i patelni, z dużym drewnianym stołem, na którym leżą maty, zeszyty, gazety i złożone pranie. W głębi znajdują się niewielka dobudówka o lichym przeszklonym dachu z drewnianym stemplowaniem, podwójne drzwi do ogrodu, miejsce do pracy z laptopem, drukarką, niszczarką do papieru i stołową lampą.

Pomieszczenie wygląda niewinnie, nawet nijako. Kuchnia jak miliony innych w całym kraju. Taka, w której pije się kawę, odrabia zadania domowe, je śniadanie i czyta gazety. Kuchnia nie dla mrocznych sekretów i zbrodni popełnionych w afekcie. Nie taka, by w niej kogoś zamordować.

A jednak na jej podłodze leży ciało z twarzą w wielkiej kałuży krwi, kształtem przypominającej trochę nerkę. Nóż, którego użyto, leży w zlewie, dokładnie umyty namydloną gąbką. Ofiara została zaatakowana z furią – zadano jej co najmniej dwadzieścia ciosów nożem w szyję, plecy i ramiona. Mimo to niewielka ilość krwi w pozostałych miejscach kuchni – brak odcisków dłoni, smug, kropel – prowadzi Rose do wniosku, że atak był niespodziewany, szybki i sprawny oraz że ofiara nie miała wielkich szans na podjęcie walki.

Rose wyjmuje marker z kieszeni żakietu i pisze na torebce zawierającej czerwony zamszowy frędzel.

Opis: „Czerwony frędzel z zamszu/sztucznego zamszu”.

Położenie: „Przed lodówką, tuż przy drzwiach na korytarz”.

Data i czas zebrania dowodu: „Piątek, 24 marca 2017, godz. 23.48”.

To pewnie nic ważnego, myśli, po prostu coś, co odpadło z ozdobnej torebki. Ale w kryminalistyce nic nieznaczące rzeczy przeważnie znaczyły wszystko. Nic często mogło wyjaśnić całą cholerną sprawę.

CZĘŚĆ I

ROZDZIAŁ 1

2 stycznia

Joey Mullen położyła kwiaty na płycie nagrobnej i przesunęła palcami po wyrazach wyrytych na różowo żyłkowanym granicie.

SARAH JANE MULLEN
1962–2016
UKOCHANA MATKA JACKA I JOSEPHINE

– Szczęśliwego nowego roku, mamo – powiedziała. – Przepraszam, że wczoraj nie przyszłam się z tobą spotkać. Mieliśmy z Alfiem okropnego kaca. Pojechaliśmy na przyjęcie do Frenchay, do nowego mieszkania Candy. Pamiętasz Candy? Candy Boyd? W szkole była w mojej klasie, miała jasne włosy, takie długie, że mogła na nich siedzieć. Bardzo ją lubiłaś, bo zawsze mówiła „dzień dobry”, mijając cię na ulicy. Tak czy owak, naprawdę dobrze sobie radzi, jest fizjoterapeutką. A może… kręgarzem? W każdym razie kimś takim. Rozpłakała się, kiedy jej powiedziałam, że umarłaś. Wszyscy płaczą, kiedy im to mówię. Wszyscy tak bardzo cię kochali, mamo. Każdy chciał, żebyś była jego mamą. Miałam wielkie szczęście, mając taką mamę jak ty. Teraz żałuję, że tak długo mnie nie było. Gdybym wiedziała, co się stanie, w ogóle bym nie wyjeżdżała. I smutno mi, że nie poznałaś Alfiego. Jest cudowny. Na razie pracuje w winiarni w mieście, ale chce być malarzem dekoratorem. Teraz jest u swojej mamy, maluje jej kuchnię. A przynajmniej powinien! Prawdopodobnie kazała mu usiąść i oglądać razem z nią telewizję, jak ją znam. I jego. Trochę lubi odkładać wszystko na później. Sporo czasu mija, zanim zacznie. Ale pokochałabyś go, mamo. To najbardziej czarujący, najsłodszy, najmilszy facet, i jest we mnie taki zakochany, i tak dobrze mnie traktuje, a wiem, jak bardzo się o mnie martwiłaś, kiedy byłam młodsza. Wiem, co przeze mnie przeszłaś i tak bardzo mi przykro. Ale chciałabym, żebyś mogła mnie teraz zobaczyć. Dorośleję, mamo. W końcu dorośleję!

Westchnęła.

– W każdym razie lepiej już pójdę. Niedługo zacznie się ściemniać, a wtedy będę się naprawdę bała. Kocham cię, mamo. Tęsknię za tobą. Żałuję, że nie żyjesz. Chciałabym pójść do twojego domu i wypić z tobą filiżankę herbaty, porządnie poplotkować, ponarzekać na Jacka i Rebeccę. Powiedziałabym ci o złotej armaturze. A może teraz mogłabym ci powiedzieć? Nie, o złotej armaturze opowiem ci następnym razem. Będziesz miała na co czekać.

Śpij dobrze, mamo. Kocham cię.

Joey wspięła się stromą ścieżką z Lower Melville w stronę rzędu domów. Nawet w rudawym mroku styczniowego popołudnia domy na Melville Height wyłoniły się jak rząd dziecinnych klocków: czerwony, żółty, turkusowy, fioletowy, żółtozielony, szarozielony, fuksja i znów czerwony. Stały na szczycie tarasowo opadającej skarpy, spoglądając w dół na uliczki Lower Melville niczym goście na prywatnym przyjęciu, na które nikt inny nie został zaproszony.

Ikoniczne – tym słowem ludzie zwykli nazywać ów rząd dwudziestu siedmiu wiktoriańskich domów: ikoniczne malowane domy z Melville Heights. Joey patrzyła na nie z daleka przez większość życia. Po długich wycieczkach samochodem odbywanych w dzieciństwie ich widok był znakiem, że do domu zostało już mniej niż dwadzieścia minut. Mijała je w drodze do pracy i kiedy z niej wracała. Pewnego razu, za szkolnych czasów, była tam na imprezie, w różowym domu. Brutalnie podzielony na większe mieszkania i kawalerki, zalatujący wilgocią i smażonym mielonym, w środku nie sprawiał wrażenia różowego. Jednak rozpościerający się stamtąd widok zapierał dech: rzeka Avon malowniczym zakolem wstrzymująca długą na milę podróż do miasta, poniżej patchwork łąk, na horyzoncie krajobraz wybrzuszony w obłe wzgórze zwieńczone drzewami, które co wiosnę zmieniały się w kłębiasty gąszcz budzącej nadzieję zieleni.

Jako dziecko marzyła, żeby tam mieszkać, wahając się przy wyborze domu, który należałby do niej: liliowy czy różowy. A kiedy trochę dorosła, błękitny czy szarozielony. Teraz, gdy ma dwadzieścia sześć lat, okazało się, że mieszka w domu kobaltowym. Numer 14. Nie dzięki latom własnej ciężkiej pracy i wysokim dochodom, ale korzystając z lat ciężkiej pracy i wysokich dochodów swojego starszego brata.

Jack, dziesięć lat starszy od Joey, był kardiochirurgiem w Bristol General Hospital, jednym z najmłodszych w historii hrabstwa. Przed dwoma laty ożenił się z kobietą o imieniu Rebecca. Była miła, ale chłodna i raczej pozbawiona poczucia humoru. Joey zawsze uważała, że jej ukochany brat skończy z lubiącą zabawę, pragmatyczną pielęgniarką albo przynajmniej wesołą lekarką pediatrą. Ale z jakiegoś powodu wybrał zasadniczą analityczkę systemową ze Staffordshire. Kupili kobaltowy dom dziesięć miesięcy temu, kiedy Joey nadal zbijała bąki, bawiąc się na imprezach w pianie na Balearach. Nawet nie zdawała sobie sprawy, że to jeden z malowanych domów, dopóki Jack jej nie przywiózł, by pokazać swój nabytek, kiedy trzy miesiące temu wróciła do Bristolu.

– Kupiłeś malowany dom – powiedziała, chwytając się za serce. – Kupiłeś malowany dom i mi nie powiedziałeś.

– Nie pytałaś – odparł. – A tak w ogóle to nie był mój pomysł, tylko Rebekki. Praktycznie przekupiła mieszkającą tu starszą panią, żeby go sprzedała. Powiedziała, że to dosłownie jedyny dom w Bristolu, w którym chciała mieszkać.

– Jest piękny – stwierdziła Joey, wodząc wzrokiem po wnętrzu urządzonym ze smakiem w przytłumionych brązach, turkusie, miedzi i szarościach. – Najpiękniejszy dom, jaki w życiu widziałam.

– Cieszę się, że ci się podoba – powiedział Jack – ponieważ zastanawialiśmy się z Rebeccą, czy wy dwoje nie chcielibyście tu pomieszkać jakiś czas. Dopóki nie poukładacie swoich spraw.

– O Boże – zawołała, przykładając dłonie do ust. – Mówisz poważnie?

– Oczywiście, że mówię poważnie – odparł, biorąc ją za rękę. – Chodź zobaczyć pokój na poddaszu. Jest całkowicie osobny – idealny dla pary nowożeńców. – Trącił ją łokciem i uśmiechnął się.

Joey odwzajemniła uśmiech. Nikt nie był bardziej zaskoczony od niej samej, że z Ibizy wróciła z mężem.

Nazywał się Alfie Butter i był bardzo przystojny. O wiele za przystojny dla niej. A przynajmniej tak uważała w nocnej mgiełce na Ibizie. W ponurej szarości bristolskiej zimy jego błękitne oczy stały się po prostu niebieskie, tycjanowskie włosy zwyczajnie rude, a złocista opalenizna okazała się jedynie uszkodzeniem skóry spowodowanym przez słońce. Alfie był zwyczajnym facetem.

Wzięli ślub boso na plaży. Joey miała na sobie róż szyfonowej bieliźnianej sukienki i trzymała bukiecik różowych i żółto-zielonych lantan. Alfie wystąpił w białym T-shircie i krótkich różowych spodniach, z białym kwiatem bugenwilli we włosach. Świadkami byli menedżerowie hotelu, w którym oboje pracowali. Potem zjedli kolację na tarasie z kilkorgiem przyjaciół, zażyli kilka tabletek i tańczyli do wschodu słońca. Następny dzień spędzili w łóżku i dopiero wtedy zadzwonili do swoich rodzin, żeby im powiedzieć, co zrobili.

Gdyby jej matka jeszcze żyła, Joey miałaby porządny ślub. Ale umarła. A w naturze taty Joey nie bardzo leżało bywanie na weselach ani latanie na Ibizę. Zresztą jej rodzice sami pobrali się potajemnie w Gretna Green, kiedy mama była w czwartym miesiącu ciąży z Jackiem.

– Ach, cóż – rzekł ojciec z niejaką ulgą. – To chyba rodzinna tradycja.

– Cześć! – zawołała w holu, by sprawdzić, czy jej szwagierka jest w domu.

Rebecca wciąż powtarzała, jaka jest zachwycona, że w swoim nieskazitelnym, nowiutkim pokoju dla gości ma parę dwudziestoparoletnich gołąbków.

– To po prostu super, że mamy dla was miejsce! Naprawdę, super, że u nas pobędziecie. Absolutnie genialnie.

Ale jej zachowanie mówiło coś innego. Ukrywała się przed nimi. Cały czas. W tym momencie ukrywała się przed Joey, udając, że układa rzeczy w ich ogromnej spiżarni, tak wielkiej, że można było do niej wejść.

– Och, cześć! – odpowiedziała nieszczerze na powitanie Joey, odwracając się ze słoikiem chrzanu w ręce. – Nie słyszałam, jak weszłaś!

Joey uśmiechnęła się promiennie. Doskonale słyszała jej wejście. Na stole stał jeszcze parujący kubek świeżo zaparzonej herbaty, leżała otwarta gazeta i do połowy zjedzone opakowanie sushi z supermarketu. Joey wyobraziła sobie, jak Rebecca Mullen drgnęła na dźwięk jej klucza w zamku i szukając ucieczki, ruszyła do spiżarni, gdzie na chybił trafił chwyciła słoik z chrzanem.

– Przepraszam, nie zawołałam, żeby się przywitać.

– Nie szkodzi. To nic. Akurat… – ręką ze słoikiem chrzanu zatoczyła nieokreślony łuk wokół spiżarni.

– Wijesz gniazdo?

– Tak! – odparła Rebecca. – Tak. Wiję gniazdo. No właśnie.

Obie spojrzały na zaokrąglony brzuch Rebekki. Jej pierwsze dziecko miało przyjść na świat za cztery miesiące. Dziewczynka, która pierwszego czy też około pierwszego maja zostałaby bratanicą Joey. Jak Joey przypuszczała, jeden z powodów, dla których Rebecca zgodziła się, żeby zamieszkali z Alfiem w ich pokoju gościnnym, stanowił fakt, że była wykwalifikowaną pielęgniarką noworodków. Co nie znaczy, że dotknęła niemowlęcia, odkąd skończyła osiemnaście lat. Jednak miała te wszystkie umiejętności. Mogła, teoretycznie, zmienić pieluchę w mniej niż czterdzieści osiem sekund.

W połowie prowadzących na górę dębowych schodów we frontowej części domu znajdowało się witrażowe okno. Joey często tu przystawała, przyciskając nos do przezroczystych fragmentów wzoru. Bawiło ją, że jest w stanie patrzeć na zewnątrz, podczas gdy nikt stamtąd nie może zajrzeć do środka. Było wczesne popołudnie, o tej porze roku już niemal zmierzch. Nagie drzewa na wzgórzach po drugiej stronie rzeki wyglądały trochę niezgrabnie.

Joey obserwowała lśniący czarny samochód, który skręcił z głównej drogi osiedla i rozpoczął wspinaczkę po skarpie w kierunku tarasu. Jedyne auta, które tu wjeżdżały, należały do stałych mieszkańców i gości. Poczekała jeszcze chwilę, by zobaczyć, kto by to mógł być. Samochód zaparkował po drugiej stronie ulicy i Joey przyglądała się, jak od strony pasażera wysiada z niego kobieta o chłopięcym wyglądzie, trzydziestoparoletnia, z jasnobrązowymi włosami obciętymi do linii brody, ubrana w bluzę z kapturem i dżinsy. Stanęła przy tylnych drzwiach, przez które wygramolił się młody chłopak, mniej więcej czternastoletni, podobny do niej jak dwie krople wody. Następnie od strony kierowcy wysiadł dość przystojny starszy mężczyzna, wysoki i długonogi, w pogniecionej błękitnej koszulce polo i ciemnych dżinsach, z krótkimi ciemnymi włosami, siwiejącymi na skroniach. Podszedł do bagażnika i z czarującym brakiem wysiłku wyjął z niego dwie średniej wielkości walizki. Jedną wręczył synowi, płaszcze i reklamówkę podał żonie, po czym wszyscy troje przeszli przez ulicę i weszli do żółtego domu.

Joey ruszyła dalej po schodach. Obraz przystojnego starszego mężczyzny wracającego z rodziną po świątecznej przerwie znikał już z jej świadomości.

PROTOKÓŁ PRZESŁUCHANIA

Data: 25/03/2017

Miejsce: Komisariat policji Trinity Road, Bristol BS2 0NW

Prowadzący: Funkcjonariusze policji Avon & Somerset

POLICJA: To przesłuchanie jest nagrywane. Jestem detektyw Rose Pelham z komisariatu Trinity Road. Pracuję z zespołem do spraw ciężkich przestępstw. Czy może nam pani podać swoje pełne imię i nazwisko?

J.M.: Josephine Louise Mullen.

POLICJA: I pani adres?

J.M.: Melville Heights 14, Bristol BS12 2GG.

POLICJA: Dziękuję. A teraz czy może nam pani opowiedzieć o swojej relacji z Tomem Fitzwilliamem?

J.M.: Mieszka dwa domy dalej. Czasami podwoził mnie do pracy. Gawędziliśmy, jeśli wpadliśmy na siebie na ulicy. Znał mojego brata i szwagierkę.

POLICJA: Dziękuję. A teraz – czy mogłaby nam pani powiedzieć, gdzie pani była ostatniej nocy mniej więcej pomiędzy siódmą a dziewiątą wieczorem?

J.M.: Byłam w hotelu Bristol Harbour.

POLICJA: Czy była tam pani sama?

J.M.: Przeważnie.

POLICJA: Przeważnie? Kto jeszcze był tam z panią?

J.M.: [Cisza]

POLICJA: Pani Mullen? Czy może nam pani powiedzieć, kto jeszcze tam był? W hotelu Bristol Harbour.

J.M.: Ale on tam był tylko kilka minut. Nic się nie wydarzyło. To było tylko…

POLICJA: Pani Mullen. Nazwisko tej osoby. Bardzo proszę.

J.M.: To był… To był Tom Fitzwilliam.

ROZDZIAŁ 2

6 stycznia

Kilka dni później Joey ponownie ujrzała Toma Fitzwilliama. Tym razem na osiedlu. Wychodził z księgarni. Był ubrany w garnitur i rozmawiał z kimś przez komórkę. Pożegnał się z tą osobą, przycisnął palec do ekranu, by się rozłączyć i wsunął telefon do kieszeni marynarki. Kiedy skręcił w lewo, wychodząc ze sklepu, zobaczyła jego twarz, z wciąż utrzymującymi się resztkami uśmiechu. Uniesione kąciki ust nadawały jej inny kształt. Jeden wzniósł się wyżej od drugiego, podobnie jak brew. Dłoń powędrowała do przyprószonych siwizną włosów, kiedy rozwiał je wiatr. Uśmiech zmienił się w grymas i twarz znów przybrała inny kształt. Szczęka mu zesztywniała. Czoło się zmarszczyło. Powoli zamrugał. A potem już szedł w stronę swojego czarnego auta zaparkowanego po drugiej stronie ulicy. Klik, klik centralnego zamka, błysk świateł, długie nogi zgięte przy siedzeniu kierowcy. Odjechał.

Ale jego cień trwał w jej świadomości.

Alfie był zauroczeniem. Miesiącami przyglądała mu się w ośrodku wypoczynkowym, wymyślała historie o nim na podstawie strzępów informacji zbieranych od ludzi, którzy mieli z nim kontakt. Nikt nie wiedział, skąd Alfie pochodzi. Ktoś sądził, że mógł być pisarzem. Ktoś inny powiedział, że jest weterynarzem. Nosił wtedy długie włosy, ciemnorude, związane z tyłu w koński ogon, a czasami w męski kok. Miał małą rudą bródkę i wielkie, wysportowane ciało z tatuażami – różą pnącą się wzdłuż całego tułowia i parą skrzydeł na ramionach. Z pasa przewieszonego przez pierś często zwisała gitara. Kiedy pracował, rzadko wkładał koszulkę. Miał uśmiech dla każdego, pewność siebie i tupet.

W fantazjach Joey Alfie Butter był jakby nie z tego świata; przypisywała mu cechy istoty nadprzyrodzonej i próbowała sobie wyobrazić, o czym by rozmawiali, gdyby ich ścieżki mogły się kiedyś skrzyżować. A potem pewnego dnia zatrzymał ją za zapleczu ośrodka tuż przy pralni, spojrzał na nią z uwagą swymi lazurowymi oczami, uśmiechnął się i powiedział:

– Joey, mam rację?

Powiedziała, że tak, Joey.

– Ktoś mi mówił, że jesteś z Bristolu. To prawda?

Powiedziała, że tak, to prawda.

– Z jakiej okolicy?

– Z Frenchay.

Dźgnął palcem powietrze.

– Wiedziałem! – zawołał. – Po prostu wiedziałem! Przeczucie! Gdy ktoś powiedział, że jesteś z Bristolu, to od razu pomyślałem: dziewczyna z Frenchay. Musi być stamtąd. I miałem rację! Ja jestem chłopakiem z Frenchay!

Rany, westchnęła. O rany. Jaki ten świat mały – zauważyła. A potem go zapytała, do której szkoły chodził.

I okazało się, że Alfie ani nie miał cech nadprzyrodzonych, ani nie był nie z tego świata. Nie był też weterynarzem ani poetą, ani nawet nie grał dobrze na gitarze, za to był fenomenalny w łóżku i wspaniale przytulał. Dwa tygodnie po ich pierwszym spotkaniu miał jej imię wytatuowane na kostce. Powiedział, że w stosunku do nikogo nie czuł niczego podobnego, w całym życiu, nigdy. Ilekroć razem spacerowali, obejmował jej ramię swoją ciężką ręką. Ilekroć go mijała, przyciągał ją sobie na kolana. Powiedział, że pójdzie za nią na koniec świata. A potem, kiedy jej mama umarła i Joey oznajmiła, że chce wrócić do domu, odparł, że pojedzie za nią do Bristolu. Oświadczył się, gdy wróciła z pogrzebu matki. Dwa tygodnie później wzięli ślub.

Ale co zrobić z nieosiągalnym obiektem zauroczenia, kiedy go człowiek w końcu posiądzie? Czym się staje? Może powinno istnieć jakieś słowo na jego opisanie? Bo uzyskanie tego, czego się pragnie, ma swoje konsekwencje. Chodzi o to, że wszystkie te tęsknoty, marzenia i fantazjowanie pozostawiają ogromną wyrwę, którą może wypełnić tylko jeszcze więcej tęsknot, marzeń i fantazjowania. I może właśnie to leżało u podstaw nagłej i nieoczekiwanej obsesji Joey na punkcie Toma Fitzwilliama. Może pojawił się dokładnie w momencie, kiedy jej wewnętrzny świat fantazji potrzebował wypełnienia.

I gdyby nie pojawił się on, może byłby to ktoś inny.

ROZDZIAŁ 3

23 stycznia

Tom Fitzwilliam miał pięćdziesiąt jeden lat i był, zdaniem Jacka, absolutnie wspaniałym człowiekiem.

Nie żeby Joey pytała brata o opinię na temat ich sąsiada – ta została wygłoszona spontanicznie, à propos artykułu w lokalnej gazecie na temat nagrody, którą właśnie zdobyła miejscowa szkoła.

– Och, spójrz – powiedział znad gazety rozłożonej na kuchennym stole. – To nasz sąsiad, mieszka dwa domy dalej. – Wskazującym palcem postukał w zdjęcie. – Tom Fitzwilliam. Absolutnie wspaniały człowiek.

Joey zajrzała Jackowi przez ramię z na wpół umytym rondlem w jednej ręce i myjką do naczyń w drugiej.

– Ach – odrzekła. – Chyba go widziałam. Czarny samochód?

– Tak, właśnie. Jest dyrektorem naszej szkoły państwowej. „Superdyrektor”[1] – Jack zrobił palcami znak cudzysłowu w powietrzu. – Sprowadzony, żeby poprawić wyniki, bo urząd kontroli oświaty wydał złą opinię. Jego szkoła właśnie coś wygrała i teraz wszyscy go kochają.

– To miło – stwierdziła Joey. – A więc go znasz?

– Tak. Trochę. On i jego żona bardzo nam pomogli, kiedy mieliśmy tu prace budowlane. W ciągu dnia wysyłali nam esemesy, żeby nas powiadomić, co się działo, i uspokajali innych niezbyt uprzejmych sąsiadów, którzy irytowali się z powodu kurzu i hałasu. Mili ludzie.

Joey wzruszyła ramionami. Zdaniem Jacka wszyscy byli mili.

– No i co? – Zamknął gazetę i złożył na pół. – Jak ci poszło na rozmowie kwalifikacyjnej?

Joey przewiesiła ścierkę z boku zlewozmywaka.

– Było okej.

Złożyła podanie o pracę w Melville, słynnym butikowym hotelu i barze na osiedlu, na stanowisko menedżera. Uprzejma kobieta, która przeprowadzała z nią rozmowę, już w chwili, gdy weszła, mogła stwierdzić, że Joey się nie nadaje, a ta nie podjęła wysiłku, by ją przekonać, że jest inaczej.

– Trochę lepsza recepcjonistka – powiedziała teraz. – Plus cztery nocne zmiany w tygodniu. Nie, dziękuję.

Nie patrzyła na Jacka. Nie chciała widzieć jego reakcji na kolejny dowód, że jego młodsza siostra była kompletną niedojdą. Bardzo chciała tej posady. Hotel był piękny, właściciel miły, a wynagrodzenie dobre. Problem w tym, że tak naprawdę nie widziała siebie w tej pracy. Problem w tym… no cóż, problemem była ona. Miała prawie dwadzieścia siedem lat. Za trzy będzie miała trzydzieści. Była mężatką. Ale z jakiegoś powodu wciąż czuła się dzieckiem.

– W porządku – skonstatował, mechanicznie odwracając strony gazety. – Jestem pewien, że w końcu coś się znajdzie.

– Musi – odrzekła bez wielkiego przekonania.

A potem dodała:

– Jack, nie przeszkadza ci, że jesteśmy tu z Alfiem? Tak naprawdę?

Patrzyła, jak jej brat dobrotliwie przewraca oczami.

– Joey, na miłość boską. Ile razy muszę ci powtarzać? Uwielbiam mieć cię tutaj. I Alfiego też. To przyjemność.

– A Rebecca? Jesteś pewien, że tego nie żałuje?

– Nie ma nic przeciwko temu, Joey. Oboje nie mamy. Wszystko jest w porządku.

– Przysięgasz?

– Tak, Joey. Przysięgam.

Joey znalazła posadę trzy dni później. To była okropna, straszna praca, ale praca. Została teraz animatorką w zgiełkliwym centrum zabaw dla dzieci o nazwie Whacadoo. Służbowym strojem była tam wściekle żółta koszulka polo i czerwone spodnie. Wynagrodzenie niezłe, a godziny pracy w porządku. Kierowniczka, postawna lesbijka z fryzurą na jeża, miała na imię Dawn i Joey natychmiast ją polubiła. Mogło być o wiele gorzej, oczywiście, że tak. Wszystko zawsze może być gorzej. Ale tylko trochę.

Od wszystkich pracowników wymagano, żeby pierwszy tydzień spędzili na sali.

– Nikt tu nie usiądzie w biurze, dopóki nie wyczyści toalet w połowie zabawy dla trzydziestu ośmioletnich chłopców – oznajmiła Dawn ze srogim błyskiem w oku.

– To nie może być gorsze niż zmywanie z baru wymiocin i jagerbomb[2] po czternastogodzinnym wieczorze kawalerskim – odparła Joey.

– Pewnie nie – przyznała Dawn. – Pewnie nie. Możesz zacząć od jutra?

Wracając z rozmowy kwalifikacyjnej, Joey zatrzymała się na osiedlu i w przytulnym barze hotelu Melville zamówiła duży gin z tonikiem. Było zbyt wcześnie na gin z tonikiem. Mężczyzna siedzący dwa stoliki dalej jeszcze jadł śniadanie. Joey powiedziała sobie, że to okazja do świętowania, ale w rzeczywistości potrzebowała czegoś, co by stępiło jej strach i nienawiść do samej siebie.

Whackadoo.

Pozbawiona okien pieczara wypełniona nieprawdopodobnym hałasem i przykrym zapachem. Rozlane napoje i napady złości w betonowym piekle, gdzie przynajmniej raz dziennie jakieś dziecko robiło kupę do basenu z piłeczkami. Wzdrygnęła się i głośno przełknęła kolejny łyk ginu. Jedzący śniadanie mężczyzna przyjrzał się jej z ciekawością. Zamrugała, posyłając mu wyniosłe spojrzenie.

Tu, z dołu, widać było malowane domy, błyski koloru biegnącego wzdłuż szczytów wąskich georgiańskich okien. Kobaltowy niebieski domu Jacka i Rebekki, kanarkową żółć u Toma Fitzwilliama. Tam wyżej był inny świat. Ekskluzywny. A ona, niedojrzała kobieta pracująca w centrum zabaw dla dzieci: co, do licha, robiła tam na górze?

Spojrzała na swoje obgryzione paznokcie, zdarte buty, znoszone chinosy. Pomyślała o starych majtkach, które miała na sobie, rozpadającym się biustonoszu. Wiedziała, że już dwa miesiące temu powinna była pójść do fryzjera. Piła gin samotnie w czwartek w hotelowym barze, choć było jeszcze przedpołudnie. A potem pomyślała o sobie sprzed zaledwie pięciu miesięcy – opalonej i smukłej, ściskającej w rękach bukiet, o drobnym piasku między palcami nóg, słońcu świecącym z błękitnego nieba. Stała u boku Alfiego: młoda, piękna, w raju, zakochana.

– Jeszcze nie widziałam nikogo piękniejszego od ciebie – powiedziała jej szefowa, ścierając łzę z policzka. – Jesteś taka młoda, doskonała, taka czysta.

Włączyła telefon i przewinęła galerię, aż znalazła zdjęcia ze ślubu. Przez kilka minut była pogrążona we wspomnieniach najszczęśliwszego dnia w jej życiu, dopóki nie usłyszała, jak drzwi baru się otwierają i nie podniosła wzroku.

To był on.

Tom Fitzwilliam.

Dyrektor szkoły.

Zdjął marynarkę i zawiesił ją na oparciu krzesła, a skórzaną torbę na ramię położył na siedzeniu. Potem powoli, w sposób wskazujący zarówno na pewność siebie, jak i jej kompletny brak, ruszył w stronę baru. Barman zdawał się go znać. Przygotował mu lemoniadę i powiedział, że gdy jedzenie będzie gotowe, poda je do stolika.

Joey obserwowała, jak wracał na miejsce. Miał na sobie niebieską koszulę w subtelną kratkę. Zauważyła, że dolne guziki bardzo delikatnie napinały się na nieznacznej miękkiej wypukłości i Joey poczuła dziwną falę rozkoszy, podniecenie na widok nieokazujących skruchy konturów jego ciała, sugestii posiłków, z których czerpał przyjemność, i obaw zapomnianych nad butelką dobrego wina. Zdała sobie sprawę, że chce wsunąć palce pomiędzy te naprężone guziki, dotknąć, tylko na moment, miękkiego ciała pod spodem.

Ta myśl ją zaszokowała, lekko pozbawiła tchu. Joey skupiła uwagę na swoim ginie z tonikiem, świadoma, że jej szklanka jest prawie pusta, że pora wyjść. Ale nie chciała się ruszyć. Nie była w stanie. Obezwładniła ją nagle straszliwa, nieoczekiwana tęsknota. Odwróciła się nieco, by rzucić okiem na jego stopy, kostki, zmarszczony brzeg szarej bawełnianej skarpety, znoszoną cholewkę sznurowanych butów z czarnej skóry i dwa centymetry bladego ciała między skarpetką a skrajem nogawki spodni, które, jak zauważyła, powoli podciągnął, zanim usiadł.

Zawładnął nią zdumiewający fizyczny pociąg. Przeniosła wzrok z jego stóp na swoją pustą szklankę, a potem na zdjęcia w telefonie, który był naładowany już tylko w dwóch procentach, gotów zaraz paść. Ale nie mogła, po prostu nie mogła siedzieć tu, gapiąc się w pustą szklankę. Nie w tej chwili. Nie przed tym mężczyzną.

Wiedziała, że wyjmuje papiery z torby, przekłada je, wydobywa skądś długopis, trzyma go w jednej ręce z dala od siebie, pstryka, włączając i wyłączając, włączając i wyłączając, opuszcza, by zaznaczyć coś na kartce i znów odsuwa w bok. Pstryk, pstryk. Jedna stopa odbija się lekko od sklepienia drugiej.

Postanowiła, że wyjdzie, kiedy kelner przyniesie mu jedzenie. Właśnie tak zrobi. Kiedy będzie miał odwróconą uwagę.

Ekran sczerniał, telefon w końcu wyzionął ducha. Włożyła go do torebki i gapiła się w podłogę, dopóki barman nie zniknął na dźwięk dzwonka gdzieś za sobą i pojawił się za moment z czymś w rodzaju kanapki na drewnianej desce ułożonej wzdłuż wykwintnego kopczyka ziół i kędzierzawych listków. Zobaczyła, że Tom odsunął papiery, uśmiechając się szeroko do barmana.

– Dziękuję – usłyszała jego głos, chwytając kurtkę i przeciskając się między swoim krzesłem a stolikiem, niemal przewracając go z gorliwości, by wyjść niezauważoną.

– Wygląda wspaniale – dodał, kiedy przechodziła przez bar.

Jej ciężkie buty stukały głośno na płytkach podłogi w odcieniu gołębiej szarości, pasek torebki nie chciał trzymać się jak należy na ramieniu, a kiedy przechodziła obok niewielkiej wystawy ulotek informujących o targu rolnym na osiedlu, strąciła je, pociągając za sobą kurtką.

Barman zawołał:

– Proszę się nie przejmować, pozbieram je.

– Dziękuję – odparła.

Szarpnięciem otworzyła drzwi i wypadła na ulicę, ale tuż przedtem, dosłownie przez mgnienie, jej wzrok napotkał jego spojrzenie i coś straszliwego zaszło między nimi, coś, co mogłaby opisać jedynie jako wzajemną fascynację.

1. Funkcja w systemie brytyjskiej oświaty – dyrektor szkoły wysyłany przez władze do placówek z niskimi wynikami nauczania, aby wprowadził zmiany w celu ich poprawy. ↩

2. Jägerbomb – drink powstały po wrzuceniu kieliszka z likierem jägermeister do szklanki z Red Bullem. ↩

ROZDZIAŁ 4

26 stycznia

Joey wpatrywała się w Alfiego, który siedział na łóżku ze skrzyżowanymi nogami i otwartym laptopem balansującym na kolanach. Jego niegdyś długie rude loki były teraz krótkie, odrastały po brutalnym strzyżeniu maszynką, które sobie zadał po powrocie do Anglii, przez co jego głowa nagle wydawała się trochę za mała w stosunku do reszty ciała. Dolną część twarzy pokrywała mu szczecina czterodniowego zarostu. Miał na sobie szary podkoszulek z głęboko wyciętymi pachami, który eksponował większość jego tatuaży, i parę starych majtek z Gapa. Był wielki. Kawał chłopa. Nawet siedząc na tym trochę zbyt wielkim łóżku, wyglądał jak celtycki wojownik. Celtycki wojownik, który zapomniał się ubrać.

Przyglądała się jego twardemu ciału młodego mężczyzny. A potem pomyślała o miękkim, dojrzałym ciele Toma Fitzwilliama i zaczęła się zastanawiać, co z upływem lat stanie się z twardym ciałem Alfiego. Obrośnie tłuszczem czy stanie się żylaste? Czy to wciąż będzie Alfie Butter, gówniany gitarzysta, fantastyczny przytulacz, beznadziejny malarz i dekorator, romantyk o wielkim sercu, czuły kochanek? Czy ktoś inny? Jak to możliwe, że tego nie wiedziała? Że nikt nie potrafił jej powiedzieć? Że po prostu będzie musiała zaufać naturze, która doprowadzi wszystko do jakiegoś satysfakcjonującego zakończenia? Jak to możliwe?

Joey poczuła, że mózg jej puchnie i mąci się jej w głowie. Pomyślała o swoim okropnym służbowym stroju z Whackadoo, woni smażonych kawałków kurczaka w panierce i toalet dla chłopców. Pomyślała o Tomie Fitzwilliamie, o pstryk, pstryk, pstryk jego długopisu. Przypomniała sobie uczucie, które ją ogarnęło w barze i którego pozbycie się zajęło jej większą część popołudnia i wieczór. Pomyślała o matce, o jej braku, o stracie i nagle poczuła, że wszystko okropnie wymyka jej się spod kontroli.

– Dobrze się czujesz? – zapytał Alfie, spoglądając na nią z zaciekawieniem.

– Mhm.

– Na pewno?

– Tak – odparła, zmuszając się do uśmiechu. – Oczywiście. Być może mam drobny, malutki kryzys związany z gównianą pracą i tęsknotą za Ibizą, ale nic większego.

– Chodź tutaj – powiedział, otwierając szeroko wielkie, pokryte piegami ramiona. – Przytulę cię i go odegnam.

Zgodziła się, chociaż jakaś jej część chciała krzyknąć: „Wiesz, że przytulanie to nie zawsze właściwa odpowiedź”. Jednak kiedy poczuła na sobie jego ramiona, ciepły oddech na czubku swojej głowy, pomyślała, że być może nie jest to odpowiedź, ale z pewnością jest to lepsze od kolejnego pytania.

Wracając nazajutrz do domu, Joey zatrzymała się w sklepie na rogu. Po pierwszym dniu w nowej pracy była mocno wkurzona gburowatością ludzi, hałaśliwością dzieci, brakiem słonecznego światła, samą długością dnia. Pragnęła wrócić do domu, wziąć prysznic, włożyć spodnie do biegania i bluzę z kapturem i wypić filiżankę herbaty. Ale przede wszystkim miała ochotę na wino. Mnóstwo wina.

Kiedy skręciła w sklepową alejkę z alkoholami, zobaczyła żonę Toma Fitzwilliama. Zaraz, jak jej było na imię? Jack je wymienił, ale nie mogła sobie przypomnieć. Jakoś na „N”, pomyślała. Kobieta włożyła rękę do witryny ze schłodzonymi napojami, aby wyjąć butelkę zimnej wody mineralnej. Miała zaczerwienioną twarz, włosy spocone i związane z tyłu. Była ubrana w błyszczące czarne legginsy i czarny dopasowany top, który odsłaniał odrobinę żylaste, przetrenowane ciało. Na nadgarstku miała ciemnoróżowe urządzenie do pomiaru aktywności fizycznej, na stopach śnieżnobiałe sportowe buty.

Odwróciła się nieco, czując na sobie spojrzenie Joey. Uśmiechnęła się lekko, po czym zabrała butelkę do kasy po drugiej stronie sklepu. Joey słyszała ją aż tutaj, gawędzącą z kasjerką. Mówiła poprawnym językiem, z delikatnym północnym akcentem przy niektórych słowach. Powiedziała kasjerce, że właśnie znów zaczęła biegać, że to noworoczne postanowienie po tym, jak rok wcześniej pęknięta kostka uniemożliwiła jej trening. Cudownie było, wyznała, znów uderzać stopami o asfalt. Kiedy nie biegała regularnie, zawsze popadała w zły nastrój. Dwie mile dziennie odświeżały umysł, stwierdziła, wprawiały w ruch trybiki w mózgu.

Joey wyjrzała zza rogu alejki z płatkami zbożowymi, by przyjrzeć się bliżej kobiecie, którą Tom Fitzwilliam wybrał na żonę. Wydawała się zwiewna, podobna do elfa. Wszystko w niej było subtelne, faliste, jakby została narysowana zaostrzonymi ołówkami. Joey była niewysoka, ale żona Toma wyglądała wręcz jak lalka, z włosami delikatnymi niczym pajęczyna i małym zaokrąglonym nosem. Joey wyobraziła sobie, jak te drobne ręce obejmują jego miękką talię. Zastanawiała się, jak często uprawiali seks. Wyobraziła sobie nagle tę małą jak dziecięca zabawka kobietkę siedzącą okrakiem na jej wielkim, przystojnym mężu, z głową odrzuconą w tył.

Chwyciła butelkę czegoś taniego z nakrętką i szybko zaniosła ją do kasy. Kiedy wracała na wzgórze w stronę malowanych domów, tuż przed sobą zobaczyła żonę Toma, przypominającą ludzika z zapałek, ściskającą butelkę z wodą i kulącą ramiona przed ostrym styczniowym wiatrem.

A tam, wysoko w górze, w bladym tle okna na ostatnim piętrze domu Fitzwilliamów dostrzegła drobny promień światła, czyjś ruch, opadającą ciężką zasłonę i nagłą ciemność.

ROZDZIAŁ 5

27 stycznia

Freddie Fitzwilliam wyłączył cyfrową lornetkę, opuścił zasłonę i przetoczył się z powrotem w biurowym fotelu na kółkach przez całą sypialnię, od okna do komputera. Dywan przecinał teraz błyszczący ślad, wskazujący na liczne przejażdżki, które odbył z jednej strony pokoju na drugą. Tu na górze, w pokoju na poddaszu, z rozległym widokiem na osiedle, dolinę rzeki i rozciągający się poniżej krajobraz, był panem samego siebie. Cyfrowa lornetka – gwiazdkowy prezent od mamy i taty – zrewolucjonizowała jego życie. Teraz mógł stąd wyraźnie zobaczyć ulicę Jenny Tripp. Widział też mrożone szkło w oknie łazienki Bess Ridley, które od czasu do czasu migotało i jaśniało, sugerując obecność za nim nagiego ciała. Widział, jak Jenna i Bess spotykają się co rano przed domem tej pierwszej w swoich okropnych szkolnych strojach Akademii: króciutkich spódniczkach i z gołymi nogami nawet w styczniowym chłodzie, jak obejmują się ramionami, dzieląc ze sobą słuchawki czy plotkując. Widział nawet, o jakim smaku Pringles jedzą.

Freddie nie chodził do Akademii, gdzie jego ojciec był dyrektorem. Uczęszczał do prywatnej szkoły dla chłopców znajdującej się po drugiej stronie miasta, do której droga zajmowała mu co rano pół godziny marszu. Mieszkał w Melville od roku i jednego miesiąca, odkąd pewnego ranka obudził się w swoim starym domu w Mold i usłyszał, że przeprowadzają się do Bristolu, że za tydzień i nie, nie wrócą. Jego tata był szychą wśród dyrektorów szkół. Rząd posyłał go po całym kraju do placówek wymagających zastosowania „specjalnych działań”, szkół, które znalazły się na granicy zamknięcia, bo były tak cholernie beznadziejne. Ta okazała się tak cholernie beznadziejna, że musieli wylać z pracy starego dyrektora i kazać mu opuścić stanowisko tego samego dnia: miało to coś wspólnego ze sprzeniewierzeniem szkolnych funduszy. Coś naprawdę paskudnego.

Z początku Freddie nienawidził nowego miejsca. Jego szkoła była do niczego; wyglądała jak więzienie, a śmierdziała jeszcze gorzej. Nauczyciele byli starzy i bardzo brytyjscy, nie tak jak w jego starej szkole, gdzie uczyli głównie młodzi Europejczycy. Lubił nauczycieli z Europy. Mógł robić na nich wrażenie, rozmawiając z nimi w ich ojczystych językach. Uwielbiali to. Najgorsze przewinienie uszłoby mu na sucho, gdyby pochlebił nauczycielowi, powiedzmy, w płynnym hiszpańskim.

Freddie potrafił mówić w sześciu językach: francuskim, hiszpańskim, niemieckim, włoskim, mandaryńskim i walijskim. Walijski podłapał, gdy mieszkali w Mold, pozostałych nauczył się sam. Potrafił też naśladować około dwudziestu różnych akcentów do tego stopnia, że miejscowi nie byli w stanie stwierdzić, że jest obcy. Po ukończeniu uniwersytetu zamierzał dołączyć do MI5. Rodzice zawsze mu powtarzali, że rząd pokochałby takiego bystrego małego sukinsyna jak on i Freddie był skłonny się z nimi zgodzić. Co innego mógłby robić z całą tą inteligencją, z tą wiedzą, z nieustannym wrzeniem w jego genialnym mózgu? Trzeba to gdzieś skierować. I, oczywiście, cyfrowa lornetka (i Smartwatch ze szpiegowskim aparatem fotograficznym, i szpiegowskie okulary, i szpiegowskie oprogramowanie wbudowane w Samsunga Galaxy) odgrywały rolę w scenariuszu pod hasłem „Freddie-będzie-szpiegiem”, który on i jego rodzice pisali przez prawie piętnaście lat.

I z początku właśnie do tego ich używał.

Wobec braku jakichkolwiek przyjaciół i prawdziwego pragnienia ich posiadania mniej więcej ostatni rok Freddie spędził na sporządzaniu dossier, które nazwał Kroniki Melville, a które było czymś w rodzaju quasi-gazety lokalnej opisującej miejscową społeczność. Relacjonował w niej wydarzenia w Lower Melville widziane z jego punktu obserwacyjnego na ostatnim piętrze domu. Rejestrował wizyty gości w hotelu Melville – pewnego razu widział, jak wchodziła tam Cate Blanchett. Wcale, ale to wcale nie rzucała się w oczy. Odnotowywał spacerowiczów z psami – Siwy mężczyzna ze sznaucerem miniaturowym wyszedł z domu o 20.00, wrócił o 20.27 – i biegaczy – dwie kobiety w średnim wieku z wielkimi siedzeniami wyszły z domu o 7.30, wróciły o 8.45, kupiły drogie chipsy z delikatesów. Katalogował sporadyczne naruszenia prawa – ktoś wyprowadzający psa nie sprzątnął po nim kupy, niezliczone przypadki podwójnego parkowania lub parkowania na zygzakowatej linii przed przejściem dla pieszych, przynajmniej trzy kradzieże w sklepach, z których jedna zakończyła się tym, że właściciel gonił sprawcę aż na drugą stronę osiedla, zanim omal nie dostał ataku serca.

Jednak ostatnio Freddie odkrył zmianę w swoich zainteresowaniach i ich przesunięcie poza obszar szarej codzienności. W końcu ile razy można notować, że siwowłosy mężczyzna wyszedł na spacer ze sznaucerem miniaturowym, zanim przestanie to być interesujące. Freddie stwierdził, że obecnie większość jego uwagi zajęło zapisywanie zachowań dziewczyn. To było dziwne, bo Freddie nigdy ich nie lubił. Nigdy. W rzeczywistości ta niechęć była jedną z jego cech charakterystycznych. Założył, że nielubienie dziewczyn było w jego ustawieniach domyślnych.

Ale najwyraźniej nie.

Jenna i Bess były zdecydowanie najładniejszymi dziewczynami na osiedlu. Jenna wysoka, o sportowej sylwetce, jedwabistych ciemnych włosach i całkiem sporym biuście. Bess drobna, z jasnymi włosami, które wyglądały na naturalny blond i które nosiła krótko obcięte, z grzywką zasłaniającą oczy. Były starsze od Freddiego, chodziły do jedenastej klasy, podczas gdy on do dziesiątej. Teraz większość czasu zajmowało mu rejestrowanie tego, co robiły. Wiedział, w które wieczory miały zajęcia pozaszkolne, kiedy lekcje wychowania fizycznego, jaką kawę w Starbucksie najbardziej lubiły, jak często zmieniały kolczyki.

Tak, Jenna i Bess zdecydowanie zostały jego ulubienicami. Ale teraz pojawił się ktoś nowy. Kilka tygodni temu wprowadziła się do niebieskiego domu dwa numery niżej i była bardzo ładna. Pierwszy raz zobaczył ją w restauracji hotelu Melville na osiedlu, kiedy jadł tam obiad z mamą i tatą. Ona przyszła z jakimś mężczyzną, wielkim i groźnie wyglądającym, z ostrzyżonymi maszynką rudymi włosami i tatuażami, które prześwitywały przez materiał koszuli. Freddie usłyszał najpierw ją, jej akcent z Bristolu, głośny śmiech. Zaciekawiony odwrócił głowę o kilka stopni, by sprawdzić, kto to. Piła wino ubrana w powiewną bluzkę. Miała pełne usta, duże białe zęby, platynowe włosy związane w luźny kok, złote kolczyki w kształcie kół i drobne stopy w krwistoczerwonych zamszowych butach z frędzelkami. I tak właśnie ją nazwał, próbując tymczasem znaleźć sposób, by dowiedzieć się, jak naprawdę ma na imię.

Nazwał ją Czerwone Buty.

Teraz ją obserwował. Przyglądał się, jak wysiada z autobusu na osiedlu, potem zgubił ją na chwilę, by znów ujrzeć idącą na wzgórze parę metrów za jego mamą. Przybliżał obraz coraz bardziej, aż miał ją przed oczami dostatecznie blisko, by spostrzec, że wyglądała okropnie. Kiedy załadował film do laptopa, zrobił jeszcze większe zbliżenie i na jednej z klatek pod obszerną, brzydką kurtką zobaczył żółty T-shirt. Powiększył ten fragment: było tam znajome żółto-czerwone logo Whackadoo. Mijał Whackadoo codzienne rano w drodze do szkoły, wielki żółty żużlobetonowy budynek, przed którym stał ogromny plastikowy tukan. To było miejsce dla dzieci czy coś w tym rodzaju.

Chryste, pomyślał, Czerwone Buty pracuje w Whackadoo. Co to za gówniana praca? Zachował film w ściśle tajnym folderze. Nikt w jego domu nawet w połowie nie był na tyle sprytny, by móc go odkryć. Potem zszedł po schodach, by zapytać mamę, co będzie na kolację.

ROZDZIAŁ 6

3 lutego

Jenna Tripp zrzuciła z nóg czarne sportowe buty, rozwiązała nylonowy krawat, położyła plecak u stóp schodów, ściągnęła gumkę z końskiego ogona, czubkami palców rozmasowała obolałą skórę głowy i zawołała mamę.

– Tu jestem!

Zajrzała przez drzwi do salonu.

Mama siedziała na brzegu skórzanej sofy, z laptopem na stoliku kawowym przed sobą, z jednej strony mając notatnik ekranowy, z drugiej telefon. Jej jasnozłociste włosy były sczesane do tyłu i związane. Ładnie wyglądała z odsłoniętą twarzą. Widać było subtelne krzywizny struktury kostnej, cień wgłębień poniżej kości policzkowych, delikatność linii szczęki. Jako nastolatka na krótko została modelką. Oprawione zdjęcie, na którym prezentowała bikini na smaganej wiatrem plaży, wisiało na ścianie przed pokojem Jenny. Obejmowała się ciasno rękami (podobno to był listopad) i uśmiechała, unosząc twarz ku niebu. Była czystą radością.

– Sprawdź na zewnątrz, dobrze? – powiedziała teraz, ssąc e-papierosa i wypuszczając gęstą smugę przesyconej zapachem jagód mgły. – Widzisz niebieskiego lexusa? Jeden z tych hatchbacków?

Jenna westchnęła i odsunęła zasłonę. Rozejrzała się w lewo i w prawo po niewielkim zakręcie, przy którym stał ich domek, a potem spojrzała na mamę.

– Nie ma niebieskiego lexusa – stwierdziła.

– Jesteś pewna?

– Tak – powtórzyła. – Jestem pewna. Stoi tam niebieski ford focus, ale to jedyny niebieski samochód.

– Och, to wóz Mike’a. W porządku.

Nie dopytywała mamy o niebieskiego lexusa. Wiedziała, co ta o nim myśli. Opuściła zasłonę i poszła do kuchni. Zagotowała wodę w czajniku i zrobiła sobie niskokaloryczną gorącą czekoladę, do której wrzuciła garstkę pianek marshmallow (ostatnio dowiedziała się, że mają zaskakująco mało kalorii), po czym czekoladę, szkolny plecak i komórkę zabrała do swojego pokoju. Po drodze przystanęła, by przyjrzeć się zdjęciu mamy. Frances Tripp. Albo Frankie Miller, pod którym to nazwiskiem była znana w czasach modelingu i aktorstwa. Wróciła do imienia Frances jako dwudziestoparolatka, kiedy wyszła za tatę Jenny i zaczęła uczestniczyć w kampanii na rzecz praw zwierząt. Powiedział, że to doda jej powagi. Jenna żałowała, że nie znała dziewczyny ze zdjęcia, beztroskiej piękności z wiatrem we włosach i błękitem nieba odbijającym się w błyszczących oczach. Sądziła, że by ją polubiła.

– A przy okazji! – Dziewczęcy głos matki podążył za nią po schodach na półpiętro.

– Tak?

– Wymieniłaś żarówkę przy lustrze do makijażu?

Jenna zawahała się na chwilę, ramiona jej opadły.

– Nie – powiedziała, chociaż w pewnym sensie łatwiej byłoby potwierdzić.

– No tak – odrzekła mama. – Dziwne. Bardzo dziwne.

Jenna otworzyła drzwi do pokoju, wślizgnęła się do środka i zamknęła je za sobą, by nie dać się wciągnąć w dalszą rozmowę o żarówce przy jej lustrze do makijażu. Na Snapchacie w telefonie miała wiadomość od Bess. Było to zdjęcie, na którym jej przyjaciółka trzymała przy twarzy lokalną gazetę i robiła minę, jakby całowała zdjęcie pana Fitzwilliama na ósmej stronie. Wokół ich obojga narysowała różowe serduszko. Jenna cmoknęła z dezaprobatą. Doprawdy, co jest nie tak z tą dziewczyną? Pan Fitzwilliam był taki stary.

– On ma charyzmę – powiedziała kiedyś Bess. – A przy tym ładnie pachnie.

– Skąd wiesz, jak pachnie?

– Staram się wąchać, kiedy jestem blisko. I robi to coś…

– Co? – zapytała Jenna.

– To coś z długopisem. Pstryka. – Bess udała, że włącza długopis.

– Pstryka nim?

– Tak. To seksowne.

– Nawdychałaś się kleju, koleżanko, słowo daję.

Teraz odpisała na wiadomość Bess: Jesteś na amfie.

Bess odpowiedziała sekwencją emotikonów z kryształkami. Jenna się uśmiechnęła i odłożyła telefon na szafkę nocną, żeby go naładować. Bess była najlepszą na świecie przyjaciółką, najlepszą, jaką kiedykolwiek miała. Były jak siostry. Jak bliźniaczki. Znała Bess od czterech lat, odkąd rodzice się rozeszli, a ona wyciągnęła krótszą zapałkę i przeprowadziła się z mamą do Lower Melville, gdy tymczasem jej brat Ethan został z tatą w Weston-super-Mare. Nie żeby coś złego było w Lower Melville. W domku (albo tym, co mama Jenny tak nazywała, a co w rzeczywistości było podniszczonym powojennym szeregowcem o ścianach pokrytych tynkiem kamyczkowym) jej mama dorastała. Podczas gdy domek pozostawał jak zawsze obskurny, osiedle wokół niego się zmieniło. Dzieciaki w szkole uważały, że Jenna należy do eleganckiego towarzystwa, bo tam mieszka. Jakże bardzo się myliły.

– Jen!

Zamknęła oczy na dźwięk głosu matki dobiegającego na górę.

– Jenna!

– Tak!

– Sprawdź tył domu, dobrze? Powiedz mi, czy ten mężczyzna nadal siedzi w oknie.

Jenna wciągnęła powietrze i trzymała je w płucach tak długo, jak mogła.

– Po co?

– Wiesz po co.

Wiedziała po co, ale czasami chciała, żeby mama znalazła słowa dla wyjaśnienia tych obsesji. Miała nadzieję, że może uświadomi sobie niedorzeczność tego, co mówi.

Wypuściła oddech, postawiła kubek z gorącą czekoladą i uklękła na łóżku. W oknie z tyłu domu zwróconego ku krańcowi ich ogrodu dostrzegła mężczyznę. Siedział bokiem, zaabsorbowany czymś na ekranie przed sobą. Obserwowała, jak podnosi filiżankę do ust, bierze łyk, odstawia ją, szybko przeciąga ręką z tyłu po szyi, a potem zaczyna poruszać palcami na klawiaturze.

– Nie! – odkrzyknęła do matki. – Nikogo tam nie ma. Żadnego mężczyzny.

Zapadła nagła cisza, wypełniona, jak Jenna przypuszczała, nie poczuciem ulgi, ale rozczarowaniem.

– To dobrze – odparła matka po chwili. – Dobrze. Daj mi znać, jeśli wróci.

– Dam.

– Dzięki, kochanie.

Telefon Jenny zapikał. Kolejna wiadomość na Snapchacie od Bess. Zdjęcie pana Fitzwilliama z gazety i jego twarz pokryta śladami szminki, które Bess zrobiła pocałunkami.

Jenna uśmiechnęła się i wysłała kolejną wiadomość.

Jesteś bardziej szalona od mojej mamy.

ROZDZIAŁ 7

Na ósmej stronie lokalnej gazety widniało zdjęcie Toma Fitzwilliama. Stał przy wejściu do Akademii z rękami założonymi na brzuchu, wąski niebieski krawat miał lekko przekrzywiony przez wiatr. Patrzył twardo w obiektyw z na wpół skrywanym uśmiechem. Nagłówek donosił: „SUPERDYREKTOR STAWIA CZOŁO GANGOM”.

Joey nie czytała towarzyszącego zdjęciu artykułu. Jej uwagę zbyt mocno pochłaniały najdrobniejsze szczegóły fotografii: żółty pasek smyczy na jego szyi. Przymglony błysk wąskiej złotej obrączki na serdecznym palcu. Sposób, w jaki spodnie bez skórzanego paska trzymały się, nieco luźno, tuż nad kośćmi biodrowymi. Uniesiony podbródek. Spadzistość szerokich ramion. Włosy w lekkim nieładzie spowodowanym przez ten sam wiatr, który przesunął mu krawat. I to, jak stał w pełnym i absolutnym poczuciu panowania nad swoim otoczeniem.

Moja szkoła. Moje dzieciaki. Moja odpowiedzialność.

Tom Fitzwilliam.

SUPERDYREKTOR.

Czubkiem wyciągniętego palca dotknęła obrysu jego brzucha i w zamyśleniu głaskała fotografię, wspominając sugestywne spojrzenia, które wymienili przed tygodniem, kiedy wychodziła z baru hotelu Melville. Wtem podskoczyła, czując czyjąś dłoń na swojej talii i nagły powiew ciepłego oddechu przy szyi. To był Alfie, pachnący dziennym snem i nieświeżym T-shirtem.

– Cholera, Alf, przestraszyłeś mnie!

– Przepraszam, aniele.

Otoczył Joey ramieniem od tyłu i wtulając twarz w zgięcie jej szyi, mocno przywarł do niej ustami.

– Mm – mruknął, wdychając jej zapach. – Pachniesz wspaniale, zajebiście.

– Nie pachnę wspaniale. Pachnę chipsami i bździnami chłopców.

– Nie – zaprzeczył, przesuwając dłonią z przodu jej okropnych elastycznych spodni i wsuwając ją pod krawędź majtek. Dotyk jego palców tuż po tym, jak z zadumą wpatrywała się w zdjęcie Toma, niemal pozbawił ją tchu. – Pachniesz swoimi hormonami.

Przykryła jego rękę swoją i przycisnęła ją mocniej do siebie.

– A jak pachną moje hormony?

– Pachną jak miód. – Objął Joey swoją wielką suchą dłonią i kołysał się z nią z boku na bok. Słowa wpadały w rozgrzaną przestrzeń między jego ustami a jej skórą. – I letni deszcz. I przyjęcia urodzinowe. I łapki kociąt. I gorący piasek. I… – Przerwał i objąwszy ją drugim ramieniem, przyciągnął do siebie tak blisko, że stali się niemal jedną istotą. – Jak ty – dokończył. – Po prostu ty.

Wtedy obróciła się w jego ramionach i mocno go pocałowała. A potem szybko, desperacko pociągnęła po schodach przez dwie kondygnacje dzielące kuchnię do ich pokoju, pozostawiając gazetę otwartą na kuchennym stole i oczy Toma Fitzwilliama wpatrzone w sufit.

– Wiesz co? – odezwał się potem Alfie. Głowa Joey była wsunięta pod jego ramię, ich ręce splecione.

– Nie – odparła. – Powiedz.

– Pewnie pomyślisz, że to szaleństwo.

Przeciągnęła opuszką palca po pokrywających jego tors pędach pnącej róży, aż po ich ciasno zwinięte koniuszki.

– Przekonaj się.

Przerwał i zamilkł na bardzo długą chwilę. Dostrzegła lekki rumieniec na jego twarzy i odwróciła się, by na niego spojrzeć.

– O co chodzi, Alf?

– Wiem, że jesteśmy małżeństwem dopiero kilka miesięcy, i wiem, że znamy się zaledwie od niedawna, i że oboje wciąż jesteśmy bardzo młodzi, ale co myślisz o tym, żebyśmy zaczęli starać się o dziecko?

Joey poczuła banieczki histerycznego śmiechu unoszące się z dna żołądka i przełknęła je.

– Alf – powiedziała, biorąc go za rękę. – Boże. To znaczy… Tak. Może pewnego dnia. Ale musimy uporządkować swoje sprawy. Znaleźć odpowiednią pracę. Jakieś mieszkanie. Naprawdę nie sądzę, że teraz jest na to czas.

Alfie wyglądał na zakłopotanego.

– Ale powiedziałaś, pamiętasz, tej nocy, kiedy poszliśmy na plażę Cala d’Hort z taką dobrą trawą od tego Francuza, przypominasz sobie? I rozmawialiśmy o przyszłości. Prawda? I powiedziałaś coś w rodzaju: „Bardzo bym chciała być młodą mamą”.

Joey zamrugała i pokręciła głową.

– Nie powiedziałabym tego.

– Ale powiedziałaś. Pamiętam to bardzo wyraźnie, bo to była ostatnia rzecz, jakiej bym się spodziewał, że powiesz, bo jesteś taka, cóż, bo byłaś, no wiesz, taka… – Przez chwilę machał ręką, szukając odpowiedniego słowa. – Niemacierzyńska.

Joey wzdrygnęła się, a Alfie przerwał na chwilę i oblizał usta.

– Nie. Nie, nie to. Nie jesteś taka. Ale jesteś po prostu, nie wiem, po prostu nie jesteś taka, jak te wszystkie dziewczyny, które znałem u siebie, te wszystkie, które dorastały, czekając na pierwszą szansę, żeby zajść w ciążę. Zawsze wydawałaś się mieć ważniejsze rzeczy do zrobienia.

– Ha! – Powstrzymywany śmiech Joey wyrwał się jak grzmot. – Ja! Ważne rzeczy!

Spojrzał na nią błękitnymi oczami, które spochmurniały z zakłopotania, i nagle zrobiło jej się go straszliwie żal. Przyłożyła dłoń do jego twarzy i objęła policzek.

– Nie – powiedziała. – Nie. Naprawdę nie jestem typem osoby, która ma ważne sprawy. Nadal próbuję zrozumieć, choćby czym są te ważne sprawy.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki