Książka powstała dzięki zapiskom i pamiętnikowi mojego brata Łukasza Karczmit.

Podziękowania

W pierwszej kolejności chciałbym podziękować mojej Mamie. Za to, że była przy mnie wtedy, gdy najbardziej tego potrzebowałem. Za to, że zawsze była, jest i będzie moim światełkiem w tej otchłani szaleństwa.

Tacie – za to, że został ze mną, choć nie zawsze między nami się układało.

Mojej najmłodszej siostrze, Martynce, dziękuję za jej uśmiech, jej wsparcie i te jej wampirze kiełki. Za wszystkie jej listy, przy których płakałem jak dziecko i zastanawiałem się, skąd w tym małym serduszku jest tyle miłości. A także za to, że pomogła tej książce powstać.

Mojej siostrzyczce, Karolci, dziękuję za to, że choć jako starszy brat byłem wredny i złośliwy, to kiedy tego najbardziej potrzebowałem, mogłem na nią liczyć.

Mojemu młodszemu bratu, Karolowi, dziękuję za to, że nigdy nie odmówił żadnej mojej prośbie. I za to, że teraz on zachowuje się jak mój starszy brat.

Dziękuję mojemu śp. Dziadkowi za to, że zawsze we mnie wierzył. Dziękuję mu za wszystkie spędzone wieczory, za to, że gdy byłem młodszy, zawsze przyjeżdżał rowerem na moje urodziny i imieniny niezależnie od pogody.

Dziękuję mojej Babci za to, że zawsze stawała po mojej stronie, za to, że zawsze mogłem do niej przyjść i u niej posiedzieć, a także za to, że po prostu jest.

Dziękuję Justynie Traczyk za wsparcie, za wszystkie listy i dobre serce. Bo dobre serce to dzisiaj skarb.

Łukaszowi Koładce chciałbym podziękować za to, że wytrzymał ze mną w celi. Za wszystkie teologiczne dyskusje, które prowadziliśmy, a także za to, że zalicza się do niewielkiego grona tych, którzy w życiu kierują się zasadami.

Rafałowi Kosteckiemu dziękuję za to, że mnie mile zaskoczył, i za to, że zawsze był ze mną szczery.

Bratu w wierze, Damianowi Rzepie, dziękuję za jego wiarę, pamięć i wsparcie.

Danielowi Ziarkowi za wspólne medytacje i treningi tajskiego boksu.

Piotrkowi Wieczorkowi za to, że odkrył w sobie szamana.

Sławkowi Wawrzynowskiemu za przydatne rady.

Marcinowi Bernatowi za wspólne treningi bokserskie i zapaśnicze, a także za parę dobrych wskazówek i te wszystkie sałatki greckie.

Za wspólne treningi dziękuję również Adrianowi Tarnowskiemu; choć były one brutalne, bardzo wiele z nich wyniosłem.

Dziękuję też Wujkowi Antkowi za to, że zawsze był tak pozytywnie nastawiony do świata.

Świadkom Jehowy, którzy odwiedzali mnie, dziękuję za Biblię i poświęcony czas.

Wstęp

Odwieczna wojna między siłami mroku i światłości jest faktem. Nie jest ważne, jakie wyobrażenie mamy o tych siłach, które od zarania dziejów ścierają się ze sobą. Każda religia na swój sposób stara się wyjaśnić zasady i reguły tej wojny. I choć nie ze wszystkimi teoriami musimy się zgadzać, to jedno jest pewne: ta wojna trwa nieustannie i niejednokrotnie jesteśmy wciągani w wir, tej niemającej początku i końca, walki. Każdy z nas któregoś dnia będzie musiał zdecydować, po której jest stronie. Przypadki nie istnieją, zbieg okoliczności to tylko słowo stworzone przez człowieka, tak naprawdę niemające odzwierciedlenia w otaczającej nas rzeczywistości. Każdy nasz czyn odbija się echem, żadne zdarzenie nie dzieje się z woli przypadku, wszystko to, co nas spotyka w zależności od sposobu, w jaki się do tego odniesiemy, ma wpływ na nasze dalsze losy…

Kilka słów wyjaśnienia

Część osób czytających te słowa może się w pewnym momencie pogubić. Ściślej mówiąc, chodzi o mój stosunek do śmierci zabitego przeze mnie człowieka i o moje wyrzuty sumienia. Nie toleruję sodomii. Pedały powinny być znaczone jak bydło. Zabiłem pedała, jednego chwastu mniej. Nie mam w związku z tym żadnych wyrzutów sumienia. Ale jest też druga strona medalu. Zabiłem człowieka, czyjegoś syna. Kim by ten syn nie był, to jednak rodzice go kochali. Ja bardzo kocham swoją mamę i wiem, że gdyby ktoś mnie zabił, niezależnie od tego, czybym na to zasłużył, czy też nie, moja mama by cierpiała. Ja jestem świadomy tego, że matka ofiary niczym mi nie zawiniła, a ja sprawiłem jej wiele bólu. A ofiara? Mogła prowadzić się inaczej, może żyłaby do dnia dzisiejszego. Istnieje też inny aspekt tego zagadnienia. Od momentu, kiedy zacząłem planować eksterminację sodomitów, do momentu, kiedy na Osiedlu Kombatantów wykonałem wyrok na jednym z nich, byłem cały czas kierowany przez jakąś zewnętrzną siłę. Cały czas otrzymywałem mniej lub bardziej pomocne wskazówki. Ktoś cały czas czuwał, abym nie zboczył z obranej przez siebie drogi. Byłem narzędziem, ale do tej pory nie wiem, czyje ręce mną kierowały. Chciałbym wierzyć w to, że od samego początku byłem siepaczem Boga, bardzo bym tego chciał. Ale równie dobrze mogłem być narzędziem w ręku diabła. Równie dobrze mogłem zostać perfidnie zwiedziony przez tego, który ze wszystkich sił przyćmiewa oczy wszystkim niepotrafiącym rozpoznać prawdziwej natury Boga. Nie wykluczam tego, że mogłem delikatnie zbłądzić. Ale to niczego nie zmienia. Nie jestem do końca pewny tego, czyich podszeptów słuchałem w 2006 roku. Jestem jednak pewny jednego. W areszcie śledczym w Krakowie zwróciłem na siebie uwagę Boga. W Krakowie zabiłem człowieka, a w areszcie śledczym wziąłem zakładnika. Spędziłem prawie rok w izolatkach. Parę razy próbowałem ze sobą skończyć. Zostałem zdradzony i zgnojony przez bliskiego mi człowieka. W czasie pobytu w izolatkach dostałem wiadomość o śmierci najbliższej mi osoby. Mając 24 lata, otrzymałem wyrok 25 lat pozbawienia wolności. Ponad trzy lata spędziłem w areszcie śledczym 500 kilometrów od domu. W małych ciasnych celach siedziałem z gośćmi, z którymi większość osób wolałaby nigdy się nie spotkać. Nie raz i nie dwa miały miejsce sytuacje, kiedy górę brała nie siła argumentów, ale argument siły. Rok 2006 jest dla mnie zagadką przynajmniej po części. Ale teraz nie jest to aż tak ważne, ponieważ teraz wykonuję wolę Boga. Jestem pewny tego, że teraz to On mnie błogosławi, to On wyznacza mi drogę i wskazuje cele. Dzisiaj wiem dokładnie, czego Bóg ode mnie oczekuje, nie wybrałby mnie, gdybym nie był w stanie sprostać Jego oczekiwaniom. Nie przejmuję się wyrokiem, bo wiem, że Bóg, skoro potrzebuje mnie na zewnątrz, nie pozwoli mi siedzieć bezczynnie. Dla mojego Boga żadna krata nie jest za mocna i żaden mur nie jest za gruby. Nie ma na ziemi takiej siły, która byłaby w stanie pokrzyżować plany Boga. A ja jestem częścią Bożego Planu. Bóg nigdy nie opuszcza tych, którzy mu wiernie służą.

„On sprawia, że staję na miejscach dla mnie wysokich.

Przyucza moje ręce do boju”.

Pierwsze przygody z bieluniem

Nie każdy pewnie wie, co to jest bieluń, a jest to bardzo ciekawa roślina. Jej kwiaty nazywane są „anielskimi dzwonami”. To zielone cudo rośnie na działkach, w parkach i ogrodach. Nie każdy pewnie wie, że jest to silny halucynogenny środek, „moc” tej rośliny drzemie w nasionach. Aztekowie uważali kukurydzę za świętą roślinę zasadzoną na ziemi przez bogów. Nie wiem, jak było naprawdę z tą kukurydzą, ale bieluń nie jest zwykłą rośliną, która tak po prostu rośnie sobie na ziemi. Pierwsze moje spotkanie z „nasionami bogów” miało miejsce w deszczowy, ponury dzień w szkole. Mój dobry kolega na jednej z przerw, kiedy paliliśmy papierosy za świetlicą, pokazywał mi foliowy woreczek z niepozornie wyglądającymi nasionami, nie zdawałem sobie wtedy sprawy z tego, że ten kolega, którego imienia z oczywistych względów nie podam, w tamtej chwili pełnił rolę Morfeusza z Matrixa. Wziąłem ten woreczek i wsadziłem do kieszeni, dopaliliśmy papierosy i udaliśmy się na lekcję. Przed wejściem do klasy usłyszałem jeszcze słowa Morfeusza: „Nie bierz więcej jak 30 naraz”. Lekcje się skończyły, a ja postanowiłem nie czekać na szkolny autobus. Postanowiłem sobie zrobić trzykilometrowy spacer, polną drogą. Po drodze odwiedziłem dziadka. Po tym jak wypiłem z dziadkiem herbatę i zjadłem usmażone przez babcię placki ziemniaczane, ruszyłem do domu. W drodze przypomniałem sobie o woreczku leżącym w mojej kieszeni, wyciągnąłem go i zacząłem zjadać nasionka. Przypomniały mi się słowa Morfeusza: „Nie jedz więcej niż 30”. Przełknąłem te, które miałem już w ustach. I zacząłem liczyć te, które miałem w woreczku. Stwierdziłem, że zjadłem chyba więcej niż 30. Schowałem resztę i ruszyłem w kierunku domu. Przez pierwsze kilka minut nie działo się nic. Potem zaczęło mi się robić trochę niedobrze. W pewnym momencie musiałem usiąść na przydrożnym kamieniu, czułem, że zbiera mi się na wymioty, a skronie pulsują. W ustach poczułem jakiś dziwny posmak, z przerażeniem stwierdziłem, że język mi zesztywniał i straciłem czucie w twarzy, poczułem też mrowienie w dłoniach i stopach. Skuliłem się na tym kamieniu i postanowiłem to przeczekać. W tym stanie nie dałem rady dalej iść. Nie wiem, jak długo siedziałem skulony na tym kamieniu, ale w końcu poczułem się lepiej i zdecydowałem się ruszyć. W pewnym momencie poczułem, że świat wokół mnie się zmienił, trudno to wytłumaczyć słowami, po prostu rzeczywistość uległa zmianie, z każdym krokiem i każdą minutą doświadczałem tego coraz mocniej. Pamiętam, że pierwsze, co do mnie dotarło, to dźwięk trawy, jej szelest był wyraźniejszy niż normalnie. Przyklęknąłem przy najbliższej kępie i nasłuchiwałem. To nie był szelest trawy, trawa śpiewała. Przysiadłem przy niej i słuchałem jak zaczarowany. Gdy trawa zaczęła nucić hymn Polski, zacząłem śpiewać razem z nią. Siedziałem i śpiewałem. Odechciało mi się iść do domu. Postanowiłem, że będę siedział na tym kamieniu, na którym siedziałem wcześniej. Podszedłem do niego bliżej i zauważyłem, że siedzi na nim niebieska żabka – była prześliczna. Nie chciałem jej niepokoić, więc usiadłem obok kamienia, wtedy ona zaczęła tańczyć, zaśmiałem się, zacząłem jej bić brawo i tańczyć z nią. Nie wiem, jak długo siedziałem na tej polnej drodze, do domu poszedłem, gdy niebieska żabka odfrunęła, a trawa zaczęła śpiewać tak cicho i niewyraźnie, że wreszcie przestałem słyszeć jej śpiew.

„Przypadki nie istnieją. Wspomnienia z celi”

Wydanie pierwsze, Gdynia 2015, ISBN 978-83-7942-406-1

© Karolina Karczmit, Martyna Karczmit i Novae Res s.c. 2015

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

Redakcja: Agnieszka Kołwzan

Korekta: Paulina Klas

Okładka: Krzysztof Urbański

Konwersja do EPUB/MOBI: InkPad.pl

Novae Res – Wydawnictwo Innowacyjne

al. Zwycięstwa 96/98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem

Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.