Mama połyka żarówkę

Moja siostra Marianka zapisała się do chóru. A właściwie to mama ją zapisała. Mama uwielbia muzykę i jest fanką włoskiego chóru dziecięcego Piccolo Coro dell’Antoniano. Dlatego kiedy wyczytała w gazecie, że w naszym mieście powstaje podobny chór, od razu zdecydowała, że jedno z nas będzie tam chodzić.

Padło na Mariankę, bo jest starsza i jest dziewczyną. Marianka się zgodziła i teraz dwa razy w tygodniu jeżdżą na Grochów. Najpierw sześć przystanków metrem, a potem trzynaście przystanków tramwajem.

Kiedy to usłyszałem, powiedziałem:

– Ja też chcę do chóru!

Mama zajaśniała, jakby połknęła żarówkę.

– Jesteś pewien, Michał? – zapytała. – To daleko i trzeba tam jeździć dwa razy w tygodniu.

– Właśnie o to mi chodzi! – wyjaśniłem.

Mama jest fanką Piccolo Coro, a ja jestem fanem pociągów. Nie mogłem przepuścić szansy na to, żeby dwa razy w tygodniu jechać sześć przystanków metrem, a potem trzynaście tramwajem. To dziewiętnaście przystanków w jedną stronę, czyli 38 tam i z powrotem.

Absolutna okazja!

– Dobrze! – powiedziała mama. – Możesz spróbować, jeśli tylko przejdziesz przesłuchanie.

– Jakie przesłuchanie? – zrzedła mi mina. – Będą mnie przesłuchiwać na policji dlatego, że chcę chodzić na chór?

– Nie na policji! – roześmiała się mama. – Przesłucha cię pani Karolina. Ta, która prowadzi zajęcia. Musi się upewnić, że masz słuch muzyczny, poczucie rytmu i tak dalej.

– A… na czym dokładnie to będzie polegało? – drążyłem.

– Och, nic wielkiego – mama machnęła ręką. – Pani Karolina poprosi cię, żebyś powtórzył za nią kilka melodii i zaśpiewał jakąś piosenkę. Na pewno sobie poradzisz!

Zacisnąłem zęby. Nie sądziłem, że moja miłość do pociągów będzie mnie kosztować aż tyle.

– To kiedy jedziemy? – zapytałem.

– W najbliższy poniedziałek – odpowiedziała mama. – Uprzedzę panią Karolinę, że mam nowego kandydata do chóru. Może zdąży przyjąć cię przed próbą…

– Michał w chórze? – Marianka parsknęła śmiechem, kiedy tylko to usłyszała. – Przecież tam chodzą same dziewczyny!

O jasna kiełbaska! Tego nie wiedziałem.

– Właśnie dlatego pierwszy chłopak bardzo się przyda! – ucięła mama. – Poza tym przestań go zniechęcać!

– Ja go wcale nie zniechęcam. Sam się zniechęci – stwierdziła moja ukochana siostra. – Wystarczy, że któraś z dziewczyn będzie chciała z nim porozmawiać!

– A dlaczego miałyby chcieć ze mną rozmawiać? – zaniepokoiłem się. – Myślałem, że w chórze się śpiewa!

Marianka nie odpowiedziała, tylko wydała to swoje parsknięcie, które przypomina dźwięk odkręcania butelki z napojem gazowanym.

Mogłem się na nią złościć, ale wiedziałem, że ma rację. Nie należałem do zbyt rozmownych osób. To znaczy w rzeczywistości nr 1. Bo w mojej głowie, czyli w rzeczywistości nr 2, wszystko wyglądało inaczej. Tam porozumiewałem się swobodnie z mnóstwem ludzi.

Ale kiedy trzeba było się odezwać do kogoś prawdziwego, zamurowywało mnie. Szczególnie jeśli tym kimś była dziewczyna. Ręce mi się pociły, w głowie miałem wygaszacz ekranu, a w gardle mokrą ścierkę.

Z powodu tej mojej milczkowatości dorobiłem się przezwiska „Ryba”. Tak mówili na mnie w szkole. Rodzicom też zdarzało się powiedzieć do mnie „Rybko”, chociaż wiedzieli, że tego nie znoszę.

– Nie martw się! – Marianna klepnęła mnie w ramię. – Jeszcze możesz zmienić decyzję i wymięknąć!

– Odczep się! – burknąłem.

– Jak ty mówisz do siostry? – tata, który właśnie wrócił z pracy, postanowił zaznaczyć swoją obecność.

– Normalnie – wzruszyłem ramionami. – Skoro mnie drażni, to niech się nie spodziewa dobrych manier. Ani w ogóle żadnych! – odwróciłem się na pięcie i w atmosferze potępienia odmaszerowałem do swojego pokoju.

W poniedziałek zaraz po szkole pojechaliśmy na ten Grochów. Jazda metrem i tramwajem była tak ciekawa, że trochę zapomniałem o czekającym mnie przesłuchaniu. Dopiero kiedy wysiedliśmy, zrozumiałem grozę sytuacji.

Marianka zwęszyła mój strach, bo zaczęła chichotać i stroić miny. Miałem ochotę kopnąć ją w piszczel. Po namyśle zostawiłem sobie ten argument na później.

Chór miał próby w domu kultury. Był to szary, niski budynek, który niczym specjalnym się nie wyróżniał. Tylko tablica przy wejściu informowała o tym, że mamy do czynienia z „placówką oświatową”. Wypatrzyłem na tej tablicy – wśród wielu regulaminów i ogłoszeń – zielony plakat z napisem: „Chór dziecięcy zaprasza do wspólnego śpiewania”.

Do środka prowadziły ciężkie, metalowe drzwi zamykane na trzy solidne zamki. Pomyślałem sobie, że takie drzwi wyglądają bardziej jak wejście do lochu, a nie do domu kultury. Potem mama nacisnęła klamkę i weszliśmy.

W mgnieniu oka otoczył nas tłum dziewczyn usiłujących przywitać się z moją siostrą. Korytarz był wąski, więc jedna od razu nadepnęła mi na stopę, druga popchnęła, a trzecia o mało nie urwała mi rączki od plecaka. W odruchu samoobronnym zacząłem przeciskać się do przodu, rozdając kuksańce na lewo i na prawo, aż wpadłem na jakąś panią stojącą w drzwiach do sali prób.

– Pani Karolino, tak mi przykro! – mama tarabaniła się za mną i jak zwykle przepraszała cały świat. – On nie chciał! Michał, przeproś, przecież wpadłeś na panią jak dzikus!

Spuściłem głowę i nie odzywałem się. Jak zwykle wszystko zepsułem. Po takim przywitaniu pani Karolina na pewno nie przyjmie mnie do chóru i będę mógł się pożegnać z moimi 38 przystankami dwa razy w tygodniu!

Zostaję przesłuchany

Dostępne w wersji pełnej

Pani Karolina śmieje się ostatnia

Dostępne w wersji pełnej

To, co oczywiste, przestaje być oczywiste

Dostępne w wersji pełnej

Robię postępy w przeszkadzaniu

Dostępne w wersji pełnej

Niechcący pomagam Ewie

Dostępne w wersji pełnej

Wszyscy śpiewamy do jednej bramki

Dostępne w wersji pełnej

Obchodzę urodziny z daleka

Dostępne w wersji pełnej

Dziewczyny odstawiają teatr

Dostępne w wersji pełnej

Tatiana napędza mi strachu

Dostępne w wersji pełnej

Uśmiecha się do mnie piosenka

Dostępne w wersji pełnej

Marianka się wykrusza, a ja wybucham

Dostępne w wersji pełnej

Pan Szpan pokazuje, na co go stać

Dostępne w wersji pełnej

Oliwka i Daria odnoszą sukces

Dostępne w wersji pełnej

Dokonuję dwóch odkryć naukowych

Dostępne w wersji pełnej

Kto inny się chowa, a kto inny zostaje znaleziony

Dostępne w wersji pełnej

Wszystko dzieje się między kichnięciami

Dostępne w wersji pełnej

Mama dowiaduje się, ile ma szczęścia

Dostępne w wersji pełnej

Zostaję magistrem uśmiechów

Dostępne w wersji pełnej

„Przychodzi koza do woza”

Dostępne w wersji pełnej

Rafał Witek
Michał i 38

© by Rafał Witek
© by Wydawnictwo Literatura

Okładka i ilustracje:
Joanna Kłos

Korekta:
Lidia Kowalczyk, Joanna Pijewska

Wydanie I

ISBN 978-83-7672-579-6

Wydawnictwo Literatura, Łódź 2018

91-334 Łódź, ul. Srebrna 41

handlowy@wydawnictwoliteratura.pl

tel. (42) 630-23-81

www.wydawnictwoliteratura.pl

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotował Karol Ossowski