© Copyright by Miasto Książek 2015

Tytuł: Aksamitny Królik

Autor: Margery Williams

Tłumaczenie: Daniel Dudek

Wydane przez Miasto Książek

www.miastoksiazek.pl

Ilustracje:

© cirodelia © Jeanette Dietl © LenLis (Fotolia.com)

Projekt graficzny okładki: MK Studio

Konwersja do EPUB/MOBI: InkPad.pl

Wydanie I

ISBN:

978-83-7954-051-8 (EPUB)

978-83-7954-052-5 (MOBI)

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości bez zgody wydawcy zabronione

Był sobie raz Aksamitny Królik i z początku wyglądał naprawdę bajecznie. Był grubiutki i puchaty, jak na królika przystało, z futerkiem w białe i brązowe łatki. Miał prawdziwe wąsy z niteczek, a jego uszka wyściełane były różową satyną. W bożonarodzeniowy poranek, gdy siedział wciśnięty na wierzchu świątecznej skarpety Chłopca, z gałązką ostrokrzewu między swoimi łapkami, wyglądał naprawdę uroczo.

W skarpecie były również inne prezenty: orzechy, pomarańcze, mała lokomotywa, migdały w czekoladzie czy nakręcana kluczykiem myszka, ale Królik był bez wątpienia najlepszym z nich wszystkich. Przez co najmniej dwie godziny Chłopiec był nim oczarowany, lecz później, gdy ciotki i wujkowie przyszli na kolację, pojawił się głośny szelest bibuły i rozpakowywania paczek, i w całym tym podekscytowaniu oglądaniem zupełnie nowych prezentów, Chłopiec zapomniał już o swoim Króliku.

Świąteczny poranek

Przez długi czas Królik mieszkał w szafce z zabawkami w pokoju dziecięcym i nikt specjalnie się nim nie interesował. Był nieśmiały z natury, a że był wykonany z aksamitu, niektóre droższe zabawki często mu dokuczały. Najbardziej wywyższały się zabawki mechaniczne, traktując wszystkich jak gorszych. Miały one różne nowoczesne funkcje i udawały, że są prawdziwe. Model łodzi, który przeżył już dwa sezony i stracił większość farby, podłapał ich odzywki i przy każdej okazji przypominał o swoim ożaglowaniu, rzucając technicznym słownictwem. Królik nie mógł mówić, że jest wzorowany na czymkolwiek, bowiem nie zdawał sobie sprawy, że istniały także prawdziwe króliki. Myślał, że wszystkie, tak jak on, są wypchane trocinami, a wiedział przecież, że trociny nie są już modne i wspominane w obecnych kręgach. Nawet drewniany lew, Tymoteusz, który został wykonany przez niesprawne już żołnierzyki i powinien mieć nieco szersze poglądy, wywyższał się, i udawał, że ma znajomości w rządzie. Pośród nich wszystkich, biedny mały Królik czuł się nieistotny i pospolity. Jedyną zabawką, która zwracała na niego uwagę i była dla niego miła był Zamszowy Koń.