Okładka

Strona tytułowa

Marta Dąbkowska

Sevile

Magia i miłość

Strona redakcyjna

Redakcja: Monika Pasek

Korekta: Beata Gorgoń-Borek

Okładka i strony śródrozdziałowe: Paulina Radomska-Skierkowska

Skład: Monika Burakiewicz

© Marta Dąbkowska i Novae Res s.c. 2014

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-7722-775-6

NOVAE RES – WYDAWNICTWO INNOWACYJNE

al. Zwycięstwa 96/98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.

Konwersja do formatu EPUB:

Legimi Sp. z o.o. | Legimi.com

Całej rodzinie i znajomym

oraz czytelnikowi, który gotów jest

poświęcić miłość dla magii.

I odwrotnie.

Prolog

Bo jak śmierć potężna jest miłość.

Biblia (Pnp 8,6)

Miłość.

Czym tak naprawdę jest?

Stworzenia takie jak my nie znają tego uczucia. Nie jesteśmy ludźmi. Nie znamy tak skomplikowanych emocji.

Ale istnieje jeden wyjątek.

Mój.

A w życiu każdego człowieka lub tworu takiego jak ja przychodzi moment, kiedy trzeba się poświęcić.

Ja najwyraźniej nie jestem na to gotowa.

Jedyne, czego mogę dokonać, to złożyć w ofierze kogoś innego zamiast siebie.

Rozdział I. Misja

Cel – zadanie, które wyznaczamy naszym marzeniom.

Ambrose Bierce

To, że musiałam zwracać się do Vincenta „pan”, już było wystarczająco skandaliczne i upokarzające. Miał kilka setek na karku, tak jak ja. Dajcie spokój! Facet, w dodatku taki jak on, nie zasługuje na to, by okazywać mu cześć!

On też za mną nie przepadał. Zresztą żaden z sevilów go nie trawił. Uważał nas za swoich poddanych. Dobra, miał większą moc niż my wszyscy razem wzięci. Tylko co z tego, jeśli nie umie jej odpowiednio wykorzystać? Byłabym trzy razy lepszym władcą niż on. Jestem tego pewna.

Przeszłam przez długi oświetlony korytarz prowadzący do sali tronowej. Dookoła latały jakieś małe stworki i zewsząd dobiegał ich cichutki śpiew. Ktoś powinien zamykać okna, których w całym pałacu było mnóstwo, żeby te świństwa nie mogły się tu dostać. Nic mnie tak nie irytowało, jak te upierdliwe wróżki.

Oczywiście nic poza Vincentem.

Hol był wyjątkowo długi. Idąc nim, zdążyłabym przemyśleć swój cały życiorys, choć przez te setki lat trochę się tego nazbierało.

Siedziałam tu już kilka wieków, a jeszcze nie przyzwyczaiłam się do tych dziwnych podłóg. Miałam wrażenie, że niebieski dywan zmienia się z każdym moim krokiem w obłoczki. Tak, wędrowałam wśród chmur.

I tu pojawia się pytanie: czy jesteśmy jak anioły?

Kiedy tu trafiłam, tak właśnie uważałam. Ale nie. Sevile zamieszkują przestrzeń, której jeszcze nikomu nie udało się zobaczyć ani zbadać. To sfera między Niebem a Piekłem, tuż nad Ziemią. Z tej perspektywy możemy spokojnie obserwować poczynania ludzi. No i cóż poradzić, że czasem lubimy wtrącać się w człowiecze życie.

Przerwałam rozmyślania, gdy przede mną, jak z mgły (w sumie nasz pan gustował w drogich cygarach), wyrosła ogromna brama. Zbudowano ją ze szkła, które było wyjątkowo grube i ciemne, tak by gość nie mógł ujrzeć niczego, co znajduje się po drugiej stronie. Czasem miałam ochotę walnąć w tę szybę z całej siły i zobaczyć, jak Vincent robi się czerwony na twarzy ze złości. Przychodziło mi także do głowy, by zbliżyć się do ramy i zrobić głupią minę. Chociaż nie jest powiedziane, że przez prawie czarne, otoczone gęstym jak mleko dymem szkło facet nie może nic zobaczyć. Miał tak wielkie umiejętności magiczne i był tak głupi, że możliwe, iż mógłby ich użyć do równie błahych celów, jak sprawdzenie, kto stoi po drugiej stronie drzwi. Jakby mu nie wystarczało, że za sekundę i tak się dowie.

Usłyszałam głos dobywający się gdzieś z zamglonego obszaru.

– Wejdź, Seleno.

No właśnie. Nie wspominałam nic o zaglądaniu na drugą stronę bramy?

Uchyliłam wrota.

Pomieszczenie nie wyglądało tak „niebiańsko” jak na zewnątrz. Było ogromne. Wszędzie mnóstwo drzwi i wielkie okna, przez które napływały promienie słoneczne i oświetlały ściany wyłożone złotem. Naprzeciw mnie na równie olbrzymim, błyszczącym i obłożonym aksamitnymi poduchami tronie siedział mój władca. Dookoła stało kilku strażników w luźnych białych szatach. Tak jak wszyscy sevile. Różnili się od nas tylko tym, że w ręku trzymali szable i dzidy.

Pokój także był wyjątkowo długi. Zanim doszłam do podwyższenia, na którym siedział Vincent, zdążyłam już kilka razy go powyklinać pod nosem.

Odgarnęłam swoje długie blond włosy do tyłu, odrzucając je na plecy. Zawsze czepiał się, kiedy nie mógł patrzeć nam w oczy, bo „kłaki mu przeszkadzają”. Miał wtedy jakieś zaburzenia mocy czy coś.

Dupek.

Gdy byłam już wystarczająco blisko, schyliłam lekko głowę. Musiałam wykonać ten ukłon. Co prawda, powinien wyglądać ździebko inaczej, przede wszystkim być niższy, ale ja starałam się, aby jego zasięg był jak najmniejszy.

– Podobno mnie wzywałeś, panie? – Poczułam w gardle wyraźne obrzydzenie przy ostatnim słowie.

– Mogłabyś hamować swoje myśli, kochanie. Przynajmniej tutaj.

Cholera. O czytaniu w myślach zapomniałam.

Na twarzy Vincenta zawitał ironiczny uśmieszek. To był wyraz twarzy, który widziałam u niego najczęściej. Zawsze miał chłodny ton głosu i zastanawiało mnie, czy umie okazywać jakiekolwiek emocje. Krótka ciemna bródka sprawiała, że wydawał się bardziej agresywny.

I przypominał kozę.

– Kogo ostatnio podglądałaś?

– W sumie to nikogo ważnego. – Sevile miały taki głupi zwyczaj obserwowania ludzi. I czasem wtrącać się w ich nudne życie.

Rozejrzałam się dookoła. Strażnicy w płachtach jak prześcieradła nawet nie drgnęli. Może to nie sevile, a posągi. Tak dla picu.

– Muszę cię zmartwić. Są prawdziwi i prawdziwie niebezpieczni.

Nienawidziłam, kiedy przewiercał mnie tym swoim nieznoszącym sprzeciwu wzrokiem. Gdy to robił, miałam wrażenie, że moje niebieskie oczy tracą kolor i zupełnie płowieją. Tak jakbym przeniosła się do innego, ponurego świata.

– Więc może jeszcze raz zapytam: kogo ostatnio podglądałaś?

Starałam się wytrzymać jego spojrzenie. Bycie sevilem wymaga od nas mnóstwa siły. I samokontroli.

– Już mówiłam. Nikogo ciekawego.

Nie odzywał się, czekając na kontynuację.

Westchnęłam.

– Podpatrywałam kilka dzieciaków, dwie babcie, studentów... Nikogo wartego uwagi.

– Może przy okazji doprowadziłaś do jakiegoś ciekawego zamieszania?

– Czy wszystkich tak przesłuchujesz?

Jeden z żołnierzy zrobił krok w moim kierunku. Vincent zatrzymał go jednak gestem dłoni i ponownie wyszczerzył zęby.

– Uwielbiam, kiedy jesteś taka bezczelna. Powinnaś się jednak trochę opamiętać.

Spuściłam głowę.

Zaczęłam go nienawidzić po naszym zerwaniu. Tak, kiedy przybyłam do tego świata, byliśmy parą. Zaopiekował się mną, gdy byłam najbardziej zagubiona i zdezorientowana. Jakiś wiek temu rozstaliśmy się. Dlaczego? Bo dowiedziałam się, że zajmował się w ten sposób każdą z sevilskich nowicjuszek.

– Przepraszam, panie.

– Więc?

– Nic szczególnego. Doprowadziłam do rozstania młodej pary i bójki na weselu. – Dokuczanie ludziom należało do naszych zadań.

– Cóż, widzę, Seleno, że przedkładasz problemy prywatne nad służbowe.

Zazgrzytałam zębami. Nie musiałam przecież kryć, że taka robota wcale mi nie odpowiada.

– Miałem ostatnio okazję podglądać takiego jednego... Będziesz musiała trochę namieszać w jego życiu.

– Mianowicie?

Klasnął w dłonie, a jeden z jego goryli wręczył mu srebrną obręcz. Wyglądała trochę jak hula-hoop. Była wykonana z czystego srebra i błyszczała niemiłosiernie. Prawdziwa gratka dla złodziei i srok. Ta obręcz jest naszym lustrem, w którym oglądamy ludzki świat.

Vincent machnął dłonią nad kołem i obrócił je w moją stronę. Powietrze wewnątrz urządzenia zafalowało, zaczęło parować i mienić się wszystkimi kolorami tęczy. Potem ukazały się bardzo wyraźne kształty.

Zobaczyłam mężczyznę przed trzydziestką z niedbale ułożonymi ciemnymi włosami i okularami w grubych białych oprawkach. Siedział przy stole i oglądał coś przez mikroskop, co chwila kręcąc śrubkami i naciskając różne guziczki, a potem robił notatki w zeszycie. Wyglądał jak młodsza wersja Einsteina.

Znajdował się w sterylnie czystym, białym pomieszczeniu. Dookoła stało mnóstwo dziwnych przedmiotów, których nazw ani właściwości nie znałam. Wyglądały podobnie jak mikroskop, przy którym siedział chłopak, tylko mniejsze, większe, więcej śrub, mniej przycisków...

Obraz zafalował, ponownie zmieniły się w nim kolory, aż w końcu zniknął.

– I? – spytałam obojętnym tonem.

– To Daniel Torres, dwadzieścia osiem lat, studiuje mnóstwo dziwnych naukowych kierunków na kilku uczelniach. Psychiczny i tyle. Ale wyjątkowo zorientowany. Bardziej niż inne istoty tego gatunku.

Naprawdę mnie to zainteresowało. Nie chciałam jednak dać Vincentowi satysfakcji. Rozglądałam się więc tylko i bawiłam pasmem włosów, nawet na niego nie patrząc. Starałam się robić wszystko, by nie myśleć o mężczyźnie, którego przed chwilą widziałam. Zbyt duże ryzyko, że mój władca to odczyta.

– Kilka sevilów miało już z nim do czynienia. I wszyscy się na niego skarżyli, nie mogli sobie poradzić.

– Czyżby nie był zadowolony z naszych usług? Jakże on tak mógł?! – odparłam z ironią w głosie. To gnębienie śmiertelników było dla mnie prawdziwą udręką.

Prychnął.

– Raczej chodzi o to, że ma zbyt wykształcony umysł. Ludzie przeważnie nie zauważają nas lub nie zwracają uwagi. On jednak używa większej części mózgu, który u innych... leży odłogiem. Nie wierzy w zbiegi okoliczności. Wszystko, co zrobią sevile, próbuje udowodnić naukowo.

No proszę. Robi się coraz ciekawiej.

– I co najgorsze, jest całkiem zdolny. Widać efekty jego pracy. Coraz częściej niepokoją go jakieś nieprawidłowości. Ostatnio badał stężenie powietrza. Jak się okazało, obecność sevila znacznie je zwiększa.

Wyczuwałam kłopoty. Jeżeli Daniel, czy jak mu tam, coś podejrzewał, to po prostu nie wtrącałabym się do jego życia i po problemie. Ale nie. „Król nad królami” musi być najmądrzejszy. On chce tego gościa pogrążyć.

– Trzeba zrobić coś, żeby te jego doświadczenia nic nie wykazały.

– A co ja mam do tego?

– No właśnie ty się tym zajmiesz.

Świetnie.

– Przecież sam mówiłeś, że za każdym razem, gdy w jego otoczeniu pojawia się sevil, on zbliża się do rozwiązania zagadki!

– Racja. Bada to, czego nie widzi, ale wyczuwa. A gdybyśmy jakoś sprawnie ominęli jedno z tych założeń?

Niefajnie. Coraz mniej fajnie.

Vincent zaśmiał się głośno.

– Przecież nie będzie badał dziwnych zjawisk, kiedy nie okażą się takie dziwne, bo je zobaczy, prawda? – wyjaśnił.

– Błagam. Powiedz, że źle cię zrozumiałam.

– Wręcz przeciwnie.

– Ale dlaczego ja?

– Cóż... – Skrzyżował ręce na piersiach, a kolorowe brylanciki przytwierdzone do jego długiej i ciemnej szaty lekko mnie oślepiły. Dlaczego był jedynym spośród sevilów, którego szata wyglądała inaczej? – Tak bardzo cię lubię.

Gadanie. Głośno westchnęłam i przetarłam dłonią twarz. Nawet jeśli nie chcę wykonać tej misji, muszę to zrobić. Nie chcę wiedzieć, jak Vincent każe nieposłusznych podwładnych. Dlaczego ten facet tak mnie nienawidzi i musi się na mnie mścić za przeszłość? To przecież on mnie oszukiwał, a nie ja jego. Ja byłam mu wierna. I niezmiernie głupia.

– Więc co mam zrobić?

– Cokolwiek. Sfałszuj wyniki badań. Zniszcz jego laboratorium. Zabij.

Dziwiło mnie, że takie słowa bez problemu przechodzą mu przez gardło. Zachowywał się zwyczajnie, jakby zamawiał hamburgera. Mnie ciężko było pomyśleć o zabójstwie.

– Kiedy mam zacząć?

– Teraz.

Rozdział II. Ludzkie uczucia

Bawisz się słowami. Upajasz się nimi. Słowami chcesz zastąpić normalne, ludzkie uczucia, których w tobie nie ma.

Andrzej Sapkowski

Sevile przeważnie pojawiają się na Ziemi jako niewidzialne postacie. Możemy szepnąć coś człowiekowi do ucha, zabrać klucz od piwnicy czy kopnąć go w tyłek. Przykładowo. Jednak żaden sevil nie trafił jeszcze do ludzkiego świata jako jeden z nich.

Miałam być pierwsza.

Miałam być człowiekiem.

To było niewiarygodne przeżycie, jednak trochę się obawiałam. Nie wiedziałam przecież, czego się spodziewać. Co prawda, dosyć długo już podglądałam śmiertelników i dobrze znałam niektóre ich zwyczaje, ale stać się jednym z nich?

Po rozmowie z Vincentem miałam dwa wyjścia: pójść sama lub z jego pomocą. Nasz władca mógł z nami robić, co chce. Dosłownie. Włącznie z wysłaniem na Ziemię. Ale nie miał już na nas wpływu w ludzkim życiu, mógł się tylko z nami kontaktować. Nie było takiej możliwości, żeby zaciągnął nas z powrotem do tego wymiaru. To mogliśmy zrobić sami. Do tego służył sevilom Łańcuch Mroku. To rodzaj medalionu, który każdy z nas nosi na piersi jako naszyjnik. Nigdy go nie zdejmowaliśmy. Po pierwsze: taka była zasada. Po drugie: nie wiem jak inni, ale ja czułam się bezpieczniej z tym breloczkiem. W zależności od charakteru i pochodzenia nasze amulety różniły się od siebie kształtem i kolorem.

– Przepuśćcie mnie – burknęłam do strażników zagradzających mi przejście. Z niechęcią przesunęli się w bok. Wyszłam na korytarz.

Ów Łańcuch w moim przypadku wygląda jak srebrny piorun. Nikt nigdy nie spytał mnie, dlaczego akurat grom. To w sumie dobrze, bo nie wiedziałabym, co odpowiedzieć. Taki już został mi przydzielony, gdy się tu dostałam. Nie miałam wyboru. Tak więc Błyskawica Mroku dostarcza mi kilku magicznych mocy, które mogę wykorzystać zarówno tu, jak i tam, na dole, u śmiertelników. Między innymi pozwala się teleportować na Ziemię i z powrotem.

Dawno jej nie używałam, ale wiedziałam, że kiedyś przyjdzie na to czas.

Niestety.

Wyszłam już poza pałac Vincenta. Od razu poczułam się lepiej, serio. Może to moja psychika, ale czułam się tam jak w więzieniu – przytłumiona i osaczona ze wszystkich stron.

Spokojnym krokiem przeszłam przez plac, na którym większość czasu spędzały bezrobotne sevile. W okolicy postawiono budynek z czymś w rodzaju kasyna. Takie urozmaicenie dla tych, co się nudzą. Jednak nic tu nie wygrywaliśmy. W naszej krainie pieniądze nie istnieją.

Ogólnie rzecz biorąc, jest nas na tyle dużo, że nie musimy pracować wszyscy naraz. Najwierniejsi poddani króla rzeczywiście robią to cały czas. Ale innym przydzielana jest obserwacja jednego człowieka na miesiąc. Średnio.

Tutaj za to mogliśmy odpocząć, porozmawiać ze sobą nawzajem albo właśnie pograć w salonach gier. Sklepów nie było, bo ich nie potrzebowaliśmy. Sevile nie jedzą i nie piją. Nigdy. A jeśli już, to tylko dla przyjemności. Nie z głodu czy pragnienia.

Minęłam dwie siedzące na ławce sevilki, które z zamiłowaniem oglądały swoje paznokcie, zachwalając różne odcienie różu.

– Hej, Selena! – zagadnęła mnie jedna z nich.

– Tak? – spytałam zaciekawiona. Przeważnie się do mnie nie odzywały. Nawet nie znałam ich imion.

Siedząca po prawej blondynka wyciągnęła przed siebie długą nogę, prawie wsadzając mi ją do nosa.

– Lepsza niedojrzała lilia czy blady rumieniec na mój mały paluszek?

Spojrzałam na nią lekko zdziwiona. Jedyne, o czym mogły mówić, to kolory lakierów do paznokci, na których ja kompletnie się nie znałam. Bo nic innego o tak dziwnych nazwach nie przychodziło mi w tym momencie do głowy.

Odsunęłam jej stopę od swojej twarzy i odpowiedziałam z naturalnym wyrazem twarzy.

– Proponuję różowe limo pod okiem.

Prychnęły na mnie, trochę poprzeklinały i poszły.

Jeśli chodzi o przyjaźnie – rzeczywiście istniały grupki osób, które chodziły za sobą krok w krok. Mięśniaki. Punki. Motocykliści. Plastiki. W moim notesie jednak brak jest jakichkolwiek kontaktów, jakiegokolwiek numeru. Nie mam przyjaciół. Nie mam nawet znajomych. Gadałam z kimś tylko wtedy, kiedy naprawdę musiałam. To przez mój charakter? Możliwe. Ale nie mam zamiaru udawać kogoś, kim nie jestem.

Co za ironia! Gdy dotrę na Ziemię, właśnie to będę musiała robić!

Ruszyłam w stronę jedynej pustej ławki w tym parku, stojącej pod drzewem. W ciemnościach. Gdzie nikogo nie było. Tak jak lubię.

Usiadłam wygodnie i z przymkniętymi powiekami wystawiłam twarz ku słońcu. Wiedziałam, że powinnam jak najszybciej wyruszyć do niejakiego Daniela, a jeśli nie zrobię tego jeszcze dziś, Vincent sam mnie wyśle. A to zapewne jest wyjątkowo bolesne. A nawet jeśli nie, to on już się postara, żeby było.

Otworzyłam oczy i rozejrzałam się dookoła. Kilka sevilów urządziło sobie piknik. Siedziały na puszystym czerwonym kocu w kratę, który rozłożyły na trawie, i zajadały się pieczonym kurczakiem. Skąd one go wytrzasnęły?

Chwyciłam Błyskawicę Mroku. Długo na nią patrzyłam, obracałam w palcach i gładziłam zagięte krawędzie. Czas działać.

Ścisnęłam łańcuszek w dłoni najmocniej, jak mogłam, a w głowie utworzyłam sobie obraz mężczyzny, którego widziałam w magicznej obręczy.

Moja szata zafalowała. Zrobiło mi się zimno, po skórze na całym ciele przeszedł dreszcz. Zapach, który mną owładnął, kojarzył mi się z łąką i milionem pięknych kolorowych kwiatów. Ten moment był cudowny. Szkoda tylko, że tak krótko trwał.

Po chwili poczułam dudnienie w uszach. Ból był nie do zniesienia. Miałam ochotę otworzyć oczy i zatrzymać się, gdziekolwiek teraz byłam.

Jednak kiedy wszystkie te emocje zniknęły, wiedziałam, że jestem już na miejscu.

Nagle ze wszystkich stron usłyszałam irytujący dźwięk. Zatrąbiły klaksony, zawarczały silniki.

Rozejrzałam się dookoła.

Sama nie wiedziałam, gdzie jestem. Jednak podglądałam ludzi na tyle często, że umiałam już nazwać to miejsce: skrzyżowanie. Domyśliłam się także, że to przedmieścia Nowego Jorku. Ale to tyle, co mogłam powiedzieć na ten temat.

Samochody swobodnie przejeżdżały przede mną, za mną, obok mnie, przeze mnie... Tak, nadal byłam niewidzialna.

Czyżby Vincent o czymś zapomniał? A może celowo nawalił?

Czy wspominałam już, że to dupek?

Kolejne auto przejechało przez moje wnętrze.

– Przepraszam – szepnęłam.

Kiedy coś przeze mnie „przechodziło”, nie odczuwałam żadnego bólu. Jedynie dziwne falowanie powietrza i ciepło.

Cóż, to było nawet przyjemne.

A ludzie? Nie wyglądali, jakby robiło im to jakąś różnicę. Z tego, co słyszałam, podczas przemieszczania się na wylot mojego ciała myśleli, że to lekki powiew wiatru. Albo dreszczyk. Traktowali to jak coś zupełnie normalnego.

No cóż. Dla nas wtapianie się między śmiertelników było całkowicie normalne. Emocje jak każde inne.

Przeszłam swobodnie wzdłuż ulicy, a potem pomiędzy samochodami stojącymi na parkingu i ruszyłam w stronę alejki parkowej. Nie było tu nawet śladu żywego ducha. Co nie znaczy, że nie dostrzegałam tu i ówdzie zbłąkanych duszyczek. Nie przypuszczałam, że na Ziemi jest tak dużo sevilów!

Było bardzo gorąco, prawdopodobnie sam środek lata. Ludzie nosili na sobie tylko skrawki materiałów zamiast ubrań. Widziałam nawet faceta w czapce z zamontowanym wiatraczkiem.

Technologia.

Oparłam się o spróchniały pień. Niby co miałabym teraz zrobić? Daniel i tak by mnie nie zobaczył. Może to i lepiej. Nie wzięłam szczotki, a podczas transportu zawsze robi mi się z włosów szopa. Poza tym nawet nie wiem, gdzie on mieszka. Mam błądzić po tym mieście i zapuszczać się do każdego mieszkania?

Zza drzew wystawały olbrzymie budynki i wieżowce. Nie chciałam wiedzieć, ile tam może być lokali. I ilu facetów przed trzydziestką.

– Au! – jęknęłam, kiedy coś twardego uderzyło mnie w głowę.

Rozmasowując guz, spojrzałam do góry, gdzie na długiej, cienkiej gałęzi tuż nade mną wiewiórka rozgryzała orzech. A dokładniej połówkę, która jej została, bo druga spadła mi na głowę kilka sekund wcześniej. Była śliczna. Taka puchata, ruda i... Puchata.

I co powinnam zrobić? Co ludzie robią z tymi stworzeniami? Mam ją zostawić w spokoju czy rzucić w nią skorupką? Może i prawdą jest, że podglądałam ludzi, ale niektóre aspekty ich życia po prostu pomijałam. Nie znam wszystkich ich zwyczajów i reakcji na bodźce. Sevile nie zajmowały się tak błahymi sprawami jak gryzonie. Nawet jeśli te ostatnie były takie śliczne.

Kilka metrów ode mnie stała kolejna ławka. Zwróciłam na nią uwagę, ponieważ zauważyłam tam dwóch młodych chłopców. Dzieciaki. Gdyby byli sevilami, mieliby dopiero jakieś dwie setki na karku. Ludzki wiek jednak liczy się nieco inaczej. Jeden z nich przysnął i lekko pochrapywał z głową opartą na ramieniu. Wyglądał jak aniołeczek. Jego kolega, tak przynajmniej mi się wydaje, podszedł do niego cicho i schylił się przy nogach śpiącego. Dopiero po chwili dostrzegłam, że związał mu sznurówki w gruby supeł. Potem podszedł z tyłu ławki i obudził przyjaciela. Ten zerwał się na równe nogi i przewrócił na beton. Otrzepał zdarte kolano i obydwaj poszli dalej, śmiejąc się pod nosem. Zabawa dziwna, ale żart świetny. Zapamiętam to.

W tym momencie poczułam wilgoć pod stopą. Poruszyłam palcami w górę i w dół i usłyszałam chlupot. Spuściłam wzrok.

Kałuża.

Pochyliłam się nad nią i zmąciłam powierzchnię kciukiem. Była taka zimna i mokra. W naszym wymiarze też jest woda, oczywiście, ale... Nie wiem. My odczuwamy ją w jakiś inny sposób. Nie tyle ciałem, co duszą.

Odskoczyłam, mało się nie przewracając, gdy na przezroczystej powierzchni zaczęły pojawiać się różne kształty i kolory. Najpierw zaczęła się mienić odcieniami niebieskiego, a potem uformowała się w niewyraźną, lekko rozmazaną twarz.

– Naprawdę nie masz nic lepszego do roboty niż ganianie rudego włochatego zwierzątka? – ironicznie spytał Vincent.

No tak. Wiedziałam, że umie kontaktować się z sevilami na Ziemi. Ale nie przypuszczałam, że to się odbywa w taki sposób.

Skrzyżowałam ręce na piersiach i prychnęłam.

– No już, kotku, nie denerwuj się tak. Chodź tu bliżej, musimy uzgodnić to i owo. No wiesz, jak masz postępować z Danielem.

Mogłam się odwrócić. Problem w tym, że spotkałaby mnie kara za nieposłuszeństwo.

Przybliżyłam twarz do kałuży.

Nagle zaczęły tworzyć się bąbelki wody i krążyć po całej jej powierzchni. Zataczały coraz większe koła. Kropelki cieczy rozpryskiwały się, jakby uderzały o stromy brzeg. Po mojej stronie kałuża była wyjątkowo głęboka, z drugiej zaś ukazało się suche dno. Tak jakby ktoś przechylił szklankę.

Miałam wrażenie, że ta woda zaraz chluśnie na moją szatę.

I rzeczywiście, byłam cała mokra. Tyle że właśnie tu mi coś nie pasowało. Sevile nie odczuwały czegoś takiego jak wilgoć.

Ziemia jest wyjątkowo dziwnym miejscem.

Ludzie są wyjątkowo dziwnymi istotami.

Uśmiech Vincenta wszystko mi wyjaśnił.

Teraz i ja stałam się człowiekiem. Moc, którą przed chwilą mi wysłał, dokończyła dzieła. Byłam śmiertelniczką.

– Możesz już działać – odparł i zniknął w falującej kałuży. Widziałam w niej już tylko piękną kobietę z blond włosami.

Początkowo się przestraszyłam, ale po chwili skojarzyłam to z lustrem, którym posługują się ludzie. Widzą tam swoje odbicie. Pamiętam, jak nieraz wtapiałam się w powłokę szkła i robiłam głupie miny. Rasa ludzka nieźle się tego bała.

Jeśli jestem człowiekiem, to mam swoje odbicie.

Jeśli to jest rodzaj lustra, widzę teraz siebie.

Kobieta uśmiechnęła się i pogładziła długie falowane loki. Niebieskie oczy zabłysły, a luźna biała szata do kostek zafalowała pod wpływem lekkiego wiaterku i ruchu ręką.

Nigdy nie widziałam siebie w ten sposób.

W sumie w ogóle... nigdy siebie nie widziałam.

Moja twarz w tafli nagle zmieniła się w męską. Krzyknęłam przerażona.

– No już, lala, rusz się – odezwał się Vincent i wskazał na budynek po drugiej stronie ulicy.