Tytuł oryginału: Genuine Fraud

Copyright © 2017 by E. Lockhart

This translation published by arrangement with Random House Children’s Books, a division of Penguin House LLC

Copyright © Wydawnictwo Poznańskie sp. z o.o., 2018

Redaktor prowadząca: Milena Buszkiewicz

Redakcja: Dawid Wiktorski

Korekta: Małgorzata Kryszkowska

Skład i łamanie: Klaudia Kumala

Projekt okładki: Christine Blackburne/MergeLeft Reps, Inc.

Adaptacja okładki i stron tytułowych: Dawid Czarczyński

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej: Dariusz Nowacki

Zezwalamy na udostępnianie okładki książki w internecie.

Wydanie elektroniczne 2018

eISBN 978-83-7976-840-0

CZWARTA STRONA

Grupa Wydawnictwa Poznańskiego sp. z o.o.

ul. Fredry 8, 61-701 Poznań

tel.: 61 853-99-10

fax: 61 853-80-75

redakcja@czwartastrona.pl

www.czwartastrona.pl

Dla wszystkich, których nauczono, że „dobry” znaczy cichy i grzeczny, oto moje serce z całym jego brzydkim chaosem i wspaniałą furią.

18

Zacznij tutaj:

TRZECI TYDZIEŃ CZERWCA 2017

CABO SAN LUCAS, MEKSYK

To był cholernie dobry hotel.

W pokojowym barku Jule znalazła chipsy i cztery różne czekoladowe batony. Wanna sama robiła bąbelki. W łazience nigdy nie brakowało grubych ręczników i mydła w płynie o zapachu gardenii. W lobby o czwartej popołudniu każdego dnia starszy pan grał Gershwina na zabytkowym fortepianie. Można było się zapisać na maseczkę z ciepłej gliny, jeśli nie miało się nic przeciwko dotykaniu przez obcych ludzi. Skóra Jule cały dzień pachniała chlorem.

Playa Grande Resort w Baja obfitował w białe zasłony, białe płytki, białe dywany i ogromne bukiety białych kwiatów. Obsługa wyglądała jak sanitariusze w swoich białych bawełnianych uniformach. Jule mieszkała w hotelu już prawie cztery tygodnie. Miała osiemnaście lat.

Tego ranka wybrała się na siłownię, żeby pobiegać. Założyła szyte na zamówienie buty, w kolorze morskiej zieleni i z granatowymi sznurówkami. Nie słuchała muzyki. Robiła interwały już niemal godzinę, kiedy jakaś kobieta weszła na bieżnię obok.

Nieznajoma nie miała jeszcze trzydziestu lat. Czarne włosy zebrała w kucyk na czubku głowy i spryskała obficie lakierem. Miała umięśnione ramiona i solidny tułów, jasnobrązową skórę i przyprószone różem policzki. Jej buty były starte na piętach i pochlapane błotem, już zaschniętym.

Na siłowni nie było nikogo innego.

Jule zwolniła do marszu, planując wyjść za minutę. Ceniła swoją prywatność, a poza tym i tak właściwie kończyła.

– Trenujesz? – zapytała nieznajoma. Pokazała na statystyki biegu Jule. – Do maratonu czy coś? – Akcent miała meksykańsko-amerykański. Pewnie mieszkała w Nowym Jorku i wychowała się wśród ludzi mówiących po hiszpańsku.

– Biegałam w szkole średniej. To wszystko. – Jule z kolei miała akcent brytyjski, nazywany „angielskim z BBC”.

Kobieta zmierzyła ją wzrokiem.

– Podoba mi się twój akcent – stwierdziła. – Skąd jesteś?

– Z Londynu. Dokładnie Saint John’s Wood.

– Ja z Nowego Yorku.

Jule zeszła z bieżni, żeby rozciągnąć czworogłowe.

– Jestem tutaj sama – przyznała się po chwili nieznajoma. – Zameldowałam się zeszłej nocy. Zarezerwowałam pokój na ostatnią chwilę. Długo już tu siedzisz?

– W takim miejscu nigdy nie jest się wystarczająco długo – odparła Jule.

– Więc co polecasz? Spośród tutejszych atrakcji?

Jule rzadko rozmawiała z innymi gośćmi hotelowymi, ale uznała, że nic się nie stanie, jeśli odpowie.

– Idź na nurkowanie. Widziałam zajebiście wielką murenę.

– Żartujesz. Murenę?

– Przewodnik zwabił ją przynętą z rybich wnętrzności, które miał w plastikowej butelce po mleku. Murena wypłynęła spomiędzy głazów. Musiała mieć ze dwa i pół metra. Była jasnozielona.

Nieznajoma zadrżała.

– Nie cierpię muren.

– No to daruj sobie, skoro tak łatwo cię przestraszyć.

Kobieta się roześmiała.

– A jak jedzenie? Jeszcze nic nie zamawiałam.

– Weź ciasto czekoladowe.

– Na śniadanie?

– No jasne. Jak poprosisz, przyniosą ci ze wszystkimi dodatkami.

– Dobrze wiedzieć. Podróżujesz sama?

– Słuchaj, muszę zmykać – rzuciła Jule, czując, że rozmowa zrobiła się zbyt osobista. – Narka. – Ruszyła w stronę drzwi.

– Mam obłożnie chorego ojca – ciągnęła dalej nieznajoma. – Teraz jego stan wreszcie się ustabilizował, a ja tak strasznie chciałam wyrwać się z domu, że nie zwracałam uwagi na koszty. Wydaję tutaj mnóstwo kasy, której nie powinnam wydawać.

– Na co cierpi twój ojciec?

– Stwardnienie rozsiane – odparła. – I demencję. Kiedyś był głową naszej rodziny. Wielki macho. Nie dawał sobie w kaszę dmuchać. Teraz jest powykręcanym ciałem przykutym do łóżka. Przez większość czasu nawet nie wie, co się z nim dzieje. Czasami pyta, czy jestem kelnerką.

– Cholera.

– Boję się, że go stracę, ale nienawidzę przy nim być. Kiedy umrze, a ja zostanę sierotą, wiem, że będę żałować tej wycieczki, rozumiesz? – Nieznajoma zatrzymała się i postawiła stopy po bokach bieżni. Wytarła oczy wierzchem dłoni. – Przepraszam. Rozgadałam się.

– Spoko.

– Idź, śmiało. Weź prysznic czy co tam. Może jeszcze na siebie wpadniemy.

Nieznajoma podciągnęła rękawy bluzki i spojrzała na cyfrowy odczyt bieżni. Na prawym przedramieniu miała poszarpaną bliznę, jakby ranę zadano nożem, nie tak równo jak w przypadku operacji. Musiała się za nią kryć jakaś historia.

– Słuchaj, lubisz quizy? – zapytała Jule wbrew rozsądkowi.

Uśmiech. Białe, ale krzywe zęby.

– Właściwie to jestem mistrzynią quizów z wiedzy ogólnej.

– Organizują je co drugi wieczór w salonie na dole – powiedziała Jule. – W sumie to straszna głupota, ale chcesz iść?

– W jakim sensie głupota?

– Pozytywnym. Jest zabawnie i głośno.

– Okej. Jasne.

– Super. Damy czadu. Będziesz się cieszyć, że pojechałaś na te wakacje. Ja jestem dobra z superbohaterów, filmów szpiegowskich, youtuberów, fitnessu, finansów, makijażu i pisarzy epoki wiktoriańskiej. A ty?

– Epoki wiktoriańskiej? Dickens na przykład?

– Coś w tym stylu. – Jule poczuła, że się czerwieni. Nagle przyszło jej do głowy, że to dziwny zestaw zainteresowań.

– Uwielbiam Dickensa.

– Serio?

– Serio. – Kobieta znów się uśmiechnęła. – Jestem dobra z Dickensa, gotowania, bieżących wydarzeń, polityki… Co jeszcze? O, wiem, z kotów.

– Doskonale. Quiz zaczyna się o ósmej w salonie przy głównym holu. Jest tam bar z kanapami.

– Ósma wieczorem. Jesteśmy umówione. – Nieznajoma podeszła do Jule i wyciągnęła rękę. – Możesz mi przypomnieć swoje imię? Ja jestem Noa.

Jule uścisnęła jej dłoń.

– Nie przedstawiłam się – odparła. – Ale mów do mnie Imogen.

Jule West Williams wyglądała znośnie. Rzadko nazywano ją brzydką, jednak też raczej nie piękną. Była niska, miała zaledwie metr pięćdziesiąt pięć, i zawsze chodziła z zadartą brodą. Włosy miała obcięte w stylu gamine i zafarbowane na blond, ale teraz wyszły jej już ciemne odrosty. Zielone oczy, jasna cera, jasne piegi. W większości ubrań nie było widać, jaką miała sylwetkę. Mięśnie Jule, zwłaszcza te w nogach, wyraźnie rysowały się pod skórą – jakby była bohaterką komiksu. Jej brzuch pod warstwą tłuszczu był twardy jak skała. Jule lubiła jeść mięso i czekoladę, uwielbiała sól i tłuszcz.

Wierzyła też, że im więcej wypoci na treningu, tym mniej wycierpi w walce.

Wierzyła, że najlepszym sposobem, by uniknąć złamanego serca, jest udawać, że się go nie ma.

Wierzyła, że to jak mówisz jest często ważniejsze niż to, co masz do powiedzenia.

Wierzyła też w filmy akcji, trening siłowy, potęgę makijażu, ćwiczenie pamięci, równe prawa oraz to, że z filmików na YouTube można się nauczyć miliona rzeczy, których na próżno szukać w college’u.

Gdyby Jule ci zaufała, powiedziałaby ci, że chodziła przez rok do Stanford dzięki stypendium z lekkoatletyki. „Przyjęli mnie” – tłumaczyła ludziom, których lubiła. „Stanford jest w pierwszej lidze. Dali mi pieniądze na opłacenie nauki, książek, wszystkiego.”

Co się stało?

Jule może wzruszyłaby ramionami. „Chciałam studiować literaturę epoki wiktoriańskiej i socjologię, niestety główny trener był zboczeńcem” – odparłaby. „Molestował wszystkie dziewczyny. Kiedy chciał spróbować ze mną, kopnęłam go, gdzie boli najbardziej, i rozgadałam wszystkim. Profesorom, studentom, gazetce szkolnej. Wrzeszczałam z całych sił, ale wiecie, co się dzieje ze sportowcami, którzy donoszą na swoich trenerów”.

Zaczęłaby wykręcać palce i spuściłaby wzrok.

„Pozostałe dziewczyny z drużyny wszystkiemu zaprzeczyły – wyjaśniłaby dalej. „Powiedziały, że kłamałam, a ten zboczeniec nikogo nie dotykał. Nie chciały, żeby o wszystkim dowiedzieli się rodzice, no i bały się utraty stypendium. I tak to się skończyło. Trener zachował pracę. Ja odeszłam z drużyny. Nie dostawałam już wsparcia finansowego. I tak mimo samych piątek wyleciałam ze szkoły”.

Po wyjściu z siłowni Jule przepłynęła kilka długości basenów i resztę poranka spędziła tak, jak to robiła często – siedząc w salonie biznesowym, oglądając filmiki z nauką hiszpańskiego. Wciąż była ubrana w strój kąpielowy, ale na nogi założyła sportowe buty w kolorze morskiej zieleni. Usta pomalowała różową szminką, a oczy srebrnym eyelinerem. Strój kąpielowy był jednoczęściowy, w kolorze metalicznego brązu, z kółkiem na piersi i głębokim dekoltem. Wyglądał mocno w stylu Uniwersum Marvela.

W salonie była klimatyzacja. Nikt nigdy tu nie przychodził. Jule położyła nogi na stoliku, założyła słuchawki i popijała dietetyczną colę.

Po dwóch godzinach nauki hiszpańskiego zjadła snickersa na lunch i zaczęła oglądać teledyski. Potańczyła chwilę, nakręcona kofeiną, śpiewając do szeregu obrotowych krzeseł w pustym pomieszczeniu. Tego dnia życie było zajebiste. Polubiła tamtą smutną dziewczynę uciekającą od chorego ojca, z ciekawą blizną i zaskakującym gustem książkowym.

Dadzą czadu na quizie. Wypiła kolejną colę. Sprawdziła stan makijażu i wyprowadziła kilka ciosów do swojego odbicia w oknie. Potem się roześmiała, bo wyglądała jednocześnie głupio i fantastycznie. Przez cały ten czas słyszała swój puls.

Barman z baru przy basenie, Donovan, był miejscowym. Kawał chłopa, ale o dobrym sercu. Przygładzone włosy. Ciągle puszczał oko do klientek. Mówił po angielsku z akcentem typowym dla Baja i znał ulubionego drinka Jule: dietetyczną colę ze shotem syropu waniliowego.

W niektóre popołudnia Donovan wypytywał Jule o jej dzieciństwo w Londynie. Jule ćwiczyła hiszpański. Rozmawiając, oglądali filmy na telewizorze nad barem.

Dzisiaj, o trzeciej po południu, Jule przysiadła na stołku w kącie, wciąż ubrana w strój kąpielowy. Donovan miał na sobie biały blezer z logo Playa Grande oraz T-shirt. Na karku zaczynały mu odrastać włosy.

– Jaki film? – zapytała, spoglądając na ekran.

– Hulk.

– Który Hulk?

– Nie mam pojęcia.

– Przecież sam włożyłeś DVD. Jak możesz nie wiedzieć?

– Nie wiedziałem nawet, że są dwa różne Hulki.

– Trzy. Czekaj, cofam to. Wiele Hulków, jeśli doliczyć telewizję, kreskówki i tak dalej.

– Nie wiem, który to jest Hulk, panno Williams.

Film leciał jakiś czas. Donovan umył szklanki i wytarł blat. Nalał szkockiej z sodą dla kobiety, która zabrała ją na drugi koniec basenu.

– To prawie najlepszy Hulk – oznajmiła Jule, kiedy odzyskała jego uwagę. – Jak się mówi na szkocką po hiszpańsku?

– Escocés.

– Escocés. Jaka jest najlepsza?

– Przecież ty nie pijesz.

– Ale gdybym piła.

– Macallan – odparł Donovan, wzruszając ramionami. – Mam ci nalać na spróbowanie?

Nalał do pięciu szklanek pięć różnych rodzajów drogiej szkockiej. Wyjaśnił jej różnicę między szkocką a whiskey i dlaczego zamawia się jedną, a nie drugą. Jule posmakowała każdej, ale nie wypiła zbyt dużo.

– Ta pachnie jak spocona pacha – powiedziała.

– Wariatka.

– A ta jak płyn do zapalniczek.

Pochylił się nad szklanką i powąchał.

– Może.

– A to psie szczyny – pokazała na trzecią. – Ale od takiego naprawdę wkurzonego psa.

Donovan parsknął śmiechem.

– A jak pachną pozostałe? – zapytał.

– Jak zaschnięta krew – odparła Jule. – I ten proszek, którego używa się przy sprzątaniu łazienki.

– Która najbardziej ci smakowała?

– Zeschnięta krew – powiedziała, wkładając palec do szklanki i próbując szkockiej jeszcze raz. – Jak się nazywa?

– To właśnie Macallan. – Donovan zabrał szklanki. – Ach, zapomniałem ci powiedzieć: jakaś kobieta wypytywała o ciebie. A może nie o ciebie. Mogła się pomylić.

– Jaka kobieta?

– Jakaś Meksykanka. Mówiła po hiszpańsku. Pytała o Amerykankę z krótkimi blond włosami, która podróżuje sama – wyjaśnił Donovan. – Wspomniała o piegach. – Dotknął swojej twarzy. – Na nosie.

– Co jej powiedziałeś?

– Że to duży ośrodek. Dużo Amerykanów. Nie wiem, kto zatrzymał się tu sam, a kto w towarzystwie.

– Nie jestem Amerykanką – oznajmiła Jule.

– Wiem. Dlatego powiedziałem jej, że nikogo takiego nie widziałem.

– Naprawdę to powiedziałeś?

– Tak.

– Ale mimo to pomyślałeś o mnie.

Przyglądał się jej przez chwilę.

– Tak, pomyślałem o tobie – odparł wreszcie. – Nie jestem głupi, panno Williams.

Noa wiedziała, że Jule jest Amerykanką.

To oznaczało, że Noa była policjantką. Albo kimś takim. Musiała być.

Cała jej gadka była tylko podstępem. Chory ojciec, Dickens, bycie sierotą. Noa wiedziała dokładnie, co powiedzieć. Rzuciła przynętę – „mój ojciec jest obłożnie chory” – i wygłodniała Jule od razu ją chwyciła.

Poczuła rumieńce na twarzy. Czuła się samotna i słaba, i zwyczajnie durna, że dała się złapać na teksty Noa. Wszystko było oszustwem, żeby Jule widziała w Noa powiernicę, nie adwersarza.

Jule poszła do swojego pokoju, starając się nie dać po sobie poznać zdenerwowania. Kiedy znalazła się w środku, od razu ruszyła do sejfu, żeby zabrać wszystkie kosztowności. Założyła dżinsy, buty i T-shirt, a potem wcisnęła jak najwięcej ubrań do swojej najmniejszej walizki. Resztę zostawiła. Na łóżku położyła studolarowy banknot dla Glorii, pokojówki, z którą czasami rozmawiała. Następnie pomaszerowała z walizką przez korytarz i wcisnęła ją za maszynę do lodu.

Kiedy wróciła do baru przy basenie, Jule powiedziała Donovanowi, gdzie schowała walizkę. Położyła na blacie dwudziestodolarowy banknot.

Poprosiła o przysługę.

Położyła kolejną dwudziestkę i podała instrukcje.

Jule rozejrzała się po parkingu dla obsługi i znalazła niebieskiego sedana, którego Donovan specjalnie zostawił otwartego. Wsiadła i położyła się na podłodze z tyłu, między porozrzucanymi torebkami i pustymi kubkami po kawie.

Miała godzinę, zanim Donovan skończy zmianę. Przy odrobinie szczęścia Noa nie zorientuje się, że coś jest nie tak, dopóki Jule nie będzie poważnie spóźniona na wieczorny quiz, może koło ósmej trzydzieści. Potem najpierw sprawdzi najbliższe loty i firmy taksówkarskie, zanim pomyśli o obsłudze hotelu.

W samochodzie było gorąco i duszno. Julie nasłuchiwała kroków.

Miała skurcz w ramieniu. Chciało jej się pić.

Donovan jej pomoże, prawda?

Na pewno. Już przecież ją krył. Powiedział Noa, że nie zna nikogo, kto odpowiadałby opisowi. Ostrzegł Jule i obiecał zabrać jej walizkę, a potem ją podwieźć. Zapłaciła mu za to.

Poza tym zaprzyjaźnili się.

Jule wyprostowała nogi, najpierw jedną, a potem drugą, a następnie znowu zwinęła się w kłębek w ciasnej przestrzeni za siedzeniami.

Pomyślała o tym, co ma na sobie, a potem zdjęła kolczyki i pierścionek z jadeitem, by schować je do kieszeni dżinsów. Siłą woli uspokoiła oddech.

Wreszcie usłyszała odgłos kółek prowadzonej walizki, a potem trzask zamykanego bagażnika. Donovan wślizgnął się za kierownicę, uruchomił silnik i wyjechał z parkingu. Jule cały czas leżała na podłodze. Na ulicy stało tylko kilka lamp. W radiu grał meksykański pop.

– Gdzie chcesz jechać? – zapytał w końcu Donovan.

– Gdziekolwiek w mieście.

– W takim razie jadę do domu. – Nagle jego głos stał się jakby drapieżny.

A niech to. Czy popełniła błąd, wsiadając do jego wozu? Czy Donovan należy do tych kolesi, którzy uważają, że jeśli dziewczyna prosi o przysługę, musi mu się oddać?

– Wysadź mnie kawałek od swojego domu – powiedziała mu ostrym tonem. – Poradzę sobie.

– Nie musisz mówić tego w ten sposób. Ryzykuję dla ciebie.

Wyobraź sobie przytulny dom na obrzeżach miasteczka w Alabamie. Pewnej nocy ośmioletnia Jule budzi się w ciemności. Czy właśnie słyszała podejrzany hałas?

Nie jest pewna. W domu panuje cisza.

Schodzi na dół w cienkiej różowej koszuli nocnej.

Na parterze przechodzi ją zimny dreszcz. W salonie ktoś narobił strasznego bałaganu, wszędzie leżą książki i papiery. W biurze jest jeszcze gorzej. Szafki z dokumentami zostały poprzewracane. Komputery zniknęły.

– Mamo? Tato? – Mała Jule biegnie z powrotem na górę, żeby zajrzeć do sypialni rodziców.

Ich łóżka są puste.

Teraz naprawdę się boi. Otwiera drzwi do łazienki i tam również ich nie ma. Biegnie na zewnątrz.

Na podwórku rosną wysokie drzewa. Mała Jule jest w połowie podjazdu, kiedy zdaje sobie sprawę, co widzi w kręgu światła ulicznej latarni.

Mama i tata leżą w trawie, twarzami do ziemi. Ich ciała są wygięte pod dziwnym kątem, a pod nimi zbiera się ciemna krew. Mama dostała w głowę. Zginęła od razu. Tata też bez wątpienia nie żyje, ale Julie widzi tylko rany na jego rękach. Musiał się wykrwawić. Leży wtulony w mamę, jakby w ostatnich chwilach życia myślał tylko o niej.

Jule biegnie z powrotem do domu, żeby zadzwonić po policję. Linia okazuje się odłączona.

Wraca na podwórko, chce się pomodlić, pożegnać z rodzicami, ale ich ciała nagle zniknęły. Zabójca je zabrał.

Nie pozwala sobie na łzy. Resztę nocy spędza, siedząc w tym samym kręgu światła latarni, a jej koszula nasiąka gęstniejącą krwią.

Przez kolejne dwa tygodnie mała Jule pozostaje sama w splądrowanym domu. Jest silna. Gotuje dla siebie i przegląda pozostawione dokumenty, szukając wskazówek. W trakcie lektury składa z kawałków życie pełne heroizmu, potęgi i sekretnych tożsamości.

Pewnego popołudnia siedzi na strychu, oglądając stare fotografie, kiedy w pokoju nagle pojawia się kobieta ubrana na czarno.

Nieznajoma robi krok do przodu, ale mała Jule ma świetny refleks. Rzuca nożykiem do otwierania listów, szybko i mocno, jednak kobieta łapie go lewą ręką. Mała Jule wspina się na stertę pudeł, chwyta belkę sufitową i podciąga się na nią. Przebiega po niej aż do okna w dachu, przez które przedostaje się na zewnątrz. Serce wali jej jak szalone.

Nieznajoma rusza w pogoń. Jule zeskakuje z dachu na gałęzie rosnącego obok drzewa i odłamuje ostry kijek, żeby użyć go jako broni. Trzyma go w ustach, schodząc na dół. Biegnie sprintem w krzaki, ale kobiecie udaje się postrzelić ją w kostkę.

Ból jest intensywny. Mała Jule nie ma wątpliwości, że to zabójczyni rodziców przyszła dokończyć zadanie – ale kobieta w czerni pomaga jej wstać i bierze się za opatrzenie rany. Wyjmuje kulę i nakłada środek antyseptyczny.

Owijając kostkę dziewczynki bandażem, wyjaśnia, że prowadzi rekrutację. Obserwowała ją przez ostatnie dwa tygodnie. Jule jest nie tylko dzieckiem wyjątkowo utalentowanych ludzi, ale też wyróżnia się inteligencją i silnym instynktem przetrwania. Nieznajoma chce szkolić Jule i pomóc jej w zemście. A ponieważ jest swego rodzaju zaginioną ciocią, zna sekrety, które rodzice ukrywali przed ukochaną córką.

W tamtej chwili zaczyna się niezwykła edukacja. Jule idzie do specjalnej akademii mieszczącej się w odrestaurowanej willi przy nowojorskiej ulicy, jakich wiele. Uczy się tam technik obserwacji, ćwiczy przewroty w tył i zdobywa umiejętność uwalniania się z kajdanek oraz kaftanów bezpieczeństwa. Nosi skórzane spodnie i wypycha kieszenie gadżetami. Uczęszcza też na lekcje obcych języków, sztuki kamuflażu, różnych akcentów, fałszerstwa oraz luk prawnych. Szkolenie trwa dziesięć lat. Po jego zakończeniu Jule staje się kobietą, której niedocenienie może się okazać fatalnym błędem.

Tak wyglądała historia pochodzenia Jule West Williams. Kiedy zamieszkała w Playa Grande, wolała tę opowieść niż cokolwiek innego, co mogłaby powiedzieć na swój temat.

Ciąg dalszy w wersji pełnej