DLA BLYTHE

Podziękowania

Składam serdeczne podziękowania trójce wspaniałych przyjaciół, z którymi mam przywilej współpracować: mojemu redaktorowi, Jasonowi Kaufmanowi, agentce literackiej, Heide Lange, i konsultantowi Michaelowi Rudellowi. Chciałbym także wyrazić ogromną wdzięczność wydawnictwu Doubleday, wydawcom moich książek na całym świecie i, oczywiście, Czytelnikom.

Powieść, którą trzymacie w rękach, nie powstałaby bez wspaniałomyślnej pomocy niezliczonych osób, które podzieliły się ze mną swoją wiedzą i umiejętnościami. Przekazuję Wam wszystkim wyrazy ogromnego uznania.

Żyć w świecie, nie rozumiejąc jego sensu,

to jak błąkać się po wielkiej bibliotece,

nie dotykając książek.

Odwieczna wiedza tajemna

FAKTY

W 1991 roku w sejfie dyrektora CIA umieszczono dokument, który spoczywa tam bezpiecznie do dziś. Tajemniczy tekst zawiera wzmianki o pradawnym portalu i nieznanym miejscu znajdującym się pod ziemią. Jest w nim również zdanie: Zostało to gdzieś ukryte.

Wszystkie instytucje pojawiające się na kartach tej książki istnieją naprawdę, m.in. masoni, Invisible College[1], Biuro Bezpieczeństwa, SMSC[2] oraz Instytut Badań Noetycznych.

Prawdziwe są również wszystkie rytuały, dzieła sztuki i pomniki, o których wspominam.

[1] Invisible College (ang.) – Niewidzialny College – grupa przyrodników będąca prekursorem londyńskiego Royal Society (Towarzystwa Królewskiego).

[2] SMSC – Smithsonian Museum Support Center – Centrum Wspierania Muzeum Smithsoniańskiego.

Prolog

Dom świątyni, godz. 23.33

Prawdziwą tajemnicą jest śmierć.

Tak było od zarania czasu: zawsze pozostawało tajemnicą, jak umrzeć.

Trzydziestoczteroletni adept wpatrywał się w ludzką czaszkę, którą trzymał w dłoniach. Czaszkę wydrążoną jak misa, wypełnioną winem czerwonym niczym krew.

Wypij – powiedział sobie. – Nie masz się czego bać.

Zgodnie z nakazem tradycji rozpoczął podróż odziany w rytualną szatę średniowiecznego heretyka prowadzonego na szubienicę. Luźne poły rozsunęły się, ukazując bladą pierś, lewa nogawka uniosła się ponad kolano, prawy rękaw odsłonił łokieć. Na szyi wisiała ciężka pętla, „sznur do wleczenia”, jak nazywali ją bracia. Tej nocy, podobnie jak ci, którzy składali świadectwo, miał na sobie strój mistrza.

Otoczyli go wszyscy członkowie bractwa przybrani w regalia[3]: w fartuchy z jagnięcej skóry, szarfy i białe rękawiczki. Na szyjach mieli ceremonialne klejnoty, które lśniły w słabym świetle jak oczy zjaw. Wielu z nich zajmowało wysokie stanowiska, lecz adept wiedział, że w tych murach doczesna władza nie ma żadnego znaczenia. Wszyscy są równi – są braćmi, których za sprawą przysięgi połączyła mistyczna więź.

Patrzył na członków tego niezwykłego zgromadzenia, zastanawiając się, czy ktoś z zewnątrz dałby wiarę, że wszyscy ci ludzie zbiorą się w jednym miejscu... i to w takim miejscu. Sala przypominała starożytną świątynię.

Prawda była jeszcze bardziej niewiarygodna.

Jestem w odległości zaledwie kilku przecznic od Białego Domu!

Ogromny gmach przy Szesnastej Ulicy pod numerem tysiąc siedemset trzydziestym trzecim, w północno-zachodniej części Waszyngtonu, był kopią pogańskiej świątyni – świątyni króla Mauzolosa, pierwotnego mauzoleum, miejsca, w którym po śmierci składano ludzkie szczątki. Głównego wejścia strzegły dwa siedemnastotonowe, odlane z brązu sfinksy. Wnętrze budynku tworzył bogato zdobiony labirynt sal, korytarzy, zamkniętych krypt i bibliotek. Znajdował się tam nawet otwór w ścianie, w którym widać było dwa ludzkie szkielety. Choć powiedziano mu, że każde pomieszczenie w tym gmachu ma swoją tajemnicę, wiedział, iż największe kryje wielka sala, w której klęczał z czaszką w rękach.

Sala świątyni.

Pomieszczenie zbudowane na planie kwadratu było olbrzymie. Sklepienie sięgające imponującej wysokości trzydziestu metrów wspierało się na kolumnach z zielonego granitu. Pod ścianami stały w kręgu rzędy krzeseł wykonanych z ciemnego rosyjskiego orzecha z siedzeniami obitymi ręcznie wyprawioną świńską skórą. Zachodnią stronę sali zdominował wysoki na dziesięć metrów tron, naprzeciwko którego ukryto organy. Ściany pokrywała mozaika starożytnych symboli, egipskich i hebrajskich, astronomicznych i alchemicznych oraz innych, których nie rozpoznawał.

Tej nocy salę świątyni oświetlał szereg precyzyjnie rozmieszczonych świec. Słabe światło wzmacniał jedynie blady promień księżyca wpadający przez duży otwór w suficie, odsłaniając najbardziej zdumiewający element pomieszczenia – potężny ołtarz wykuty z jednego bloku polerowanego, czarnego belgijskiego marmuru, usytuowany na samym środku.

Prawdziwą tajemnicą jest śmierć – przypomniał sobie.

– Nadszedł czas – wyszeptał głos.

Adept podniósł wzrok i spojrzał na dostojną postać w białej szacie, która przed nim stała. Czcigodny Wielki Mistrz. Ten dobiegający sześćdziesiątki mężczyzna był symbolem Ameryki, człowiekiem uwielbianym, silnym i niesłychanie bogatym. Jego niegdyś czarne włosy całkiem posiwiały, a twarz sugerowała błyskotliwy intelekt i władzę sprawowaną przez długie lata.

– Złóż przysięgę – powiedział Wielki Mistrz głosem cichym jak padający śnieg. – Dotrzyj do kresu wędrówki.

Podróż adepta, podobnie jak wszystkie podróże tego rodzaju, rozpoczęła się od pierwszego stopnia wtajemniczenia. Tamtej nocy, podczas podobnego rytuału, Czcigodny Wielki Mistrz zasłonił mu oczy aksamitną przepaską, przyłożył do piersi ceremonialny sztylet i zapytał:

– Czy uroczyście przysięgasz na własną cześć, wolny od chęci zysku lub innych niskich pobudek, dobrowolnie i bez przymusu dążyć do zgłębienia tajemnic i dostąpienia przywilejów naszego bractwa?

– Tak – skłamał.

– Przestrzegam cię, że karą za wyjawienie tajemnic, które zostaną ci powierzone, będzie natychmiastowa śmierć – ostrzegł Mistrz.

Adept nie czuł wtedy lęku. Nigdy nie poznają prawdziwego powodu, dla którego się tu znalazłem.

Tej nocy poczuł jednak złowrogą atmosferę panującą w świątynnej sali. W jego głowie zaczęły rozbrzmiewać wszystkie złowieszcze przestrogi, których udzielono mu podczas wędrówki, opowieści o strasznych konsekwencjach ujawnienia starożytnych sekretów, które pozna: „Gardło rozpłatane od ucha do ucha... wydarty język... wypatroszone i spalone wnętrzności, rozrzucone na cztery strony świata... serce wyrwane z piersi i rzucone na pożarcie dzikim zwierzętom...”.

– Bracie, złóż ostatnią przysięgę – ponaglił go Wielki Mistrz, wpatrując się w niego szarymi oczami i kładąc lewą dłoń na jego ramieniu.

Adept zebrał siły, by przystąpić do ostatniego etapu podróży. Pochylił muskularny tułów i skupił uwagę na czaszce spoczywającej w jego rękach. W słabym świetle świec czerwone wino stało się niemal czarne. W sali zapadło grobowe milczenie. Czuł na sobie spojrzenia wszystkich świadków czekających, by złożył ostatnie przyrzeczenie i wstąpił do ich elitarnego grona.

Tej nocy w ścianach tego gmachu zdarzy się coś, co nie wydarzyło się w całej historii tej loży – pomyślał. – Ani razu w całych jej dziejach.

Wiedział, że wznieci iskrę, że zdobędzie w ten sposób niewyobrażalną władzę. Pełen energii, wciągnął głęboko powietrze i wypowiedział głośno te same słowa, które od wieków wypowiadali niezliczeni mężczyźni na całym świecie.

– Niech wino, które wypiję, stanie się dla mnie śmiertelną trucizną, jeśli kiedykolwiek świadomie lub rozmyślnie złamię złożoną przysięgę.

Jego słowa odbiły się echem w wielkiej sali.

Zapadła cisza.

Opanował drżenie rąk i uniósł czaszkę do ust, czując na wargach suchy dotyk kości. Zamknął oczy i przechylił kielich, pijąc wino długimi haustami. Kiedy opróżnił naczynie, opuścił je.

W tej samej chwili poczuł, jak jego usta się zaciskają, a serce zaczyna dziko łomotać. Dobry Boże, dowiedzieli się! Na szczęście upiorne uczucie znikło równie szybko, jak się pojawiło.

Jego ciało ogarnęła przyjemna fala ciepła. Odetchnął głęboko i uśmiechnął się do siebie, patrząc na niczego niepodejrzewającego mężczyznę o szarych oczach, który lekkomyślnie powierzył mu największe tajemnice bractwa.

Wkrótce stracisz wszystko, co jest ci najdroższe.

[3] Ponieważ masoneria określa się również jako „sztuka królewska” (ars regia), właśnie dla niej symbole nazywane bywają insygniami królewskimi – regaliami; wśród masonów trwa spór, czy do regaliów należy zaliczyć tylko pewne elementy ceremonialnego stroju (fartuchy, białe rękawiczki, szarfy, klejnoty, naszyjniki, pierścienie itd.), czy też wyłącznie pewne elementy wystroju loży (przyp. prof. Zbigniew Mikołejko).

Rozdział 1

Winda marki Otis, wznosząca się południowym filarem wieży Eiffla, była pełna turystów. Przedsiębiorca o surowym wyglądzie, w starannie odprasowanym garniturze, spojrzał na chłopca, który stał obok.

– Kiepsko wyglądasz, synku – stwierdził. – Powinieneś był zostać na dole.

– Nic mi nie jest... – zapewnił chłopiec, próbując opanować lęk. – Wysiądę na następnym poziomie.

Nie mogę oddychać!

Mężczyzna przysunął się bliżej.

– Sądziłem, że masz to już za sobą. – Czule pogładził policzek syna.

Chłopak poczuł się zawstydzony, że rozczarował ojca, lecz tak huczało mu w uszach, iż ledwie słyszał.

Nie mogę oddychać. Muszę wysiąść z windy!

Windziarz opowiadał coś o niezawodnych tłokach napędzających windę i konstrukcji ze zgrzewanego żelaza. Daleko pod nimi widać było ulice Paryża biegnące we wszystkich kierunkach.

Jesteśmy prawie na miejscu – dodał sobie otuchy, podnosząc głowę i spoglądając na ostatnią platformę. – Muszę wytrzymać.

Winda zmierzała ku górnej platformie widokowej. Filar zaczął się zwężać, a jego masywna konstrukcja skurczyła się w ciasny pionowy tunel.

– Tato, ja nie...

Nad głową usłyszeli nieoczekiwane skrzypienie. Kabina szarpnęła i dziwnie wychyliła się na bok. Postrzępione liny, przypominające węże, zaczęły uderzać o ściany. Chłopiec złapał ojca za rękę.

– Tato!

Wpatrywali się w siebie przez przerażającą chwilę.

Po chwili podłoga wróciła do właściwego położenia.

Robert Langdon podskoczył na miękkim skórzanym fotelu, budząc się z na wpół świadomego snu na jawie. Siedział sam w ogromnej kabinie falcona 2000EX, który znalazł się właśnie w strefie turbulencji. W oddali pracowały równo dwa silniki firmy Pratt & Whitney.

– Panie Langdon? – usłyszał nad głową trzeszczący głos dochodzący z interkomu. – Rozpoczynamy podchodzenie do lądowania.

Wyprostował się i wsunął notatki do skórzanej torby podróżnej. Odpłynął myślami w połowie przeglądania materiałów dotyczących symboli masońskich. Pomyślał, że wspomnienie zmarłego ojca zostało wywołane nieoczekiwanym zaproszeniem, które otrzymał tego ranka od swojego dawnego mentora, Petera Solomona.

Kolejny facet, którego nie chcę zawieść.

Ten pięćdziesięcioośmioletni filantrop, historyk i badacz wziął go pod swoje skrzydła prawie trzydzieści lat temu, pod wieloma względami wypełniając pustkę, która powstała po śmierci ojca Roberta. Mimo że Solomon pochodził z wpływowej i niezwykle zamożnej rodziny, Langdon dostrzegł w jego łagodnych szarych oczach pokorę i ciepło.

Chociaż słońce już zaszło, Langdon nadal widział delikatny zarys największego obelisku na świecie, wznoszącego się ponad horyzontem niczym ramię starożytnego zegara słonecznego. Mający prawie sto siedemdziesiąt metrów wysokości pomnik był symbolem serca tego narodu. Od iglicy we wszystkich kierunkach rozchodziła się misterna geometryczna siatka ulic i pomników.

Waszyngton, nawet oglądany z lotu ptaka, promieniował niemal mistyczną mocą.

Langdon kochał to miasto, a gdy odrzutowiec wylądował, poczuł podniecenie na myśl o tym, co go czeka. Falcon podkołował do prywatnego terminalu znajdującego się na rozległym obszarze Międzynarodowego Lotniska Dullesa.

Kiedy maszyna się zatrzymała, Langdon zabrał swoje rzeczy, podziękował pilotom i opuścił luksusowe wnętrze, schodząc po rozkładanych schodkach. Chłodne styczniowe powietrze dawało poczucie swobody.

Odetchnij głęboko, Robercie – pomyślał, rozkoszując się otwartą przestrzenią.

Pas startowy spowijała biała mgła, gęsta jak zasłona. Schodząc na mokry asfalt, Langdon miał wrażenie, że znalazł się na bagnach.

– Witam! Witam pana! – usłyszał śpiewny angielski akcent. – Czy to pan, profesorze Langdon?

Odwrócił głowę i ujrzał kobietę w średnim wieku z plakietką i podkładką do pisania. Biegła w jego stronę, machając ręką. Spod modnego, robionego na drutach kapelusza wystawały jasne kręcone włosy.

– Witam pana w Waszyngtonie!

– Dziękuję – odpowiedział z uśmiechem.

– Nazywam się Pam, pracuję w liniach pasażerskich. – Kobieta mówiła z takim ożywieniem, że było to niepokojące. – Proszę za mną, samochód już czeka.

Langdon ruszył w poprzek pasa do terminalu „Signature” otoczonego lśniącymi prywatnymi odrzutowcami. Postój taksówek dla sławnych i bogatych.

– Proszę wybaczyć, że pytam – zagadnęła kobieta nieśmiało. – Czy jest pan tym Robertem Langdonem, który pisze książki o religiach i symbolach?

Langdon po chwili wahania skinął głową.

– Tak sobie pomyślałam! – wykrzyknęła rozpromieniona. – W moim klubie czytelniczym dyskutowaliśmy o pana książce poświęconej Kościołowi i świętej kobiecości! Tej, która wywołała taki skandal! Widać lubi pan wpuszczać lisa do kurnika.

– Nie chciałem wywołać skandalu.

Wyczuła, że Robert nie jest w nastroju do rozmowy o swojej pracy.

– Przepraszam, że tyle gadam. Pewnie męczy pana sława, ale sam pan jest sobie winien. – Wskazała żartobliwie jego ubranie. – Zdradził pana uniform.

Uniform? Langdon spojrzał na siebie. Był ubrany w grafitowy golf, marynarkę marki Harris Tweed, spodnie khaki i uniwersyteckie mokasyny z miękkiej skóry... typowy ubiór, w którym przychodził na zajęcia, wygłaszał wykłady, pozował do zdjęć jako autor i brał udział w imprezach towarzyskich.

Kobieta się roześmiała.

– Golfy już dawno wyszły z mody. Wyglądałby pan znacznie przystojniej w krawacie.

Nie ma mowy, nie założę sobie pętli na szyję – pomyślał.

Wykładając w Phillips Exeter Academy, musiał nosić krawat przez sześć dni w tygodniu i mimo romantycznie brzmiących zapewnień rektora, że krawat wywodzi się od jedwabnego fascalium, noszonego przez rzymskich mówców, pragnących w ten sposób ogrzać struny głosowe, doskonale wiedział, że słowo cravat pochodzi od nazwy bezwzględnych chorwackich najemników, którzy przed wyruszeniem do walki zawiązywali sobie chustę na szyi. Biurowi wojownicy, pragnący onieśmielić wrogów podczas codziennych potyczek w salach posiedzeń, zakładają je do dziś.

– Dzięki za radę – zaśmiał się Langdon. – Pomyślę o tym w przyszłości.

Na szczęście z lśniącego lincolna zaparkowanego obok terminalu wysiadł profesjonalnie wyglądający mężczyzna w czarnym garniturze, dając mu znak ręką.

– Pan Langdon? Jestem Charles z firmy Beltway Limousine – powiedział, otwierając tylne drzwi. – Dobry wieczór, proszę pana. Witam w Waszyngtonie.

Langdon wręczył Pam napiwek za jej gościnność i zajął miejsce we wnętrzu luksusowego auta. Kierowca pokazał mu regulator temperatury, butelkę z wodą i koszyczek z ciepłymi babeczkami. Po chwili mknęli prywatną drogą dojazdową. A więc tak żyje druga połowa ludzkości.

Kiedy znaleźli się na Windsock Drive, szofer sprawdził listę pasażerów i podniósł słuchawkę telefonu.

– Dzwonię z firmy Beltway Limousine – oznajmił rzeczowo. – Proszono mnie o potwierdzenie przylotu pasażera. – Zamilkł na chwilę. – Tak, proszę pana. Pański gość, pan Langdon, właśnie przybył. Będzie przed Kapitolem o dziewiętnastej. Bardzo proszę. – Rozmowa dobiegła końca.

Langdon uśmiechnął się do siebie. Pomyśleli o wszystkim. Drobiazgowość była jednym z największych przymiotów Petera Solomona, dzięki którym z niezwykłą łatwością sprawował tak rozległą władzę. Nie zaszkodziło też kilka miliardów dolarów w banku.

Rozsiadł się wygodnie w skórzanym fotelu i zamknął oczy, pozostawiając za sobą szum lotniska. Jazda do Kapitolu miała zająć pół godziny. Langdon był zadowolony, że może spędzić ten czas w samotności, by zebrać myśli. Wszystko działo się tak szybko, że dopiero teraz zaczął się poważnie zastanawiać nad niesamowitym wieczorem, który go czeka.

Mój przyjazd jest okryty tajemnicą – pomyślał rozbawiony.

Piętnaście kilometrów od Kapitolu na przybycie Roberta Langdona czekał niecierpliwie pewien mężczyzna.

Rozdział 2

Mężczyzna nazywający siebie Mal’akh wbił igłę w skórę swojej ogolonej głowy, wzdychając z rozkoszą, gdy ostre narzędzie wchodziło i wychodziło z ciała. Cichy szum elektrycznego urządzenia był uzależniający, podobnie jak ukłucia igły wnikającej w skórę właściwą i wprowadzającej barwnik.

Jestem dziełem sztuki.

Celem tatuażu nigdy nie było piękno, lecz przemiana. Począwszy od składanych w ofierze nubijskich kapłanów z 2000 roku przed naszą erą i wytatuowanych wyznawców kultu Kybele ze starożytnego Rzymu, po tatuaże moko współczesnych Maorysów, ludzie zdobili swoje ciała, aby niejako złożyć je w ofierze, znosząc fizyczny ból związany z upiększaniem się i odmieniając swoje jestestwo.

Mimo złowrogiej przestrogi zapisanej w Księdze Kapłańskiej, zakazującej umieszczania znaków na ciele, tatuowanie pozostało obrzędem przejścia dla milionów współczesnych ludzi: od ogolonych na łyso nastolatków i narkomanów po gospodynie domowe z przedmieść.

Czynność tatuowania skóry była wyrazem mocy przemiany, ogłoszeniem światu: „Jestem panem własnego ciała”. Upajające poczucie władzy, czerpane z przemiany fizycznej, uzależniło miliony od praktyk zmieniających wygląd ciała, od chirurgii kosmetycznej, piercingu, kulturystyki i sterydów, po bulimię i zmianę płci.

Ludzki duch pragnie władzy nad swoją cielesną powłoką.

Zegar szafkowy uderzył jeden raz. Mal’akh spojrzał na tarczę. Osiemnasta trzydzieści. Odłożył instrumenty, owinął nagie, mające sto dziewięćdziesiąt centymetrów wzrostu ciało jedwabnym szlafrokiem kiryu i ruszył korytarzem. W powietrzu wypełniającym jego rozległą rezydencję czuć było ostrą woń barwników i dym świec z wosku pszczelego, których używał do dezynfekowania igieł. Rosły mężczyzna szedł korytarzem, mijając bezcenne włoskie antyki – akwafortę Piranesiego, krzesło Savonaroli, srebrną lampę naftową Bugariniego...

Wyjrzał przez okno sięgające od podłogi do sufitu, podziwiając widoczną w oddali linię horyzontu. Błyszcząca kopuła Kapitolu lśniła władczo na tle ciemnego zimowego nieba.

Spoczywa tam, gdzie je ukryto – pomyślał. – Zakopali to gdzieś tam.

Niewielu wiedziało o jego istnieniu... a jeszcze mniej o jego budzącej grozę mocy i o tym, jak przemyślnie został ukryty. Do dziś pozostał największą tajemnicą tego kraju. Garstka ludzi, która znała prawdę, ukrywała ją za zasłoną symboli, legend i alegorii.

Teraz otworzyli przede mną drzwi – pomyślał Mal’akh.

Trzy tygodnie temu, po mrocznym rytuale, którego świadkami byli najpotężniejsi ludzie Ameryki, Mal’akh osiągnął trzydziesty trzeci stopień wtajemniczenia, najwyższego eszelonu w najstarszym bractwie, jakie przetrwało. Mimo iż zdobył wysoką pozycję, bracia nic mu nie powiedzieli. Nigdy tego nie zrobią. Odbywa się to zupełnie inaczej. W jednych kręgach wtajemniczenia znajdują się drugie, podobnie jak bractwa w ramach bractw. Nawet gdyby czekał całe lata, mógłby nigdy nie zasłużyć na największe zaufanie.

Na szczęście nie potrzebował zaufania członków loży, aby poznać jej najpilniej strzeżony sekret.

Obrzęd inicjacji spełnił swoje zadanie.

Podniecony tym, co go czeka, ruszył do sypialni. Z głośników rozmieszczonych w całym domu dobiegały dźwięki rzadkiego nagrania kastrata, wykonującego arię Lux Aeterna z Requiem Verdiego. Muzyka była jak wspomnienie poprzedniego życia. Mal’akh wcisnął guzik pilota, aby usłyszeć grzmiące Dies Irae. Przy akompaniamencie kotłów i równoległych kwint zaczął wchodzić po marmurowych stopniach, czując, jak szata opina jego muskularne nogi.

Kiedy zaczął biec, pusty żołądek jęknął w proteście. Mal’akh pościł od dwóch dni. Pił tylko wodę, przygotowując swoje ciało zgodnie ze starożytnym zwyczajem. Zaspokoisz głód o świcie – dodał sobie otuchy. – Wtedy ból ustanie.

Wszedł z czcią do sanktuarium sypialni, zamykając za sobą drzwi. Skierował się do garderoby, lecz nagle przystanął, czując, że przyciąga go do siebie ogromne pozłacane lustro. Nie mogąc się oprzeć, spojrzał na swoje odbicie. Wolno, jakby rozpakowywał bezcenny dar, rozpostarł poły szlafroka, odsłaniając nagi tors. Widok, który ujrzał, wzbudzał podziw.

Jestem dziełem sztuki.

Jego masywne ciało było ogolone i gładkie. Opuścił głowę, spoglądając na stopy, na których wytatuowano łuskę i szpony jastrzębia. Umięśnione nogi były wytatuowane niczym rzeźbione kolumny – lewa pokryta spiralnym wzorem, prawa pionowymi liniami. Boaz i Jakin[4]. Pachwina i brzuch tworzyły ozdobny łuk, ponad którym wznosiła się potężna klatka piersiowa z dwugłowym Feniksem. Źrenicami pojedynczego oka jednego i drugiego ptaka były brodawki sutkowe. Ramiona, szyję, twarz i ogoloną głowę pokrywała misterna siatka starożytnych symboli i magicznych znaków.

Jestem dziełem sztuki... ewoluującą ikoną.

Jeden ze śmiertelnych, który osiemnaście godzin temu oglądał nagie ciało Mal’akha, wykrzyknął przerażony:

– Mój Boże, jesteś demonem!

– Jak sobie życzysz – odparł Mal’akh, rozumiejąc jak starożytni, że anioły i demony są tym samym: wymiennymi archetypami. Wszystko zależy od punktu widzenia. Opiekuńczy anioł, który pokonał twojego nieprzyjaciela podczas bitwy, był przez niego postrzegany jako demon zagłady.

Mal’akh pochylił głowę, by spojrzeć z ukosa na jej czubek. Tam, niczym podobna koronie aureola, lśnił mały krąg bladej, niewytatuowanej skóry, jedyny dziewiczy fragment jego ciała. Święte miejsce, które czekało cierpliwie aż do dzisiejszej nocy... Chociaż Mal’akh nie miał jeszcze tego, co było potrzebne do ukończenia arcydzieła, wiedział, że ta chwila szybko nadejdzie.

Zachwycony swoim odbiciem, poczuł, jak narasta w nim świadomość posiadanej władzy. Ściągnął poły szlafroka i podszedł do okna, podziwiając mistyczne miasto, które rozciągało się przed jego oczami. Ukryli to gdzieś tutaj.

Pomyślał o czekającym go zadaniu, podszedł do toaletki i zaczął starannie nakładać warstwę podkładu, aż znikły tatuaże pokrywające twarz, głowę i szyję. Kiedy skończył, spojrzał na swoje odbicie. Z zadowoleniem pogładził gładką skórę głowy i się uśmiechnął.

Jest tu – pomyślał. – Dzisiejszej nocy pewien człowiek pomoże mi go odnaleźć.

Wychodząc z domu, przygotował się na wydarzenie, które niebawem wstrząśnie gmachem amerykańskiego Kapitolu. Zadał sobie wiele trudu, by złożyć wszystkie fragmenty układanki.

Teraz do gry miał wkroczyć jego ostatni pionek.

[4] Boaz i Jakin – kolumny strzegące wejścia do Świątyni Salomona.

Rozdział 3

Robert Langdon przeglądał karteczki z notatkami, kiedy odgłos opon jadącego samochodu się zmienił. Podniósł głowę i zdumiał się, gdy stwierdził, gdzie są.

Dotarliśmy do mostu Memorial?

Odłożył notatki i spojrzał na przesuwające się w dole spokojne wody Potomacu. Nad jego powierzchnią unosiła się ciężka mgła. Słusznie nosząca miano Foggy Bottom[5], zawsze wydawała mu się dziwnym miejscem na zbudowanie stolicy kraju. Spośród wszystkich miejsc Nowego Świata Ojcowie Założyciele wybrali grząskie nadrzeczne mokradła, umieszczając w nich kamień węgielny pod swoje utopijne społeczeństwo.

Langdon spojrzał w lewo, za Tidal Basin, ku wdzięcznie zaokrąglonemu kształtowi Mauzoleum Jeffersona, Panteonu Ameryki, jak wielu go nazywało. Z przodu ze sztywną surowością wznosiło się Mauzoleum Lincolna przypominające ateński Partenon. W oddali Langdon dostrzegł centralny punkt miasta – tę samą iglicę, którą oglądał z lotu ptaka. Jej architektoniczna inspiracja wywodziła się z czasów znacznie poprzedzających Greków i Rzymian.

Egipski obelisk Ameryki.

Monolityczna iglica pomnika Waszyngtona rysowała się w oddali, oświetlona na tle nieba niczym majestatyczny maszt żaglowca. Gdy się patrzyło z ukosa, obelisk wydawał się oderwany od ziemi, jakby kołysał się na posępnym niebie niczym na wzburzonych falach. Langdon czuł się tak samo pozbawiony oparcia. Jego podróż do Waszyngtonu była zupełnie niespodziewana. Obudziłem się rano, myśląc, że spędzę spokojną niedzielę w domu, a oto jestem w odległości kilku minut drogi od Kapitolu.

O czwartej czterdzieści pięć Langdon dał nurka do spokojnej wody, zgodnie ze swoim zwyczajem rozpoczynając dzień od przepłynięcia pięćdziesięciu długości pustego o tej porze basenu Harvard. Nie miał już takiej formy jak w czasach college’u, gdy grał w drużynie piłki wodnej, nadal jednak był szczupły i wysportowany, i wyglądał całkiem znośnie, jak na faceta po czterdziestce. Jedyną różnicą był wysiłek, jaki musiał włożyć, by ten stan utrzymać.

Wróciwszy do domu koło szóstej, przystąpił do porannego rytuału ręcznego mielenia sumatrzańskiej kawy i wdychania egzotycznego aromatu, który wypełnił kuchnię. Tego ranka zdumiało go migające światełko automatycznej sekretarki.

Kto może dzwonić w niedzielę o szóstej rano?

Wcisnął przycisk i odsłuchał wiadomość.

„Dzień dobry, profesorze Langdon. Przepraszam, że dzwonię o tak wczesnej porze”. W uprzejmym głosie brzmiało wahanie i słaby południowy akcent. „Nazywam się Anthony Jelbart, jestem asystentem Petera Solomona. Pan Solomon powiedział mi, że wcześnie pan wstaje... Próbował skontaktować się z panem dziś rano w pilnej sprawie. Czy byłby pan łaskaw zadzwonić do Petera, gdy otrzyma pan tę wiadomość? Wiem, że zna pan jego prywatny numer, lecz na wszelki wypadek go powtórzę: dwieście dwa – trzysta dwadzieścia dziewięć – pięćdziesiąt siedem – czterdzieści sześć”.

Langdon zaniepokoił się nagle o starego przyjaciela. Peter Solomon miał nienaganne maniery i był niezwykle uprzejmy. Z pewnością nie nękałby go w niedzielę, gdyby nie stało się coś bardzo złego.

Odstawił na pół zmieloną kawę i pobiegł do gabinetu, by oddzwonić.

Mam nadzieję, że wszystko jest w porządku.

Peter Solomon był jego przyjacielem i mentorem. Chociaż starszy od Langdona o zaledwie dwanaście lat, wypełniał pustkę po stracie ojca od czasu, gdy spotkali się po raz pierwszy na uniwersytecie Princeton. Langdon był wtedy studentem drugiego roku i musiał wysłuchać wieczornego odczytu zaproszonego wykładowcy – znanego młodego historyka i filantropa. Solomon przemawiał z zaraźliwym entuzjazmem, przedstawiając olśniewającą wizję semiotyki i historii archetypów. Obudziła ona w Langdonie zainteresowanie symbolami, które miało stać się później jego życiową pasją. Jednak to nie błyskotliwość Petera Solomona, lecz pokora widoczna w jego szarych oczach sprawiła, że Langdon zdobył się na odwagę i napisał do niego list z podziękowaniami. Młody student nawet nie śmiał marzyć o tym, że Peter Solomon, jeden z najbogatszych i najbardziej intrygujących młodych intelektualistów, odpisze. Solomon to zrobił i w ten sposób rozpoczęła się ich niezwykła przyjaźń.

Peter Solomon, wybitny akademik, którego spokojny sposób bycia nie zdradzał wspaniałego rodzinnego dziedzictwa, pochodził z niezwykle zamożnego rodu Solomonów. Ich nazwisko widniało na gmachach i uniwersytetach w całym kraju. Tak jak Rothschild w Europie, nazwisko Solomon zawsze kryło w sobie mistyczną aurę arystokratyczności i sukcesu. Peter przejął obowiązki głowy rodu w młodym wieku, po śmierci ojca, i w ciągu pięćdziesięciu ośmiu lat życia piastował wiele ważnych stanowisk. Obecnie był dyrektorem Instytutu Smithsoniańskiego. Langdon żartował czasami z Petera, mówiąc, że jedyną skazą na jego doskonałym życiorysie jest dyplom drugorzędnej uczelni – Yale.

Gdy wszedł do gabinetu, stwierdził zdumiony, że Peter przesłał mu faks.

Peter Solomon

SEKRETARIAT

INSTYTUTU SMITHSONIAŃSKIEGO

Witaj, Robercie,

Muszę z Tobą natychmiast pomówić.

Zadzwoń niezwłocznie na numer 202-329-5746

Peter

Langdon, nie namyślając się, wykręcił numer. Usiadł przy ręcznie wykonanym biurku i czekał na połączenie.

– Biuro Petera Solomona – usłyszał znajomy głos asystenta. – Mówi Anthony, czym mogę służyć?

– Tu Robert Langdon. Otrzymałem wiadomość...

– Witam, profesorze Langdon! – wykrzyknął młody człowiek z wyraźną ulgą. – Dziękuję, że tak szybko pan oddzwonił. Pan Solomon czekał na pański telefon. Powiem mu, że jest pan na linii. Zaczeka pan?

– Oczywiście.

Langdon czekał, aż Solomon podejdzie do telefonu, spoglądając z uśmiechem na nazwisko Petera widniejące w nagłówku Instytutu Smithsoniańskiego. W klanie Solomonów nie ma obiboków. Drzewo genealogiczne Petera pełne było nazwisk magnatów finansowych, wpływowych polityków i wybitnych naukowców, niektórzy byli nawet członkami Royal Society w Londynie. Jedyna żyjąca osoba z rodziny, młodsza siostra Solomona Katherine, najwyraźniej odziedziczyła gen nauki, bo była jedną z czołowych postaci nowej dyscypliny nazywanej noetyką.

Nic nie rozumiem – pomyślał Langdon, z rozbawieniem wspominając, jak rok temu Katherine bezskutecznie próbowała wyjaśnić mu cele i metody noetyki podczas przyjęcia zorganizowanego w domu brata. Langdon słuchał jej uważnie, by w końcu oznajmić: „Bardziej przypomina to magię niż naukę”. Mrugnęła do niego szelmowsko. „Jesteś bliższy prawdy, niż ci się wydaje, Robercie”.

Asystent Solomona wrócił do telefonu.

– Przepraszam, pan Solomon bierze właśnie udział w telekonferencji. Mamy dziś rano urwanie głowy.

– Nie ma problemu, mogę zadzwonić potem.

– Pan Solomon prosił mnie, abym wyjaśnił, dlaczego się z panem skontaktował. Nie ma pan nic przeciwko temu?

– Pewnie, że nie.

Asystent odetchnął głęboko.

– Jak pan zapewne wie, profesorze, co roku w Waszyngtonie rada nadzorcza Instytutu Smithsoniańskiego organizuje galę, aby podziękować najbardziej hojnym ofiarodawcom. W tym roku weźmie w niej udział kulturalna elita wielu krajów.

Langdon wiedział, że na jego koncie jest o kilka zer za mało, by mógł zostać zaliczony do tego grona. Może Instytut Smithsoniański chce go zaprosić mimo to?

– Jak zawsze uroczysty obiad poprzedzi prelekcja – ciągnął asystent. – Zarezerwowaliśmy w tym celu National Statuary Hall.

Najpiękniejszą salę w całym Waszyngtonie – pomyślał Langdon, przypominając sobie odczyt na temat polityki, którego wysłuchał w tej olśniewającej półokrągłej sali. Trudno było zapomnieć pięćset składanych krzeseł ustawionych w idealny łuk, otoczony trzydziestoma ośmioma posągami w sali, która pierwotnie mieściła Izbę Reprezentantów.

– Problem w tym, że nasz prelegent zachorował. Właśnie powiadomił nas, że nie będzie mógł przybyć. – Anthony urwał, najwyraźniej zakłopotany. – Pan Solomon ma nadzieję, że zechce go pan zastąpić.

– Ja? – zdziwił się Langdon. Była to ostatnia rzecz, której się spodziewał. – Jestem pewny, że Peter może znaleźć lepszego zastępcę...

– Pan Solomon od razu pomyślał o panu. Jest pan zbyt skromny, profesorze. Nasi goście będą zachwyceni, mogąc pana wysłuchać. Peter pomyślał, że mógłby pan wygłosić ten sam odczyt, co w Bookspan TV kilka lat temu. W ten sposób nie musiałby pan się specjalnie przygotowywać. Wspomniał, że mówił pan wtedy o symbolach w architekturze naszej stolicy. Temat wydaje się idealny.

Langdon nie był tego pewny.

– O ile pamiętam, mówiłem wtedy głównie o budowlach wznoszonych przez masonów...

– Właśnie! Jak pan wie, pan Solomon jest masonem, podobnie jak wielu jego przyjaciół, którzy będą na sali. Jestem pewny, że z przyjemnością wysłuchają tego, co ma pan do powiedzenia na ten temat.

Rzeczywiście, nie byłoby to trudne. Langdon pieczołowicie przechowywał notatki do wszystkich swoich wykładów.

– Przypuśćmy, że się zgodzę. Na kiedy zaplanowaliście uroczystość?

Asystent odchrząknął nerwowo, jakby nagle poczuł się niezręcznie.

– No cóż... na dziś wieczór, panie profesorze.

Langdon nie mógł opanować śmiechu.

– Na dzisiejszy wieczór?

– Właśnie dlatego mamy takie urwanie głowy. Instytut Smithsoniański znalazł się w niezwykle kłopotliwym położeniu... – Mężczyzna mówił coraz szybciej. – Pan Solomon przyśle po pana do Bostonu prywatny odrzutowiec. Lot trwa zaledwie godzinę. Wróci pan do domu przed północą. Wie pan, gdzie jest terminal prywatnych odrzutowców na Lotnisku Logana w Bostonie?

– Tak – przyznał z niechęcią Langdon. Nic dziwnego, że Peter zawsze dostaje to, czego chce.

– Wspaniale! Mógłby pan znaleźć się na pokładzie, powiedzmy, o... siedemnastej?

– Nie pozostawił mi pan dużego wyboru, prawda? – zaśmiał się Langdon.

– Chcę tylko, żeby pan Solomon był zadowolony.

Peter umie wywierać wpływ na ludzi.

Langdon wahał się przez chwilę i, nie widząc innego wyjścia, odpowiedział:

– W porządku. Proszę mu powiedzieć, że przyjadę.

– Wspaniale! – wykrzyknął młodzieniec, nie kryjąc ulgi. Podał Langdonowi numer widniejący na ogonie maszyny i inne niezbędne informacje.

Kiedy Langdon wreszcie odłożył słuchawkę, zadał sobie pytanie, czy Peter Solomon kiedykolwiek spotkał się z odmową.

Wrócił do kuchni i dorzucił kilka dodatkowych ziaren do młynka. Trochę więcej kofeiny w taki poranek nie zaszkodzi – pomyślał. – Zapowiada się długi dzień.

[5] Foggy (ang.) – „mglisty”, Foggy Bottom to także nieco ironiczna nazwa Departamentu Stanu.

Rozdział 4

Gmach Kapitolu wznosi się dostojnie na wschodnim krańcu National Mall, na wysokim płaskowyżu, który architekt miasta, Pierre L’Enfant, nazwał „piedestałem oczekującym na pomnik”. Masywna podstawa Kapitolu ma dwieście dwadzieścia osiem metrów długości i sto sześć metrów głębokości. Powierzchnia wewnętrzna to ponad sześćdziesiąt cztery tysiące metrów kwadratowych, podzielonych na pięćset czterdzieści jeden okazałych sal. Neoklasycystyczna architektura nawiązuje do wielkości starożytnego Rzymu, którego ideały były inspiracją dla amerykańskich Ojców Założycieli, tworzących prawa i kulturę nowej republiki.

Bramki bezpieczeństwa dla turystów wchodzących do Kapitolu znajdują się w głębi podziemnego centrum dla zwiedzających, pod wspaniałym świetlikiem w kopule gmachu. Nowy strażnik, Alfonso Nuñez, przyglądał się uważnie mężczyźnie podchodzącemu do bramki – miał ogoloną głowę i stał przez jakiś czas w holu, rozmawiając przez komórkę. Lekko utykał i prawe ramię miał na temblaku. Ubrany był w sfatygowany marynarski płaszcz z demobilu, co w połączeniu z ogoloną głową zasugerowało Nuñezowi, że jest wojskowym.

– Dobry wieczór! – odezwał się strażnik, postępując zgodnie z zasadami bezpieczeństwa, nakazującymi zagadnąć każdego samotnego mężczyznę, który chce wejść do środka.

– Witam – odparł nieznajomy, spoglądając na niemal puste wejście. – Widzę, że macie spokojną noc.

– Mamy spotkania barażowe NFC[6] – wyjaśnił Nuñez. – Dziś wieczorem wszyscy oglądają Washington Redskins. – Żałował, że nie może oglądać meczu, lecz pracował tu od miesiąca i wyciągnął krótszą słomkę. – Proszę położyć metalowe przedmioty na tacy.

Nuñez obserwował gościa, który sprawną ręką zaczął grzebać w kieszeniach długiego płaszcza. Współczucie nakazywało wyrozumiałość dla rannych i inwalidów, lecz Nuñeza nauczono, jak je uciszyć.

Patrzył cierpliwie, jak tamten wydobywa z kieszeni typową kolekcję przedmiotów: drobne, klucze i kilka telefonów komórkowych.

– Skręcił pan nadgarstek? – zainteresował się, spoglądając na zabandażowaną rękę mężczyzny.

Łysy facet skinął głową.

– Tydzień temu poślizgnąłem się na lodzie. Nadal boli jak cholera.

– Przykro mi to słyszeć. Proszę przejść przez bramkę.

Gość pokuśtykał na drugą stronę, a maszyna pisnęła ostrzegawczo.

Mężczyzna ściągnął brwi.

– Właśnie tego się obawiałem. Mam obrączkę pod bandażem. Palec był zbyt spuchnięty, nie mogłem jej zdjąć. Lekarz zabandażował całą rękę.

– Nie ma problemu – zapewnił go Nuñez. – Użyję ręcznego wykrywacza metalu.

Przesunął urządzenie wzdłuż zabandażowanej ręki. Tak jak oczekiwał, jedynym metalowym przedmiotem było duże zgrubienie nad kontuzjowanym palcem serdecznym. Wiedział, że przełożony w centrum bezpieczeństwa go obserwuje, więc musiał to zrobić.

Odrobina ostrożności nigdy nie zawadzi. Wsunął wykrywacz pod bandaż.

Facet skrzywił się z bólu.

– Przepraszam.

– Nic się nie stało. W dzisiejszych czasach lepiej być ostrożnym.

– Fakt.

Nuñez polubił tego gościa. O dziwo, w jego robocie miało to ogromne znaczenie. Intuicja stanowiła pierwszą linię obrony Ameryki przed terroryzmem. Udowodniono, że jest lepszym wykrywaczem niebezpieczeństwa niż wszystkie urządzenia elektroniczne na świecie. W podręcznikach zasad bezpieczeństwa nazywano ją „darem lęku”.

Tym razem Nuñez nie wyczuł niczego, co mogłoby wzbudzić lęk. Jedyną osobliwością, którą odnotował, gdy stali blisko siebie, było to, że twardziel miał na twarzy grubą warstwę samoopalacza lub podkładu.

Co z tego? Zimą nikt nie lubi wyglądać blado.

– W porządku – oznajmił, odkładając wykrywacz metalu.

– Dzięki. – Mężczyzna zaczął zbierać z tacy swoje rzeczy.

Kiedy już to robił, Nuñez zauważył dwa wytatuowane palce wystające spod bandaża. Na czubku palca wskazującego była korona, a na kciuku gwiazda. W dzisiejszych czasach wszyscy mają tatuaże – pomyślał, chociaż opuszki palców muszą być bardzo wrażliwe.

– Czy zrobienie tych tatuaży było bardzo bolesne?

Facet spojrzał na swoje palce i się uśmiechnął.

– Mniej, niż pan sądzi.

– Szczęściarz z pana – westchnął Nuñez. – Mnie piekielnie bolało. Kiedy byłem na obozie dla rekrutów, kazałem wytatuować sobie na plecach syrenę.

– Syrenę? – roześmiał się łysy.

– Taak. – Wyraźnie zmieszany Nuñez skinął głową. – Wszyscy popełniamy takie błędy w młodości.

– Jasne. Ja też w młodości popełniłem wielki błąd i teraz budzę się z nią w łóżku co rano.

Roześmiali się i facet ruszył przed siebie.

Dziecinnie proste – pomyślał Mal’akh, zostawiając za sobą Nuñeza i kierując się w stronę windy. Wejście do budynku okazało się łatwiejsze, niż sądził. Garbienie się i warstwa gąbki umieszczona na brzuchu zamaskowały prawdziwy wygląd Mal’akha, a podkład na twarzy i rękach ukrył tatuaże. Najgenialniejszym rozwiązaniem był jednak temblak, który pozwolił mu wnieść do Kapitolu pewien przedmiot.

Podarunek dla jedynego człowieka na ziemi, który może mi pomóc w odnalezieniu tego, czego szukam.

[6] NFC – National Football Conference – Krajowa Konferencja Futbolowa – jedna z dwóch konferencji zawodowej ligi futbolu amerykańskiego.

Rozdział 5

Największe i najnowocześniejsze muzeum na świecie kryło również najpilniej strzeżone sekrety. Znajdowało się w nim więcej eksponatów niż w Ermitażu, Muzeum Watykańskim i nowojorskim Metropolitan razem wziętych. Jednak mimo wspaniałych zbiorów jego tak dobrze strzeżone mury odwiedzało niewiele osób.

Kompleks położony przy Silver Hill Road cztery tysiące dwieście dziesięć był gmachem o zygzakowatym kształcie, składającym się z pięciu połączonych części, każda wielkości przekraczającej powierzchnię boiska piłkarskiego. Niebieskawa metalowa fasada niejasno sugerowała dziwną rzeczywistość, która kryje się w środku – mający ponad pięćdziesiąt pięć tysięcy metrów kwadratowych obcy świat, zawierający „martwą strefę”, Sektor 3, tak zwany wilgotny sektor, i ponad dwadzieścia kilometrów szklanych gablot.

Naukowiec Katherine Solomon była dziwnie niespokojna, przejeżdżając białym volvo przez główną bramę prowadzącą na teren kompleksu.

– Widzę, że nie jest pani miłośniczką futbolu, panno Solomon – zauważył z uśmiechem strażnik, ściszając głos w telewizorze. Najwyraźniej oglądał mecz Redskinsów.

Katherine odpowiedziała wymuszonym uśmiechem.

– Jest niedzielny wieczór – zauważyła.

– Fakt, mają państwo spotkanie.

– Czy on już przyjechał? – spytała nieco zdenerwowana.

Strażnik zajrzał do książki gości.

– Nie widzę jego nazwiska.

– Jestem przed czasem.

Pozdrowiła go przyjacielskim gestem i ruszyła krętym podjazdem w kierunku swojego miejsca parkingowego na parterze małego, dwupoziomowego parkingu. Spojrzała we wsteczne lusterko, by sprawdzić, jak wygląda. Bardziej z nawyku niż z próżności.

Katherine Solomon odziedziczyła po przodkach śródziemnomorską urodę i mimo iż skończyła pięćdziesiąt lat, jej oliwkowa cera była gładka. Prawie się nie malowała, a gęste czarne włosy spływały na ramiona, nieułożone w żadną wymyślną fryzurę. Podobnie jak starszy brat, Peter, miała szare oczy, smukłą figurę i patrycjuszowską elegancję.

„Wyglądacie jak bliźniaki” – powtarzali ludzie.

Ojciec Katherine zmarł na raka, gdy miała siedem lat, dlatego słabo go pamiętała. Piętnastoletni Peter, starszy od siostry o osiem lat, został wówczas głową rodu Solomonów. Znacznie wcześniej, niż ktokolwiek się tego spodziewał. Zgodnie z oczekiwaniami Peter zaczął pełnić tę funkcję z godnością i siłą typową dla członków ich rodziny. Do dziś opiekował się Katherine, jakby nadal byli dziećmi.

Mimo zachęty brata i wielu zalotników Katherine nigdy nie wyszła za mąż. Jej życiowym partnerem stała się nauka, a praca dostarczała więcej satysfakcji i zadowolenia niż jakikolwiek mężczyzna. Katherine niczego nie żałowała.

Choć dyscyplina, którą się zajęła – noetyka – gdy usłyszała o niej po raz pierwszy, była zupełnie nowa, w ostatnich latach otworzyła wiele drzwi w ludzkim umyśle.

Nasze niewykorzystane możliwości są naprawdę zdumiewające.

Dwie książki poświęcone noetyce, które napisała, uczyniły ją najważniejszą postacią tej nowej dyscypliny, a ogłoszenie najnowszych odkryć gwarantowało, że noetyka stanie się głównym tematem rozmów na całym świecie.

Tego wieczoru jednak w ogóle o tym nie myślała. Kilka godzin temu otrzymała niepokojące informacje dotyczące brata.

Nie mogę w to uwierzyć!

Przez całe popołudnie nie mogła skupić się na niczym innym.

Kiedy usłyszała pierwsze krople deszczu uderzające w szybę, postanowiła wejść do budynku. Już miała wysiąść z samochodu, gdy zadzwoniła komórka.

Spojrzała na ekran i westchnęła głęboko.

Poprawiła włosy i usadowiła się wygodnie, by odebrać.

Dziesięć kilometrów dalej Mal’akh szedł korytarzami Kapitolu z telefonem komórkowym przyciśniętym do ucha. Czekał cierpliwie na połączenie.

Wreszcie w słuchawce odezwał się kobiecy głos:

– Słucham?

– Musimy spotkać się jeszcze raz – powiedział.

Milczała przez dłuższą chwilę.

– Wszystko w porządku?

– Mam nowe informacje – oznajmił.

– Jakie?

Mal’akh zaczerpnął powietrza.

– O tym, co zdaniem pani brata ukryto gdzieś w Waszyngtonie.

– Mów dalej.

– Myślę, że możemy to odnaleźć.

Katherine Solomon skamieniała.

– Chcesz powiedzieć, że... że to prawda?

Mal’akh uśmiechnął się do siebie.

– Bywa, że legendy żyją przez wieki... i dzieje się tak nie bez powodu.

Rozdział 6

– Nie może pan podjechać bliżej? – spytał Langdon, czując niepokój, gdy szofer zaparkował na First Street, w odległości dobrych pięciuset metrów od Kapitolu.

– Przykro mi, takie są przepisy Departamentu Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Żadne pojazdy nie mogą parkować w pobliżu ważnych gmachów.

Langdon spojrzał na zegarek i ze zdumieniem stwierdził, że jest już osiemnasta pięćdziesiąt. Opóźniły ich prace budowlane prowadzone w rejonie National Mall. Odczyt miał się rozpocząć za dziesięć minut.

– Pogoda się zmienia – zauważył kierowca, wyskakując z auta i otwierając Langdonowi drzwi. – Lepiej niech się pan pospieszy. – Langdon sięgnął po portfel, lecz mężczyzna machnął ręką. – Pana gospodarz doliczył już do rachunku szczodry napiwek.

Cały Peter – pomyślał Langdon.

– W porządku, dziękuję za podwiezienie.

Gdy Langdon dotarł do końca osłoniętego zgrabnym łukiem holu prowadzącego do nowego podziemnego wejścia dla odwiedzających, spadły pierwsze krople deszczu.

Nowe centrum dla zwiedzających było kosztownym i kontrowersyjnym przedsięwzięciem. Podziemne miasto, które mogłoby konkurować z fragmentami Disney Worldu, dysponowało podziemną przestrzenią rzędu czterdziestu sześciu tysięcy metrów kwadratowych, przeznaczoną na wystawy, restauracje i sale konferencyjne.

Langdon chciał je zobaczyć, lecz nie spodziewał się, że będzie musiał odbyć w tym celu tak długi spacer. W każdej chwili mogła się zacząć ulewa, więc ruszył truchtem, choć jego mokasyny ślizgały się na mokrym betonie.

Ubrałem się na wykład, a nie na czterystumetrowy bieg, na dodatek w strugach wody!

Dotarł na dół, ciężko dysząc. Pchnął obrotowe drzwi i stanął w holu, by złapać oddech i strząsnąć z ubrania krople deszczu. Jednocześnie podniósł głowę, oglądając niedawno ukończone wnętrze.

No dobrze, jestem pod wrażeniem.

Centrum dla gości zwiedzających Kapitol okazało się zupełnie inne, niż się spodziewał. Ponieważ znajdowało się pod ziemią, Langdon bał się wejść do środka. W dzieciństwie wpadł do studni i siedział w niej do późnej nocy – pewnie dlatego odczuwał paraliżujący lęk przed zamkniętymi pomieszczeniami. Jednak ta podziemna przestrzeń była... dziwnie przestronna. Jasna. Rozległa.

Na ogromnym szklanym suficie umieszczono szereg teatralnych reflektorów, które rzucały przyćmione światło na perłowy wystrój wnętrza.

W normalnych okolicznościach Langdon poświęciłby pół godziny na podziwianie architektury, lecz do odczytu zostało pięć minut, więc spuścił głowę i popędził głównym holem do bramki bezpieczeństwa i windy.

Rozluźnij się – nakazał sobie. – Peter wie, że jesteś w drodze. Wieczór nie zacznie się bez ciebie.

Młody latynoski strażnik zagaił rozmowę, gdy Langdon opróżniał kieszenie i zdejmował zegarek.

– Zegarek z Myszką Miki? – zauważył Latynos, nie kryjąc rozbawienia.

Langdon skinął głową, przyzwyczajony do takich uwag. Z okazji dziewiątych urodzin rodzice podarowali mu kolekcjonerski egzemplarz takiego zegarka.

– Ten zegarek przypomina mi, żebym przestał się spieszyć i nie traktował życia zbyt poważnie.

– Nie wierzę – odparł z uśmiechem strażnik. – Wygląda pan, jakby bardzo się dokądś spieszył.

Langdon też się uśmiechnął i umieścił torbę w urządzeniu prześwietlającym bagaż promieniami rentgenowskimi.

– Jak trafić do Statuary Hall?

Strażnik wskazał windy.

– Tam są znaki.

– Dziękuję.

Langdon wziął torbę z taśmy i popędził przed siebie.

Czekając na windę, odetchnął głęboko i starał się zebrać myśli. Spojrzał na mokrą od deszczu szklaną kopułę Kapitolu. Była oświetlona i gigantyczna. Co za zdumiewający gmach. Na samym szczycie, niemal dziewięćdziesiąt metrów nad ziemią, w przenikniętym wilgocią mroku rysowała się Statua Wolności, przypominająca upiornego strażnika. Langdon nigdy nie przestał dostrzegać ironii zawartej w fakcie, że robotnicy, którzy dźwigali w górę odlane z brązu elementy mającego sześć metrów posągu, byli niewolnikami. Był to jeden z sekretów Kapitolu, o którym rzadko wspominano w podręcznikach do historii dla szkół średnich.

Prawdę powiedziawszy, cały gmach był skarbnicą osobliwych i tajemniczych pamiątek. Była tam między innymi „zabójcza wanna”, odpowiedzialna za zgon prezydenta Henry’ego Wilsona, spowodowany zapaleniem płuc, schody z niedającą się usunąć plamą krwi, na której rzekomo poślizgnęło się mnóstwo gości, czy zamurowane pomieszczenie w piwnicy, gdzie w 1930 roku robotnicy znaleźli wypchanego konia generała Johna Alexandra Logana.

Żadna z legend nie była jednak tak znana, jak ta o trzynastu zjawach nawiedzających gmach. Był wśród nich duch architekta miasta, Pierre’a L’Enfanta, błąkający się po korytarzach, by odebrać zapłatę, z którą zalegano już od blisko dwustu lat. Duch robotnika, który spadł z kopuły Kapitolu podczas prac budowlanych, krążył po salach ze skrzynką narzędzi. Oczywiście najsłynniejszą zjawą, wielokrotnie widywaną w piwnicy budynku, był czarny kot skradający się upiornym labiryntem wąskich przejść i pomieszczeń.

Langdon wysiadł z windy i rzucił okiem na zegarek. Trzy minuty. Popędził szerokim korytarzem, kierując się znakami wskazującymi drogę do Statuary Hall, powtarzając w myślach pierwsze zdania swojego wystąpienia. Musiał przyznać, że asystent Petera miał rację: temat prelekcji doskonale nadaje się na galę zorganizowaną w Waszyngtonie przez wpływowego masona.

Nie było tajemnicą, że Waszyngton może się poszczycić bogatą przeszłością masońską. Kamień węgielny pod gmach, w którym się znajdował, położył sam Jerzy Waszyngton podczas tradycyjnego wolnomularskiego rytuału. Miasto zostało pomyślane i zaplanowane przez mistrzów masońskich – Jerzego Waszyngtona, Beniamina Franklina i Pierre’a L’Enfanta – genialne umysły, które ozdobiły nową stolicę wolnomularskimi symbolami, wspaniałą architekturą i sztuką.

Oczywiście ludzie widzą w tych symbolach niesamowite rzeczy.

Liczne teorie spiskowe głosiły, że masońscy przodkowie ukryli w Waszyngtonie wielkie tajemnice, a plan ulic ma tajemne symboliczne znaczenie. Langdon nigdy nie dawał im wiary. Błędne informacje na temat masonów były tak rozpowszechnione, że nawet wykształceni studenci Harvardu mieli wypaczone poglądy na temat bractwa.

Rok temu na zajęcia Langdona wpadł student pierwszego roku z dziko wytrzeszczonymi oczami. W ręku trzymał wydruk zdjęcia z Internetu. Plan ulic Waszyngtonu, na którym niektóre arterie zaznaczono w taki sposób, że tworzyły różne kształty – satanistyczne pentagramy, masoński cyrkiel i węgielnicę oraz głowę Bafometa. Miał to być dowód na to, że masoni, którzy zaprojektowali miasto, uczestniczyli w jakimś mrocznym mistycznym spisku.

– To interesujące – przyznał Langdon – choć trudno uznać ten rysunek za przekonujący. Można wykreślić na mapie rozmaite przecinające się linie, otrzymując różne figury.

– To nie przypadek! – upierał się chłopak.

Langdon wyjaśnił mu cierpliwie, że podobne kształty można wykreślić na planie ulic Detroit.

Student nie krył rozczarowania.

– Proszę nie tracić entuzjazmu – pocieszył go Langdon. – Waszyngton kryje niezwykłe sekrety, lecz żadnego z nich nie można znaleźć na tej mapie.

Młodzieniec podniósł głowę.

– Sekrety? Jakie?

– Każdej wiosny wygłaszam cykl wykładów zatytułowany Symbole okultystyczne. Sporo mówię o Waszyngtonie. Powinien się pan zapisać.

– Symbole okultystyczne! – W oczach studenta znów błysnęła ekscytacja. – A więc w Waszyngtonie można odnaleźć znaki satanistyczne?!

Langdon uśmiechnął się z pobłażaniem.

– Słowo „okultyzm”, chociaż kojarzy się z kultem szatana, oznacza „ukrytą” lub „tajemną” wiedzę. W czasach prześladowań religijnych była to wiedza sprzeczna z obowiązującą nauką, którą trzeba było ukrywać, trzymać w tajemnicy. Ponieważ Kościół czuł się przez nią zagrożony, doprowadził do utożsamienia okultyzmu ze złem i ten przesąd przetrwał do dziś.

– No tak. – Chłopak się zgarbił.

Mimo to podczas wiosennych zajęć Langdon dostrzegł go w pierwszym rzędzie wśród pięciuset studentów Harvardu, którzy zapełnili Sanders Theatre, starą, ziejącą pustką salę wykładową o trzeszczących drewnianych ławach.

– Witam państwa! – krzyknął z rozległej sceny, a następnie włączył rzutnik i na ekranie za jego plecami ukazał się obraz. – Skoro usadowiliście się już wygodnie, powiedzcie, kto z was rozpoznaje budynek widoczny na zdjęciu?

– Kapitol! – odpowiedział chórek głosów. – To Waszyngton!

– Prawidłowa odpowiedź. Stalowa konstrukcja kopuły waży prawie pięć tysięcy ton. To niezrównane dzieło architektoniczne pochodzi z lat pięćdziesiątych dziewiętnastego wieku.

– Niesamowite! – wykrzyknął jeden ze słuchaczy.

Langdon przewrócił oczami, żałując, że nikt nie zakazał używania tego słowa.

– Kto z państwa był w Waszyngtonie?

W górę uniosło się kilkanaście rąk.

– Tak niewiele? – udał zdumienie Langdon. – A ile osób było w Rzymie, Paryżu, Madrycie lub Londynie?

W górę poszybowały niemal wszystkie ręce.

Jak zwykle.

Jednym z obrzędów przejścia, który był udziałem wszystkich amerykańskich dzieciaków uczęszczających do college’u, było wyruszenie w podróż po Europie z biletem Eurorail w kieszeni, zanim na dobre ich życiem zacznie rządzić twarda rzeczywistość.

– Wygląda na to, że więcej osób odwiedziło Europę niż stolicę własnego kraju. Co, państwa zdaniem, jest tego przyczyną?

– W Europie nie zakazuje się młodzieży picia! – rzucił ktoś z tylnego rzędu.

Langdon się uśmiechnął.

– Czy zakazy obowiązujące w Ameryce powstrzymały kogoś z was?

Sala wybuchnęła śmiechem.

Był to pierwszy dzień nowego semestru, więc studenci potrzebowali więcej czasu, by usiąść wygodnie, i nie przestawali się wiercić na skrzypiących drewnianych ławach. Langdon lubił wykładać w tej sali, bo po odgłosach skrzypienia zawsze potrafił się zorientować, czy udało mu się przyciągnąć uwagę słuchaczy.

– Poważnie mówiąc, Waszyngton może się poszczycić jednymi z najwspanialszych dzieł architektury, sztuki i symboliki na świecie. Dlaczego wyjeżdżacie do Europy, skoro nie odwiedziliście własnej stolicy?

– Starożytne budowle są fajniejsze – zasugerował jakiś student.

– Rozumiem, że przez starożytne budowle rozumieją państwo zamki, grobowce, świątynie i tego typu rzeczy?

Studenci pokiwali głowami.

– Rozumiem. A gdybym wam powiedział, że w Waszyngtonie można znaleźć to wszystko? Zamki, grobowce, piramidy i świątynie... że wszystko to mamy u siebie?

Skrzypienie ławek ucichło.

– Drodzy przyjaciele – Langdon ściszył głos i podszedł do krawędzi podestu – w ciągu następnej godziny dowiecie się, że nasz kraj jest pełen sekretów i ma tajemną historię. Dowiecie się też, że podobnie jak w Europie, największe sekrety znajdują się tuż przed waszymi nosami.

Drewniane ławy nie wydały ani jednego skrzypnięcia.

Mam was!

Langdon zgasił światło i pokazał kolejne zdjęcie.

– Kto wie, co na tym zdjęciu robi Jerzy Waszyngton?

Slajd przedstawiał słynny fresk ukazujący Waszyngtona w pełnym masońskim stroju, stojącego przed dziwnym urządzeniem – ogromnym drewnianym trójnogiem, wspierającym konstrukcję z lin i bloczków, na której zawieszony był duży kamienny blok. Wokół zgromadziła się grupa elegancko ubranych widzów.

– Podnosi duży kamienny blok? – podsunął ktoś.

Langdon nie zareagował, woląc, aby student sam się poprawił.

– Myślę, że Waszyngton opuszcza ten kamień. Ma na sobie strój masoński. Widziałem ryciny przedstawiające masonów kładących kamień węgielny. Podczas rytuału zwykle używano do tego trójnoga.

– Bardzo dobrze – pochwalił go Langdon. – Fresk przedstawia Ojców Założycieli naszego kraju, używających trójnoga i bloków, by położyć kamień węgielny pod gmach Kapitolu. Wydarzenie to miało miejsce osiemnastego września tysiąc siedemset dziewięćdziesiątego trzeciego roku, między jedenastą piętnaście a dwunastą trzydzieści. – Langdon przerwał, przyglądając się uważnie słuchaczom. – Czy ktoś z państwa może mi powiedzieć, jakie znaczenie miała w tym przypadku data i godzina?

Milczenie.

– A jeśli powiem państwu, że ten czas został precyzyjnie ustalony przez trzech słynnych masonów: Jerzego Waszyngtona, Beniamina Franklina i Pierre’a L’Enfanta, głównego architekta miasta?

Nadal wszyscy milczeli.

– To proste. Kamień węgielny położono tego dnia, o tej godzinie między innymi dlatego, że pomyślna Caput Draconis[7] weszła wówczas w znak Panny.

Studenci wymienili niepewne spojrzenia.

– Ma pan na myśli... astrologię? – zapytał jeden z nich.

– Dokładnie, chociaż nieco inną od obecnej.

Ktoś podniósł rękę.

– Chce pan powiedzieć, że Ojcowie Założyciele wierzyli w astrologię?

Langdon się uśmiechnął.

– Właśnie. Co by państwo powiedzieli, gdybym stwierdził, że Waszyngton kryje w swojej architekturze więcej astrologicznych symboli niż jakiekolwiek inne miasto na świecie? Mam na myśli znaki zodiaku, tablice gwiazd, kamienie węgielne położone w porze precyzyjnie określonej przez astrologię. Ponad połowa twórców naszej konstytucji była masonami, ludźmi przekonanymi, że gwiazdy i przeznaczenie są ze sobą nierozerwalnie splecione. Ludźmi, którzy tworząc nowy świat, uważnie śledzili to, co dzieje się na niebie.

– Jakie znaczenie ma fakt, że kamień węgielny Kapitolu położono, gdy Caput Draconis był w znaku Panny? Czy nie mógł to być zwykły zbieg okoliczności?

– Byłby to zaiste niezwykły zbieg okoliczności, zważywszy na to, że kamienie węgielne trzech gmachów tworzących „Trójkąt Federalny”: Kapitol, Biały Dom i pomnik Waszyngtona, położono w różnych latach, lecz w identycznej sytuacji astrologicznej.

Studenci patrzyli na niego wytrzeszczonymi oczami. Kilku opuściło głowy, gorączkowo coś notując.

Ktoś podniósł rękę.

– Dlaczego to robili?

Langdon zachichotał.

– Odpowiedź poznamy podczas zajęć trwających cały semestr. Jeśli was to ciekawi, powinniście zapisać się na moje zajęcia poświęcone mistycyzmowi, choć szczerze mówiąc, nie sądzę, abyście byli do tego emocjonalnie przygotowani.

– Co?! – wykrzyknął jeden ze studentów. – Proszę nas wypróbować!

Langdon udał, że się zastanawia, po czym pokręcił głową, drocząc się z nimi.

– Wybaczcie, ale nie mogę tego zrobić. Niektórzy z was są dopiero na pierwszym roku. Obawiam się, że mógłbym wam pomieszać w głowach.

– Proszę powiedzieć! – zawołali jednym głosem.

Langdon wzruszył ramionami.

– Może powinniście wstąpić do loży masońskiej lub Zakonu Gwiazdy Wschodu i dowiedzieć się tego u źródła?

– Nie możemy! – zaoponował jakiś chłopak. – Masoni to tajne bractwo!

– Tajne? Czyżby? – Langdon przypomniał sobie duży pierścień masoński, który jego przyjaciel, Peter Solomon, nosił dumnie na palcu prawej ręki. – Dlaczego więc masoni noszą rzucające się w oczy masońskie pierścienie lub spinki do krawatów? Dlaczego masońskie gmachy są tak wyraźnie oznaczone? Dlaczego masoni ogłaszają godziny swoich spotkań w gazetach? – Uśmiechnął się, patrząc na zdumione twarze. – Drodzy przyjaciele, masoni nie są tajnym stowarzyszeniem... są stowarzyszeniem, które ma swoje tajemnice.

– Na jedno wychodzi – mruknął ktoś.

– Naprawdę? – rzucił wyzywająco Langdon. – Czy uznałby pan koncern produkujący coca-colę za tajne bractwo?

– Pewnie, że nie.

– Czego by się pan dowiedział, gdyby zapukał do drzwi dyrekcji koncernu i poprosił o recepturę classic coke?

– Nic by mi nie powiedzieli.

– Dokładnie. Aby poznać najgłębsze tajemnice koncernu Coca-Cola, musiałby pan podjąć tam pracę, wykonywać ją przez wiele lat, dowieść, że jest godny zaufania, i w końcu awansować do najwyższego eszelonu. Wtedy może zdradziliby panu jakiś sekret. Byłby pan również zmuszony do oświadczenia, że nikomu o tym nie powie.

– Sugeruje pan, że masoni działają podobnie jak wielkie korporacje?

– Są do nich podobni pod względem porządku hierarchicznego oraz tego, że poważnie traktują swoje tajemnice.

– Mój wujek jest masonem! – wyrwało się jakiejś dziewczynie. – Ciotka nienawidzi masonów, bo wuj nie chce z nią o tym rozmawiać. Twierdzi, że masoni to wyznawcy jakiejś dziwnej religii.

– To powszechne błędne przekonanie.

– Wolnomularstwo nie jest religią?

– Możecie to państwo sprawdzić za pomocą papierka lakmusowego – zaproponował Langdon. – Kto brał udział w zajęciach profesora Witherspoona z religioznawstwa porównawczego?

Podniosło się kilka rąk.

– Znakomicie. Proszę mi powiedzieć, jakie trzy warunki musi spełnić ideologia, aby mogła zostać uznana za religię?

– OWN – zgłosiła się jedna ze studentek. – Obiecuje, wierzy, nawraca.

– Bardzo dobrze – pochwalił ją Langdon. – Religie obiecują zbawienie, nakazują wiarę w określone dogmaty i nawracają niewierzących. Masoni przegrywają w tej dyscyplinie zero do trzech. Nie obiecują zbawienia, nie trzymają się żadnej doktryny teologicznej i nie starają się nikogo nawracać. Co więcej, w lożach masońskich nie można dyskutować o religii.

– Czy masoneria jest... antyreligijna?

– Wręcz przeciwnie. Jednym z warunków, które trzeba spełnić, żeby zostać masonem, jest wiara w jakąś nadrzędną siłę. Tym, co odróżnia masonerię od zorganizowanych religii, jest nienarzucanie konkretnej definicji lub imienia tej siły. Zamiast określonych, zdefiniowanych teologicznie postaci Boga, Allaha lub Jezusa, masoni posługują się ogólnymi określeniami w rodzaju Najwyższa Istota lub Wielki Budowniczy Wszechświata. Dzięki temu masoni wyznający różne religie mogą się ze sobą porozumieć.

– Wydaje się to trochę naciągane – stwierdził jeden ze studentów.

– A może odświeżające, otwierające nowe horyzonty? – podsunął Langdon. – W czasach, gdy ludzie różnych kultur zabijają się i kłócą o to, która definicja Boga jest najlepsza, można uznać, że masońska tradycja nawołująca do tolerancji i otwartości jest godna polecenia. – Langdon zaczął spacerować po scenie. – Co więcej, masoni są otwarci na ludzi wszystkich ras, kolorów skóry i wyznań. Stanowią duchowe bractwo, które nikogo nie dyskryminuje.

– Nie dyskryminuje? – zdziwiła się członkini uniwersyteckiego Stowarzyszenia Kobiet, wstając z miejsca. – Ile kobiet należy do lóż masońskich, profesorze Langdon?

Podniósł ręce, udając, że się poddaje.

– Dobre pytanie. Korzenie ruchu masońskiego sięgają gildii wolnomularskich w Europie, co zadecydowało o tym, że jego członkami byli tylko mężczyźni. Kilkaset lat temu, zdaniem niektórych w roku tysiąc siedemset trzecim, powstała kobieca loża masońska, Gwiazda Wschodu. Obecnie liczy ona ponad milion członkiń.

– A jednak masoneria to wpływowa organizacja, do której kobiety nie mają wstępu!

Langdon nie był pewny, jak daleko sięgają rzeczywiste wpływy masonów, więc nie zamierzał ciągnąć tego wątku. Współczesny świat postrzegał wolnomularzy jako grupę nieszkodliwych starców, którzy lubią się przebierać, lub tajną kabalistyczną organizację rządzącą światem. Bez wątpienia prawda leży pośrodku.

– Profesorze Langdon! – odezwała się dziewczyna z kręconymi włosami siedząca w jednym z tylnych rzędów. – Jeśli masoni nie są tajnym bractwem, korporacją ani religią, to czym są?

– Gdyby zadała pani to pytanie masonowi, odpowiedziałby, że wolnomularstwo to system moralny ukryty za zasłoną alegorii i dostarczający przykładów pod postacią symboli.

– Czy nie jest to eufemistyczne określenie „dziwacznej sekty”?

– Powiedziała pani „dziwacznej”?

– Nie przesłyszał się pan! – powiedziała głośno, wstając. – Słyszałam, co wyprawiają podczas swoich tajemnych zgromadzeń! O upiornych rytuałach przy świecach, z trumnami, stryczkami i piciem wina z ludzkich czaszek. Jak inaczej to nazwać?!

Langdon rozejrzał się po sali.

– Czy państwo też uważają to za dziwaczne?

– Tak! – zakrzyknęli studenci jak jeden mąż.

Westchnął z udawanym smutkiem.

– Kiepska sprawa. Jeśli takie rytuały wydają wam się dziwaczne, nigdy nie wstąpicie do mojej sekty.

W sali zapadła cisza. Studentka ze Stowarzyszenia Kobiet spojrzała na niego niepewnie.

– Jest pan członkiem jakiejś sekty? – spytała.

Langdon skinął głową i ściszył głos do konspiracyjnego szeptu.

– Proszę nikomu nie mówić, że w dzień, gdy poganie oddawali cześć bogu Ra, klękam u stóp starożytnego narzędzia tortur i spożywam rytualne symbole ciała i krwi.

Studenci spojrzeli po sobie przerażeni.

Langdon wzruszył ramionami.

– Jeśli ktoś chce się przyłączyć, proszę przyjść w niedzielę do kaplicy uniwersyteckiej. Uklękniemy przed krucyfiksem i przyjmiemy eucharystię.

W sali nadal było cicho.

Langdon mrugnął porozumiewawczo do słuchaczy.

– Otwórzcie umysły, drodzy przyjaciele. Wszyscy boimy się tego, czego nie rozumiemy.

W korytarzach Kapitolu rozległo się bicie zegara.

Dziewiętnasta.

Robert Langdon zaczął biec.

Tylko mi nie mówcie o efektownym wejściu.

Przebiegł przez łącznik, dostrzegł wejście do Statuary Hall i ruszył w tamtą stronę.

W pobliżu drzwi zwolnił do nonszalanckiego chodu i odetchnął głęboko kilka razy. Zapiął marynarkę i lekko uniósł głowę, skręcając za róg, gdy zegar odezwał się po raz ostatni.

Pora na przedstawienie.

Wchodząc swobodnym krokiem do National Statuary Hall, profesor Robert Langdon podniósł głowę i się uśmiechnął. Po chwili uśmiech znikł z jego twarzy. Stanął jak wryty.

Coś było nie tak. I to bardzo.

[7] Caput Draconis (łac.) – „głowa smoka”, jedna z nazw węzłów księżycowych, punktów przecięcia orbity księżyca z płaszczyzną ekliptyki.

Rozdział 7

Katherine Solomon biegła przez parking w strugach zimnego deszczu, żałując, że nie włożyła dżinsów i kaszmirowego swetra. Gdy zbliżyła się do głównego wejścia, odgłos gigantycznych urządzeń oczyszczających powietrze się nasilił. Prawie nie słyszała hałasu, bo w uszach wciąż brzmiało to, co powiedział jej rozmówca:

„O tym, co zdaniem twojego brata ukryto gdzieś w Waszyngtonie... Myślę, że możemy to odnaleźć”.

Nie mogła uwierzyć. Mieli jeszcze dużo do omówienia. Zgodził się na spotkanie wieczorem.

Dotarła do drzwi, czując takie samo podniecenie, jakie ogarniało ją zawsze, gdy wchodziła do tego ogromnego gmachu. „Nikt nie wie, gdzie to się znajduje”.

Tabliczka na drzwiach informowała:

SMITHSONIAN MUSEUM SUPPORT CENTER

(SMSC)

Instytut Smithsoniański, oprócz ponad tuzina dużych muzeów na terenie parku National Mall, posiadał tak ogromne zbiory, że wystawiano zaledwie dwa procent z nich. Pozostałe dziewięćdziesiąt osiem trzeba było gdzieś przechowywać. Wszystkie zgromadzono właśnie tutaj.

Nic dziwnego, że w gmachu znajdowała się zdumiewająca kolekcja eksponatów – od gigantycznych posągów Buddy po ręcznie kopiowane kodeksy, zatrute strzały z Nowej Gwinei, inkrustowane szlachetnymi kamieniami noże i kajaki z fiszbinów wieloryba. Równie zadziwiające były eksponaty przyrodnicze: szkielety plezjozaurów, bezcenna kolekcja meteorytów, ogromna kałamarnica, a nawet kolekcja czaszek słoni, przywieziona z Afryki przez Teddy’ego Roosevelta.

Żadna z tych rzeczy nie była jednak powodem, dla którego sekretarz Instytutu Smithsoniańskiego, Peter Solomon, przyprowadził tutaj siostrę trzy lata temu. Ściągnął ją nie po to, by pokazywać cuda nauki, lecz by je tworzyć. Właśnie tym zajmowała się Katherine.

W głębi gmachu, w mroku najbardziej odległych zakamarków, znajdowało się małe laboratorium naukowe, jakiego nie było nigdzie indziej na świecie. Przełom, którego Katherine dokonała niedawno w dziedzinie noetyki, miał konsekwencje dla wszystkich nauk – od fizyki po historię, od filozofii po religioznawstwo.

Na widok Katherine recepcjonista wyłączył radio i zdjął słuchawki z uszu.

– Witam, panno Solomon! – uśmiechnął się szeroko.

– Redskinsi już grają?

Rozpromienił się, spoglądając na nią wzrokiem winowajcy.

– Transmitują przedmecz.

Uśmiechnęła się.

– Nie zorientowałabym się. – Podeszła do bramki i opróżniła kieszenie. Zsuwając z przegubu złotego cartiera, poczuła znajomą falę smutku. Dostała go od matki na osiemnaste urodziny. Minęło prawie dziesięć lat od czasu, gdy umarła... Zgasła w ramionach Katherine.

– Panno Solomon, powie pani wreszcie, co pani tam robi? – zagadnął żartobliwie strażnik.

Podniosła głowę.

– Pewnego dnia, Kyle, lecz nie dziś wieczorem.

– Śmiało. Tajne laboratorium w tajnym muzeum? To musi być coś naprawdę super.

Nawet sobie nie wyobrażasz – pomyślała Katherine, zbierając swoje rzeczy. W rzeczywistości zajmowała się tak zaawansowanymi badaniami, że przestały przypominać tradycyjną naukę.

Rozdział 8

Robert Langdon zamarł w drzwiach Statuary Hall zdumiony tym, co zobaczył. Sala była dokładnie taka, jak ją zapamiętał – zbudowana na planie półokręgu, w stylu greckiego amfiteatru. Łukowate ściany z piaskowca pokryte włoskim tynkiem przedzielały różnobarwne marmurowe kolumny, między którymi umieszczono posągi przedstawiające bohaterów narodu – naturalnej wielkości postacie trzydziestu ośmiu wielkich Amerykanów, stojące w półokręgu na posadzce wyłożonej czarnymi i białymi kamiennymi płytami.

Właśnie taki obraz zachował w pamięci, kiedy był tu na jakimś wykładzie.

Teraz na sali nie było żadnych krzeseł. Nie zauważył też publiczności ani Petera Solomona, a tylko garstkę turystów wałęsających się bez celu, nieświadomych jego efektownego wejścia. Może Peterowi chodziło o Rotundę? Spojrzał w kierunku południowego korytarza, gdzie znajdowała się wspomniana sala, lecz tam również byli tylko zwiedzający.

Echo uderzeń zegara przebrzmiało. Spóźnił się.

Wybiegł na korytarz i odszukał przewodnika.

– Przepraszam, gdzie odbywa się odczyt zorganizowany przez Instytut Smithsoniański? W której sali?

Mężczyzna się zawahał.

– Nie jestem pewien. O której godzinie miał się rozpocząć?

– Przed chwilą.

Przewodnik pokręcił głową.

– Nie słyszałem, aby Instytut Smithsoniański organizował tu odczyt dziś wieczorem. Z pewnością nie w tym gmachu.

Zdumiony Langdon pobiegł na środek sali i rozejrzał się wokół. Czyżby Solomon zrobił mi kawał? Nie mógł w to uwierzyć. Wyjął komórkę i wydruk faksu, który otrzymał tego ranka, a następnie wykręcił numer Petera.

Telefon potrzebował chwili, by złapać zasięg w tym ogromnym gmachu. W końcu rozległ się sygnał.

– Biuro Petera Solomona, mówi Anthony, czym mogę służyć? – odezwał się ktoś mówiący z południowym akcentem.

– Anthony! – wykrzyknął z ulgą Langdon. – Całe szczęście, że jesteś w biurze. Mówi Robert Langdon. Doszło do jakiegoś nieporozumienia w sprawie wykładu. Jestem w Statuary Hall, lecz oprócz mnie nie ma tu nikogo. Czy przeniesiono imprezę do innej sali?

– Nie sądzę, proszę pana. Zaraz sprawdzę. – W słuchawce na chwilę zapadła cisza. – Czy uzgodnił pan wszystko z panem Solomonem?

Langdon był zdezorientowany.

– Nie, uzgodniłem to z tobą, Anthony. Dziś rano.

– Fakt, przypominam sobie. – Przez chwilę w słuchawce słychać było tylko trzaski. – Nie uważa pan, że postąpił nierozważnie, profesorze?

Langdon przeszedł w tryb najwyższej czujności.

– Przepraszam, ale nie rozumiem...

– Proszę pomyśleć... – ciągnął mężczyzna – dostał pan faks, w którym proszono pana o skontaktowanie się z podanym numerem. Uczynił to pan i odbył rozmowę z nieznajomym, który podał się za asystenta Petera Solomona. Później z własnej nieprzymuszonej woli wsiadł pan do prywatnego samolotu, przyleciał do Waszyngtonu i wskoczył do oczekującego samochodu. Czy tak?

Langdon poczuł ciarki na plecach.

– Kim jesteś, do diabła? Gdzie jest Peter?

– Obawiam się, że Peter Solomon nie ma pojęcia, iż jest pan dziś w Waszyngtonie. – Głos z południowym akcentem zamilkł, a zamiast niego odezwał się inny, głębszy i melodyjny.

– Jest pan tu, panie Langdon, bo ja tego chciałem.

Rozdział 9

Robert Langdon przycisnął komórkę do ucha, krążąc po Statuary Hall.

– Kim pan jest, do cholery?!

W odpowiedzi usłyszał cichy, spokojny szept:

– Proszę się nie denerwować, profesorze. Został pan wezwany z ważnego powodu.

– Wezwany?! – Langdon poczuł się jak zwierzę w klatce. – A może uprowadzony?

– Skądże znowu. – Głos nieznajomego był bardzo spokojny. – Gdybym chciał zrobić panu krzywdę, leżałby pan martwy w limuzynie Town Car. – Urwał na krótką chwilę. – Moje intencje są czyste, zapewniam pana. Chciałbym dokądś pana zaprosić.

Serdeczne dzięki.

Od czasu przygody w Europie kilka lat temu Langdon, chcąc nie chcąc, stał się sławą przyciągającą jak magnes różnego rodzaju szaleńców. Ten tutaj przekroczył wszystkie dopuszczalne granice.

– Niech pan posłucha, nie wiem, co się tu dzieje, i nie mam zamiaru kontynuować tej rozmowy...

– To bardzo nierozsądne z pana strony. Nie dostanie pan kolejnej szansy ocalenia duszy Petera Solomona.

Langdon odetchnął głęboko.

– Co pan powiedział?

– Jestem pewien, że doskonale pan słyszał.

Sposób, w jaki tamten wypowiedział imię Petera, sprawił, że Langdon poczuł lodowaty chłód.

– Co pan o nim wie?

– Znam jego najgłębsze sekrety. Pan Solomon jest moim gościem. Zapewniam, że umiem być przekonującym gospodarzem.

To niemożliwe!

– Nie wierzę.

– Przecież dzwoni pan na jego prywatną komórkę. Proszę się zastanowić.

– Zawiadomię policję.

– Nie ma potrzeby. Przedstawiciele władz niebawem się do pana przyłączą.

Co ten szaleniec wygaduje?

Głos Langdona stał się twardy:

– Jeśli Peter jest u pana, niech podejdzie do telefonu.

– To niemożliwe. Pan Solomon przebywa w bardzo nieprzyjemnym miejscu. – Przerwał, by po chwili dodać: – W Arafie.

Gdzie?

Langdon zdał sobie sprawę, że zdrętwiały mu palce, tak mocno ściskał telefon.

– W Arafie? W Hamistaganie[8]? W miejscu, o którym pisze Dante w Boskiej komedii?

Religijne i literackie aluzje, które robił nieznajomy, upewniły Langdona, że ma do czynienia z szaleńcem. Czyściec – Pieśń druga. Langdon doskonale znał te fragmenty. Nikt nie opuścił szacownych murów Phillips Exeter Academy, nie zapoznawszy się z dziełami Dantego.

– Chce pan powiedzieć, że Peter Solomon znajduje się... w czyśćcu?

– Wy, chrześcijanie, używacie takich prostackich określeń. Choć ma pan rację, pan Solomon znajduje się gdzieś pomiędzy...

Ostatnie słowo przez dobrą chwilę wybrzmiewało w głowie Langdona.

– Chce pan powiedzieć, że Peter... nie żyje?

– Niezupełnie.

– Jak to, niezupełnie?! – krzyknął Langdon, słysząc, jak jego słowa odbijają się głośnym echem od ścian. Rodzina zwiedzająca salę spojrzała na niego zdumiona. Odwrócił się i ściszył głos. – Nie można umrzeć niezupełnie! Albo się umiera, albo nie!

– Zaskakuje mnie pan, profesorze. Sądziłem, że lepiej rozumie pan tajemnice życia i śmierci. Istnieje świat pomiędzy... świat, w którym Peter Solomon teraz przebywa. Nie może wrócić do naszego ani przejść do innego. Wszystko zależy od tego, co pan zrobi.

Langdon próbował zrozumieć, o co chodzi.

– Czego pan ode mnie oczekuje?

– To proste. Ma pan dostęp do starożytnej wiedzy. Chcę, aby podzielił się pan nią ze mną dziś wieczorem.

– Nie mam pojęcia, o czym pan mówi.

– Czyżby? Udaje pan, że nie zrozumiał starożytnych sekretów, które mu powierzono?

Langdona ogarnęły złe przeczucia. Zaczął się domyślać, o co chodzi. Starożytne sekrety. Nie powiedział nikomu o tym, co przeżył w Paryżu kilka lat temu, lecz fanatycy Graala uważnie śledzili doniesienia w mediach. Pewnie jeden z nich dodał dwa do dwóch i doszedł do wniosku, że Langdon jest w posiadaniu informacji dotyczących świętego Graala. Może nawet wie, gdzie go ukryto.

– Proszę posłuchać... – zaczął – jeśli chodzi panu o świętego Graala, zapewniam, że wiem tyle, co...

– Proszę nie obrażać mojej inteligencji, panie Langdon – prychnął tamten. – Nie interesują mnie rzeczy tak błahe, jak święty Graal, lub żałosne spory o to, czyja wersja historii jest prawdziwa. Nie interesują mnie również semantyczne podstawy wiary. Odpowiedź na takie pytania można uzyskać dopiero po śmierci.

Te ostre słowa wprawiły Langdona w zakłopotanie.

– O co w takim razie chodzi?

Nieznajomy milczał przez kilka sekund.

– Jak pan zapewne wie, w tym mieście znajduje się starożytny portal.

Starożytny portal?!

– Dziś wieczorem rozwiąże pan dla mnie jego zagadkę, profesorze. Powinien pan czuć się zaszczycony, że się z panem skontaktowałem. To najważniejsze zaproszenie w pańskim życiu. Nie wybrano nikogo innego.

Ten człowiek postradał zmysły.

– Przykro mi, dokonał pan niewłaściwego wyboru – odrzekł Langdon. – Nie wiem nic na temat starożytnego portalu.

– Źle mnie pan zrozumiał, profesorze. To nie ja pana wybrałem... lecz Peter Solomon.

– Co? – powtórzył Langdon ledwie słyszalnym szeptem.

– Pan Solomon powiedział, jak go odnaleźć. Wyznał również, że jest pan jedyną osobą, która może go otworzyć. To on pana wskazał.

– Jeśli rzeczywiście tak powiedział, to się mylił... lub kłamał.

– Nie sądzę. Był w opłakanym stanie, gdy mi to wyznał. Jestem skłonny mu uwierzyć.

Langdon poczuł narastającą falę gniewu.

– Ostrzegam pana, jeśli w jakikolwiek sposób skrzywdzi pan Petera...

– Za późno. – Wydawało się, że tajemniczy mężczyzna jest rozbawiony. – Uzyskałem od Petera Solomona to, czego potrzebowałem. Teraz pora, abym otrzymał to, czego potrzebuję, od pana. Dla was dwóch najważniejszy jest czas. Sugeruję, aby znalazł pan portal i go otworzył. Peter wskaże panu drogę.

Peter? Czy nie powiedział, że Peter znajduje się w „czyśćcu”?

– Jak w górze, tak i na dole – powiedział głos w słuchawce.

Langdon poczuł na plecach zimny pot. Dziwna odpowiedź, którą usłyszał, była deklaracją wiary w fizyczną więź pomiędzy niebem i ziemią. „Jak w górze, tak i na dole”. Langdon spojrzał na wielką salę, zastanawiając się, jakim sposobem wszystko nagle wyrwało się spod kontroli.

– Niech pan posłucha, nie wiem, jak odnaleźć starożytny portal. Dzwonię na policję.

– Jeszcze pan tego nie pojął? Nie rozumie pan, dlaczego został wybrany?

– Nie.

– Za chwilę pan zrozumie – odparł nieznajomy, chichocząc. – Już wkrótce.

I się rozłączył.

Langdon przez chwilę stał nieruchomo, próbując przeanalizować to, co się stało.

Nagle w oddali rozległ się dziwny dźwięk.

Dobiegał z Rotundy.

Ktoś krzyczał.

[8] Hamistagan – według tekstów zaratustriańskich (od IX w.) to „trzecie”, neutralne miejsce w zaświatach, coś w rodzaju katolickiego czyśćca.

Rozdział 10

Robert Langdon wiele razy wchodził do Rotundy Kapitolu, lecz nigdy nie robił tego biegiem. Wpadł północnym wejściem i dostrzegł pośrodku sali niewielką grupkę turystów. Jakiś mały chłopiec krzyczał, a rodzice próbowali go uspokoić. Kilku strażników starało się przywrócić porządek.

– Zerwał temblak – mówił gorączkowo jeden z gości. – Tu go zostawił!

Langdon podszedł bliżej i ujrzał przedmiot, który wywołał zamieszanie. Fakt, to co leżało na posadzce Kapitolu, wyglądało dziwnie, lecz nie tłumaczyło przeraźliwych krzyków.

Langdon wielokrotnie widywał podobne przedmioty. Na Wydziale Sztuki Harvardu mieli takich kilkanaście – naturalnej wielkości plastikowe manekiny, używane przez rzeźbiarzy i malarzy jako modele, by mogli jak najlepiej oddać części ludzkiego ciała. Co dziwne, nie była to ludzka twarz, lecz dłoń.

Ktoś zostawił w Rotundzie model ludzkiej dłoni?

Modele dłoni miały zwykle ruchome palce, aby artysta mógł dowolnie je ustawiać. Studenci drugiego roku często prostowali środkowy palec. Palec wskazujący tej dłoni wskazywał sufit.

Kiedy Robert podszedł bliżej, spostrzegł, że model dłoni jest nietypowy. Plastikowa powierzchnia nie była gładka, a wnętrze lekko pomarszczone, pokryte cętkami i plamami. Wyglądała jak...

Jak prawdziwa skóra.

Langdona zamurowało.

Dopiero teraz dostrzegł krew.

Dobry Boże!

Okaleczony nadgarstek został osadzony na spiczastej drewnianej podstawie, aby można go było postawić. Langdon poczuł mdłości. Podszedł jeszcze bliżej. Nie mógł oddychać. Stwierdził, że czubek palca wskazującego i kciuka zostały ozdobione małymi tatuażami. Nie one jednak przykuły jego uwagę. Utkwił wzrok w znajomym złotym pierścieniu na czwartym palcu.

Nie!

Cofnął się przerażony. Świat wokół zaczął wirować, gdy Langdon zrozumiał, że to odcięta prawa dłoń Petera Solomona.

Rozdział 11

Dlaczego Peter nie odbiera? – zastanawiała się Katherine Solomon, odkładając komórkę. – Gdzie on jest?

Od trzech lat Peter Solomon zjawiał się pierwszy na ich cotygodniowych niedzielnych spotkaniach o dziewiętnastej. Był to rodzinny rytuał podtrzymujący ich wzajemną więź przed rozpoczęciem nowego tygodnia. Dzięki temu dowiadywał się też o wynikach eksperymentów przeprowadzanych w laboratorium.

Nigdy się nie spóźnia – pomyślała. – Zawsze odpowiada na telefony. Jakby tego było mało, Katherine nie wiedziała, co mu powiedzieć, kiedy w końcu się zjawi.

Jak mam go spytać o to, czego się dziś dowiedziałam?

W betonowym korytarzu, biegnącym niczym kręgosłup wzdłuż całego kompleksu SMSC, rozległ się rytmiczny odgłos kroków. Nazywane Ulicą przejście łączyło pięć ogromnych magazynów, w których przechowywano zbiory. Pomarańczowe przewody poprowadzone dwanaście metrów pod podłogą przypominały układ krążenia budynku. Katherine czuła pulsowanie tysięcy metrów sześciennych filtrowanego powietrza pompowanego do pomieszczeń.

Zwykle podczas liczącej niemal pół kilometra drogi do laboratorium uspokajał ją jednostajny oddech budynku. Jednak tego wieczoru była u kresu wytrzymałości. To, czego dowiedziała się o bracie, zmartwiłoby każdego, a ponieważ Peter był jedynym krewnym, jakiego miała, czuła się tym bardziej poruszona, że mógł coś przed nią ukrywać.

O ile wiedziała, tylko raz coś zataił. Był to cudowny sekret ukryty na końcu korytarza, którym teraz podążała.

Trzy lata temu Peter poprowadził Katherine tym samym korytarzem, pokazując jej z dumą najcenniejsze zbiory SMSC – pochodzący z Marsa meteoryt ALH-84001, piktograficzny dziennik Siedzącego Byka i zbiór zapieczętowanych pszczelim woskiem słojów zawierających okazy zgromadzone przez samego Karola Darwina.

W pewnym momencie minęli ciężkie drzwi z małym okienkiem. Katherine zajrzała do środka i wykrzyknęła:

– A cóż to takiego?!

Peter zachichotał, nie zatrzymując się.

– To Sektor Trzeci, „wilgotny sektor”. Niezwykły, prawda?

Raczej przerażający – pomyślała Katherine, biegnąc za bratem. Cały ten gmach był jak inna planeta.

– Najbardziej zależy mi na tym, żeby pokazać ci Sektor Piąty – powiedział Peter, prowadząc ją niekończącym się korytarzem. – To nasza najnowsza inwestycja. Zbudowaliśmy to skrzydło, aby przenieść zbiory z piwnicy Narodowego Muzeum Historii Naturalnej. Kolekcja ma się tu znaleźć za pięć lat, co oznacza, że teraz Sektor Piąty jest pusty.

– Pusty? Sądziłam, że chcesz mi coś pokazać.

Peter spojrzał na nią chytrze.

– Pomyślałem, że skoro pomieszczenia są wolne, możesz je wykorzystać.

– Ja?

– Właśnie. Chyba przyda ci się dodatkowa przestrzeń laboratoryjna? Sale do przeprowadzania eksperymentów, które opracowywałaś teoretycznie przez tyle lat.

Katherine nie kryła zdumienia.

– Peterze, to tylko teoria! Ich przeprowadzenie jest prawie niemożliwe!

– Nie ma rzeczy niemożliwych, Katherine. W tym budynku znajdziesz idealne warunki do pracy. SMSC jest nie tylko magazynem skarbów. To jeden z najnowocześniejszych ośrodków naukowych na świecie. Badamy eksponaty za pomocą najlepszych metod, jakie są aktualnie dostępne. Będziesz tu miała cały sprzęt, który jest ci potrzebny.

– Peterze, to, czego potrzebuję do przeprowadzenia eksperymentów, jest...

– Już na miejscu – dokończył, uśmiechając się szeroko. – Laboratorium jest gotowe.

Katherine się zatrzymała.

Peter wskazał długi korytarz ciągnący się przed nimi.

– Za chwilę je zobaczysz.

Nie mogła wykrztusić słowa.

– Urządziłeś... urządziłeś dla mnie laboratorium?

– Na tym polega moja praca. Instytut Smithsoniański założono po to, by wspierać badania naukowe. Jako sekretarz muszę poważnie traktować tę misję. Jestem przekonany, że eksperymenty, które zamierzasz przeprowadzić, poszerzą granice wiedzy o wcześniej nieznane obszary. – Peter spojrzał jej prosto w oczy. – Jesteś moją siostrą i czuję się w obowiązku wspierać twoje badania. Masz wspaniałe pomysły. Świat zasługuje na to, by dowiedzieć się, do czego prowadzą.

– Peterze, nie będę mogła...

– Uspokój się... Sam za wszystko zapłaciłem. Teraz nikt nie korzysta z pomieszczeń Sektora Piątego. Kiedy zakończysz eksperymenty, wyprowadzisz się. Oprócz tego są tu idealne warunki dla twojej pracy.

Katherine nie miała pojęcia, w jaki sposób ogromne puste pomieszczenia mogą sprzyjać jej badaniom, lecz czuła, że wkrótce się tego dowie. Wreszcie stanęli przed stalowymi drzwiami, na których widniał napis namalowany za pomocą szablonu:

Sektor 5

Peter wsunął kartę magnetyczną do czytnika. Kiedy elektroniczna klawiatura została podświetlona, wprowadził hasło. W pewnym momencie zawahał się i szelmowsko uniósł brwi, jak wtedy gdy był chłopcem.

– Na pewno jesteś gotowa?

Katherine skinęła głową.

Mój brat zawsze lubił teatralne efekty.

– Cofnij się – polecił, wciskając klawisze.

Stalowe drzwi otworzyły się z sykiem.

Za drzwiami był nieprzenikniony mrok. Pustka. Katherine wydawało się, że słyszy głuchy jęk otchłani. Poczuła uderzenie zimnego powietrza. Zupełnie jakby oglądała nocą Wielki Kanion.

– Wyobraź sobie pusty hangar, który może pomieścić flotę airbusów – powiedział Peter – a będziesz miała pojęcie, co za chwilę zobaczysz.

Zrobiła krok do tyłu.

– Sektor jest zbyt duży, aby można go było ogrzać, lecz twoje laboratorium wyłożono specjalnymi pustakami. Przypomina sześcian. Aby maksymalnie oddzielić je od reszty gmachu, umieściliśmy je w najdalszej jego części.

Katherine próbowała wyobrazić sobie, jak wygląda laboratorium.

Jedno pudełko wewnątrz drugiego.

Zmrużyła oczy, bezskutecznie usiłując przeniknąć ciemności.

– Jak daleko się znajduje?

– To całkiem spora odległość. W tym pomieszczeniu z łatwością zmieściłoby się boisko futbolowe. Powinienem był cię ostrzec, że spacer może być nieco denerwujący. Panują tu egipskie ciemności.

– Jest tu gdzieś włącznik światła?

– Do Sektora Piątego nie doprowadzono jeszcze prądu.

– W takim razie jak będzie funkcjonować laboratorium?

Puścił do niej oko.

– Zasilanie wodorowe.

Katherine uniosła brwi.

– Żartujesz, prawda?

– Będziesz dysponowała taką ilością czystej energii, jaka wystarczyłaby do funkcjonowania małego miasta. Laboratorium jest odizolowane od fal radiowych pochodzących z pozostałej części budynku. Co więcej, wszystkie powierzchnie zewnętrzne są zabezpieczone membranami chroniącymi eksponaty przed promieniowaniem słonecznym. Krótko mówiąc, Sektor Piąty to szczelne, energetycznie neutralne środowisko.

Dopiero wtedy zrozumiała, jak cenny może być dla niej Sektor 5. Ponieważ większa część jej eksperymentów łączyła się z badaniami wcześniej nieznanych pól energii, trzeba było przeprowadzać je w miejscu odizolowanym od zewnętrznego promieniowania lub białego szumu – były to tak słabe zakłócenia, jak „promieniowanie mózgu” lub „emisja myślowa” wytwarzana przez ludzi znajdujących się w pobliżu. Właśnie dlatego nie mogła urządzić laboratorium na terenie miasteczka uniwersyteckiego lub szpitala. Trudno było wyobrazić sobie coś lepszego od pustego sektora SMSC.

– Chodź, zajrzymy do środka! – Peter uśmiechnął się, wkraczając w gęsty mrok. – Idź za mną.

Zawahała się.

Mam przejść ponad sto metrów w nieprzeniknionych ciemnościach?

Chciała zaproponować, by użyli latarki, lecz on już zniknął w otchłani.

– Peter?! – zawołała.

– Uwierz mi – rzucił przez ramię, a jego głos cichł w oddali. – Odnajdziesz drogę. Zaufaj mi.

Pewnie żartuje.

Serce zaczęło jej walić, gdy przeszła przez próg i zrobiła kilka kroków, próbując przeniknąć ciemność.

Nic nie widzę!

Nagle stalowe drzwi zamknęły się z sykiem, pogrążając ją w gęstym mroku. Nigdzie ani odrobiny światła.

– Peter?!

Milczenie.

„Odnajdziesz drogę. Zaufaj mi”.

Zaczęła ostrożnie iść przed siebie. Mam mu uwierzyć? Nie widziała nawet własnej ręki. Po kilku sekundach zupełnie straciła orientację.

Dokąd ja idę?

To było trzy lata temu.

Gdy stanęła przed stalowymi drzwiami, zdała sobie sprawę, jak długą drogę przebyła. Nowe laboratorium, nazywane żartobliwie Sześcianem, stało się jej domem – sanktuarium w przepastnej otchłani Sektora 5. Tamtej nocy odnalazła drogę tak, jak przepowiedział brat. Teraz odnajdywała ją codziennie dzięki prostemu, a jednocześnie genialnemu systemowi naprowadzania, który dzięki namowom Petera odkryła.

Co ważniejsze, spełniła się także druga z jego przepowiedni: eksperymenty Katherine doprowadziły do zdumiewających rezultatów, szczególnie te przeprowadzone w ciągu sześciu ostatnich miesięcy. Były przełomem, który mógł zmienić wszystkie dotychczasowe paradygmaty myślenia. Katherine i jej brat ustalili, że utrzymają je w sekrecie do czasu, aż lepiej poznają ich skutki. Wiedziała jednak, że pewnego dnia opowie światu o jednym z najbardziej przełomowych odkryć w dziejach ludzkości.

Tajne laboratorium w... tajnym muzeum – pomyślała, wsuwając kartę magnetyczną do czytnika przy drzwiach prowadzących do Sektora 5. Gdy klawiatura się rozświetliła, wstukała hasło. Jak zwykle poczuła, że jej serce zaczyna bić szybciej.

Najdziwniejsza droga do pracy.

Zbierając siły do odbycia podróży, Katherine Solomon spojrzała na zegarek i zanurzyła się w otchłani. Tej nocy towarzyszyła jej niespokojna myśl: gdzie jest Peter?

Rozdział 12

Trent Anderson, szef posterunku policji w Kapitolu, od dziesięciu lat dowodził ochroną kompleksu. Krzepki mężczyzna o szerokiej klatce piersiowej, wyrazistej twarzy i rudych, krótko ostrzyżonych włosach przypominał dowódcę wojskowego. Nie rozstawał się z pistoletem, który miał ostrzegać każdego, kto byłby na tyle głupi, by zakwestionować jego władzę.

Anderson spędzał większość czasu w nowoczesnym centrum dowodzenia mieszczącym się w piwnicy, koordynując działania swojej małej armii. Uważnie obserwował cały zastęp techników śledzących obraz na monitorach, wydruki komputerowe i centralę telefoniczną, za pomocą której utrzymywał kontakt z personelem ochrony.

Ten wieczór przebiegał niezwykle spokojnie, co wyraźnie cieszyło Andersona. Miał nadzieję, że obejrzy transmisję meczu Redskinsów na telewizorze plazmowym w swoim gabinecie. Gra właśnie się rozpoczęła, gdy odezwał się dzwonek interkomu.

– Szefie?

Anderson jęknął i wcisnął guzik, nie odrywając wzroku od ekranu.

– Słucham.

– W Rotundzie jest jakieś zamieszanie. Na miejscu są nasi ludzie, ale myślę, że powinien pan to zobaczyć.

– Dobra.

Anderson przeszedł do centrum dowodzenia, przypominającego główny ośrodek układu nerwowego – niewielkiego, nowocześnie urządzonego pomieszczenia pełnego monitorów.

– Pokaż.

Technik wczytał cyfrowy zapis z kamery.

– To obraz z kamery na wschodnim balkonie. Dwadzieścia sekund temu – poinformował, uruchamiając nagranie.

Anderson obserwował obraz zza jego ramienia.

Rotunda była prawie pusta, dostrzegł zaledwie kilku turystów, lecz jego wyszkolone oko natychmiast dostrzegło mężczyznę poruszającego się szybciej niż inni. Ogolona głowa. Ręka na temblaku. Zgarbiony. Rozmawiał przez komórkę.

Wyraźnie zarejestrowane echo kroków mężczyzny nagle ucichło. Stanął na środku Rotundy, przerwał rozmowę, a następnie uklęknął, jakby chciał zawiązać sznurowadło. Jednak zamiast to zrobić, wyciągnął z temblaka jakiś przedmiot i ustawił go na podłodze, a następnie wyprostował się i energicznie pokuśtykał w stronę wschodniego wyjścia.

Anderson przyjrzał się dziwnemu przedmiotowi.

Co to jest, do cholery? Przedmiot miał około dwudziestu centymetrów długości i stał pionowo na podłodze.

To niemożliwe! To nie może być to!

Kiedy łysy mężczyzna pospiesznie opuścił salę wschodnim portykiem, mały chłopiec stojący w pobliżu powiedział: „Mamusiu, ten pan coś zgubił”.

Podszedł do dziwnego przedmiotu i nagle znieruchomiał. Po długiej chwili bezruchu wyciągnął rękę i zaczął przeraźliwie krzyczeć.

Anderson odwrócił się na pięcie i ruszył do drzwi, wykrzykując komendy:

– Zawiadomcie przez radio wszystkie posterunki! Mają odszukać i zatrzymać mężczyznę z ogoloną głową! Ale już!

Wypadł z centrum dowodzenia i zaczął wbiegać starymi schodami, przeskakując po trzy stopnie naraz. Z zapisu kamery wynikało, że łysy z temblakiem opuścił Rotundę wschodnim wyjściem. Najkrótsza droga do wyjścia z budynku wiodła korytarzem wschód–zachód, który był tuż przed nim.

Mogę przeciąć mu drogę.

Dotarł na górę i skręcił w korytarz, czujnie lustrując otoczenie. Na końcu dreptała para staruszków, trzymając się za ręce. Tuż obok dostrzegł jasnowłosego mężczyznę w granatowej marynarce, czytającego przewodnik i studiującego mozaikę na suficie przed jedną z sal.

– Przepraszam! – warknął, biegnąc w jego kierunku. – Widział pan łysego mężczyznę z ręką na temblaku?

Mężczyzna podniósł wzrok znad książki i spojrzał na niego zdezorientowany.

– Łysego mężczyznę z ręką na temblaku! – powtórzył Anderson bardziej zdecydowanie. – Widział pan czy nie?

Turysta zawahał się i spojrzał nerwowo w kierunku wschodniej części korytarza.

– Taak... – wyjąkał. – Przebiegł obok... do tamtych schodów. – Wskazał korytarz.

Anderson wyciągnął z kieszeni krótkofalówkę i wrzasnął:

– Do wszystkich posterunków! Podejrzany kieruje się do południowo-wschodniego wyjścia. Na stanowiska! – Schował krótkofalówkę, wyciągnął pistolet i ruszył pędem do wyjścia.

Trzydzieści sekund później potężnie zbudowany blondyn w granatowej marynarce najspokojniej w świecie opuścił Kapitol wschodnim wyjściem, czując, jak owiewa go wilgotne nocne powietrze. Uśmiechnął się zadowolony, delektując się chłodem.

Zmiana wyglądu.

Prosta sprawa.

Przed minutą wychodził z Rotundy, energicznie kuśtykając, w wojskowym płaszczu z demobilu. Wystarczyło wejść do ciemnej wnęki i go zdjąć, odsłaniając granatowy garnitur, który miał pod spodem. Przed rzuceniem go na posadzkę wyjął z kieszeni jasną perukę i nasunął zręcznie na głowę, wyprostował się, wyjął z kieszeni cienki przewodnik po Waszyngtonie i wyszedł pewnym krokiem.

Przemiana. To robię doskonale. Mam dar.

Kiedy nogi Mal’akha niosły go w kierunku limuzyny, wyprostował się na pełną wysokość metra dziewięćdziesięciu. Odetchnął głęboko, pozwalając, by powietrze wypełniło mu płuca. Czuł, jak skrzydła Feniksa wytatuowanego na jego piersi rozkładają się szeroko.

Gdyby wiedzieli, jaką mam moc – pomyślał, patrząc na światła miasta. – Tej nocy moja przemiana stanie się całkowita.

Mal’akh zręcznie odegrał swoją rolę w Kapitolu, czyniąc zadość wszystkim starym zasadom etykiety.

Starożytne zaproszenie zostało dostarczone.

Jeśli tej nocy Langdon nie zrozumie, na czym polega jego rola, szybko się tego dowie.

Rozdział 13

Rotunda Kapitolu zawsze zaskakiwała go tak jak rzymska Bazylika Świętego Piotra. Oczywiście Langdon wiedział, że jest tak wielka, iż mogłaby się w niej swobodnie zmieścić Statua Wolności, lecz za każdym razem gdy ją odwiedzał, wydawała się większa i bardziej pusta, niż się spodziewał, jakby w wypełniającym ją powietrzu unosiły się duchy. Tej nocy w Rotundzie panował nieopisany chaos.

Policjanci zamknęli salę, próbując jednocześnie zapanować nad rozhisteryzowanymi turystami, którzy się w niej znajdowali. Mały chłopiec nadal krzyczał. Błysnął flesz. Jakiś mężczyzna robił zdjęcia dłoni. Kilku strażników złapało go, odebrało aparat i wyprowadziło. Wstrząśnięty Langdon poruszał się jak w transie, przeciskając się przez tłum i zbliżając do potwornej ręki.

Odcięta dłoń Petera Solomona ustawiona była pionowo i nadziana na szpikulec przytwierdzony do małej drewnianej podstawki. Trzy palce były zaciśnięte, a kciuk i palec wskazujący wyprostowane, skierowane ku kopule.

– Cofnąć się! Wszyscy do tyłu! – krzyczał jeden ze strażników.

Langdon był tak blisko, że widział zaschniętą krew, która spłynęła po nadgarstku i zakrzepła na drewnianej podstawie.

Rany zadane po śmierci nie krwawią... zatem Peter żyje.

Nie wiedział, czy się z tego cieszyć, czy mieć mdłości.

Odcięli mu dłoń, kiedy żył?

Poczuł w ustach smak żółci. Pomyślał, ile razy jego serdeczny przyjaciel wyciągał ją do niego lub obejmował.

Przez chwilę miał pustkę w głowie, jego umysł przypominał rozstrojony telewizor, na którego ekranie widać tylko śnieżenie. Pierwszy wyłaniający się obraz był zupełnie nieoczekiwany.

Korona... i gwiazda.

Przykucnął, wpatrując się w wytatuowane opuszki palca wskazującego i kciuka.

Tatuaże?

Najwyraźniej potwór, który to zrobił, wytatuował również te maleńkie symbole.

Koronę na kciuku i gwiazdę na palcu wskazującym.

To niemożliwe.

Umysł Langdona niemal natychmiast przywołał znaczenie dwóch symboli, zmieniając przerażającą scenę, którą miał przed oczami, w scenę nie z tego świata. Symbole te wielokrotnie pojawiały się w historii, zawsze w tym samym miejscu – na czubkach palców. Był to jeden z najbardziej pożądanych i tajemnych znaków.

Dłoń Tajemnic.

Chociaż obecnie symbol ten był rzadko stosowany, w przeszłości oznaczał potężne wezwanie do działania. Langdon próbował się skupić, by zrozumieć wymowę tego, co miał przed oczami.

Czy ktoś okaleczył Petera, aby spreparować Dłoń Tajemnic?

Niemożliwe. Zwykle symbol ten rzeźbiono w kamieniu lub drewnie, niekiedy przedstawiano go też w formie rysunku. Langdon nie słyszał, by Dłoń Tajemnic była prawdziwą ludzką dłonią. Sam pomysł wydał mu się odrażający.

– Mógłby pan się cofnąć? – usłyszał za plecami głos strażnika. – Proszę się cofnąć.

Langdon prawie go nie słyszał.

Są też inne tatuaże.

Chociaż nie widział opuszek trzech zaciśniętych palców, był pewien, że również na nich umieszczono niezwykłe znaki. Tak nakazywała tradycja. Symboli powinno być pięć. W ciągu tysiącleci znaki na koniuszkach palców Dłoni Tajemnic nie zmieniały się, podobnie jak nie zmieniało się ich symboliczne przesłanie.

Dłoń symbolizowała... zaproszenie.

Langdon poczuł zimny dreszcz, przypominając sobie słowa tajemniczego mężczyzny, który go tutaj sprowadził: „To najważniejsze zaproszenie w pańskim życiu”. W czasach starożytnych Dłoń Tajemnic oznaczała najbardziej pożądane zaproszenie na świecie. Otrzymanie takiego znaku było świętym zaproszeniem do elitarnej grupy tych, którzy mieli strzec tajemnic odwiecznej mądrości. Było nie tylko wielkim zaszczytem, ale oznaczało także, iż mistrz uznał obdarowanego za godnego poznania tej sekretnej wiedzy.

To dłoń mistrza wyciągnięta do adepta.

Poczuł na ramieniu czyjąś ciężką rękę.

– Proszę się natychmiast cofnąć! – powtórzył strażnik.

– Wiem, co oznaczają te znaki... – wyjąkał Langdon. – Mogę wam pomóc.

– Natychmiast! – warknął tamten.

– Mój przyjaciel znalazł się w poważnym niebezpieczeństwie. Musimy...

Langdon poczuł, jak silne ramiona odciągają go od dłoni Petera. Poddał się, zbyt wstrząśnięty, by zaprotestować. Oficjalne zaproszenie zostało dostarczone. Ktoś wzywał Langdona, aby otworzył mistyczny portal, odsłaniając starożytne tajemnice i ukrytą wiedzę.

Wszystko to wydawało się szaleństwem.

Urojeniem wariata.

Rozdział 14

Limuzyna Mal’akha ruszyła spod Kapitolu, kierując się na wschód Independence Avenue. Młoda para idąca chodnikiem odwróciła głowy, próbując dostrzec VIP-a przez przyciemnioną tylną szybę.

A ja siedzę z przodu – pomyślał Mal’akh, uśmiechając się do siebie.

Uwielbiał poczucie władzy, jakie dawało mu kierowanie tym ogromnym pojazdem. Żaden z pięciu innych samochodów, które posiadał, nie zapewniał mu tego, czego potrzebował tej nocy – prywatności. Całkowitej prywatności. Limuzyny krążące ulicami Waszyngtonu cieszyły się swoistym immunitetem – ambasady na kołach. Policjanci pełniący służbę w pobliżu Kapitolu nigdy nie byli pewni, jakiego dygnitarza przez pomyłkę wyciągną z wozu, dlatego większość wolała nie ryzykować.

Mal’akh przejechał przez rzekę Anacostia i znalazł się w stanie Maryland. Niemal czuł, jak zbliża się do Katherine, przyciągany siłą przeznaczenia.

Tej nocy zostałem powołany do wykonania jeszcze jednego zadania, zadania, którego się nie spodziewałem.

Minionej nocy, gdy Peter Solomon zdradził mu ostatni ze swoich sekretów, Mal’akh dowiedział się o istnieniu tajnego laboratorium, w którym Katherine Solomon dokonuje cudów – prowadzi przełomowe badania. Jeśli ich wyniki zostaną ujawnione, zmienią świat.

Jej prace odsłonią prawdziwą naturę wszechrzeczy.

Od stuleci „najbardziej błyskotliwe umysły” tego świata ignorowały starożytne nauki, szyderczo określając je mianem przesądów. Naukowcy uzbroili się w triumfujący sceptycyzm i olśniewające nowoczesne technologie – narzędzia, które jeszcze bardziej oddalały ich od prawdy.

Przełomowe odkrycia każdego pokolenia okazywały się fałszywe w świetle technologii kolejnych.

Tak było od wieków. Im więcej wiedziano, tym boleśniej zdawano sobie sprawę z ogromu niewiedzy.

Od tysiącleci ludzkość błąkała się w ciemnościach, lecz teraz, zgodnie z obietnicą, sytuacja miała ulec zmianie. Po gonitwie na oślep ludzkość dotarła wreszcie do rozstaju dróg. Nadejście tej chwili przepowiedziano dawno temu – mówiły o niej starożytne teksty, prastare kalendarze, a nawet gwiazdy. Nadejście tego dnia było nieuchronne, a data dobrze znana. Miała go poprzedzić olśniewająca eksplozja wiedzy, rozbłysk jasności rozpraszającej mrok, dający ludzkości ostatnią szansę odwrócenia się od otchłani i podążenia ścieżką mądrości.

Przyszedłem, aby przesłonić światło – pomyślał Mal’akh. – Na tym polega moja rola.

Los połączył go z Peterem i Katherine Solomonami. Przełomowe badania Katherine Solomon w SMSC mogły zapoczątkować nowy sposób myślenia, dać początek nowemu oświeceniu. Wyniki jej eksperymentów, gdyby zostały ujawnione, mogłyby skłonić ludzkość do odkrycia na nowo utraconej wiedzy, obdarzając ją niewyobrażalną mocą.

Przeznaczeniem Katherine jest zapalenie pochodni.

Moim jest jej zgaszenie.

Rozdział 15

W nieprzeniknionych ciemnościach Katherine Solomon dotarła do zewnętrznych, pokrytych ołowiem drzwi laboratorium. Odnalazła je i wpadła do małej poczekalni. Podróż przez otchłań zajęła jej zaledwie dziewiętnaście sekund. Jeszcze nigdy jej serce nie biło tak mocno.

Można by sądzić, że po trzech latach do tego przywyknę.

Katherine zawsze czuła ulgę, gdy opuszczała strefę mroku i wkraczała do tej jasno oświetlonej przestrzeni.

Sześcian przypominał ogromne, pozbawione okien pudełko. Każdy centymetr ścian i sufitów pokryty był siatką wykonaną z powleczonego tytanem ołowiu, co nadawało laboratorium wygląd gigantycznej klatki umieszczonej w betonowym pomieszczeniu. Ścianki działowe z matowego pleksiglasu wyznaczały granice laboratorium, pokoju kontroli, pomieszczenia technicznego, łazienki i małej podręcznej biblioteki.

Katherine weszła energicznie do głównego laboratorium. W jasnej sterylnej sali lśnił najnowocześniejszy sprzęt pomiarowy. Stały tu elektroencefalografy, femtosekundowe grzebienie częstości, pułapka magnetooptyczna i generatory zdarzeń losowych.

Chociaż noetyka posługiwała się zaawansowaną technologią, jej odkrycia były znacznie bardziej mistyczne niż chłodne, nowoczesne urządzenia, których używała. Nowe szokujące dane szybko sprawiły, że materia magii i mitu stawała się rzeczywistością, potwierdzając podstawowe twierdzenie noetyki, że potencjał ludzkiego umysłu jest nieograniczony.

Główna teza była prosta: do tej pory wykorzystaliśmy zaledwie niewielki ułamek naszych umysłowych i duchowych możliwości.

Eksperymenty przeprowadzone w takich ośrodkach, jak Instytut Badań Noetycznych w Kalifornii i Laboratorium Inżynieryjno-Badawcze Anomalii Uniwersytetu Princeton dowiodły ponad wszelką wątpliwość, że ludzka myśl, odpowiednio skoncentrowana, może wywierać wpływ na masę fizyczną i ją zmieniać. Badania te nie przypominały salonowych sztuczek z wyginaniem łyżek, lecz były eksperymentami przeprowadzanymi w ściśle kontrolowanym środowisku, które dawały zdumiewająco identyczne rezultaty: ludzkie myśli wchodziły w interakcję ze światem fizycznym – niezależnie od tego, czy osoby biorące udział w eksperymentach uświadamiały sobie ten fakt – wywołując zmiany sięgające poziomu subatomowego.

Wyższość umysłu nad materią.

W 2001 roku, kilka godzin po przerażających wydarzeniach jedenastego września, w dziedzinie noetyki nastąpił ogromny przełom. Gdy przerażony świat połączył się w smutku spowodowanym tragedią, czterej naukowcy dokonali doniosłego odkrycia: dane wyjściowe trzydziestu siedmiu różnych generatorów zdarzeń losowych na całym świecie nagle stały się mniej przypadkowe. W jakiś sposób wspólne doświadczenie, jedność milionów umysłów, wpłynęło na przypadkowość danych wyjściowych urządzeń, wydobywając z chaosu ład.

Wydawało się, że to szokujące odkrycie jest odpowiednikiem starożytnej wiedzy duchowej, postulującej istnienie „świadomości kosmicznej” – zespolenie ludzkich myśli okazało się zdolne do interakcji z materią. Niedawne badania nad zbiorową medytacją i modlitwą dały podobne wyniki, prowadząc do postawienia tezy, że ludzka świadomość, jak określiła ją Lynne McTaggart, jedna z badaczek zajmujących się noetyką, jest substancją niepodlegającą ograniczeniom ciała, wysoko zorganizowaną energią, zdolną do zmieniania świata materialnego. Katherine była zafascynowana książką McTaggart Eksperyment intencjonalny oraz jej globalnymi, wykorzystującymi Internet badaniami, prowadzonymi za pośrednictwem strony www.theintentionexperiment.com, których celem było ustalenie, w jaki sposób ludzkie intencje mogą wpływać na świat.

Oparte na tym założeniu badania Katherine Solomon zaczęły przynosić szybkie rezultaty, potwierdzając, że „skupiona myśl” może wywierać wpływ dosłownie na wszystko – od tempa wzrostu roślin po kierunek, w którym porusza się ryba w naczyniu, od sposobu, w jaki dzielą się komórki na płytce Petriego, po synchronizację niezależnych systemów i reakcje chemiczne zachodzące w ludzkim organizmie. Nawet struktura krystaliczna powstającego ciała stałego okazała się podatna na działanie ludzkiego umysłu. Katherine udało się wytworzyć nacechowane symetrycznym pięknem kryształy lodu poprzez nakierowanie pełnych miłości myśli na szklankę z zamarzającą wodą. Co dziwne, równie prawdziwa okazała się sytuacja przeciwna – kiedy kierowała ku wodzie negatywne, skażone myśli, kryształki lodu zastygały w chaotycznych, pełnych załamań formach.

Ludzka myśl może dosłownie zmieniać świat materialny.

Eksperymenty Katherine stawały się coraz bardziej odważne, a ich wyniki zdumiewające. Badania laboratoryjne dowiodły bez cienia wątpliwości, że teza o „wyższości umysłu nad materią” nie była jedynie pomocną mantrą wyznawców New Age. Umysł ma zdolność zmieniania stanu materii i, co ważniejsze, zdolność ukierunkowywania zmian zachodzących w świecie fizycznym.

Jesteśmy panami naszego kosmosu.

Na poziomie subatomowym Katherine odkryła, że cząstki powstają i giną pod wpływem zamiaru ich obserwacji. Pragnienie ujrzenia cząstki sprawiało, że się pojawiała. Heisenberg zaobserwował to kilkadziesiąt lat temu, a teraz jego odkrycie stało się podstawową zasadą noetyki[9]. Mówiąc słowami Lynne McTaggart: Świadomość wywiera wpływ, za którego sprawą możliwość przeradza się w rzeczywiste istnienie przedmiotu. Najbardziej istotnym elementem leżącym u podstaw stworzenia świata jest obserwująca go świadomość.

Najbardziej zdumiewającym odkryciem Katherine było jednak to, że zdolność ludzkiego umysł do wpływania na świat fizyczny można zwiększyć poprzez ćwiczenie. Intencja jest umiejętnością, której można się nauczyć. Podobnie jak w przypadku medytacji wykorzystanie pełnej mocy „myśli” wymaga ćwiczeń. Co ważniejsze, niektórzy ludzie rodzą się z większymi zdolnościami w tej dziedzinie. W dziejach była też garstka prawdziwych mistrzów.

To brakujące ogniwo łączące współczesną naukę ze starożytnym mistycyzmem.

Katherine dowiedziała się tego od swojego brata Petera. Teraz powędrowała ku niemu myślami, czując narastający niepokój. Ruszyła w stronę biblioteki i zajrzała do środka. Nikogo.

Biblioteka była też małą czytelnią – stały w niej dwa fotele, drewniany stół, dwie lampy oraz zajmujące całą ścianę mahoniowe półki z pięciuset tomami. Katherine i Peter zgromadzili tu swoje ulubione książki, od fizyki cząstek po pradawny mistycyzm. Z czasem księgozbiór zamienił się w eklektyczną kolekcję pozycji starych i nowych, poświęconych najbardziej zaawansowanym badaniom i historii. Większość książek Katherine nosiła tytuły w rodzaju Świadomość kwantowa, Nowa fizyka, Zasady neurologii. Książki Petera miały staromodnie brzmiące, ezoteryczne tytuły, np. Kybalion, Zohar, Tańczący mistrzowie Wu Li lub były tłumaczeniem treści sumeryjskich tabliczek zgromadzonych w British Museum.

„Przeszłość kryje klucz do przyszłości nauki” – powtarzał często Peter, który przez całe życie interesował się historią, nauką i mistycyzmem i zachęcił Katherine do wzbogacenia wiedzy uniwersyteckiej o informacje na temat wczesnej hermeneutyki. Miała zaledwie dziewiętnaście lat, kiedy Peter obudził w niej zainteresowanie ogniwem łączącym współczesną naukę i pradawny mistycyzm.

– Powiedz mi, Kate, jakie teksty z dziedziny fizyki teoretycznej czytacie? – spytał, kiedy będąc na drugim roku Yale, przyjechała do domu na wakacje.

Spojrzała na rodzinną bibliotekę i wyrecytowała najbardziej ambitną listę lektur.

– Jestem pod wrażeniem – odparł Peter. – Einstein, Bohr i Hawking to współcześni geniusze. Zdarzyło ci się przeczytać coś starszego?

Podrapała się w głowę.

– Chodzi ci o... Newtona?

Uśmiechnął się.

– Mów dalej.

W wieku dwudziestu siedmiu lat Peter miał wyrobioną markę w świecie akademickim, a oboje lubili takie żartobliwe intelektualne pojedynki.

Coś starszego od Newtona?

Katherine przywołała dawniejszych myślicieli: Ptolemeusza, Pitagorasa i Hermesa Trismegistosa.

Nikt nie czyta teraz takich rzeczy!

Brat przesunął palcem po długiej półce, na której stały stare zakurzone tomy oprawione w popękaną skórę.

– Naukowa wiedza starożytnych jest zdumiewająca... współczesna fizyka dopiero zaczyna ją pojmować.

– Wspomniałeś, że Egipcjanie wiedzieli, jak działa dźwignia i bloki na długo przed Newtonem. Że wiedza pierwszych alchemików mogłaby się równać osiągnięciom nowoczesnej chemii. Co z tego? Nowożytna fizyka zajmuje się problemami, które byłyby niewyobrażalne dla starożytnych.

– Na przykład?

– Cóż... na przykład teorią splątania! – Eksperymenty na poziomie subatomowym dowiodły ponad wszelką wątpliwość, że cała materia jest wzajemnie powiązana, splątana w ramach jednej wszechogarniającej sieci... swoistej uniwersalnej jedności. – Chcesz powiedzieć, że starożytni mędrcy rozprawiali o stanie splątania?

– Oczywiście! – odparł Peter, spoglądając na nią błyszczącymi oczami. – Teoria ta leży u podstaw pradawnych wierzeń. Jej nazwy są tak stare jak nasze dzieje... dharmakaja, tao, brahman... W istocie jednym z najstarszych ludzkich celów było odkrycie powiązania ze wszystkimi bytami. Człowiek zawsze pragnął stać się „jednym” z wszechświatem... osiągnąć stan „zjednoczenia”. Do dziś żydzi i chrześcijanie dążą do „pojednania”, chociaż większość zapomniała, o jakie „pojednanie” chodzi.

Katherine westchnęła, przypominając sobie, jak trudno dyskutuje się z człowiekiem tak dobrze znającym historię.

– Zgoda, mówisz jednak o ogólnikach, a ja o fizycznych konkretach.

– Mogę być bardziej konkretny. – Spojrzał na nią wyzywająco.

– Znakomicie. Co powiesz o prostym zjawisku polaryzacji, równowadze cząstek o ładunku dodatnim i ujemnym na poziomie subatomowym? To oczywiste, że starożytni nie rozumieli...

– Zaczekaj! – Peter zdjął z półki duży zakurzony tom i położył go z hukiem na stole. – Współczesne zjawisko polaryzacji to nic innego jak „dwoisty świat” opisany przez Krysznę w  Bhagawadgicie ponad dwa tysiące lat temu. Tuzin innych książek, które stoją na tych półkach, w tym Kybalion, wspomina o dwoistych systemach i przeciwstawnych siłach natury.

Katherine pozostała sceptyczna.

– Zgoda, jednak w dziedzinie najnowszych odkryć fizyki subatomowej, na przykład zasady nieoznaczoności Heisenberga...

– Skoro o tym mowa, sięgnijmy po... – Peter przeszedł wzdłuż długiego regału i sięgnął po kolejny tom. – To święte księgi wedyjskie, Upaniszady. – Głośno położył książkę na poprzednim tomie. – Heisenberg i Schrödinger studiowali te teksty, nie kryli też, że pomogły im one w sformułowaniu niektórych teorii.

Spór trwał kilka minut, a na stole piętrzyły się zakurzone tomy. W końcu Katherine podniosła ręce do góry, nie kryjąc frustracji:

– W porządku! Może i masz rację, lecz ja chcę studiować nowoczesną fizykę teoretyczną. To nauka przyszłości! Wątpię, by Kryszna lub Weda-Wjasa mieli coś do powiedzenia na temat teorii superstrun lub wielowymiarowych modeli kosmologicznych...

– Masz rację! Nie mówią o tym. – Peter przerwał, lecz po chwili na jego ustach pojawił się uśmiech. – Skoro wspomniałaś o teorii superstrun... – Podszedł do półki. – Jest o niej mowa w tej księdze. – Zdjął z regału ogromne, oprawne w skórę tomiszcze i położył je na stole. – To trzynastowieczny przekład średniowiecznego tekstu napisanego po aramejsku.

– Teoria superstrun w trzynastym wieku?! – Katherine nie miała zamiaru w to uwierzyć.

Teoria strun była zupełnie nowym modelem kosmologicznym. Opierając się na najnowszych obserwacjach naukowych, postulowała istnienie wielowymiarowego wszechświata złożonego nie z trzech, lecz z dziesięciu wymiarów, które współgrały ze sobą jak wibrujące struny, jak rezonujące struny skrzypiec.

Katherine obserwowała brata, który otworzył księgę, przesunął palcem po bogato zdobionym spisie treści i otworzył na jednej z początkowych stron.

– Przeczytaj – powiedział, wskazując wyblakły tekst z rysunkami.

Wykonała polecenie. Przekład był stary i trudny do zrozumienia, lecz ku jej zdumieniu okazało się, że tekst i rysunki to zarys identycznego modelu wszechświata jak ten, który opisywała współczesna teoria superstrun. Model dziesięciowymiarowego kosmosu utworzonego z rezonujących strun. Czytała dalej, by nagle wydać okrzyk zdumienia i cofnąć się o krok.

– Mój Boże, opisują tu nawet, jak sześć wymiarów splata się w jeden?! – Zrobiła jeszcze jeden krok do tyłu, wyraźnie przerażona. – Co to za księga?

Peter spojrzał na nią z uśmiechem.

– Mam nadzieję, że pewnego dnia ją przeczytasz. – Otworzył księgę na stronie tytułowej, na której ozdobnymi literami wypisano trzy słowa: Pełna Księga Zohar.

Chociaż Katherine nigdy wcześniej nie czytała tego dzieła, wiedziała, że jest ono podstawowym tekstem wczesnego żydowskiego mistycyzmu, który kiedyś uważano za tak potężny, iż wiedza w nim zawarta była zarezerwowana wyłącznie dla najbardziej uczonych rabinów.

Spojrzała na księgę.

– Chcesz powiedzieć, że wcześni mistycy wiedzieli, iż wszechświat ma dziesięć wymiarów?

– Oczywiście! – Wskazał ilustrację na karcie tytułowej, przedstawiającą dziesięć splecionych kręgów nazywanych sefirami. – Jej autorzy posługują się słownictwem ezoterycznym, lecz ich wiedza na temat fizyki jest bardzo zaawansowana.

Katherine nie wiedziała, co odpowiedzieć.

– Dlaczego w takim razie... dlaczego tak niewielu studiuje tę księgę?

Brat odpowiedział uśmiechem.

– Już niebawem będzie bardzo znana.

– Nie rozumiem.

– Katherine, żyjemy we wspaniałych czasach. Czekają nas ogromne zmiany. Ludzkość stanie na progu nowego wieku, gdy spojrzy na naturę i pradawną mądrość, sięgnie po idee zawarte w takich księgach, jak Zohar, i innych starożytnych tekstach istniejących na całym świecie. Potężne prawdy w nich zawarte mają ogromną siłę przyciągania, która w końcu spowoduje, że ludzie po nie sięgną. Nadejdą czasy, gdy współczesna nauka zacznie poważnie analizować mądrość starożytnych... wtedy ludzkość znajdzie odpowiedzi na odwieczne pytania, które ją nurtują.

Jeszcze tamtej nocy Katherine zaczęła czytać starożytne teksty podsunięte jej przez brata i szybko zrozumiała, że miał rację.

Starożytni posiadali głęboką wiedzę naukową.

Współczesna nauka nie tyle dokonywała odkryć, ile odkrywała na nowo rzeczy znane dawno temu. Miała wrażenie, że ludzie uchwycili niegdyś prawdziwą naturę wszechświata, lecz wypuścili ją z rąk i o niej zapomnieli.

Współczesna fizyka pomoże nam o tym pamiętać!

To dążenie stało się życiową misją Katherine – wykorzystać najnowsze zdobycze nauki do odkrycia na nowo pradawnej zapomnianej mądrości. Motywowało ją coś więcej niż akademicki dreszcz emocji. Była głęboko przekonana, że świat potrzebuje tej wiedzy bardziej niż kiedykolwiek przedtem.

Na przeciwległej ścianie laboratorium spostrzegła biały fartuch brata wiszący obok jej fartucha. Odruchowo wyjęła z kieszeni komórkę, by sprawdzić, czy dostała nową wiadomość. Nic. W jej pamięci znów rozległo się echo słów: „O tym, co zdaniem pani brata ukryto na terenie Waszyngtonu... Myślę, że możemy to odnaleźć... Bywa, że legendy żyją przez wieki... i dzieje się tak nie bez powodu”.

[9] Chodzi tu o zasadę nieoznaczoności Heisenberga mówiącą, że nie można z dowolną dokładnością wyznaczyć jednocześnie położenia i pędu cząstki, gdyż każdy pomiar z samej swojej natury wpływa na badany obiekt, zmieniając jego właściwości.

Rozdział 16

Szef ochrony Kapitolu, Trent Anderson, wpadł do Rotundy wściekły z powodu poniesionej porażki. Jeden z ochroniarzy znalazł właśnie w niszy obok wschodniego portyku temblak i wojskowy płaszcz z demobilu.

Przeklęty gnojek wyszedł jak gdyby nigdy nic!

Anderson przed chwilą wyznaczył zespół ludzi, który miał się zająć przeglądaniem nagrań z kamer, wiedział jednak, że zanim cokolwiek znajdą, facet będzie już daleko.

Kiedy wszedł do Rotundy, aby ocenić rozmiar zniszczeń, okazało się, że sytuacja wygląda lepiej, niż się spodziewał. Wszystkie cztery wejścia zostały zamknięte za pomocą najbardziej dyskretnej metody kontroli tłumu, jaką dysponowała ochrona – przyjaznym strażnikiem i aksamitnym sznurem z karteczką: „Sala chwilowo zamknięta z powodu sprzątania”. Kilkunastu świadków umieszczono we wschodniej części sali, gdzie strażnicy zabrali im telefony komórkowe i aparaty fotograficzne. Ostatnią rzeczą, której potrzebował, było przesłanie CNN zdjęć zrobionych komórką.

Jeden ze świadków, wysoki ciemnowłosy mężczyzna w tweedowej sportowej marynarce, próbował odłączyć się od grupy, by porozmawiać z szefem ochrony.

– Za chwilę z nim pomówię! – zawołał Anderson do strażników. – Proszę, by na razie wszyscy pozostali w holu, dopóki nie zorientujemy się w sytuacji. – Na miły Bóg! Pracuje w ochronie Kapitolu piętnaście lat i widział różne dziwne rzeczy, lecz nigdy czegoś takiego. Lepiej niech ci od medycyny sądowej zabiorą to jak najszybciej z mojego budynku.

Anderson podszedł bliżej i zauważył, że zakrwawiony nadgarstek został nadziany na szpikulec umocowany w drewnianej podstawie tak, by dłoń mogła stać pionowo. Drewno i ciało – pomyślał. – Niewidzialne dla wykrywaczy metalu. Jedynym metalowym elementem był duży złoty pierścień. Pewnie wykryto go wykrywaczem metalu lub podejrzany po prostu ściągnął go z martwego palca.

Pochylił się, by zbadać dłoń. Wyglądała tak, jakby należała do sześćdziesięcioletniego mężczyzny. Na pierścieniu widniała ozdobna pieczęć z dwugłowym ptakiem i liczbą trzydzieści trzy. Anderson jej nie rozpoznał. Jego wzrok przykuły małe tatuaże na czubku palca wskazującego i kciuka.

Jakiś cholerny gabinet osobliwości.

– Szefie? – Jeden ze strażników podbiegł do niego z telefonem. – Telefon do pana. Przełączyli z centrali.

Anderson spojrzał na mężczyznę, jakby ten postradał zmysły.

– Nie widzisz, że jestem zajęty? – warknął.

Strażnik pobladł, zasłonił mikrofon dłonią i wyszeptał:

– To CIA.

Anderson potrzebował chwili namysłu.

Jak CIA się o tym dowiedziała?

– Dzwonią z Biura Bezpieczeństwa.

Trent Anderson zamarł.

Niech to szlag!

Spojrzał zdenerwowany na telefon w ręku strażnika.

Pośrodku ogromnego oceanu agencji wywiadowczych, mających biura na terenie Waszyngtonu, Biuro Bezpieczeństwa przypominało coś w rodzaju Trójkąta Bermudzkiego – był to tajemniczy i zdradziecki obszar, którego za wszelką cenę należało unikać. Biuro Bezpieczeństwa zostało powołane przez CIA do wykonywania pozornie autodestrukcyjnej misji – szpiegowania CIA. Ten potężny urząd wewnętrzny zajmował się obserwowaniem pracowników agencji, tropiąc wszelkie niedozwolone działania: niewłaściwe wykorzystywanie środków, sprzedawanie tajemnic państwowych, kradzież tajnych technologii i stosowanie tortur, by wymienić tylko niektóre.

Ci goście szpiegują amerykańskich szpiegów!

Z carte blanche na wszystkie dziedziny mające związek z bezpieczeństwem narodowym, ludzie z Biura Bezpieczeństwa dysponowali dużymi i rozległymi wpływami. Anderson nie miał pojęcia, dlaczego mieliby się interesować jakimś drobnym incydentem w Kapitolu ani w jaki sposób tak szybko się o nim dowiedzieli. Ludzie mówili, że mają oczy wszędzie. O ile wiedział, mogli na bieżąco śledzić obraz z kamer rozmieszczonych na terenie Kapitolu. Chociaż ostatnie zdarzenia nie miały żadnego związku z działalnością Biura Bezpieczeństwa, pora telefonu wskazywała, że musi chodzić o odrąbaną dłoń.

– Szefie? – Strażnik wyciągnął rękę z komórką, jakby trzymał gorący ziemniak. – Powinien pan odebrać. To... – Przerwał, by wypowiedzieć bezgłośnie dwie sylaby: – Sa-to.

Anderson ściągnął gniewnie brwi.

Żarty sobie robisz?!

Poczuł, że zaczynają mu się pocić dłonie.

Sato zajmuje się tym osobiście?

Udzielna władczyni Biura Bezpieczeństwa – dyrektor Inoue Sato – była żywą legendą. Urodzona po ataku na Pearl Harbor, za zasiekami japońskiego obozu internowania w kalifornijskim Mazanar, Sato była twardzielem, który nigdy nie zapomniał o okrucieństwach wojny i niebezpieczeństwach związanych z nieskutecznymi działaniami wywiadu wojskowego. Awansowawszy na jedno z najbardziej wpływowych i tajnych stanowisk w amerykańskim wywiadzie, Sato dowiodła, że jest nieugiętą patriotką i wrogiem każdego, kto wejdzie jej w drogę. Budząca powszechną trwogę dyrektorka Biura Bezpieczeństwa pływała po głębokich wodach CIA niczym lewiatan, który wynurza się tylko po to, by pożreć zdobycz.

Anderson spotkał się z nią twarzą w twarz tylko raz. Wystarczyło wspomnienie jej chłodnych czarnych oczu, aby uznał za błogosławieństwo fakt, iż odbędzie tę rozmowę przez telefon.

Wziął od strażnika aparat.

– Pani Sato, mówi Anderson. Czy mogę... – zaczął najbardziej przyjacielsko, jak potrafił.

– W Kapitolu jest człowiek, z którym muszę natychmiast mówić. – Głosu Sato nie można było pomylić z żadnym innym, brzmiał jak skrzypienie kredy przesuwanej po tablicy. Operacja, którą przeprowadzono z powodu raka krtani, sprawiła, że dźwięk był głęboko niepokojący, równie odrażający jak blizna na jej szyi. – Proszę natychmiast go odnaleźć.

Tylko tyle? Ona chce, żebym poprosił kogoś do telefonu?

Anderson nagle zaczął mieć nadzieję, że pora telefonu jest przypadkowa.

– Kogo pani szuka?

– Nazywa się Robert Langdon. Sądzę, że jest teraz w Kapitolu.

Langdon? Nazwisko wydało się Andersonowi znajome, ale nie potrafił sobie przypomnieć, o kogo chodzi. Zaczął się zastanawiać, czy Sato wie o dłoni.

– Jestem w Rotundzie – wyjaśnił. – Mamy tu kilku turystów... proszę się nie rozłączać. – Opuścił rękę z telefonem i zawołał: – Jest wśród państwa ktoś o nazwisku Langdon?!

Po chwili milczenia z grupki ludzi dobiegł głęboki głos:

– Tak, nazywam się Robert Langdon.

Ten sam człowiek, który próbował odłączyć się od reszty. Wyglądał na poruszonego... a jednocześnie wydał mu się dziwnie znajomy.

Anderson zbliżył telefon do ust.

– Pan Langdon tu jest.

– Dawaj go – rzuciła oschle Sato.

Anderson westchnął głęboko.

Lepiej on niż ja.

– Proszę się nie rozłączać.

Przywołał Langdona skinieniem dłoni.

Kiedy tamten się zbliżał, Anderson nagle wszystko sobie przypomniał. Czytałem niedawno artykuł o tym facecie. Co on tu, do cholery, robi?

Mimo iż Langdon miał sto osiemdziesiąt centymetrów wzrostu i był atletycznie zbudowany, Anderson nie dostrzegł w nim chłodu i twardości, jakie spodziewał się zobaczyć u człowieka, który przeżył wybuch bomby w Watykanie i obławę na ulicach Paryża.

Ten facet miałby wodzić za nos francuską policję... w takich mokasynach?

Bardziej przypominał gościa czytającego Dostojewskiego w jednej z bibliotek Ivy League.

– Pan Langdon? – spytał, idąc w jego stronę. – Trent Anderson, szef ochrony. Ktoś chce z panem mówić.

– Ze mną? – Niebieskie oczy Langdona spojrzały na niego z niepokojem i niepewnością.

Anderson podał mu telefon.

– To szef Biura Bezpieczeństwa CIA.

– Nigdy o nim nie słyszałem.

Anderson uśmiechnął się złowróżbnie.

– Ale on o panu słyszał.

Langdon przyłożył aparat do ucha.

– Słucham.

– Robert Langdon? – W małym głośniku telefonu zagrzmiał ostry głos dyrektorki Sato. Mówiła tak głośno, że nawet Anderson ją słyszał.

– Tak, o co chodzi?

Anderson przysunął się bliżej, by śledzić rozmowę.

– Mówi dyrektor Inoue Sato. Mamy obecnie sytuację kryzysową i liczę, że pomoże mi ją pan opanować.

W oczach Langdona błysnęła nadzieja.

– Chodzi o Petera Solomona? Wie pan, gdzie jest?

– Profesorze, to ja zadaję pytania – ucięła Sato.

– Peter Solomon jest w poważnym niebezpieczeństwie! – wykrzyknął Langdon. – Jakiś szaleniec właśnie...

– Proszę posłuchać... – przerwała mu Sato.

Anderson się skulił. Fatalne posunięcie. Przerywanie jednemu z najwyższych urzędników CIA jest błędem, który może popełnić tylko cywil.

Sądził, że ten Langdon jest bardziej inteligentny.

– Niech pan słucha uważnie – ciągnęła Sato. – Nasz kraj znajduje się na krawędzi kryzysu. Powiedziano mi, że jest pan w posiadaniu informacji, które mogą pomóc w jego zażegnaniu. Jakie to informacje?

Langdon sprawiał wrażenie zagubionego.

– Panie dyrektorze, nie mam pojęcia, o czym pan mówi. Zależy mi wyłącznie na odnalezieniu Petera i...

– Nie ma pan pojęcia?

Anderson zauważył, że Langdon jest zdenerwowany.

– Nie, proszę pana – odpowiedział rozdrażniony. – Nie mam cholernego pojęcia, co tu się dzieje.

Anderson się skrzywił.

Źle, źle i jeszcze raz źle.

Robert Langdon popełnił przed chwilą bardzo poważny błąd, rozmawiając w ten sposób z dyrektorką Sato.

Nagle Anderson zdał sobie sprawę, że jest za późno. Ku jego zdumieniu dyrektor Sato pojawiła się po drugiej stronie Rotundy i szła w ich stronę szybkim krokiem, za plecami Langdona. Sato w Kapitolu! Anderson wstrzymał oddech, próbując wziąć się w garść. Langdon nie ma pojęcia, co go czeka.

Mroczna postać dyrektorki zbliżała się szybko. Trzymała telefon przy uchu, a czarne oczy świdrowały plecy Langdona jak promienie lasera.

Langdon przyciskał do ucha telefon szefa ochrony, czując, jak narasta w nim frustracja.

– Przykro mi – odparł oschle. – Nie umiem czytać w pańskich myślach. Czego pan ode mnie chce?

– Czego od pana chcę? – zgrzytliwy głos Sato zaskrzeczał w słuchawce Langdona, ostry i pusty niczym przedśmiertne rzężenie człowieka z poderżniętym gardłem.

Langdon poczuł klepnięcie w ramię. Odwrócił się i zatrzymał wzrok na twarzy drobnej Japonki. Spoglądała na niego gniewnie. Miała plamy na skórze, rzadkie włosy, zęby brązowe od tytoniu i brzydką siną bliznę biegnącą w poprzek szyi. Sękata dłoń przyciskała do ucha komórkę, a gdy jej wargi się poruszały, Langdon słyszał znajomy zgrzytliwy dźwięk w swoim telefonie.

– Czego od pana chcę, profesorze? – Spokojnie zamknęła komórkę i rzuciła mu gniewne spojrzenie. – Po pierwsze, żeby przestał pan mówić do mnie „pan”.

Langdon spojrzał na nią zawstydzony.

– Przepraszam... panią. Połączenie było nie najlepsze...

– Było dobre, profesorze. Muszę dodać, że nie znoszę, kiedy ktoś wciska mi kit.

Rozdział 17

Dyrektor Sato odznaczała się niezwykle wybuchowym charakterem i budziła powszechny lęk. Ta niska, ledwie metr pięćdziesiąt wzrostu, kobieta o drobnych kościach miała nieregularne rysy twarzy i cierpiała na bielactwo nabyte, co powodowało, że jej skórę znaczyły plamy nadające wygląd chropawego granitu pokrytego porostami. Pognieciona granatowa garsonka wisiała na niej jak worek, a wcięta pod szyją bluzka ani trochę nie zasłaniała blizny biegnącej w poprzek szyi. Jej współpracownicy utrzymywali, że jedynym zewnętrznym przejawem próżności Sato są wyraźnie widoczne wąsy.

Inoue Sato kierowała Biurem Bezpieczeństwa od ponad dekady. Miała niezwykle wysoki iloraz inteligencji i przerażająco nieomylny instynkt, co w połączeniu z pewnością siebie czyniło ją dziką bestią w oczach każdego, kto nie potrafił robić rzeczy niemożliwych. Do ustąpienia nie skłoniła jej nawet ponura diagnoza złośliwego raka gardła. Walka z chorobą kosztowała ją miesiąc pracy, utratę połowy siły głosu i jednej trzeciej wagi, lecz powróciła na stanowisko, jakby nic się nie stało. Inoue Sato sprawiała wrażenie niezniszczalnej.

Robert Langdon podejrzewał, że nie on pierwszy podczas rozmowy telefonicznej wziął Sato za mężczyznę, lecz szefowa Biura Bezpieczeństwa nadal wpatrywała się w niego z wściekłością.

– Jeszcze raz przepraszam – powtórzył. – Nadal nie mogę się w tym połapać... Człowiek podający się za asystenta Petera Solomona skłonił mnie podstępem do przyjazdu dziś wieczorem do Waszyngtonu. – Wyciągnął z kieszeni marynarki faks. – Przesłał mi to. Zapisałem numer widniejący na ogonie odrzutowca, więc jeśli zadzwonicie do FAA[10]...

Sato wyciągnęła drobną dłoń i błyskawicznie wyrwała mu kartkę, po czym wsunęła ją do kieszeni, nie patrząc, co na niej jest.

– Profesorze, to ja prowadzę śledztwo. Sugeruję, aby nie zabierał pan głosu bez pozwolenia, chyba że powie pan coś, czego nie wiem.

Odwróciła się do komendanta posterunku policji.

– Anderson – powiedziała, stając przed nim i podnosząc głowę, żeby spojrzeć na niego małymi ciemnymi oczami. – Co tu się dzieje, do diabła? Strażnik pilnujący wschodniej bramy zameldował mi, że znaleźliście na posadzce ludzką dłoń. Czy to prawda?

Anderson odsunął się, odsłaniając przedmiot leżący na środku sali.

– Tak, proszę pani. Znaleźliśmy to zaledwie kilka minut temu.

Spojrzała na okaleczoną dłoń, jakby to był zgubiony element garderoby.

– Dlaczego pan o tym nie wspomniał?

– Sądziłem... sądziłem, że pani wie.

– Nie kłam.

Anderson zgarbił się pod wpływem groźnego spojrzenia, choć w jego głosie nadal brzmiała pewność siebie.

– Panujemy nad sytuacją, proszę pani.

– Wątpię – odrzekła Sato równie pewnie.

– Zespół kryminalistyczny jest już w drodze. Sprawca mógł zostawić odciski palców.

Dyrektor Sato spojrzała na niego sceptycznie.

– Wątpię, by człowiek, który jest na tyle sprytny, by przejść przez bramki ochrony, zostawił odciski palców.

– Może to i prawda, ale jestem odpowiedzialny za przeprowadzenie dochodzenia.

– Uwalniam cię od tego przykrego obowiązku. Przejmuję sprawę.

– Czy ta sprawa wchodzi w zakres kompetencji Biura Bezpieczeństwa? – obruszył się Anderson.

– Oczywiście, chodzi o bezpieczeństwo kraju.

Dłoń Petera ma związek z bezpieczeństwem kraju? – zdziwił się Langdon, przysłuchujący się rozmowie. – Z bezpieczeństwem narodowym? Wyczuwał, że Sato nie podziela jego pragnienia jak najszybszego odnalezienia Petera. Szefowa Biura Bezpieczeństwa działała na zupełnie innej częstotliwości.

Także Anderson sprawiał wrażenie zaskoczonego.

– O bezpieczeństwo kraju? Z całym szacunkiem...

– O ile mi wiadomo, przewyższam cię rangą – przerwała mu niecierpliwie. – Radzę, abyś robił dokładnie to, co mówię. Bez zbędnych pytań.

Anderson skinął głową, głośno przełykając ślinę.

– Czy nie powinniśmy przynajmniej pobrać odcisków palców, żeby ustalić, czy ta dłoń należała do Petera Solomona?

– Potwierdzam to – wtrącił się Langdon, czując wywołującą mdłości pewność. – Rozpoznaję jego pierścień... i dłoń. – Przerwał na chwilę. – Tatuaże są świeże. Ktoś musiał je wykonać całkiem niedawno.

– Co? – Po raz pierwszy od przybycia Sato wyglądała na zdenerwowaną. – Dłoń została wytatuowana?

Langdon skinął głową.

– Na kciuku wytatuowano koronę, a na palcu wskazującym gwiazdę.

Sato wyjęła z torebki okulary i podeszła do dłoni, zataczając koło jak rekin.

– Chociaż nie widać trzech pozostałych palców – ciągnął Langdon – jestem pewien, że na ich opuszkach także są tatuaże.

Sato skinęła na Andersona, wyraźnie zaintrygowana słowami Langdona.

– Komendancie, mógłby pan sprawdzić pozostałe palce?

Anderson przykucnął obok dłoni, starając się jej nie dotknąć. Przyłożył policzek do posadzki i zajrzał pod zaciśnięte palce.

– On ma rację, proszę pani. Na czubku każdego palca jest tatuaż, chociaż nie widzę pozostałych...

– To słońce, latarnia i klucz – wyjąkał Langdon bezbarwnym głosem.

Sato odwróciła się, taksując go małymi oczkami.

– Skąd pan o tym wie?

Spojrzał jej w oczy.

– Ludzka dłoń ze znakami umieszczonymi na opuszkach palców jest bardzo starym symbolem, nazywanym Dłonią Tajemnic.

Anderson podniósł się gwałtownie.

– To coś ma nazwę?

Langdon skinął głową.

– To jeden z najtajniejszych symboli starożytnego świata.

Sato przekrzywiła głowę.

– Czy mogę spytać, co do cholery ta dłoń robi w Kapitolu?

Langdon marzył, żeby obudzić się z tego koszmaru.

– Zgodnie z tradycją symbol ten był rodzajem zaproszenia.

– Zaproszenia... do czego?

Langdon spojrzał na znaki umieszczone na okaleczonej dłoni przyjaciela.

– Przez całe wieki Dłoń Tajemnic pełniła funkcję mistycznego wezwania. Ogólnie mówiąc, wezwania do przyjęcia wiedzy tajemnej, sekretnej mądrości znanej jedynie garstce wybranych.

Dyrektor Sato skrzyżowała chude ręce na piersi i spojrzała na niego.

– Profesorze, jak na kogoś, kto twierdzi, że nie wie, dlaczego się tu znalazł, całkiem nieźle pan sobie radzi.

[10] FAA – Federal Aviation Administration – Federalny Urząd Lotniczy.

Rozdział 18

Katherine Solomon włożyła biały fartuch i przystąpiła do rutynowych działań, które jej brat określał mianem „obchodu”.

Niczym podenerwowany rodzic, kontrolujący śpiące niemowlę, wetknęła głowę do pokoju technicznego. Dwie zapasowe jednostki holograficzne buczały spokojnie w pomieszczeniu o stałej temperaturze. Wyniki wszystkich moich badań – pomyślała, spoglądając przez grubą ośmiocentymetrową bezodpryskową szybę. Holograficzne urządzenia do przechowywania danych, w przeciwieństwie do swoich podobnych do lodówki przodków, przypominały raczej smukłe wieże stereo umieszczone na postumencie w kształcie kolumny.

Obydwa napędy holograficzne były identyczne i zsynchronizowane i produkowały kopie zapasowe z zapisem wyników jej badań. Większość procedur bezpieczeństwa zalecała umieszczenie kopii w innym miejscu na wypadek trzęsienia ziemi, pożaru lub kradzieży, lecz Katherine i jej brat zdecydowali, że najważniejszą rzeczą jest dochowanie tajemnicy. Gdyby dane wyszły z tego budynku i znalazły się na obcym serwerze, nie mogliby mieć pewności, że wyniki badań zostaną utrzymane w sekrecie.

Zadowolona, że wszystko działa prawidłowo, ruszyła w głąb korytarza. Gdy znalazła się za rogiem, stwierdziła, że w laboratorium dzieje się coś dziwnego.

Kto tam jest?

Od urządzeń badawczych odbijało się przyćmione światło. Popędziła przed siebie i zaskoczona stwierdziła, że za ścianą z pleksiglasu oddzielającą pomieszczenie kontrolne pali się światło.

A jednak przyjechał!

Katherine przebiegła przez laboratorium i wpadła do pomieszczenia kontroli, otwierając drzwi na oścież.

– Peter! – krzyknęła, wbiegając do środka.

Pulchna kobieta siedząca przed tablicą rozdzielczą podskoczyła na krześle.

– Boże! Katherine! Ale mnie wystraszyłaś!

Trish Dunne – jedyna osoba, która oprócz Petera i Katherine miała wstęp do laboratorium – była analitykiem metasystemów, lecz rzadko pracowała w weekendy. Ta dwudziestosześcioletnia rudowłosa kobieta była geniuszem w dziedzinie modelowania danych i podpisała zobowiązanie dochowania tajemnicy, którego nie powstydziłoby się KGB. Właśnie analizowała dane widoczne na zajmującym całą ścianę plazmowym monitorze – ogromnym płaskim ekranie podobnym do tego, który wisi w sali kontroli lotów NASA.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

Rozdział 19

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 20

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 21

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 22

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 23

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 24

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 25

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 26

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 27

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 28

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 29

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 30

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 31

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 32

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 33

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 34

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 35

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 36

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 37

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 38

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 39

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 40

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 41

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 42

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 43

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 44

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 45

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 46

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 47

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 48

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 49

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 50

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 51

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 52

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 53

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 54

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 55

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 56

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 57

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 58

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 59

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 60

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 61

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 62

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 63

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 64

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 65

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 66

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 67

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 68

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 69

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 70

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 71

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 72

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 73

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 74

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 75

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 76

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 77

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 78

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 79

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 80

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 81

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 82

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 83

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 84

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 85

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 86

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 87

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 88

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 89

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 90

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 91

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 92

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 93

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 94

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 95

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 96

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 97

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 98

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 99

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 100

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 101

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 102

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 103

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 104

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 105

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 106

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 107

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 108

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 109

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 110

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 111

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 112

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 113

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 114

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 115

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 116

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 117

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 118

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 119

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 120

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 121

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 122

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 123

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 124

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 125

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 126

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 127

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 128

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 129

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 130

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 131

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 132

Dostępne w wersji pełnej

Epilog

Dostępne w wersji pełnej

Zaginiony symbol

Spis treści

Karta tytułowa

Dedykacja

Podziękowania

Motto

Fakty

Prolog

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

Rozdział 27

Rozdział 28

Rozdział 29

Rozdział 30

Rozdział 31

Rozdział 32

Rozdział 33

Rozdział 34

Rozdział 35

Rozdział 36

Rozdział 37

Rozdział 38

Rozdział 39

Rozdział 40

Rozdział 41

Rozdział 42

Rozdział 43

Rozdział 44

Rozdział 45

Rozdział 46

Rozdział 47

Rozdział 48

Rozdział 49

Rozdział 50

Rozdział 51

Rozdział 52

Rozdział 53

Rozdział 54

Rozdział 55

Rozdział 56

Rozdział 57

Rozdział 58

Rozdział 59

Rozdział 60

Rozdział 61

Rozdział 62

Rozdział 63

Rozdział 64

Rozdział 65

Rozdział 66

Rozdział 67

Rozdział 68

Rozdział 69

Rozdział 70

Rozdział 71

Rozdział 72

Rozdział 73

Rozdział 74

Rozdział 75

Rozdział 76

Rozdział 77

Rozdział 78

Rozdział 79

Rozdział 80

Rozdział 81

Rozdział 82

Rozdział 83

Rozdział 84

Rozdział 85

Rozdział 86

Rozdział 87

Rozdział 88

Rozdział 89

Rozdział 90

Rozdział 91

Rozdział 92

Rozdział 93

Rozdział 94

Rozdział 95

Rozdział 96

Rozdział 97

Rozdział 98

Rozdział 99

Rozdział 100

Rozdział 101

Rozdział 102

Rozdział 103

Rozdział 104

Rozdział 105

Rozdział 106

Rozdział 107

Rozdział 108

Rozdział 109

Rozdział 110

Rozdział 111

Rozdział 112

Rozdział 113

Rozdział 114

Rozdział 115

Rozdział 116

Rozdział 117

Rozdział 118

Rozdział 119

Rozdział 120

Rozdział 121

Rozdział 122

Rozdział 123

Rozdział 124

Rozdział 125

Rozdział 126

Rozdział 127

Rozdział 128

Rozdział 129

Rozdział 130

Rozdział 131

Rozdział 132

Epilog

Karta redakcyjna

Tytuł oryginału:

THE LOST SYMBOL

Copyright © Dan Brown 2009

All rights reserved

Copyright © 2014 for the Polish edition by Wydawnictwo Sonia Draga

Polish translation copyright © Zbigniew Kościuk 2010

Redakcja: Beata Słama

Konsultacja historyczna: prof. Zbigniew Mikołejko

Korekta: Iwona Wyrwisz

Projekt okładki: Mariusz Banachowicz

ISBN: 978-83-7999-226-3

WYDAWNICTWO SONIA DRAGA Sp. z o. o.

Pl. Grunwaldzki 8-10, 40-127 Katowice

tel./fax 32 782 6477/32 253 7728,

e-mail: info@soniadraga.pl

www.soniadraga.pl

www.facebook.com/wydawnictwoSoniaDraga

E-wydanie 2014

Plik mobi przygotowała firma eLib.pl

al. Szucha 8, 00-582 Warszawa

e-mail: kontakt@elib.pl

www.eLib.pl