Tytuł oryginału

DE UNDERKÄNDA

Redakcja

Weronika Girys-Czagowiec

Projekt okładki

© Wickholm Formavd

Zdjęcie na okładce

Studio Bildflödet/Christer Lundin/Ina Agency

Adaptacja okładki

Magdalena Zawadzka Aureusart

Korekta

Maciej Korbasiński

Redaktor prowadzący

Anna Brzezińska

Copyright © Michael Hjorth & Hans Rosenfeldt 2015

Published by agreement with Salomonsson Agency.

Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo Czarna Owca, 2016

Copyright © for the Polish translation by Maciej Muszalski

Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark).

Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku. Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione.

Wydanie I

ISBN 978-83-8015-309-7

Wydawnictwo Czarna Owca Sp. z o.o.
ul. Alzacka 15a, 03-972 Warszawa
www.czarnaowca.pl
Redakcja: tel. 22 616 29 20; e-mail: redakcja@czarnaowca.pl
Dział handlowy: tel. 22 616 29 36; e-mail: handel@czarnaowca.pl
Księgarnia i sklep internetowy: tel. 22 616 12 72; e-mail: sklep@czarnaowca.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Szanowny Panie Redaktorze Källman,

od wielu lat czytuję Pańską gazetę. Z początku w formie papierowej, a od kilku lat w internecie. Nie zawsze się zgadzam z Waszymi poglądami i zdarzało się, że miałem zastrzeżenia zarówno do wyboru tematów, jak i do tendencyjności reportaży, ale z reguły byłem mniej lub bardziej zadowolony z lektury.

Tym razem jednak czuję się w obowiązku zapytać Pana jako redaktora naczelnego: dlaczego Wasz tytuł promuje głupotę?

Kiedy zadecydowano, że czysta głupota ma nie tylko zostać podniesiona do rangi normy, ale wręcz uznana za coś godnego podziwu; coś, do czego warto dążyć?

Dlaczego poświęcacie miejsce w gazecie ludziom, którzy nawet nie znają daty wybuchu drugiej wojny światowej, nie mają choćby podstawowej wiedzy matematycznej i tylko w wyjątkowych wypadkach potrafią się wypowiedzieć pełnym zdaniem? Ludziom, których jedynym talentem jest robienie dzióbka na tak zwanych selfies, a jedyną zasługą to, że się publicznie ośmieszyli, uprawiając seks w jednym z tych reality show, od których co wieczór aż się roi na rozmaitych kanałach krajowej telewizji?

W mojej pracy spotykam wielu młodych ludzi. Poukładanych, inteligentnych, ambitnych i zaangażowanych. Młodzież zorientowaną w bieżących wydarzeniach, która przyswaja wiedzę, myśli krytycznie i zdobywa wykształcenie, żeby potem znaleźć ciekawą i wymagającą pracę i przysłużyć się społeczeństwu. Która czegoś chce. I coś potrafi.

To takim ludziom powinniście użyczyć miejsca. To ich powinniście stawiać za wzór. Nie te pozbawione empatii, egoistyczne, zafiksowane na punkcie wyglądu stworzenia z metalowym złomem w językach i wulgarnymi tatuażami na ciele, szczycące się niskim IQ i brakiem wykształcenia.

Powtarzam pytanie i czekam na odpowiedź w gazecie: kiedy zadecydowano, że czysta głupota ma nie tylko zostać podniesiona do rangi normy, ale wręcz uznana za coś godnego podziwu; coś, do czego warto dążyć?

Łączę pozdrowienia
Cato Starszy

Trzydzieści sekund. Czas start.

Mirre nie rejestrował już metalicznego kliknięcia włączanego stopera. Jak długo to potrwa? Co mówił ten człowiek?

Miał zadać sześćdziesiąt pytań.

Które z kolei padło przed chwilą? Nie miał pojęcia. Czuł się tak, jakby robili to całą wieczność. Cały czas próbował zrozumieć, co się stało.

– Chce pan jeszcze raz usłyszeć pytanie?

Mężczyzna siedział blisko.

Po drugiej stronie stołu.

Jego głos był niski i spokojny.

Mirre usłyszał go po raz pierwszy nieco ponad dwa tygodnie wcześniej, kiedy rozmawiali przez telefon. Mężczyzna zadzwonił i przedstawił się jako Sven Cato, dziennikarz freelancer. Chciał przeprowadzić z nim wywiad. A raczej napisać sylwetkę. Mirre wprawdzie nie wygrał, ale był jednym z tych uczestników, którzy zdobyli największą popularność w mediach społecznościowych. Ludzie wyrobili sobie zdanie o nim na podstawie tego, co zobaczyli. Sven chciał nieco pogłębić ten obraz. Pokazać jego inne strony, dokopać się do człowieka. Spytał, czy mogliby się spotkać.

Spotkali się. W hotelu Kur. Sven postawił mu lunch. Zamówili też po piwie, mimo że był wtorek, kilka minut po wpół do dwunastej. Ale było lato. Mieli wolne. Sven położył między nimi na stole mały dyktafon i zaczął zadawać pytania. Mirre odpowiadał.

Teraz ten człowiek najwyraźniej uznał jego milczenie za odpowiedź twierdzącą.

– Do jakiej grupy zalicza się wyrazy, które określają relacje między osobami, przedmiotami lub miejscami, na przykład: na, do, przed i w?

– Nie wiem – odparł Mirre.

Sam słyszał, jak zmęczony jest jego głos.

– Ma pan jeszcze dziesięć sekund.

– Nie wiem! Nie znam odpowiedzi na pańskie cholerne pytania!

Zapadła kilkusekundowa cisza. Potem rozległo się kliknięcie zatrzymywanego stopera i jeszcze jedno, kiedy mężczyzna go wyzerował.

– Kolejne pytanie: jaką nazwę nosił okręt flagowy, który wziął udział w wyprawie z 1492 roku, podczas której Krzysztof Kolumb odkrył Amerykę? Trzydzieści sekund, czas start.

Klik.

Stoper znów zaczął odliczać czas.

Wywiad się udał. Sven był wprawdzie w wieku jego ojca albo jeszcze starszy i nie za bardzo ogarniał, ale wydawał się autentycznie zainteresowany. Mirre z przyjemnością z nim rozmawiał. Kiedy wrócił z toalety, okazało się, że Sven zamówił im jeszcze po piwie.

To musiało być to. Drugie piwo. Na pewno coś do niego dodał, bo wkrótce zaczęło mu być niedobrze. Stracił koncentrację. Był osłabiony.

Sven zaproponował, że odwiezie go do domu.

Wyszli z restauracji. Ruszyli w stronę parkingu.

A potem obudził się tutaj.

Z głową na twardym blacie stołu.

Podniósł się do pozycji siedzącej i dopiero po chwili zdał sobie sprawę, że nic nie widzi. Chciał zdjąć to coś, co zakrywało mu oczy, ale odkrył, że może poruszyć rękoma najwyżej o centymetr. Kiedy to zrobił, rozległ się metaliczny dźwięk.

Łańcuch. Kajdanki.

Zaczął krzyczeć i szarpać kajdankami, ale przestał, kiedy usłyszał znajomy głos.

– Nikt cię nie słyszy i nie dasz rady się uwolnić.

Znów zaczął krzyczeć. Co tu się działo, do cholery? Co, do cholery, wyprawiał ten człowiek?

Mirre na przemian groził i błagał. Głównie groził.

– Uspokój się – powiedział Sven. – Możesz stąd wyjść za pół godziny z hakiem. Oczywiście pod warunkiem, że zdasz.

– Jak to: zdam? – zapytał Mirre. – Co mam zdać?

Sześćdziesiąt pytań. Trzydzieści sekund na odpowiedź na każde z nich.

Jedna trzecia odpowiedzi musi być poprawnych.

– A w przeciwnym razie? – zapytał Mirre.

– No to zaczynamy – odparł mężczyzna, który pewnie wcale nie nazywał się Sven Cato. – Pierwsze pytanie: jak brzmi rozwinięcie skrótu NATO? Trzydzieści sekund, czas start.

Rozległo się kliknięcie, a potem cichsze, szybkie tykanie, kiedy stoper odliczał sekundy.

Mirre w zasadzie nie skupiał się na pierwszych dziesięciu, piętnastu pytaniach. Nadal szarpał kajdankami, pytał mężczyznę, co on, do cholery, wyprawia, czego chce, na przemian odgrażał się, że go załatwi, i obiecywał, że da mu to, czego chce, jeśli tylko go wypuści.

Groźby i błagania.

Na tym człowieku nie robiło to wrażenia. Zadawał pytania wciąż tym samym spokojnym tonem, potem włączał stoper, pytał, czy ma powtórzyć pytanie, i czekał na odpowiedź. Po jakimś czasie stwierdził rzeczowo, że szanse na zaliczenie testu drastycznie zmalały i że najlepiej będzie, jeśli spróbuje trochę mniej mu grozić, a bardziej się skoncentruje.

Mirre zaczął słuchać.

– Czym jest liczba pierwsza?

– Jakie gatunki zwierząt wchodzą w skład Wielkiej Piątki Afryki?

– W której dekadzie uformowała się wyspa Surtsey u wybrzeży Islandii?

– Jaką nazwę nosi jednostka światłości w układzie SI?

Mniej więcej na półmetku Mirre zdał sobie sprawę, że przy każdym jego ruchu coś szeleści. Folia. Siedział na folii. Na miękkiej, zafoliowanej poduszce. Mirre potrafił sobie wyobrazić tylko dwa powody, dla których mogła być tak zabezpieczona.

Była nowa.

Albo ten człowiek chciał ją ochronić.

Przed plamami. Przed zachlapaniem krwią.

Poczuł gwałtowny przypływ adrenaliny i postanowił, że zda test. Pokaże temu skurwysynowi. Postara się słuchać, postara się myśleć. Musiał zaliczyć ten cholerny sprawdzian.

– W którym amerykańskim stanie leży Chicago?

– Jaki jest symbol chemiczny fosforu?

– Kto był następcą Oskara I na szwedzkim tronie?

Pytanie za pytaniem, a potem kolejne. Wszystkie zadawane tym samym spokojnym, głębokim głosem. Mirre nie potrafił odpowiedzieć na ani jedno…

– Ostatnie pytanie: do jakiej rodziny zaliczany jest rosomak?

Klik.

Do jakiej rodziny? Jak to: do rodziny? Mirre wiedział, jak jest po angielsku rosomak. Wolverine. Oglądał każdy film na podstawie komiksów Marvela, jaki nakręcono. Ale rodzina?

– Mam powtórzyć pytanie?

– Nie.

Cisza. Ciche, szybkie tykanie. Klik.

– Czas się skończył. No to zobaczmy…

Mirre westchnął i oparł czoło o stół. Nie było szans, żeby miał dwadzieścia punktów. Na wiele pytań nie odpowiedział w ogóle.

Słyszał, jak mężczyzna po drugiej stronie wstaje. Powoli podniósł głowę i starał się usłyszeć, co się dzieje. Odniósł wrażenie, że mężczyzna podszedł blisko. Nagle poczuł na czole coś zimnego, metalicznego.

– Oblałeś – powiedział człowiek, który w rzeczywistości nie nazywał się Sven Cato.

Mirre nie zdążył nawet odsunąć głowy. Z pistoletu do uboju bydła pod wpływem sprężonego powietrza wystrzelił mały bolec. Przebił kość czołową i dotarł do mózgu.

Przez całe życie otaczały ją kłamstwa. Niewidzialne kłamstwa. Przez ponad trzydzieści lat otaczały ją cienie, choć nawet nie zdawała sobie z tego sprawy. Aż do teraz. Teraz widziała je wszędzie. Gdziekolwiek się obróciła.

Kłamstwa i zdrada.

Nikt nie mówił prawdy.

Nikt.

Ani Anna, ani Valdemar, ani Sebastian.

Mama, tata i tata.

Choć teraz wzbraniała się przed myśleniem o nich jak o rodzinie. To słowo miało w sobie zbyt dużo miłości. Nie zamierzała im tego dawać. Teraz byli tylko imionami, niczym więcej.

Anna. Valdemar. Sebastian.

Krok po kroku jej życie zaczęło pękać. Valdemar został oskarżony o przestępstwa finansowe i aresztowany. Od początku zakładała, że jest niewinny, że padł ofiarą pechowych okoliczności. W końcu był jej ojcem. Ale on się przyznał. Cały jej świat zachwiał się w posadach.

Wtedy jeszcze nie zdawała sobie sprawy, że to dopiero wierzchołek góry lodowej.

Przepaść otwarła się jej pod stopami, kiedy się dowiedziała, że Valdemar nie jest jej biologicznym ojcem. To odkrycie zwaliło ją z nóg. Gorączkowo próbowała się nauczyć poruszania po nowym życiu i poznać prawdę. Doprowadziła do konfrontacji z Anną. Nie przypuszczała, że okaże się tak zakłamana.

Wymyśliła jej nowego tatę.

Miałby nim być człowiek, który już nie żył.

Kolejne kłamstwo.

Mogła zrozumieć, dlaczego Anna nie powiedziała jej prawdy o Valdemarze. Zrozumieć i może nawet docenić. W zasadzie przez całe życie był jej ojcem. Najlepszym, jakiego mogła sobie wymarzyć. Po co jej go odbierać? Po co niepotrzebnie niszczyć to, co między nimi było?

Ale teraz? Kiedy wiedziała już, kim jest, a raczej kim nie jest? Po co dalej brnąć w kłamstwa? Po co w tej sytuacji ukrywać przed nią prawdę? Nie dało się tego wyjaśnić, obronić ani zrozumieć i w efekcie zapanował między nimi lodowaty chłód. Emocjonalna wieczna zmarzlina. Nie czuła potrzeby roztopienia jej.

To nie ona kłamała.

Ona była niewinna.

A potem, kiedy wszystko dookoła już się chwiało, z cienia wynurzył się nagle Sebastian Bergman.

To on był jej ojcem.

Dlatego znów zaczął pracę w Krajowej Policji Kryminalnej.

Jego motywacja była jasna jak słońce. Wszystko, co robił, miało tylko jeden cel: zbliżyć się do niej, zostać jej przyjacielem.

Obudził ją nocą po ślubie Billy’ego. Nadal była na wpół przytomna, kiedy powiedział, że musi jej coś powiedzieć i że to nie może czekać. Nie bardzo wiedziała, czego się spodziewać, kiedy usiadła koło niego na niepościelonym łóżku, ale na pewno nie oczekiwała tego, co usłyszała.

– Jestem twoim ojcem, Vanju – powiedział i chwycił ją za ręce.

Przynajmniej zdobył się na pewną delikatność. Mówił o tym tak łagodnie, jak tylko mógł. Wyjaśnił, w jaki sposób się o tym dowiedział, tłumaczył, że nie chciał psuć tego, co było między nią a Valdemarem, że Anna mu zabroniła, ale mimo wszystko przez cały czas miał na uwadze jej dobro.

Wydawał się szczery.

Choć jego szczerość w zasadzie nic nie zmieniała. Zdrada to zdrada.

Bawili się jej życiem.

Tak jak w filmie Truman Show z Jimem Carreyem.

To był tylko teatr, wszyscy oprócz niej byli aktorami.

Zawsze szczyciła się tym, że jest racjonalna i logiczna, a teraz straciła grunt pod nogami. Jakby znajdowała się w domu, w którym wszystkie drzwi prowadzą do ślepej uliczki. Szukała ze wszystkich sił, ale nie mogła znaleźć wyjścia.

Wzięła dwutygodniowe zwolnienie lekarskie. Siedziała w mieszkaniu i próbowała zapanować nad uczuciami. To nie pomogło, jedynie uświadomiło jej, jak bardzo była samotna.

Przez całe dorosłe życie skupiała energię tylko na dwóch sprawach – na pracy i na rodzinie.

Chciała być dobrą policjantką.

Chciała być dobrą córką.

Teraz, kiedy nie miała już rodziny, została jej tylko praca.

No i był jeszcze człowiek, który nagle okazał się jej ojcem. Jej dwa światy zderzyły się ze sobą. Nigdzie nie była już wolna od prześladujących ją myśli. A właśnie tego potrzebowała.

Musiała ułożyć sobie życie z dala od cieni.

Własne życie. Swoje życie.

Nie miała tylko pojęcia, jak to zrobić.

Zazwyczaj poziom natężenia dźwięku był tu zupełnie inny – koło szafek ustawionych wzdłuż ścian zbierało się prawie dwustu uczniów. Ale w czwartek zaczęły się wakacje i Lise-Lotte González była sama w pustej szkole. Zostało jej trochę administracyjnej roboty z ostatnich tygodni przed zakończeniem roku i postanowiła, że poświęci tyle czasu, ile potrzeba, żeby wszystko nadrobić, dzięki czemu będzie mogła pójść na urlop z czystym sumieniem. Poprzedniego dnia spędziła w gabinecie tylko kilka godzin, bo wyciągnęła ją stamtąd piękna pogoda, ale teraz miała zamiar zostać przynajmniej do czwartej.

Nie przeszkadzało jej, że urlop opóźni się o tydzień lub dwa. Przyjemnie było pracować w skupieniu bez dzwoniących telefonów, kolegów zaglądających do jej gabinetu i szybko zapełniającej się skrzynki mailowej.

Koło drugiej uznała, że czas na zasłużoną przerwę. Poszła do pustego pokoju nauczycielskiego i włączyła czajnik. Zrobiła sobie filiżankę nescafé. W jednej z szuflad pod blatem znalazła puszkę starych migdałowych sucharków. Tyle musiało jej wystarczyć.

Po małej przerwie na kawę postanowiła trochę się przejść. Lubiła chodzić po świeżo odnowionych salach swojej szkoły.

Tak właśnie o niej myślała. Moja szkoła.

Oczywiście wcale tak nie było. Niepubliczna szkoła podstawowa Hilding dla klas 6–9 była najnowszą placówką koncernu Donnergruppen.

Dobrze sobie radzili.

Stały napływ uczniów, dobra opinia, kadra złożona wyłącznie z wykwalifikowanych nauczycieli i wyniki znacznie powyżej przeciętnej w ogólnokrajowych egzaminach. Lise-Lotte nie sądziła, by koncern choć przez chwilę żałował, że powierzył jej stanowisko dyrektora.

Wyszła zza rogu i znalazła się w korytarzu prowadzącym do sal, gdzie odbywały się zajęcia z przedmiotów ścisłych. Jedne z pociągniętych białą bejcą drzwi, których przez cały semestr jakimś cudem nikt nie zabazgrał, były uchylone. Powinny być zamknięte – w pracowniach znajdowały się chemikalia, kwasy, butle gazowe i inne rzeczy, zarówno cenne, jak i niebezpieczne.

Już miała je zamknąć i przekręcić klucz, ale zajrzała do środka.

Co to było?

Otworzyła drzwi szeroko. Tak, nie przywidziało jej się. Po lewej stronie interaktywnej tablicy siedział mężczyzna, rozebrany do pasa i zwrócony plecami do sali.

– Halo!

Żadnej reakcji. Weszła do pomieszczenia.

– Halo, wszystko w porządku?

Nadal nie było żadnej odpowiedzi. Nic nie wskazywało nawet na to, że ten człowiek ją słyszał. Czyżby był pod wpływem jakiejś substancji? Siedział na krześle w taki sposób, jakby był nieprzytomny albo pogrążony w głębokim śnie.

Lise-Lotte ruszyła przejściem między ławkami. Krzesła, poustawiane do góry nogami na blatach, czekały na semestr zimowy, który miał się rozpocząć za osiem tygodni.

– Wszystko w porządku? Słyszy mnie pan?

Kiedy podeszła bliżej, zobaczyła, że mężczyzna jest młody. Wysportowany. Wytatuowany. Miał coś na głowie… Co to było? Spiczasta czapka, jaką noszą chłopcy w Dniu Świętej Łucji? No i co takiego miał na plecach? Jeżeli był nieprzytomny albo odurzony, miała nadzieję, że nie stało się to pod wpływem jakiejś substancji, którą zabrał z sali chemicznej. Nie wyglądałoby to dobrze, gdyby ktoś z okolicznej młodzieży włamał się do jej szkoły i czymś się tu naćpał albo zatruł.

Znów przystanęła i zdziwiona zmarszczyła czoło. Teraz już wiedziała, co ten człowiek ma na plecach.

Dwie kartki.

Formatu A4.

Był na nich jakiś napis. I plamy krwi w miejscach, w których przypięto je dużymi zszywkami do gołej skóry. Przeczuwała najgorsze, kiedy pokonała ostatni odcinek i nachyliła się, żeby zobaczyć jego twarz.

Gdyby wytrzeszczone oczy nie dały jej do zrozumienia, że patrzy na zwłoki, mała okrągła dziura w czole nie pozostawiłaby żadnych wątpliwości.

Vanja siedziała na kanapie w pokoju Torkela i czekała.

Przyszła za wcześnie albo on się spóźniał.

Prawdopodobnie to pierwsze. Torkel był znany z punktualności.

Poczuła, że się denerwuje, choć sama nie wiedziała dlaczego.

Torkel znał już prawdę o Sebastianie. Powiedziała mu wszystko, kiedy zadzwonił zapytać, jak się czuje. Nie wiedział, dlaczego wzięła zwolnienie. Pewnie myślał, że zachorowała na grypę albo coś innego, co minie. Był oczywiście zdziwiony, ale jednocześnie rozumiał. Powiedział, że da jej tyle czasu, ile trzeba, i że jeśli będzie chciała z kimś porozmawiać, to wie, gdzie go szukać.

Teraz czuła taką potrzebę.

Nie miała nikogo innego i doszła do wniosku, że w pojedynkę nic nie zdziała.

Zobaczyła przez szybę, że zbliża się Torkel. Wstała, żeby trochę dojść do siebie. Skarciła się w myślach za ten odruch. Miała przecież rozmawiać z Torkelem. Swoim przyjacielem i mentorem – ostatnie wydarzenia nic między nimi nie zmieniły.

Będzie dobrze.

Torkel stał po jej stronie.

Dlaczego więc zachowywała się jak zdenerwowana pierwszoklasistka wezwana do dyrektora?

Kiedy od pokoju dzieliło go tylko kilka metrów, zauważył ją, uśmiechnął się przyjaźnie i uniósł rękę na powitanie, ale odniosła wrażenie, że dostrzega w jego oczach niepokój. Pomyślała, że być może jest tak samo zdenerwowany przed spotkaniem jak ona.

Nie wiedział, dlaczego tu przyszła.

Czyżby myślał, że niedługo ją straci?

Czy rzeczywiście ją tracił? Dlaczego właściwie tu była?

Sama nie potrafiła odpowiedzieć. Straciła kontrolę nad sytuacją. To było do niej niepodobne. Dlatego się denerwowała.

– Witaj, Vanju. Fajnie cię znowu widzieć – powiedział i ją przytulił. – Jak się trzymasz?

– Kiepsko. – Vanja poczuła nagle, jak miło usłyszeć to pytanie od kogoś, kogo interesuje odpowiedź. Od kogoś, kto się o nią martwi. – Nie bardzo umiem sobie to wszystko poukładać.

– Rozumiem – odparł spokojnie Torkel. Wyprostował ręce i złapał ją za ramiona. – Wiele przeszłaś.

– Tak, można tak powiedzieć…

Torkel uśmiechnął się do niej słabo i jeszcze raz ścisnął jej ramiona, po czym usiadł w jednym z foteli dla gości. Skinął jej głową, żeby usiadła na sofie naprzeciwko.

– Wczoraj na krótko spotkałem się z Sebastianem – powiedział, kiedy usiadła. – On też nie zaglądał tu za często.

– Powiedziałeś mu, że wiesz? – zapytała Vanja.

Torkel pokręcił głową. Za kogo go uważała? Przecież prosiła, żeby tego nie robił. Chyba wiedziała, że nigdy nie zawiódłby w ten sposób niczyjego zaufania.

– Co wobec tego robimy? – spytał i się nachylił. Oparł łokcie na kolanach i złączył palce. – Jak chcesz to rozwiązać? Ty decydujesz.

Popatrzyła w jego szczere, przyjazne oczy i pożałowała, że nie ma lepszej odpowiedzi.

– Nawet nie jest tu zatrudniony, podpisał tylko umowę konsultingową. Jeszcze dziś mogę ją podrzeć, jeśli chcesz.

To ją zaskoczyło. Nie bardzo wiedziała, co powiedzieć. Taki wariant nawet nie przyszedł jej do głowy. Sebastian, tak samo jak ona, był częścią drużyny i tak go odbierała. Teraz nagle Torkel pozwolił jej to zmienić. Mogła go wyrzucić.

To nie było łatwe.

Z jednej strony nie chciała go nigdy więcej widzieć. Z drugiej była jeszcze bardziej niepewna. Miała jeszcze większy mętlik w głowie.

– Nie wiem – wykrztusiła w końcu.

Coraz częściej posługiwała się tą nic niemówiącą odpowiedzią, która pozwalała zrzucić decyzję na innych.

– Mogę go wywalić w jednej chwili. To zależy od ciebie – powtórzył Torkel.

Z wdzięcznością pokiwała głową, ale niepewność była równie silna co wdzięczność. O ile nie silniejsza.

Nie nienawidziła Sebastiana Bergmana. Nie była na niego tak zła jak na Annę i Valdemara. W żadnym wypadku. Właściwie nie życzyła mu źle. Nie mogła zaprzeczyć, że się do siebie zbliżyli. W pewnym sensie nawet go lubiła.

– Muszę pomyśleć. Może to by było zbyt proste? – powiedziała.

– Czasami proste rozwiązania są najlepsze – odparł Torkel.

To prawda, pomyślała Vanja, ale to byłoby jak próba ucieczki przed trudnościami. Zamiatanie ich pod dywan. Nie miała tego w zwyczaju. Nie chciała unikać problemów. Chciała je rozwiązywać. Od razu. A przynajmniej próbować, zanim się podda.

Wolno pokręciła głową.

– Zatrzymaj go. Dam znać, jeśli zmienię zdanie.

Torkel pokiwał głową. Nie dało się odczytać z jego twarzy, co myśli o jej decyzji. Już miał coś powiedzieć, kiedy zadzwonił telefon. Tym razem nie można było źle zinterpretować wyrazu jego twarzy. Był zirytowany. Wstał, okrążył biurko i podniósł słuchawkę.

– Nie chcę, żeby ktokolwiek mi przeszkadzał – powiedział krótko. Przez chwilę słuchał, potem przysunął do siebie notatnik, który leżał na biurku, i chwycił długopis. – Skąd dzwoniła?

Torkel zaczął pisać. Vanja podniosła się z kanapy. Nie wiedziała, kto dzwoni i skąd, ale zrozumiała, że właśnie dostali kolejną sprawę.

Sebastian nie bardzo rozumiał, jak znalazł się na wyspie Adelsö. A raczej miał do siebie pretensje, że na to pozwolił. Fakt, zawsze grał na wyjeździe, ale zwykle był na tyle rozsądny, żeby się upewnić, że łatwo będzie mógł wrócić, kiedy przyjdzie mu na to ochota. Najczęściej zanim kobieta, z którą spędził noc, zdąży się obudzić. To, że tym razem nie był wystarczająco przewidujący, zrzucał na karb faktu, że jego uzależnienie w ostatnim czasie przybrało na sile. Przymus zdobywania wręcz zawładnął całym jego życiem.

Po tym, co się zdarzyło w Värmlandii.

Po historii z Marią i jej córką Nicole.

Dziewczynka była świadkiem tego, jak jej kuzyni, ciotka i wujek zostali zamordowani, a kiedy policja ją znalazła, nie chciała mówić. Sebastian postanowił, że pomoże jej poradzić sobie z traumą. Z czasem przywiązał się do dziewczynki i do jej matki. Za bardzo. Wprowadziły się do niego. Stworzyli małą rodzinę. Nicole miała wypełnić pustkę po jego zmarłej córce.

To nie było zdrowe.

Nie mogło się udać.

I się nie udało.

Skończyło się tym, że Maria dała mu jasno do zrozumienia, że nie chce go nigdy więcej widzieć.

On jednak chciał się z nimi zobaczyć.

Przez jakiś czas próbował je znaleźć. Nie było to takie trudne. Przeprowadziły się z mieszkania w Enskede do małego domku szeregowego w Åkersberdze. Pojechał tam, ale kiedy był już pod drzwiami, zaczął się wahać.

Co powinien zrobić?

Co mógł zrobić?

Chciał im wszystko wyjaśnić. Powiedzieć, jak wiele dla niego znaczą. Jak bardzo chce znowu być blisko nich. Że dzięki nim czuł się tak kompletny, jak nigdy od czasu drugiego dnia świąt w 2004 roku.

Ale przecież je okłamał. I samego siebie. Może Vanja miała rację, może rzeczywiście wykorzystał je, kiedy były najsłabsze. Maria też tak uważała. Co mógł zyskać, gdyby znów się pojawił w ich życiu? Nic. Dlatego odpuścił. Zostawił osiedle willowe za sobą.

Zostawił Marię i Nicole.

Powrócił do przypadkowych, nic nieznaczących przygód seksualnych.

Ta na Adelsö była jedną z nich.

Sen obudził go tuż przed szóstą. Prawą dłoń jak zwykle miał mocno zaciśniętą. Rozprostował palce i już po chwili doszedł do wniosku, że nie będzie to dobry pomysł, jeśli wstanie teraz z łóżka i po cichu się wymknie. Nawet gdyby znał drogę (a tak nie było), nie miał ochoty pokonywać na piechotę siedmiokilometrowego odcinka do promu samochodowego, a potem spędzać całej wieczności w autobusie do Sztokholmu. Tak więc leżał i patrzył w sufit, dopóki kobieta u jego boku, Kristina… czy jak jej tam, nie zaczęła się budzić. W tej samej sekundzie, kiedy otworzyła oczy, uśmiechnął się do niej i szybko pogłaskał ją po policzku.

– Dzień dobry.

Przeciągnęła się i już miała wsunąć mu rękę pod kołdrę, ale się odkrył i wstał.

– Wezmę prysznic. Mogę pożyczyć ręcznik?

Miał wrażenie, że Kristina jest trochę rozczarowana tą szybką rejteradą. Ale naprawdę nie chciał już więcej seksu. Napięcie, wyzwanie, jakim było sterowanie biegiem wydarzeń podczas uwodzenia, cała ta gra, pozwalały mu zapomnieć o bólu i poczuciu winy, które go powoli zatruwały. Tego właśnie potrzebował. Inaczej seks byłby tylko męczarnią.

Po wyjściu spod prysznica zobaczył, że Kristina przygotowała mu śniadanie. Nie był głodny. Zwykle za wszelką cenę próbował unikać takich sytuacji. Fałszywe poczucie wspólnoty, iluzja, że coś ich łączy – choć jeśli to będzie zależało od niego, nigdy więcej się nie spotkają – przyprawiały go o dreszcz.

– Chcesz iść na spacer po śniadaniu? – zapytała Kristina, smarując masłem domowego bajgla, którego podgrzała w mikrofalówce.

– Nie. Chcę, żebyś odwiozła mnie na prom – odpowiedział zgodnie z prawdą. – A najlepiej aż do miasta.

Kristina odłożyła nóż do masła i posłała mu trochę zdziwiony uśmiech, jakby to, co właśnie usłyszała, kompletnie nie pasowało do jej planów.

– W nocy mówiłeś, że rano nie będzie ci się aż tak spieszyło.

– W nocy mówiłem wszystko, byle tylko się z tobą przespać.

To też była prawda, ale jeśli powiedział coś takiego w tej sytuacji, musiał się liczyć z konsekwencjami.

Pozytywne były takie, że niechciane śniadanie natychmiast dobiegło końca.

Negatywne zaś takie, że Kristina nie zamierzała go zawieźć nawet metr dalej.

Szedł więc przed siebie ulicą Adelsö Ringväg i liczył na to, że doprowadzi go do przystani promowej.

Zadzwonił jego telefon.

Złapał się na tym, że ma nadzieję, iż to Vanja.

Mniej więcej miesiąc wcześniej, nocą po ślubie Billy’ego, był zmuszony zdradzić jej to, co wiedział już od jakiegoś czasu.

Powiedzieć, że jest jej ojcem.

Oczywiście była w szoku. Początkowo nie chciała mu wierzyć, a później, kiedy mimo wszystko dała się przekonać, że to prawda, kazała mu odejść. Nie tak, jakby nie chciała go już nigdy więcej widzieć, ale raczej jak ktoś, kto chce pobyć sam.

Potrzebowała czasu, żeby to przetrawić.

Miała się odezwać.

Nie odezwała się.

Sebastian znał ją na tyle dobrze, by wiedzieć, że jeśli łącząca ich więź, która już wcześniej bywała krucha, ma mieć szansę na przetrwanie, od teraz wszystko musi się odbywać na jej warunkach. To ona miała wyznaczać tempo. Wystarczył najdrobniejszy sygnał, że zamierza jej cokolwiek narzucić, a odwróciłaby się od niego na dobre.

Był sam.

Samotność kiepsko mu wychodziła.

Dlatego szedł teraz piechotą po Adelsö.

To nie Vanja dzwoniła. Tylko Torkel.

Nadszedł czas, by wrócić do pracy.

Ursula zdziwiła się na widok młodszej koleżanki, która weszła do terminalu. Torkel nie był pewien, czy Vanja powinna w tym uczestniczyć, ale najwyraźniej udało mu się ją przekonać. Nie zdziwiłabym się, gdyby jednak postanowiła się wycofać, pomyślała. Sama nie była pewna, czy chce nadal pracować z Sebastianem. Nie tylko dlatego, że był uzależnionym od seksu notorycznym kłamcą, który do tego okazał się ojcem Vanji.

Miała też własne powody.

Przez to, że była z nim blisko, straciła prawe oko.

Byli w jego mieszkaniu, tylko we dwoje.

W powietrzu wyczuwało się seks.

Może nawet coś więcej, przynajmniej z jej strony, ale teraz za nic by się do tego nie przyznała. Wszystko przerwała jego była dziewczyna z pistoletem przytkniętym do wizjera w drzwiach. Potem nawet nie odwiedził jej w szpitalu. Bez przekonania prosił o wybaczenie i chciał, żeby to kontynuowali. Jak gdyby nigdy nic.

Odwróciła się do Torkela, który stał krok dalej.

– Sebastian też będzie?

– Mówił, że tak.

– Vanja nie ma nic przeciwko temu?

– Nie.

– Nie moglibyśmy tego przegłosować? – zapytała i pomachała Vanji, która stanęła przed szklanymi drzwiami i zaczęła się rozglądać.

Odmachała i zaczęła iść w ich stronę. Ciągnęła za sobą czarną walizkę na kółkach i wydawała się zaskakująco opanowana. Może tylko trochę bledsza. I chyba zgubiła kilka kilogramów.

– Jego obecność to problem? – zapytał Torkel, a Ursula poczuła, że przygląda jej się badawczo.

W jego głosie było coś… Sądziła, że już się pogodził z tym, że kiedy ją postrzelono, była w mieszkaniu Sebastiana. Że początkowa zazdrość to już zamknięty rozdział. Ale mogła się mylić. Mimo że zarówno ona, jak i Sebastian tłumaczyli, że absolutnie do niczego nie doszło. Zjedli tylko miłą kolację. To wszystko.

– Obecność Sebastiana zawsze jest problemem – powiedziała i delikatnie wzruszyła ramionami, żeby rozładować atmosferę.

– Dla ciebie?

Tak, ten rozdział z całą pewnością nie był zamknięty. Westchnęła.

– Nie. Nie bardziej niż zwykle – dodała po chwili.

Vanja podeszła do nich, a Ursula – ku jej i swojemu zdziwieniu – przytuliła ją. Nigdy nikogo nie przytulała. Nawet własnej córki.

– Hej, skarbie, jak się czujesz? – zapytała.

Vanja spojrzała z czułością na Ursulę. Była wdzięczna za tę niespodziewaną troskę.

– W porządku. Cieszę się z powrotu do pracy.

Odwróciła się do Torkela, żeby skierować rozmowę na inne tory niż jej życie prywatne.

– Zdążyłam tylko przejrzeć pierwszy raport w taksówce – powiedziała jakby przepraszająco. – Wiemy coś więcej?

– Niezbyt wiele – odpowiedział Torkel. – Dwa morderstwa. Efektowne. Identyczne. Obaj zamordowani zginęli od strzału w czoło i znaleziono ich w klasie. Na głowie mieli spiczaste czapki, a do pleców przyczepiono im coś w rodzaju… testu. Pierwsze morderstwo miało miejsce w zeszłym tygodniu w Helsingborgu, a drugie przedwczoraj w Ulricehamn.

– Czyli morderca się przemieszcza?

– Na to wygląda – odparł Torkel. – Niestety pierwszy raport policji z Helsingborga pozostawia trochę do życzenia.

Ursula pokręciła głową.

– Czyli jak zwykle będziemy musieli zacząć od początku w jednym i drugim miejscu – stwierdziła kwaśno.

– Tego jeszcze nie wiemy. Poza wydziałem zabójstw Krajowej Policji Kryminalnej też są dobrzy funkcjonariusze – powiedział Torkel.

– Szkoda, że nigdy ich nie spotykam – odparła Ursula z uśmiechem. – Wiem, że chcesz bronić policjantów z prowincji, ale nawet ty musisz przyznać, że raport z Helsingborga był poniżej wszelkiej krytyki.

Spojrzała na Vanję, licząc na to, że się z nią zgodzi, ale jej uwagę zaprzątało co innego. Ursula się odwróciła i spojrzała w tę samą stronę. Przez wahadłowe drzwi wolnym krokiem wszedł Sebastian, jakby nie miał żadnych problemów pod słońcem. Za jego plecami dostrzegła Billy’ego – wysiadł z taksówki i podbiegł do drzwi.

Cała ekipa w komplecie…

Na widok Vanji Sebastian przystanął, a jego beztroska zniknęła jak ręką odjął.

– Pójdę z nim porozmawiać – powiedziała cicho Vanja i puściła walizkę.

– Mam iść z tobą? – zapytał Torkel niemal ojcowskim tonem.

– Nie trzeba.

Ruszyła w stronę Sebastiana, który postawił walizkę na ziemi i najwyraźniej na nią czekał. Billy minął go, szybko skinął mu głową i nie zatrzymując się, poszedł dalej do Ursuli i Torkela. Sebastian znał mroczne tajemnice kryjące się za neutralną fasadą. Wiedział, co ukrywa. Teraz jednak był zadowolony, że Billy zachowuje się jak gdyby nigdy nic. Musiał się skoncentrować na córce.

– Cześć – powiedział spokojnie, kiedy dzieliło ich już tylko kilka metrów. – Nie byłem pewien, czy przyjdziesz.

– Ale przyszłam.

– Powiedziałaś, że się odezwiesz…

Vanja pokonała ostatnie metry i stanęła tak blisko, że czuł zapach jej szamponu do włosów. Wyglądało to tak, jakby próbowała stworzyć odrobinę prywatności w otaczającym ich tłumie.

– Byłam dzisiaj na Grev Magnigatan – zaczęła cicho, żeby nikt z przechodniów nie usłyszał. – Ale nie było cię w domu.

– Zgadza się, byłem u… kolegi.

Po raz kolejny zaczął sobie wyrzucać, że znalazł się na Adelsö. Gdyby został w mieście, pewnie nie przegapiłby spotkania z córką.

– Ty nie masz żadnych kolegów – powiedziała Vanja z niepotrzebną surowością. – Pewnie się z kimś pieprzyłeś – dodała, czym po raz kolejny udowodniła, że zna go aż za dobrze.

Sebastian pomyślał, że można wybrać lepszy lub gorszy moment na kłamstwo. Ten był jednym z najgorszych. Postawił na szczerość.

– Przepraszam – powiedział. – Nie wiedziałem, że przyjdziesz. Mogłaś najpierw zadzwonić.

– To był nagły impuls – odparła Vanja i wzruszyła ramionami. – Byłam u Torkela i chciałam cię powiadomić, że powiedziałam wszystkim w grupie o naszym… pokrewieństwie.

– O tym, że jestem twoim ojcem.

Patrzyła na niego, a w jej spojrzeniu krył się chłód. Jemu było tak łatwo, a jej tak trudno. To niesprawiedliwe.

– Lubisz tak o sobie mówić, prawda?

– Owszem, lubię. Jestem z ciebie dumny. Ale jeśli ci to przeszkadza, to przestanę.

Sebastian rozejrzał się po terminalu. Kawałek dalej zobaczył Torkela, Ursulę i Billy’ego. Stali w rzędzie i patrzyli na niego i Vanję. Sebastian poczuł, że przynajmniej dwoje z nich, a może i wszyscy chcieliby zobaczyć, jak się odwraca i wychodzi. Znika raz na zawsze. Nie obchodziło go, co o nim myślą. Tak naprawdę obchodziła go tylko kobieta, która stała teraz przed nim.

– Zrobię, co zechcesz, byle tylko cię nie stracić – powiedział i niewiele myśląc, chwycił ją za rękę. Ku jego zdziwieniu nie wyrwała się. – Nie byłaś na to przygotowana – mówił dalej, wciąż z jednakową czułością. Wiedział, że ta rozmowa może się okazać najważniejsza, może nawet w całym jego życiu. Nie zamierzał ryzykować i dystansować się uczuciowo. – Rozumiem, że jesteś na mnie zła. Że jesteś zła na wszystkich. Zdaję sobie z tego sprawę…

Umilkł. Ważył słowa. Balansował teraz na mało wytrzymałym moście. Po obu stronach ziała przepaść, a jego córka w każdej chwili mogła go tam zrzucić.

– Odkąd się dowiedziałem, kim jesteś, najbardziej bałem się tego, że będziemy tak stali, a potem ty pójdziesz w swoją stronę. I nigdy więcej mnie do siebie nie dopuścisz. Byłem tym przerażony. Nadal jestem.

Urwał i wziął głęboki oddech. Nie miał pojęcia, czy jego słowa do niej trafiają. Jej wyraz twarzy nie pozwalał się zorientować, co myśli. Choć w dalszym ciągu trzymała go za rękę.

– Ale to twoje życie. I to ty musisz dokonać wyboru.

Umilkł. Chciał powiedzieć więcej, ale tych spraw było za dużo i były zbyt poważne, żeby o nich wspominał na hałaśliwym, tętniącym życiem lotnisku. Więc czekał. Miał wrażenie, że w nieskończoność.

– Możesz być moim kolegą – powiedziała w końcu. Spokojnym i opanowanym głosem. – A jeśli chodzi o to drugie… – urwała. Ona też ostrożnie dobierała słowa. Wpatrywała się w niego pięknymi, intensywnie niebieskimi oczyma. – Nie jesteś moim tatą. Nie w taki sposób, o jakim myślisz. Żadnych wspólnie spędzanych świąt Bożego Narodzenia i kwiatów na Dzień Ojca.

Sebastian pokiwał głową. Poszło lepiej, niż mógłby to sobie wymarzyć.

– Teraz nie potrafię się z tym uporać – mówiła dalej, jakby się spodziewała, że zaraz zaprotestuje. – I może nigdy się nie uporam. Możemy być tylko kolegami. Odpowiada ci to?

Odetchnął z ulgą. Przynajmniej akceptowała jego małą cząstkę, a to lepsze niż nic.

– Dam z siebie wszystko – powiedział z powagą.

– Daj więcej – odparła Vanja i zdobyła się na uśmiech. – Widziałam już twoje „wszystko”.

Po tych słowach poszła do pozostałych.

Rozległ się komunikat z głośnika – pasażerowie lecący do Göteborga mieli się udać do bramki numer 37. Sebastian podniósł walizkę i ruszył za swoją koleżanką.

Billy jak zwykle zignorował wszystkie ograniczenia prędkości i fotoradary na ponadosiemdziesięcio kilometrowym odcinku między lotniskiem Landvetter a Ulricehamn, więc niecałe czterdzieści pięć minut po tym, jak wsiedli do samochodu pod halą przylotów, zobaczyli przed sobą jezioro Åsunden. Sebastianowi kołatało się po głowie, że na jego zamarzniętych wodach rozegrała się swego czasu jakaś ważna bitwa. Nie miał jednak bladego pojęcia, kiedy to było, kto w niej uczestniczył, kto wygrał i jakie były tego skutki.

Minęli północny skraj jeziora i duży, tętniący życiem kemping, a potem nawigacja kazała im skręcić w prawo i jeszcze raz w prawo w Boråsvägen, która według Sebastiana wyglądała jak wszystkie inne drogi wjazdowe do wszystkich innych małych miasteczek, jakie kiedykolwiek odwiedził. Dużo zieleni. Stare domy przeplatane pojedynczymi sklepami i małymi zakładami przemysłowymi. Kawałek dalej po prawej stronie kilka domów wielorodzinnych – przynajmniej mieszkania na górze powinny mieć widok na jezioro i pewnie były odpowiednio droższe. Po chwili byli już przy komisariacie. W popołudniowym słońcu wyglądał na świeżo wybudowany. Parter był ceglany, wyższe piętra obłożone żółtym tynkiem. Do tego zielone markizy i policyjny emblemat po obu stronach drzwi. Billy skręcił w lewo i zaparkował przy kolistym trawniku. Stały na nim trzy kamienie, zwrócone ku sobie jak w swego rodzaju miniaturowym Stonehenge.

– Torkel Höglund? – usłyszeli za sobą, kiedy wysiedli z samochodu. Odwrócili się i zobaczyli kobietę w wieku około czterdziestu pięciu lat, która szła w ich stronę. Kobieta wyciągnęła za siebie rękę z kluczykiem, a stojący kawałek dalej zielony passat zamrugał. – Eva Florén, policja z Borås, region Västra Götaland. To ja dzwoniłam dziś rano.

Torkel uścisnął jej wyciągniętą dłoń i przedstawił resztę ekipy.

– Właśnie wracam z Zakładu Medycyny Sądowej w Göteborgu – mówiła dalej Eva, kiedy szli do budynku. – Ofiara została zidentyfikowana przez ojca.

Przeszli przez recepcję. Za ladą siedziało dwóch policjantów w mundurach, każdy wpatrywał się w ekran. Żadnych interesantów nie było. Eva przeciągnęła kartę przez czytnik, zamek zabzyczał i znaleźli się na komisariacie.

– Kawy? – zapytała Eva, kiedy mijali kuchnię dla personelu, w której wszystko: ławki, szafki i stoły, było wykonane z jasnego drewna. Półokrągła wyspa i zamontowana pod sufitem szafka oddzielały kąt z lodówką, zamrażarką, zlewozmywakiem, ekspresem do kawy, kuchenkami mikrofalowymi i blatami od reszty kuchni – stołów i jaskraworóżowych tapicerowanych krzeseł. We wszystkich oknach wisiały białe zasłony w duże, kolorowe kropki. Ktoś bardzo się starał, żeby nadać temu pomieszczeniu charakter nowoczesnego miejsca pracy, i udało mu się to całkiem dobrze.

– Ja poproszę – powiedział Sebastian, kiedy wszyscy inni podziękowali. – Czarną, najchętniej z kostką cukru, jeśli można.

Vanja spojrzała na niego. Oczywiście, mogło być tak, że po prostu miał ochotę na kawę, ale podejrzewała, że twierdząca odpowiedź i serdeczny uśmiech, który jej towarzyszył, to tylko wstęp do próby uwiedzenia komisarz z Borås. Kiedy Eva wyjmowała filiżankę z szafki, pierścionek zaręczynowy i obrączka na jej dłoni były wyraźnie widoczne. Ale przecież dla Sebastiana nie miało to żadnego znaczenia.

– Bardzo dziękuję – powiedział minutę później, kiedy odbierał kawę. Znowu się uśmiechnął, a Vanja westchnęła, bo zauważyła, że biorąc filiżankę do ręki, nie omieszkał musnąć dłoni Evy. Jeżeli wcześniej można było mieć wątpliwości co do jego zamiarów, to właśnie zostały rozwiane. Nic nowego, tego właśnie się spodziewała po Sebastianie, ale teraz, kiedy już wiedziała, kim jest, jego zachowanie jeszcze bardziej ją raziło. W tej sytuacji nie potrafiła nawet myśleć o nim jak o koledze. Zaczęła się zastanawiać, czy z nim o tym nie pomówić.

Eva zaprowadziła ich do sali konferencyjnej. Na jednej ze ścian znajdowała się biała tablica. Stały tu takie same jaskraworóżowe krzesła jak w kuchni, a w oknach wisiały takie same zasłony w kropki.

– To będzie wasz pokój. Innego tu nie mamy. Jeżeli wolelibyście pracować gdzie indziej, będziecie musieli przyjechać do nas do Borås.

Stoliki były ustawione w trzy rzędy po dwa i zwrócone w kierunku tablicy, a nie ustawione na środku, jak do tego przywykli.

– Tu będzie nam dobrze – powiedział Torkel. – Jest większy od tych, które zwykle dostajemy.

– Z tak ustawionymi stolikami jest tu trochę jak w szkole – odparła Eva niemal przepraszającym tonem. – Ale potem będziecie mogli je sobie przestawić jak wam wygodnie.

Zajęli miejsca. Ursula, Vanja i Torkel usiedli w pierwszym rzędzie. Sebastian i Billy za nimi. Każdy miał przed sobą ciemnozieloną teczkę.

– Zdążyliście się zapoznać z materiałem? – zapytała Eva.

– Niektórzy zapoznali się lepiej, inni gorzej, ale chętnie posłuchamy – odparł Torkel.

Eva skinęła głową, otworzyła taką samą teczkę i pokazała im zdjęcie umięśnionego mężczyzny, który uśmiechał się do obiektywu i wyglądał na zrelaksowanego.

– Miroslav Petrovic, lat dwadzieścia jeden, wczoraj po południu został znaleziony martwy w pracowni chemicznej w szkole Hilding.

– Mirre – powiedział Billy, jakby właśnie zobaczył starego znajomego.

– Zgadza się, tak na niego mówiono.

– Dopiero teraz skojarzyłem. – Billy pokręcił głową.

– Co skojarzyłeś? – spytał Torkel i spojrzał na niego z zainteresowaniem.

– Zajął trzecie miejsce w Paradise Hotel – odparł Billy, jakby to wszystko wyjaśniało.

Nikt jednak o nic nie pytał.

– Dziś rano dostaliśmy informację, że podobne morderstwo miało miejsce w ubiegłym tygodniu w Helsingborgu – mówiła dalej Eva. – Dlatego postanowiliśmy się z wami skontaktować.

– Patricia Andrén – wtrącił Torkel.

– Zgadza się, ale poza tym właściwie nic więcej nie wiemy. Znaleziono ją w szkole. Spiczasta czapka na głowie, rana postrzałowa na czole i test przypięty zszywaczem do ciała – wszystko jak w przypadku Petrovica. Bardziej szczegółowy raport jest, mam nadzieję, w drodze.

– Dobrze. – Torkel pokiwał głową. – Co wiemy o Petrovicu poza tym, że nie żyje?

– No właśnie, można powiedzieć, że po udziale w tym reality show był kimś w rodzaju celebryty. Jego ojciec, Gabriel Petrovic, zeznał, że we wtorek syn był umówiony z dziennikarzem, który miał przeprowadzić z nim wywiad. W porze lunchu. Od tamtej pory nikt go nie widział.

– Czy ojciec znał nazwisko tego dziennikarza? – odezwała się po raz pierwszy Vanja.

– Tak. Przedstawił się jako Sven Cato. W Szwecji jest sześciu mężczyzn o tym nazwisku, choć żaden się nim nie posługuje.

– Czy któryś z nich jest dziennikarzem? – zapytała Vanja, choć już znała odpowiedź. Gdyby to było takie proste, nie wzywaliby Krajowej Policji Kryminalnej.

– Nie. Oczywiście to sprawdzamy, ale zakładamy, że nazwisko jest fałszywe.

– Wiemy, czy spotkanie w ogóle się odbyło? A jeżeli tak, to gdzie?

– Jeszcze nie wiemy. Jak dotąd udało nam się zachować tożsamość ofiary w tajemnicy przed prasą, więc nie dostaliśmy żadnych wskazówek.

– Czy to było rozsądne? – zapytał Torkel.

Nie dało się nie usłyszeć niezadowolenia w jego głosie. Wszystko wskazywało na to, że Petrovic został zamordowany ponad czterdzieści osiem godzin wcześniej. Minęły kluczowe dwie pierwsze doby. Wiedział, że im dłużej będą czekali, tym mniejszą wartość będą miały zeznania świadków wtorkowych wydarzeń.

– Z pewnością nie, ale tego życzył sobie ojciec ofiary.

Torkel ciężko westchnął i pokiwał głową. W takich przypadkach zawsze było trudno podjąć decyzję.

– Jeżeli gazety same tego nie ustalą, musicie jutro podać tę informację. Trzeba jak najdokładniej prześledzić, co robił przez ostatnie godziny przed śmiercią.

Eva pokiwała głową.

– To teraz twoje śledztwo. Ujawnisz tę informację, kiedy będziesz chciał. Wyjaśniam tylko, dlaczego sami jeszcze tego nie zrobiliśmy.

– A szkoła? – przerwała im Ursula. – Są tam jakieś ślady?

Eva pokręciła głową, co było już wystarczającą odpowiedzią, i odparła:

– Klasa była miejscem podrzucenia zwłok, nie miejscem zbrodni.

– A reszta szkoły?

– Drzwi na parterze zostały wyłamane. Nic nie wskazuje na to, że go tam zamordowano.

Nic, co udało się znaleźć lokalnej policji z Ulricehamn – miała ochotę sprostować Ursula, ale przypomniała sobie, że Torkel prosił, aby nie obnosiła się ze swoim brakiem zaufania do funkcjonariuszy z prowincji.

– A co z alarmem? – zapytała, choć wydawało jej się, że już zna odpowiedź. Potwierdził to kolejny ruch głową. Westchnęła.

– Chciałabym zerknąć.

– Nie ma problemu, zawiozę cię tam, kiedy skończymy.

Sebastian przeglądał zdjęcia zrobione na miejscu znalezienia zwłok. Krzesło, linka, którą przewiązano ofiarę w pasie, żeby utrzymać ją w pozycji siedzącej, twarzą do kąta, biały rożek na głowie. Mieli tu do czynienia z dobrze zorganizowanym seryjnym mordercą, który chciał w ten sposób coś przekazać.

Zazwyczaj kiedy przejmowali sprawę, Sebastian słuchał jednym uchem, ale w tym makabrycznym scenariuszu było coś, co go przyciągało. Zaczął przeglądać materiały w teczce i po chwili znalazł to, czego szukał. Kopię papierów, które przypięto do pleców ofiary. Niektóre fragmenty były trudne do odczytania, bo pokrywała je krew. Sebastian szybko rzucił na to okiem.

– Jakie jest twoje pierwsze skojarzenie? – Torkel zrobił pół obrotu na krześle.

Sebastian wyprostował plecy i spojrzał znad teczki. Pożałował, że nie ma okularów – mógłby dostojnym ruchem podnieść je na czoło albo opuścić na czubek nosa i spojrzeć na niego znad oprawek. Może powinien sobie je kupić. Wystylizować się na intelektualistę. Uśmiechnął się lekko do Evy. Tym razem nie odwzajemniła uśmiechu.

– Mężczyzna. Starszy. Niewielu ludzi poniżej pięćdziesiątki ma doświadczenia z siedzeniem w kącie i wie, czym jest czapka ośle uszy – powiedział i ponownie spojrzał na zdjęcia. – Uważa, że ten młody mężczyzna powinien się wstydzić. Zapewne powodem do wstydu miałaby być jego nikła wiedza ogólna.

– W tegorocznym Paradise Hotel uczestnicy w pewnym momencie dostali do wykonania garść zadań na poziomie szkoły podstawowej. Można się było zapaść pod ziemię ze wstydu – wtrącił Billy. – Niewielu uczestników zdobyło wiele punktów, że się tak wyrażę.

– Ten, kto to zrobił, prawdopodobnie odezwał się do Petrovica i w jakiś sposób wyraził swoją pogardę.

– Znaleźliście jego komórkę? – przerwał znów Billy.

Eva po raz kolejny pokręciła głową.

– Mamy jego komputer…

– Przejrzyjcie maile, komentarze, jeśli prowadził bloga, konto na Instagramie, na Twitterze – powiedział Sebastian. – Ten człowiek się do niego odezwał.

– Ludzie w równym stopniu kochają, co nienawidzą takich chłopaków jak on. Powinna być tego cała masa.

Torkel znów wykonał pół obrotu w kierunku Sebastiana.

– Czego szukamy?

Sebastian wciąż patrzył na zdjęcie związanego młodzieńca w czapce.

– Elegancko sformułowanych komentarzy, które wyrażają pogardę. Bez gróźb. Bez przekleństw. Napisanych poprawnym językiem.

Podniósł wzrok na pozostałych i znowu pożałował, że nie ma okularów.

– Jeszcze jedno, ale może sami już do tego doszliście. – Zrobił krótką dramatyczną pauzę. Czekał, aż wszyscy skupią na nim całą uwagę. – Jeżeli zrobił to dwa razy w ciągu tygodnia, będzie to robił nadal.

„Eskilstuna-Kuriren
Dział kontaktu z czytelnikami
Box 120
631 02 Eskilstuna

Mają być wszędzie.

Choć niczego nie potrafią.

Ci wszyscy ludzie z reality show i z blogów. Fizycznie niemal identyczni – wytatuowane ciała (u mężczyzn i kobiet), wypełnione silikonem usta i piersi (u kobiet). Każdy z nich o intelekcie dwulatka.

Krajowe stacje telewizyjne każdego dnia wtłaczają w nas, że powierzchowność, niekompetencja i czysta głupota to przymioty, które w dzisiejszym świecie są najpewniejszą drogą do sukcesu.

Czy ktokolwiek dba o tych, którzy naprawdę coś potrafią? Czy pokazuje się ich razem? Nie. Zarówno młodzi, jak i starzy inteligentni ludzie z porządnym kapitałem umiejętności są cynicznie odstawiani na bok.

Z nich nie stworzy się „dobrej telewizji”.

Oni nie generują „klików”.

Nie produkują „gorących newsów”.

To ludzie, którzy niczego nie potrafią i się tym szczycą. Dzisiejsze czasy wynoszą ich do rangi idoli, wzorów do naśladowania.

Jak to mówi utalentowany Kristian Luuk w programie, który, dzięki Bogu, wciąż się nie przyłączył do wychwalania kompletnej ignorancji: dokąd zmierzamy?

Cato Starszy

Z hotelem wszystko było w porządku. Z pokojem również.

A jednak Billy chciał po prostu wyjść i znaleźć się jak najdalej stąd.

Miał zamiar zacząć pracę z komputerem Petrovica. Był to acer aspire z ekranem 17,3 cala, 4 gigabajtami RAM-u i twardym dyskiem 500 gigabajtów. Chciał się ogólnie zorientować w sytuacji. Ustalić, ile pracy go czeka, kiedy zacznie szukać na poważnie. Znalazł już Mirrego na Instagramie i Twitterze, ale czy był na Facebooku? Czy prowadził bloga? Może miał konto na Flickrze, nawet jeśli nie jest to często spotykane?

Nie mógł się jednak skoncentrować. Uwielbiał taką robotę. Był w niej dobry. Koledzy z ekipy oczekiwali, że wykona ją, jak należy, a bycie przez nich docenionym wiele dla niego znaczyło. Mimo to ledwo zaczynał szukać, a już odpływał myślami.

Myślał o Jennifer. Był wściekły na siebie, że myśli o niej zamiast o swojej żonie. Więc zaczynał myśleć o My. Przypominał sobie miesiąc miodowy, dziesięć naprawdę udanych dni w Turcji, a potem ślub.

Noc poślubną.

Poranek następnego dnia.

A potem było już pozamiatane.

Zamknął laptopa i z westchnieniem wstał z krzesła. Podszedł do okna i popatrzył na jezioro. Nie wiedział, co robić. Kiedy się meldowali, recepcjonistka poinformowała ich, że w hotelu jest małe centrum fitness. Może powinien poćwiczyć? Po zastanowieniu uznał, że nie ma na to ochoty. Zresztą, gdyby już miał ćwiczyć, wolałby pobiegać na świeżym powietrzu. Może powinien do kogoś zadzwonić? W głowie znów pojawiło mu się imię Jennifer. Nie wiedział dlaczego. Całowali się, jakiś miesiąc przed jego ślubem. To było wszystko. Oboje chyba chcieli pociągnąć to dalej, ale on powiedział stop. Miał się przecież ożenić z My – i rzeczywiście się ożenił. Kochał ją, więc jeżeli chciał z kimś porozmawiać, powinna to być ona. Ale z Jennifer wszystko było prostsze. Byli do siebie bardziej podobni. Mieli więcej wspólnego. Ona rozumiała go w zupełnie inny sposób.

Choć oczywiście nie wiedziała nic o nocy poślubnej. Ani o poranku następnego dnia. Tego nikt by nie zrozumiał.

On sam nie potrafił tego zrozumieć.

Ale oddawanie się rozmyślaniom w nieco zbyt ciepłym hotelowym pokoju w niczym mu nie pomagało. Chwycił kurtkę i wyszedł.

Zszedł po schodach do holu. Rozejrzał się i zobaczył Sebastiana, który siedział w jednym z brązowych foteli za recepcją i czytał. Miał nadzieję, że uda mu się przemknąć niepostrzeżenie, ale w tej samej chwili Sebastian podniósł wzrok znad gazety i spojrzał mu w oczy. Billy zaklął cicho. Dlaczego Sebastian tu był? Dlaczego nie siedział w swoim pokoju albo nie szukał jakiejś mieszkanki Ulricehamn, z którą mógłby pójść do łóżka? Przecież to zwykle robił. Czyżby go pilnował?

– Dokąd idziesz?! – krzyknął Sebastian, podniósł się z fotela i ruszył w jego stronę, jednocześnie wkładając kurtkę.

– Wychodzę.

– No to idę z tobą.

Nie było to pytanie, tylko stwierdzenie. Najwyraźniej Billy nie miał nic do gadania.

– Nie potrzebuję niańki.

– Potraktuj mnie jak… przyjaciela zwierząt.

Billy nie był nawet w stanie odpowiedzieć. Otworzył drzwi i wyszedł na okrągły wybrukowany plac przed hotelem. Zapiął cienką kurtkę, choć na dworze nadal było ciepło, i bez słowa ruszył przed siebie. Skręcił w prawo na mały trawnik, a potem znów w prawo.

Sebastian poszedł za nim, dogonił go i razem przecięli większą drogę. Zaczęli schodzić w kierunku jeziora. Kiedy tam doszli, Billy postanowił pójść w lewo, z wiatrem. Sebastian szedł obok. Milczał.

To, że przez ostatni miesiąc tak wiele się wydarzyło, było jego winą.

To on odkrył, że Vanja i Sebastian są spokrewnieni. Stara dobra policyjna robota z gromadzeniem DNA potwierdziła przypuszczenie, które żywił już od jakiegoś czasu.

Zagroził, że powie Vanji o swoim odkryciu, jeśli Sebastian nie zapomni o tym, co zobaczył.

O tym, że podczas swojej nocy poślubnej udusił kota.

I że dało mu to satysfakcję.

Seksualną.

Nawet jeśli Sebastian najchętniej by o tym zapomniał, nie było to możliwe. Od razu powiedział Vanji, że jest jej ojcem, żeby pozbawić Billy’ego jego małej przewagi. Potem musiał się zastanowić. Podjąć decyzję, czy powiedzieć Torkelowi.

O Edwardzie Hindem.

I o Charlesie Cederkviście.

Ludziach, których Billy był zmuszony zabić na służbie. Sebastian był zdziwiony jego brakiem reakcji, ale w najśmielszych snach nie mógłby sobie wyobrazić, że Billy połączył w głowie zabijanie z przyjemnością i że to połączenie pchnęło go na niebezpieczne tory.

Naturalne hamulce, które zazwyczaj sprawiają, iż człowiek nie realizuje swoich fantazji, zostały usunięte. Billy powinien zbudować je na nowo. Fantazje pozostaną w jego głowie już na zawsze, ale chodziło o to, żeby się nauczył, gdzie jest ich miejsce. Żeby zrozumiał, że to tylko fantazje, których nie musi realizować.

Nalegał, żeby Billy coś z tym zrobił. Poszukał pomocy. Ale o ile wiedział, nic takiego jeszcze nie nastąpiło.

Jakiś czas szli brzegiem jeziora, kiedy przerwał ciszę.

– Dlaczego wyszedłeś?

– Cholera, chyba wolno mi opuszczać pokój? – odparł Billy.

– Jesteś niespokojny?

Billy nie odpowiedział. Sebastian odczytał to jako potwierdzenie.

– Jak tam z My?

Billy nadal milczał. Teraz też nie musiał odpowiadać. Nie ulegało wątpliwości, że z My było trudno. Tajemnice ciążą, a ta była jedną z największych, jakie tylko można sobie wyobrazić. Billy przechodził właśnie fazę przewartościowywania niemal wszystkiego, co wiedział na swój temat, a oprócz tego musiał jeszcze pracować i dbać o związek.

– Rozmawiałeś już z kimś? – zapytał Sebastian i poczuł, że zaczyna mu brakować tchu. Billy szedł szybkim krokiem, a on nie miał kondycji do dziarskich spacerów. Zbliżali się do kolejnego kempingu. Ile mogło ich być w takiej dziurze jak ta? – Wiesz, że jeśli nie będziesz się do mnie odzywał, porozmawiam z Torkelem – dodał.

Wydawało mu się, że Billy odrobinę zwolnił.

– Dlaczego po prostu tego nie zrobisz?

Było to całkiem rozsądne pytanie. Sam się nad tym zastanawiał. Dlaczego milczał? Billy był mu w zasadzie obojętny, ale Vanja go lubiła. Nie wiedział, jak zareaguje, jeśli to on podzieli się wiadomością, która rozbije ich grupę. Nie mógł ryzykować, że przyjdzie jej do głowy obwinić posłańca. Poza tym musiał przyznać, że przyjemnie było mieć nad nim taką przewagę. Wiedza o tym, co zrobił Billy, mogła mu się przydać, kiedy pewnego dnia będzie potrzebował przysługi albo sojusznika. Billy z pewnością się tego domyślał, ale nie było potrzeby potwierdzać jego przypuszczeń.

– No więc jak tam z My? – powtórzył Sebastian.

Przez chwilę myślał, że tym razem też nie otrzyma odpowiedzi, ale Billy wziął głęboki oddech, ciężko westchnął i odparł:

– Jest u swoich rodziców i cieszę się, że nie muszę jej codziennie widywać.

Sebastian pokiwał głową.

– Odwlekam telefon do niej – kontynuował Billy. – Jestem świeżo upieczonym mężem, a nie chcę rozmawiać z własną żoną. Czy to wystarczająca odpowiedź na pytanie o My?

– Tak.

– To dobrze.

Szli dalej.

Ursula wróciła do hotelu o wpół do dziewiątej wieczorem.

Nie miała już wątpliwości, że Petrovic nie został zamordowany w sali lekcyjnej. Ciało zostało tam w jakiś sposób przetransportowane. Jak i kiedy? Będą musieli to ustalić, oglądając zapisy z monitoringu, o ile w ogóle były tam kamery. To zadanie przypadnie Billy’emu.

Zrobiła sobie długi spacer wokół szkoły Hilding, żeby się zorientować w sytuacji, ale nic szczególnego nie zauważyła. Obejrzała korytarz, białe drzwi, salę chemiczną, wyłamane drzwi na parterze. Niechętnie musiała przyznać, że policjanci z Borås dobrze się spisali. Odwiedzili i zbadali wszystkie miejsca, które sama uznała za interesujące, a ich raport był dobrze napisany. Postanowiła, że wieczorem przeczyta go ponownie, a z samego rana zadzwoni do głównego technika. Bezpośredni kontakt z człowiekiem, który przeprowadzał pierwsze oględziny, jest ważny. Rzadko kiedy była na miejscu jako pierwsza, właściwie zawsze przejmowała sprawy po innych. Udokumentowany materiał był podstawą, ale osobiste spotkanie często pozwalało pogłębić wiedzę. Tylko w ten sposób mogła zrozumieć, jak pracowali technicy, i tym samym znaleźć szczegóły, których nie szukali albo – w najgorszym wypadku – które przeoczyli.

Poza tym bywało, że policjanci na wczesnym etapie decydowali się na jakiś trop i robili wszystko, żeby materiał dowodowy potwierdzał ich koncepcję. Nie dawali się prowadzić dowodom, nie traktowali ich jak obiektywnej podstawy, z której wyrastają teorie. W takich wypadkach należało być dobrze przygotowanym. Dla niej tylko fizyczne dowody nie podlegały dyskusji. Wszystko inne można było interpretować, zniekształcać i zakłamywać, ale dowody były prawdziwe i ostateczne.

Pewnie dlatego wolała je od ludzi.

Położyła torebkę po jednej stronie łóżka, a sama ułożyła się po drugiej, nie zdejmując butów. To był długi dzień i czuła zmęczenie. Proteza oka wydawała się sucha. Zamrugała kilka razy, żeby ją nawilżyć. Nie sądziła, że kiedykolwiek to nastąpi, ale zaczynała się do niej przyzwyczajać.

Najtrudniejsze nie były sama proteza i jej obsługa, lecz to, że nie widziała nic po prawej stronie. Traciła równowagę i wciąż musiała odwracać głowę, przez co wszystko robiła o wiele wolniej.

Choć mogło być gorzej. O wiele gorzej.

Wzięła głęboki wdech.

Cieszyła się, że mogła wrócić do grupy i rzucić się w wir pracy. Tęskniła za tym. Takie wyjazdy jak ten stanowiły sens jej życia. Im bardziej skomplikowana sprawa, tym lepiej. Miała się wtedy na czym skoncentrować – w chwilach wolnych od pracy bardzo jej tego brakowało. Teraz czuła, że żyje. Wprawdzie podczas rekonwalescencji nadal pracowała, ale siedzenie w domu przed komputerem to nie to samo co obecność na miejscu. W domu codzienność była zbyt blisko, za bardzo dawała się we znaki. W terenie wszystko kręciło się wokół śledztwa.

Usiadła i się rozejrzała. W hotelu Bogesund najwyraźniej mieli słabość do pstrokatych tapet. Na ścianie nad łóżkiem wielkie czerwone kwiaty splatały się z zielonymi liśćmi. Tak bardzo nie przypominało to jej własnego, spartańskiego stylu, że aż działało oczyszczająco. Z tak wielu powodów nie czuła się tu jak w domu.

Zaczęła się zastanawiać, czy Torkel ma w swoim pokoju podobne tapety. Już od jakiegoś czasu nie spali w jednym łóżku. Dawniej, zanim Sebastian wrócił do Krajowej Policji Kryminalnej, często gościła w pokoju Torkela. To było proste i naturalne. Nigdy nie miało to dla niej nic wspólnego z miłością. Chodziło o poczucie wspólnoty, którego teraz coraz bardziej jej brakowało.

Zawarli układ.

Tylko w pracy.

Nigdy prywatnie.

I żadnych planów na przyszłość.

Pasowało jej to idealnie. Za dnia koncentrowała się na śledztwie, a nocami mogła w pełni rozkoszować się związkiem, z którym nie wiązały się żadne wymagania. To jej w zupełności wystarczyło.

Zdawała sobie jednak sprawę, że Torkel liczył na więcej.

Na coś bardziej stałego.

Na związek z prawdziwego zdarzenia.

Dopóki była mężatką, zadowalał się tym, co dostawał. Ale potem, kiedy Micke od niej odszedł i nie było w zasadzie żadnych przeszkód, wszystko stało się jasne. Co dziwne, kiedy naprawdę została sama, nie pragnęła go tak jak wcześniej. Nie żeby tęskniła za Mickem – po dokładnym wniknięciu we własne uczucia musiała przyznać, że w tym związku też nie było mowy o miłości. Przynajmniej z jej strony. Ale jawnej chęci Torkela, aby od braku zobowiązań przejść do czegoś poważnego, nie dało się pogodzić z tym, kim była i na co liczyła. To napięcie w końcu położyło kres ich regularnym spotkaniom.

Ale może daliby radę wypracować jakiś kompromis. Podniosła komórkę. Zaczęła rozważać, czy nie wysłać mu esemesa. Po prostu nie zapytać, jak się czuje. O ile nie spał. Wiedziała, że zrozumie.

Jeden esemes i wszystko znów będzie takie jak zwykle.

Zjawi się u niej po trzydziestu sekundach.

Perspektywa wydawała się kusząca, ale Ursula była naprawdę zmęczona. Czuła pewne podekscytowanie na myśl, że pofantazjuje o tym jeszcze chwilę. Jutro trochę się do niego zbliży. Nawiąże kontakt fizyczny, przejmie inicjatywę. Pokaże mu się z zupełnie innej strony.

Uwiedzie go.

Po wczesnym śniadaniu Vanja i Billy pojechali prosto do Helsingborga. Według GPS-u dojazd z Ulricehamn na Berga allé 25 w Helsingborgu, gdzie mieścił się komisariat, powinien zająć dwie godziny i czterdzieści pięć minut, ale Billy uznał, że wynajętym samochodem powinni dojechać w nieco ponad dwie godziny. Przynajmniej tak twierdził. Kiedy byli kawałek na południe od miasta, Vanja wyjęła nowy raport policyjny z Helsingborga, który dostali tego ranka, i zaczęła go przeglądać.

Ofiarą była Patricia Ellen Andrén, urodzona w 1989 roku w Malmö. Singielka, jedno dziecko. Pracowała jako fryzjerka. W materiałach było kilka jej zdjęć. Większość pochodziła z miejsca zbrodni, ale dwa zostały zrobione za życia i wyglądały na profesjonalne. Na jednym stała na plaży w bikini. Vanja pomyślała, że skądś ją zna. A może po prostu rozpoznawała ten typ. Krągła brunetka z tatuażem w dolnej części pleców, zrobionym biustem i stanowczo zbyt białymi zębami, wyzierającymi zza powiększonych warg.

– Znalazłaś coś ciekawego? – zapytał Billy.

Vanja podniosła jedno ze zdjęć. To przedstawiające Patricię w kostiumie kąpielowym. Billy szybko spojrzał w bok.

– Cholera, ją też kojarzę – powiedział zdziwiony.

– Jesteś pewien?

– Wygugluj ją. Jestem pewien, że ona też występowała w telewizji.

Vanja wzięła do ręki komórkę i szybko wyszukała Patricię Andrén. Billy miał rację. Oczywiście. Zdjęcie w bikini było jednym z pierwszych wyników. Patricia dwa lata wcześniej brała udział w programie randkowym Samotna mama szuka. Westchnęła. Naprawdę nie było im to potrzebne. Kiedy ta informacja wyjdzie na jaw, połowę czasu będą musieli poświęcić na radzenie sobie z prasą i odpieranie jej ataków. Wprawdzie zajmował się tym Torkel, ale kiedy prasa cały czas patrzyła im na ręce, odbijało się to na wszystkich.

– Wygląda na to, że ktoś zabija gwiazdy programów typu reality show – powiedziała i pokazała telefon Billy’emu.

– No to przynajmniej prasa się ucieszy – odparł Billy. Najwyraźniej jego myśli biegły tym samym torem. – Choć Torkel będzie potrafił się powstrzymać od śmiechu.

– Z pewnością.

– Jest tam coś jeszcze? Powinien być raport z sekcji zwłok – powiedział spokojnie Billy, jednocześnie dodając gazu i wyprzedzając tira. Wskazówka prędkościomierza zbliżyła się do stu sześćdziesięciu kilometrów na godzinę.

– Zgadza się, powinien być, ale te głąby go nie załączyły.

Vanja zaczęła powtórnie przeglądać cienki plik materiałów. Większość pochodziła z miejsca odkrycia zwłok. Patricia została znaleziona w szkole Tollsjö – gminnej podstawówce, piętnaście minut od centrum Helsingborga. Nauczyciel, który zwykle prowadził lekcje w tej sali, znalazł ją o ósmej trzydzieści rano w przeddzień święta midsommar. W szkole trwała wtedy wakacyjna przerwa. Ciało posadzono na krześle w kącie koło katedry, twarzą do ściany. Podtrzymywała je zawiązana w pasie linka. Obrazu dopełniały stożkowata czapka i dwie kartki z pytaniami przypięte zszywaczem do gołych pleców. W szkole nie było alarmu. Policja odkryła, że drzwi na tyłach zostały wyłamane. Vanja czuła się tak, jakby po raz kolejny czytała o Mirrem Petrovicu i szkole Hilding.

– Przynajmniej mają podejrzanego – powiedziała po chwili.

– Kto to taki?

– Jej były chłopak. Stefan Andersson, znany jako Steffe. Ojciec jej syna. Wygląda na to, że jej groził.

– To wszystko, co mają?

– Tu jest napisane, że wezwano go na przesłuchanie… – Vanja przeglądała ostatnie kartki. – Ale protokół także nie został załączony.

Billy pokręcił głową.

– Widać, że powierzyli to swojemu najlepszemu śledczemu.

– Nie inaczej.

– Całe szczęście, że nie ma tu z nami Ursuli. Rozerwałaby ich na strzępy.

Vanja zobaczyła w wyobraźni, jak Ursula wzywa do siebie nieszczęśnika, który przygotował raport, i mówi mu, co myśli – o nim w szczególności i o policji spoza stolicy w ogóle. Nie mogła powstrzymać uśmiechu.

– Bardzo się cieszę, że wróciła – ciągnął Billy.

– Dobrze sobie bez niej poradziłeś zeszłym razem – odparła szczerze Vanja. – Nie wiem, czy ci to mówiłam.

– Dzięki, to miłe.

Rzucił jej szybkie spojrzenie, a ona zachęcająco skinęła mu głową. To była prawda. Billy rzeczywiście ostatnio dojrzał. Żałowała, że się od siebie oddalili. Był czas, że przypominali bardziej rodzeństwo niż kolegów, ale choć udało im się wyjaśnić większość dzielących ich kwestii, nigdy już do tego nie wrócili.

I prawdopodobnie nigdy nie wrócą.

Ruch trochę zgęstniał i Billy musiał zwolnić.

– Muszę zadać to pytanie… – zaczął, a Vanji wydawało się, że dostrzega, jak zbiera siły przed dalszym ciągiem. – Jak to jest nagle się dowiedzieć, że twoim ojcem jest Sebastian? Musiało być dziwnie jak cholera.

Vanja wybuchnęła śmiechem, w którym pobrzmiewała nuta rezygnacji.

– Nie potrafię o nim myśleć jak o moim ojcu. To tylko kolega.

Billy posłał jej krótkie, nierozumiejące spojrzenie.

– Chcesz powiedzieć, że jest dokładnie tak samo jak przedtem?

– Oczywiście, że nie, ale… musi być tak samo. – Umilkła i zapatrzyła się na przelatujący za oknem coraz bardziej płaski krajobraz. – To wymaga czasu. Nie dam rady zrobić wszystkiego naraz.

– Ale zostałaś, spotykasz się z nim, to nie byle co.

– Rozważałam, czy nie odejść.

– Dlaczego zmieniłaś zdanie?

– To byłoby za proste. Zbyt tchórzliwe. Nie tak rozwiązuję problemy.

Zamilkli. Billy koncentrował się na drodze. Vanja miała ochotę wykorzystać okazję i mówić dalej. Pomyślała jednak, że dość już rozmawiali o pracy i jej zmartwieniach. Przecież w życiu Billy’ego też wiele się wydarzyło.

– A jak ty się czujesz? – zapytała, starając się nadać głosowi tyle pozytywnej energii, ile tylko mogła. – Jak tam życie świeżo upieczonego męża?

– Dobrze, wszystko dobrze – pokiwał głową Billy i się uśmiechnął.

– Opowiedz, jak było w Turcji – poprosiła i zmieniła pozycję na wygodniejszą, gotowa zamienić się w słuch.

Billy zaczął odpowiadać, ale szybko przestała się skupiać na tym, co mówił. Zaczęła się mu przyglądać. Nie byli ze sobą blisko od tak dawna, że chyba zapomniał o jednej rzeczy.

O tym, że potrafiła wyczuć, kiedy ktoś kłamie.

To była jedna z jej mocnych stron.

A Billy kłamał.

Nie było dobrze. Z całą pewnością nie było dobrze.

Skręć w prawo. Potem za trzysta pięćdziesiąt metrów znowu skręć w prawo.

Kobiecy głos nawigacji satelitarnej prowadził ich coraz mniejszymi uliczkami w dzielnicach willowych, które zdaniem Sebastiana były do siebie łudząco podobne. Zbliżali się do celu, a on żałował, że nie stawiał silniejszego oporu, kiedy była okazja.

Właśnie kończył śniadanie, gdy do jego stolika przysiadł się Torkel. Sebastian posłał mu pytające spojrzenie. Ursula siedziała przy oknie, krzesło koło niej było wolne.

– Kłopoty w raju?

Torkel spojrzał pytająco. Sebastian skinął głową w stronę okna. Torkel się odwrócił, popatrzył na Ursulę, a potem z powrotem na niego.

– Nie. O co ci chodzi?

– Myślisz, że jeśli nie będziecie jedli razem śniadania, nikt się nie dowie, że ze sobą sypiacie?

– Już jadłem śniadanie.

– Bo wiesz, gdybyście siedzieli razem jako koledzy, byłoby to mniej podejrzane, niż kiedy siedzicie osobno – kontynuował Sebastian. – Oczywiście o ile nie chcecie pokazać, że ze sobą sypiacie.

– Nie sypiamy ze sobą.

– Dlaczego?

– Skończyłeś? – zapytał Torkel i skinął głową w stronę jego pustego talerza i w zasadzie opróżnionej filiżanki kawy. Najwyraźniej miał zamiar zakończyć rozmowę o Ursuli. – Złożymy wizytę ojcu Petrovica.

– Na ślubie Billy’ego bardzo się tobą interesowała – ciągnął Sebastian. Nie chciał kończyć tematu, który tak wyraźnie wprawiał Torkela w zakłopotanie. – Jak ci się udało to spaprać?

Może było to tylko złudzenie, ale zanim odsunął krzesło, dostrzegł w oczach Torkela ślad przygnębienia. Nie, raczej złości.

– No już, wstawaj.

– Dokąd jedziemy?

– Przecież mówiłem. – W głosie Torkela pobrzmiewały zmęczenie i irytacja. – Do ojca Petrovica. Chcę z nim porozmawiać przed konferencją prasową.

– Ale dlaczego ja mam tam jechać?

– Bo ci każę.

Naprawdę mu się nie podobało, że Torkel wykorzystuje swoją pozycję jako jedyny argument, kiedy chce przeforsować swoją wolę. Oparł się na krześle, żeby dać mu do zrozumienia, że nie zamierza wstawać. Wręcz przeciwnie. Miał zamiar zostać na swoim miejscu.

– Weź Vanję albo kogoś, kto…

– Vanja i Billy pojechali do Helsingborga – przerwał mu Torkel. – Jedziesz ze mną. Masz pięć minut. Czekam w samochodzie.

Odwrócił się i wyszedł z jadalni. Sebastian przez chwilę rozważał, czy nie pójść do swojego pokoju – Torkel będzie czekał w samochodzie, a w końcu się znudzi i pojedzie sam. Uznał jednak, że jego przełożony nie jest dziś w nastroju na takie manifestacje. Czyżby dlatego, że poruszył temat Ursuli? Nie miał pojęcia, ale powiedział sobie, że to dopiero drugi dzień śledztwa. Jeszcze będzie miał okazję postawić się Torkelowi. W ważniejszych kwestiach. Wypił resztkę stygnącej kawy i wstał.

Skręć w prawo. Potem za dwieście metrów znowu skręć w prawo.

– A więc jesteś ojcem Vanji – stwierdził Torkel i skręcił zgodnie ze wskazówkami. Sebastian rzucił mu szybkie spojrzenie.

Ta chwila w końcu nadeszła.

Bez ostrzeżenia.

Zastanawiał się, jak długo potrwa, zanim Torkel to skomentuje.

– Tak – odparł krótko.

Nie potrafił stwierdzić, czy Torkel ma na ten temat jakieś przemyślenia. Rzucił to takim tonem, jakby mówił o pogodzie.

– Od jak dawna o tym wiesz? – zapytał Torkel i zwolnił jeszcze bardziej, kiedy po raz ostatni skręcili w prawo, w Luktärtsvägen.

– Od jakiegoś czasu. Dowiedziałem się po naszym spotkaniu w Västerås.

– To by wyjaśniało, dlaczego się tak zachowywałeś…

– Pewnie tak.

Jesteś na miejscu. Cel podróży po prawej stronie.

Torkel zatrzymał samochód i wyłączył silnik. Sebastian spojrzał przez szybę na jednopiętrową willę z cegły wapienno-piaskowej i zadbany ogród, a następnie odwrócił się do Torkela.

– Co ci powiedziała?

– Tylko to. Że jesteś jej ojcem.

– I co odpowiedziałeś?

– Że może podjąć decyzję, czy chce dalej z tobą pracować.

Sebastian nie mógł powstrzymać uśmiechu zadowolenia. Vanja miała możliwość zdystansować się od niego, ale z niej nie skorzystała.

Dokonała wyboru.

Przecież wcale nie musiała znosić jego towarzystwa. Zdecydowała, że chce mieć go blisko. Zawsze to coś. A nawet więcej niż coś – to było fantastyczne. I dobrze wróżyło na przyszłość.

– Ale wiedz, że gdybym kiedykolwiek musiał wybierać… – powiedział Torkel, otworzył drzwi i wyszedł, nie kończąc zdania.

Nie musiał tego robić. Sebastian dobrze wiedział, kto w takiej sytuacji wyciągnąłby najkrótszą zapałkę. Nie byłaby to Vanja.

Człowiek, który wprowadził Torkela i Sebastiana do dużego pokoju, wyglądał jak ktoś złamany przez życie. Można było odnieść wrażenie, że przez kilka dni nie zmieniał ubrania. Miał ciemne kręgi pod oczami i bujny zarost. Mówił stłumionym głosem, a jego głowa zwieszała się luźno, kiedy apatycznym gestem wskazywał im fotele w przeładowanym meblami pokoju. „Mniej znaczy więcej” nie było dewizą rodziny Petroviców. Ściany od podłogi aż po sufit obwieszone były obrazami, małymi lusterkami i zdjęciami. Na każdej płaskiej powierzchni leżał obrus, stała jakaś figurka, świecznik, miska albo roślina w doniczce. Sebastian szybko doliczył się jedenastu miejsc do siedzenia, a przecież przed skórzanymi fotelami naprzeciwko telewizora stały jeszcze podnóżki.

– Dlaczego została w to włączona Krajowa Policja Kryminalna? – zapytał Gabriel Petrovic, kiedy usiadł na jednym z czterech foteli, naprzeciwko Sebastiana i Torkela, którzy zajęli miejsca na kanapie.

Po krótkim namyśle Torkel postanowił powiedzieć prawdę. I tak mieli ją ujawnić na konferencji prasowej tego samego dnia.

– Uważamy, że pański syn zginął z ręki seryjnego mordercy. Że był jego drugą ofiarą.

– Kto był pierwszą?

– Mieszkanka Helsingborga. Patricia Andrén.

Gabriel pokręcił głową. Najwyraźniej to nazwisko nic mu nie mówiło. Pochylił się i położył dłoń na jednym z trzech pękatych segregatorów ułożonych na stoliku.

– Zebrałem wszystko, co o nim pisano. Pomyślałem, że zechcecie na to spojrzeć.

Sebastian już miał zapytać, dlaczego mieliby tego chcieć, ale się powstrzymał, kiedy spojrzał mu w oczy.

Już kiedyś widział to spojrzenie.

W lustrze, długi czas po śmierci Lily i Sabine. Rozpoznał w nim bezdenny smutek. Walkę o to, by w ogóle funkcjonować, o powód, żeby rano wstać z łóżka. Ten człowiek chciał mieć okazję do rozmowy o swoim synu, więc Sebastian tylko pokiwał głową.

– Miro to był dobry chłopak – mówił dalej Gabriel. Otworzył jeden z segregatorów na pierwszej stronie. – Nie wierzcie w to, co widzieliście w telewizji.

– Nie oglądałem go w telewizji – powiedział Sebastian.

– Ja też nie – dodał Torkel, kiedy Gabriel się odwrócił i spojrzał na niego pytająco.

– Grał tam pewną rolę. Żeby wygrać. Miał ducha zwycięzcy.

Strona, na której Gabriel otworzył segregator, zdawała się to potwierdzać. Był tam lekko pożółkły wycinek z gazety, zdjęcie drużyny futbolowej. Dziewięcio-, dziesięcioletni chłopcy, objęci ramionami i uśmiechający się do obiektywu. Tytuł informował o zdobyciu pucharu w Borås. Najlepszym zawodnikiem meczu był Miroslav Petrovic.

– Nie było mu łatwo. Jego matka zmarła, kiedy miał dziewięć lat – mówił Gabriel, dalej przeglądając segregator. Większość wycinków dotyczyła piłki nożnej, ale w późniejszych latach Miroslav najwyraźniej zaczął uprawiać także sporty indywidualne. Tenis i jazdę na nartach. – W szkole szło mu tak sobie. Ale to był dobry chłopak. Trzymał się z dala od narkotyków, gangów i całego tego syfu. Dużo trenował.

Sebastian posłał Torkelowi spojrzenie, w którym kryło się pytanie, jak długo jeszcze potrwa ta nostalgiczna podróż ojca. Torkel najwyraźniej odczytał je zgodnie z intencją. Odchrząknął.

– Wie pan, czy mu grożono?

– Przez cały czas – potwierdził Gabriel. – Choć właściwie były to nie tyle groźby, ile mnóstwo nienawiści. Złośliwców nie brakowało. Jakiś miesiąc temu syn wyłączył możliwość komentowania na swoim blogu.

– Skłoniło go do tego jakieś konkretne wydarzenie?

– Po prostu miał już dość. Tego, że wszyscy myśleli, że jest taki jak w telewizji. To była tylko rola.

– Tak, już pan mówił.

– Wcielił się w nią, żeby wygrać.

Gabriel trzymał dłoń na otwartej stronie. Utalentowany zawodnik z Ulricehamn w krajowych finałach – brzmiał tytuł. Poniżej było zdjęcie może trzynastoletniego Miroslava w białym stroju do gry w tenisa i z rakietą w ręku.

– Zwyciężył w rozgrywkach Pucharu Kaczora Donalda na szczeblu regionalnym i przyjechał na finał do Båstad.

– Ten dziennikarz, z którym miał się spotkać… – zaczął Torkel, żeby ponownie sprowadzić rozmowę na teraźniejsze tory.

– Tak?

– Czy syn coś jeszcze o nim mówił? Poza wymienieniem jego nazwiska.

Gabriel przez chwilę myślał, po czym pokręcił głową.

– Nie mówił, gdzie się mieli spotkać?

– Gdzieś w Ulricehamn. Dziennikarz zapraszał na lunch, a później mieli dokądś pojechać i porobić zdjęcia.

– Ale nie wie pan dokąd?

– Nie.

– Czy mógł powiedzieć o tym coś więcej komuś innemu? – spróbował Torkel. – Może kolegom z pracy albo dziewczynie?

Gabriel znów pokręcił głową.

– Ostatnio nie pracował. Przerwał naukę w liceum i znalazł pracę w miejscowej firmie malarskiej, ale się zwolnił, żeby wziąć udział w programie Paradise Hotel.

– Nie miał żadnego kontaktu z dawnymi kolegami z pracy?

– Niewielki. Większość z nich była starsza i… myślę, że trochę mu zazdrościli. Miro stał się znany i zaczął więcej zarabiać.

– Jak to możliwe? – zapytał Sebastian, szczerze zdumiony.

– Redakcja „Expressen” właśnie podpisała z nim umowę. Miał zacząć blogować w ich dziale rozrywki. No i oprócz tego dostawał trochę pieniędzy za Załaduj pakę.

– Co to takiego?

– Piosenka, którą nagrał z jedną z dziewczyn z Paradise Hotel. Płyta uzyskała status platynowej.

Nie dało się przeoczyć dumy w głosie Gabriela. Zaczął wertować jeden z pozostałych segregatorów i w końcu znalazł to, czego szukał. Wydruk szwedzkiej listy przebojów z maja. Kilka tygodni przed tym, jak ruch uliczny w większości miast zostaje praktycznie sparaliżowany przez powolne ciężarówki z pijaną młodzieżą świętującą rozpoczęcie studiów.

Piosenka Załaduj pakę duetu Mirre i Chiao zajęła w tym właśnie tygodniu trzecie miejsce.

– Mieli znów wejść do studia, a w lipcu odbyć tournée po zachodnim wybrzeżu.

– Miał dziewczynę? Albo jakichś innych kolegów? – spróbował znowu Torkel.

Gabriel ponownie pokręcił głową.

– Dziewczyny nie miał, a większość kolegów się stąd wyprowadziła. Albo po prostu stracili kontakt.

Więcej nie udało im się dowiedzieć. Torkel wyjął wizytówkę, pchnął ją po stole i wygłosił zwyczajową formułkę, że Gabriel może się z nimi kontaktować o dowolnej porze i w dowolnej sprawie.

– Zorganizujemy konferencję prasową – powiedział, wstając z kanapy. – Zrobi się trochę zamieszania. Prasa pewnie będzie chciała się z panem skontaktować.

– Mam z nimi rozmawiać? – zapytał Gabriel. Wyglądał, jakby naprawdę chciał otrzymać od nich odpowiedź.

– Zrobi pan, co pan uzna za słuszne – odparł Torkel. – Jedni czują się lepiej, kiedy się tym podzielą, a inni nie. Ale prasa ustali, gdzie pan mieszka, i się tu zjawi.

– Mogę pojechać do brata. Mieszka w Uddevalli.

– Tak jak powiedziałem, zrobi pan, co będzie chciał.

Podali sobie ręce i Gabriel odprowadził ich do drzwi.

– To był dobry chłopak – powiedział, kiedy już wychodzili. – Żył uczciwie, pracował, trenował… Możecie to powiedzieć na konferencji prasowej? Że Mirre był dobrym chłopakiem.

– Oczywiście – odparł Torkel.

Zamierzał tak zrobić, ale podejrzewał, że nie na ten temat następnego dnia rozpiszą się gazety. Prasa w takich sytuacjach kierowała się własną dramaturgią. Dobrzy chłopcy nie zapewniali takiej sprzedaży jak rozwiąźli seksualnie uczestnicy reality show. Torkel zamknął drzwi, zostawiając za nimi mężczyznę z segregatorami i wspomnieniami, które nikogo nie obchodziły.

Zgodnie z zapowiedzią Billy’ego przyjechali dwie godziny i czternaście minut po opuszczeniu Ulricehamn. Komisariat w Helsingborgu był szarym dwupoziomowym budynkiem, położonym w okolicy, do której chyba najlepiej pasowało określenie „przemysłowa”. Zaparkowali i weszli do oszklonej recepcji. Już na nich czekano – recepcjonistka poinformowała, że komisarz Peter Berglund od razu ich przyjmie, i poprosiła, żeby poszli za nią.

Szybko zostali wpuszczeni do środka, przeszli przez kilka nudnych korytarzy, weszli po schodach i w końcu znaleźli się w ciasnym, gołym gabinecie. Pomieszczenie pilnie potrzebowało odświeżenia – tak samo jak mężczyzna, który tam na nich czekał. Twarz Petera Berglunda miała ten sam odcień co bladoszare ściany. Na jego wymiętej koszuli, podobnie jak na drewnianym stole, widniała plama po kawie, a kiedy się witali, Vanja poczuła słaby kwaśny zapach wczorajszego alkoholu. Berglund wyglądał na dużo starszego niż podane w dokumentach pięćdziesiąt pięć lat. Vanja doszła do wniosku, że jego styl życia najwyraźniej go wyniszcza.

– Udało się dojechać bez problemów? – zapytał z wyraźnym skańskim akcentem, choć nie wyglądało na to, że odpowiedź go interesuje.

– Tak, dziękujemy – odparła krótko Vanja i usiadła.

Billy usiadł koło niej i otworzył laptopa, żeby notować. Vanja jak zwykle przejęła kontrolę nad rozmową.

– Potrzebujemy informacji o sprawie Patricii Andrén. W Ulricehamn zdarzyło się niemal identyczne morderstwo, które…

– Tak, słyszałem – przerwał Berglund. – Ale nasza sprawa już wkrótce zostanie rozwikłana. Mamy podejrzanego.

Vanja ze zdziwieniem spojrzała na komisarza, który starał się podkreślić swój brak zainteresowania – przesunął wzrok na parking za oknem, odchylił się na krześle i splótł ręce na nieco zbyt wydatnym brzuchu.

– Czy wasz podejrzany siedzi w areszcie? – zapytała.

– Tak. Podejrzenia są ugruntowane.

– Jak w takim razie mógł we wtorek popełnić morderstwo w Ulricehamn?

– Nie mógł.

– Wiele przemawia za tym, że to ten sam sprawca – powiedziała Vanja. Zachowanie Berglunda naprawdę zaczynało jej działać na nerwy. – Czy chociaż rozmawiał pan z ludźmi z Ulricehamn?

– Nie, skupiam się na mojej sprawie. Robię, co do mnie należy – odparł Berglund krótko i zwięźle. – Za to mi płacą.

Vanja zaczęła żałować, że nie pojechała z nimi Ursula.

– Mówi pan o jej chłopaku, Stefanie Anderssonie? – wtrącił Billy i z powrotem zamknął laptopa.

Nie zanosiło się na to, że komisarz przekaże im szczególnie wiele informacji wartych zanotowania.

– O jej byłym narzeczonym, jeśli mamy być precyzyjni. – Berglund skinął Billy’emu głową z wyraźną pewnością siebie. – Precyzja jest ważna u funkcjonariusza policji. Prawda?

Billy spojrzał na Vanję. Nie wierzył własnym uszom. Czyżby Berglund próbował ich w tak idiotyczny sposób krytykować?

– Mówi pan o Stefanie Anderssonie? – powtórzył Billy ostrym tonem. Zaczynał być równie zdenerwowany co Vanja.

– Zgadza się. Bił ją i groził, że ją zabije. Używał w stosunku do niej wszystkich możliwych epitetów, od dziwki po idiotkę. Potwierdza to kilku świadków. Nie ma alibi. – Komisarz pochylił się w ich stronę, żeby podkreślić swoją pewność. – Kiedy się słyszało, w jaki sposób mówiła o nim w telewizji, można go nawet zrozumieć. Prawdziwa jędza, jeśli chcecie znać moje zdanie. – Berglund pozwolił swoim słowom wybrzmieć, a następnie znów oparł się na krześle. Zaskrzypiało pod ciężarem jego wagi i sposobu bycia. – Tak więc mamy wszystko pod kontrolą. Szczerze mówiąc, nie bardzo wiem, jak wy, sztokholmczycy, możecie się tu przydać.

– Może wykonamy trochę profesjonalnej policyjnej roboty?

Vanja się nachyliła. W środku wszystko jej się gotowało. Wiedziała, że czasami można napotkać niekompetencję i opór, ale nigdy jeszcze nie miała z tym do czynienia w takim stopniu. Jeżeli jednak Berglund chciał grać ostro, mogła odpłacić mu tym samym. Uczyła się od najlepszych.

– W życiu nie czytałam gorszego raportu niż ten, który od was dostaliśmy. Poza tym jej narzeczony nie mógł zamordować nikogo w Ulricehamn – powiedziała, patrząc wściekle na Berglunda. – Ale może na to też ma pan odpowiedź?

Berglund wpatrywał się w Vanję, a w jego oczach widać było wrogość. Wzruszył ramionami.

– To pewnie nie był on.

Billy spojrzał na Vanję. Zwykle miał większą cierpliwość, ale tym razem on również wkroczył na wojenną ścieżkę.

– Może pan nie wie, jak działa Krajowa Policja Kryminalna – odezwał się, a słowa padające z jego ust były jak pociski. – Kiedy zostajemy zaangażowani w sprawę, przejmujemy ją. Możemy pracować razem albo pana od niej odsunąć. Pański wybór.

Berglund nie odpowiedział. Skrzyżował ręce na piersi, najwyraźniej chcąc zaznaczyć, że wybrał drugi wariant. Z pewnym wysiłkiem utkwił przekorne spojrzenie w Billym. Billy także wyczuwał w powietrzu zapach alkoholu. Nagle pomyślał, że wcale nie musi być wczorajszy.

Vanja nie wytrzymała.

– Nieprawda. To nie jest pański wybór. Może pan odejść.

– Ja was nie wzywałem. Możecie sobie mówić, co chcecie, ale na razie to moja sprawa! – Berglund wstał z wysiłkiem i wściekły wyszedł z pokoju. Gwałtownie zamknął za sobą drzwi.

Vanja i Billy spojrzeli na siebie.

– Nadal jest pijany, prawda? – odezwał się Billy.

Vanja pokiwała głową i nagle poczuła, że nie może się powstrzymać od śmiechu.

– Chyba mieliśmy tu rekord w kiepskim przekazaniu sprawy – powiedział Billy.

– Rekord świata – odparła z uśmiechem.

Dwadzieścia minut później siedzieli w gabinecie komendanta i słuchali, jak z zawstydzeniem tłumaczył swojego podwładnego.

Peter Berglund był w złym stanie.

Odeszła od niego żona.

Dzieci zerwały z nim kontakt.

Chciałby przyjść i przeprosić.

Komendant był szczupłym, nerwowym mężczyzną, o którym w żadnym wypadku nie dało się powiedzieć, że emanuje autorytetem. Wydawał się bardziej zestresowany tym, że Billy i Vanja na niego nakrzyczą, niż tym, że jeden z jego policjantów jest alkoholikiem i całkowicie zaniedbał śledztwo w sprawie morderstwa.

– Ale skoro jest w takim złym stanie, dlaczego przydziela mu pan sprawę morderstwa?

Pytanie zdawało się sprawiać komisarzowi fizyczny ból. Wił się i pocił.

– Może to był z mojej strony błąd, ale nie miałem pojęcia, że…

– Że pije? – przerwała mu ostro Vanja. Nie zamierzała mu pozwolić na unik. Wstała zbyt wcześnie i jechała zbyt długo, żeby słuchać, jak wciska jej kit. – Domyślenie się tego zajęło nam dwie minuty. Założę się, że gdybym porozmawiała z recepcjonistką i sprzątaczkami, okazałoby się, że też o tym wiedzą.

Komendant patrzył zawstydzony w stół.

– To nie jest takie proste. Rozmawiałem o tej sytuacji ze związkiem. Ale on jest przewodniczącym i ciężar dowodu… – Komendant przełknął ślinę i lekko się wyprostował. – Nie tak łatwo go ruszyć.

– Biedaczysko z pana – odparła Vanja lodowatym tonem. – Rozgłosimy to.

– Czy to naprawdę konieczne? – zapytał komendant. Wyglądał, jakby dostał ataku duszności. – Otrzymacie wszelką możliwą pomoc. To była pomyłka, zgadzam się, ale na tym komisariacie jest tak wiele różnych interesów.

– Dlatego właśnie powołuje się szefa – stwierdziła Vanja.

– W zasadzie będziemy musieli przeprowadzić całe śledztwo od nowa – dodał Billy. Był bardziej opanowany, ale równie rozzłoszczony. – Musimy zobaczyć każdy protokół przesłuchania. Każdy raport. Wszystko. Rozumie pan, ile czasu już straciliśmy?

Komendant bezsilnie pokiwał głową.

– Rozumiem. Przygotuję cały materiał. – Sięgnął po telefon i podniósł słuchawkę. – Zapytam Berglunda, czy mi pomoże.

Vanja nie wierzyła własnym uszom. Nachyliła się i wlepiła w niego wzrok.

– Nie. Odsunie pan Berglunda od tej sprawy i osobiście dopilnuje, żebyśmy dostali cały materiał. Teraz. Nie chcemy już oglądać tego idioty. Nigdy.

Komendant odłożył słuchawkę. Dłoń drżała mu z nerwów.

– Oczywiście. Oczywiście. Co ja sobie myślałem?

Zdążyli wypić po filiżance kawy, kiedy w bladoszarym pokoju na piętrze pojawiły się materiały. Wrzucono je byle jak do kartonowego pudła. Na samej górze Billy dostrzegł raport z sekcji zwłok. Został sporządzony przez Fridę Hansson – kierownik Zakładu Medycyny Sądowej w Lund. Billy uważał ją za dokładną i kompetentną. Zaczął czytać Vanji na głos. Skupiał się na tym, co najważniejsze.

– Rankiem, kiedy go znaleziono, nie żył prawdopodobnie od dwunastu–szesnastu godzin. Przyczyna śmierci: uraz penetrujący okolicy czołowej.

– Czyli strzał z broni palnej?

Billy pokręcił głową.

– Nie. W czaszce nie było resztek prochu, rany wylotowej ani kuli – spojrzał znad papierów. – Ona podejrzewa, że sprawca użył pistoletu bolcowego. Wskazują na to urazy i średnica rany wlotowej.

– Pistoletu bolcowego?

– Takiego, jakimi się ogłusza konie i krowy przy uboju. Stalowy bolec jest wystrzeliwany za pomocą prochu lub sprężonego powietrza. – Billy zilustrował to efektem dźwiękowym: – Boff! Prosto w czoło!

Vanja skrzywiła się lekko, kiedy wyobraziła sobie tę nieprzyjemną scenę.

– Wyraźne ślady po kajdankach – kontynuował Billy. – Patricia najwyraźniej walczyła, próbując się uwolnić, na nadgarstkach są widoczne siniaki i rany. O, to jest ciekawe… – Podniósł wzrok na Vanję, która nadal grzebała w pudle. – W żołądku wykryto ślady benzodiazepin.

– Czyli była pod wpływem narkotyków.

– Nie znam wartości granicznych, ale to pokaźna dawka. Jeśli jej nie uśpiła, to przynajmniej powinna skłonić ją do współpracy. Ursula na pewno dobrze się orientuje w tych kwestiach.

Vanja wyjęła z dna kartonu foliową torebkę na dowody. Była opatrzona datą, ale brakowało numeru referencyjnego. W środku był test, który przyczepiono do pleców Patricii. Vanja pokazała go Billy’emu.

– Tu włożyli dowody. Co za pieprzona katastrofa. Musi tu być ktoś kompetentny, kto pomoże nam to skatalogować. W przeciwnym razie będziemy tu siedzieli w nieskończoność.

Położyła na stole poplamiony krwią test. Na samej górze pierwszej strony ktoś napisał czerwonym długopisem: „13/60”. Vanja się nachyliła i przeczytała na głos pierwsze pytanie.

– Jak brzmi rozwinięcie skrótu NATO?

Billy wzruszył ramionami.

– Ja nie wiem, a ty?

– North Atlantic Treaty Organization.

– Po co mam to wiedzieć? – zapytał Billy i podniósł woreczek z testem. – Spójrz na to: do jakiej grupy zalicza się wyrazy… bla, bla, bla. Co oznacza słowo „blanszować”? Jaką nazwę nosił okręt flagowy Krzysztofa Kolumba? – Billy odwrócił woreczek. – Kto był następcą Oskara I na szwedzkim tronie?

Odłożył woreczek z powrotem na stół i odwrócił się do Vanji.

– Mówię poważnie: po co mam to wiedzieć? Mogę wyguglować każdą odpowiedź w mniej niż dziesięć sekund.

– To się nazywa wiedza ogólna.

– Rozumiałbym to w czasach, kiedy trzeba było biec do domu i szukać odpowiedzi w encyklopedii, ale teraz? Teraz taka wiedza jest niepotrzebna.

– Nie jestem pewna, czy mogę się zgodzić, że istnieje coś takiego jak niepotrzebna wiedza – odparła z rozbawieniem Vanja.

Billy naprawdę się nakręcił. Podejrzewała, że po prostu nie znał odpowiedzi na zbyt wiele pytań z testu, który przeglądał.

– Kij z tym – powiedział. – Teraz przynajmniej nie musimy spekulować, czy to ten sam sprawca. Pytania są identyczne z tymi, które znaleźliśmy na plecach Petrovica.

Vanja w milczeniu pokiwała głową. Mogła tylko przytaknąć.

– Powiadom Torkela, a ja spróbuję trochę uporządkować ten bajzel. Wyślij mu test i raport z sekcji zwłok.

– Jasne – odparł Billy, pozbierał dokumenty i szybko wyszedł z pokoju.

Vanja dalej wyciągała rzeczy z kartonu i próbowała je ułożyć w jakim takim porządku. Znalazła całkiem sporo ciekawych dokumentów.

Na przykład protokół przesłuchania Ragnhild Torsson z przedszkola, do którego chodził pięcioletni syn Patricii – Max. To ona jako pierwsza skontaktowała się z policją. Patricia nie przyszła odebrać chłopca, więc Ragnhild koło siódmej wieczorem zabrała go do siebie do domu i zadzwoniła na policję. Następnego ranka opublikowano list gończy i wysłano patrol policji do mieszkania Patricii oraz do salonu fryzjerskiego, w którym wynajmowała stanowisko. Nikt z sąsiadów ani kolegów z pracy jej nie widział.

Kiedy w szkole Tollsjö znaleziono ciało, połączono to z zaginięciem. Do tego momentu pracowano fachowo i skutecznie. Raporty policyjne były w miarę dobrze napisane i pozwalały się zorientować w sytuacji. Dla policji z Helsingborga była jeszcze nadzieja. Dopiero kiedy śledztwo przejął Berglund, wszystko zaczęło się psuć. Od razu skierował podejrzenia przeciwko Stefanowi Anderssonowi. Raporty były nieregularne i niekompletne. Brakowało porządnych przesłuchań kolegów z pracy, pracowników przedszkola i przyjaciół. Całą energię włożono w skłonienie Anderssona do przyznania się do winy. Konsekwentnie zaprzeczał.

Fiksacja Berglunda kazała Vanji przypuszczać, że już wcześniej musiał mieć zawodową styczność z Anderssonem. Jakiś konflikt, kłopoty przy zatrzymaniu, coś osobistego. Tylko w ten sposób można było wytłumaczyć jego ślepe przekonanie.

Okazało się, że miała rację. Stefan Andersson, lat trzydzieści trzy, robotnik budowlany przebywający na zwolnieniu lekarskim, był już wcześniej znany policji. Kilka razy skazano go za pobicie i groźby. On i Patricia poznali się, kiedy miał dziewiętnaście lat. Ich związek był skomplikowany i zakończył się rok przed tym, jak Patricia zgłosiła się do reality show Samotna mama szuka. Przed kamerą opowiedziała z płaczem, jak Stefan przez wiele lat znęcał się nad nią psychicznie i fizycznie. To był dobry, chwytający za serce program, a wyznanie Patricii, zgodnie z medialną dramaturgią, doprowadziło do chwilowego wzrostu zainteresowania przemocą domową. Temat był obecny zwłaszcza w kolorowych gazetach.

Doprowadziło też do tego, że Stefan kilkakrotnie posunął się do rękoczynów wobec Patricii, która, jak twierdził, pomówiła go i zniszczyła mu życie.

Osiem miesięcy po emisji programu sąd wydał w końcu zakaz zbliżania się do niej.

To najwyraźniej podziałało, interwencji policyjnych było już mniej, aż w końcu zupełnie ustały. Patricia zrobiła użytek ze świeżo zdobytej sławy. Zaczęła blogować i pokazywać się w różnych miejscach. Wystąpiła jako gość w kilku talk show i programach publicystycznych, w których nadal mówiła o Stefanie i o tym, jak walczyła, żeby się od niego uwolnić. Jesienią miała wystąpić jako jedna z dwóch prowadzących w cyklu programów o współuzależnieniu, a także, wraz z innymi celebrytami z reality show, dać się zamknąć w luksusowej posiadłości w programie Gwiazdy na włościach.

Zwyciężczyni i przegrana we współczesnym społeczeństwie, opętanym przez media, pomyślała Vanja. Doskonale rozumiała, dlaczego Berglund podejrzewał Anderssona. Protokoły przesłuchań opowiadały jednak historię policjanta, który pozwolił, żeby podejrzenie zamieniło się w przekonanie, niepoparte żadnymi konkretnymi dowodami.

Za jedno musiała jednak Berglundowi podziękować: udało mu się nie dopuścić do tego, żeby nazwisko Patricii przeciekło do prasy. To był element jego strategii podczas przesłuchania Anderssona. „Jeżeli powiem, że to Patricia, twoje życie naprawdę legnie w gruzach. Zostaniesz osądzony przez wszystkich, bez względu na to, czy dojdzie do oskarżenia i procesu” – mówił podczas kilku przesłuchań. Tylko za to mogę mu być wdzięczna, myślała Vanja, patrząc na bałagan na stole. Za to, że do tej pory nie pozwolił na rozkręcenie medialnego szaleństwa. Sprawę ułatwiał fakt, że znaleziono ją w przeddzień święta midsommar, a po weekendzie miał się zacząć jej urlop. Nikt za nią szczególnie nie tęsknił.

Oprócz Maksa.

Nie była w stanie nawet o tym myśleć.

Billy wrócił. W Ulricehamn nie znaleźli nic nowego, z czego można by zdać raport, ale wkrótce miała się odbyć konferencja prasowa i wiedzieli, że ich dochodzenie lada chwila znajdzie się w centrum zainteresowania. Zgodnie z przewidywaniami Torkel nie ucieszył się z odkrycia, że wszystkie ofiary były celebrytami…

Vanja i Billy postanowili wziąć się w garść. Musieli zorientować się w tej sprawie lepiej, niż pozwalały na to materiały, które mieli przed sobą. Uznali, że zaczną od przedszkolanki i spróbują zrobić jak najwięcej, zanim zacznie się konferencja. Zdawali sobie sprawę, że to, co się przeczyta i usłyszy, wpływa na ludzką pamięć, i chcieli dotrzeć do Ragnhild, zanim dotrą do niej gazetowe teorie.

Przedszkole Biedronka było oddalone o piętnaście minut drogi od komisariatu i składało się z długiego, jasnożółtego parterowego budynku z dwoma skrzydłami i rozległego ogrodu. Dzieci były na dworze. Bawiły się w piaskownicy, huśtały na huśtawkach i wspinały po dużych drabinkach, które stały na środku ogrodu. Wszędzie dookoła słychać było dźwięczne, radosne głosy. Billy i Vanja przedstawili się około dwudziestoletniej dziewczynie z dwiema małymi dziewczynkami uczepionymi nogawek. Przedstawili jej swoją sprawę i usłyszeli, że Ragnhild Torsson jest na spotkaniu organizacyjnym. Czy to coś ważnego? – zapytali. Okazało się, że tak.

Wprowadzono ich do budynku i zaproszono do małego gabinetu. Po kilku minutach zjawiła się Ragnhild – piegowata kobieta w wieku około trzydziestu pięciu lat, o kręconych rudych włosach, ubrana w dżinsy i niebieską bluzę Adidasa. Zamknęła za sobą drzwi i usiadła.

– Wiecie coś więcej? – zapytała z mieszanką niepokoju i ciekawości, kiedy raz jeszcze się przedstawili.

– Nie, ale chcielibyśmy zadać pani jeszcze kilka pytań – odparła Vanja.

– Oczywiście – powiedziała Ragnhild. – To wszystko jest takie straszne. – Ściszyła głos, jak to zwykle robią empatyczni ludzie, kiedy przypomina im się o tragicznych wydarzeniach.

Wydawała się rozsądna i poukładana, roztaczała wokół siebie niemal matczyną aurę. Vanji przemknęło przez głowę, że to dobrze, że właśnie ona była przy Maksie, kiedy pracownicy opieki społecznej przyszli przekazać straszną nowinę.

– Jak się teraz czuje Max? – zapytała.

Ragnhild wzruszyła ramionami, jakby z rezygnacją, i lekko westchnęła.

– Trudno powiedzieć. Ma pięć lat. Nie bardzo wie, co to jest śmierć. Ale oczywiście tęskni za mamą.

– Wiadomo…

– Mieszka teraz u rodziny zastępczej, ale opieka społeczna jest za tym, żeby przychodził tu codziennie. Żeby miał w życiu jakiś stały element. Niedługo tu będzie, jeśli chcecie z nim porozmawiać.

Vanja skinęła głową i spojrzała pytająco na Billy’ego. Czy powinni porozmawiać z Maksem? Pięcioletnim dzieckiem? Nie byli szkoleni do przesłuchiwania dzieci.

– Dziękuję za informację, chyba tak zrobimy – odparła Vanja. – Przypomina pani sobie, czy Max powiedział coś, co mogłoby nam pomóc? Cokolwiek?

– Nie. Myślałam o tym od czasu, kiedy… to się stało, ale… nie. Nic takiego nie mówił.

– Czy może pani opowiedzieć, co się działo w dniu zaginięcia Patricii? Coś szczególnego przychodzi pani do głowy? – Billy skierował rozmowę na nowy tor.

– Nie. Patricia miała po niego przyjść trochę później niż zwykle. Zazwyczaj odbierała go koło czwartej, ale tego dnia powiedziała, że będzie raczej koło piątej. Tylko tyle.

– Czy mówiła dlaczego?

– Nie, ale zanim wyszła, rozmawiała więcej z Yasmin. Może ona będzie wiedziała.

Vanja szybko zajrzała do materiałów Berglunda. O ile sobie przypominała, żadna Yasmin nie była przesłuchiwana.

– Yasmin jak? – zapytała, przeglądając wybrakowane materiały.

– Asghari. Mogę ją przyprowadzić, jeśli pani chce.

– Bardzo bym prosiła.

Ragnhild wstała i poszła po Yasmin. W korytarzu rozległo się jej nawoływanie.

Billy odchylił się na krześle i spojrzał na Vanję. Myślał o tym samym co ona.

– Jak sądzisz? Powinniśmy porozmawiać z Maksem?

– Nie wiem. Może krótko? Tylko się przywitać? Nawiązać więź, którą później będziemy mogli pogłębić? Co ty na to? – spytała Vanja.

– Sam nie wiem. Chyba powinniśmy się skonsultować z opieką społeczną.

– Jasna cholera, wyobraź to sobie. Przeżyć coś takiego w wieku pięciu lat. Matka zamordowana, ojciec z zakazem odwiedzin. Widząc coś takiego, człowiek jest w stanie spojrzeć z perspektywy na własne problemy.

Billy w pierwszej chwili nie odpowiedział. W jego oczach pojawiło się coś trudnego do odczytania. Mówił stłumionym głosem.

– Własne problemy to własne problemy, bez względu na perspektywę.

Vanja spojrzała na niego ze zdziwieniem.

– Przecież jesteś świeżo upieczonym mężem. Jakie ty możesz mieć problemy? Za dużo seksu?

Żart nie wypalił. W oczach Billy’ego dostrzegła coś innego niż rozbawienie. Dostrzegła w nich niepokój. Billy niewątpliwie coś przed nią ukrywał.

Nie zdążyła się nad tym głębiej zastanowić, bo Ragnhild otworzyła drzwi. Towarzyszyła jej krótko ostrzyżona, wytatuowana dziewczyna w wieku około dwudziestu pięciu lat. Miała okulary, kraciastą bluzkę i spódnicę do kolan.

– To jest Yasmin.

Podali sobie ręce i Yasmin usiadła.

– Chciałabym zacząć od pytania, czy już panią przesłuchiwano.

– Nie. Kiedy policja tu była, miałam wolne, a potem już się do mnie nie zgłosiliście. Pomyślałam, że to trochę dziwne.

Vanji udało się powstrzymać westchnienie, ale nie myśl. Berglund nie przesłuchał nawet osoby, która według ich wiedzy widziała Patricię jako ostatnia. Trochę dziwne to mało powiedziane. Berglund dopuścił się cholernie poważnego uchybienia.

– W takim razie to dobrze, że zajmujemy się tym teraz – odparła Vanja, starając się sprawiać wrażenie opanowanej.

Piętnaście minut później siedzieli w samochodzie. Rozmawiali z Torkelem przez zestaw głośnomówiący. Oboje byli skupieni, ale podekscytowani.

To był pierwszy przełom w śledztwie.

Sven Cato znów się pojawił.

Yasmin twierdziła, że Patricia była z nim umówiona. To dlatego zapowiedziała, że się trochę spóźni. Dziennikarz miał napisać jej sylwetkę. W dzienniku „Sydsvenskan”. Opowiadała o tym z dumą chwilę przed tym, jak wyszła z przedszkola, i nigdy więcej się nie pojawiła. Yasmin była tego pewna.

– Okej, czyli ten sam sposób działania co w przypadku Petrovica – stwierdził Torkel z powagą. – Wiecie, gdzie się spotkali?

Vanja pokręciła głową, choć nie mógł tego widzieć.

– Nie, tutejszy śledczy całkiem pokpili sprawę. W zasadzie musimy zacząć wszystko od początku. Niestety.

– Rozumiem – westchnął Torkel. Mimo wszystko jednak starał się być konstruktywny. – Zadzwonię do Christianssona do Malmö i dowiem się, czy da radę was wspomóc. Będziemy musieli zmyć głowę tym z Helsingborga.

– A konferencja prasowa? – zapytał Billy.

– Zacznie się za pół godziny. – Nie dało się nie usłyszeć zmęczenia w głosie Torkela. Oboje z Vanją wiedzieli, jak bardzo nie lubił tego elementu swojej pracy. – Do usłyszenia.

– Powodzenia – odpowiedziała Vanja.

Billy wyłączył komórkę. Wziął głęboki oddech.

– Okej, podzielmy się. Ja się zajmę listą połączeń komórkowych, jej komputerem, pocztą i tego typu rzeczami. Ty obskoczysz kolegów z pracy i sąsiadów. A jeśli zdążysz, to jeszcze jej chłopaka.

Vanja skinęła głową. Spodziewała się, że Billy uruchomi silnik i odjedzie, ale on czekał, oparty o zagłówek fotela. Odniosła wrażenie, że chce jej coś powiedzieć.

– Tęskniłem za tym – wydusił wreszcie. – Tylko ty i ja. Jak za starych dobrych czasów.

Vanja posłała mu szczery, radosny uśmiech. W dużej mierze obwiniała siebie o to, co się między nimi stało. To ona zraniła go w chwili słabości.

– Przykro mi, że się od siebie oddaliliśmy – zaczęła.

– To nie tylko twoja wina – przerwał jej Billy.

– Głównie moja – zaprotestowała, choć właściwie przyznawała mu rację.

Billy się zmienił, odkąd poznał My. Nie łączyło ich już to samo co wcześniej. Ostatnio w zasadzie nie widywali się poza pracą. Pewnie to zupełnie normalne, kiedy ktoś jest zakochany. Co ona mogła o tym wiedzieć, skoro zawsze na pierwszym miejscu stawiała pracę i kolegów.

– To co, znów przyjaciele? – zapytała i wyciągnęła do niego rękę.

– Zawsze byliśmy przyjaciółmi – odparł i ścisnął jej dłoń. – Po prostu będę się starał lepiej to okazywać.

Torkel siedział w sali konferencyjnej. Wszystkie stoliki połączyli w małą wyspę pośrodku pokoju – takie ustawienie najbardziej im odpowiadało i zwykle w ten sposób pracowali. Udało im się sporządzić wstępną linię czasu przedstawiającą ostatnie dni Petrovica i uzupełnioną zdjęciami z miejsca zbrodni. Wkrótce miała się tam znaleźć kolejna. Linia Patricii. Torkel martwił się, że będzie ich więcej. Pracował już na tyle długo, aby wiedzieć, że Sebastian zapewne ma rację. Sprawca najprawdopodobniej zamorduje znowu.

Miał tezę.

Chciał w ten sposób coś powiedzieć.

Jego sposób działania był zbyt wyszukany, żeby mogło istnieć inne wytłumaczenie. Tego rodzaju motywacja nie znika. Wręcz przeciwnie, zainteresowanie tylko ją podsyca, daje sprawcy poczucie, że jest słyszany.

Poczucie wygranej.

A każdy krok do przodu rodzi kolejny.

To mnie właśnie martwi, pomyślał Torkel. Najgorsza była nie sama konferencja prasowa, lecz zamieszanie, jakie wywoła. Czy skłoni sprawcę do tego, żeby szybciej przypuścił kolejny atak? Być może, ale nie mógł nic na to poradzić. Prędzej czy później prasa sama ustali, że doszło do morderstw, i pozna ich szczegóły. Okazując otwartość, mógł przynajmniej próbować kontrolować przepływ informacji.

Do pokoju wszedł Sebastian. Miał taką samą beztroską minę jak wcześniej. Nagle zaczęło to drażnić Torkela. Po tym wszystkim, co się stało, i chociaż Sebastian wiedział, jak mało brakowało, żeby na dobre wyleciał z Krajowej Policji Kryminalnej, potrafił tak nonszalancko wleźć do środka.

– Widziałeś Evę? – zapytał go Sebastian i usiadł na skraju najbliższego stołu.

– Nie, a co?

– Chciałem ją zapytać, czy zje ze mną dzisiaj kolację.

– Ona ma męża.

– No i co? Nie je z tego powodu?

Torkel nie był w stanie odpowiedzieć. Pozbierał notatki. Zwykle zapisywał kilka pomocniczych słów, na których mógł się oprzeć. Przez chwilę bawił się myślą, że mogliby spróbować utrzymać w tajemnicy tożsamość ofiar, ale szybko z tego zrezygnował. Musieli ustalić, gdzie Andrén i Petrovic przebywali w ostatnich godzinach swojego życia i gdzie się spotkali ze Svenem Cato. Nie poznają odpowiedzi, jeśli nie ujawnią nazwisk. Prasa i tak się dowie. Dziwne, że nie wiedziała do tej pory.

– Jesteś gotowy? – zapytał Sebastian znudzonym głosem. – Jest tu twój ulubieniec.

– Mam ulubieńca?

– To Weber.

Axel Weber. Reporter kryminalny tabloidu „Expressen” i prawdziwy pies gończy, który zwykle odkrywał większość z tego, co Torkel chciał zachować w tajemnicy. Zbyt często dzwonił z informacjami, do których udało mu się dotrzeć, i prosił go o potwierdzenie, tylko po to, żeby usłyszeć odpowiedź „bez komentarza”, która, o czym obaj wiedzieli, była równoznaczna z potwierdzeniem.

Czy redakcja nie mogła go wysłać na wcześniejsze wakacje? Zamiast niego mógłby się tu pojawić jakiś świeżo upieczony dziennikarz, zatrudniony na zastępstwo. Ktoś, kogo można by łatwiej urobić.

Pobożne życzenie.

Westchnął, wstał i włożył marynarkę. Zostało już niewiele czasu.

– Jak myślisz, jak to nazwą? – zapytał Sebastian spokojnym głosem.

– Kto?

– Prasa kolorowa. Oni kochają chwytliwe tytuły. Obstawiam Telewizyjne morderstwa.

Torkel prychnął.

– Niespecjalnie mnie to obchodzi.

– Wiem, ale fajnie jest sobie pozgadywać. To najbardziej rzucający się w oczy wspólny punkt obu ofiar. Poza tym, że nie potrafiły odpowiedzieć na sześćdziesiąt pytań z Trivial Pursuit.

– Ten szczegół musimy utrzymać w tajemnicy przed prasą tak długo, jak tylko się da – odparł Torkel ostrzegawczym tonem, którego nie dało się opacznie zrozumieć. Nie żeby Sebastian miał zwyczaj zdradzania poufnych informacji prasie, ale nie szkodziło przypomnieć.

– Nie, to nie jest dobre. Sprawdzianowy morderca? Dziwnie brzmi – ciągnął Sebastian.

Torkel nie wyglądał na ani trochę rozbawionego.

– Sebastian, przestań, to nie jest fajne.

– Możesz zapytać Webera, jak to zatytułują.

Torkel spojrzał zmęczonym wzrokiem na zegarek. Za pięć minut powinien być na miejscu. Wyszedł na korytarz. Sebastian poszedł za nim. Konferencja prasowa miała się odbyć w sali spotkań tuż obok recepcji. Kiedy mijali kuchnię, wyszła do nich Ursula. Widział po jej twarzy, że ma dla nich nowiny.

– Dostałam wstępny raport od koronera z Göteborga – powiedziała i uniosła plik papierów. – Jest praktycznie identyczny z raportem z sekcji zwłok Patricii. Benzodiazepiny w żołądku, tym razem w trochę większej dawce, i uraz penetrujący okolicy czołowej jako przyczyna śmierci.

Dołączył do nich Sebastian.

– Pistolet bolcowy? – zapytał.

Ursula odpowiedziała od razu, nawet nie zaglądając do papierów.

– Koroner z Göteborga nie wdaje się w takie spekulacje, ale wyklucza broń palną. Sądzę, że kiedy sama zbadam obrażenia, okaże się, że Hansson z Lund miała rację. To najprawdopodobniej był pistolet bolcowy.

Sebastian spokojnie pokiwał głową i wziął od niej raport.

– To by pasowało do profilu – powiedział. – Uważa się za lepszego od nich. Są dla niego jak bydło.

– Czy możemy w jakiś sposób namierzyć ten pistolet? – zapytał Torkel.

Ursula pokręciła głową.

– Nie ma rejestrów ani koniecznych pozwoleń, ale możemy sprawdzić, czy da się ustalić model, jeśli znamy obwód walca.

– Dobrze, sprawdźmy. – Torkel znów spojrzał na zegarek. – Muszę się teraz zająć prasą, porozmawiamy później – dodał i ruszył przed siebie. Szedł trochę szybciej, ale nie biegł. Nie chciał dotrzeć na miejsce z zadyszką.

Musiał sprawiać wrażenie, że ma nad wszystkim kontrolę.

Że depcze mordercy po piętach.

Nawet jeśli nie było w tym ani źdźbła prawdy.

Kiedy wszedł do pokoju, powitał go delikatny wyczekujący szmer. Na konferencję przyszło niewiele osób. Dokładnie rzecz biorąc, sześć. Skinął głową dwóm, które rozpoznał. Axel Weber jak zwykle siedział z przodu, na środku, z dyktafonem w dłoni. Za nim, w bocznym rzędzie, usadowił się dziennikarz „Göteborgs-Posten” – Torkel nie mógł sobie przypomnieć jego nazwiska. Visén, Wilén, Widén, jakoś tak.

Resztę stanowili zapewne miejscowi.

Ofiary były w dalszym ciągu tylko anonimowymi ciałami. Wiedział, że następnym razem zjawi się więcej dziennikarzy. Znacznie więcej. Z biegiem lat nauczył się, że znane osoby zawsze przyciągają dużą publikę, niezależnie od tego, czy są żywe, czy martwe. Z każdym rokiem ten trend tylko przybierał na sile. Współczesny świat zdawał się roić od ludzi, których celem życia jest być widzianym, których cała egzystencja i tożsamość są oparte na wyświetleniach, polubieniach i obserwatorach. Torkel tego nie rozumiał.

Wiedział, że zarówno Wilma, jak i Elin mają konta tu i ówdzie. Ale starał się nie krytykować ani nie kwestionować ich życia w mediach społecznościowych. Czy kiedykolwiek się zdarzyło, żeby człowiek w wieku powyżej pięćdziesięciu lat uważał, że to, co robią nastolatki, jest mądre i wartościowe? Wystarczyło, że przypomniał sobie swoje dorastanie i rodziców.

Podszedł do małego stolika, wysunął krzesło i usiadł. Sam prosił o stolik. Uznał, że jeśli usiądzie, zamiast stać, będzie to wyglądało bardziej naturalnie. I że pomoże mu zachować spokój.

Szmer ucichł.

Torkel jak zawsze zaczął od powitania wszystkich, przedstawił się jako szef Krajowego Wydziału Zabójstw. Potem przystąpił do referowania sprawy. Starał się mówić tak krótko i zwięźle jak to możliwe.

– Zajmujemy się sprawą dwóch morderstw, które, jak oceniamy, są ze sobą powiązane. Jedno miało miejsce we wtorek w Ulricehamn, a drugie dziewięć dni temu w Helsingborgu. Ciała obydwu ofiar zostały odnalezione w salach szkolnych w ich rodzinnych miastach.

– W salach szkolnych? W Ulricehamn i w Helsingborgu? – rozległ się głos z silnym västergötlandzkim akcentem. Należał do młodej kobiety w niebieskiej sukience, która siedziała w drugim rzędzie. Trzymała w ręku smartfon i najwyraźniej filmowała spotkanie. Torkel odwrócił się w jej kierunku. Spojrzenie miał zdecydowane – nauczył się, że to działa.

– Zgadza się. Wiemy, że na krótko przed morderstwami z jedną i drugą ofiarą skontaktował się ktoś, kto podawał się za dziennikarza. Oboje umówili się z nim na spotkanie, a wkrótce potem zostali zabici.

– Co znaczy wkrótce potem? – odezwał się łysy mężczyzna, który stał na końcu pokoju oparty o ścianę.

– Tego samego dnia, ale ich ciała znaleziono dzień później – uściślił Torkel.

– Co wiecie o tym dziennikarzu? – zapytał przedstawiciel „Göteborgs-Posten”.

– Nie sądzimy, żeby to był dziennikarz – Torkel się zawahał. Jednym z pomocniczych haseł, które zapisał, było nazwisko Svena Cato. Czy jednak naprawdę powinien je ujawnić? Ostrzegłby wszystkie przyszłe ofiary, ale jednocześnie poinformowałby mordercę, co wiedzą. Skłoniłby go do zmiany nazwiska, a może i sposobu działania. Do większej ostrożności. Ale jeśli nic nie powie, a Sven Cato zwabi i zabije kolejnych młodych ludzi, będzie mu trudno z tym żyć. – W obu przypadkach przedstawił się jako Sven Cato – podjął po krótkiej, teatralnej pauzie. Słyszał, jak zebrani szybko zapisują to nazwisko na papierze albo wklepują do komputerów i iPadów. Wkrótce pójdzie w świat. Nuta chłodnej obojętności, którą wcześniej wyczuwał, zniknęła jak ręką odjął.

– Wiecie coś więcej poza nazwiskiem? – zapytała Niebieska Sukienka.

– Wiemy tylko tyle, że to pseudonim, ale prosimy o kontakt wszystkich, do których odezwał się ktoś taki albo którzy słyszeli to nazwisko w jakimś innym kontekście.

Torkel czuł, jak coraz bardziej skoncentrowana publiczność pochłania jego ostatnie słowa.

Dał im temat na pierwszą stronę.

Ostrzeżenie wypisane wielkimi literami.

Czy kontaktował się z wami Sven Cato?

Gdyby tylko wiedzieli, czym już za chwilę przebije tę informację.

– Uważacie, że zaatakuje znowu? – spytała kobieta, która siedziała za Niebieską Sukienką. Miała na sobie białą bluzkę i spódnicę.

– Nie chcemy spekulować na ten temat – odparł, choć wiedział, że taka odpowiedź właśnie to sugeruje.

Dopiero teraz rozległ się głos Webera. Niski i rozluźniony. Ten człowiek wiedział, że nie musi mówić głośno, żeby go słuchano.

– Co wiecie o ofiarach? Istnieje jakieś powiązanie między nimi? – zapytał.

Torkel odwrócił się do niego. Starał się nadać odpowiedzi jak najbardziej policyjny charakter.

– Obecnie jedynym powiązaniem, jakie udało nam się znaleźć, jest to, że każde z nich brało udział w jakimś programie telewizyjnym.

– Jakie to były programy?

– Tak zwane reality show.

– Reality show? – zapytał zdziwiony Weber.

W tej samej chwili w pokoju zrobiło się cicho jak makiem zasiał. Wszyscy zrozumieli, co właśnie podarował im szef policyjnej grupy do spraw morderstw.

Letni materiał w odcinkach.

Mnóstwo artykułów.

Rzucili się na to. Wszyscy. Niebieska Sukienka. Łysy. GP. Weber. Biała Bluzka i Spódnica i mężczyzna, który do tej pory się nie odezwał.

– Które to programy?

– Którzy uczestnicy?

– Możemy dostać nazwiska?

– Kto?

Pytania padały ze wszystkich stron. Niebieska Sukienka nawet wstała. Torkel próbował ich uspokoić, używając do tego obu rąk. Szło mu tak sobie, ale niczego innego nie można było się spodziewać.

Przekazał pałeczkę.

To był teraz ich show.

Nazwiska Miroslava Petrovica i Patricii Andrén, połączone z programami Paradise Hotel i Samotna mama szuka, wkrótce zostały podane do publicznej wiadomości. Niebawem należało się spodziewać zdjęć. Mnóstwa zdjęć. W skąpych strojach. Potem przyjdzie czas na spekulacje. Kto i dlaczego?

Teorie. Kim jest Sven Cato?

Ślady i postępy policji, prawdziwe i fałszywe. Wywiady. Sylwetki ofiar (Torkel nie zapomniał wspomnieć, że Miroslav był dobrym chłopakiem).

Smutek przyjaciół. Rozpacz rodziców. Świadomość, że morderca jest wciąż na wolności. I że przez lata uzbierała się pokaźna liczba uczestników reality show. Strach.

Artykuły typu: a co, jeśli to ja będę następną ofiarą?

Strony typu: pamiętamy.

Prowadzący poszczególne programy będą ich wspominać. Szok. Poczucie straty. Walka o to, by mimo wszystko iść dalej.

Torkel z wprawą przeciskał się między żądnymi kolejnych informacji dziennikarzami. Czuł, że będzie ciężko. Weber stał z boku. Trzymał telefon przy uchu, gestykulował i rozmawiał, prawdopodobnie z szefem redakcji newsowej. Organizował większą ekipę. Fotografów i kolegów, którzy pojadą do Ulricehamn.

Torkel żałował, że nie zdziałali więcej na własną rękę. Teraz poprosili o pomoc i ją dostaną. W ogromnych ilościach. Będzie musiał przyjąć mnóstwo ludzi, a wielu policjantów pozostawiało sporo do życzenia. Poziom ich kompetencji był różny. Helsingborg stanowił odstraszający przykład. Poza tym oznaczało to zwiększone ryzyko przecieku.

Nagle usłyszał za sobą głos.

– Torkel?

Odwrócił się do kobiety, która wypowiedziała jego imię. Blondynka, mniej więcej w tym samym wieku co on, może trochę młodsza. Niebieskooka. W prostej letniej sukience i balerinkach. Z małą torebką i kaskiem rowerowym w ręku. Pomyślał, że skądś ją zna. Choć nie była jedną z dziennikarek obecnych na konferencji prasowej.

– Torkel… to ja – powiedziała z uśmiechem. Nie był urzędowy, lecz ciepły i osobisty. – Lise-Lotte. Lise-Lotte Patriksson. Ze szkoły Älvsjö – dodała, kiedy zobaczyła, że nadal nie wie, z kim ma do czynienia.

– Lise-Lotte… – powtórzył i nagle na jego twarzy wykwitł uśmiech. Teraz ją poznał. Te same blond włosy co kiedyś, tyle że dłuższe. Niebieskie oczy równie żywe, nawet jeśli otaczało je kilka dodatkowych zmarszczek. Uśmiech, który nie postarzał się ani trochę. – Co tu robisz? – zapytał. Myśli o sprawie na chwilę zeszły na dalszy plan i zastąpiła je autentyczna radość. Lise-Lotte Patriksson, pomyślał. Mój Boże, minęły całe wieki.

– Mieszkam tutaj. W Ulricehamn. Jestem dyrektorką szkoły – odparła, a jej uśmiech nieco przygasł. – To ja znalazłam zwłoki.

– Czytałem raport – powiedział Torkel z zamyślonym wyrazem twarzy. – Ale nie skojarzyłem nazwiska. Jest hiszpańskie?

– González. – Lise-Lotte skinęła głową. – Wyszłam za Chilijczyka.

Jej głos był nieobecny. Torkel domyślił się, że myślami wciąż jest przy odkryciu zwłok. Zaczął przeklinać się w duchu.

– Dobrze się czujesz? – wykrztusił. – Czy to był jeden z twoich uczniów?

Oczywiście powinien był zacząć od pytania o samopoczucie, okazać jej troskę. Nie wypytywać o nazwisko. Zbyt długo pracował w policji.

– Nie, ale oczywiście byłam w szoku – odparła ostrożnie. – Chciałam tylko się przespacerować po szkole, a tu nagle…

Nie dokończyła zdania, spojrzała mu w oczy. Rozejrzał się po recepcji, w której panował całkiem spory ruch.

– Chodź ze mną. Tu jest za dużo ludzi – powiedział i wskazał drzwi, które oddzielały ogólnodostępną część komisariatu od reszty.

– Teraz na pewno masz mnóstwo roboty.

– Tak, ale to może trochę zaczekać. Nie widziałem cię od… jak dawna…? Od trzydziestu lat?

Lise-Lotte wybuchnęła śmiechem.

– Coś w tym stylu. Czas leci.

Torkel uśmiechnął się do niej i przeciągnął kartę przez czytnik. Zamek zabrzęczał.

– Ale ty wyglądasz tak samo jak dawniej – odparł, przytrzymując jej drzwi, żeby poszła przodem, i w tej samej chwili zdał sobie sprawę, że to szczere stwierdzenie może zostać potraktowane jak komplement podrywacza.

– Od jak dawna jesteś mężatką? – dodał szybko, żeby ograniczyć liczbę możliwych interpretacji swoich słów.

– Rozwiedliśmy się dziesięć lat temu. A jak to jest u ciebie?

– Też się rozwiodłem. Nawet dwukrotnie – odparł, wskazując jej drogę do pomieszczeń dla personelu. – Mam dwie córki, Wilmę i Elin. Osiemnaście i czternaście lat.

– My mamy jedną córkę, Theresę. Ma dwadzieścia jeden lat.

Kiedy weszli do jadalni dla personelu, umilkli. Szybkie omówienie mieli już za sobą. Teraz czekała ich trudniejsza część. Od czego powinni zacząć? Wrócić do wspólnych wspomnień czy spróbować się lepiej poznać? W końcu minęło trzydzieści lat. Czego chciała? Dlaczego go odnalazła?

– Usłyszałam, że kierujesz śledztwem, i pomyślałam, że przyjdę się przywitać – powiedziała, jakby czytała mu w myślach.

– Dobry pomysł – odparł. – Pewnie i tak byśmy się zobaczyli, zwykle chcemy się spotkać ze wszystkimi świadkami – dodał, ale zdał sobie sprawę, że to zadanie zwykle przypada pozostałym członkom ekipy. Najprawdopodobniej by się z nią minął. – Ale bardzo się cieszę, że przyszłaś – powiedział szczerze.

Lise-Lotte skinęła mu głową z lekkim uśmiechem. Znów zamilkli.

– Masz ochotę na kawę?

– Tak, poproszę.

Wskazał stół, wszedł za półokrągłą wyspę kuchenną i podszedł do ekspresu do kawy. Nie zapytał jej, na co ma ochotę, ale wyjął filiżankę, ustawił i wybrał zwykłą kawę.

Kiedy ekspres pracował, obrzucił ją szybkim spojrzeniem. Usiadła na jednym z różowych krzeseł przy najbliższym stoliku. Miał wiele wspomnień z nią związanych, ale mógł szczerze powiedzieć, że nie myślał o niej od… wieków.

Chodzili ze sobą w ostatnich dwóch klasach liceum. Byli młodzi i zakochani, ale oddalili się od siebie, kiedy on poszedł do wojska, a ona zaczęła studia w Linköping. Odległość czy ambicje. Nigdy nie wiedział, jaki był powód. W każdym razie się skończyło. Ona to zakończyła. Na dziwacznej imprezie studenckiej uniwersytetu w Linköping.

Wracał samotnie, w deszczu.

Zły i rozczarowany.

Zabrał filiżankę z kawą i postawił nową, pustą. Znów wybrał kawę z ekspresu. Maszyna zabrzęczała i w tej samej chwili podeszła do niego Eva Florén.

– Masz czas?

– Tak.

– Przyjechali ludzie z Borås i z Jönköping. Pomyślałam, że będziesz chciał z nimi porozmawiać.

Pokiwał głową. Wezwali dodatkowy personel do obsługi telefonów, które prawdopodobnie wkrótce zaczną dzwonić. Miał nadzieję, że wszyscy wiedzą, czego szukać i o co pytać, ale nie zaszkodziło ich poinformować. Spojrzał szybko na Lise-Lotte, a potem z powrotem na Evę.

– Daj mi jeszcze chwilkę.

– Jesteśmy tam. – Eva wskazała głową wyższe piętro i wyszła.

Wziął dwie filiżanki i poszedł do Lise-Lotte.

– Przepraszam, ale muszę wracać do pracy – powiedział, kiedy postawił przed nią kawę.

– Nic się nie stało, rozumiem.

– Ale możesz tu zostać i wypić kawę.

– Bardziej kusiło mnie towarzystwo niż kawa – powiedziała z uśmiechem, wstała i odruchowo naciągnęła sukienkę na uda. – Ale może któregoś dnia udałoby się umówić na kolację, jeśli jeszcze tu będziesz?

– Byłoby świetnie – odparł i pożałował, że to nie on wystąpił z tą propozycją. – Postaram się zdążyć.

– Dobrze. Zadzwoń do mnie.

– Zadzwonię.

Wyciągnął rękę, żeby serdecznie uścisnąć jej dłoń, ale ona to zignorowała i go przytuliła. Pachniała konwaliami.

– Miło było cię znów zobaczyć – powiedziała, kiedy zwolniła uścisk. Wzięła torebkę i kask z krzesła obok.

– Ciebie też – odparł Torkel. – Ale zadzwonię.

Uśmiechnęła się, lekko mu pomachała i już jej nie było.

Torkel wziął swoją kawę i poszedł na górę do czekających policjantów. Nie wiedział o tym, bo nikt się nie odezwał, ale wszyscy zwrócili uwagę na to, że szef wygląda na wyjątkowo zadowolonego.

Ebba przez cały dzień słyszała w głowie piosenkę.

Can’t Hold Us Macklemore’a i Ryana Lewisa. Kiedy się budziła, prawie zawsze chodziła jej po głowie jakaś piosenka. Czasem nowa, czasem stara. Nawet nie musiała jej ostatnio słuchać, po prostu sama się pojawiała.

Każdego ranka.

Prawie każdego.

Zastanawiała się, czy nie umieszczać na blogu Piosenki Dnia z dołączonym plikiem albo linkiem do Spotify. Pomyślała, że czytelnikom mogłoby się to spodobać. Powstrzymywała ją tylko myśl, że Sara też będzie chciała wrzucać piosenki, codziennie albo przynajmniej raz na jakiś czas, a przecież miała tak żałośnie kiepski gust muzyczny.

Potwierdziło się to w ubiegłą sobotę. Na rozdaniu Summer Blog Awards. Jak tylko zeszły z czerwonego dywanu, zaczepił ich ktoś z radia i zapytał, czego teraz słuchają. Na samo wspomnienie oblewała się rumieńcem…

W innych sytuacjach nigdy się nie wstydziła za swoją siostrę. To było nie do pomyślenia. Jakby wstydziła się za siebie. Były tak mocno związane. Sara była starsza, ona urodziła się jedenaście minut później, ale od tego czasu trzymały się razem. Były nierozłączne. Wiedziała, że rodzice byli zaniepokojeni, że nie miały żadnych innych bliskich przyjaciółek, ale nigdy nie potrzebowały nikogo oprócz siebie.

Nadal mieszkały w jednym pokoju, choć teraz każda z nich mogła już mieć swój. W liceum chodziły do tej samej klasy. Tańczyły w jednym zespole, ćwiczyły w tej samej siłowni. No i prowadziły blog.

Założyły go w 2011 roku, nazywał się Orzeł czy reszka i opisywały tam te same zdarzenia z dwóch różnych perspektyw.

Sara sądzi, Ebba sądzi.

Potem im się to znudziło – zbyt często musiały się bardzo starać, żeby ich punkty widzenia były różne. Oczywiście nie we wszystkim były takie same, ale najczęściej miały jednakowe zdanie na temat tego, co robiły, i tego, co je spotykało. Więc zamknęły stary blog i uruchomiły nowy – Bliźniacze dusze.

Wystarczyło chwilę pomyśleć, a okazywało się, że to takie oczywiste.

Zamiast pokazywać, jak bardzo się różnią, postanowiły bazować na podobieństwach.

Na tym, jak bardzo są sobie bliskie.

Jak unikalna jest łącząca je silna więź.

Każdy może pisać o tym, jak spędził dzień, ale mało kto może spojrzeć na życie z perspektywy bliźniąt. To była ich domena i sprawdzała się bardzo, bardzo dobrze.

Zostały zauważone i stały się częścią blogosfery, coraz więcej osób linkowało do ich bloga, liczba obserwatorów rosła, a w ubiegłą sobotę wygrały w kategorii „Obowiązkowa lektura na lato” podczas Summer Blog Awards.

W poniedziałek miały telefon z firmy Nivea z pytaniem, czy nie napisałyby, że używają ich produktów do pielęgnacji skóry, i nie zostałyby ich twarzą – a właściwie twarzami. Dostałyby za to pieniądze. Gdyby więcej firm chciało im płacić, wkrótce mogłyby się utrzymywać z bloga. Melinda, jedna z ich koleżanek, miała na swojej stronie odnośnik „Skontaktuj się ze mną w celu współpracy” połączony z adresem mailowym na Hotmailu i za opłatą eksponowała marki na blogu lub Instagramie. Od roku prowadziła własną firmę, wystawiała faktury i płaciła podatki.

Powinnyśmy pójść w jej ślady, pomyślała Ebba.

Zanim otworzyła drzwi, zapukała. Zupełnie niepotrzebnie, wiedziały o sobie wszystko, ale jeśli drzwi do pokoju którejś z nich były zamknięte, pukały. Po prostu.

Sara siedziała przy biurku z laptopem.

– Właśnie napisałam nową notkę.

– O czym?

– O tym, jak bardzo nienawidzimy Arrivy.

Arriva była firmą, która obsługiwała lokalne linie autobusowe. Sara nie po raz pierwszy pisała o beznadziejnej obsłudze klienta, naburmuszonych kierowcach, opóźnieniach i odwołanych kursach. Arriva nie będzie jedną z firm, które się do nas odezwą, kiedy będziemy szukały współpracowników, pomyślała Ebba.

– Co na siebie włożysz dziś wieczorem? – zapytała i otworzyła ich wspólną szafę.

– A co będziemy robiły?

Ebba westchnęła cicho. Była jedna sfera, w której się różniły. I to bardzo. Dla jej siostry nawet informacja o tym, że rano będzie jadła śniadanie, mogła być zaskoczeniem. Planowanie, utrzymywanie porządku i wybieganie myślą naprzód nie należały do jej mocnych stron. Pewnie dlatego, że to ona wcześnie wzięła na siebie odpowiedzialność za punktualne oddawanie wypracowań, dotrzymywanie terminów, planowanie życia.

Była tą porządną.

A Sara tą roztrzepaną.

– Mamy udzielić wywiadu.

– Komu?

– Temu gościowi, który dzwonił po Blog Awards.

Sara się odwróciła. Jej wyraz twarzy zdradzał, że po raz pierwszy słyszy o kimś, kto dzwonił po Blog Awards. Ebba nigdy się nie złościła na siostrę, ale to była jedna z sytuacji, w których mogłaby stracić cierpliwość.

– Mówiłam ci przecież – powiedziała cierpliwie. – Wolny strzelec. Sven jakiś tam.

Królewska Akademia Technologiczna (KTH)
Sekretariat
SE-100 44 Sztokholm

Odwołanie od decyzji o obsadzeniu stanowiska profesora (0071)

Niniejszym składam odwołanie od decyzji o przyjęciu innego kandydata na stanowisko VL-2914–00071.

Komisja kwalifikacyjna w swoim orzeczeniu stwierdziła, że spełniam wszystkie wymagania, jeśli chodzi o wykształcenie i przygotowanie pedagogiczne.

Poza tym komisja w protokole nr 4/2013 §8 pisze, że wydział „poszukuje osoby, która nie tylko potrafi zbudować zespół badawczy, ale też jest w stanie połączyć poszczególne aktywności wydziału, kierować procesem nauczania i przyciągnąć zewnętrzne źródła finansowania”.

Doskonale spełniam wszystkie wymienione kryteria (vide załączone CV), a ponadto jestem lubianym i cenionym współpracownikiem z wypracowaną siecią kontaktów zarówno wewnątrz KTH, jak i poza nią.

Poza tym w odróżnieniu od osoby, która dostała posadę, mam rozległą wiedzę ogólną, jestem żywo zainteresowany przekazywaniem wiedzy i zdaję sobie sprawę, jak ważne dla naszej przyszłości są nauczanie i wiedza. Nie tylko wzorowo wykonywałbym swoje obowiązki, ale również byłbym znakomitym ambasadorem całej uczelni, a także stanowił ważną i widoczną przeciwwagę dla szerzącej się w społeczeństwie pogardy wobec wiedzy i dla rozpowszechnionej kultury powierzchowności.

Z powyższych powodów jestem najbardziej odpowiednim kandydatem na stanowisko VL-2914–00071 i wnoszę o zmianę decyzji na moją korzyść.

– Torkel.

Spojrzał znad stygnącego, niedojedzonego posiłku, którego nie miał nawet siły przełożyć na talerz, tylko jadł bezpośrednio z aluminiowej tacki. Klopsy, gotowane ziemniaki i sos pieczeniowy. Jedynym, co miało jakikolwiek smak, były borówki ze słoika, który znalazł w lodówce. Zobaczył, że w jego stronę idzie Eva Florén.

– Otrzymaliśmy telefon…

Torkel domyślił się, że chodzi o jakiś szczególny telefon. Bo przecież nie był jedyny. Przez ostatnią godzinę dzwonek odzywał się co piętnaście sekund. Zaczęło się w zasadzie tuż po konferencji prasowej i od tamtej pory trwało nieprzerwanie.

Na ulicach spotykano tajemniczych mężczyzn, którzy „wyglądali na dziennikarzy”. Pod szkołami widywano samochody – i to pod wszystkimi, nie tylko pod Hilding. Słyszano krzyki dobiegające z opuszczonych budynków, a niektórzy informowali, że ich sąsiedzi ostatnio zaczęli się dziwnie zachowywać. Wielu było pewnych, że we wtorek widzieli Miroslava Petrovica. W różnych miejscach i z różnymi mężczyznami. (Zdumiewająco wiele osób widziało go także w środę, choć wtedy już nie żył).

Tak samo było w przypadku Patricii Andrén. Choć informacje na jej temat były jeszcze bardziej sprzeczne. Od tego morderstwa minęło więcej czasu, a ludzka pamięć często bywa szybko psującym się towarem.

Policyjne posiłki, składające się głównie z posterunkowych i może jednego aspiranta, słuchały wszystkiego, notowały i przekazywały informacje grupie zwierzchników, którzy je analizowali i szeregowali według ważności. Eva Florén dowodziła tą grupą.

Wysunęła krzesło i usiadła naprzeciwko Torkela.

– Mamy informacje o miejscu, w którym Petrovic i Cato mogli jeść lunch.

Torkel przełknął ostatni kęs dość suchego klopsa i spojrzał na nią z zainteresowaniem.

– Wiarygodne?

– Od dwóch kelnerek i jednego z gości. Niezależnie od siebie podają to samo miejsce i czas. Petrovic był tam z kimś.

Podała mu kartkę, a on zaczął czytać.

– Masz tutaj trochę sosu – powiedziała.

Podniósł wzrok. Wskazywała swój kącik ust. Lekko przetarł dłonią to miejsce.

– Z drugiej strony.

Dla pewności wytarł twarz z obu stron palcem wskazującym i kciukiem.

– Mam kogoś wysłać czy zajmiecie się tym sami? – spytała Eva.

Odłożył kartkę i się zastanowił. Żałował, że pozwolił jechać Billy’emu i Vanji. Chciałby mieć jedno z nich przy sobie. Sebastian i Ursula to nie był żaden dream team, a wysyłanie któregoś z nich w pojedynkę też nie było optymalnym rozwiązaniem. W przypadku Sebastiana wręcz nie wchodziło w grę. Ursula wprawdzie dałaby sobie radę, ale przesłuchiwanie świadków nie było jej najmocniejszą stroną. Przez chwilę bawił się myślą, czy nie pojechać tam z Ursulą, ale ją odrzucił. Nie mógł opuścić komisariatu. Nie teraz. Nie kilka godzin po wznowieniu śledztwa. Ale nie chciał też wysyłać lokalnych funkcjonariuszy, o których nic nie wiedział.

– Zajmiemy się tym – odparł i odsunął od siebie metalową tackę. – Dzięki.

Wstali równocześnie. Eva wyszła z kuchni i poszła na górę, z powrotem do telefonów, które wciąż nie przestawały dzwonić. Torkel został na miejscu, wypił resztę wody ze szklanki, wyrzucił aluminiową tackę, włożył naczynia do zmywarki i poszedł do ich pokoju.

Kiedy wszedł, Sebastian spojrzał na niego znad materiałów i innych papierów rozrzuconych przed nim.

– Mam coś, co można by od biedy nazwać profilem sprawcy – powiedział i oparł się na krześle. – Dość szkicowe, ale zawsze.

– To może poczekać. Mam dla ciebie robotę.

Ursula wysiadła z samochodu i spojrzała na hotel Kur. A właściwie na Nowy Hotel Kur, jak się teraz najwyraźniej nazywał. Nie miała pojęcia, co się stało ze starym. Teraz w każdym razie był to żółty, parterowy, drewniany budynek w kształcie litery T, z bordowymi detalami wokół okien i nad drzwiami. Ursula nie miała zbyt dobrze rozwiniętego zmysłu kolorystycznego, ale pomyślała, że to wygląda beznadziejnie.

Słyszała, jak Sebastian zatrzaskuje drzwi po stronie pasażera i zamyka samochód. Ruszyli do hotelu żwirową ścieżką pomiędzy zadbanymi trawnikami.

– Jak tam z Torkelem? – zapytał Sebastian, kiedy byli mniej więcej w połowie drogi.

– Jak to: jak tam z Torkelem?

– Na ślubie Billy’ego wyglądało na to, że jesteście ze sobą blisko. W nocy słyszałem jego głos, dobiegający z twojego pokoju…

– Zazdrosny?

Nie dało się stwierdzić, czy żartowała, czy mówiła serio.

– Ciekawy. Nie trzeba być psychologiem, żeby zauważyć, że cokolwiek jest między wami, Torkel chce więcej.

– To nie twoja sprawa – ucięła krótko. Nie zamierzała mówić Sebastianowi, że chciała dać mu więcej jeszcze tego samego wieczoru.

– Martwię się o was. Chcę, żebyście byli szczęśliwi.

– Gówno prawda – prychnęła Ursula.

– No dobra, chcę, żebyś ty była szczęśliwa. Torkela rzeczywiście mam w dupie.

Ursula przystanęła i odwróciła się do Sebastiana. Jej oczy nagle pociemniały od hamowanego gniewu.

– Nic, co kiedykolwiek zrobiłeś, nie wskazywało na to, że chcesz, żebym była szczęśliwa.

– To, co mówisz, nie jest do końca sprawiedliwe… – zaczął Sebastian. Był kompletnie nieprzygotowany na taki obrót tej, jak mu się wydawało, swobodnej rozmowy.

– Czyżby? No to kiedy chciałeś, żebym była szczęśliwa? – kontynuowała Ursula. – Czy wtedy, kiedy zdradziłeś mnie z moją siostrą? A może wtedy, kiedy twoja była dziewczyna postrzeliła mnie u ciebie w domu, a ty nawet nie zadałeś sobie trudu, żeby przyjść do szpitala i zapytać, jak się czuję?

– Przykro mi z tego powodu. Po prostu nie mogłem… Mówiłem ci przecież na ślubie.

– Za późno, Sebastian.

Odwróciła się na pięcie i ruszyła w stronę hotelu.

– Czy nie pomyślałeś kiedyś, że zamiast być skurczybykiem, a potem przepraszać, mógłbyś po prostu przestać być skurczybykiem?

Nie zatrzymując się, szła szybkim krokiem do drzwi.

Sebastian stał w miejscu. Wciąż nie mógł zrozumieć, jakim cudem jego niewinna, lekko uszczypliwa gadka mogła doprowadzić do czegoś takiego. Jasne, Ursula miała za sobą kilka naprawdę trudnych miesięcy. Zostawił ją Micke, trudne relacje z córką nie dawały jej spokoju, straciła oko. Chyba po prostu miała tego wszystkiego już dosyć i teraz się na nim wyładowała. Naprawdę nie uważał, żeby tak często ją ranił albo zawodził. Z drugiej strony, myślał, kiedy ruszył za nią żwirową ścieżką, jeśli zdrady są poważne, może nie musi ich być aż tak dużo.

Recepcjonistka wprowadziła Sebastiana i Ursulę do pokoju koło restauracji i poprosiła, żeby usiedli na czarnych skórzanych kanapach i poczekali, aż przyprowadzi dziewczyny. Czekali w milczeniu. Sebastian nie miał ochoty wracać do rozmowy, Ursula najwyraźniej nie zamierzała jej kontynuować. Recepcjonistka wróciła w towarzystwie dwóch kobiet – jedna miała koło dwudziestu lat, a druga niecałą trzydziestkę, obie były ubrane w czarne spódnice i białe bluzki z logotypem hotelu na piersi. Wstali, przedstawili się i opisali swoją sprawę.

Kobiety usiadły w fotelach naprzeciwko. Ursula pstryknęła długopisem i przyłożyła go do małego notatnika, który trzymała na kolanach.

– Obie panie pracowały tu we wtorek?

– Tak – potwierdziły kelnerki i skinęły głowami.

– Proszę opowiedzieć.

– Opowiedzieć o czym? – zapytała Cissi, ta młodsza.

– Mówiły panie, że Miroslav Petrovic tu był i jadł lunch. I że ktoś mu towarzyszył.

– Tak.

– Gdzie siedzieli? – wtrącił Sebastian.

– Tam – odparła Emma. Odwróciła się i wskazała salę za szklanymi drzwiami. Równe rzędy stolików, proste drewniane krzesła i białe obrusiki kojarzyły się bardziej ze szkolną stołówką niż z centrum hotelowo-konferencyjnym. – Stolik w rogu, pod oknem. Mirre siedział przy ścianie, a ten drugi naprzeciwko.

– Jak wyglądał?

– Ostrzygł się – odparła od razu Cissi i dało się zauważyć, że nie potrafi powstrzymać rozmarzonego uśmiechu. – Bardzo przystojny, miał niebieską koszulkę i jasne…

– No bez jaj – przerwał Sebastian z ciężkim westchnieniem. – Gówno nas obchodzi wygląd Petrovica. Pytałem o tego drugiego. O człowieka, z którym jadł lunch. Jak wyglądał?

– To on jest mordercą? – zapytała Emma z zaciekawieniem w oczach.

Cissi oparła się na fotelu, lekko zgaszona po reprymendzie.

– Jak wyglądał? – powtórzył Sebastian.

W pierwszej chwili żadna z kobiet nie odpowiedziała, spojrzały tylko po sobie. Cissi lekko wzruszyła ramionami, a Emma odwróciła się z powrotem do Ursuli i Sebastiana.

– Był… stary.

– Ile mógł mieć lat?

– Nie wiem. Z pięćdziesiąt pięć.

– Więcej – wtrąciła Cissi. – Mój dziadek ma siedemdziesiąt, a tamten wyglądał jak on.

Ursula spojrzała na liczby zapisane w notatniku i westchnęła w duchu. Pięćdziesiąt pięć albo siedemdziesiąt – to ogromna różnica. Margines błędu w jedną lub w drugą stronę wynosił dwadzieścia lat. Beznadziejnie, jeśli mieli sporządzić rysopis.

– Jak panie sądzą, ile ja mam lat? – zapytał Sebastian, którego myśli najwyraźniej biegły tym samym torem.

Siedzące po drugiej stronie niskiego stolika kobiety popatrzyły na niego.

– Sześćdziesiąt, sześćdziesiąt pięć – odparła Cissi z wahaniem i spojrzała na Emmę, szukając potwierdzenia.

Emma skinęła głową.

Sebastian tego nie skomentował. Może już czas trochę się za siebie wziąć, pomyślał. Zerknął szybko na Ursulę. Dałby sobie uciąć rękę, że wyglądała na rozbawioną.

– Broda – powiedziała nagle Emma. – Miał brodę. Siwą brodę.

To by mogło wyjaśniać, dlaczego uznały go za starszego, pomyślała Ursula, kiedy pod zanotowanymi wcześniej liczbami dopisywała „siwa broda”. Z drugiej strony Sebastian nie miał brody, a i tak dodały mu prawie dziesięć lat.

– I cały czas miał na głowie czapkę. Taki jakby kaszkiet.

Ursula pokiwała głową i zapisała. Dobrze, wreszcie zaczynali do czegoś dochodzić. Przy odpowiedniej liczbie szczegółów niedający się określić wiek być może nie będzie stanowił wielkiego problemu.

– I okulary – dodała Cissi.

– O tak, z cienkimi oprawkami – uzupełniła Emma. – Takie, jakie można kupić na stacji Statoil.

– Coś jeszcze? – spytała zachęcająco Ursula.

– Nie.

– Może mówił w dialekcie? – podsunął Sebastian. – Słyszały panie jego głos?

Kelnerki spojrzały na siebie. Pokręciły głowami.

– A czy pamiętają panie, w jaki sposób płacił? – spytała Ursula. Nie liczyła na kartę płatniczą, ale czasem nawet najsprytniejsi przestępcy popełniali najgłupsze błędy.

– Gotówką – odparła Emma, szybko gasząc promyk nadziei.

– Nie pamiętają panie nic więcej?

Kolejne spojrzenie, kolejny przeczący ruch głowami.

– A więc brodaty mężczyzna w czapce i okularach, który wygląda i brzmi jak inni panowie w wieku od pięćdziesięciu pięciu do siedemdziesięciu kilku lat – podsumował Sebastian. Rozczarowanie w jego głosie było aż nadto wyraźne.

Cissi i Emma po raz kolejny na siebie spojrzały. Tym razem skinęły głowami.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki