Redakcja

Anna Seweryn-Sakiewicz

Projekt okładki i stron tytułowych

© Marek J. Piwko {mjp}

Fotografia na okładce

© Maridav/shutterstock.com

Redakcja techniczna, skład, łamanie oraz opracowanie wersji elektronicznej

Grzegorz Bociek

Korekta

Urszula Bańcerek

Wydanie I, Chorzów 2016

Wydawca: Wydawnictwa Videograf SA

41-500 Chorzów, Aleja Harcerska 3c

tel. 32-348-31-33, 32-348-31-35

fax 32-348-31-25

office@videograf.pl

www.videograf.pl

Dystrybucja wersji drukowanej: DICTUM Sp. z o.o.

01-942 Warszawa, ul. Kabaretowa 21

tel. 22-663-98-13, fax 22-663-98-12

dystrybucja@dictum.pl

www.dictum.pl

© Wydawnictwa Videograf SA, Chorzów 2016

tekst © Martyna Senator

ISBN 978-83-7835-476-5

Dla Bartka –

– jesteś najlepszym, co mnie w życiu spotkało.

Prolog

Wyobraź sobie, że życie to czysta biała kartka papieru. Stawia przed tobą nieograniczone możliwości i tylko od ciebie zależy, jak je wykorzystasz. Ale wyobraź sobie też, że ktoś przez nieuwagę przewraca stojący obok kałamarz. Czarny atrament natychmiast wnika w papier, zalewając wszystko, co do tej pory zrobiłeś.

Co wtedy czujesz? Wściekłość? Żal? Bezsilność?

Poddajesz się, bo wydaje ci się, że trzymasz w rękach coś, czego nie da się uratować. Ale przychodzi taki moment, kiedy uświadamiasz sobie, że nie dostaniesz drugiej szansy. Czarny, zapaćkany papier jest wszystkim, co masz. Zrezygnujesz z niego? Podejrzewam, że nikt nie będzie cię winił, jeśli odpuścisz. Ale zanim podrzesz swoją kartkę i wyrzucisz ją do kosza, pomyśl sobie, że twoje życie wcale się nie skończyło. Ono trwa dalej. Pytanie tylko, czy pomimo trudności odważysz się je przeżyć.

Rozdział 1

Gdyby ktoś mnie teraz zobaczył, pewnie pomyślałby, że zrywam czereśnie. I miałby rację. Chociaż ja osobiście użyłabym innego określenia. Bo tak naprawdę to coś więcej niż zwykłe zbieranie czereśni. To dość nietypowa zabawa w chowanego. Reguły gry są nieco zmodyfikowane, ale idea pozostaje ta sama: znaleźć tego, który się schował.

Przebiegam opuszkami palców wzdłuż wątłych gałązek, szukam między liśćmi, a kiedy w końcu natrafiam na miękką, soczystą kulkę, wrzucam ją do koszyka. Zaklepany.

Właśnie zrywam kolejny pęk czereśni, gdy do mych uszu dobiega znajomy dźwięk.

Mikołaj.

Uśmiecham się, zadowolona łatwością, z jaką rozpoznaję jego charakterystyczne plumkanie. Jestem przekonana, że nikt inny nie potrafi nucić piosenek Franka Sinatry w tak nietypowy sposób.

Mikołaj jest dla mnie kimś wyjątkowym. Nasze drogi przecięły się dawno temu na jednym z osiedlowych placów zabaw, dając początek prawdziwej przyjaźni. Kiedy byliśmy mali, pokazał mi, jak budować i puszczać latawce, a kiedy trochę podrośliśmy, zaraził mnie miłością do poezji.

– Co dzisiaj czytamy?

– Wiersze Świrszczyńskiej.

– Nigdy o niej nie słyszałam – wyznaję, marszcząc w zamyśleniu brwi.

– Spodoba ci się – przekonuje Mikołaj. – W jednym z wierszy pisała, że kiedy je truskawki, jej tragiczna koncepcja wszechświata unicestwia się w zachwycie, że je truskawki.

– Tak, to zdecydowanie wpisuje się w mój gust – przyznaję ze śmiechem. Wrzucam do miski garść czereśni, a potem ostrożnie schodzę z drabiny. – Lepiej chodźmy do środka. Zaraz będzie padać.

– Skąd…? – Nie kończy, ale i bez tego wiem, o co chciał zapytać. – Znam cię od lat, ale wciąż nie mogę pojąć, jak ty to robisz.

Uśmiecham się pod nosem i wolnym krokiem ruszam w stronę domu.

– Nie muszę widzieć nieba, żeby stwierdzić, czy nadchodzi burza. Krajobraz nie jest jedynym elementem, który ulega zmianie. Wiatr wieje głośniej, powietrze nasiąka chłodem, a śpiew ptaków przeradza się w ostrzegawczy skrzek – wyjaśniam. – Jeden z moich nauczycieli powiedział kiedyś, że jeśli zmienia się sceneria, to zmienia się również muzyka. Trzeba tylko umieć się w nią wsłuchać.

– Mówiłem ci już, że cię podziwiam?

– Niech pomyślę… Jakieś trzy miliardy razy – stwierdzam z rozbawieniem.

– W takim razie powiem to jeszcze raz: podziwiam cię. Naprawdę cię podziwiam.

Wsuwam za ucho pasmo włosów i wzruszam ramionami.

– Wszystkiego można się nauczyć. To tylko kwestia determinacji.

– I właśnie za tę determinację cię podziwiam.

Jego słowa mi schlebiają, ale uczciwość nie pozwala mi w pełni cieszyć się tym komplementem.

– Nie zapominaj, że nie zawsze tak było – mówię ponurym głosem.

– Lilka, to naturalne, że się załamałaś. Każdy by się załamał. Ale mimo tego, co cię spotkało, postanowiłaś walczyć. I to jest najważniejsze.

Uśmiecham się, ale w mojej minie nie ma ani grama wesołości.

Doskonale pamiętam ten dzień. Słońce zaszło o poranku, a mrok bez zapowiedzi wdarł się do mojego świata, zasypując go lawiną ciemności. Światła pogasły, a gwiazdy zlały się ze smolistym tłem. Kolory pośpiesznie spakowały walizki i odeszły. Pozostała tylko czerń.

Dość szybko zrozumiałam, że prawdziwa ciemność trwa wiecznie. Dopada cię i zostaje z tobą na zawsze, niezależnie od tego, czy tego chcesz, czy nie. Nie zdołasz przed nią uciec. Nie oddalisz się od niej nawet na milimetr. Wchłania cię niczym czarna dziura, a ty możesz się jej poddać albo spróbować ją oswoić i nauczyć się z nią żyć.

Koniec końców ja wybrałam to drugie.

Minął rok, potem kolejny, a potem jeszcze jeden. Łzy wyschły, ból zszedł na boczny plan, a ja zaczęłam oddychać. Świat stał się dla mnie mieszaniną napływających zewsząd dźwięków. Mówił do mnie, a ja uczyłam się go słuchać. Aż w końcu przekonałam się, że ciemność wcale nie musi być straszna.

Przed pójściem na górę opłukuję czereśnie i przesypuję je do niewielkiej miski. Mikołaj pyta, jak minął mi dzień, a ja wzruszam lekko ramionami i mówię, że spokojnie. „Podobnie jak każdy inny dzień” – dodaję w myślach. Potem udaję się do pokoju i stawiam miskę na stoliku obok fotela, który zazwyczaj zajmuje Mikołaj, a sama kieruję się w stronę łóżka.

W pewnej chwili do mych uszu dobiega głos Patrycji. Wydaje mi się, że stoi na balkonie łączącym mój pokój z pokojem Klaudii, ale nie mam stuprocentowej pewności.

– Pójdę się przywitać – zwracam się do Mikołaja. – Zaraz wrócę.

Patrycja jest najlepszą przyjaciółką mojej starszej siostry. Niby znam ją od najmłodszych lat, ale dopiero po wypadku odnalazłam w niej bratnią duszę. Czasami odnoszę wrażenie, że razem z Klaudią tworzą duet podobny do dobrego i złego gliny. Za każdym razem, gdy pomiędzy mną a Klaudią dochodzi do konfliktu, zjawia się Patrycja i łagodzi sytuację.

Popycham szklane drzwi i wychodzę na zewnątrz. Już mam się odezwać, gdy nieoczekiwanie zdaję sobie sprawę, że Patrycja nie jest sama.

– To wiele wyjaśnia – słyszę męski głos.

– Co wyjaśnia?

– Daj spokój! Atrakcyjna dziewczyna spędza piękne popołudnie w towarzystwie pryszczatego grubasa, który recytuje wiersze! To oczywiste, że musi być niewidoma.

Czuję się tak, jakby ktoś uderzył mnie obuchem w tył głowy. Czy on mówi o mnie i Mikołaju?

– Tomek… – Wymowne chrząknięcie w połączeniu ze sposobem, w jaki Patrycja wypowiada jego imię, podpowiadają mi, że moja obecność została zauważona.

– Jestem ciekaw, czy gdyby nie była niewidoma, też tak chętnie spędzałaby z nim wolny czas.

Czuję, jak pierwotne oszołomienie przeradza się w gniew.

– Nie sądziłam, że kiedykolwiek wzbudzę tyle zainteresowania – odzywam się zaskakująco spokojnym głosem.

Zapada milczenie. Czuję na sobie jego spojrzenie. Zastanawiam się, czy zacznie się tłumaczyć, czy spróbuje obrócić całe zajście w żart. Nic takiego nie następuje. Tomek w dalszym ciągu milczy, a ja czuję, że z każdą sekundą zdobywam nad nim coraz większą przewagę.

– Nie lubię dyskutować z nieznajomymi o moim prywatnym życiu, ale zrobię wyjątek i postaram się zaspokoić twoją ciekawość. – Uśmiecham się w duchu, bo w moim głosie pobrzmiewają chłód i spokój, zupełnie tak, jakby nic nie było w stanie wyprowadzić mnie z równowagi. – Nieważne, czy Mikołaj jest przystojny, czy nie. Nieważne, czy ma ciało modela, czy boryka się z kilkunastokilogramową nadwagą. Nieważne, czy ma modną fryzurę, czy jest łysy. Żadna z tych rzeczy nie ma znaczenia. Dla mnie liczy się to, co nosi w sercu, bo z mojego punktu widzenia tylko tam można odnaleźć piękno, które tkwi w człowieku. Mam nadzieję, że moja odpowiedź cię satysfakcjonuje. – Odwracam się na pięcie i zaskakująco pewnym krokiem wchodzę do pokoju.

Nie jestem aż tak naiwna, by sądzić, że Mikołaj nie słyszał tej rozmowy. Podejrzewam, że jeszcze przez jakiś czas każde z wypowiedzianych słów będzie rozbrzmiewać w jego głowie.

– Mikołaj… – zaczynam niepewnie – mam nadzieję, że nie weźmiesz do siebie tego, co powiedział ten idiota. Niektórzy ludzie rodzą się tylko po to, żeby uprzykrzyć innym życie.

– Nie przejmuj się mną. To nie pierwszy i zapewne nie ostatni raz, gdy ktoś mnie obraża.

Wiem, ile wysiłku wkłada w to, by jego głos brzmiał swobodnie, dlatego udaję, że wierzę w jego obojętność.

– Nie warto sobie zawracać głowy takimi ludźmi – kwituję i szybko zmieniam temat. – Wspominałeś, że masz przy sobie wiersze Świrszczyńskiej. Przeczytasz mi jakiś?

Atmosfera powoli się rozrzedza. Mikołaj wertuje książkę, po czym odchrząkuje i zaczyna czytać. Robię, co mogę, by należycie wsłuchać się w jego słowa, ale nieposłuszne myśli krążą po orbicie, która nie ma nic wspólnego z poezją.

Kim, u licha, jest ten arogant? Jak wygląda? Czy to chłopak Patrycji? Nie… Gdyby tak było, na pewno pochwaliłaby się, że kogoś ma. Może to tylko jej kolega. A może przyszedł tu ze względu na Klaudię. Tak, to by wiele wyjaśniało. Klaudia nigdy nie przyprowadzała do domu nikogo, poza Patrycją.

Czuję, jak ogarnia mnie złość. Dlaczego ze wszystkich żyjących mężczyzn ona akurat musiała zakochać się w tym palancie?! Poruszam się niespokojnie. Na pewno jest przystojny albo przynajmniej się za takiego uważa. W przeciwnym razie nie naśmiewałby się z Mikołaja. No i ma ładny głos… Zupełnie nie pasuje do jego zachowania.

– Co o nim myślisz? – Pytanie Mikołaja natychmiast wyrywa mnie z zadumy.

– O kim?

– Nie o kim, tylko o czym – poprawia mnie. – O wierszu, który właśnie przeczytałem.

Czuję, jak zalewa mnie fala gorąca – mieszanina wstydu i paniki. Uświadamiam sobie, że nie dotarło do mnie ani jedno słowo – nic, na czym mogłabym oprzeć swoją odpowiedź.

– Hm… wydaje mi się, że trzeba przeczytać go kilkakrotnie, aby dostrzec przesłanie ukryte gdzieś między wersami – mówię w końcu.

– Miałem dokładnie takie same odczucia, gdy przeczytałem go po raz pierwszy! – cieszy się Mikołaj. – Ten wiersz wymaga skupienia i cierpliwości. Dopiero po pewnym czasie doceniłem jego piękno.

Chociaż jestem na siebie wściekła, z trudem powstrzymuję westchnienie ulgi. Co się ze mną dzieje?! Nie mogę skupić się na poezji, bo zaprzątam sobie głowę miłostkami Klaudii. Żenujące!

Nagle rozlega się pukanie do drzwi.

– Pora na korepetycje z angielskiego – słyszę głos babci. – Pani Dębska już czeka w salonie.

– Już idę.

Żegnam się z Mikołajem i schodzę na dół, spychając w kąt wszystkie niewygodne myśli.

* * *

Pani Dębska to osoba, która najwyraźniej uważa, że poza dysfunkcją wzroku mam również alzheimera. Na początku każdej lekcji przypomina mi, jak wygląda matura dla osób niewidomych. To jak codzienny rytuał.

– Egzamin maturalny dla osób z dysfunkcją wzroku różni się trochę od normalnego egzaminu – mówi na wstępie. – Możesz stosować różne techniki samodzielnego czytania, takie jak druk brajlowski czy też program komputerowy mówiący, a także korzystać ze specjalnych urządzeń zapisu. Jeśli jednak nie czujesz się na siłach, żeby samodzielnie obsłużyć maszynę brajlowską lub komputer, możesz skorzystać z pomocy nauczyciela wspomagającego, który występuje w roli lektora i kopisty. Ponadto czas egzaminu zostaje odpowiednio zmodyfikowany. Na każdy arkusz egzaminacyjny przypada dodatkowe trzydzieści minut. Aha, i jeszcze jedna, bardzo ważna sprawa: na obu poziomach egzaminu ilustracja zostaje zastąpiona materiałem dźwiękowym.

Nie wiem dlaczego, ale za każdym razem, gdy pani Dębska kończy swój wywód, wyobrażam sobie, że rozciąga usta w szerokim uśmiechu, odsłaniając rzędy pożółkłych zębów. Karcę się w duchu za tak złośliwe myśli, ale nawet ta bezsłowna reprymenda nie pomaga mi wyzbyć się wrażenia, że duża ilość kawy połączona z jeszcze większą ilością papierosów odcisnęła wyraźne piętno na uzębieniu pani Dębskiej.

Kolejne dwie godziny upływają na odsłuchiwaniu niezbyt ciekawych nagrań. Każda historia posiada własny zestaw pytań, na które wytrwale odpowiadam. Kiedy pani Dębska w końcu wyłącza odtwarzacz, ogarnia mnie uczucie głębokiej ulgi. Nareszcie!

Kierujemy się w stronę wyjścia, a ja w milczeniu słucham długiej litanii dobrych rad i wskazówek. Po raz setny zapewniam, że samodzielnie przerobię dwa ostatnie nagrania, a potem odprowadzam ją do drzwi i utartym zwyczajem życzę jej miłego popołudnia.

Przez chwilę stoję w miejscu, delektując się upragnionym powiewem wolności. Dochodzę do wniosku, że Klaudia i jej znajomi już wyszli, bo w domu panuje niczym niezmącona cisza.

Czuję, jak w moim sercu rozkwita uczucie błogości. Zrywam się z miejsca i biegnę do pokoju. Wskakuję na łóżko i biorę do ręki gitarę. Już pierwsze zetknięcie ze strunami uzmysławia mi, jak bardzo za tym tęskniłam. Rozsiadam się wygodnie i zaczynam grać. Na pierwszy ogień idzie Damien Rice i jego 9 Crimes. Następni w kolejności są Lacuna Coil ze swoim Falling oraz Edyta Bartosiewicz i Ostatni. Kiedy utwór dobiega końca, wnikam w zakamarki pamięci, próbując odnaleźć akordy do piosenki, którą napisałam dawno temu, zainspirowana historią Patrycji. Udaje mi się je odtworzyć już przy pierwszym podejściu. Biorę głęboki oddech i zaczynam śpiewać.

Coraz częściej zamiast czerwonych róż

Przynosisz mi bukiet ze złamanych obietnic

Wieczorami zamiast ciepła Twych ust

Dostaję garść słów ostrzejszych niż nóż

Nadejdzie taki dzień

Kiedy ulubiona szminka przestanie kojarzyć się

z namiętnością

i zacznie przypominać krew

Namaluję na lustrze karykaturę miłości odzianą w czerń

Zetnę drzewo, na którym w krzywym sercu wyryłeś „Kocham Cię”

Podpalę fotografie, z kątów wymiotę marzenia niesnute od lat

I z odrobiną wiary na nowo zbuduję sobie świat

Bez Ciebie

Bez Ciebie

Właśnie mam zamiar przejść do drugiej zwrotki, gdy nieoczekiwanie rozlega się pukanie do drzwi. A jednak ktoś jest w domu! Czuję, jak na moją twarz wstępują dwa dorodne rumieńce.

– Proszę – mówię przesadnie swobodnym tonem, próbując w ten sposób ukryć skrępowanie.

– Przyniosłam ci truskawki ze śmietaną.

Oddycham z wyraźną ulgą. To tylko babcia.

– Dziękuję.

Odkładam gitarę i wyciągam ręce. Babcia wręcza mi łyżkę i niewielką miseczkę. Zimna porcelana chłodzi rozgrzane opuszki palców. Nakładam na łyżkę solidną porcję truskawek i łakomie wpycham ją do ust.

Nagle do moich uszu dobiega cichy głos babci.

– Pięknie śpiewasz. Szkoda tylko, że wybierasz takie smutne piosenki.

Nie czeka, aż w jakiś sposób odpowiem na jej słowa. Wychodzi i zamyka za sobą drzwi, zostawiając mnie samą ze swoimi smutnymi piosenkami.

Table of Contents

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Dedykacja

Prolog

Rozdział 1