Tytuł oryginału

Sleep Like a Baby

Copyright © 2017 by Charlaine Harris Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo Replika, 2018

Wszelkie prawa zastrzeżone

Redakcja

Joanna Pawłowska

Korekta

Magdalena Paluch

Skład i łamanie

Dariusz Nowacki

Projekt okładki

Mikołaj Piotrowicz

Wydanie elektroniczne 2018

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej

Dariusz Nowacki

ISBN: 978-83-7674-785-9

Wydawnictwo Replika

ul. Wierzbowa 8, 62-070 Zakrzewo

tel./faks 061 868 25 37

replika@replika.eu

www.replika.eu

Dla Patricka, Timothy’ego i Julii, dzięki którym wiem, jak czuje się świeżo upieczona matka.

Podziękowania  

Serdecznie dziękuję detektywowi Robinowi Burcellowi, byłemu policjantowi, a obecnie twórcy powieści kryminalnych. Chciałabym również podziękować moim pierwszym czytelnikom, Danie Cameron i Toni L. P. Kelner (aka Leigh Perry) za ich czas i propozycje, w jaki sposób poprawić ten rękopis.

Rozdział 1

Stałam na podwórku, przy ogrodzeniu, obserwując, jak bliźniaczki Herman (a) bawią się ze swoim psem, (b) podlewają kwiaty. Był wczesny ranek, jedyna pora dnia, gdy w lipcu, w Georgii, byłam w stanie wyjść na zewnątrz, ponieważ wielkością, mniej więcej, przypominałam nosorożca.

– Roe, jesteś już po terminie? – zawołała Peggy, gdy co najmniej po raz dwudziesty rzuciła Chace piłkę.

Westchnęłam.

– Tak, trzy dni. – Na poprawę nastroju nałożyłam moje nowe okulary w wiśniowych oprawkach. Przez całą ciążę nie zwracałam uwagi na to, które zakładam, bo tak byłam zaabsorbowana swoim zmieniającym się ciałem. Do tej pory w dużej mierze miałam go już dość.

Lena odłożyła wąż i podeszła. Nauczyłam się rozróżniać je po włosach. Lena robiła przedziałek po prawej stronie. Obie siostry były w doskonałej kondycji. Na zmianę wychodziły z psem i grały w tenisa. Peggy i Lena były również nad wyraz samowystarczalne w kwestii domowych napraw. Uważałam je za urocze i onieśmielające.

– Ja swoje bliźniaczki rodziłam przed czasem – powiedziała Lena. – Trzy tygodnie. Ale nic im nie było.

– Gdzie mieszkają? – Wiedziałam, że nie w okolicy.

– Cindy w Maine, a Mindy w Spartanburg.

– Peggy ma syna, zgadza się? – Chyba go kiedyś spotkałam.

– Kevin. Mieszka w Atlancie, ale jest lekarzem i ojcem, więc nie ma za dużo wolnego czasu.

Pokiwałam głową. Chwilowo miałam całe mnóstwo czasu, ale potrafiłam sobie wyobrazić, jak to jest być zajętą, a nie po prostu czekać. Na dziecko, które się nie rodzi. Patrzyłam, jak Peggy wydaje Chace kolejne polecenia, które pies szybko wypełniał.

– Co to za rasa? – zapytałam. Na pewno jakaś. Nigdy nie widziałam takiego psa.

– Rhodesian ridgeback. – Lena się uśmiechnęła. – Wzięłyśmy go ze schroniska. Nie byłoby nas stać na szczeniaka. Ale on był…

Nagle poczułam falę ciepła. O mój Boże, pomyślałam, niewiarygodnie zażenowana. Nie kontroluję pęcherza. Co za dno.

– Cóż – spokojnie powiedziała Lena, podążając wzrokiem za moim przerażonym spojrzeniem. – To chyba koniec twojego czekania. Właśnie odeszły ci wody.

◆ ◆ ◆

Przez chwilę byłam jedyną dorosłą osobą w pomieszczeniu. W ramionach trzymałam najważniejszą osobę na świecie, Sophie Abigail Crusoe, wiek: dwie godziny. Jest doskonała, pomyślałam zachwycona. Jestem największą szczęściarą na świecie. Właśnie zaprezentowano mi moją córkę w postaci opatulonego zawiniątka. Ledwie zdążyłam na nią zerknąć, gdy wyłoniła się ze swojej rezydencji, w której przebywała ostatnich dziewięć miesięcy. Ulegając jakiejś nieodpartej potrzebie, rozwinęłam ją, by się upewnić, że wszystko z nią w porządku. Była doskonała. I nie podobało jej się, że została rozwinięta. Sophie swoje niezadowolenie wyraziła bardzo czytelnie, więc pospiesznie (i niechlujnie) opatuliłam ją z powrotem. Poczułam się winna. Przeze mnie Sophie płakała po raz pierwszy.

Mój mąż, Robin, wsunął głowę przez drzwi i zerknął do środka, jakby nie miał pewności, czy jest mile widziany.

– Jak się czujesz? – zapytał mnie po raz dwudziesty. – Jak malutka?

Robin też chyba czuł się trochę winny, bo nie miałam łatwego porodu. W naszej szkole rodzenia spotkałam matkę w drugiej ciąży, która powiedziała, że nie wie, o co ten cały szum. Czuła się, jakby przez godzinę męczyła ją niestrawność, a potem jej dziecko po prostu wyskoczyło.

Mniej więcej na półmetku dwunastu godzin, których potrzebowałam, by wydać Sophie na świat – dwunastu bardzo długich godzin – gdyby ta kobieta weszła do pokoju, a ja miałabym broń, to bym ją zastrzeliła.

Ale było warto.

– Nic mi nie jest – odparłam. – Jestem tylko zmęczona. A ona jest wspaniała. Całe osiem funtów. – Z uśmiechem wyciągnęłam zawiniątko do niego. – I ma rude włosy.

Rudowłosy Robin wziął Sophie tak ostrożnie, jakby była starożytną chińską wazą. Spojrzał na maleńką buzię, a mnie serce ścisnęło się na widok wyrazu jego twarzy. Był całkowicie oczarowany.

– Mogę wykopać fosę wokół domu i postawić dziesięciostopowy mur? – zapytał.

– Nie sądzę, żeby sąsiedzi byli zadowoleni – powiedziałam. – Po prostu będziemy musieli się starać, żeby nie spotkała jej żadna krzywda. – Próbowałam stłumić ziewnięcie, ale mi się nie udało. – Kochanie, idę spać – oświadczyłam. – Zostajesz na warcie.

Nawet jako matka z jedynie dwugodzinnym doświadczeniem byłam pewna, że jedno z nas powinno cały czas czuwać.

Gdy osuwałam się w sen, czując, że zasłużyłam sobie na to po dobrej robocie, policzyłam wszystkich ludzi, którzy już kochali Sophie: moja matka, jej mąż, matka Robina, rodzeństwo Robina, mój brat przyrodni Phillip… Czułam, że jestem szczęściarą, że Sophie narodziła się w takim opiekuńczym kręgu.

Chociaż fosa i mur wydawały się całkiem niezłym pomysłem.

Rozdział 2

Dwa miesiące później zdołałam zrezygnować z tego pomysłu i nawet byłam w stanie się z niego śmiać. Trochę. Wróciliśmy do swojego życia, ale z wielką zmianą. Centralnym punktem naszej egzystencji była Sophie: jej potrzeby, jej pragnienia, jej dobre samopoczucie. Chociaż byliśmy starzy jak na młodych rodziców (ja miałam trzydzieści siedem, Robin czterdzieści lat), miałam poczucie, że radzimy sobie po mistrzowsku. Pod każdym względem.

Robin w nocy wstawał do Sophie i przynosił ją do naszego łóżka, gdzie ją karmiłam. Zapadałam na powrót w sen, gdy on ją przewijał i odnosił do łóżeczka. Ja wstawałam wcześnie rano i zajmowałam się Sophie do południa bądź drugiej, gdy Robin kończył pracę. Potem on dawał mi kilka godzin przerwy. Czasami ucinałam sobie wtedy drzemkę, czasami zajmowałam się domem. Czasami po prostu czytałam.

Phillipowi, który z nami mieszkał, od czasu do czasu udawało się wygospodarować jedną czy dwie godziny w swoim napiętym planie zajęć w szkole średniej, więc mogłam pójść na zakupy bez gigantycznej torby z rzeczami dla dziecka. Kilka razy, gdy Robin miał przemawiać na jakiejś uroczystości czy jechać na spotkanie autorskie, przyszła moja matka.

Przypadkowo, czy też w wyniku jakiegoś błędu, byliśmy w stanie zapewnić dziecku stałą opiekę bez jakiegoś wielkiego wyczerpania… dopóki Robin nie musiał pojechać na Bouchercon, konwent kryminałów.

Weszłam przez drzwi frontowe, niosąc paczkę pieluch. Wzięłam samochód Robina. Nasz garaż był przeznaczony na dwa auta, ale mieściły się w nim na styk, w związku z czym jeden z naszych pojazdów zwykle stał na podjeździe.

Odłożyłam pieluszki w pokoju Sophie, wróciłam do samochodu po pozostałe torby i raz jeszcze upewniłam się, że dziecko nadal śpi, po czym poszłam do Robina, który był w naszej sypialni, dokładnie naprzeciwko drzwi Sophie. Pakował się. Ten proces w jego wykonaniu był tak metodyczny i staranny, że lubiłam na to patrzeć. Poza tym było coś, co chciałam mu pokazać.

– Zobacz – powiedziałam. Wyciągnęłam bukiet żółtych róż.

– Kto ci przysłał kwiaty? – spytał, unosząc wzrok znad składanych koszul.

– Bilecik jest pusty. – Jeszcze raz popatrzyłam na karteczkę na plastikowym pasku. Nie, niczego nie przeoczyłam. – Sprawdzałam dwa razy.

– Z której kwiaciarni? – Cofnął się i lekko marszcząc brwi, popatrzył na walizkę. Odhaczał pozycje na swojej mentalnej liście rzeczy do zapakowania. Nie odzywałam się, póki nie kiwnął zdecydowanie głową.

– Blossom Betty’s – przeczytałam. Na bileciku było logo. – Gdzie to jest?

Wziął telefon i szybko sprawdził.

– W Anders – powiedział.

– Hm. Dziwne. – Anders było w połowie drogi do Atlanty. Lawrenceton niegdyś było małym miasteczkiem położonym w pewnej odległości od Atlanty, ale ta przestrzeń na mapie szybko wypełniała się miejskimi sypialniami. Anders było jedną z nich.

– Są naprawdę piękne – powiedziałam. – Lubisz róże, prawda? Szczególnie żółte? Mówiłeś o tym w jakimś wywiadzie. Przypuszczam więc, że ktoś chciał ci pogratulować nominacji.

– Przysyłając mi kwiaty? – Nie wyglądał na przekonanego. Potem wzruszył ramionami i zwinął kolejny pasek, który umieścił starannie na środku walizki. – Okay, jeszcze tylko moje rzeczy do golenia – wymamrotał. Spojrzał na mnie z rezygnacją. – Musisz przestać czytać moje wywiady. Gdy czuję presję, gadam różne dziwne rzeczy.

Poszłam do kuchni wstawić róże do wazonu. Gdy układałam kwiaty, uświadomiłam sobie, że czuję się nieco słabo. Nie chora, ale też nie całkiem zdrowa. Cieszyłam się, gdy doczekaliśmy do wieczora i mogłam legalnie wpełznąć pod kołdrę. Wierciłam się przez całą noc, ale bliżej świtu zapadłam w ciężki sen.

Gdy się obudziłam, Robin był już ogolony i czesał swoje nieujarzmione, rude włosy. Byłam zdumiona tym, jak długo spałam. Wygrzebałam się z łóżka z niejasnym poczuciem, że wstaję lewą nogą. Żeby uczcić jego wyjazd, poszłam podpiec angielskie bułeczki i zrobić jajecznicę.

Spojrzałam na Phillipa, który wychodząc, złapał bułeczkę. Jego przyjaciele, Josh i Jocelyn Finstermeyerowie, już na niego czekali w samochodzie.

Robin przycupnął na stołku, rozkoszując się kawą i gorącym posiłkiem. Śniadanie na ciepło było raczej niezwykłe, przyznaję. W większość poranków uważam, że dobrze mi idzie, gdy w ogóle włączę ekspres do kawy. Odwróciłam się od talerza, który przygotowałam, i zakaszlałam, kryjąc twarz w zgięciu łokcia.

– Jesteś chora – powiedział Robin.

– Och, może trochę przeziębiona – odparłam.

Robin dotknął mojego czoła i poszedł do łazienki, skąd przyniósł termometr.

Miałam stan podgorączkowy.

– To nic takiego – powiedziałam z wymuszoną pogodą.

Robin rzucił mi ostre spojrzenie.

– Odwołam lot i rezerwację w hotelu.

Mówił poważnie, ale wyczuwałam jego rozczarowanie. Tego popołudnia miał panel razem z kilkoma swoimi idolami, a jutro wieczorem miał być bankiet z okazji przyznania nagród. Od dnia, gdy zadzwonili do niego z komitetu nominującego, unosił się w powietrzu.

Sprzedaż książek Robina od dwunastu lat rosła, ale jak dotąd był nominowany tylko do jednej czy dwóch pomniejszych nagród. Tego roku po raz pierwszy został wytypowany do bardzo prestiżowej nagrody Anthony. Tylko niechęć do tego, by zabierać dziecko w tak zatłoczone miejsce, powstrzymała mnie przed podróżą do Nashville. Przyjaciel Robina (i jego drużba na ślubie), Jeff Abbott, obiecał mi, że sfilmuje przemowę Robina – o ile zdobędzie tę nagrodę.

Po tym, jak przeczytałam nominowane powieści, uznałam, że Panel ekspertów ma sporą szansę na wygraną. To była najlepsza książką Robina, a do tego (a to nigdy nie szkodzi) był popularnym i szanowanym autorem.

– Jedziesz – powiedziałam stanowczo. Pokonałam Robina w pojedynku na spojrzenia toczonym nad jego walizką. Miał lecieć.

Trzeba mu oddać, że wciąż miał wątpliwości.

– Martwię się o ciebie. Nie chcę, żeby ci się pogorszyło. Może zadzwoń do lekarza i spytaj, czy powinnaś karmić piersią?

O tym nie pomyślałam. Sophie i ja się dogadywałyśmy, póki nie próbowałam jej odstawić od piersi. Nie chciała butelki, co wprawiało mnie w osobliwą dumę, jednak w gruncie rzeczy było dość niewygodne.

Robin, który patrzył na mnie, nie kryjąc troski, rozpromienił się.

– Słuchaj, mam zadzwonić do tej kobiety, którą zatrudniła twoja matka? Która po narodzeniu Sophie codziennie przychodziła?

– Virginia – powiedziałam.

Moja matka uznała, że pomoc domowa była najlepszą pomocą, jakiej mi mogła udzielić. Chociaż początkowo protestowałam przeciwko pomysłowi, że miałabym dzielić się z kimś pierwszymi dniami mojego dziecka, odpuściłam, gdy dotarło do mnie, jaka jestem wykończona. Virginia miała energię, żeby gotować i robić pranie, a nie tylko zmieniać Sophie pieluchy, gdy ja spałam, a Robin próbował nadgonić z pracą.

Virginia wtedy była u nas pięć dni, od ósmej rano do siedemnastej. To dzięki jej pomocy tak szybko doszłam do siebie po porodzie. Chociaż doceniałam jej pomoc, to jednak nie mogłabym powiedzieć, że się do niej przywiązałam.

Tego ranka uznałam, że lepiej będzie wynająć Virginię do rzeczy, w których jej pomoc może być kluczowa. Nieczęsto zdarza mi się chorować, ale gdy już zachoruję, to na całego. Jeśli miałabym w ogóle pomyśleć o tym, by po wyjeździe Robina wrócić do łóżka, potrzebowałam Virginii.

Robin przejrzał swoją listę kontaktów i od razu do niej zadzwonił. Rozmawiając przez telefon, lubił chodzić po domu. Poszedł do pokoju Sophie zerknąć, jak śpi, a potem ruszył w dół korytarza, nadal prowadząc cichy dialog. Gdy wrócił do sypialni, był rozpromieniony.

– Właśnie skończyła ostatnie zlecenie. I wolałaby przychodzić na noce, a nie na dniówki. Jeśli się rozchorujesz, to temperatura będzie ci rosła w nocy. Ja wracam już w niedzielę po południu.

Teraz, gdy mógł wyjechać z czystym sumieniem, był znacznie szczęśliwszy.

– Mamy jeszcze to łóżko, z którego korzystała? – Moja matka pożyczyła nam łóżko polowe. Drugą sypialnię zajmował Phillip, a trzecią Sophie, więc Virginia będzie musiała spać z Sophie, tak jak wcześniej.

– Aida kazała mi je zatrzymać na jakiś czas, na wszelki wypadek. Wyciągnę materac piankowy. – Kupiliśmy go, żeby polówka była trochę wygodniejsza. – To zajmie tylko chwilę, a jeśli powiesz mi, gdzie jest pościel, to zaraz wszystko przygotuję.

Zaletą posiadania starego domu (i jedną z przyczyn, dla których kupiłam ten dom) było to, że wszystkie pokoje – łącznie z sypialniami – były naprawdę przestronne. Virginia nie będzie musiała spać przyciśnięta do kołyski.

– Pościel jest w szafie Sophie na drugiej półce – powiedziałam.

Gdy Robin zajął się łóżkiem, zadzwoniłam do swojej ginekolog, doktor Garrison. Jej pielęgniarka zapisała moje pytania i oddzwoniła po pięciu minutach. Porozmawiałyśmy o ryzyku dla Sophie, gdyby była przy mnie, i o tym, jak mogę zminimalizować zagrożenie, że złapie to coś, co mnie dopadło. Właśnie skończyłam rozmowę, gdy ponownie pojawił się mój mąż.

– Co powiedziała doktor G? – zapytał.

– Moje mleko jest w porządku. Mam zakładać maseczkę, gdy ją trzymam, starannie i często myć ręce i ograniczać kontakt do minimum. Więc dobrze, że Virginia jest wolna.

– Mamy maseczki?

– Mamy te, które zakładasz do koszenia trawy. Są w garażu, trzecia półka, na środku.

– Super! – Poderwał się, żeby je przynieść. – Jeszcze coś, zanim wezwę ubera?

– Możesz zajrzeć do skrzynki? Wczoraj zapomniałam.

Sophie zaczęła postękiwać, co oznaczało, że muszę się pospieszyć albo będzie afera. Nałożyłam maskę.

Gdy skończyłam zapinać jej śpioszki, Robin przeglądał katalogi i listy, większość układając na kupkę do wyrzucenia.

– Prawa do scenariusza – powiedział, rzucając okiem. – Zajmę się tym po powrocie.

Otworzył dużą kopertę i wytrząsnął jej zawartość. Na stół wypadło kilka listów, wszystkie pisane ręcznie i wymięte.

Poczta od fanów.

Co jakiś czas w The Holderman Agency zbierało się trochę listów do Robina (przysyłanych przez czytelników, którzy byli dość bystrzy, żeby ustalić, kto go reprezentuje), które lądowały w jednej kopercie i trafiały do niego. Naliczyłam pięć listów i książkę. Robin najpierw otworzył książkę, przeczytał stopkę i odłożył ją.

– Wydana samodzielnie – powiedział. – Ale lubię autora.

Szybko przejrzał koperty, dwie wyrzucił, a pozostałe trzy listy otworzył. Przy pierwszym się uśmiechnął, drugi też był w porządku. Ale gdy otworzył kartę z pozdrowieniami, twarz mu pociemniała.

– O co chodzi? – zapytałam.

– Betty o mnie myśli – powiedział sucho. – Nie mam pojęcia, kim jest Betty.

Od czasu do czasu Robin spotykał się z nadmierną atencją ze strony fanek.

– Po prostu jesteś strasznie seksowny – powiedziałam i uśmiechnęłam się do niego. Wraz z Sophie usadowiłam się na bujanym fotelu w rogu, żeby zacząć nasz rytuał.

Robin skrzywił się i wyrzucił liścik. Pozostałe dwa odłożył na bok, by na nie odpisać.

Trzydzieści minut później przyjechał jego uber, a mój mąż wyszedł, posyłając mi całusa od drzwi. Nie miałam do niego pretensji. Byłam toksyczna. Nic mu nie powiedziałam, bo już się martwił, ale czułam się gorzej z każdą chwilą.

Dzień strasznie się ciągnął. Odebrałam kilka telefonów, w tym jeden od mojej matki, która chciała wiedzieć, jak miewa się Sophie, i jeden od Przyjaciół Biblioteki proszących mnie o wsparcie kiermaszu wypieków. Obserwowałam Sophie, trochę poczytałam i pozmywałam naczynia po śniadaniu. Czułam się bezużyteczna. Poziom energii miałam zerowy. Czekałam, żeby poczuć się lepiej, ale nic się nie zmieniało.

O czwartej do domu wrócił Phillip.

– Hej, Roe! – wrzasnął. – Gdzie jesteś?

– W sypialni – odkrzyknęłam schrypniętym głosem. Przygotowywałam rzeczy do prania, ale ruszałam się jak mucha w smole.

Phillip stanął w progu i popatrzył na mnie krytycznie.

– Co jest? Robin do mnie napisał, żebym zaraz po szkole wracał do domu. Josh mnie podrzucił. Chociaż miałem iść do biblioteki się pouczyć.

O proszę, ślad oskarżenia.

– Phillip – powiedziałam. – Będę zupełnie szczera. Potrzebuję twojej pomocy. Będę jej potrzebować aż do powrotu Robina. Obawiam się, że jestem chora i czuję się coraz gorzej. Nie jestem w stanie sama zajmować się Sophie. Na noc przyjdzie Virginia Mitchell, ale proszę, żebyś w miarę możliwości był na miejscu.

Mój brat ma jedną wspaniałą cechę. Nie marudził ani nie protestował.

– Jasne. Kocham tego bąka – powiedział. – Poza wolontariatem nie mam planów na jutro.

Istotnie kochał Sophie, chociaż wciąż był nerwowy, gdy ją trzymał. Teraz przestępował z nogi na nogę. Chciał o coś poprosić.

– Chciałbym cię spytać, czy jutro wieczorem mogłaby wpaść Sarah. Nie widziała Szpiega, a my mamy go nagranego, więc pomyślałem…

– Jasne – powiedziałam. – Chyba że w międzyczasie coś się stanie – dodałam ostrożnie.

Pozbierałam stertę ciemnych rzeczy i zaniosłam je do komórki z pralką i suszarką. Sophie drzemała, ale dźwięk pralki nigdy jej nie przeszkadzał.

Jedna rzecz załatwiona. Położyłam się, co jak na mnie było bardzo nietypowe. Sprawiło mi to taką ulgę, że dotarło do mnie, że zaczynam się czuć naprawdę marnie. Przez co najmniej godzinę unosiłam się pomiędzy snem a jawą. Gdy spojrzałam na zegar, wiedziałam, że Sophie zaraz zacznie marudzić, więc zaczęłam się podnosić. Lepiej, żebym wstała i się ruszała.

Robin powinien już skończyć swój panel. Pewnie siedzi przy stoliku i podpisuje książki. Miałam nadzieję, że czeka do niego długa kolejka. Chciałam, żeby się świetnie bawił… i chciałam, żeby zwyciężył. Zadałam sobie pytanie, czy żałuję, że wysłałam go na Bouchercon: o dziwo nie. Dobra dziewczynka! Mentalnie poklepałam się po plecach.

Gdy suszarka robiła swoje, wstawiłam do piekarnika pizzę dla siebie i Phillipa; szybka, gotowa kolacja. Był w swoim pokoju przy komputerze, ale zostawił otwarte drzwi, duże ustępstwo.

Potem usłyszałam płacz Sophie. Umyłam ręce i poczłapałam do jej pokoju. I nałożyłam jednorazowe rękawiczki, które wykopałam, te, których używałam do nieprzyjemnych prac domowych. I naciągnęłam maskę na nos i usta. Tym razem Sophie chlipnęła na mój widok. Uniosłam maseczkę i uśmiechnęłam się; to ją uspokoiło. Musiałam ją jednak nasunąć z powrotem, a moja córka nie była zachwycona moim dziwnym wyglądem. Bardzo powoli zmieniłam jej pieluchę i zapięłam śpioszki, co zajęło mi dwa razy więcej czasu niż normalnie. Gdy niosłam ją na bujany fotel, żeby ją nakarmić, wydawała się ważyć pięć funtów więcej. W połowie drogi usłyszałam, jak zapikał timer od piekarnika i zawołałam do Phillipa, żeby wyjął pizzę.

– Zjedz sam, jeśli chcesz – dodałam. – Ja właśnie karmię Sophie.

Jak dopiero co odkryłam, kolejną rzeczą, która mojej córce się nie podobała, było głośne mówienie, gdy miałam ją na rękach. Ale po minucie czy dwóch przestała się złościć i na nowo przyssała mi do piersi. Przez chwilę byłam szczęśliwa, po prostu siedząc w fotelu i patrząc na swoje dziecko.

Macierzyństwo nadal jest dla mnie cudem, a zajmowanie się Sophie jest zupełnie inne, niż sobie wyobrażałam. Jako jedynaczka bez wielu krewnych nigdy nie miałam za dużo do czynienia z dziećmi, ale przez ten krótki czas dużo się nauczyłam. Cykl opieki nad nią był prosty, ale wyczerpujący, jak odkryły miliardy kobiet od zarania dziejów.

Przewinąć, nakarmić, poczekać, aż się odbije, ułożyć do snu. Teraz, gdy miała dwa miesiące, przerwy między jej drzemkami były coraz dłuższe. Rozglądała się bardziej celowo. Cudownie było patrzeć, jak wymachuje rączkami i nóżkami, albo obserwować próby sięgnięcia po wiszące nad łóżeczkiem zabawki.

Aż do tego wieczoru obserwowanie każdego jej ruchu było nieskończenie intrygujące. Czułam się tak ospała i miałam taką watę w głowie, że nic nie sprawiało mi szczególnej przyjemności. Położyłam ją na kocu na podłodze i przez jakieś dwadzieścia minut patrzyłam, jak macha kończynami, mówiąc do niej bez przerwy, żeby wiedziała, że jestem blisko. Prawdę powiedziawszy, ledwie byłam świadoma tego, co mówię.

Właśnie miałam zawołać Phillipa, żeby ją podniósł i wsadził do łóżeczka – wykazywała oznaki zmęczenia – gdy usłyszałam dzwonek do drzwi frontowych.

– Otworzę! – zawołał Phillip. Usłyszałam, jak z kimś rozmawia. Potem z progu spojrzała na mnie Virginia.

Virginia Mitchell, która powiedziała mi, że ma dwadzieścia trzy lata, była Afroamerykanką o krótko ostrzyżonych włosach. Dziś miała na sobie spodenki do biegania, sportowy stanik pod skomplikowanym topem bez rękawów i cienką wiatrówkę na zamek, którą właśnie zdejmowała. Wąskie stopy Virginii tkwiły w wysokich butach do biegania, a okulary wyraźnie były przeznaczone do uprawiania sportu. Na ramieniu miała wielką torbę. Pamiętałam ją: była równie duża jak moja, i równie bezkształtna.

Virginia nie wyglądała na nianię ani na gosposię. Wyglądała, jakby sprzedawała drogi sprzęt sportowy w Lululemon.

– Roe, nie wyglądasz za dobrze – powiedziała.

Nie miałam żadnych wątpliwości, że wyglądam równie kiepsko, jak się czuję, ale w tej chwili interesowała mnie wyłącznie wzrastająca świadomość, że jestem naprawdę chora.

– Dobrze znowu cię widzieć. Dzięki za pomoc w kryzysie – wyskrzeczałam. Rozpoczęłam skomplikowany proces stawania na nogi. – Sophie jest nakarmiona, przewinięta i trochę się pobawiła. Lada moment się zmęczy.

– Ależ ona urosła przez te dwa miesiące! A twój mąż powiedział, że noce przesypia? – Virginia już kucała, uśmiechając się do Sophie. Dziewczynka wyglądała na zainteresowaną.

– Czasami sześć godzin ciurkiem – odparłam, z wysiłkiem próbując zachować przytomność. – Nakarmię ją jeszcze raz, zanim się położę wieczorem. Jeśli się obudzi, zobacz, czy poklepywanie nie uśpi jej z powrotem. Jeśli nie, to przynieś ją do mnie. Nałożę maskę. Lekarka mówi, że to powinno wystarczyć. Kot ma teraz własne drzwiczki, więc nie trzeba go wpuszczać i wypuszczać.

Moosie, kot mojej zamordowanej szwagierki, był słodkim, ale nieśmiałym stworzeniem, które nigdy tak naprawdę nie stało się „naszym” kotem. Ale z nami mieszkał. Wchodził i wychodził przez swoje drzwiczki według własnego planu, regularnie opróżniał miskę i od czasu do czasu domagał się pieszczot.

– O ile pamiętam, karmisz go rano? – spytała Virginia.

Kiwnęłam głową, czując ból przy każdym poruszeniu.

Virginia popatrzyła na mnie uważnie.

– A co z twoją mamą? Była dzisiaj u ciebie?

Nic w tym zaskakującego, że moja matka tuż po narodzinach Sophie była w moim domu częstym gościem, i to ona właśnie była odpowiedzialna za zatrudnienie Virginii z polecenia przyjaciółki.

– Z mamą wszystko w porządku – powiedziałam słabo. – Ale są z Johnem na zjeździe jego rodziny w Savannah.

– Nawet nie ma jej w mieście? Jak myślisz, kiedy wróci?

– Za kilka dni. – W obecnej chwili mało mnie to interesowało. Virginia chciała od razu określić dorosłego członka rodziny, na wypadek gdybym poczuła się jeszcze gorzej. Ale mądrze odpuściła.

– Mam ci przygotować jakąś kolację? Może sałatkę? Albo jogurt? – Siedziała na podłodze obok Sophie.

Musiałam stłumić odruch wymiotny.

– Nie, dzięki. Podgrzałam pizzę dla Phillipa i siebie, ale nie dam rady jej zjeść. Jeśli jesteś głodna, połowa jest twoja. – Wzywało mnie łóżko. – Jeśli nie pamiętasz, gdzie co jest, zapytaj mnie albo Phillipa. Ja idę się położyć.

– Chciałabyś, żebym się czymś zajęła, gdy Sophie śpi?

– Bardzo się cieszę, że tutaj jesteś – powiedziałam szczerze. – Bądź tylko przy dziecku. A jeśli Phillip nie zje całej pizzy… jeśli coś zostanie… byłabym wdzięczna, gdybyś schowała resztki do lodówki. I w suszarce są ubrania, ale nic, co trzeba by składać. W spiżarni są napoje i przekąski. Czuj się jak u siebie.

– Jeśli będziesz mnie potrzebowała, zawołaj. Te róże są przepiękne.

– Co? – Przez kilka sekund nie widziałam, o co chodzi. – Ach, te żółte. Nie wiem, kto je zostawił.

– W kwiaciarni nie widzieli?

– Znalazłam je na progu.

– Skoro posłaniec nie zadzwonił do drzwi, to pewnie dostarczył je sam ofiarodawca – rozsądnie powiedziała Virginia.

Miałam gdzieś, kto przysłał te kwiaty i dlaczego zostały podrzucone na próg. Chciałam tylko, żeby zostawiono mnie w spokoju.

– Skoro już tu jesteś, to idę trochę odpocząć – oświadczyłam, starając się ukryć tęsknotę w głosie.

– Wyglądasz okropnie. – Virginia była wyraźnie zaniepokojona.

– Bo tak się czuję – odparłam. – Ale postaram się nie sprzedać ci żadnych zarazków.

– Pakuj się do łóżka i niczym nie przejmuj. – Z uśmiechem pochyliła się nad dzieckiem. – Zajmę się panienką Sophie.

Chętnie ucałowałabym stopy Virginii, ale zamiast tego skinęłam jej głową w bardziej społecznie akceptowalnym wyrazie wdzięczności i, słaniając się, ruszyłam przez hol. Rano, co wydawało się być sto lat temu, pościeliłam łóżko. Popatrzyłam na nie z nieprzyzwoitą żądzą. Gdy zdjęłam ubranie i wrzuciłam je do kosza na brudne rzeczy, uświadomiłam sobie, że dygoczę. Naciągnęłam na siebie ulubioną koszulę nocną. Wpełzłam pod przykrycie i teraz oficjalnie byłam w łóżku.

Od lat się tak nie czułam. Masz grypę, przyznałam. Zastanawiałam się półprzytomnie, jak sobie poradzę przez następnych kilka dni, nawet z pomocą Virginii. Drżałam tak bardzo, że naciągnęłam na siebie kołdrę aż do uszu. Otworzyłam książkę, którą zostawiłam na szafce nocnej, i zamierzałam poczytać. Ale potem uznałam, że tylko sobie poleżę przez sekundę. A potem urwał mi się film.

Gdy się ocknęłam, przy łóżku stał Phillip i patrzył na mnie.

– Wyglądasz jak zombie – oświadczył, przyjrzawszy się mojej twarzy.

– O, dzięki. To mi bardzo dobrze robi na morale.

– No, może taki świeższy z Fear the Walking Dead – pocieszył mnie.

Wydmuchałam nos i wrzuciłam chusteczkę do kosza na śmieci, który ustawiłam przy łóżku.

– To jedna z tych rzeczy, których nie powinieneś mówić na głos, nawet jeśli tak myślisz. Virginia i Sophie w porządku?

– Jasne – odparł. – Chcesz, żebym został w domu w dniu sprzątania? Wyszedłbym tylko od dziesiątej do drugiej. Ale wyglądasz dosyć marnie.

Kompletnie zapomniałam, że Phillip zobowiązał się wziąć udział w jutrzejszym sprzątaniu parku. Ojciec Aubrey Scott zachęcał naszą grupę młodzieży do udziału w wielu pracach na rzecz społeczności. Obiecał, że nasz kościół weźmie udział w programie „Sprzątanie Parku” w tę sobotę, w ramach przygotowań do obchodów Halloween w następnym miesiącu.

– Nie możesz zawieść ojca Scotta – skrzeknęłam. – Przez tych kilka godzin dam sobie radę z Sophie. Virginia wróci jutro wieczorem.

– Przyjdę zaraz po sprzątaniu – zapewnił mnie z lekko cierpiętniczą miną. Nie trzeba było detektywa, by się zorientować, że miał więcej planów na sobotnie popołudnie. Zebrałam dosyć energii, żeby mu wylewnie podziękować. Poklepał mnie po ramieniu. – Uściskałbym cię, ale wiesz, zarazki – powiedział.

Virginia zapukała we framugę trochę niezdarnie, bo ręce miała pełne najpiękniejszego dziecka na świecie, które wydawało odgłosy niezadowolenia.

– Ktoś jest głodny – powiedziała. – Jesteś gotowa?

Oparłam się o zagłówek i zaczęłam rozpinać koszulę.

– Odwrót! – kwiknął Phillip i wypadł z pokoju, jakby się paliło.

Maskę i rękawiczki miałam pod ręką i założyłam je, zanim wzięłam dziecko. Biedna Sophie. Pewnie sobie myślała, że jej matka jest bardzo dziwna. Ale ponieważ była naprawdę głodna, nie protestowała przeciwko masce. Wyciągnęłam pierś i usadowiłam córkę na poduszce, którą miałam na podołku. Gdy na nią popatrzyłam, zachwyciłam się rudawym puszkiem na jej uroczej, krągłej główce, wygięciem pulchnego policzka, uchwytem maleńkich rączek.

Poród był najgorszym doświadczeniem fizycznym w moim życiu. Gdy to sobie przypominałam, przechodził mnie dreszcz. Ale gdy patrzyłam na nagrodę za kilka godzin cierpienia, wiedziałam, że zniosłabym ból znacznie większy, żeby mieć moje dziecko. Biorąc pod uwagę wiek jej mamy i taty, Sophie pewnie będzie jedynaczką, ale nie martwiło mnie to. Miałam szczęście, że w ogóle miałam dziecko, bo przez lata wierzyłam, że jestem bezpłodna i nigdy nie zostanę matką. Tak bardzo ją kochałam.

Wielka miłość czy nie, do czasu, gdy Sophie się najadła, byłam w stanie myśleć wyłącznie o swoim fatalnym samopoczuciu. Była najedzona, rozbudzona i znowu się zmoczyła. Virginia, która zajrzała kilka razy, wprawnie wyłuskała małą z moich ramion. Z niejaką ulgą zdjęłam rękawiczki i maskę i zapięłam koszulę nocną.

– Jak już się jej odbije i ją przewinę, położę ją pod karuzelą – powiedziała Virginia. – Niech się pobawi. Przynieść ci coś? Soku owocowego?

Wyobraziłam sobie szklankę soku jabłkowego. Nie zrobiło mi się niedobrze.

– Bardzo chętnie – powiedziałam. – Bardzo ci dziękuję.

Zawsze słyszałam, że nianie miały się zajmować dzieckiem, a nie być pokojówkami. Gdy Virginia podczas swojego pierwszego pobytu u nas zajęła się praniem, byłam pod wrażeniem.

– Twój brat to przystojny chłopak. Uprzejmy. – Przyniosła mi szklankę soku. Stanęła w progu mojej sypialni, zerkając na bawiącą się Sophie.

– Owszem – zgodziłam się.

Chłodny płyn przyjemnie spłynął mi przez gardło, chociaż dygotałam coraz bardziej. Przesunęłam poduszki, na których się opierałam, tak żebym mogła się położyć, i znowu naciągnęłam na siebie kołdrę.

– Cieszymy się, że z nami mieszka.

Prawie przez cały czas, dodałam w myślach. Z niczyich rodziców staliśmy się in loco parentis dla Phillipa po tym, jak uciekł, żeby z nami zamieszkać, a teraz dodaliśmy do tego własne niemowlę. Od swobodnych singli, przez wspólne mieszkanie, dodanie do naszej rodziny Phillipa, aż po ślub. Oraz dziecko. I to w niecały rok.

To było dużo życiowych zmian.

Zdołałam nie zasnąć i poczytać, chociaż nie sprawiło mi to szczególnej przyjemności. Każdy akapit musiałam czytać po kilka razy, żeby go zrozumieć. Gdy chorowałam, lepiej sprawdzała się książka, którą już znałam; brakowało mi jednak energii, żeby pójść do naszej domowej biblioteczki, która znajdowała się na ścianach gabinetu Robina. Włączyłam telewizor ze ściszonym dźwiękiem i napisami i obejrzałam program o siłach policyjnych na Alasce. Kiedy pojawiły się napisy końcowe, nie potrafiłabym opowiedzieć, co się działo.

Virginia kilka razy podchodziła do drzwi. Uświadomiłam sobie, że w razie potrzeby mogę ją zawołać, ale była tutaj po to, żeby zajmować się moim dzieckiem, nie mną. Dziesięć minut zbierałam się, żeby wyjść z łóżka i powlec się do łazienki, gdzie znalazłam jakiś paracetamol i popiłam tabletki wodą z kranu.

Jakiś czas później ocknęłam się, słysząc wznoszący się i opadający głos. Leżałam z zamkniętymi oczami, próbując dojść, kto to mówi. Och. Virginia. Wątpliwe, żeby kłóciła się z Phillipem, zwłaszcza z taką pasją, więc musiała rozmawiać przez komórkę. Głos miała stłumiony, ale rozgniewany. Już miałam zawołać i spytać, czy wszystko u niej w porządku, ale potem do mnie dotarło, że to nie moja sprawa.

Wzburzenie Virginii sprawiło, że zrobiłam się niespokojna. Ulżyło mi, że wydawała się spokojna, kiedy przyniosła do mnie Sophie niedługo później. Nie potrafiłabym powiedzieć, która była godzina, i nie rozmawiałyśmy. Automatycznie nakarmiłam córkę. Później Virginia zabrała Sophie. Słyszałam, jak śpiewa małej, bardzo ładnym głosem, a potem znowu zapadłam w sen.

Ciąg dalszy w wersji pełnej