Tytuł oryginału:

THE BLACK DAHLIA

Copyright © 1987 by James Ellroy

Copyright © 2015 for the Polish edition by Wydawnictwo Sonia Draga

Copyright © 2015 for the Polish translation by Robert Lipski

Projekt graficzny okładki: Mariusz Banachowicz

Korekta: Barbara Meisner, Iwona Wyrwisz

ISBN: 978-83-7999-356-7

WYDAWNICTWO SONIA DRAGA Sp. z o.o.

Pl. Grunwaldzki 8-10, 40-127 Katowice

tel. 32 782 64 77, fax 32 253 77 28

e-mail: info@soniadraga.pl

www.soniadraga.pl

www.facebook.com/wydawnictwoSoniaDraga

E-wydanie 2015

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Spis treści

- Dedykacja

- Motto

- Prolog

- I. Ogień i lód

1. 1

2. 2

3. 3

4. 4

5. 5

6. 6

- II. Przy Trzydziestej Dziewiątej i Norton

1. 7

2. 8

3. 9

4. 10

5. 11

6. 12

7. 13

8. 14

9. 15

10. 16

11. 17

12. 18

13. 19

14. 20

15. 21

16. 22

17. 23

18. 24

- III. Kay i Madeleine

1. 25

2. 26

3. 27

4. 28

- IV. Elizabeth

1. 29

2. 30

3. 31

4. 32

5. 33

6. 34

7. 35

8. 36

9. 37

- Przypisy

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Genevie Hilliker Ellroy

1915–1958

Mojej Matce, w 29 lat po krwawym pożegnaniu.

Odstawiam cię już, ty mój pijaku, mój nawigatorze,

Wielki ty stracony, choć tęsknię i zerknę może…

ANNE SEXTON

Prolog

Nie znałem jej, kiedy jeszcze żyła. Istnieje dla mnie za pośrednictwem innych osób i tego, jaki wpływ na ich życie wywarła jej śmierć. Powracając do przeszłości, poszukując jedynie faktów, ustaliłem, że była smutną, młodą dziewczyną i dziwką, być może osobą, która dobrze się zapowiadała, a co jak co, ale to określenie doskonale pasowało także do mnie. Chciałbym móc zapewnić jej anonimowy koniec, sprowadzić ją do kilku lapidarnych słów w raporcie końcowym policjanta z wydziału zabójstw, na kopii przesłanej do biura koronera i formularzach niezbędnych dla wyprawienia jej pogrzebu na państwowej, cmentarnej parceli. Ale to życzenie nie może się spełnić – ponieważ ona by tego nie chciała. Choć fakty są okrutne i krwawe, pragnęłaby, aby wszyscy je poznali. A jako że mam wobec niej spory dług i jestem jedynym, który zna całą historię, podjąłem się napisania tego pamiętnika.

Przed Dalią miałem partnera, a jeszcze wcześniej była wojna, wojenne restrykcje i manewry na komendzie głównej, przypominające nam, że policjanci także byli żołnierzami, choć nie tak popularnymi jak ci, co walczyli z Niemcami i Japończykami. Każdego dnia po służbie funkcjonariusze musieli uczestniczyć w ćwiczeniach na wypadek alarmu lotniczego, postępowania w związku z zaciemnieniem i ewakuacją podczas pożaru, a co za tym idzie wszyscy musieliśmy stać na baczność na środku Los Angeles Street i modlić się w duchu, byśmy w razie faktycznego ataku messerschmittów nie wyszli na skończonych durniów. Służbę w patrolu dziennym przydzielano nam w porządku alfabetycznym i wkrótce po ukończeniu Akademii, w sierpniu ’42, tak właśnie poznałem Lee.

Cieszył się ustaloną reputacją, a ja na pamięć znałem jego dotychczasowe dokonania: Lee Blanchard, czterdzieści trzy zwycięstwa, cztery porażki, dwa remisy w wadze ciężkiej, była gwiazda Hollywood Legion Stadium; i ja: Bucky Bleichert, waga półciężka, trzydzieści sześć zwycięstw, zero porażek i remisów, niegdyś sklasyfikowany na dziesiątym miejscu na liście pisma Ring, zapewne dlatego, że Nata Fleischera bawiło, jak drażniłem przeciwników moimi wielkimi, końskimi zębami. Statystyki nie mówią jednak wszystkiego. Blanchard bił mocno, ale też sporo obrywał, za jeden zadany cios przyjmował pół tuzina uderzeń, ot, klasyczny łowca głów; ja tańczyłem, uderzałem z kontry i biłem w wątrobę, zawsze trzymałem mocną gardę w obawie, że zbyt wiele przyjętych ciosów mogłoby zniweczyć moją urodę, którą i tak już psuły te wielkie, końskie zęby. Jeżeli chodzi o styl, byliśmy z Lee jak ogień i woda, i za każdym razem, gdy stykaliśmy się na służbie, zastanawiałem się, który z nas wyszedłby z tego starcia zwycięsko?

Badaliśmy się wzajemnie prawie przez rok. Nigdy nie rozmawialiśmy o boksie ani o sprawach służbowych, nasze pogawędki ograniczały się do zdawkowych uwag na temat pogody. Fizycznie też różniliśmy się od siebie diametralnie – Blanchard był jasnowłosy i rumiany; mierzył sześć stóp wzrostu, był barczysty, miał masywny tors, nieco pałąkowate nogi i wciąż mocny, choć już trochę powiększony brzuch. Ja miałem ciemne włosy, bladą cerę, sześć stóp i trzy cale wzrostu i żylaste, choć mocno umięśnione ciało. Który z nas wygrałby to starcie?

W końcu przestałem się nad tym zastanawiać. Tymczasem tę kwestię podjęli inni policjanci, i podczas naszego pierwszego roku na komendzie głównej doszły mnie dziesiątki różnych opinii; Blanchard wygrywa przez nokaut; Bleichert wygrywa decyzją sędziów; Blanchard przegrywa przez RSC/zostaje poddany, przecież nie może kontynuować walki wskutek kontuzji łuku brwiowego – wszystko, tylko nie to, że Bleichert wygrywa przez nokaut.

Przypadkiem dochodziły mnie słuchy o naszych pozaringowych dokonaniach: o tym jak Lee wstąpił do policji Los Angeles i zapewnił sobie szybki awans za walki z wstawionymi „kelnerami”, podsuwanymi przez wysokich rangą oficerów i ich kolesiów ze świata polityki, jak rozwiązał sprawę napadu na bank Boulevard-Citizens w ’39 i zakochał się w dziewczynie jednego z rabusiów, jak pokpił sprawę niemal pewnego przeniesienia do wydziału śledczego, kiedy wspomniana dziewczyna wprowadziła się do niego – co było jawnym pogwałceniem zasad panujących w wydziale – i poprosiła, aby dał sobie spokój z boksem. Plotki na temat Blancharda były dla mnie jak krótkie, boleśnie kłujące ciosy proste – i zastanawiałem się, ile jest w nich prawdy. Fragmenty mojej własnej historii były niczym ciosy w korpus, ponieważ nie było w nich ani odrobiny blagi: Dwight Bleichert wstąpił do policji, bo nie chciał iść do wojska i na front, groziło mu wydalenie z Akademii, kiedy wyszło na jaw, że jego ojciec jest członkiem Niemiecko-Amerykańskiego Bundu, i aby nie zostać wyrzuconym z policji, zaczął donosić do urzędu imigracyjnego na Japończyków, z którymi dorastał. Nie walczył z ustawionymi przeciwnikami, bo nie miał nokautującego ciosu.

Blanchard i Bleichert: bohater i kapuś.

Wspomnienie Sama Murakamiego i Hideo Ashidy, skutych i wywożonych do Manzanar, przynajmniej początkowo pomogło ułatwić sprawy między nami. A potem zaczęliśmy działać wspólnie i moje wcześniejsze odczucia dotyczące Lee – i mnie samego – zostały zatarte.

Był początek czerwca ’43. Tydzień wcześniej marynarze wdali się w bójkę z ubranymi w fantazyjne garnitury Meksykanami przy Lick Pier w Venice. Plotki głosiły, że jeden z brudasów stracił oko. Niebawem w całej okolicy zaczęły wybuchać zamieszki: personel bazy marynarki wojennej z Chavez Ravine kontra Meksykanie z Alpine i Palo Verde. Rozeszły się plotki, że uzbrojeni w sprężynowce Meksykańczycy w garniturach obwieszają się faszystowskimi insygniami i nie trzeba było długo czekać, aby w śródmieściu LA zaroiło się od marynarzy i żołnierzy piechoty morskiej, dzierżących w dłoniach długie deski i kije baseballowe. Równie liczna grupa kolorowych zbierała się przy Browarze Brew 102 w Boyle Heights zaopatrzona w podobne akcesoria. Wszyscy funkcjonariusze z patroli zostali wezwani na posterunek, gdzie wydano im blaszane hełmy z wielkiej wojny i długie, masywne pałki zwane „pacyfikatorami czarnuchów”.

O zmierzchu przewieziono nas na miejsce zajść wypożyczonymi od wojska transporterami opancerzonymi i wydano tylko jeden rozkaz: przywrócić porządek. Na posterunku odebrano nam służbowe rewolwery, dowództwo nie chciało, aby trzydziestkiósemki wpadły w ręce ubranych jak fircyki meksykańskich gangsterów z włosami na brylantynę. Kiedy wyskoczyłem z transportera przy Evergreen i Wabash, trzymając w dłoniach długą na trzy stopy pałkę, owiniętą przy rączce taśmą, aby nie ślizgała się w ręku, byłem przerażony stokroć bardziej niż kiedykolwiek, wychodząc na ring, i bynajmniej nie z powodu chaosu otaczającego mnie ze wszystkich stron.

Byłem przerażony, ponieważ złymi facetami okazali się ci dobrzy chłopcy.

Marynarze wybijali okna wzdłuż całej Evergreen; piechociarze w mundurach polowych rozwalali jedną po drugiej wszystkie latarnie, aby móc działać dalej wśród anonimowej ciemności. Niejako w przypływie rywalizacji między formacjami, żołnierze piechoty morskiej zaczęli przewracać auta stojące przed winiarnią, podczas gdy młodzi marynarze w charakterystycznych strojach okładali pałami i kijami znacznie od nich liczniejszą gromadę Latynosów zgromadzonych na chodniku opodal. Kątem oka dostrzegłem grupkę moich kolegów z komendy, dołączających do funkcjonariuszy straży przybrzeżnej i żandarmerii wojskowej. Nie wiem, jak długo tam stałem otępiały, zastanawiając się, co mam robić. W końcu powiodłem wzrokiem wzdłuż Wabash, w stronę Pierwszej Ulicy, ujrzałem stojące tam małe domki, drzewa; jak okiem sięgnąć nie było widać żadnych Meksykanów, gliniarzy ani żądnych krwi żołnierzy. Zanim się zorientowałem, pognałem co sił w nogach w tę stronę. Biegłbym tak, dopóki bym nie padł, ale wysoki śmiech od strony jednego z ganków sprawił, że znieruchomiałem jak wryty.

Podszedłem w stronę, skąd dobiegł mnie ten dźwięk. Wysoki głos zawołał: – Jesteś drugim młodym gliną, który dał nogę z tego bajzlu. Nie mam ci tego za złe. Trudno stwierdzić, komu właściwie należałoby założyć obrączki, co nie?

Wszedłem na ganek i spojrzałem na staruszka.

– W radiu podali, że taksiarze kursują stąd do bazy marynarki w Hollywood i zwożą tu marynarzy całymi tabunami. W KFI określono to zajście mianem ataku piechoty morskiej i co parę minut puszczają tam „Anchors Aweigh”. Widziałem na ulicy parę transporterów opancerzonych. Czy to się właśnie nazywa desant?

– Nie wiem, ale wracam tam.

– Nie ty jeden dałeś stąd nogę. Nie tak dawno przebiegł tędy inny, wielki facet.

Ten staruszek wyglądał trochę jak mój ojciec, ale był od niego o wiele bardziej przebiegły.

– Latynosi w całej okolicy czekają, abyśmy przywrócili tu porządek.

– Sądzisz, że to takie proste, chłopcze?

– Sprawię, że to wyda się bardzo proste.

Staruszek zarechotał w głos. Zszedłem z ganku i wróciłem do moich obowiązków, uderzając końcem pałki o nogę. Wszystkie latarnie zostały już wygaszone: prawie niemożliwością było odróżnić Meksykanów od żołnierzy. Zdawałem sobie sprawę, że to pozwoli mi uporać się z moim dylematem i szykowałem się do przyłączenia się do walki. Wtem usłyszałem za sobą wołanie: – Bleichert! – i wiedziałem już, kto był drugim uciekinierem z terenu zamieszek.

Pobiegłem w tę stronę. Zobaczyłem Lee Blancharda. Spora, choć nie tak wielka nadzieja białych z Południa stał naprzeciwko trzech żołnierzy piechoty morskiej i Latynosa w fikuśnym garniturku. Zapędził ich w róg podwórza przy zapuszczonym, starym bungalowie i trzymał ich w szachu celnymi ciosami pacyfikatora czarnuchów. Piechociarze próbowali go dosięgnąć trzymanymi w dłoniach deskami, lecz ich zamaszyste uderzenia chybiały celu, ponieważ Blanchard płynnie i szybko uchylał się do tyłu i w bok, balansując na palcach stóp. Latynos z całą kolekcją medalików na szyi wyglądał na kompletnie zdezorientowanego.

– Bleichert, kod trzy!

Wkroczyłem do akcji, dźgając pałką raz po raz, moja broń bezbłędnie trafiała w mosiężne guziki i barwne baretki. Zarobiłem parę bolesnych ciosów w ramiona i barki, po czym dziarsko ruszyłem naprzód, aby piechociarze nie mieli dość miejsca, by zamachnąć się i zadać kolejne uderzenia. Poczułem się, jakbym znalazł się w klinczu z ośmiornicą i w pobliżu nie było sędziego, nie mogłem też liczyć na dzwonek, który oznajmi zakończenie trzyminutowej rundy, toteż instynktownie upuściłem pałkę, wtuliłem głowę w ramiona i zacząłem wymierzać ciosy w korpus; każde uderzenie było celne i nieznacznie złagodzone przez warstwę gabardyny, w którą przyobleczone były ciała moich przeciwników. W pewnej chwili usłyszałem: – Bleichert, cofnij się!

Zrobiłem to i zobaczyłem Lee Blancharda, trzymającego w uniesionej wysoko ręce pacyfikator czarnuchów. Piechociarze zastygli w bezruchu; pałka opadła: raz, drugi, trzeci, trafiając bez pudła w ramiona i barki. Kiedy z trójki tamtych pozostała wijąca się z bólu na ziemi, bezkształtna, skłębiona masa ciał, Blanchard rzekł: – Spadajcie do Trypolisu, frajerzy – i odwrócił się do Latynosa: – Hola, Tomasie.

Pokręciłem głową i przeciągnąłem się. Bolały mnie ramiona i plecy; kłykcie prawej dłoni pulsowały tępym bólem. Blanchard skuł Latynosa, a mnie jedyne, co przychodziło do głowy, to: – O co tu chodzi, u licha?

Blanchard uśmiechnął się. – Wybacz, zapomniałem o dobrych manierach. Posterunkowy Bucky Bleichert, przedstawiam ci señora Tomasa Dos Santosa, poszukiwanego za zabójstwo dokonane podczas pospolitej kradzieży zuchwałej. Tomas wyrwał staruszce torebkę, na rogu Szóstej i Alvarado, a stara tak się tym zdenerwowała, że dostała zawału i kipnęła na miejscu. Tomas rzucił torebkę i wziął nogi za pas. Pozostawił jednak na torebce wyjątkowo wyraźne odciski palców, a w dodatku całe zajście widziało kilku naocznych świadków. – Blanchard szturchnął mężczyznę. – Habla ingles, Tomasie?

Dos Santos pokręcił głową, że nie; Blanchard ze smutkiem pokręcił swoją. – On jest już trupem. Smoluchy za zabójstwo drugiego stopnia dostają komorę gazową. Ten leszcz tutaj za sześć tygodni pożegna się z tym światem.

Od strony Evergreen i Wabash doszły mnie odgłosy strzałów. Wspinając się na palce, ujrzałem błękitnobiałe płomienie bijące z ciągu okien i błyski wyładowań elektrycznych z zerwanych linii telefonicznych i przewodu linii tramwajowej. Przeniosłem wzrok na żołnierzy piechoty morskiej, a jeden z nich pokazał mi palec. Powiedziałem: – Mam nadzieję, że żaden z nich nie zapamiętał numeru twojej odznaki.

– Wisi mi to, nawet gdyby tak było.

Wskazałem kępę palm, które zmieniły się w kule ognia. – Nie damy rady dziś go zapuszkować. Przybiegłeś aż tutaj, żeby ich spacyfikować? Sądziłeś, że…

Blanchard uciszył mnie krótkim ciosem prostym, zatrzymując dłoń tuż przed moim ciałem. Jego kłykcie nie dotknęły nawet mojej odznaki. – Przybyłem tu, bo wiedziałem, że i tak nijak nie zdołam pomóc w przywróceniu porządku, a gdybym za długo się tam kręcił, mógłbym nawet zginąć. Mówi ci to coś?

Zaśmiałem się. – Tak. A potem…

– Potem zauważyłem tych typów ścigających Latynosa, który podejrzanie przypominał poszukiwanego z listu gończego cztery jedenaście łamane przez czterdzieści trzy. Tu mnie osaczyli, ale zauważyłem ciebie, wracającego w stronę obszaru zamieszek, jakbyś szukał guza, więc pomyślałem, że skoro już chcesz rozróby, to przynajmniej dam ci dobry powód. Brzmi przekonująco?

– Całkiem, całkiem.

Dwaj piechociarze zdołali podnieść się z ziemi, a teraz pomagali wstać trzeciemu. Kiedy ramię w ramię ruszyli w stronę chodnika, Tomas Dos Santos z całej siły prawą nogą kopnął tego z nich, który miał największy tyłek. Tłusty szeregowy, ofiara nagłej napaści, odwrócił się do Latynosa. Postąpiłem naprzód. Zrezygnowawszy z dalszej kampanii we wschodnim Los Angeles, trzej młodzi piechociarze pokuśtykali przez ulicę pośród huku wystrzałów i gorejących palm. Blanchard przeczesał dłonią włosy Dos Santosa. – Już nie żyjesz, nieboraku. Chodź, Bleichert, znajdźmy jakieś miejsce, gdzie moglibyśmy przeczekać cały ten szajs.

Kilka przecznic dalej odnaleźliśmy dom, gdzie na ganku leżał cały plik gazet, i włamaliśmy się tam. W kuchennym kredensie stała pełna butelka Cutty Sark, a Blanchard przełożył kajdanki z przegubu Santosa na jego kostki, aby Latynos miał wolne ręce i też mógł się napić. Zanim zdążyłem zrobić kanapki z szynką i whisky z wodą sodową, Latynos wyżłopał już pół flaszki i zaczął śpiewać na całe gardło „Cielito Lindo” oraz meksykańską wersję „Chattanooga Choo Choo”. W godzinę później w butelce nie zostało już nic, a Tomasowi urwał się film. Położyłem go na kanapie, przykryłem kocem, a Blanchard powiedział: – To mój dziewiąty przestępca, jakiego dorwałem w 1943. Za niecałe sześć tygodni gość nałyka się gazu, a ja nie dalej jak za trzy lata zacznę pracować w północno-wschodnim albo głównym wydziale egzekucyjnym.

Jego pewność siebie kompletnie mnie zdumiała. – Nie ma mowy. Jesteś za młody, nie zrobiłeś nawet sierżanta, mieszkasz z kobietą na kocią łapę, straciłeś kumpli z wysokiego szczebla, kiedy przestałeś staczać walki z ustawionymi przeciwnikami, ani nie masz za sobą służby jako śledczy po cywilnemu. Poza tym…

Przerwałem, kiedy Blanchard uśmiechnął się, po czym podszedł do okna w salonie i wyjrzał na zewnątrz. – Płomienie na całej Michigan i Soto. Pięknie.

– Pięknie?

– Właściwie tak, pięknie. Sporo o mnie wiesz, Bleichert.

– Ludzie sporo o tobie mówią.

– O tobie też gadają.

– A co konkretnie?

– Że twój stary ma jakieś powiązania z faszystami. Że aby dostać się do policji, zakapowałeś federalnym swego najlepszego kumpla. I że podrasowałeś swój rekord, walcząc w wadze półciężkiej.

Te słowa zawisły w powietrzu jak trzy poważne oskarżenia. – Poważnie?

Blanchard odwrócił się do mnie. – No. I mówią, że nigdy nie uganiałeś się za kobitkami i że twoim zdaniem mógłbyś mnie pokonać.

Przyjąłem wyzwanie. – To wszystko prawda.

– Tak? Podobnie jak to, co słyszałeś na mój temat. Tyle tylko, że jestem na liście tych, co mogą uzyskać awans do stopnia sierżanta, w sierpniu przenoszą mnie do obyczajówki w Highland Park, i znam zastępcę prokuratora okręgowego; ten mały Żydek aż się ślini na samą myśl o bokserach. Obiecał mi posadę w egzekucyjnym, kiedy tylko zwolni się tam jakieś miejsce.

– Jestem pod wrażeniem.

– Tak? A chcesz być pod jeszcze większym wrażeniem?

– Wal.

– Moje pierwsze dwadzieścia nokautów to byli zwykli „kelnerzy” wybrani osobiście przez mojego menadżera. Moja dziewczyna widziała cię, jak walczyłeś w Olympic i powiedziała, że byłbyś całkiem przystojny, gdybyś zrobił coś z tymi zębami, i kto wie, może mógłbyś mnie pokonać.

Nie potrafiłem wtedy stwierdzić, czy ten facet szukał zwady, chciał się ze mną zaprzyjaźnić, sprawdzał mnie czy ze mnie podrwiwał, a może chciał po prostu wyciągnąć jak najwięcej informacji. Wskazałem na Tomasa Dos Santosa, który drzemał niespokojnym, pijackim snem. – A co z Meksykańcem?

– Jutro rano odstawimy go do aresztu.

– Ty go odstawisz.

– Też przyłożyłeś rękę do jego zatrzymania.

– Dzięki, ale tym razem sobie odpuszczę.

– W porządku, partnerze.

– Nie jestem twoim partnerem.

– Może kiedyś.

– Raczej nigdy, Blanchard. Może pójdziesz do egzekucyjnego i będziesz odzyskiwał mienie oraz wypełniał druczki dla prawników ze śródmieścia, a ja raczej odsłużę swoje, zgarnę moją emeryturę i osiądę gdzieś, na jakiejś ciepłej posadce.

– Mógłbyś pójść do federalnych. Wiem, że masz kumpli w imigracyjnym.

– Nie przeginaj.

Blanchard znowu wyjrzał przez okno. – Pięknie. Byłaby z tego śliczna pocztówka. Kochana mamo, żałuj, że nie byłaś ze mną podczas barwnych i hucznych zamieszek we wschodnim LA. Szkoda, że cię tu nie ma.

Tomas Dos Santos poruszył się przez sen, wybełkotał – Inez? Inez? Que? Inez?

Blanchard podszedł do szafy w holu, wyjął stary, wełniany płaszcz i przykrył go. Ciepłe okrycie najwyraźniej uspokoiło śpiącego, przestał mamrotać pod nosem. Blanchard rzekł: – Cherchez la femme. Co nie, Bucky?

– Że co?

– Szuka kobiety. Nawet pijany w sztok, nasz stary Tomas nie pozwala Inez odejść. Stawiam dziesięć do jednego, że kiedy trafi do komory gazowej, ona będzie tam razem z nim.

– Może sąd złagodzi karę. Może dadzą mu od piętnastu do dożywocia i wyjdzie po dwudziestu latach na wolność.

– Nie. On jest już trupem. Cherchez la femme, Bucky. Zapamiętaj to.

Przeszedłem przez dom, szukając miejsca, gdzie mógłbym się przespać, aż w końcu wybrałem dla siebie sypialnię na parterze, z niewygodnym łóżkiem, za krótkim jak na moje nogi. Położyłem się, wsłuchując w dobiegający z oddali jęk syren i huk strzałów. Potem powoli odpłynąłem w sen i śniłem o moich nielicznych, krótkotrwałych związkach z kobietami.

Do rana zamieszki ustały, niebo jednak wciąż było zasnute dymem, a na ulicach walały się potłuczone butelki oraz porzucone deski i kije baseballowe. Blanchard zadzwonił na posterunek Hollenbeck i poprosił o przysłanie radiowozu, którym mógłby zabrać swego dziewiątego w 1943 roku zatrzymanego przestępcę do aresztu przy gmachu sądu. Tomas Dos Santos szlochał, gdy policjanci zabierali go tam. Blanchard i ja uścisnęliśmy sobie nawzajem dłonie i osobno wróciliśmy do centrum – on do biura prokuratora okręgowego, aby napisać raport na temat schwytania złodzieja torebek, ja na komendę główną, gdzie czekał mnie kolejny dzień pracy.

Rada miasta Los Angeles zakazała noszenia fantazyjnych garniturów, a Blanchard i ja powróciliśmy do niezobowiązujących pogawędek o pogodzie. I wszystko, co powiedział owej nocy z niezłomną, niewzruszoną pewnością siebie, spełniło się.

Blanchard uzyskał awans do stopnia sierżanta, a na początku sierpnia został przeniesiony do obyczajówki w Highland Park, a Tomas Dos Santos w tydzień później trafił do komory gazowej. Minęły trzy lata, a ja wciąż jeździłem wozem patrolowym, pracując w komendzie głównej. Wreszcie któregoś ranka spojrzałem na tablicę przeniesień i awansów i na samym szczycie listy dostrzegłem nazwisko: Blanchard, Leland C., sierżant; przen. 15/09/46 z obyczajówki Highland Park do centralnego wydziału egzekucyjnego.

No i rzecz jasna zostaliśmy partnerami. Gdy sięgam pamięcią wstecz, wiem na pewno, że ten człowiek nie miał za grosz daru przewidywania, po prostu pracował, by zapewnić sobie jak najlepszą przyszłość, podczas gdy ja bez przekonania, niepewnie zbliżałem się do mojej własnej. Jego słowa – cherchez la femme – wypowiedziane tym charakterystycznym, matowym głosem wciąż nie dają mi spokoju. Ponieważ nasza współpraca, to, że zostaliśmy partnerami, stanowiło jedynie wstęp do sprawy Dalii. I koniec końców to właśnie ona, Dalia posiadła nas bez reszty.

I

OGIEŃ I LÓD

1

Droga do naszego partnerstwa rozpoczęła się bez mojej wiedzy i zorientowałem się, że coś jest na rzeczy, gdy doszły mnie plotki o możliwej walce Blanchard–Bleichert.

Zszedłem właśnie ze służby, po długim pobycie w pułapce na kierowców nie przestrzegających ograniczeń prędkości przy Bunker Hill. Mój bloczek mandatowy był pełen, a mózg otępiały po ośmiu godzinach wodzenia wzrokiem przy skrzyżowaniu Drugiej i Beaudry. Przeszedłem przez salę odpraw na komendzie głównej i tłum funkcjonariuszy czekających na wydanie popołudniowych okólników i listów gończych; mało brakowało, a nie usłyszałbym słów Johnny’ego Vogela: – Oni od lat nie walczyli, a Horrall zakazał wystawiania do pojedynków ustawionych przeciwników, więc nie sądzę, aby coś z tego wyszło. Mój tatko zna dobrze tego Żydka, a on powiedział, że gdyby tylko tamten tańczył, jak mu zagrają, mógłby spróbować szczęścia z samym Joe Louisem.

W tej samej chwili Tom Joslin szturchnął mnie łokciem: – Mówią o tobie, Bleichert.

Spojrzałem na Vogela, stojącego nieopodal i rozmawiającego z innym gliniarzem. – Mam słuch, Tommy.

Joslin uśmiechnął się. – Znasz Lee Blancharda?

– A czy papież zna Jezusa?

– No, ale gość pracuje w głównym egzekucyjnym.

– Powiedz mi coś, czego nie wiem.

– Może to? Partner Blancharda kończy właśnie regulaminowe dwadzieścia lat służby. Nikt nie spodziewał się, że już zechce odejść, ale tak właśnie jest. Szefem egzekucyjnego jest zastępca prokuratora okręgowego Ellis Loew. Przyjął pod swoje skrzydła Blancharda, a teraz szuka bystrzaka, który mógłby zastąpić jego partnera. Plotki głoszą, że szefunio ma słabość do bokserów i chce właśnie ciebie. Stary Vogel pracuje w śledczym. Zna dobrze Loewa i podsunął mu kandydaturę swego syna. Chce, aby to on został partnerem Blancharda. Szczerze mówiąc, uważam, że żaden z was nie ma do tego odpowiednich kwalifikacji. Ja, z drugiej strony…

Byłem cały spięty, ale mimo to udało mi się rzucić ciętą ripostę, aby dać Joslinowi do zrozumienia, że mało mnie to obchodzi. – Masz za małe zęby. Nie nadają się do gryzienia przeciwnika podczas klinczu. A w egzekucyjnym pracuje wielu takich, co bardzo lubią walkę w klinczu.

A jednak to mnie obchodziło.

Tej nocy siedząc na schodach przed moim domem, patrzyłem na garaż, gdzie wisiał ciężki worek i gruszka bokserska, gdzie znajdował się album z wycinkami z gazet na mój temat, programy z moich walk i artykuły z nimi związane. Pomyślałem, że powinienem być dobry, ale nie za dobry, że mógłbym zrzucić trochę wagi, choć w rzeczywistości powinienem przybrać z pięć kilo i walczyć w wadze ciężkiej, rozmyślałem o starciach z napęczniałymi od tortilli Meksykanami w Eagle Rock Legion Hall, gdzie mój stary uczęszczał na zebrania swego Bundu. Waga półciężka była ziemią niczyją, ale mnie wydawała się istnym rajem. Mogłem tańczyć na palcach przez całą noc przy wadze osiemdziesięciu kilogramów, zadawać celne ciosy sierpowe i haki, a mego lewego prostego mógł uniknąć jedynie buldożer.

Niestety, w wadze półciężkiej nie było żadnego buldożera, ponieważ wszyscy żądni walki pięściarze ważący osiemdziesiąt kilogramów woleli przybrać na wadze i przejść do ciężkiej, nawet za cenę utraty szybkości i sporej części siły ciosu. Waga półciężka była bezpieczna. Gwarantowała rzetelną zapłatę bez ryzyka poniesienia trwałego uszczerbku na zdrowiu. Bokser z półciężkiej był obiektem drwin Bravena Dyera z Timesa, pochlebstw ze strony ojca i jego zramolałych kolegów, ziejących nienawiścią wobec Żydów, ale był również sławną postacią – dopóki tylko nie opuszczałem Glassell Park i Lincoln Heights. Traktowałem to jak coś naturalnego, bez konieczności poddawania próbie mojej wytrzymałości psychicznej.

I wtedy pojawił się Ronnie Cordero.

Był Meksykaninem z półciężkiej, z El Monte, szybkim, mającym nokautujący cios z obu rąk i umiejącym się skutecznie bronić, trzymającym gardę wysoko, a łokcie blisko ciała, dla ochrony przed ciosami na korpus. Mimo iż miał zaledwie dziewiętnaście lat, był grubokościsty, jak na swoją wagę, a ponieważ wciąż jeszcze rósł, istniała spora szansa, że w przyszłości przejdzie do wagi ciężkiej i zacznie zarabiać ciężkie pieniądze. W Olympic błysnął ciągiem czternastu kolejnych zwycięstw przez nokaut, pokonując wszystkich czołowych pięściarzy z Los Angeles w wadze półciężkiej. Wciąż rozwijający się i starający o dobór jak najlepszych i coraz bardziej wymagających przeciwników, Cordero rzucił mi wyzwanie na łamach działu sportowego Heralda.

Wiedziałem, że pożre mnie żywcem. I wiedziałem, że przegrana ze zjadaczem taco zrujnuje moją karierę lokalnej sportowej sławy. Wiedziałem, że ucieczka przed walką wyrządzi mi sporo szkód, ale gdybym do niej stanął, toby mnie zabiło. Zacząłem szukać miejsca, dokąd mógłbym zwiać. Wojsko, marynarka wojenna i piechota morska wydawały się dobrym rozwiązaniem, ale właśnie wtedy zbombardowano Pearl Harbor i nic już nie było takie jak dawniej. Potem mój ojciec doznał udaru, stracił pracę i pobory, i trzeba go było karmić przez słomkę papkami jak dla niemowląt. Jeżeli chodzi o mnie, dostałem odroczenie z uwagi na ciężką sytuację rodzinną i wstąpiłem do policji Los Angeles.

Wiedziałem, dokąd zmierzały moje rozważania. Agenci FBI pytali mnie, czy uważam się za Niemca, czy za Amerykanina, i czy zechciałbym dać dowód mego patriotyzmu, denuncjując osoby podejrzanego pochodzenia. Następnie, aby o tym nie myśleć, skupiłem się na kocie właściciela domu, gdzie mieszkałem, polującym na sójkę na dachu garażu. Kiedy kot rzucił się na swoją ofiarę, przyznałem w duchu, że bardzo pragnąłem, aby plotki Johnny’ego Vogela sprawdziły się.

Wydział egzekucyjny był wymarzony dla każdego gliniarza. Pracowali tam funkcjonariusze po cywilnemu, nie trzeba było nosić marynarek ani krawatów, używano też nieoznakowanych aut. Czegóż chcieć więcej? Tam ścigano prawdziwych przestępców, przez duże P, a nie pijaczków, bezdomnych i ekshibicjonistów prezentujących swe wątpliwe wdzięki zdegustowanym przechodniom. Praca w egzekucyjnym to jak praca z biurem prokuratora okręgowego i wydziałem śledczym równocześnie, w połączeniu z późnymi kolacjami w towarzystwie burmistrza Bowrona, gdy ten był akurat w wylewnym nastroju i miał ochotę posłuchać wojennych historii.

Myślenie o tym wszystkim sprawiało ból. Poszedłem więc do garażu i zacząłem tłuc w gruszkę bokserską, aż całkiem ścierpły mi ręce.

Przez kolejnych kilka tygodni jeździłem wozem patrolowym wzdłuż północnej granicy rewiru. Za partnera miałem wyszczerzonego żółtodzioba nazwiskiem Sidwell, dzieciaka po trzyletniej służbie w żandarmerii wojskowej w Canal Zone. Chłonął każde moje słowo jak wierny pies i tak polubił pracę w policji, że nawet po zakończeniu służby wciąż kręcił się na posterunku, rozmawiając z klawiszami, strzelając z ręcznika do postaci z listów gończych rozwieszonych w szatni i generalnie naprzykrzając się wszystkim, dopóki ktoś kategorycznie nie kazał mu iść do domu.

Chłopak nie miał za grosz taktu, był w stanie rozmawiać ze wszystkimi o wszystkim. Byłem jednym z jego ulubionych tematów i dowiadywałem się od niego o wszystkich plotkach na mój temat, jakie krążyły wśród funkcjonariuszy komendy głównej.

Większość tych plotek traktowałem z lekceważeniem: szef Horrall zamierzał stworzyć międzywydziałową drużynę bokserską i chciał przenieść mnie do egzekucyjnego, aby doprowadzić do mojego pojedynku z Blanchardem; Ellis Loew przed wojną miał wygrać sporą sumkę, stawiając na mnie, a teraz zamierzał mi się za to zrewanżować. Horrall unieważnił zakaz ustawiania konkretnych pojedynków, a jakaś gruba ryba z samej góry chciała sprawić mi przyjemność, a przy okazji nabić sobie kabzę, stawiając na mnie. Te historie wydawały się mocno przesadzone, niemniej jednak wiedziałem, że otrzymywałem pewne fory tylko dlatego, że byłem bokserem. Podejrzewałem, że prawda przedstawiała się tak, iż miejsce w egzekucyjnym naprawdę miało przypaść w udziale Johnny’emu Vogelowi albo mnie.

Vogel miał ojca pracującego w komendzie głównej; ja pięć lat temu zakończyłem moją karierę na ziemi niczyjej w wadze półciężkiej, z trzydziestoma sześcioma zwycięstwami, bez choćby jednego remisu czy porażki. Zdając sobie sprawę, że mogłem zmierzyć się z nepotyzmem jedynie poprzez odzyskanie wagi, zacząłem trenować na worku, zmniejszyłem liczbę spożywanych posiłków i ćwiczyłem na skakance, aż powróciłem do dawnej wagi, jak wtedy, gdy walczyłem w półciężkiej. Potem mogłem już tylko czekać.

2

Od tygodnia utrzymywałem stałą wagę osiemdziesięciu kilogramów, wymęczony treningami, śniąc każdej nocy o stekach, chiliburgerach i kokosankach. Moje nadzieje na posadę w egzekucyjnym zmniejszyły się do tego stopnia, że byłem gotów je zaprzedać za porządnie wysmażony stek w przydrożnym barze, a sąsiad, który opiekował się moim ojcem za dwie dychy miesięcznie, zadzwonił do mnie, by obwieścić, że stary znów zaczął świrować, strzelając z wiatrówki do bezdomnych psów i przepuszczając pieniądze z zasiłku na kolorowe pisemka i modele do sklejania. Dotarłem do punktu, w którym musiałem coś postanowić w związku z nim, a każdy bezzębny staruch, jakiego widziałem podczas patrolu, jawił się w moich oczach jak zdeformowana, karykaturalna kopia Dolpha Bleicherta. Patrzyłem właśnie, jak jeden z takich tetryków kuśtyka przez Trzecią i Hill, po czym odebrałem wezwanie, które na zawsze odmieniło moje życie.

– 11-A-23, zgłoś się na posterunek. Powtarzam: 11-A-23, zgłoś się na posterunek.

Sidwell szturchnął mnie łokciem. – Wzywają nas, Bucky.

– Potwierdź tylko przyjęcie zgłoszenia.

– Dyspozytor kazał nam zgłosić się na posterunek.

Skręciłem w lewo, zatrzymałem radiowóz, po czym wskazałem na stojącą na rogu budkę policyjną. – Zadzwoń z budki, kluczyk masz przy kajdankach.

Sidwell usłuchał i po chwili wrócił truchtem do radiowozu. Miał ponurą minę. – Masz natychmiast zgłosić się do szefa detektywów – powiedział.

W pierwszej chwili pomyślałem o ojcu. Z ciężką stopą pokonałem sześć przecznic do ratusza, zaparkowałem radiowóz przy Sidwell, po czym wjechałem windą na trzecie piętro, gdzie mieścił się gabinet szefa Thada Greena. Sekretarka wpuściła mnie do wewnętrznego gabinetu, gdzie na skórzanych fotelach siedzieli Lee Blanchard i więcej grubych ryb z wydziału niż kiedykolwiek widziałem w jednym miejscu, i chudy jak szczapa facecik w trzyczęściowym tweedowym garniturze.

Sekretarka powiedziała: – Funkcjonariusz Bleichert – i zostawiła mnie tam. Zdawałem sobie sprawę, że na moim wychudzonym ciele mundur wisiał jak na strachu na wróble. Wreszcie to Blanchard ubrany w płócienne spodnie i brązową marynarkę podniósł się z miejsca i odegrał rolę mistrza ceremonii.

– Panowie, to Bucky Bleichert. Bucky, od lewej do prawej mamy mundurowych: inspektora Malloya, inspektora Stenslanda i szefa Greena. Ten dżentelmen w gajerku to zastępca prokuratora okręgowego, Ellis Loew.

Pokiwałem głową, a Thad Green wskazał mi wolny fotel naprzeciwko zebranych. Rozsiadłem się na nim; Stensland podał mi plik papierów. – Proszę to przeczytać. To artykuł Bravena Dyera do sobotniego wydania Timesa.

U góry strony widniała data: 14.10.46, a poniżej drukowane litery układały się w tytuł: „Ogień i Lód wśród stróżów prawa Los Angeles”. Tekst poniżej brzmiał następująco:

Przed wojną miasto Los Angeles zostało obdarzone dwoma wybornymi pięściarzami, którzy urodzili się i dorastali w odległości zaledwie pięciu mil od siebie nawzajem, których styl walki jest różny jak ogień i lód. Lee Blanchard był wojownikiem o kabłąkowatych nogach, uwielbiającym wdawać się w wymianę ciosów, do tego stopnia, że gdy szedł do ataku, z jego rękawic aż leciały skry. Bucky Bleichert wchodził do ringu tak spokojny, wyciszony i opanowany, że łatwo było uwierzyć, iż w ogóle się nie poci. Umiał tańczyć na palcach lepiej niż Bojangles Robinson, a jego krótkie proste zmieniały twarze przeciwników w befsztyk tatarski. Obaj ci bokserzy byli prawdziwymi poetami: Blanchard poetą brutalnej siły, Bleichert poetą szybkości i uniku. Wspólnie wygrali 79 walk, przegrali zaledwie cztery. Tak w ringu, jak i w swoim żywiole, Ogień i Lód są nie do pokonania.

Ogień i Lód nigdy nie walczyli przeciwko sobie. To skutek tego, że walczyli w różnych kategoriach wagowych. Jednak poczucie obowiązku połączyło ich duchowo i obaj wstąpili do policji Los Angeles, gdzie kontynuują walkę poza ringiem, tym razem jednak tocząc nieustanną wojnę z przestępcami. Blanchard rozwiązał sprawę bulwersującego napadu na bank Boulevard-Citizens w 1939 i pochwycił obrzydliwego rabusia – zabójcę, Tomasa Dos Santosa; Bleichert zasłużył się podczas zamieszek „garniturowców” w ’43. Obecnie obaj służą w komendzie głównej: Ogień, lat 32, jest sierżantem w prestiżowym wydziale egzekucyjnym, Lód, lat 29, funkcjonariuszem patrolu pracującym w najniebezpieczniejszym rewirze, w śródmieściu LA. Niedawno zapytałem ich obu, czemu zrezygnowali z tak obiecującej kariery na ringu i zostali policjantami. Ich odpowiedzi pokazują, jak niepoślednimi i szczerymi są ludźmi.

Sierżant Blanchard: kariera nie trwa wiecznie, w przeciwieństwie do satysfakcji, jaką daje służba społeczeństwu.

Funkcjonariusz Bleichert: chciałem walczyć z o wiele bardziej groźnymi przeciwnikami, czyli ściślej rzecz biorąc, przestępcami i komunistami.

Lee Blanchard i Bucky Bleichert ponieśli wiele ofiar, służąc swemu miastu, a 5 listopada, w dniu wyborów, wszyscy posiadający prawo głosu mieszkańcy Los Angeles zostaną poproszeni o to samo: o poparcie dla propozycji wypuszczenia obligacji o wartości pięciu milionów dolarów, które mogłyby wesprzeć i odpowiednio wyposażyć policję Los Angeles oraz zapewnić ośmioprocentową podwyżkę płac dla całego jej personelu. Nie zapomnijcie o przykładzie, jak dali nam Ogień i Lód. W dniu wyborów oddajcie swój głos na „tak” i poprzyjcie emisję obligacji na ten szczytny cel.

Kiedy skończyłem, oddałem kartki inspektorowi Stenslandowi. Chciał coś powiedzieć, ale Thad Green uciszył go, kładąc mu dłoń na ramieniu. – Niech pan nam powie, co o tym sądzi. Tylko szczerze.

Przełknąłem ślinę, by zachować spokojny ton głosu. – To dość subtelne.

Stensland zaczerwienił się, Green i Malloy uśmiechnęli się, a Blanchard zahuczał w głos. Ellis Loew powiedział: – Propozycja emisji obligacji raczej przepadnie, ale jest szansa na jej ponowienie przy okazji nadchodzących wyborów, na wiosnę przyszłego roku. Chodziło nam natomiast…

Green rzucił: – Ellis, proszę… – i skupił całą uwagę na mnie. – Jedną z przyczyn, dla których nie dojdzie do emisji obligacji, jest to, że ludzie nie są zadowoleni z usług, jakie im świadczymy. Podczas wojny brakowało nam funkcjonariuszy, a niektórzy z tych, których przyjęliśmy do służby, okazali się być przysłowiowymi zgniłkami i zbrukali nasze dobre imię. Poza tym od zakończenia wojny musimy użerać się z samymi żółtodziobami, a wielu dobrych funkcjonariuszy odeszło na emeryturę. Dwa posterunki wymagają generalnego remontu, a żeby przyciągnąć do pracy naprawdę dobrych ludzi, potrzebujemy wabika w postaci lepszych zarobków. Wszystko wymaga pieniędzy, a w listopadzie głosujący na pewno nam ich nie zapewnią…

Zaczynałem już rozumieć. Malloy rzucił: – To był pański pomysł, mecenasie. Niech pan mu o tym opowie.

Loew rzekł: – Stawiam dolary przeciwko orzechom, że przy okazji wyborów w ’47 uda się nam przeforsować naszą propozycję. Musimy jednak odzyskać u ludzi zaufanie. Musimy zaimponować społeczeństwu i pochwalić się, jakich ludzi mamy w naszych szeregach. Zdolni biali bokserzy to nasza karta atutowa, Bleichert. Wiesz o tym doskonale.

Spojrzałem na Blancharda. – Ty i ja, tak?

Blanchard mrugnął. – Ogień i Lód. Powiedz mu wszystko do końca, Ellis.

Loew skrzywił się, że tamten zwrócił się do niego po imieniu, po czym dodał: – Dziesięciorundowy pojedynek, mniej więcej za trzy tygodnie od dziś, w sali treningowej Akademii. Braven Dyer to mój dobry przyjaciel i rozgłosi tę sensację na łamach prasy. Bilety będą sprzedawane po dwa dolary od sztuki, połowa z nich zostanie rozprowadzona wśród funkcjonariuszy policji i ich rodzin, druga połowa trafi do cywilów. Kwota ze sprzedaży ogółu biletów zasili konto policyjnego funduszu charytatywnego. Od tej pory zaczniemy też tworzyć międzywydziałową drużynę bokserską. Złożoną z samych krzepkich, białych pięściarzy. Członkowie zespołu będą mieć w tygodniu jeden dzień wolny, aby uczyć dzieciaki z biednych rodzin sztuki samoobrony. W ten sposób zaczniemy podreperowywać naszą renomę i odzyskamy zaufanie społeczeństwa akurat do wyborów w ’47.

Patrzył teraz na mnie. Wstrzymałem oddech, czekając na ofertę posady w egzekucyjnym. Kiedy się tego nie doczekałem, łypnąłem z ukosa na Blancharda. Jego tors wciąż był wyjątkowo silny, ale brzuch wydawał się odrobinę sflaczały, a ja byłem młodszy, wyższy i zapewne dużo szybszy. Zanim zdążyłem ugryźć się w język, rzuciłem: – Wchodzę w to.

Przełożeni powitali moje słowa oklaskami; Ellis Loew uśmiechnął się, prezentując zęby, których nie powstydziłby się młody rekin. – Wyznaczyliśmy datę spotkania na 29 października, tydzień przed wyborami – powiedział. – Obaj będziecie mieć nieograniczony dostęp do sali treningowej, aby móc swobodnie ćwiczyć. Dziesięć rund to spory wymóg dla pięściarzy, którzy jak wy od tak dawna nie boksowali, ale walka na krótszym dystansie wyglądałaby niepoważnie. Zgadzacie się ze mną?

Blanchard parsknął. – Jak walki u komuchów.

Loew wyszczerzył się do niego.

– Owszem, tak – przyznałem uprzejmie, a Malloy uniósł aparat fotograficzny i powiedział: – Spójrz tutaj, synu, zaraz wyleci ptaszek.

Wstałem i uśmiechnąłem się, nie rozchylając ust; błysnął flesz. Zobaczyłem gwiazdy, poczułem klepnięcie w plecy, a kiedy oznaki koleżeńskiej poufałości skończyły się i odzyskałem ostrość widzenia, zobaczyłem stojącego przede mną Ellisa Loewa, mówiącego: – Idę o zakład, że mogę spodziewać się po tobie tylko tego, co najlepsze. I jeżeli nie przegram zakładu, liczę na to, że wkrótce się zaprzyjaźnimy.

Pomyślałem: „Subtelny z ciebie łajdak”, ale powiedziałem tylko: – Oczywiście, sir.

Loew podał mi rękę, miał bardzo miękki uścisk dłoni, po czym oddalił się. Przetarłem dłońmi oczy, by pozbyć się wirujących gwiazdek i przekonałem się, że w pokoju prócz mnie nie ma już nikogo. Zjechałem windą na parter, zastanawiając się nad najbardziej optymalnym sposobem odzyskania wagi, jaką ostatnio straciłem. Blanchard prawdopodobnie ważył dziewięćdziesiąt kilogramów i gdybym zmierzył się z nim, ważąc jak zwykle osiemdziesiąt kilogramów, bez trudu poradziłby sobie z każdą próbą ataku z mojej strony. W głębi duszy wybierałem już pomiędzy soczystym stekiem a paroma hamburgerami, gdy wyszedłem na parking i nagle ujrzałem mego przeciwnika we własnej osobie – rozmawiającego z jakąś kobietą puszczającą kółka z dymu w kierunku bezchmurnego nieba, wyglądającego jak z pocztówki.

Podszedłem do nich. Blanchard opierał się o nieoznakowany wóz, gestykulując do kobiety, która wciąż wydmuchiwała pod niebo kółka z dymu. Była do mnie zwrócona profilem, głowę lekko uniosła do góry, wygięła plecy w łuk, jedną rękę oparła na drzwiach auta. Kasztanowe włosy przycięte na pazia delikatnie dotykały jej ramion i długiej, szczupłej szyi, obcisła kurtka à la Eisenhower i wełniana spódniczka tylko podkreślały jej szczupłą figurę.

Blanchard zauważył mnie i szturchnął swoją towarzyszkę. Wydmuchnęła ustami kłąb dymu i odwróciła się. Gdy podszedłem bliżej, ujrzałem silne, atrakcyjne oblicze, złożone zdawałoby się z nie pasujących do siebie części: wysokie czoło, które sprawiało, że jej fryzura wyglądała dziwacznie, haczykowaty nos, pełne usta i duże czarnobrązowe oczy. Blanchard dokonał prezentacji: – Kay, to Bucky Bleichert. Bucky, to Kay Lake.

Kobieta zgasiła papierosa. Powiedziałem: – Cześć – zastanawiając się, czy to właśnie tę dziewczynę Blanchard poznał podczas procesu sprawców rabunku banku Boulevard-Citizens. Nie wyglądała jak przyjaciółeczka złodziei, nawet jeśli od lat mieszkała na kocią łapę z policjantem. W jej głosie wychwyciłem lekki akcent z okolic dalekich prerii. – Widziałam cię w kilku walkach. Zwycięskich.

– Wygrałem wszystkie. Lubisz boks?

Kay Lake pokręciła głową. – Lee mnie tam zaciągnął. Przed wojną chodziłam na zajęcia na Akademii Sztuk Pięknych, toteż zabierałam ze sobą szkicownik i rysowałam bokserów.

Blanchard objął ją ramieniem. – Zmusiła mnie, żebym przestał brać udział w aranżowanych walkach. Powiedziała, że nie chce, abym się zmienił w warzywo. – Przez chwilę naśladował nieudolnie ciosy pięściarza, który zarobił zbyt wiele ciosów, a Kay Lake odruchowo odsunęła się od niego. Blanchard zerknął na nią, po czym zaprezentował serię prawych i lewych haków. Ciosy były sygnalizowane, a ja w myślach skontrowałem prawym – lewym na szczękę i splot słoneczny.

Głośno rzuciłem: – Postaram się ciebie nie uszkodzić.

Kay przyjęła moje słowa z marsową miną; Blanchard uśmiechnął się. – Dobrych parę tygodni trwało, nim zdołałem ją przekonać, aby pozwoliła mi stanąć do tej walki. Obiecałem jej nowy wóz, o ile tylko nie będzie za bardzo sarkać.

– Ty lepiej nie obstawiaj zakładów, których nie byłbyś w stanie później spłacić.

Blanchard zaśmiał się, po czym stanął obok Kay i objął ją ramieniem.

– Kto to wszystko wymyślił? – zapytałem.

– Ellis Loew. Znalazł dla mnie posadę w egzekucyjnym, a potem mój partner przeszedł na emeryturę i Loew zaczął zastanawiać się nad twoją kandydaturą, abyś go zastąpił. Nakłonił Bravena Dyera, aby napisał ten kretyński tekst o Ogniu i Lodzie, później zaś poszedł z całym tym majdanem do Horralla. On nie zdecydowałby się na to, ale wszystkie znaki na niebie i ziemi świadczą, że sprawa obligacji przepadnie z kretesem, więc chcąc nie chcąc, musiał się zgodzić.

– I zamierza na mnie postawić? Jeśli wygram, przeniesie mnie do egzekucyjnego?

– Mniej więcej. Prokurator okręgowy nie popiera tej decyzji, uważa, że jako partnerzy jesteśmy skazani na porażkę, nigdy nie będziemy naprawdę zgrani. Ale nie będzie też sprawiał kłopotów, Horrall i Green zdołali go przekonać. Osobiście mam w głębi duszy nadzieję, że wygrasz. W przeciwnym razie moim partnerem zostanie Johnny Vogel. Jest gruby, puszcza bąki, cuchnie mu z gęby, a jego stary to największa ciota w całej komendzie głównej, załatwia wszystkie sprawy dla Żydka, tamten od lat się nim wyręcza. Poza tym…

Postukałem Blancharda w pierś palcem wskazującym. – A co tobie z tego przyjdzie?

– Zakłady działają w obie strony. Można sporo stracić, ale też zarobić. Moja dziewczyna lubi ładne rzeczy, a ja nie mogę jej zawieść, no nie, mała?

Kay wycedziła: – Mów o mnie dalej w trzeciej osobie, to zobaczysz.

Blanchard uniósł obie ręce w ironicznym geście poddania; w ciemnych oczach Kay malowała się wściekłość. Zaciekawiony tą kobietą spytałem: – A co pani sądzi o tym wszystkim, panno Lake?

Teraz jej oczy pojaśniały. – Z powodów czysto estetycznych mam nadzieję, że obaj dobrze się prezentujecie bez koszul. Z powodów natury moralnej mam nadzieję, że policja w Los Angeles zostanie wyśmiana za aranżowanie tego rodzaju farsy. Z przyczyn finansowych mam nadzieję, że Lee wygra.

Blanchard zaśmiał się i klepnął dłonią w maskę auta; zapomniałem o próżności i roześmiałem się, otwierając szeroko usta. Kay Lake spojrzała mi prosto w oczy i właśnie wtedy po raz pierwszy, nie wiedzieć czemu, poczułem, że Ogień i ja zostaniemy przyjaciółmi. Podałem mu rękę i powiedziałem: – Życzę szczęścia podczas walki.

Lee uścisnął moją dłoń i odparł: – Nawzajem.

Kay spojrzała na nas jak na przygłupie dzieci. Uchyliłem przed nią kapelusza i odwróciłem się, by odejść. W pewnej chwili Kay zawołała: – Dwight! – a ja zacząłem zastanawiać się, skąd znała moje imię. Kiedy się odwróciłem, rzekła: – Byłby z ciebie niezły przystojniak, gdybyś tylko zrobił coś z tymi zębami.

3

Pojedynek stał się sensacją całego wydziału, a potem Los Angeles; bilety na walkę zostały wyprzedane w ciągu dwudziestu czterech godzin, po tym jak Braven Dyer ogłosił ją na łamach Timesa. Porucznik z posterunku przy Siedemdziesiątej Siódmej, uważany za oficjalnego doradcę policji w sprawie ustalania zakładów, określił Blancharda faworytem tego pojedynku w stosunku 3 do 1, podczas gdy prawdziwi bukmacherzy określali zwycięstwo Ognia przez nokaut na 2 do 1 i decyzję sędziów na 5 do 3. Między wydziałami rozgorzała gorączka obstawiania zakładów, na wszystkich posterunkach powstały punkty bukmacherskie. Dyer i Morrie Ryskind z Mirrora podsycali gorączkę treścią kolejnych artykułów, a dyskdżokej stacji KMPC skomponował utwór, który nazwał „Tango Ognia i Lodu”. Pod sugestywną muzyką jazzową ognisty sopran śpiewał: Ogień i Lód to ból, pot i trud; Dwieście kilo w ringu, aż ziemia drży, z rękawic sypią się skry. Ogień ciało me rozpala aż do czerwoności, Lód zmrozi mnie do szpiku kości. Nie ma drugich takich jak tych dwóch, mówię wam, po prostu szkoda słów!

Znów byłem lokalną sławą.

Po powrocie ze służby patrzyłem, jak na posterunku gliniarze jeden po drugim obstawiają kolejne zakłady; nieznani mi dotąd koledzy po fachu zagadywali do mnie na każdym kroku. Gruby Johnny Vogel łypał spode łba za każdym razem, kiedy mijał mnie w szatni. Sidwell, jak zawsze znający nowe plotki, poinformował mnie, że dwóch gliniarzy z nocnego patrolu postawiło swoje auta, a dowódca posterunku, kapitan Harwell, miał przechowywać weksle do czasu zakończenia walki. Gliniarze z obyczajówki przestali nękać bukmacherów, ponieważ Mickey Cohen zarabiał dziesięć patoli dziennie z samych tylko zakładów i odpalał pięć procent agencji reklamowej, zatrudnionej przez miasto w celu przeforsowania sprawy obligacji okolicznościowych. Harry Colin, gruba ryba z Columbia Pictures, postawił krocie na moje zwycięstwo decyzją sędziów i gdybym zwyciężył, miałem rzekomo zapewniony upojny weekend z Ritą Hayworth.

To wszystko nie miało większego sensu, ale było całkiem przyjemne, i aby nie oszaleć, trenowałem ciężej niż kiedykolwiek dotąd.

Pod koniec służby każdego dnia udawałem się prosto na salę treningową i ćwiczyłem. Ignorowałem Blancharda i jego wścibską ekipę oraz innych gliniarzy kręcących się wokół mnie i po prostu tłukłem w ciężki worek, lewy prosty, prawy sierpowy, lewy hak, przez pięć minut bez przerwy i w dodatku stale balansując lekko na palcach; sparowałem z moim starym kumplem Pete’em Lukinsem i trenowałem z gruszką bokserską, aż pot zalewał mi oczy, a ręce stawały się miękkie jak z gumy. Zarzuciłem ćwiczenia ze skakanką i zacząłem biegać po wzgórzach Elysian Park z dwufuntowymi ciężarkami przy kostkach, zadając serie ciosów w kępy krzaków i konary drzew oraz ścigając się z bezdomnymi psami, od których aż się tu roiło. W domu zajadałem się wątróbką, soczystymi stekami i szpinakiem, po czym zasypiałem w ubraniu.

Wreszcie, gdy do walki zostało zaledwie dziewięć dni, spotkałem się z ojcem i postanowiłem zrobić skok na kasę.

Miało to miejsce podczas mojej comiesięcznej wizyty i kiedy opuszczałem Lincoln Heights, miałem wyrzuty sumienia, że nie zjawiłem się tu, gdy tylko doszły mnie słuchy, że ojciec znów zaczyna świrować. Przywiozłem prezenty potwierdzające to, że czułem się winny: żywność w puszkach, zwiniętą ze sklepów podczas służby, i skonfiskowane kolorowe pisemka dla mężczyzn. Gdy zajechałem pod dom, zdałem sobie sprawę, że to nie wystarczy. Mój ojciec siedział na ganku, popijając z butelki syrop na kaszel. W ręku trzymał pistolet-wiatrówkę, strzelając od niechcenia w rozstawione na trawniku, wykonane z balsy modele samolotów. Zatrzymałem wóz, po czym podszedłem do ojca. Ubranie miał zaplamione wymiocinami, spod skóry wyłaniały się ostre kości, wyglądające jakby zostały połączone pod niewłaściwymi kątami. Cuchnęło mu z ust, oczy miał pożółkłe, wzrok mętny, a skórę przezierającą spod brudnej, siwej brody przecinały popękane żyłki. Wyciągnąłem rękę, by pomóc mu wstać; odtrącił ją brutalnie, bełkocząc: – Scheisskopf! Kleine Scheisskopf!

Podźwignąłem go do pionu. Wypuścił z dłoni wiatrówkę, butelkę z syropem i powiedział: – Guten Tag, Dwight – jakby widział mnie nie dalej niż wczoraj.

Otarłem łzy z oczu. – Mów po angielsku, tato.

Ojciec zacisnął dłoń na zgięciu ramienia i potrząsnął mi przed nosem zaciśniętą pięścią. – English Scheisser! Churchill Scheisser! Amerikanish Juden Scheisser!

Zostawiłem go na ganku i zajrzałem do domu. W salonie walało się mnóstwo części modeli samolotów i otwarte puszki z fasolą, wokół których unosiły się stada much, sypialnię wyklejono fotkami gołych panienek, większość zresztą przylepiono do góry nogami. W łazience cuchnęło moczem, a w kuchni trzy koty bobrowały w na wpół pełnych, otwartych puszkach z tuńczykiem. Zasyczały na mnie, kiedy się zbliżyłem; cisnąłem w nie krzesłem i wróciłem do ojca.

Opierał się o poręcz ganku, przeczesując palcami brodę. W obawie, że mógłby się przewrócić, ująłem go za ramię. Obawiając się, że mógłbym się rozpłakać, zawołałem: – Powiedz coś, tato. Rozzłość mnie. Powiedz, w jaki sposób zdołałeś zaledwie w ciągu miesiąca zrobić z tego domu taki chlew.

Ojciec próbował uwolnić się z mego uścisku. Przytrzymałem go mocniej, ale w końcu puściłem, bo bałem się, że jego słabe kości mogłyby trzasnąć jak zapałka. Powiedział: – Du, Dwight? Du? – i zrozumiałem, że znów miał wylew i znów zapomniał angielskiego. Szukałem w myślach odpowiednich niemieckich słów i zwrotów – bez powodzenia. W dzieciństwie nienawidziłem ojca tak bardzo, że zapomniałem języka, którego mnie nauczył.

– Wo ist Greta? Wo, Mutti?

Objąłem ojca ramieniem. – Mama nie żyje. Byłeś zbyt skąpy, żeby kupić jej butelkę najtańszej wódki, więc nabyła flaszkę bimbru od czarnuchów z Flats. To był alkohol metylowy, tato. Mama oślepła. Umieściłeś ją w szpitalu, a ona się zabiła; skoczyła z dachu.

– Greta!

Schwyciłem go mocniej. – Cii. To było czternaście lat temu, tato. Dawno temu.

Ojciec próbował się wyszarpnąć; pchnąłem go na wspornik przy poręczy ganku i przyszpiliłem całym ciałem do słupa. Usta ojca wykrzywiły się, gotowe na jakieś obelżywe słowo, i nagle jego twarz stała się pusta, bez wyrazu i zrozumiałem, że ojciec nie był już nawet w stanie odnaleźć w sobie właściwych słów. Zamknąłem oczy i to ja znalazłem je dla niego: – Czy wiesz, ile mnie kosztujesz, ty draniu? Mogłem trafić do policji z czystą kartą, ale nagle okazało się, że mój ojciec jest cholernym zwolennikiem faszystów. Zmusili mnie, abym zakapował Sammiego i Ashidę, a Sammy umarł później w Manzanar. Wiem, że wstąpiłeś do Bundu tylko po to, by spotykać się z kumplami na pogawędkach i podrywać panienki, ale powinieneś był dobrze się nad tym zastanowić, bo przez ciebie mam zszarganą opinię.

Otworzyłem oczy i przekonałem się, że były suche; oczy mojego ojca pozostały puste i bez wyrazu. Puściłem go i powiedziałem: – Ale ty się nad tym nie zastanawiałeś i teraz muszę żyć z reputacją kapusia. Wiesz co? Powiem ci jedno – zawsze byłeś cholerną łajzą i oportunistą. Zabiłeś mamę i to jedyne, co naprawdę udało ci się osiągnąć. Ty do tego doprowadziłeś.

Nagle przyszło mi do głowy, jak mogę wywinąć się z całego tego ambarasu. – Odpocznij teraz, tato. Zaopiekuję się tobą.

Tego popołudnia obejrzałem trening Lee Blancharda. Oparty był on na czterominutowych rundach z żylastymi pięściarzami wagi półciężkiej wynajętymi z Main Street Gym, których bezlitośnie masakrował, jednego po drugim. Przesuwając się do przodu, lekko przykucał i zawsze wykonywał zwód górną połową ciała; jego ciosy proste były zdumiewająco dobre. Nie odkrywał się ani nie wystawiał, jak się tego spodziewałem, a haki zadawane na brzuch czułem aż z odległości dwunastu jardów. Kiedy walczył za konkretną forsę, dawał z siebie wszystko i wiedział, o co walczy.

Ja też wiedziałem. Musiałem więc zadbać o forsę.

Pojechałem do domu, odwiedziłem emerytowanego listonosza, który miał oko na mojego ojca, i zaproponowałem mu stówę za posprzątanie w domu i czuwanie nad moim starym, aż do dnia mojej walki. Przystał na to, ja zaś zadzwoniłem do starego kumpla z Akademii, który pracował w obyczajówce w Hollywood, i poprosiłem go o namiary na kilku bukmacherów. Sądząc, że zamierzam postawić na siebie, podał mi nazwiska dwóch niezależnych, jednego od Mickeya Cohena i drugiego związanego z gangiem Jacka Dragny. Zarówno niezależni, jak i człowiek od Cohena obstawiali Blancharda jako faworyta, w stosunku 2 do 1, ale facet od Dragny nie faworyzował Ognia; jego zdaniem mieliśmy równe szanse, a zgodnie z relacjami wielu reporterów prezentowałem się całkiem obiecująco, byłem szybki i silny. Mogłem za każdego postawionego na siebie dolara w przypadku zwycięstwa odebrać dwa dolce.

Rankiem zadzwoniłem na posterunek, powiedziałem, że jestem chory, a szef dziennej zmiany kupił tę historyjkę, ponieważ byłem lokalną znakomitością, zaś kapitan Harwell nie życzył sobie, by ktokolwiek zakłócał mi tok treningów. Gdy już się z tym uporałem i zapewniłem sobie wolny dzień, zlikwidowałem konto oszczędnościowe, spieniężyłem bony skarbowe i wziąłem pożyczkę bankową na dwa tysiące dolarów, wykorzystując w charakterze gwarancji mojego prawie nowego chevroleta, rocznik ’46. Z banku pojechałem do Lincoln Heights i odbyłem krótką rozmowę z Pete’em Lukinsem. Zgodził się zrobić to, o co go poprosiłem, i w dwie godziny później zadzwonił do mnie, by zdać relację z tego, co załatwił.

Bukmacher od Dragny, do którego go wysłałem, przyjął od niego pieniądze, postawione na wygraną Blancharda przez nokaut w jednej z końcowych rund, w stosunku dwa do jednego. Gdybym padł na deski pomiędzy ósmą a dziesiątą rundą, zarobiłbym w sumie 8640 dolarów, to wystarczyłoby na uiszczenie opłaty za pobyt mego ojca w domu spokojnej starości za okres dwóch, a może nawet trzech lat. Wymieniłem pracę w egzekucyjnym na spłatę starych długów, a perspektywa pocałowania desek dopiero w jednej z końcowych rund miała zabić we mnie wyrzuty sumienia. Dzięki temu nie powinienem czuć się jak tchórz. Nie szedłem na ten układ sam, ktoś musiał mi pomóc, a tym kimś był Lee Blanchard.

Na siedem dni przed walką dzięki diecie, jaką sobie narzuciłem, przybrałem na wadze do osiemdziesięciu siedmiu kilogramów, biegałem na coraz dłuższych dystansach i wydłużałem cykle treningu na worku i gruszce bokserskiej do sześciu minut. Duane Fisk, oficer, którego wyznaczono na mego trenera i pomocnika, ostrzegał, żebym się nie przetrenował, ale ja zrozumiałem jego słowa i przykręciłem śrubę aż do dwóch dni przed wyznaczonym terminem walki. Później zwolniłem tempo, przeszedłem na lekki trening rozluźniający i skupiłem się na technice mego przeciwnika.

Zająwszy miejsce w głębi sali gimnastycznej, patrzyłem, jak Blanchard sparuje na ringu środkowym. Wypatrywałem luk w jego podstawowym ataku i badałem reakcje na różne sztuczki kolejnych sparingpartnerów. Zauważyłem, że podczas klinczu trzymał łokcie blisko ciała, aby chronić korpus, ale za to odsłaniał się na krótkie, mierzone ciosy podbródkowe, które sprawiały, że natychmiast podnosił gardę i równocześnie odkrywał się na haki pod żebra. Zauważyłem, że jego najlepszy cios, prawy sierpowy, zawsze był sygnalizowany, Blanchard robił dwa półkroki w lewo i zmyłkę głową. Zwróciłem uwagę, że przy linach był naprawdę zabójczy i potrafił przytrzymać przy nich słabszych przeciwników, unieruchamiając ich łokciami i zadając krótkie, celne ciosy w korpus. Gdy podszedłem bliżej, zauważyłem liczne blizny na jego łukach brwiowych. Wolałem ich nie uszkodzić, aby nie doszło do przerwania pojedynku z uwagi na niemożność kontynuowania walki przez Blancharda. Obiecałem sobie, że nie będę celował w te miejsca, dostrzegłem jednak długą bliznę ciągnącą się pionowo, po lewej stronie jego klatki piersiowej i uznałem, że ciosy w to miejsce musiały być szczególnie bolesne.

– Przynajmniej dobrze się prezentuje bez koszuli.

Odwróciłem się w stronę, skąd dobiegły mnie te słowa. Kay Lake patrzyła na mnie; kątem oka zobaczyłem Blancharda, który usiadł na stołku i przyglądał się nam. – Gdzie twój szkicownik? – spytałem.

Kay pomachała do Blancharda; ten posłał jej całusa obiema dłońmi w bokserskich rękawicach. Zabrzmiał gong i Blanchard oraz jego sparingpartner znów wdali się w zaciętą wymianę ciosów.

– Rzuciłam to – odparła Kay. – Nie byłam w tym zbyt dobra, więc zmieniłam kierunek studiów.

– Na jaki?

– Najpierw na medycynę, potem psychologię, literaturę angielską, a w końcu historię.

– Lubię kobiety, które wiedzą, czego chcą.

Kay uśmiechnęła się. – Ja też, ale nie znam żadnej takiej. A czego ty chcesz?

Zlustrowałem wzrokiem wnętrze sali treningowej. Na składanych krzesełkach wokół środkowego ringu siedziało trzydziestu albo czterdziestu widzów, w większości policjantów po służbie albo reporterów; większość z nich paliła. Nad ringiem unosił się gęsty kłąb tytoniowego dymu, a blask reflektorów podsufitowych nadał oparowi żółty, siarczany odcień. Wzrok wszystkich skierowany był na Blancharda i jego sparingpartnera, wszystkie okrzyki i brawa skierowane były pod jego adresem, ale dopóki nie będę naprawdę gotów uporać się ze starymi sprawami i spłacić starych długów, to wszystko nie miało większego znaczenia. – Jestem częścią tego wszystkiego. To jest to, czego chcę.

Kay pokręciła głową. – Rzuciłeś boks pięć lat temu. To już nie jest twoje życie.

Agresywność tej kobiety zaczęła mnie drażnić. Odparowałem: – Twój chłopak też ani trochę mnie nie prześciga, a zanim cię poznał, to ty byłaś dziewczyną gangstera. O ile wiem…

Kay Lake wybuchnęła śmiechem i skutecznie mnie uciszyła. – Czytałeś wycinki prasowe na mój temat?

– Nie. A ty czytałaś o mnie?

– Tak.

Nie miałem odpowiedniej riposty na jej szczerą odpowiedź. – To wiesz, dlaczego Lee zerwał z boksem? Czemu wstąpił do policji?

– Chwytanie przestępców daje mu poczucie ładu i porządku. A ty masz dziewczynę?

– Szykuję się na randkę z Ritą Hayworth. Ty często flirtujesz z gliniarzami czy robisz dla mnie wyjątek?

Tłum widzów wydał gromki okrzyk radości. Spojrzałem w stronę ringu i stwierdziłem, że sparingpartner Lee Blancharda padł na deski. Johnny Vogel wspiął się na ring i wyjął powalonemu ochraniacz na szczękę. Leżący na deskach bokser wypluł krew z ust. Kiedy odwróciłem się do Kay, zauważyłem, że bardzo pobladła i otuliła się szczelniej skórzaną kurtką. Powiedziałem: – Jutro wieczorem będzie znacznie gorzej. Powinnaś zostać w domu.

Kay wzdrygnęła się. – Nie. To wielka chwila dla Lee.

– Kazał ci przyjść?

– Nie. Nigdy by tego nie zrobił.

– Wrażliwiec, co nie?

Kay sięgnęła do kieszeni po papierosy i zapałki, po czym zapaliła jednego. – Tak. Jak ty, ale nie tak drażliwy.

Poczułem, że się czerwienię. – Zawsze stoicie za sobą murem? Na dobre i na złe, i w ogóle?

– Staramy się.

– Wobec tego czemu się nie pobierzecie? Życie w konkubinacie, na kocią łapę to wbrew regulaminowi, a jeśli przełożeni zechcą, mogą za to nabruździć Lee w papierach i zablokować mu dalszą karierę.

Kay zaczęła wydmuchiwać kółka dymu w stronę podłogi, po czym uniosła wzrok i spojrzała na mnie. – Nie możemy tego zrobić.

– A to czemu? Mieszkacie ze sobą od lat. To dla ciebie zerwał z boksem. Pozwala ci flirtować z innymi facetami. Jak dla mnie to wymarzony układ.

Znów dały się słyszeć głośne okrzyki widzów. Zerkając w bok, spostrzegłem, jak Blanchard niemiłosiernie obija kolejnego sparingpartnera. Zacząłem odruchowo kontrować jego uderzenia, chłoszcząc pięściami gęste od dymu powietrze. Po kilku sekundach zorientowałem się, co właściwie robię i przestałem. Kay pstryknęła niedopałek papierosa w stronę ringu i powiedziała: – Muszę już iść. Powodzenia, Dwight.

Tylko ojciec się tak do mnie zwracał. – Nie odpowiedziałaś na moje pytanie.

Kay rzekła: – Ja i Lee nie sypiamy ze sobą. – Po czym oddaliła się, nim zdołałem cokolwiek powiedzieć. Kompletnie otępiały, w milczeniu odprowadziłem ją wzrokiem.

Zostałem w sali treningowej jeszcze przez prawie godzinę. Przed zmierzchem zaczęli schodzić się fotoreporterzy i dziennikarze, kierując się prosto w stronę środkowego ringu, Blancharda i jego niszczących nokautów, które serwował kolejnym sparingpartnerom o szczękach ze szkła. Wciąż miałem w pamięci ostatnie słowa Kay, jej promienną twarz i uśmiech, gdy uchylałem przed nią kapelusza. Kiedy usłyszałem, jak któryś z reporterów ryknął: – Hej, tam jest Bleichert! – dałem nogę i wybiegłem na parking, gdzie czekał mój dwukrotnie zastawiony chevrolet. Gdy ruszałem z miejsca, uświadomiłem sobie, że nie mam dokąd się udać i jedyne, czego pragnąłem, to zaspokoić moją ciekawość, jeżeli chodzi o kobietę, która była szczera do bólu i kryła w sobie olbrzymie pokłady smutku. Dlatego też wybrałem się do centrum, aby poszperać w wycinkach prasowych. Pracownik z archiwum Heralda, na którym moja odznaka zrobiła spore wrażenie, poprowadził mnie do stołu. Powiedziałem mu, że interesuje mnie sprawa napadu na bank Boulevard-Citizens i proces schwytanego rabusia, dodając, że wydarzenie to miało miejsce na początku roku ’39, a proces kilka miesięcy później, najprawdopodobniej jesienią. Zostawił mnie tam i wrócił po dziesięciu minutach z dwoma dużymi, oprawnymi w skórę albumami. Stronice z gazet były przyklejone do czarnych arkuszy kartonu, ułożone w porządku chronologicznym i musiałem przejrzeć wycinki z dni od 1 do 12 lutego, zanim znalazłem to, o co mi chodziło.

Jedenastego lutego 1939 czteroosobowy gang uprowadził na jednej z cichych, bocznych uliczek Hollywood opancerzoną furgonetkę. Wykorzystując w charakterze przynęty przewrócony motocykl, napastnicy obezwładnili strażnika, który wysiadł z furgonetki, by zbadać, co się stało. Przyłożywszy mu nóż do gardła, zmusili dwóch innych konwojentów, znajdujących się w opancerzonym wozie, aby wpuścili ich do środka. Znalazłszy się wewnątrz, uśpili trzech strażników chloroformem, związali ich, po czym zamienili sześć worków z pieniędzmi na worki zawierające żetony i pocięte książki telefoniczne.

Jeden z rabusiów udał się następnie opancerzoną ciężarówką do centrum Hollywood, podczas gdy trzej pozostali przebrali się w mundury identyczne jak te, które nosili konwojenci. Mundurowi weszli do banku Boulevard-Citizens przy Yucca i Ivar, dźwigając worki wypchane kawałkami papieru i żetonami, a dyrektor otworzył dla nich skarbiec. Jeden z rabusiów dał kierownikowi po głowie, a dwaj inni zgarnęli worki z pieniędzmi i skierowali się w stronę wyjścia.

Do tego czasu kierowca furgonetki wszedł do banku i sterroryzował kasjerów. Zagonił ich do skarbca, gdzie zostali pobici do nieprzytomności i zamknięci w środku. Wszyscy czterej rabusie wyszli już na ulicę, kiedy pod bank podjechał radiowóz z wydziału Hollywood, powiadomiony przez wewnętrzną linię alarmową z banku na komendę. Funkcjonariusze próbowali zatrzymać rabusiów; tamci zaczęli strzelać. Policjanci odpowiedzieli ogniem. Dwóch rabusiów zginęło na miejscu, dwóch uciekło z czterema workami pełnymi nieoznakowanych banknotów pięćdziesięcio- i studolarowych.

Gdy nie natrafiłem na żadną wzmiankę o Blanchardzie czy Kay Lake, przejrzałem dwie pierwsze strony gazet z kolejnego tygodnia w poszukiwaniu informacji na temat śledztwa w sprawie napadu.

Zabitych rabusiów zidentyfikowano jako Chicka Geyersa i Maxa Ottensa, dwóch szemranych osiłków z San Francisco bez znanych wspólników w Los Angeles. Naoczni świadkowie z banku nie zdołali zidentyfikować tych dwóch, którzy zbiegli, na podstawie zdjęć z kartoteki policyjnej, ani nawet podać ich opisu pamięciowego – obaj nosili czapki konwojentów, naciągnięte głęboko na głowę, a do tego okulary lustrzanki. Na miejscu porwania furgonetki nie było żadnych świadków, a konwojenci zostali odurzeni chloroformem tak szybko, że nie zdążyli przyjrzeć się napastnikom. Kradzież została zepchnięta ze strony drugiej i trzeciej na dalsze, do rubryk, gdzie opisywano słynne skandale. Bevo Means pisał o tej sprawie przez trzy dni z rzędu, sugerując, że zbiegłych rabusiów ścigał gang Bugsy’ego Siegela, ponieważ w furgonetce znajdowały się pieniądze odebrane z należącego doń salonu galanterii męskiej, domniemanej pralni brudnych pieniędzy.

Siegel poprzysiągł, że odnajdzie sprawców, mimo iż dwaj rabusie zbiegli z pieniędzmi, które nie należały do niego, lecz do banku.

Treść artykułów Meansa miała coraz mniej wspólnego z interesującą mnie sprawą, a ja wertowałem kolejne strony, aż pod datą 28 lutego natknąłem się na krzykliwy nagłówek: „Cynk od eksboksera pomaga rozwikłać zagadkę krwawego napadu na bank!”. W artykule znalazły się liczne pochwały pod adresem Ognia, ale faktów było jak na lekarstwo. Funkcjonariusz Leland C. Blanchard, lat 25, policjant z komendy głównej Los Angeles i były pięściarz „zasięgnął informacji” wśród swoich znajomych z bokserskiego światka i nie tylko, i dostał cynk, że za napadem na bank Boulevard-Citizens stał niejaki Robert „Bobby” De Witt. Blanchard przekazał tę informację śledczym z komendy głównej, którzy przeprowadzili nalot na dom De Witta w Venice Beach. Znaleziono tam spory zapas marihuany, mundury konwojentów oraz worki z banku Boulevard-Citizens. De Witt upierał się, że jest niewinny, ale został aresztowany i oskarżony o podwójny napad z bronią w ręku, postawiono mu też pięć zarzutów o napaść i naruszenie nietykalności cielesnej, jeden o kradzież pojazdu mechanicznego i jeden o przechowywanie niedozwolonych substancji odurzających. Odmówiono mu wypuszczenia za kaucją – a ja wciąż nie napotkałem żadnej wzmianki o Kay Lake.

Znużony złodziejami i policjantami, wertowałem kolejne strony. De Witt, pochodzący z San Bernardino, mający na koncie trzy wyroki za czerpanie zysku z nierządu, uparcie zarzekał się, że został wrobiony przez gang Siegela albo policję: oskarżał gangsterów, bo zdarzało mu się działać jako alfons na terytorium Siegela, gliny zaś dlatego że potrzebowały kozła ofiarnego w sprawie napadu na bank Boulevard-Citizens. Nie miał alibi na dzień, kiedy dokonano kradzieży, i powiedział, że nie zna Chicka Geyersa, Maxa Ottensa ani wciąż przebywającego na wolności czwartego sprawcy. Stanął przed sądem, a ława przysięgłych nie dała wiary jego słowom. Został uznany winnym wszystkich postawionych mu zarzutów i zarobił dożywocie z minimum dychą w San Quentin. Kay pojawiła się w końcu 21 czerwca w artykule „Dziewczyna gangstera zakochana w policjancie! Czyżby powrót na dobrą drogę? A może to początek nowej drogi życia?”. Artykuł ozdobiony był zdjęciami Kay i Lee Blancharda, a także fotografią Bobby’ego De Witta, osobnika o zaciętej, kanciastej twarzy z włosami upomadowanymi na brylantynę. Na początku artykułu zrelacjonowano pokrótce napad na bank Boulevard-Citizens, udział Blancharda w rozwikłaniu całej tej zagadki, dalszy jego ciąg zaś brzmiał następująco:

…w czasie gdy dokonano napadu, De Witt udzielał schronienia młodej dziewczynie. Katherine Lake, lat 19, w 1936 roku przybyła na zachód z Sioux Falls, w Południowej Dakocie, nie szukała jednak szczęścia w Hollywood, lecz pragnęła się kształcić. Jej wykształcenie ograniczyło się jednak do bliższego zapoznania się z przestępczym półświatkiem.

– Zamieszkałam z Bobbym, bo nie miałam dokąd pójść – powiedziała Kay Lake reporterowi Herald Express, Aggiemu Underwoodowi. – W kraju wciąż szalał Wielki Kryzys, nie było szans na zdobycie jakiejkolwiek pracy. Często spacerowałam w pobliżu tego okropnego pensjonatu, gdzie miałam swoje łóżko, i właśnie podczas jednej takiej przechadzki poznałam Bobby’ego. Wydzielił dla mnie osobny pokój w swoim domu i powiedział, że zapisze mnie na uniwersytet, jeśli tylko będę u niego sprzątać. Nie zrobił tego, ale dostałam od niego więcej, niż mogłam się spodziewać…

Kay sądziła, że Bobby De Witt jest muzykiem, ale tak naprawdę handlował on narkotykami i zajmował się stręczycielstwem. – Z początku był dla mnie miły – wyznała Kay. – A potem zaczął zmuszać mnie do picia laudanum i siedzenia całymi dniami w domu, abym odbierała telefony. Potem było już tylko gorzej.

Kay Lake nie wyjaśniła, na czym polegało to „gorzej”, i nie zdziwiło jej, kiedy policja aresztowała De Witta za udział w krwawym napadzie z 11 lutego. Znalazła dla siebie pokój w pensjonacie dla dziewcząt w Culver City, a kiedy wezwano ją do sądu, aby złożyła zeznanie w sprawie De Witta, zrobiła to, mimo iż bardzo bała się swego byłego „dobroczyńcy”. – To był mój obowiązek – powiedziała. – I oczywiście na procesie poznałam Lee.

Lee Blanchard i Kay Lake zakochali się w sobie wzajemnie. – Kiedy tylko ją zobaczyłem, zrozumiałem, że to dziewczyna stworzona właśnie dla mnie – wyznał funkcjonariusz Blanchard reporterowi Bevo Meansowi. – Ma w sobie coś, co mnie pociąga, tę niezwykłą, ujmującą urodę. Życie jej nie pieściło, ale uczynię wszystko, aby jej los się odmienił.

W życiu Lee Blancharda także nie brakowało tragedii. Kiedy miał 14 lat, zaginęła bez śladu jego 9-letnia siostrzyczka. Jej los do dziś pozostaje nieznany. – Myślę, że to dlatego zerwałem z boksem i zostałem policjantem – powiedział. – Chwytanie przestępców daje mi poczucie ładu i porządku.

I tak oto z tragedii zrodziła się historia miłosna. Ale jak się ona zakończy? Kay Lake odpowiada: – Teraz jestem szczęśliwa. A zważywszy na to, że opiekę roztoczył nad Kay sam wielki Lee Blanchard, wydaje się, że tak już pozostanie.

Zamknąłem album. Oprócz wzmianki o młodszej siostrze nie odnalazłem nic, co mogłoby mnie zdziwić. Ale równocześnie pomyślałem o kolejnych błędnych posunięciach: Blanchardzie porzucającym obiecującą karierę pięściarską, dziewczynce, która najprawdopodobniej została zamordowana i porzucona gdzieś jak worek śmieci i Kay Lake zadającej się tak z przestępcami, jak i stróżami prawa. Nawet mając dziewiętnaście lat, wydawała się o wiele za sprytna, by mogła wypowiedzieć słowa, które Bevo Means włożył jej w usta. A widząc, w jak naiwny sposób próbował ją ukazać, poczułem narastającą wściekłość. Oddałem album pracownikowi archiwum i wyszedłem z gmachu Hearsta, zastanawiając się, czego właściwie szukałem, ale przede wszystkim mając świadomość, że treść przejrzanych przeze mnie wycinków z gazet przemawiała na korzyść Kay.

Jeździłem bez celu po mieście, dla zabicia czasu, chcąc zmęczyć się do tego stopnia, abym mógł pospać aż do późnego popołudnia, i wtedy to sobie uświadomiłem: kiedy już zapewnię ojcu godziwy byt i na dobre stracę szansę przeniesienia do egzekucyjnego, moją jedyną naprawdę interesującą perspektywę na przyszłość stanowili właśnie Kay Lake i Lee Blanchard; musiałem zatem poznać ich od podszewki, a nie tylko na podstawie relacji z drugiej ręki, półprawd, plotek czy insynuacji.

Zatrzymałem się przy barze na Los Feliz i pochłonąłem wielki, soczysty stek ze szpinakiem i brązową fasolą, po czym pojechałem na Hollywood Boulevard i Strip. Żaden z tytułów filmów granych w tutejszych kinach nie zaciekawił mnie, a kluby przy Sunset wydawały się zbyt snobistyczne dla takiego nieudacznika jak ja. Przy Doheny kończył się długi ciąg neonów, udałem się więc na wzgórza. Na Mulholland roiło się od zaczajonych na amatorów szybkiej jazdy gliniarzy z drogówki, toteż w drodze na plażę zachowywałem dozwoloną prędkość. W końcu zmęczyła mnie jazda zgodnie z przepisami i zjechałem na pobocze. Niebo nade mną było rozjaśnione przez reflektory kin z Westwood Village; patrzyłem, jak smugi światła przesuwają się, omiatając zwarte kłęby nisko wiszących chmur. Podążanie wzrokiem za światłem wywarło na mnie prawie hipnotyczny wpływ i wprawiło w stan lekkiego otępienia. Auta mknące po Mulholland nie były w stanie odwrócić mojej uwagi, a kiedy światła wreszcie zgasły, spojrzałem na zegarek i stwierdziłem, że jest już po północy.

Przeciągnąwszy się, przeniosłem wzrok na nieliczne już domy, w których jeszcze paliło się światło, i pomyślałem o Kay Lake. Czytając między wierszami artykułów z gazety, ujrzałem ją obsługującą Bobby’ego De Witta i jego kumpli, może nawet sprzedającą się dla niego, jak uzależniona od laudanum hausfrau stręczyciela. Była to prawdziwa, choć bolesna wizja, jakby między nami coś zaczęło iskrzyć. Ostatnie słowa Kay nabrały dla mnie innego, prawdziwego znaczenia, choć zastanawiałem się, jak to możliwe, aby Blanchard mógł mieszkać z nią pod jednym dachem, nie posiadłszy jej zupełnie.

Światła w domach gasły jedno po drugim i w końcu zostałem sam. Od wzgórz powiał chłodny wiatr; zadrżałem i uzyskałem odpowiedź, której tak pragnąłem.

Masz za sobą zwycięską walkę. Ociekasz potem, czujesz w ustach smak krwi, wydaje ci się, że możesz dosięgnąć gwiazd, ale wciąż jeszcze ci się chce. Ci, co na tobie zarobili, podsunęli ci dziewczynę. Profesjonalistkę, półprofesjonalistkę, amatorkę, która także poznała smak własnej krwi. Robisz to w szatni, na tylnym siedzeniu, gdzie drętwieją ci nogi, a niekiedy nawet wybijasz stopami boczne szyby. Kiedy już potem wychodzisz na ulicę, gromadzą się wokół ciebie tłumy ludzi, którzy pragną cię dotknąć, i znów odnosisz wrażenie, że możesz dosięgnąć gwiazd. To staje się częścią innej gry, jedenastą rundą dziesięciorundowego pojedynku. A kiedy powracasz do zwyczajnego życia, jest to uważane za słabość, stratę. Tak długo, jak znajdował się poza grą, Blanchard musiał o tym wiedzieć, musiał chcieć, by jego miłość do Kay nie została przez to naruszona.

Wsiadłem do samochodu i wróciłem do domu, zastanawiając się, czy kiedykolwiek powiem Kay, że nie miałem kobiety, ponieważ seks miał dla mnie smak krwi, żywicy i przemywanych szwów.

4

Wyszliśmy z szatni równocześnie, na sygnał dzwonka. Otwarcie drzwi było dla mnie jak zastrzyk adrenaliny. Dwie godziny wcześniej przeżułem wielki stek, wysysając soki i wypluwając mięso; czułem, że mój pot jest przesiąknięty wonią zwierzęcej krwi. Tańcząc na palcach, dotarłem do mojego narożnika, przedzierając się przez największy tłum kibiców, jaki kiedykolwiek widziałem.

Sala treningowa pękała w szwach, widzowie siedzieli ściśnięci na wąskich, drewnianych krzesełkach i trybunach. Wydawało się, że wszyscy krzyczą, a ci, co siedzieli najbliżej ringu, szarpali mnie za szlafrok i zachęcali, abym załatwił mego przeciwnika. Ringi boczne zdemontowano, a ten środkowy skąpany był w strugach gorącego, żółtego światła. Chwytając za środkową linę, wspiąłem się na ring. Sędzia, stary wyga z nocnego patrolu, służący na komendzie głównej, rozmawiał z Jimmym Lennonem, który na ten wieczór został wypożyczony z Olympic, gdzie zapowiadał walki; przy ringu zauważyłem Stana Kentona, a obok niego Misty June Christy, Mickeya Cohena, burmistrza Bowrona, Raya Millanda i całą gromadę policyjnych grubych ryb, po cywilnemu. Kenton pomachał do mnie; zawołałem do niego: – Ruszam w rytmie! – Zaśmiał się, a ja wyszczerzyłem się do tłumu, który na widok moich wielkich zębów zareagował gromkim aplauzem. Ryk tłumu osiągnął crescendo; odwróciłem się i zobaczyłem, że na ring wszedł Blanchard.

Ogień ukłonił się w moją stronę; zasalutowałem mu serią szybkich, krótkich ciosów, Duane Fisk podprowadził mnie do stołka; zdjąłem szlafrok i oparłem się o narożnik, przerzucając ramiona przez górną linę. Blanchard przyjął podobną pozycję; nasze spojrzenia spotkały się. Jimmy Lennon gestem dłoni odesłał sędziego do neutralnego narożnika, a spod sklepienia, gdzie umieszczono reflektory, opuścił się mikrofon na długim przewodzie.

Lennon wziął mikrofon do ręki i zawołał, przekrzykując ryk tłumu: – Panie i panowie, funkcjonariusze policji i sponsorzy wspierający stróżów prawa z LA, nadszedł czas na tango Ognia i Lodu!

Tłum oszalał, ludzie zaczęli tupać i pohukiwać. Lennon zaczekał, aż wrzawa ucichnie, po czym zaintonował: – Dziś wieczorem czeka nas walka w wadze ciężkiej, do dziesięciu rund. W białym narożniku, w białych spodenkach policjant z Los Angeles mający na koncie czterdzieści trzy zwycięstwa, cztery porażki i dwa remisy. Panie i panowie, oto ważący dziewięćdziesiąt dwa kilogramy Wielki Lee Blanchard!

Blanchard zdjął szlafrok, ucałował rękawice i ukłonił się w czterech kierunkach. Lennon odczekał, aż widzowie wyrażą swój podziw, i po chwili jeszcze donośniejszym głosem oznajmił: – A w narożniku czarnym ważący osiemdziesiąt sześć i pół kilograma, policjant z Los Angeles, niepokonany i mający dotąd na koncie trzydzieści sześć kolejnych zwycięstw na zawodowych ringach, Zwinny Bucky Bleichert!

Chłonąłem ostatnie chwile mojej sławy, zapamiętując twarze przy ringu i robiąc dobrą minę do złej gry. Nie zamierzałem dać mu po sobie poznać, że się wyłożę. Hałas w sali przycichł; wyszedłem na środek ringu. Blanchard również; sędzia powiedział coś, czego nie usłyszałem; Ogień i ja stuknęliśmy się rękawicami. Byłem piekielnie przerażony, gdy wróciłem do swego narożnika; Fisk włożył mi do ust ochraniacz na zęby. Zaraz potem zabrzmiał gong i zaczęła się walka. Blanchard zaatakował. Spotkałem się z nim pośrodku ringu, uderzając podwójnymi prostymi, na co Lee zareagował, kuląc się w sobie i lekko przechylając głowę z boku na bok. Ciosy chybiały celu, ale ja wciąż poruszałem się w lewo, nie próbując kontrować, w nadziei, że da się nabrać i nadzieje się na mój prawy prosty.

Jego pierwszy cios okazał się zamaszystym lewym hakiem na korpus. Zauważyłem ten ruch i skróciłem dystans, kontrując krótkim lewym krzyżowym na głowę. Hak Blancharda musnął moje plecy, to był jeden z najsilniejszych ciosów, jakie kiedykolwiek przyjąłem. Opuścił nisko prawą rękę, a ja wszedłem z krótkim, groźnym podbródkowym. Cios czysto dosięgnął celu, a kiedy Blanchard uniósł gardę, zaatakowałem kombinacją ciosów w klatkę piersiową. Wycofałem się, zanim zdążył mnie sklinczować albo samemu zaatakować na korpus – w sumie zarobiłem tylko jedno uderzenie w szyję. Ten cios z lewej wstrząsnął mną; wspiąłem się na palce i zacząłem krążyć wokół mego przeciwnika.

Blanchard szedł za mną, krok w krok. Trzymałem się na dystans, zasypując jego poruszającą się bez przerwy głowę gradem ciosów prostych, z których co drugi był celny, i upomniałem się, że powinienem bić nisko, aby nie pootwierały się zabliźnione rany na jego brwiach. Blanchard tymczasem wyprostował się i zaatakował hakami na korpus. Mniej więcej po minucie udało mi się zsynchronizować moje krótkie ciosy proste z jego zmyłkami, i kiedy tylko poruszył głową, skracałem dystans, dźgając krótkimi, prawymi hakami w żebra.

Tańczyłem, krążyłem i atakowałem całymi seriami. Blanchard tylko sunął za mną jak cień, wyczekując na okazję do zadania jednego, nokautującego ciosu. Runda się kończyła, a ja zdałem sobie sprawę, że w tym świetle i dymie nie widzę lin. Instynktownie obejrzałem się przez ramię. Gdy się odwróciłem, dostałem potężny cios w bok głowy.

Zatoczyłem się do białego narożnika; Blanchard rzucił się na mnie. Dudniło mi w głowie, a w uszach huczało, jakby szalały w nich japońskie bombowce nurkujące. Uniosłem obie ręce, by osłonić twarz; Blanchard rąbnął w moją gardę hakami – lewy – prawy – zmuszając mnie, abym opuścił ręce. Zaczęło mi się przejaśniać w głowie i skoczyłem, a potem zamknąłem mego przeciwnika w iście niedźwiedzim uścisku, po czym wolnym, kołyszącym krokiem, przez cały czas się mocując, wyszliśmy znów na środek ringu. Wreszcie zainterweniował sędzia, komendą „Break!”, ale ja wciąż klinczowałem i musiał rozdzielić nas siłą.

Zacząłem się cofać, uczucie otępienia i dzwonienie w uszach ustało. Blanchard zbliżał się do mnie wolnym krokiem, z szeroko otwartą gardą. Zrobiłem zmyłkę lewą, a Wielki Lee dosłownie nadział się na mój prawy kontrujący. Blanchard usiadł na tyłku, na deskach ringu.

Nie wiem, kto był bardziej wstrząśnięty. Blanchard siedział z tępym wyrazem twarzy, podczas gdy sędzia rozpoczął liczenie. Przeszedłem do neutralnego narożnika. Blanchard podniósł się na nogi przy siedmiu i tym razem to ja zaatakowałem. Ogień stał niewzruszenie na miejscu, na szeroko rozstawionych nogach, gotów mnie zabić lub umrzeć. Byliśmy już niemal w zasięgu ciosu, kiedy sędzia wskazał pomiędzy nas i zawołał: – Gong! Gong!

Wróciłem do swego narożnika. Duane Fisk wyjął mi ochraniacz na szczękę i obmył mi twarz mokrym ręcznikiem; spojrzałem na widzów, wstali z miejsc i głośno wiwatowali. Ich twarze zdradzały to, o czym ja też już wiedziałem: że mogłem pokonać Blancharda i że nie sprawiłoby mi to większych trudności. Przez krótką chwilę jakbym słyszał chór głosów namawiający mnie, abym nie przegrał tej walki.

Fisk odwrócił mnie ku sobie, włożył mi do ust ochraniacz i zasyczał: – Nie wdawaj się z nim w wymianę ciosów! Trzymaj się na dystans! Powstrzymuj go ciosami prostymi!

Rozległ się gong. Fisk zszedł z ringu; Blanchard zaatakował. Trzymał się teraz prosto i rzucił się na mnie z serią prostych ciosów, które jednak nie dosięgły celu, ponieważ zwinnie i szybko odskoczyłem w tył. Blanchard wciąż czekał na okazję do zadania potężnego prawego sierpowego i doskonale o tym wiedziałem. Miękko, na palcach cofnąłem się, zwiększając dystans pomiędzy nami i usiłując wejść w rytm, który mógłby sprawić, że Blanchard choć przez chwilę by się odsłonił.

Większość moich ciosów dosięgła celu; Blanchard wciąż napierał. Rąbnąłem go prawym hakiem w żebra; odpowiedział kontrą z prawej. Skróciwszy dystans, obaj zadawaliśmy sobie wzajemnie ciosy w korpus, z obu rąk; jako że z tak małej odległości nie było mowy o wzięciu silniejszego zamachu, uderzenia te były dość lekkie i słabe, a Blanchard opuścił głowę nisko, niemal dotykał brodą obojczyka, najwyraźniej z obawy przez moimi ciosami podbródkowymi.

Walcząc w półdystansie, zadawaliśmy sobie nawzajem tylko lekkie uderzenia w ramiona i barki. Czułem moc ciosów Blancharda – był ode mnie silniejszy, ale nie próbowałem się cofnąć, chciałem zadać mu ból, nim powrócę do dawnego stylu walki. Zamierzałem dać mu jasno do zrozumienia, że z nas dwóch to ja jestem tym bystrzejszym pięściarzem.

W trakcie wymiany ciosów Blanchard zrobił nagle krok w tył i rąbnął mnie z całej siły lewym prostym w żołądek. Zabolało i natychmiast się cofnąłem, gotów znów ruszyć do tańca. Poczułem, że dotykam lin, i uniosłem gardę, ale zanim zdążyłem uskoczyć w bok, poza zasięg ciosu, lewy hak Blancharda dosięgnął mojej szczęki. Odbiłem się od lin i padłem na kolana, na matę. Fale pulsującego bólu przenikały całą moją głowę, od podbródka aż po mózg; jak przez mgłę ujrzałem sędziego powstrzymującego rozjuszonego Blancharda i odwołującego go do neutralnego narożnika. Podniosłem się na jedno kolano, schwyciłem za dolną linę i nagle straciłem równowagę, a potem klapnąłem na brzuch. Blanchard stanął w neutralnym narożniku; widziałem go kątem oka, ale odzyskałem już ostrość widzenia. Zacząłem głęboko oddychać, nowy zapas powietrza przyćmił ból w mojej głowie. Sędzia wrócił i zaczął liczenie; przy sześciu spróbowałem się podnieść. Kolana lekko się pode mną ugięły, ale udało mi się stanąć prosto. Blanchard przesyłał całusy do swoich wielbicieli, a ja zacząłem hiperwentylować tak zawzięcie, że niemal wypadł mi ochraniacz na szczękę. Przy ośmiu sędzia wytarł moje rękawice o swoją koszulkę i przywołał Blancharda, aby wznowić walkę. Z wściekłości byłem bliski utraty panowania nad sobą, jak upokorzone dziecko. Blanchard ruszył na mnie rozluźniony, nawet nie zacisnął pięści, jakbym nie był tego wart. Wyszedłem mu na spotkanie i gdy tylko znalazł się w zasięgu ciosu, zaatakowałem ciosem prostym. Blanchard uniknął go z łatwością – na co skądinąd liczyłem. Zamachnął się, by dosięgnąć mnie prawym sierpowym, i kiedy odchylił rękę do tyłu, uderzyłem z kontry, trafiając go prawym prostym w nos. Głowa odskoczyła mu do tyłu; poszedłem za ciosem i rąbnąłem go lewym hakiem w korpus. Ogień opuścił gardę; zadałem mu jeszcze krótki cios podbródkowy. Gong zabrzmiał, gdy mój przeciwnik zatoczył się na liny.

Tłum zaczął skandować „Buc-kee! Buc-kee! Buc-kee!”, gdy podchodziłem do swego narożnika. Wyplułem ochraniacz i zacząłem ciężko chwytać powietrze; powiodłem wzrokiem po twarzach kibiców i zrozumiałem, że mam gdzieś obstawione zakłady, że załatwię Blancharda bez mydła i wyciągnę z egzekucyjnego dla siebie tyle, ile zdołam, a potem za te pieniądze umieszczę ojca w domu opieki i będę odcinał kupony od własnej sławy. Duane Fisk zawołał: – Wal go! Lej, ile wlezie! – Policyjni sędziowie ringowi uśmiechnęli się do mnie; w odpowiedzi wyszczerzyłem do nich moje słynne, końskie zęby. Fisk przyłożył mi do ust butelkę z wodą. Napiłem się, przepłukałem usta i wyplułem wodę do wiaderka. Fisk przełamał mi pod nosem kapsułkę z amoniakiem, włożył mi ochraniacz na szczękę i w tej samej chwili zabrzmiał gong.

Teraz trzeba było działać ostrożnie, a to akurat było moją specjalnością.

Przez kolejne cztery rundy tańczyłem, wykonywałem zwody i uderzałem z półdystansu, wykorzystując w pełni przewagę wynikającą z większego zasięgu ramion – nie pozwoliłem ani razu, by Blanchard zamknął mnie w klinczu albo osaczył przy linach. Teraz skoncentrowałem się już tylko na jednym celu – jego pokiereszowanych brwiach – i zacząłem zadawać szybkie jak błyskawica ciosy z prawej i z lewej ręki na przemian. Jeżeli cios dochodził celu i Blanchard odruchowo unosił ręce, skracałem dystans i uderzałem prawym hakiem na żołądek. Blanchard kontrował jeden na dwa moje ciosy, ale po każdym z nich uginały się pode mną nogi i wydawałem z siebie zduszone sapnięcie bólu. Pod koniec szóstej rundy brwi Blancharda ociekały krwią, a moje boki od pasa aż po żebra były mocno poobijane. Obaj traciliśmy siły. Runda siódma przypominała wojnę pozycyjną pomiędzy dwoma mocno już wyczerpanymi wojownikami. Próbowałem utrzymywać dystans i tylko żądlić przeciwnika ciosami prostymi; Blanchard trzymał rękawice wysoko, by ocierać krew z oczu i chronić łuki brwiowe przed jeszcze większym rozbiciem. Za każdym razem gdy przyskakiwałem, wymierzając jeden po drugim dwa ciosy na gardę i żołądek, odpowiadał bolesną reprymendą w splot słoneczny.

Pojedynek zamienił się w wojnę na wyniszczenie. Czekając na rozpoczęcie ósmej rundy, spostrzegłem, że sińce na moich bokach nabiegają krwią. Okrzyki „Buc-kee! Buc-kee!” raziły moje uszy. Po drugiej stronie ringu trener Blancharda przecierał jego brwi laseczką do tamowania krwi i przyklejał zwieszającą się luźno rozdartą skórę małymi kawałkami plastra. Usiadłem na stołku i pozwoliłem, by Duane Fisk podał mi wodę i rozmasował mi ramiona; przez całe sześćdziesiąt sekund wpatrywałem się w mego przeciwnika, wyobrażając go sobie jako steranego życiem starca, aby wykrzesać z siebie dość sił do przeboksowania pozostałych dziewięciu minut.

Zabrzmiał gong. Na trzęsących się nogach wyszedłem na środek ringu. Blanchard nisko pochylony rzucił się na mnie. Jemu też drżały nogi, a trener skutecznie poradził sobie z uszkodzonymi łukami brwiowymi.

Zadałem niepewny, słaby cios. Blanchard przyjął go na rękawice i parł dalej, zbijając moją rękę w bok. Nogi miałem tak zmęczone, że nie byłem w stanie wycofać się na bezpieczną odległość. Poczułem, że sznurówki przy rękawicy rozdzierają mu brew, dostałem silny cios w brzuch i zgiąłem się wpół, dokładnie w tej samej chwili, gdy twarz Blancharda zalała się krwią. Nogi ugięły się pode mną; wyplułem ochraniacz na szczękę, zatoczyłem się w tył i rąbnąłem plecami o liny. W moją stronę jak pocisk mknęła przyobleczona w skórzaną rękawicę prawa pięść. Wyglądała, jakby leciała w moją stronę, pokonując odległość dziesiątków i setek mil i wiedziałem, że zdążę skontrować to uderzenie. Włożyłem całą nienawiść w mój własny prawy prosty i zadałem go, mierząc w zakrwawiony cel, znajdujący się dokładnie na wprost mnie. Poczułem charakterystyczne chrupnięcie gruchotanej chrząstki nosa, a potem wszystko spowiła czerń i gorąca żółć. Spojrzałem w górę, w oślepiające światło reflektora i poczułem, że ktoś mnie podnosi; Duane Fisk i Jimmy Lennon pojawili się nagle obok mnie, trzymając za ręce. Splunąłem krwią i wycedziłem jedno słowo: – Wygrałem. – Nie dziś, chłopcze – odparł Lennon. – Przegrałeś w ósmej rundzie, przez nokaut.

Kiedy to wszystko do mnie dotarło, roześmiałem się i uwolniłem ręce. Ostatnia myśl, jaka zaświtała mi w głowie, nim straciłem przytomność, brzmiała, że oto wreszcie raz na zawsze skutecznie uwolniłem się od ojca.