Copyright © A.G. Adam, 2017

Copyright © Wydawnictwo Poznańskie sp. z o.o., 2017

Redaktor prowadząca: Milena Buszkiewicz

Redakcja: Dawid Wiktorski

Korekta: Agnieszka Czapczyk / panbook.pl

Projekt typograficzny, skład i łamanie: Stanisław Tuchołka / panbook.pl

Projekt ilustracji i stron tytułowych: Julia Boniecka

Przygotowanie okładki do druku: Dawid Czarczyński

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej: Dariusz Nowacki

Wydanie elektroniczne 2017

ISBN 978-83-7976-693-2

CZWARTA STRONA

Grupa Wydawnictwa Poznańskiego sp. z o.o.

ul. Fredry 8, 61-701 Poznań

tel.: 61 853-99-10

fax: 61 853-80-75

redakcja@czwartastrona.pl

www.czwartastrona.pl

Dla Niej

Prolog

– Strīgammea ad me adduc[1].

Fion powtórzył te słowa dwa razy, patrząc w wielki kocioł, do którego przed chwilą wrzucił garść ziół. Czekał, aż woda zacznie bulgoczeć, by wypowiedzieć je po raz trzeci. Przyglądał się jej z niecierpliwością. Miał wrażenie, że czas płynie coraz wolniej. Podsycił ogień, a potem postarał się siłą woli podnieść temperaturę wody. Wreszcie z dna zaczęły unosić się pierwsze bąbelki. Nie czekając dłużej, Fion powiedział jeszcze raz:

– Strīgammea ad me adduc.

Kocioł zatrzeszczał, a na jego powierzchni pojawiła się bruzda. Fion z przerażeniem patrzył, jak się powiększała. Odskoczył od kotła na moment przed tym, gdy ten dosłownie wybuchnął z hukiem rozdzierającym powietrze.

Kate wpatrywała się w kamień już od dobrych dziesięciu minut, a fakt, że na gablotce nie umieszczono żadnych informacji, jedynie wzmagał jej ciekawość. W chwili, gdy go zobaczyła, stojąc po przeciwnej stronie ulicy, poczuła, że jakaś niewidzialna siła ujęła ją za dłoń i zaprowadziła tutaj.

Wszystkie myśli opuściły jej głowę. Kamień osaczał ją i hipnotyzował, a przechodnie istnieli tylko wtedy, gdy ich sylwetki na krótką chwilę ukazywały się w szmaragdowozielonych ścianach kamienia.

Nagle kamień zalśnił mocnym światłem, które prawie natychmiast zniknęło. Wtedy Kate dostrzegła dwie twarze. Pierwsza należała do przyglądającej się jej z uwagą ekspedientki, zaś druga do Mel, o której obecności Kate zupełnie zapomniała. Odwróciła się w stronę przyjaciółki, by zmierzyć się ze wściekłym spojrzeniem, jakie ta jej rzucała. Rude włosy Mel wyglądały teraz tak, jakby zaraz miały zapłonąć.

– Jeśli za chwilę nie ruszysz swojego zamyślonego tyłka, Hallander – wycedziła – to chyba go skopię. I wcale nie żartuję.

– Chodź… chodź… – Erato wyginała palce, przywołując kogoś, kogo nie mogła zobaczyć; kogo nawet nie znała. W powietrzu, wraz z dymem, unosił się ciężki, słodki zapach ziół. Na ołtarzu płonęło kilka białych świec. Możliwe, że to za ich sprawą wewnątrz kuli wytworzyła się mgła, która zaczęła gęstnieć tak bardzo, że zdawało się, iż za moment rozsadzi swoje szklane więzienie.

Taką samą mgłą zaszły oczy Erato, kiedy ponownie zgięła palec wskazujący i po raz ostatni powiedziała:

– Przyjdź do mnie.

Wreszcie opanował ją spokój. Teraz była już pewna, że ten, którego wzywała, przyjdzie.

[1] Przywiedź ku mnie moją czarownicę (łac.).

– Jest również przystojny – odparła Elżbieta – a młody człowiek, w miarę swych możliwości powinien być przystojny.

Jest zatem zupełną doskonałością.

Jane Austen, Duma i uprzedzenie[2]

[2] Przekład Anny Przedpełskiej-Trzeciakowskiej.

Rozdział 1

Jonathan

To nie był najlepszy poranek dla Kate Hallander. Obudziła się zmęczona i połamana, jakby w ciągu nocy przebiegła maraton, a w dodatku, gdy tylko zwlekła się z łóżka i spojrzała w lustro, z przygnębieniem odkryła na twarzy nowy pieprzyk. Zdążyła się do nich przyzwyczaić, choć nigdy ich nie polubiła. Pojawiały się zawsze na krótko przed jej urodzinami. Teraz było ich już siedemnaście.

Przerażona tym, jak będzie wyglądać po trzydziestce, ale za to wiedziona pocieszającą myślą o śniadaniu, zaczęła powoli schodzić na dół. Ciotka Hillena, o ile to jej twarz zakrywała wielka gazeta, siedziała już w kuchni. Wokół unosiła się wstrętna woń kawy.

Kate wymamrotała powitanie, na które zdawali się odpowiadać wyłącznie premier i jakaś znana aktorka, uśmiechający się z pierwszej strony. Nie odwzajemniła ich uśmiechów – nie zebrała w sobie jeszcze dość dobrego samopoczucia, żeby móc się nim dzielić. W dodatku, gdy tylko otworzyła lodówkę, okazało się, że cała ta wędrówka z pokoju do kuchni była zupełnie bezcelowa.

– Nie ma jogurtu! – zawołała ostentacyjnie, co ciotka miała zrozumieć jako: „Trzy razy przypominałam ci, żebyś kupiła mi jogurt, a ty i tak zapomniałaś!”.

Ciotka jak nikt rozumiała podteksty, więc już po chwili zza gazety dobiegł jej głos:

– Nie mieli takiego, jaki chciałaś. Weź sobie coś innego.

– Co na przykład? – odparła kąśliwie Kate.

– Zrób sobie jajecznicę, tosty, kanapki, płatki albo sałatkę owocową – zaczęła wyliczać ciotka. Niestety, żadna z tych możliwości nie była równie dietetyczna, co jogurt naturalny z zerową zawartością tłuszczu. Kate nalała sobie więc tylko szklankę wody i usiadła z nią naprzeciwko ciotki. Utkwiła wzrok w gazecie i zaczęła głośno siorbać, a kiedy okazało się, że nie przyciągnie tym jej uwagi, kilka razy ostentacyjnie westchnęła. Dopiero wtedy ciotka spytała:

– Coś się stało? – W jej głosie nie było słychać szczególnego zainteresowania.

Kate, nic sobie nie robiąc z tego, że ciotka wcale jej nie widzi, w odpowiedzi wzruszyła tylko ramionami.

– Nie mogłaś zasnąć? – Ciotka zmieniła nieco ton.

– Zasnęłam – odpowiedziała Kate. – Ale może to był właśnie mój błąd.

Strony gazety zaszeleściły i ciotka natychmiast odłożyła ją na stół. Kilka kartek zanurzyło się w kawie, a ciotka zdecydowanym ruchem ręki odgarnęła z czoła jasne włosy i utkwiła uważne spojrzenie w Kate.

Zanim Kate nie poznała ciotki osobiście, wiedziała o niej tylko tyle, że jest siostrą jej ojca i że nosi to śmieszne imię. No i że jest wykładowczynią na uniwersytecie. Ta ostatnia sprawa najbardziej ją niepokoiła, bardziej nawet niż imię ciotki. W końcu ludzie rzadko wybierają sobie imiona, ale jeśli ktoś studiuje aż do uzyskania tytułu doktora, to chyba musi być z nim coś nie tak. Bez względu na zdanie Kate rodzice stwierdzili jednak, że najlepiej będzie, jeśli liceum ukończy w Londynie, właśnie pod okiem ciotki. Biorąc pod uwagę, że akurat się rozwodzili i to była jedna z ich nielicznych jednomyślnych decyzji, Kate musiała się zgodzić.

Ciotka nie okazała się aż tak zła. Należała wprawdzie do osób, które mówiąc „tak” lub „nie”, nigdy nie dodają żadnych „ale” – no chyba że te z gatunku „aczkolwiek” – i czasem do przesady interesowała się ocenami Kate, poza tym jednak była całkiem w porządku. No i mieszkała w naprawdę dużym domu – takim, w którym ma się mnóstwo prywatności. Kate miała do dyspozycji praktycznie całe piętro.

W domu były jednak pokoje, do których nie wolno było jej wchodzić, zwłaszcza do dziwnego czegoś, co stało na strychu i wyglądało jak wielka przymierzalnia, tyle że otoczona murem i z drzwiami zamiast zasłony. Ta dziwna konstrukcja tak bardzo nie przystawała do reszty domu, że Kate nazywała ją czasem Trzecim Piętrem. Nigdy jednak nie poczuła nawet najmniejszej ochoty, żeby tam wejść. Niby co ciotka mogła tam mieć? Laboratorium chemiczne? Jeśli tak, to nie było chyba niczego, co mogłoby interesować ją mniej.

Teraz ciotka patrzyła na nią takim wzrokiem, jakby miała zaraz rozłożyć ją na atomy. Co gorsza, pewnie gdyby chciała, mogłaby to zrobić.

– Miałaś złe sny? – spytała. Było to ostatnie pytanie, jakie Kate spodziewała się usłyszeć od kogoś, kto wykłada nauki ścisłe.

– Ehm… nie wiem – przyznała z zakłopotaniem. – Chyba po prostu źle spałam, ale nie pamiętam żadnych snów.

Pani Hallander nawet nie starała się ukryć zawiedzionej miny.

– Szkoda – powiedziała i zakryła twarz gazetą. Po chwili znów dobiegł zza niej jej głos: – Jeśli chcesz, żebym cię dziś podwiozła, masz piętnaście minut na ubranie się.

Dobrze wiedząc, jak bardzo dosłowne jest „piętnaście minut” w słowniku ciotki Hilleny, Kate natychmiast zerwała się od stołu i pobiegła na górę. Musiała skorzystać z propozycji. Nie było szans, że zdąży na autobus, a jej wychowawczyni, pani Blackout, na pewno nie przeszłaby obojętnie wobec kolejnego spóźnienia.

Ze stosu leżących przy szafie ubrań Kate bez większego zastanowienia wybrała ciemne spodnie i cytrynowożółtą bluzkę. Szybko się spakowała i zarzuciła torbę na ramię. Kiedy zbiegła na dół, ciotki nie było już w domu. Czekała w samochodzie.

– Pasy. – To było pierwsze, co powiedziała, jeszcze zanim Kate zdążyła dobrze usadowić się w fotelu. – Wzięłaś wszystko?

Kate mruknęła w odpowiedzi i, nim wyruszyły, przejrzała się w lusterku. Nie poprawiła sobie tym humoru. Makijaż, na który miała tylko trzy minuty, doprowadził jej zmęczoną twarz do porządku, ale włosy – i tak zawsze strasznie cienkie – teraz przypominały pajęcze nici. Pod bluzkę włożyła naszyjnik, który dostała od ojca tak dawno temu, że sama już tego nie pamiętała. Wkładała go pod ubranie, bo niezbyt się jej podobał – był biały, w kształcie łezki, z czarną kropką namalowaną na środku.

Widząc, jak Kate poprawia fryzurę, ciotka pokręciła głową z dezaprobatą. Ona sama nie musiała niczego poprawiać. Miała włosy, o jakich Kate zawsze marzyła – grube i wyraziste. Gdyby Kate miała takie same, nigdy nie ścinałaby ich tak krótko, jak ona.

Dzień był upalny. Ciotka założyła na nos okulary przeciwsłoneczne i odpaliła samochód. Nie unikało wątpliwości, że miała zły humor. Kate spoglądała na nią co pewien czas, starając się odgadnąć, jaki mógł być tego powód. Pani Hallander udawała, że nie dostrzega tych spojrzeń, a wszystkie pytania Kate zbywała tylko niewyraźnymi odpowiedziami lub niecierpliwymi westchnieniami. Zwykle nie zachowywała się w ten sposób i dopytywała przynajmniej o stopnie i zajęcia.

Kate nudziła się tak bardzo, że zaczęła liczyć słupki i znaki drogowe, które mijały po drodze. Wyglądały, jakby salutowały ciotce po każdym przejechanym odcinku. Wkrótce jednak i ta rozrywka się skończyła, bo zjechały z autostrady do centrum. I właśnie tam, pośród budynków, temat do rozmowy o czymś innym niż pogoda i szkoła wyłonił się sam.

– Ten sklep… – Kate zaczęła dość nieporadnie. Tu było więcej niż wiele sklepów, więc ciotka mogła pomyśleć, że chodzi jej o kozaki, którymi męczyła ją już od tygodnia, czego pani Hallander wręcz nie znosiła („Zima dopiero za pół roku!”, „Wszyscy, którzy wmawiają młodym dziewczynom, że w lecie chodzi się w takich buciorach, chcą zarobić pieniądze na waszej naiwności!”). W każdym razie…

– Ten sklep twojej znajomej… – poprawiła się Kate – co tam właściwie jest?

Wiedziała, że ciotka zna długowłosą ekspedientkę, która przyglądała się jej ostatnio przez szybę. Już kilka razy widziała, jak sobie machały. Zastanawiało ją to, bo ekspedientka nie wyglądała na kogoś, z kim mogłaby przyjaźnić się ciotka. Nosiła długie, dziwaczne suknie, a na szyi i rękach miała całą masę wisiorków, bransoletek i rzemyków. Do tej pory Kate o nią nie pytała, bo pani Hallander zawsze była tajemnicza, jeśli chodziło o jej życie prywatne. Teraz zresztą też odpowiedziała wymijająco.

– Różne rzeczy… Pamiątki – dodała, domyślając się chyba, że pierwsza odpowiedź nie jest zadowalająca.

Ale druga też nie była. Tym bardziej, że Kate nigdy nie widziała na wystawie sklepu żadnych flag ani statuetek Big Bena, a jakie inne pamiątki można znaleźć w sercu Londynu?

– Ostatnio widziałam tam bardzo ładny kamień… – kontynuowała, niezrażona odpowiedzią ciotki. Jednak natychmiast okazało się, że to błąd, bo ciotka zacisnęła ręce na kierownicy i rzuciła jej nerwowe spojrzenie.

– Byłaś tam? – spytała najbardziej dociekliwym ze swoich tonów. – Po co?

– Nie byłam w środku – zaczęła tłumaczyć Kate. – Tylko tamtędy przechodziłam. Kamień był w gablotce.

Zdawało się, że te słowa trochę uspokoiły ciotkę. Przez chwilę nic nie mówiła. Wyglądała, jakby starała się zebrać w sobie, po czym z wyraźnie udawanym spokojem w głosie powiedziała:

– Nie chodź tam. W tym sklepie nie ma nic, co mogłoby cię zainteresować.

Kate zmrużyła podejrzliwie oczy. Chciała jeszcze o coś zapytać, ale ciotka zaparkowała już samochód na szkolnym podjeździe.

– Czy dobrze mi się wydaje, że widzę tam Mel? – spytała, wskazując przed siebie ruchem głowy.

Kate spojrzała w tamtym kierunku. Pierwszym, co zobaczyła, była burza rudych loków, a kolejnym – sylwetka Mel, która zdawała się stanowić dla nich jedynie tło.

– Pewnie cię szuka – dodała ciotka, skutecznie uciszając Kate, nim ta zdążyła choćby otworzyć usta. Wzrok miała bez przerwy skupiony na Mel, jakby bardzo nie chciała odwracać się w stronę Kate. – Powinnaś się pospieszyć – powiedziała.

Kate zawahała się, ale ostatecznie otworzyła drzwi samochodu. Nim jednak wysiadła, zwróciła się do ciotki jeszcze raz, używając luźniejszego tonu.

– Jeśli chodzi o ten sklep, to… – Chciała dokończyć, mówiąc: „jeszcze o tym pogadamy”, ale ciotka miała własny pomysł na to zdanie:

– …to nie ma w nim nic ciekawego – oznajmiła i surowym tonem dodała: – Zajęcia…

Jedyną formą sprzeciwu, jaka została Kate, było prychnięcie, więc postarała się włożyć w nie tyle emocji, ile tylko była w stanie. Potem trzasnęła drzwiami samochodu, a ciotka skinęła jej i odjechała. Kate patrzyła za nią jeszcze przez pewien czas.

Dlaczego niby nie miała pójść do tamtego sklepu? Dopiero teraz zrobiła się go naprawdę ciekawa.

Fryzura Mel była dziś wyjątkowo rozpraszająca. Włosy wyglądały tak, jakby ich właścicielce udało się – bez względu na to, czy tego próbowała, czy nie, co było jeszcze do ustalenia – zwiększyć ich objętość jakieś trzy razy. Zdawało się, że Mel urosła od wczoraj przynajmniej o kilkanaście centrymetrów. Jej rude loki sterczały z każdej strony głowy. Kate wpatrywała się w nie tak uporczywie, że omal nie potknęła się o próg, gdy wchodziły do szkoły.

Mel to zauważyła.

– Mogłabyś chociaż udawać, że ci się podoba i że to jest teraz modne – mruknęła. – Zwłaszcza, kiedy inni patrzą.

Spojrzeń innych rzeczywiście nie dało się uniknąć. Nawet najbardziej powściągliwe osoby nie były w stanie ukryć zdziwienia, gdy przechodziły obok nich włosy Mel. Na szczęście dla niej samej, nie wszystkim udało się dostrzec, kto ukrywał się za tą fryzurą.

– Nie rozumiem – przyznała Kate. I wcale nie chodziło jej o słowa Mel. Wielu rzeczy w zachowaniu Mel nie rozumiała. Zdążyła się już do tego przyzwyczaić. Jak jednak można było zrobić sobie coś takiego i jeszcze pokazać się tak w szkole? Tego właśnie nie rozumiała ani trochę, mimo że przyjaźniły się już od kilku miesięcy.

– Zerwałam z Brandonem – oznajmiła Mel. Nie było w tym ani radości, ani smutku. No i… to nie wyjaśniało zupełnie nic. Oczywiście wiadomość o zerwaniu z Brandonem była zaskakująca. Brandon i Mel byli dobrze dobraną parą. Ostatnio nawet stworzył dla Mel jakąś piosenkę o wiecznej miłości, małych kotach, różowych chmurach z waty cukrowej i innych rzeczach tego typu. Tylko…

– Jak to się ma do twoich włosów?

– Och, Kate, to akurat jest oczywiste! – Mel rozłożyła gwałtownie ręce. – Zaczęłam nowe życie, a przecież wiadomo, że ciało, duch i umysł są ze sobą połączone… Jeśli podziałasz na jedno, reszta odpowie. Postanowiłam w takim razie zmienić trochę fryzurę.

– Trochę… – Kate, nie mogąc się powstrzymać, prychnęła cicho pod nosem, mając nadzieję, że Mel tego nie usłyszy.

Ale usłyszała.

– Nie przerywaj mi, Hallander! – zagrzmiała. – To przecież nie moja wina, że tak wyszło, prawda? – dodała prawie przepraszającym tonem. – Moja matka poleciła mi jakiś szampon. „Weź go sobie, mnie pomógł, gdy rozstałam się z twoim ojcem”. – Zaczęła naśladować głos swojej matki. Zdaniem Kate, zrobiła to całkiem dobrze. – Więc wzięłam ten cholerny szampon!

Kilka osób znów spojrzało w ich stronę, kiedy Mel zatrzymała się nagle i zaczęła roztrzepywać dłońmi swoje loki. Wyglądała, jakby miała zaraz się rozpłakać.

– Skąd miałam wiedzieć, że termin ważności mijał w dziewięćdziesiątym siódmym?! – spytała.

Kate uznała, że napomknięcie o czytaniu etykiet byłoby bezduszne. Poklepała więc tylko przyjaciółkę po plecach. Po drodze Mel tłumaczyła, dlaczego zerwała z Brandonem.

– Szczerze mówiąc, to już od dawna czułam, że nasza relacja idzie w złym kierunku. Sprawdziłam to numerologicznie i wiesz co? On jest siódemką, a ja ósemką. Czytałam, że to nie najlepsze połączenie. Zresztą coś musi być w tych dwóch liczbach, że jak się na nie patrzy, to one nie bardzo do siebie pasują.

– To zależy, jak na nie patrzeć. A poza tym… Po co w ogóle zajmować się podobnymi bzdurami? Bez obrazy, ale to głupie, żeby zrywać z chłopakiem tylko z powodu… liczb.

– Mówisz tak, bo sama nigdy nie miałaś żadnego chłopaka!

Kate posłała Mel nienawistne spojrzenie.

– No, dobrze, dobrze. – Mel się speszyła. – Ale ja i tak uważam, że uwarunkowania astrologiczne…

Kate nie dowiedziała się jednak, o co chodzi z uwarunkowaniami astrologicznymi, bo rozmowa została nagle przerwana, gdy ktoś gwałtownie otworzył drzwi łazienki. Pech chciał, że Mel uderzyła o nie twarzą i upadła na podłogę tak szybko, że nawet nie zdążyła krzyknąć. Wyręczyła ją w tym Kate.

– O Boże, Mel! – zawołała, pochylając się nad nią. Ku jej przerażeniu, Mel na początku wcale się nie ruszała, ale po chwili otworzyła oczy i spojrzała na nią nieprzytomnym wzrokiem. Wyglądała całkiem żywo.

– Nic jej nie będzie. – Za ich plecami rozległ się męski głos. – Oddycha, rusza się. Zresztą to coś, co ma na głowie, powinno zamortyzować upadek.

Kate się odwróciła. Już otwierała usta, żeby zwymyślać tego, kto to powiedział, ale gdy tylko go zobaczyła, nagle poczuła się jak sparaliżowana.

Stał przed nią wysoki, szczupły chłopak. Ciemnobrązowe włosy opadały mu lekko na twarz, sięgając szyi pokrytej ledwo widocznym zarostem. Spojrzenie utkwił w Mel, ale oczy miał zimne, jakby wcale nie obchodziło go, co przed chwilą zrobił. Mimo to Kate wyczuwała, że jest zdenerwowany. Kiedy przeniósł wzrok na nią, źrenice nagle mu się powiększyły, a spojrzenie zmieniło. Wydawał się czymś zaskoczony. Przez ułamek sekundy Kate czuła, jakby czas stanął w miejscu.

Dlaczego nie potrafiła nic powiedzieć? Chłopak był całkiem przystojny, ale co z tego?! Widziała już wielu przystojniejszych, a jednak nie czuła się przy nich tak jak teraz. Nie przypominała sobie, by kiedykolwiek wcześniej go widziała, choć jednocześnie wydawało jej się, że skądś go zna.

Jakiekolwiek były przyczyny tego stanu, musiały chyba pozostać zagadką, bo brutalnie przerwały go słowa Mel, która teraz była już całkiem przytomna. I wściekła.

– Uważaj, jak chodzisz, ty kretynie! – zawołała i zaczęła zbierać się z podłogi, podpierając się ramieniem Kate.

Chłopak nie odpowiedział od razu. Włożył ręce do kieszeni i przez chwilę przyglądał się Mel, udając, że szuka jej twarzy.

– Następnym razem noś tę futrzaną czapkę z tyłu głowy, bo ci zasłania oczy.

Mel otwarła szeroko usta. Zdawało się, że przygotowywała się do wrzasku, który mógłby postanowić na nogi całą szkołę. Chłopak jakby to przeczuwał, bo zaśmiał się drwiąco, spojrzał jeszcze raz na Kate i odwróciwszy się na pięcie, szybko poszedł dalej korytarzem.

Kate i Mel patrzyły za nim przez chwilę i dopiero wtedy Kate uświadomiła sobie, że kiedy wyjmował rękę z kieszeni, coś z niej wypadło. Spojrzała na podłogę. Leżało tam niewielkie opakowanie z białymi pastylkami. Sięgnęła po nie, ale nie przyjrzała się im dość dokładnie. Kiedy Mel znów na nią spojrzała, odruchowo wrzuciła je do torby.

– Widziałaś kiedyś podobne chamstwo?! – wykrztusiła wreszcie Mel. Mrugała bez przerwy, co musiało sprawiać jej sporą trudność, biorąc pod uwagę ilość makijażu. Całe jej czoło pokrywał czerwony ślad po uderzeniu. Kate uznała, że lepiej na razie jej o tym nie mówić.

– Nie – odpowiedziała, spoglądając na zegar. – Ale widzę, że już jesteśmy spóźnione. Andrews nas zabije.

Korytarz był zupełnie pusty, kiedy Kate i Mel rzuciły się w kierunku klasy. Zdyszane, przystanęły na chwilę, żeby poprawić włosy. W przypadku Mel okazało się to wciąż niemożliwe. Kate nacisnęła na klamkę. Z klasy od razu dobiegł głos pana Andrewsa.

– Hallander?

– Tak? – Spojrzała niepewnie na nauczyciela.

Pan Andrews siedział przy biurku z nosem utkwionym w liście obecności. Przysunął głowę tak blisko dziennika, że prawie dotykał go swoimi wielkimi okularami, które wyglądały, jakby zaraz miały zsunąć mu się z nosa. Był niskim, chudym staruszkiem, wyglądającym na tak wątłego, że miało się wrażenie, jakby z trudem przychodziło mu jednoczesne noszenie okularów i dziennika.

– Eee… obecna? – dodała szybko Kate, z nadzieją, że pan Andrews nie zauważył jej spóźnienia. Potem po cichu zajęła miejsce w ławce, słysząc za sobą szept Mel:

– Szczęściara!

Ona sama spóźniła się tylko o jedną literę – nazywała się Gibbons. Melinda Gibbons, nad czym niejednokrotnie ubolewała, przekonana, że to imię w ogóle nie oddawało jej charakteru.

Mel zbliżyła się do pana Andrewsa, który – wbrew swojemu zwyczajowi – oderwał nos od dziennika i mrużąc oczy, starał się odgadnąć, kto przed nim stanął. W klasie rozległy się szepty i nawet siedzący zawsze w pierwszej ławce Dean i Nathan, zwykle zajęci bardziej sobą niż tym, co działo się na zajęciach, patrzyli na Mel. Ona udawała natomiast, że wszystko jest w porządku, i w ogóle nie zwracała uwagi na poruszenie. Chrząknęła trzy razy i wytłumaczyła panu Andrewsowi, że się spóźniła, ponieważ zaatakowano ją na korytarzu. Pan Andrews pokręcił głową ze zrozumieniem, najwyraźniej myśląc, że to z powodu tego ataku fryzura Mel przybrała taki dziwny kształt.

Zaraz po zajęciu miejsca obok Kate Mel podparła brodę i zaczęła wpatrywać się w tablicę z zagniewaną i płaczliwą miną. Pan Andrews tymczasem dotarł do końca listy obecności i ciężko westchnął, roznosząc po całej klasie rozgoryczenie i zniechęcenie. Potem zaczął rozglądać się po wszystkich obecnych, ponownie mrużąc oczy.

– Czego to ja chciałem? – spytał zmęczonym głosem, jakby naprawdę spodziewał się, że ktoś będzie umiał odpowiedzieć mu na to pytanie.

Z ostatniej ławki, znajdującej się w najciemniejszej części klasy, rozległ się krótki kaszel. Wszyscy spojrzeli w tamtym kierunku, ale tylko Mel i Kate otworzyły usta ze zdumienia. Z krzesła wstał wysoki chłopak, a jego sylwetka wyglądała na jeszcze smuklejszą niż przedtem. To był ten chłopak…

– Och, no tak – powiedział pan Andrews i jak na zawołanie teraz wszyscy spojrzeli na niego. – Macie w klasie nowego kolegę. Pana… ech… – Zaczął szukać nazwiska chłopaka w dzienniku. – Jonathana – przybliżył twarz do kartki jeszcze bardziej – Charmlinga… Tak?

Chłopak jedynie kiwnął głową. Na prośbę pana Andrewsa wyszedł na środek klasy i przedstawił się ponownie, dodając przed imieniem i nazwiskiem jedynie krótkie i beznamiętne „Cześć”. Wracając do ławki, spojrzał znów na Kate, która – tak, jak wcześniej – dziwnie się po tym poczuła. Do rzeczywistości przywrócił ją dźwięk długopisu naciskającego na kartkę z taką siłą, jakby miał ją zaraz rozerwać. Mel zapisywała coś wściekle, a gdy skończyła, podsunęła kartkę pod nos Kate.

„Dlaczego tylko ja mam takiego pecha???!!!” – napisała. „Pewnego dnia się zabiję. Zobaczysz. A ciało zakopię między rabatkami mojej matki!”.

Kate zaczęła odpisywać, ale zdążyła zapisać tylko imię Mel, bo sprawdzanie obecności dobiegło końca i wszyscy zaczęli zbierać się na zajęcia. Włożyła kartkę do kieszeni. Chciała poprosić Mel, żeby dała już spokój tej sprawie, ale gdy tylko na nią spojrzała, uznała, że to jednak kiepski pomysł. Teraz cała twarz Mel była czerwona i trudno było powiedzieć, gdzie kończył się siniak, a gdzie zaczynał róż do policzków.

– Wiesz, myślę, że… – zaczęła mówić Kate i kiedy zastanawiała się, co właściwie powiedzieć, pomysł wpadł jej do głowy sam. – Może pójdziesz ze mną po zajęciach do sklepu? – spytała.

– Jakiego sklepu? – warknęła Mel.

– No… Tak naprawdę dopiero muszę to sprawdzić.

Mel zmarszczyła czoło, tylko po to, żeby po chwili syknąć z bólu. Nie zastanawiała się długo.

– Dobra, ale jego i tak kiedyś dopadnę – wycedziła, wskazując głową na opuszczającego klasę Jonathana, po czym zacisnęła pięści. Kate spojrzała na jej dłonie. Były równie czerwone, co twarz, a w jednej z nich trzymała długopis. Po chwili ścisnęła go w obu rękach i zaczęła napierać na niego palcami.

Długopis pękł.

Ciąg dalszy w wersji pełnej