Tytuł oryginału

THE STOLEN MARRIAGE

Copyright © 2017 by Diane Chamberlain

All rights reserved

Projekt serii

Olga Reszelska

Opracowanie graficzne okładki

Joanna Wasilewska

Zdjęcia na okładce

© Marko Nadj/Trevillion Images

Redaktor prowadzący

Joanna Maciuk

Redakcja

Joanna Habiera

Korekta

Katarzyna Kusojć

Grażyna Nawrocka

ISBN 978-83-8123-968-4

Warszawa 2018

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

02-697 Warszawa, ul. Gintrowskiego 28

www.proszynski.pl

Pamięci Lydii Lee Green, koleżanki po piórze i serdecznej przyjaciółki, która w dzieciństwie zapadła na polio, a po przebytej chorobie osiągnęła bardzo wiele i wyrosła na niezwykle życzliwą osobę.

Czerwiec 1944

Prolog

Hickory, Karolina Północna

Strasznie czuje się człowiek pogardzany przez innych. Już od pierwszych chwil po przybyciu do miasta Hickory prawie na każdym kroku stykałam się z podejrzliwością, nieufnością i otwartą wrogością; tak właśnie odnosiła się do mnie zdecydowana większość nowo poznanych osób. Nawet Lucy, moja świeżo upieczona szwagierka, okazywała mi lekceważenie. Henry powiedział, że jest tylko kilka lat młodsza ode mnie, więc pomyślałam: Świetnie, zostaniemy przyjaciółkami. Na to bynajmniej się nie zanosiło.

Był pogodny czerwcowy poranek. Słałam właśnie swoje łóżko, kiedy zza drzwi pokoju, który dzieliłam z Henrym, usłyszałam czyjeś kroki. Po chwili Lucy bez pukania wmaszerowała do środka. Zawiązałam mocniej pasek od szlafroka. Ani Henry’ego, ani mnie nie zachwycała perspektywa mieszkania pod jednym dachem z jego matką i siostrą. Na szczęście za miesiąc mieliśmy się przeprowadzić do własnego, nowo wybudowanego domu. Wierzyłam, że to będzie początek zmian na lepsze. I w naszym małżeństwie, i w moich relacjach z Ruth, czyli teściową. Liczyłam też na to, że po przeprowadzce zrobi mi się wreszcie lżej na sercu. Już od dawna nie czułam się szczęśliwa. Wątpiłam jednak, aby nowy dom okazał się cudownym lekiem na wszystkie moje problemy.

Lucy usiadła na łóżku Henry’ego. Miała na sobie koralową bluzkę z lnianego płótna i jasnobrązowe rybaczki, a w palcach trzymała białą kopertę, podłużną i wypchaną.

– Zawieziesz mnie do Adory? – zapytała, unosząc wysoko kopertę. – Chcę podrzucić jej pieniądze na nagrobek. Możesz wziąć buicka.

– Myślałam, że twoja mama się tym zajmie – odparłam, wsuwając rąbek szenilowej narzuty pod poduszkę. Adora, dawna służąca Ruth, straciła niedawno wnuczka, który był jedną z pierwszych ofiar szalejącej w hrabstwie Catawba epidemii polio.

– Poprosiła, żebym ją wyręczyła. – Lucy przesunęła dłonią po swojej starannie ułożonej fryzurze, jak gdyby sprawdzała, czy żaden kosmyk się nie wymknął. Była ładną dziewczyną. Jej falowane włosy koloru ciemnoblond, obcięte na wysokości ucha, układały się bez zarzutu. Gdy się uśmiechała, niebieskie oczy błyszczały, chociaż akurat mnie skąpiła tego uśmiechu i tego blasku.

– Mama nie lubi jeździć do dzielnicy kolorowych – dodała. – I taksówkarze też niechętnie się tam zapuszczają, a przecież u nas w garażu stoi samochód. Proszę cię.

Zdumiało mnie, że zniżyła się do prośby. Lucy nigdy nie kryła, że mną gardzi. Poza tym benzyna była tylko na talony. Jeździliśmy własnymi autami jedynie w przypadku najwyższej konieczności, a jeśli chodzi o buicka, to nikt go nie używał. Mieszkałam w Hickory już od pięciu miesięcy i zawsze stał w garażu. Henry zapowiedział mi na samym początku, że nie usiądę za kierownicą, dopóki trwa wojna. Owszem, umiałam prowadzić auto, ale buick wymagał zmiany opon, a ponieważ guma także była towarem reglamentowanym, nikt nie wiedział, kiedy Henry zdobędzie nowe i czy w ogóle mu się to uda.

– Przykro mi, Lucy – odparłam, prostując się znad posłania. – Wiesz, że Henry zabronił mi jeździć tym autem.

– Żałosne – prychnęła, oglądając swoje paznokcie. Koralowy lakier idealnie pasował do bluzki. – Mamy w domu samochód – powtórzyła. – W baku jest benzyna. Co z tego, że ma stare opony? Przecież Adora nie mieszka na Księżycu. Spokojnie damy radę dojechać do niej i wrócić.

– Henry powiedział…

– Ależ ty się go boisz! – przerwała mi w pół słowa, a jej niebieskie oczy pociemniały. – I czemu ciągle tak go nazywasz? On ma na imię Hank. „Henry” brzmi głupio.

– Tak mi się przedstawił, więc już zawsze zostanie…

– Popisywał się. No, chodź – powiedziała błagalnym tonem. – Zawieź mnie. Zgódź się. Proszę…

Usiadłam na ławie przy toaletce, dokładnie naprzeciwko niej.

– Wyślemy te pieniądze pocztą – zaproponowałam. – Rodzina Adory odbywa jeszcze kwarantannę, prawda? Nie będziesz nawet mogła wejść do domu.

– Mam wysłać trzydzieści osiem dolarów? Mowy nie ma! – burknęła. – Zostawię im kopertę na werandzie.

Pomyślałam, że może warto spełnić jej prośbę. Wykorzystać szansę i nawiązać bliższą relację ze szwagierką. Próbowałam się z nią zaprzyjaźnić, ale jak dotąd moje wysiłki poszły na marne; może w aucie, sam na sam, tylko we dwie, nadarzy się okazja. Podczas jazdy można przecież rozmawiać. A w drodze powrotnej – zatrzymać się gdzieś na mleczny koktajl.

– Dobrze – zgodziłam się. – O której chcesz jechać? Już, teraz?

– Jeśli tylko będziesz łaskawa coś na siebie włożyć. – Lucy skinęła głową, spoglądając na mój szlafrok.

– Oczywiście. – Postanowiłam, że nie dam się wyprowadzić z równowagi złośliwościami. – Daj mi chwilę.

Po wyjściu Lucy zaczęłam się ubierać. Pończochy, gorset, halka, żółta spódnica, biała bluzka. Brakowało mi tutaj moich ogrodniczek i wygodnych, rozchodzonych półbutów; tak się ubierałam przed ślubem z Henrym, ale teraz nie było już mowy o swobodzie w ubiorze.

Lucy czekała na mnie za domem, przed wolno stojącym garażem. Otworzywszy szerokie drzwi drżącymi rękami, nad którymi trudno mi było zapanować, podeszłam do auta od strony kierowcy. Złamałam zakaz mojego męża i miałam tylko nadzieję, że się o tym nie dowie. Kiedy Henry był zły, nigdy nie wiedziałam, czy podniesie głos, czy po prostu zamilknie. Niezależnie od rodzaju reakcji mój czyn na pewno mu się nie spodoba.

Wsunęłam się za kierownicę, na kanapę z moherowym obiciem. Lucy wsiadła z drugiej strony. W dłoniach trzymała jeszcze jedną kopertę, tym razem dużą, jasnobrązową, z białą naklejką adresową. Od czasu do czasu widywałam takie koperty w domu: pakowy papier i biała naklejka. Wydawało mi się, że to korespondencja firmowa, jako że mój mąż był właścicielem fabryki mebli. Zaprzątnięta uruchamianiem samochodu nie zapytałam Lucy, po co ją przyniosła.

Silnik odpalił od razu, kiedy przekręciłam kluczyk w stacyjce i wcisnęłam starter. Obawiałam się, że Henry spuścił benzynę i przelał ją do cadillaca, ale okazało się, że nie. Trochę wyszłam z wprawy, przebiegłam więc wzrokiem po desce rozdzielczej, zerknęłam na pedały i drążek zmiany biegów. Lucy uważnie mnie obserwowała. Działało mi to na nerwy. Wyobrażałam sobie, co później powie swoim znajomym: Moja głupia bratowa nie umiała wyjechać buickiem z garażu. A wszystkie koleżanki na pewno przytakną zgodnym chórem, że gorszej niedojdy ode mnie nie ma w całym Hickory. I taka dziewczyna została żoną Hanka Krafta!

– Wsteczny bieg, pamiętaj – bąknęła Lucy.

Myślisz, że jestem aż taka głupia?, warknęłam w duchu. Dłoń na drążku drżała mi lekko, kiedy wrzucałam wsteczny, z całej siły wciskając stopą sprzęgło. Auto powoli wyjechało z garażu i potoczyło się dalej, po długim podjeździe.

– Jedź na północ – zakomenderowała Lucy.

– Na północ? – zdziwiłam się. – To nie w tę stronę.

– Zajrzymy jeszcze w jedno miejsce. – Uniosła w dłoni kopertę z papieru pakowego. – Muszę to komuś podrzucić.

Zahamowałam natychmiast. Samochód nie wyjechał jeszcze na ulicę.

– A gdzie ten ktoś mieszka? – zapytałam.

Lucy przez chwilę milczała.

– Zaraz za rzeką. Pojedziemy trzystadwudziestkąjedynką.

Roześmiałam się.

– Otóż nie pojedziemy trzystadwudziestkąjedynką. Chciałaś jechać do Adory. Tylko tam. W ogóle nie powinnyśmy brać tego auta.

– Tess, to tylko pięć minut drogi. Podjedziemy do tego człowieka, zostawimy mu kopertę w skrzynce pocztowej przed domem, a stamtąd już prosto do Adory. Wszystko potrwa raptem dziesięć minut dłużej. O co tyle hałasu?

Zerknęłam na paliwomierz. Benzyny było dość. Rzeczywiście, pomyślałam, o co tyle hałasu?

– Czemu nie można tego po prostu wysłać pocztą? – Wskazałam kopertę. – Czy to aż takie ważne?

– To jakiś głupi firmowy dokument, Hank chce go przekazać temu człowiekowi, ale sam nie ma czasu wybrać się do niego osobiście, a pocztą trwałoby to za długo. Będzie nam wdzięczny, że go wyręczyłyśmy.

Dzień był słoneczny i ciepły, a ja bardzo chciałam sprawić przyjemność szwagierce. Zasłużyć na jej aprobatę.

– W porządku – zgodziłam się, chociaż rozsądek podpowiadał mi, że to wcale nie jest w porządku. Wykręciłam z podjazdu na ulicę i ruszyłyśmy na północ. Nasza ulica, gęsto porośnięta drzewami, pięła się po zboczach pagórków. Nagle przeszedł mnie dreszcz ekscytacji; zachłysnęłam się wolnością. Otworzyłyśmy okna, by wpuścić ciepłe powietrze.

– Hank powinien dać ci ten samochód – odezwała się Lucy, kiedy mijałam jeden zakręt. – Gdyby nie był takim sknerą…

– On wcale nie jest sknerą – weszłam jej w słowo, bo uznałam, że muszę stanąć w obronie mojego męża. – To naprawdę dobry człowiek.

Na chwilę zapadła cisza. Poczułam na sobie wzrok Lucy, więc odwróciłam głowę.

– Co?

– Ty nic o nim nie wiesz – odparła.

– Jak to? O czym ty mówisz?

Lucy bawiła się klamerką na dużej kopercie.

– Mój brat… Nawet sobie nie wyobrażasz, Tess – przemówiła po długiej chwili. – Ale z ciebie naiwniaczka. On się tobą posługuje do swoich celów. Zresztą wcale mu się nie dziwię. Ty go wykorzystałaś, więc teraz odpłaca ci pięknym za nadobne.

Zacisnęłam dłonie na kierownicy. Te słowa na nowo obudziły strach, który dopadał mnie w chwilach słabości. Powtarzałam sobie wtedy, że Henry to dobry człowiek. Gdy nachodziły mnie mroczne myśli, upominałam się, że chociaż jestem nieszczęśliwa, to bez niego byłoby mi znacznie gorzej. Nauczyłam się ignorować humory mojego męża i nie zadawać pytań, kiedy wracał z pracy późną nocą – a nawet kiedy w ogóle nie wracał do domu, co zdarzyło się kilka razy.

– Nie rozumiem – powiedziałam. – W jaki sposób on się mną posługuje? – Uszczypliwą uwagę odnośnie do tego, że ja też go wykorzystałam, postanowiłam puścić mimo uszu. W tym temacie nie miałam szans na wygraną.

– Nieważne – ucięła moja szwagierka. – Jedź.

– Lucy, doprawdy… – Zredukowałam bieg, bo przed nami pojawił się znak stopu. – Nie można tak zaczynać, a potem…

– Po prostu nie wiesz, jaki on jest naprawdę, i tyle. – Jej napięty głos zabrzmiał złowieszczo. – To zupełnie inny człowiek, niż ci się wydaje.

– Och, jak tajemniczo! – Zaśmiałam się sztucznie, nieswojo. Dotarłyśmy już do szosy numer trzysta dwadzieścia jeden i skręciłam na szeroką jezdnię, kierując się w stronę rzeki. – Będę musiała go wypytać o te wszystkie mroczne sekrety.

– Ani słowa, że coś ci mówiłam. – Lucy zbliżyła głowę do otwartego okna, a powiew zwichrzył jej włosy. – Kończymy ten temat, dobrze?

– Jak sobie życzysz.

Kilka minut jechałyśmy w milczeniu. Przed nami szkliste wody szeroko rozlanej rzeki odbijały promienie jasnego słońca. W pobliżu wjazdu na długi most nagle rozległ się huk, jakby coś wybuchło, a samochód gwałtownie odbił w prawo. Krzyknęłam, z całej siły wcisnęłam pedał hamulca, ale opony straciły przyczepność. Auto w okamgnieniu przecięło trawiaste pobocze i pędziło stromą skarpą, tocząc się prosto do rzeki. Lucy przeraźliwie wrzasnęła, zapierając się dłońmi o deskę rozdzielczą. Strzeliła nam opona, pomyślałam. Może nawet więcej niż jedna. Wydawało się, że lecimy. Kierownica wyrywała mi się z rąk, więc uczepiłam się jej kurczowo. Raz po raz kopałam stopą hamulec, ale bez skutku: oślepiająco jasna tafla szklistej wody gnała ku nam z tą samą szybkością. Głośno wrzasnęłam i obejrzałam się na Lucy. Była w szoku. Cienka strużka krwi spływała jej z czoła aż na policzek, a wargi poruszały się w bezgłośnej modlitwie.

Kiedy buick zarył w wodę, wrażenie było takie, jakbyśmy walnęły prosto w betonowy mur. Auto momentalnie zaczęło tonąć. Przez otwarte okna wdarła się zimna woda, trysnęła mi na uda i pociekła dalej, rozlewając się po podłodze. Przybywało jej szybko: po chwili sięgała już łydek, a potem kolan.

– Wypuść mnie! Chcę stąd wyjść! – krzyczała Lucy, dziko młócąc rękami.

Serce głucho waliło mi w piersi, niczym wielki bęben. Spróbowałam otworzyć drzwi od mojej strony, ale napór wody był za silny.

– Przez okno! – zawołałam do Lucy i w tej chwili zobaczyłam, że rozpaczliwie kręci korbką w drzwiach, by zatrzymać wodę wlewającą się do środka. – Nie zamykaj! – krzyknęłam. – Bo nie wyjdziesz!

W oszołomieniu poruszała wargami w tej cichej modlitwie, o ile to była modlitwa. Woda szybko podeszła mi pod brodę, a na myśl, że zakryje mnie całą i pozbawi powietrza, ogarnęła mnie groza. Wysunęłam się zza kierownicy i uklękłam na siedzeniu, a potem wpiłam dłonie we framugę drzwi i wyciągnęłam się przez otwarte okno, ze wszystkich sił walcząc z naporem rzeki wdzierającej się do środka. Z trudem chwytałam powietrze; nagle dotarło do mnie, że przez cały czas wstrzymywałam oddech, chociaż woda nie sięgnęła moich ust.

Dach samochodu wystawał jeszcze ponad powierzchnię. Chwyciwszy się jego krawędzi, przeciągnęłam się na drugą stronę i po omacku zanurzyłam dłoń w wodzie, szukając klamki. Znalazłam, zacisnęłam na niej palce, nabrałam tchu i zanurkowałam. Okno było zamknięte, a za szybą siedziała Lucy. Trzymała głowę jak najwyżej, aby błyskawicznie podnosząca się woda nie zalała jej nosa. Stukałam w okno, pokazując jej na migi, że musi opuścić szybę. Na próżno. Chyba mnie nie zrozumiała. Po chwili woda zakryła jej twarz. Niebieskie oczy, szeroko otwarte z przerażenia, błagały o ratunek, otwarta dłoń przylgnęła do szyby. Wynurzyłam się – tym razem z prawdziwym trudem łapałam powietrze – i jak najszybciej przepłynęłam z powrotem na stronę kierowcy, aby dostać się do środka przez otwarte okno i wyciągnąć Lucy z tonącego auta. Zaczerpnąwszy głęboko tchu, zanurkowałam i wsunęłam się przez okno do połowy. Jedną ręką złapałam dziewczynę za ramię, a drugą za włosy. Pociągnęłam – i dopiero wtedy uświadomiłam sobie, że jej nogi zaklinowały się pod deską rozdzielczą. Odwróciła ku mnie przerażoną twarz. Przejęta grozą i potworną bezradnością, patrzyłam, jak w jej oczach gaśnie życie. Na chwilę zmartwiałam, a mój umysł sparaliżował strach, wreszcie jednak do świadomości przebiła się myśl, że zaraz pękną mi płuca. Wpadłam w panikę i wycofałam się rakiem przez okno. W głowie dźwięczała mi tylko jedna myśl: Powietrza. Potrzebuję powietrza.

A potem ogarnęła mnie ciemność.

Część pierwsza

Sierpień 1943

1

Mała Italia, Baltimore, stan Maryland

– Dla pana doktora duży kawałek – powiedziała moja mama i podała Vincentowi talerzyk, uważając przy tym, żeby nikogo nie potrącić, bo wszystkie krzesła przy stole w naszej jadalni były zajęte. Przed kilkoma laty miała łagodny udar i wciąż jeszcze nie odzyskała pełnej władzy w prawej ręce, więc trzymała talerzyk w lewej dłoni, która opadała pod ciężarem hojnej porcji jej popisowego ciasta z kremem. Aby je upiec, przez długie tygodnie oszczędzała cukier z naszego przydziału.

– Dziękuję, mamo – powiedział Vincent z uśmiechem. Nazywał ją tak, odkąd sięgałam pamięcią. Była z tego powodu przeszczęśliwa. Uwielbiała go tak samo jak ja. Widziała w nim syna, którego nigdy nie miała. Ja do rodziców Vincenta zwracałam się na ty: „Mimi” i „tato”. Siedzieli teraz razem z nami przy stole, naprzeciwko mnie. Mimi i tato, czyli państwo Russo, nasi sąsiedzi. Wszyscy mieszkaliśmy w Małej Italii w ceglanym szeregowcu; nasze domy o identycznych marmurowych frontach były łudząco podobne i w dzieciństwie musiałam bardzo uważać, żeby wejść do siebie, a nie do Vincenta. Wystrój też miały niemalże jednakowy: w pokojach stały figurki Maryi, na ścianach wisiały krzyże i obrazy Najświętszego Serca Jezusowego, a w powietrzu unosił się aromat sosu pomidorowego i włoskich parówek.

Tego dnia mieliśmy dwa powody do świętowania: moje dwudzieste trzecie urodziny i zakończenie rezydentury Vincenta w klinice imienia Johna Hopkinsa. Znałam go od kołyski i kochałam na zabój, ale szczerze przyznam, że gdy zobaczyłam go po raz pierwszy ze stetoskopem na szyi i w białym lekarskim kitlu z nazwiskiem „dr Vincent Russo” wyhaftowanym na kieszeni, poczułam, że pociąga mnie w zupełnie inny sposób. Biel tego stroju podkreślała jego piękną śniadą karnację i gęste włosy o linii zbiegającej się lekko nad czołem. Uśmiech miał szeroki, a zęby lśniąco białe. Nos niemalże całkiem prosty, nie tak orli jak u jego ojca. Oświadczył mi się przed kilkoma miesiącami, a w maju przyszłego roku miałam zostać jego żoną. Wspólną przyszłość planowaliśmy od dawna. Wiedzieliśmy już, gdzie zamieszkamy: w nowszej i nowocześniejszej części Małej Italii, blisko rodziców, ale bez przesady.

Jeśli chodzi o dzieci, to zamierzaliśmy mieć czwórkę. Oboje byliśmy jedynakami – co we włoskiej dzielnicy zdarza się rzadko – i nie chcieliśmy, aby nasze dziecko wychowywało się samotnie. W kwestii planowania rodziny mieliśmy do dyspozycji jedynie kalendarzyk małżeński, więc na czwórce mogło się nie skończyć, ale to akurat nas nie martwiło. Marzyło nam się, że kiedyś Vincent otworzy własną praktykę pediatryczną, a ja będę u niego pracować. Za kilka miesięcy skończę szkołę pielęgniarską: po egzaminie uzyskam tytuł pielęgniarki dyplomowanej. Była to moja ambicja od dziesiątego roku życia; mama zapadła wtedy na cukrzycę, a pielęgniarka, która się nią opiekowała, pokazała mi, jak robić jej zastrzyki z insuliny. Mama bez trudu poradziłaby sobie z tym sama, ale to miał być wabik na mnie, miała nadzieję, że właśnie ten zawód wybiorę w przyszłości. Udało się. Pielęgniarstwo było moją pasją. Jak pogodzić pracę i wychowanie co najmniej czwórki dzieci? Tego nie wiedziałam, ale miałam ogromną ochotę się przekonać.

– Wybrałaś już suknię, Thereso? – zapytała Mimi, przełknąwszy kęs ciasta. Podobnie jak jej mąż mówiła po angielsku ze śpiewnym włoskim akcentem. Wyswatali ich rodzice: ojciec Vincenta przypłynął do Ameryki z Sycylii, kiedy miał kilkanaście lat, i wiedział z góry, że na miejscu czeka na niego córka dawnego przyjaciela rodziny, która mieszkała w Stanach już od roku. Nie mieściło mi się w głowie, że tak można wyjść za praktycznie nieznajomego człowieka, lecz Mimi i tato byli sobie bardzo oddani. Moi rodzice przyszli na świat już w Małej Italii; tutaj się wychowali, a poznali na potańcówce. Ojca pamiętałam słabo, umarł, kiedy miałam cztery lata. Po jego śmierci życzliwi państwo Russo zaopiekowali się nami, mamą i mną.

– Podobały nam się dwie – przypomniałam jej. – Wciąż nie podjęłam decyzji, ale jest jeszcze mnóstwo czasu.

Na oglądanie sukni ślubnych poszłam z Mimi i z mamą. Gdybym teraz którąś wybrała, to aż do maja musiałabym się pilnować, żeby nie przytyć nawet o gram. Przy podjęciu ostatecznej decyzji zamierzałam poprosić o pomoc moją najbliższą przyjaciółkę Ginę Farinolę. Potrzebowałyśmy też sukienki dla niej, bo miała być moją druhną.

– Obie były idealne, i jedna, i druga – orzekła Mimi.

– A mnie się podoba ta z kokardkami, Tess – powiedziała mama, sięgając ponad stołem, żeby założyć mi za ucho kosmyk włosów. Miałam je po niej: gęste, nieposłuszne i ciemne, prawie czarne. Różniło nas tylko to, że jej włosy gdzieniegdzie zaczynały się już srebrzyć.

– Och, tak, była śliczna – zgodziła się Mimi.

Rozmawiałyśmy dalej o babskich sprawach. W pewnym momencie zauważyłam, że Vincent i jego ojciec wymieniają uśmiechy. Kiedy mama, Mimi i ja zaczęłyśmy sprzątać ze stołu i nosić naczynia do kuchni, ci dwaj przystojni, ciemnoocy bruneci zostali na swoich krzesłach, paląc papierosy i zawzięcie dyskutując o Baltimore Orioles. Vincent nie angażował się za bardzo w organizację naszego ślubu, niemalże o wszystkim decydowałam sama. Miało być skromnie. Na wesele w jednej z naszych ulubionych lokalnych restauracji chcieliśmy zaprosić tylko trzydzieści osób. Na więcej gości raczej nie byłoby nas stać, ale dla mnie mogłoby w ogóle nie być gości, byleby tylko nie zabrakło naszych rodzin. Marzyłam o ślubie, nie o weselu.

Vincent zajrzał do naszej małej kuchni, kiedy mama zmywała naczynia, a Mimi i ja wycierałyśmy je do sucha.

– Drogie panie, czy mogę na chwilę porwać wam Tess? – Poczułam jego dłoń na mojej talii, zanim skończył pytanie.

– Oczywiście. – Mimi zabrała mi z rąk ściereczkę do naczyń. – No, idź. – Trąciła mnie delikatnie w ramię. – Bawcie się dobrze.

Vincent wziął mnie za rękę i poprowadził przez salon w kierunku drzwi.

– Chodźmy na spacer – powiedział.

Na ulicy skręciliśmy w lewo, a on objął mnie ramieniem. Jego dotyk elektryzował mnie już od wielu lat. Pamiętałam dobrze chwilę, gdy ten prąd przeszył mnie po raz pierwszy. Miałam wtedy piętnaście lat, a Vincent dziewiętnaście. Studiował już i właśnie przyjechał do domu. Tamtego dnia bezskutecznie usiłowałam zmienić igłę w gramofonie stojącym w salonie jego rodziców. Widząc moje zmagania, odsunął mnie delikatnie. Gdy oparł mi dłonie na żebrach, nogi ugięły się pode mną, a on spokojnie założył do victroli nową igłę i odwrócił się.

– Czego chcesz posłuchać? – zapytał, ale tak mocno dzwoniło mi w uszach, że w końcu nie doczekał się odpowiedzi. Mój mózg się rozpłynął, a ciało zamieniło w stężały kłąb zakończeń nerwowych. Widząc uśmiech błądzący na wargach Vincenta, zrozumiałam, że on dokładnie wie, co czuję. Potem zaprosił mnie do kina. I tak to się zaczęło. Byliśmy razem już od siedmiu lat. Siedmiu długich, cudownych, przepełnionych miłością, a czasami też ogromnie frustrujących lat. Nie mogliśmy dać sobie wszystkiego, czego byśmy pragnęli. Z utęsknieniem wyglądałam dnia, kiedy wreszcie położymy się spać w jednym pokoju. W jednym łóżku. Nareszcie będziemy się kochać; już sama myśl o tym budziła we mnie pragnienie, pragnienie Vincenta. Nie mogłam się nadziwić, że wytrwaliśmy w czystości tak długo, lecz jednocześnie rozpierała mnie duma. Nie robiliśmy nic z tych rzeczy, bo Vincent chciał uchronić się przed pokusą. W młodości zamierzał zostać księdzem, więc było dla mnie jasne, że nie będzie naciskał, abyśmy przekroczyli tę granicę przed ślubem. Gina podśmiewała się ze mnie. Mac, jej chłopak, służył w wojsku, ale kochali się, jeszcze zanim zaczął służbę; mówiła, że bez sensu z tym czekać tak jak my, Vincent i ja. W jej przekonaniu pójść ze sobą do łóżka to żaden grzech. Gina zresztą rzadko poczuwała się do grzechu.

– Pojawiła się pewna sprawa i muszę z tobą o tym porozmawiać – zaczął Vincent, biorąc mnie za rękę. Przez całą naszą uroczystą kolację śmiał się i żartował, ale teraz nagle spoważniał. Nie wiedziałam, czy mam się martwić, czy nie. Najbardziej bałam się, że powołają go do wojska. Miał jakąś drobną wadę serca – doktor powiedział, że to szmer – i jak dotąd udało mu się uniknąć służby. A z tego powodu gryzło go sumienie. Dzięki Bogu te szmery w sercu nie sprawiały mu żadnych problemów. „Dlaczego mam siedzieć w domu, kiedy tak wielu musi walczyć?”, pytał. Ja jednak, z czystego egoizmu, cieszyłam się, że nie mogą go powołać.

– Mam się martwić? – zapytałam teraz.

Vincent uścisnął moją dłoń, a na jego twarzy, złotej w blasku zachodzącego słońca, pojawił się uśmiech.

– Nie – odpowiedział. – Musisz tylko być trochę… wyrozumiała.

– Dam radę – zapewniłam i przepełniała mnie radość, że mogę trzymać go za rękę.

Szliśmy ulicami naszego kwartału, mijając kolejne szeregowce. W kilku oknach wisiały flagi z niebieską gwiazdą na białym polu otoczonym grubym czerwonym prostokątem; oznaczało to, że tutaj mieszka rodzina żołnierza walczącego na froncie. W jednym z okien dostrzegłam dwie niebieskie gwiazdy i jedną złotą. Taki widok otwierał człowiekowi oczy. Za tę wojnę płaciliśmy wysoką cenę.

Ciepłe powietrze muskało mi skórę miękko niczym jedwab. Kiedy chcieliśmy porozmawiać o czymś szczególnie ważnym, zawsze chodziliśmy właśnie tutaj, gdzie teraz: do kościoła Świętego Leona. Do naszego kościoła. Serca Małej Italii. Już w dzieciństwie rozmawialiśmy tam ze sobą, wtedy jeszcze szeptem. U Świętego Leona oboje przystąpiliśmy do pierwszej komunii i do bierzmowania. Tutaj zawsze znajdowaliśmy pociechę i przed tym ołtarzem zamierzaliśmy się pobrać.

Usiedliśmy w ostatniej ławce, w dalszym ciągu trzymając się za ręce. Zimne kamienne ściany i wyślizgane drewniane ławki tchnęły wonią piżma, świec i kadzidła, która jednoznacznie kojarzyła mi się z otuchą i poczuciem bezpieczeństwa. Kochałam ten kościół, wiedziałam jednak, że dla Vincenta znaczy on jeszcze więcej niż dla mnie. Ja czułam, że jest to moje miejsce, gdzie zawsze znajdę pocieszenie oraz ludzi, którzy kochają i troszczą się o mnie, tymczasem on przeżywał tutaj coś znacznie głębszego. W sensie duchowym. Próbował mi to wyjaśnić, ale takich uczuć trzeba doświadczyć samemu, nikogo nie można zmusić, aby zaznał czegoś tak niezwykłego – bliskości Boga. Jeden z tutejszych księży bardzo wcześnie zauważył u Vincenta wybitne uzdolnienia w kierunku matematyki oraz nauk ścisłych i zachęcał go, aby poszedł na akademię medyczną, zamiast wstąpić do stanu duchownego. „Służyć Bogu można na wiele różnych sposobów”, powiedział. Byłam temu księdzu dozgonnie wdzięczna.

W kościele było dosyć pusto. Kilka osób siedziało albo klęczało w ławkach, ale znacznie bliżej ołtarza, a kilka innych zapalało świeczki w bocznej nawie. Kiedy zaczęła się wojna, dodano jeszcze jeden świecznik modlitewny. Tak wielu młodych mężczyzn potrzebowało naszej modlitwy.

Oparłam głowę na ramieniu Vincenta.

– No dobrze, powiedz – poprosiłam cicho. – Dlaczego muszę być wyrozumiała?

– Nastąpiła drobna zmiana moich planów na kilka najbliższych tygodni – powiedział. – Muszę na jakiś czas wyjechać do Chicago.

Wyprostowałam się i spojrzałam mu w oczy.

– Do Chicago? Po co?

– Wybuchła tam epidemia polio – wyjaśnił. – Szpitale potrzebują lekarzy wolontariuszy.

– Aha. – Wreszcie zrozumiałam. – Myślisz o Tonym.

Vincent miał kuzyna, znacznie starszego od siebie, który jako nastolatek zachorował na polio, czyli dziecięcy paraliż, i do tej pory, jako człowiek przeszło czterdziestoletni, musiał nosić aparat ortopedyczny i chodzić o kulach.

– Zgadza się – przytaknął Vincent. – Chyba jestem trochę bardziej wyczulony na sprawy związane z polio niż inni lekarze, ale i tak chciałbym pomóc.

Cały Vincent. Zawsze pierwszy, kiedy ktoś potrzebował pomocy. Kiedyś powiedział mi tak: „W tym kraju jest mnóstwo dzieci żyjących w nędzy. Chcę im pomagać. Poświęcę dla nich przynajmniej część mojej praktyki”. Miałam przeczucie, że nigdy nie dorobimy się dużych pieniędzy, ale wcale mi to nie przeszkadzało.

– Jak długo cię nie będzie? – zapytałam.

– Dwa tygodnie, nie dłużej, mam nadzieję – odparł. – Te epidemie najczęściej zaczynają się latem i jesienią już jest po wszystkim.

Nie znosiłam tej okropnej choroby. Wydawało się, że każdego roku, właśnie latem, atakuje inny region kraju. Ofiarą najczęściej padały dzieci, które strasznie cierpiały i całymi miesiącami, a nawet latami zmagały się z paraliżem. Czasami też porażenie utrwalało się i chory do końca życia pozostawał niepełnosprawny. W szkole pielęgniarskiej widziałam dwójkę dzieci wyniszczonych przez polio.

Vincent puścił moją dłoń i objął mnie ramieniem. Wtuliłam się w niego mocniej.

– Nie chcę rozstawać się z tobą na dłużej niż te dwa tygodnie – powiedział.

Dwa tygodnie. Dla mnie to cała wieczność, więc chciałam zaprotestować, ale przecież on potrzebował mojego wsparcia.

– Dam sobie radę – zapewniłam go ponownie. – Szkoda, że nie skończyłam jeszcze szkoły pielęgniarskiej i nie mogę jechać z tobą. – Miałam przed sobą jeszcze tydzień letniego szkolenia, potem krótką przerwę i semestr jesienny.

– To by było idealne rozwiązanie. – Vincent uścisnął mnie mocno. – Będę za tobą tęsknił, ale wrócę, zanim się obejrzysz.

– Dam radę – powtórzyłam, starając się ze wszystkich sił, aby zabrzmiało to szczerze.

2

Vincent wyjechał do Chicago. Z dwóch tygodni zrobiły się trzy, a potem cztery i wreszcie zaczął się mój ostatni semestr nauki w szkole pielęgniarskiej. Nigdy nie rozstaliśmy się na tak długo. Pisał mi, że jest tam bardzo potrzebny. Listy przychodziły dwa razy w tygodniu. Krótkie, napisane niedbałym pismem, w pośpiechu. Dzwonił rzadko. Mieszkał w pensjonacie, gdzie był tylko jeden telefon na ośmiu mieszkających tam mężczyzn. Poza tym miał mnóstwo zajęć. Obiecał, że wróci do Baltimore na początku października, ale powoli zaczynałam w to wątpić. Podczas tych kilku rozmów przez telefon słyszałam w jego głosie nieznany mi ton. Zupełnie nową energię, świeżą ekscytację. Mówił o dzieciach, które leczy, o swojej pracy i o niczym innym, jakby nie mógł przestać. A do tego powiedział, że zakochał się w tamtym mieście, i zapytał, co sądzę o tym, żeby się tam przeprowadzić. To mnie zmartwiło. Chicago? Nigdy nie planowaliśmy wyjazdu z Baltimore i rozstania z naszymi rodzinami.

Ja natomiast opowiadałam mu o trudnych zajęciach, na które uczęszczam, co słychać u jego rodziców i o planach dotyczących naszego ślubu. O mojej miłości do niego. O naszej przyszłości, o wspólnej pracy w przychodni pediatrycznej, którą otworzy. O dzieciach, które będziemy mieli. Dzielnie starał się dotrzymać mi kroku i reagować na moje słowa, jak należy, ale i tak już po kilku zdaniach znów zaczynał mówić o swojej pracy. Wiedziałam, że jest mi bardzo oddany, że chce budować ze mną wspólną przyszłość, lecz mimo to podczas tych długich tygodni rozłąki czułam, że nadciąga nieuchronne nieszczęście. Powtarzałam sobie, że wiele moich znajomych, w tym Gina, ma chłopców, którzy każdego dnia mogą zginąć w jakimś kraju na drugim końcu świata. A mojemu narzeczonemu nic nie groziło. Jak mogłam w ogóle chcieć tego, żeby wrócił i był przy mnie, skoro wykonywał tak ważną pracę, która dawała mu tyle satysfakcji?

Dzień przed planowanym powrotem Vincent zadzwonił znowu. Wystarczyło, że powiedział „Cześć, Tess”, a już wiedziałam, co za chwilę usłyszę.

– Muszę zostać jeszcze trochę dłużej, kochanie – powiedział. – Przykro mi.

Zabrakło mi słów.

– Przyłączyłem się do badań, które tutaj prowadzą – tłumaczył. – Wiesz, o co chodzi, szuka się przyczyn porażenia dziecięcego. I opracowuje różne metody leczenia. To bardzo ważne. Rozumiesz, prawda?

– Miałeś jutro być w domu, obiecałeś. – Głos mi zadrżał, ale tylko na sekundę, więc miałam nadzieję, że nie usłyszał. Przecież nie mogłam mu płakać w słuchawkę jak dziecko.

– Wiem i bardzo cię przepraszam, ale to nie może czekać – odparł. – Trzeba kontynuować badania, dopóki wirus polio w tym regionie wciąż jest aktywny. Poza tym większość pracowników musiała już wrócić do swoich zajęć, a ja mogę zostać, bo jeszcze nie praktykuję.

– A gdyby jutro był nasz ślub? – rzuciłam na próbę. – Też byś tam został?

Vincent na chwilę umilkł, jak gdyby nie mógł uwierzyć, że zapytałam go o coś takiego, a mnie zrobiło się wstyd, że w niego zwątpiłam.

– Przepraszam – powiedziałam pierwsza. – Wiem, że byś wrócił.

– Oczywiście, że tak.

– A może ja przyjadę do ciebie? Mam wolny weekend, a w poniedziałek zaczynam zajęcia dopiero po południu.

I znów to pełne wahania milczenie. Zacisnęłam palce na przewodzie od słuchawki, czekając w napięciu na odpowiedź.

– Kochana – odezwał się wreszcie. – Zdajesz sobie sprawę, jak długo tutaj się jedzie? Po pierwsze, samo zdobycie miejsca graniczy z cudem ze względu na transporty żołnierzy, a nawet gdyby ci się udało, to podróż trwa dwadzieścia godzin. Do tego ja nie mam gdzie cię przenocować. Mieszkam w pensjonacie, pamiętasz? No i pracuję od rana do późnej nocy.

Byliśmy ze sobą już tyle lat, a znaliśmy się jeszcze dłużej, ale w tym momencie po raz pierwszy zadałam sobie pytanie: czy Vincent ma inną kobietę? Jakby ktoś wbił mi nóż prosto w serce. To niemożliwe, pomyślałam. Każdy, ale nie on. Nasza rozłąka trwała zbyt długo. Zaczęłam zapominać, jaki on jest, tak naprawdę. Pozwoliłam sobie na rozgoryczenie.

– W porządku – powiedziałam, a potem, zanim zdążyłam ugryźć się w język, dodałam: – Zapytałabym, kiedy wrócisz do domu, ale to nie ma sensu, jak widzę. Bo znów w ostatniej chwili zmienisz zdanie.

– Tess…! – ofuknął mnie. – Nie poznaję cię.

– Wiem – przytaknęłam. Owszem, miał rację. Nigdy wcześniej tak się nie zachowywałam, ale wszystko wskazywało na to, że coraz mniej się dla niego liczę. Było mi przykro i nic na to nie mogłam poradzić.

– Kochanie, muszę już kończyć – odezwał się. – Ktoś inny chce skorzystać z telefonu. Daj mi jeszcze dwa tygodnie, dobrze? Obiecuję ci, że za dwa tygodnie wrócę do domu, bez względu na to, co będzie się tutaj działo. Pamiętaj o jednym: mamy przed sobą całe wspólne życie. Kiedy za dziesięć lat przypomnisz sobie tych kilka tygodni, będziesz się śmiała z własnego zwątpienia. Głowa do góry, dobrze, najdroższa?

– Dobrze – zgodziłam się po chwili milczenia. – Kocham cię.

– Ja też cię kocham – powiedział Vincent. – Nigdy o tym nie zapominaj.

3

W połowie października Vincent wciąż jeszcze nie wrócił. Pewnego dnia poszłam do Giny. Siedziałyśmy sobie w jej pokoju, ja na jednym łóżku, ona na drugim. Obie byłyśmy w ogrodniczkach i bawełnianych koszulach, paliłyśmy papierosy i popijałyśmy pepsi-colę. Do mojej szklanki Gina dolała trochę whisky. „To na nerwy”, powiedziała.

Zwykle bardzo lubiłam u niej siedzieć. Jej pokój nie zmienił się nic a nic od dzieciństwa, a teraz zasłonki w biało-różowe paski i różowa narzuta z falbankami uroczo kontrastowały z papierosami i alkoholem. Tamtego dnia nie umiałam jednak znaleźć pociechy nigdzie, nawet w domu najlepszej przyjaciółki.

Gina zapaliła jeszcze jednego chesterfielda, po czym odwróciła się do mnie.

– Najwyższy czas spojrzeć prawdzie w oczy, Tess – oznajmiła, usłyszawszy, że mój narzeczony znowu przedłużył swój pobyt w Chicago. – Spotyka się z inną kobietą. Nawet Vincent Russo nie jest święty. To tylko facet.

– Nie wierzę, że mógłby mnie zdradzić – powiedziałam. I rzeczywiście w to nie wierzyłam. Prawie nigdy. Tylko nocą, leżąc już w łóżku, po całym dniu bez listu albo telefonu od niego, pozwalałam sobie wątpić w jego wierność. W ciągu dnia, gdy siedziałam zadowolona w szkole pielęgniarskiej, pochłonięta zajęciami, nic nie mogło zachwiać moją pewnością, że Vincent kocha mnie i tylko mnie. W nocy było jednak zupełnie inaczej.

– Wiesz, kochana, w sumie to nic strasznego. – Gina odgarnęła z policzka kosmyk włosów w kolorze brudny blond i zaciągnęła się papierosem. – On wróci. Pewnie po prostu się wystraszył, że niedługo bierze ślub, i zamarzyła mu się jeszcze jedna, ostatnia przygoda. Niech to z siebie wyrzuci. Potem już będzie twój do końca życia.

– On nie ma żadnych przygód – ucięłam, chociaż bez przekonania. Podle się czułam z tym, że w ogóle w niego wątpiłam.

– Szczerze mówiąc, to myślę, że się łudzisz – odparła. – Uważasz, że Mac nie zabawia się od czasu do czasu, kiedy jest tak daleko stąd?

– Przyznał ci się? – Byłam w szoku. Gina wzruszyła ramionami.

– Nie musiał. – Pociągnęła łyk ze swojej szklanki, po czym odstawiła ją na nocny stolik. – To facet – wyjaśniła. – Oni mają inaczej. Nie wytrzymają tyle czasu bez dziewczyny.

– I nie przeszkadza ci to?

– Nie, bo o tym nie myślę – odparła. – Mac walczy za ojczyznę. To, co przeżywa, na pewno jest straszne. Nie miałabym do niego żalu, gdyby znalazł sobie odrobinę przyjemności.

Dreszcz przebiegł mi po plecach.

– Jesteś znacznie bardziej wyrozumiała niż ja – westchnęłam.

– Wiesz, co by się nam przydało? – Gina zgasiła papierosa i wyprostowała się, siadając na łóżku po turecku. Znałam dobrze to jej szelmowskie spojrzenie. Przyjaźniłyśmy się od dawna.

– Co? – zapytałam nieufnie.

– Wyrwać się stąd na weekend – powiedziała. – Kupimy bilety do Waszyngtonu!

– A jeśli Vincent wtedy zadzwoni?

Żachnęła się, marszcząc brwi z niezadowoleniem.

– Marne szanse – orzekła. – Sama mówiłaś, że on rzadko dzwoni. Nie możesz do końca życia potulnie czekać, aż się odezwie. No, zgódź się.

Z Baltimore do Waszyngtonu jechało się pociągiem tylko godzinę. Byłam tam na kilku wycieczkach do różnych muzeów i raz w teatrze, ale jeszcze nigdy przez dwa dni, z noclegiem.

– A gdzie przenocujemy? – zapytałam. – Waszyngton ostatnio to jedna wielka dżungla, z tymi wszystkimi urzędnikami rządowymi, wojskiem, a jeszcze…

– Zapomniałaś, że moja ciocia prowadzi dom dla turystów w pobliżu Wzgórza Kapitolińskiego? – Gina weszła mi w słowo. – Może ma wolny pokój. Zadzwonię i upewnię się, czy może nas przenocować. Oczywiście za darmo.

– Wolę chyba zostać w domu i się dąsać – odparłam, zapalając kolejnego papierosa.

– Wykluczone! – Pochyliła się w moją stronę, przeszywając mnie spojrzeniem swoich niebieskich oczu. – Tess, dałabyś spokój, naprawdę. Zawsze jesteś taka twarda i kocham cię, ale teraz to twoje biadolenie działa mi już na nerwy. Zastanów się trochę, co? Mój facet codziennie zagląda śmierci w oczy. Nie może mi nawet napisać, gdzie jest. Jego listy to fotokopie z V-maila[1] i zawsze przychodzą ocenzurowane. On nie ma teraz własnego życia. A słyszałaś kiedyś, żebym się skarżyła? Więc już przestań marudzić. Dobrze?

Jej tyrada zbiła mnie z tropu, po pierwsze, ze względu na krytyczny ton, a po drugie, dlatego, że była słuszna. Przez ostatnich kilka tygodni myślałam wyłącznie o sobie. A przecież Gina też potrzebowała wyrwać się gdzieś na weekend, i to może jeszcze bardziej niż ja.

– Masz rację – powiedziałam. – Przepraszam cię. Jedźmy do Waszyngtonu.

1 V-mail (ang., skrót od Victory Mail, „poczta zwycięstwa”) – hybrydowa metoda korespondencji pocztowej.

4

Następnego dnia o jedenastej trzydzieści rano znalazłyśmy się w stolicy. W pociągu było gorąco i duszno, a chłopców w mundurach jechało nim tylu, że na pewno stałybyśmy przez całą drogę, gdyby nie dwóch młodych, a nawet bardzo młodych, sądząc po wyglądzie, żołnierzy, którzy ustąpili nam miejsca. Dworzec Union Station pękał w szwach. Biznesmeni w garniturach oraz eleganckie kobiety w kapeluszach i białych rękawiczkach tonęli w morzu wojskowych mundurów. Po długich peronach i olbrzymich halach przetaczało się istne mrowie ludzi i miało się wrażenie, że każdy dokądś się spieszy. Po dobrych kilku minutach przedzierania się przez ten tłum i obijania walizkami o nogi innych podróżnych dotarłyśmy do wyjścia i stanęłyśmy na ulicy. Aromaty wczesnej jesieni mieszały się w powietrzu z zapachem papierosów, toniku do włosów i wonią damskich perfum. Dołączyłyśmy do długiej kolejki oczekujących na taksówkę.

Zaciągnęłam szczelniej płaszcz na piersi, bo ciągnęło lekkim chłodem. Nasze płaszcze były cienkie, a pod spodem obie miałyśmy tylko bluzki i spódnice. Do tego bereciki, kupione przed rokiem, kiedy wybrałyśmy się poszaleć po sklepach. Gina ubolewała, że nie ma ani jednej pary nylonów, więc ołówkiem do oczu starannie wymalowała sobie na łydkach długie kreski; kto nie patrzył uważnie, mógł się nabrać. Mnie, oprócz białych pończoch od fartucha pielęgniarskiego, zostały jeszcze dwie pary nylonów w niezłym stanie. Jedną z nich miałam teraz na sobie.

– Szkoda czasu na czekanie. – Gina obrzuciła wzrokiem morze głów kołyszące się tuż przed nami. – Ciocia Ellen mieszka pół godziny na piechotę stąd. Przejdziemy się? Dasz radę nieść swoją walizkę?

– Jasne. – Skinęłam głową i ruszyłyśmy przed siebie.

Podróżowałam tak rzadko, że od dzieciństwa miałam jedną i tę samą walizkę, w dwóch odcieniach brązu, jasnym i ciemnym. Była teraz całkiem lekka. Ciocia Giny mogła nas przyjąć tylko na jedną noc, więc zapakowałam koszulę nocną, szlafrok i sukienkę na wieczór, bo miałyśmy zjeść kolację na mieście. I nic więcej. Miałam nadzieję, że uda nam się znaleźć jakąś przystępną cenowo restaurację. Gina była sekretarką i dostawała niezłą tygodniówkę, ja natomiast wciąż spłacałam szkołę, z niewielką pomocą mamy. Każdy zaoszczędzony cent, a było ich niewiele, odkładałam na wesele i podróż poślubną.

Nasz pomysł wyjazdu do Waszyngtonu nie spodobał się mojej mamie.

– Co mam powiedzieć Vincentowi, jeśli zadzwoni? – zapytała.

– Prawdę. – Wzruszyłam ramionami. – Że pojechałam z Giną do Waszyngtonu.

– Powinnaś czekać na jego telefon.

Pomyślałam wtedy, że Gina miała rację. To żałosne dzień w dzień wysiadywać godzinami przy tym telefonie tylko dlatego, że Vincent może zadzwonić, chociaż szanse były znikome.

– Mamo, on tak rzadko może korzystać z telefonu, że szczerze wątpię, by się odezwał – odparłam. – Poza tym wyjeżdżam tylko na jedną noc.

– No cóż – westchnęła. – Tylko nie zapomnij, kim jesteś.

– Co to miało znaczyć? – Rzuciłam jej zachmurzone spojrzenie.

– Pamiętaj, że jesteś narzeczoną wspaniałego mężczyzny – wyjaśniła.

Roześmiałam się tylko.

– Proszę o odrobinę zaufania, dobrze?

– Jesteśmy, to dom cioci Ellen – powiedziała Gina po mniej więcej dwudziestu minutach marszu. Uniosła głowę, wskazując brodą przed siebie, bo obie ręce miała zajęte, w jednej dźwigała walizkę, a w drugiej niosła torebkę. – Widzisz?

– Aha – przytaknęłam lakonicznie. Bolało mnie ramię, choć moja walizka ważyła niewiele, a kiedy wreszcie dotarłyśmy do celu, byłam cała zgrzana i obie dostałyśmy zadyszki. Postawiłyśmy bagaże na chodniku i uniosłyśmy głowy do góry. Dom, w którym ciocia Giny wynajmowała pokoje turystom, prezentował się bardzo ładnie. Dwupiętrowa kamienica z elewacją z piaskowca, wciśnięta pomiędzy dwa większe budynki, na każdym piętrze miała okno wykuszowe, a pod okapem dachu zdobiły ją kamienne girlandy. Żadnej z nas nie spieszyło się, żeby wejść na długie schody prowadzące do frontowych drzwi, ale po chwili podniosłam swoją walizkę i ruszyłam w górę. Gina podążyła za mną. Po dotarciu na niewielką werandę, z kamienną barierką i kolumnami, z trudem łapałyśmy oddech. Do dzwonka ktoś przylepił taśmą kopertę. Widniało na niej nazwisko Giny. Rozerwała papier i przeczytała liścik na głos.

Droga Gino, niezmiernie mi przykro, ale pilne sprawy wezwały mnie do Bethesdy, gdzie mam drugi dom. Pękła tam rura i muszę się tym zająć. Dzwoniłam do Ciebie. Niestety, już wyjechałaś. Ubolewam, że zostawiam Was same, ale siła wyższa. Wejdźcie i czujcie się jak u siebie. Każda z Was ma przyszykowany oddzielny pokój – numery dwa i trzy, na samej górze. To wielka gratka o tej porze roku, więc korzystajcie z uroków prywatności! W drzwiach są porządne zamki, a dwaj panowie, którzy akurat tu mieszkają, wydają się bardzo sympatyczni. Na pewno nie będą Wam przeszkadzać. W razie potrzeby dzwońcie. Telefon stoi na stoliku obok schodów. Przepraszam, że tym razem się nie zobaczymy!

Całusy, ciocia Ellen

– I to by było na tyle, jeśli chodzi o przyzwoitkę – zaśmiała się Gina. Jej ciocia początkowo nie chciała nas przyjąć, ponieważ miała już gości, dwóch mężczyzn. Sama słyszałam, jak mówiła Ginie przez telefon, że nigdy nie miesza mężczyzn z kobietami pod jednym dachem, bo to nie uchodzi. Ale Gina tylko przewróciła oczami i przypomniała cioci, że przecież ona będzie na miejscu, więc może być naszą przyzwoitką.

– Na pewno wszystko będzie dobrze – powiedziałam niefrasobliwie. Moja mama dostałaby szału, gdyby się o tym dowiedziała.

Gina otworzyła skrzydło dużych drzwi i weszłyśmy do przytulnego salonu. Odstawiłyśmy walizki. Na zewnątrz mocno świeciło słońce, więc oczy potrzebowały chwili, żeby przywyknąć do słabego oświetlenia. W powietrzu wisiał cudowny, słodki aromat fajkowego tytoniu, który zawsze przypominał mi mojego ojca. Byłam jeszcze mała, kiedy umarł. Pamiętałam ten zapach lepiej niż jego samego.

– Cześć, chłopcy – odezwała się Gina, a ja dopiero wtedy zauważyłam dwóch mężczyzn siedzących obok kominka, na skórzanych fotelach z uszakami. Na nasz widok obaj wstali i skinęli nam głowami, a jeden, starszy, ukłonił się lekko.

– Dzień dobry paniom – powiedział i pochylił się, aby zgasić papierosa w popielniczce stojącej obok fotela, na którym przed chwilą siedział. Miał ciepły, serdeczny uśmiech, bujne, prawie czarne włosy, krzaczaste brwi i cienki ciemny wąsik. Na oko dobiegał czterdziestki. Krawat miał rozluźniony, a rękawy koszuli podwinięte tak, że dobrze było widać muskularne przedramiona porośnięte czarnymi włoskami.

– Domyślam się, że jedna z pań jest siostrzenicą pani Foley. – Choć wypowiedział zaledwie kilka słów, wychwyciłam jego twardy nowojorski akcent.

Gina z uśmiechem założyła kosmyk włosów za ucho – jak dla mnie z czystej kokieterii.

– Zgadza się – potwierdziła. – Mam na imię Gina, a to jest Tess.

– Roger Talbot – przedstawił się mężczyzna. – A to jest Henry… – Obejrzał się na towarzysza, unosząc brwi. Najwidoczniej nie znał jego nazwiska albo nie mógł sobie przypomnieć.

– Henry Kraft – dokończył drugi mężczyzna i ukłonił się nam. – Jak się panie miewają?

Głos miał miękki, aksamitny i śpiewnie przeciągał samogłoski. Nosił się schludnie, wyglądał jak spod igły. Jasnobrązowe włosy obcięte krótko i porządnie, sylwetka szczupła, lecz znamionująca tężyznę. W odróżnieniu od pana Talbota miał na sobie formalny szary garnitur, który leżał na nim jak ulał. Na modzie męskiej słabo się znałam. W Małej Italii rzadko widywało się panów w garniturach, a Vincent miał tylko jeden. Niemniej jednak coś mi mówiło, że strój pana Krafta jest uszyty na miarę, specjalnie dla niego, i musiał sporo kosztować. Spod marynarki wyglądała jasnoszara koszula w wąskie prążki, a węzeł niebieskiego krawata, zawiązany bez zarzutu, ciasno przylegał do szyi. Na niskim stoliku, tuż obok, leżała jego fajka; nić aromatycznego dymu kreśliła w powietrzu zawiłe esy-floresy. Młodszy od swojego towarzysza, wydawał się być naszym rówieśnikiem. Uznałam, że dobiega trzydziestki. Miał bladobłękitne oczy, które przyciągnęły moją uwagę już z daleka. Zauważyłam też, że jego uśmiech nie sięga oczu, cały czas nieznacznie spuszczonych; pomyślałam wtedy, że chyba na całym świecie nie ma takiego uśmiechu, który zdołałby rozwiać smutek kładący się cieniem na tej przystojnej twarzy.

– O, proszę! – Pan Talbot postąpił o krok w kierunku naszych walizek. – Zaniesiemy bagaże pań na górę.

– Naprawdę, byliby panowie tak uprzejmi? – zaszczebiotała Gina słodziutkim głosem, którego jeszcze nigdy u niej nie słyszałam. Czyżby flirtowała? – Przyniosłyśmy je aż z Union Station i ręce dosłownie nam odpadają.

Pan Kraft także ruszył w naszym kierunku, ale pan Talbot zatrzymał go ruchem ręki.

– Wezmę obie – oznajmił z galanterią i przeciął kilkoma szybkimi krokami cały salon, po czym bez wysiłku podniósł nasze walizki i ruszył po schodach. Poszłyśmy za nim na pierwsze piętro. Postawiwszy bagaże pod drzwiami z numerem trzy, odwrócił się i spojrzał na nas.

– Mam nadzieję, że jeszcze się spotkamy, miłe panie – powiedział i głęboko się skłonił. – Jak długo zabawicie w mieście?

– Tylko do jutra – wyjaśniłam.

– A panowie? – zainteresowała się Gina. – Ciocia mówiła, że jesteście tutaj w interesach?

– Owszem, podpisuję kontrakt na zamówienie rządowe, podobnie jak tamten dżentelmen. – Pan Talbot skinął głową w stronę schodów. – Pan Kraft. Robi meble w Karolinie Północnej. Chłopak z Południa. – Te ostatnie słowa wypowiedział takim tonem, że nie miałyśmy wątpliwości, iż uważa się za kogoś lepszego. – Ma już umowę z Wujem Samem i chciałby ją rozszerzyć. Ja pracuję w branży tekstylnej. Namówiłem go, aby udzielił mi kilku wskazówek.

– No cóż – odparła Gina. – Życzymy powodzenia.

Mężczyzna odwrócił się do mnie.

– Pani jest raczej z tych małomównych, hm? – zagadnął, a ja w odpowiedzi tylko się uśmiechnęłam. – Cicha woda brzegi rwie – dodał sentencjonalnie. – Założę się, że w tej ślicznej główce całkiem sporo się dzieje.

– Dziękujemy panu za pomoc – powiedziałam, po czym przeszłam obok niego i otworzyłam drzwi.

Kiedy zniknęłyśmy w swoich pokojach – Gina w dwójce, ja w trójce – pan Talbot zszedł na dół, ciężko stąpając po stopniach schodów. W pokoju, który miałam tylko dla siebie, były dwa jednoosobowe łóżka, komoda z czterema szufladami oraz umywalka, wmontowana w ścianę obok wąskiej szafy, w której powiesiłam sukienkę na wieczorne wyjście do restauracji. Chowałam właśnie koszulę nocną pod poduszkę, kiedy Gina zapukała do drzwi i zajrzała do środka.

– No chodź! – zawołała. – Idziemy zwiedzać!

* * *

Pogoda była bez zarzutu, pełne aromatów powietrze lśniło złotem liści, które właśnie zaczynały żółknąć. Nachodziłyśmy się tego dnia co niemiara. Na ulicach co krok mijali nas wojskowi i dziewczęta z różnych urzędów. Byłyśmy w dwóch galeriach: Freer i National, gdzie spędziłyśmy długie godziny. Niektóre wystawy były zamknięte, ponieważ eksponaty wywieziono z miasta na czas wojny, ale i tak wyszłyśmy stamtąd kompletnie wyczerpane. Na każdym kroku widziałam Vincenta. Jego ciemne oczy spojrzały na mnie z siedemnastowiecznego malowidła, a w jednej sali miałam wrażenie, że pojawił się we własnej osobie: stał i oglądał rzeźbę przedstawiającą konia. Chciałam znaleźć automat telefoniczny i zadzwonić do mamy, żeby zapytać, czy może się odezwał, ale wiedziałam, że Gina będzie zła, a mnie to tylko jeszcze bardziej przygnębi.

Wracałyśmy umęczone i żadna z nas nie miała siły rozmawiać. Czułam, że od chodzenia zrobiły mi się pęcherze na piętach.

– Co myślisz o tych dwóch panach, których poznałyśmy w salonie? – zagadnęła nagle Gina, gdy od domu cioci Ellen dzieliła nas już tylko przecznica.

Wzruszyłam ramionami.

– Robili wrażenie sympatycznych – przyznałam, czując się trochę nieswojo na myśl, że spędzimy noc pod jednym dachem z dwoma mężczyznami.

– Coś mi się zdaje, że ten Henry ma na ciebie oko.

Zaśmiałam się tylko.

– Zapomniałaś, że jestem zaręczona? – Podsunęłam jej pod nos lewą dłoń. Na serdecznym palcu migotał pierścionek z brylancikiem, niedużym, ale błyszczącym.

– Zaręczyny to jeszcze nie ślub – odparła Gina i zatrzymała się w miejscu, przekrzywiając głowę, aby przyjrzeć się uważnie mojej twarzy. – Ty chyba nie zdajesz sobie sprawy z tego, jaka jesteś ładna, Tess – powiedziała, kiedy ruszyłyśmy dalej. – I nie widzisz, jakim wzrokiem faceci na ciebie patrzą.

– Co takiego? Bzdury wygadujesz – prychnęłam, chociaż pochlebiły mi jej słowa. Rzeczywiście, nie znałam wielu mężczyzn, więc skąd miałam wiedzieć, jak wyglądam w ich oczach. Nie spotykałam się w życiu z żadnym mężczyzną poza moim narzeczonym. Vincent wciąż mi powtarzał, że jestem piękna, ale uznałam, że to miłość przez niego przemawia. Zdawałam sobie sprawę, że nie wyglądam jak przeciętna dziewczyna. Moje oczy, tak mi się wydawało, były za duże i zbyt okrągłe, w ogóle nie pasowały do twarzy, ale Vincent zawsze mówił, że to właśnie mu się podoba, bo można się w nich „zatracić na amen”. Miałam takie włosy, które bardzo długo schły po umyciu, a ułożenie ich wymagało ode mnie wiele wysiłku; nie mogłam tego ścierpieć, ale on twierdził, że uwielbia plątać w nich palce.

Mężczyzna z salonu, Henry Kraft, pomyślałam nagle, miał bardzo łagodną twarz. Był przystojny, a z oczu wyzierał mu smutek.

– Pokażę mu mój pierścionek – postanowiłam.

– Nie psuj zabawy – ofuknęła mnie Gina. – Może polecą nam jakąś dobrą restaurację.

– Chodźmy do Hot Shoppe[2] – powiedziałam. – W Waszyngtonie na pewno są.

Kanapka i piwo korzenne w Hot Shoppe – na tyle było mnie stać.

Ale Gina potrząsnęła głową.

– W Hot Shoppe nie można się napić – odparła. – Znajdziemy jakieś ciekawsze miejsce. Ja stawiam – dodała szybko, a kiedy zaczęłam protestować, uciszyła mnie, unosząc dłoń. – Kiedy zrobisz dyplom pielęgniarski, to wtedy ty mnie zaprosisz, w porządku?

– Zgoda – przytaknęłam, bo uznałam, że nowa restauracja będzie miłą odmianą.

Po wejściu do domu zastałyśmy naszych współlokatorów tam, gdzie poprzednio, czyli w salonie. Stali obok schodów, a każdy z fedorą w dłoni, jakby właśnie wychodzili.

– Wybieramy się na kolację do Martina – oznajmił pan Talbot. – Może panienki się dołączą?

– Kto to jest Martin? – zapytałam.

Pan Kraft się uśmiechnął.

– To nazwa najlepszej restauracji w Georgetown[3] – wyjaśnił.

– Mamy rezerwację – dodał pan Talbot. – Na pewno nie będzie problemu, jeśli przyprowadzimy dwie dodatkowe osoby.

Już chciałam grzecznie odmówić, ale Gina była szybsza.

– Z miłą chęcią! – zawołała, chwytając mnie za rękę i ciągnąc w kierunku schodów. – Musimy się tylko przebrać, za kilka minut będziemy gotowe.

– Dziesięć minut! – odkrzyknął za nami pan Talbot. – Taksówka już jedzie.

Na górze Gina pognała do swojego pokoju, a ja poszłam za nią.

– Chyba nie powinnyśmy z nimi wychodzić – powiedziałam. – Tak nie wypada. Twoja ciocia by się pogniewała.

– Ciocia nie musi o niczym wiedzieć – odparła, po czym otworzyła szafę i wyjęła swoją sukienkę. – Leć się przebrać, raz-dwa, na jednej nodze. Oni postawią nam kolację w najlepszej restauracji w Georgetown. Chcesz przepuścić taką okazję? – Zauważyła, że się waham. – Kochana, to nie jest żadna randka – dodała. – Przecież idziemy we czwórkę. Znajomi, którzy wybrali się razem na kolację. I tyle.

* * *

– Dziewczęta, nalegam, żebyście mówiły nam po imieniu – powiedział pan Talbot, kiedy wszyscy usadowiliśmy się w taksówce. – Ja jestem Roger, pamiętacie?

Siedzieliśmy we troje na tylnym siedzeniu taksówki: on z jednej strony, Gina z drugiej, a ja pośrodku, natomiast pan Kraft – Henry – jechał z przodu, z kierowcą, cichym, ponurym mężczyzną. W kabinie unosiła się woń cygar i perfum Giny. Ja też skropiłam się nimi leciutko za uszami, bo własnych nie zabrałam w tę podróż. Było mi duszno w płaszczu i rękawiczkach. Auto toczyło się po zakorkowanych ulicach Georgetown. Henry milczał, natomiast Roger mówił za dwóch. Jego tubalny głos wypełniał całą kabinę. Powiedział nam, że kiedyś widział u Martina przewodniczącego Izby Reprezentantów, Sama Rayburna, a innym razem – senatora Harry’ego Trumana, tuż obok, przy sąsiednim stoliku.

– Rozmawiałeś z którymś z nich? – Gina wyjrzała mi zza ramienia.

– Nie – odparł. – Ale próbowałem usłyszeć, o czym mówią.

Potem ze szczegółami opisał nam wszystkie posiłki, które zjadł w tej restauracji. Pomyślałam, że szykuje się bardzo długi wieczór.

Lokal nieco mnie zaskoczył. Myślałam, że to elegancka, wręcz wykwintna restauracja, a tymczasem bardziej przypominał gospodę: ściany i długi bar pokryte ciemnym, polerowanym drewnem, na suficie blaszane panele w kolorze brązu, a klientela zdecydowanie męska, zaledwie kilka kobiet. Poczułam się przesadnie wystrojona i nie na swoim miejscu. Kelner zaprowadził nas do boksu o ściankach z boazerii. Gina i ja usiadłyśmy po jednej stronie stolika, a Roger i Henry po drugiej.

Kiedy kelner, mężczyzna w średnim wieku, przyszedł do nas ponownie, Roger zamówił drinki.

– Szpiegowskie dla wszystkich – zadysponował.

– Co to jest „szpiegowskie”, na litość boską? – zachichotała Gina, rozbawiona tą nazwą, wyciągając papierosa z paczki w torebce.

– Specjalne martini u Martina – wyjaśnił Roger i pochylił się nad blatem, aby podać jej ogień, a następnie zapalił własnego papierosa. – Kiedyś regularnie jadał tutaj pewien szpieg, który uwielbiał tego drinka, i na jego cześć zmienili nazwę. Wam też przypadnie do gustu – zapewnił.

Nigdy nie piłam martini i wolałabym, szczerze mówiąc, lampkę wina, ale postanowiłam spróbować. To był wieczór nowości i chciałam posmakować przygody. Poza tym coś mi mówiło, że Roger Talbot nie należy do osób, z którymi można dyskutować.

Kiedy czekaliśmy na zamówione drinki, Roger i Gina rozprawiali o polityce, a Henry i ja obserwowaliśmy ich w milczeniu. Nie miałam zielonego pojęcia, że Gina orientuje się w przebiegu wojny i sytuacji na świecie. W pewnym momencie Henry pochwycił moje spojrzenie i mrugnął. Nie, nie było to zalotne mrugnięcie. Miało ono raczej znaczyć: „Ty i ja wolimy milczeć i nic nie szkodzi. Niech tamci sobie gadają, aż im języki kołkiem staną”. Mrugnięcie konspiracyjne. Odpowiedziałam uśmiechem, czując nagły przypływ sympatii do tego człowieka.

Gdy na naszym stoliku pojawiły się szpiegowskie martini w eleganckich kieliszkach, Roger wzniósł toast.

– Za urocze panie z Baltimore, aby spędziły cudowne chwile w stolicy.

– Dziękujemy – odpowiedziała Gina i wszyscy się napiliśmy.

– Ojej… – wykrztusiłam, gdy poczułam, jak napój pali mnie w ustach i ścina gardło mrozem. Wszystkich rozśmieszyła moja reakcja. Upiłam jeszcze jeden łyczek, zafascynowana nowym smakiem. – Smakuje jak… Sama nie wiem. – Znów zanurzyłam usta, oblizałam wargi. – Słone, korzenne… I jeszcze coś. Sosna – dokończyłam, a oni parsknęli śmiechem.

– Coś mi się zdaje, że od dzisiaj to będzie jej ulubiony drink – powiedziała Gina.

– Ostrożnie, Tess – ostrzegł mnie Roger. – O której coś jadłaś?

– Nic mi nie będzie – zapewniłam go, unosząc kieliszek do ust, aby wypić kolejny łyczek.

Kiedy Henry sięgnął po swoje martini, nagle rzuciło mi się w oczy, że u lewej dłoni brakuje mu trzech palców. Wstrząsnęło to mną tak mocno, że musiałam szybko odwrócić wzrok, puls mi przyspieszył, a serce zaczęło łomotać. Pozostały mu kciuk i palec wskazujący, a po pozostałych palcach nie było śladu, zachowały się tylko zarośnięte gładką skórą kostki. Cóż za straszny los spotkał tego biedaka? Kiedy stracił palce – już jako dorosły czy jeszcze w dzieciństwie? Zastanawiałam się przedtem, dlaczego nie służy w wojsku. Teraz już znałam odpowiedź i chyba zrozumiałam powód jego smutnego spojrzenia.

Niespodziewanie Roger zainteresował się innymi dłońmi, a mianowicie moimi: pochylił się nad stołem i chwycił mnie za palce lewej ręki. Pierścionek zamigotał w świetle żyrandoli.

– A to co? – zapytał, unosząc moją dłoń. – Masz narzeczonego?

– Tak – odparłam, uwalniając dłoń z jego uścisku.

– Wyjechał? – dopytywał.

Potrząsnęłam głową.

– Jest lekarzem. Pracuje w Chicago jako wolontariusz przy epidemii polio. – Aż zarumieniłam się z dumy.

– Lekarz! – powtórzył Roger. – Chyba nie ma oleju w głowie, że puszcza taką piękną dziewczynę bez przyzwoitki. No, sam powiedz: czyż ona nie jest piękna? – zagadnął Henry’ego, a ten uprzejmie przytaknął.

– Obie panie są piękne – dodał dyplomatycznie.

– Masz cudowne włosy – ciągnął Roger. – Chętnie bym cię zobaczył w rozpuszczonych. Długie są?

– Owszem, długie – odparłam powściągliwie, ponownie unosząc do ust swój koktajl. Lodowaty płyn rozlał się po moim ciele gorącą falą, która sięgnęła aż po koniuszki palców. Z wielkim smakiem wypiłam jeszcze jeden łyk i odstawiłam kieliszek.

– Sięgają nieco poniżej ramion. – Gina wyręczyła mnie w odpowiedzi. – Tak właśnie lubi jej narzeczony, więc proszę sobie niczego nie wyobrażać. Poza tym Tess jest pielęgniarką, czyli sami widzicie, że są dla siebie stworzeni.

– Rzeczywiście, na to wygląda – zgodził się Roger. – Szczęściarz z tego twojego narzeczonego.

Wyprostował się, bo akurat kelner przyniósł nam drugą kolejkę szpiegowskiego martini, chociaż nie skończyliśmy jeszcze pierwszej.

– No, panowie – zagadnęłam, kiedy sobie poszedł, by odwrócić uwagę od siebie. – Obaj przyjechaliście tutaj negocjować kontrakty na zamówienia rządowe. To musi być nie lada wyzwanie.

Wszyscy, cała trójka, spojrzeli na mnie, jakbym nagle odezwała się w obcym języku.

– Moja rodzinna fabryka mieści się w Hickory, w Karolinie Północnej – odpowiedział po chwili Henry. – Już od blisko pół wieku wyrabiamy wysokiej jakości meble, ale dwa lata temu przestawiliśmy się na asortyment dla wojska.

Cudownie słuchało mi się jego głosu. Południowy akcent słyszałam do tej pory wyłącznie w radio. Na żywo był znacznie bardziej czarujący.

– Jakiego asortymentu? – zaciekawiłam się.

– Och, robimy wszystko, od skrzyń na bomby i amunicję po stoły do kantyn i części do samolotów. Niestety, mebli ostatnio wychodzi od nas niezwykle mało – dodał z nagłym smutkiem.

– Hickory – powtórzył Roger. – Sądząc po nazwie, to jakaś zapadła południowa prowincja.

Henry skwitował tę obelgę uśmiechem.

– To najszybciej rozwijające się miasto w całym stanie – odparł. – Czternaście tysięcy mieszkańców i ciągle ich przybywa. Mamy jezioro i rzekę, góry też są niedaleko. A przemysł kwitnie.

– Wspaniale to brzmi – powiedziałam, trochę zła na Rogera. Dobrze, że wreszcie zjawił się kelner. Panowie zamówili filet mignon, ale my obie wybrałyśmy z menu kotlety krabowe. I nasłuchałyśmy się za to, aż miło.

– Nawet w Waszyngtonie trudno się wyrwać z Maryland, co, dziewczyny? – skomentował Roger.

Kiedy podano nam jedzenie, wypiliśmy jeszcze jedną kolejkę szpiegowskiego. Na stole pojawiła się też butelka wina, chociaż nie mogłam sobie przypomnieć, żeby ktoś ją zamawiał. Po każdym drinku rozmowa Giny i Rogera robiła się odrobinę głośniejsza, natomiast Henry i ja odzywaliśmy się chyba jeszcze rzadziej. Słuchając, jak wesoło gawędzą o sporcie czy też o wystroju naszej restauracji i żartobliwie przekomarzają się, czy Baltimore to naprawdę Południe, czułam wyraźnie, że między słowami toczy się flirt. Gina była w tym mistrzynią. Sztukę kokieteryjnego przymykania oczu miała opanowaną do perfekcji. Potrafiła też uśmiechać się nieznacznie połową ust, wiedziała, jak przekrzywiać lekko głowę. Dla mnie to było igranie z ogniem. Od czasu do czasu wymieniałam z Henrym pełne współczucia spojrzenie znad kieliszka martini. Dziwna rzecz: czułam, że to wspólne milczenie pomogło mi nawiązać z nim prawdziwy kontakt, znacznie bliższy, niż gdybyśmy rozmawiali ze sobą.

Kiedy kolacja dobiegła końca i przyszedł czas, aby wstać od stołu, dotarło do mnie, że wypiłam o wiele za dużo. Nie czułam się źle, ale utrzymanie równowagi było trudne, bo kolana miałam miękkie niczym z masła. Sala wirowała mi przed oczami karuzelą barwnych smug. Blaszane panele sufitu zdawały się spływać po ścianach, a w uszach nagle zabrzmiał mi mój własny śmiech, dziwnie, jakby z oddali. Kiedy Henry podał mi ramię, chwyciłam się go skwapliwie i z wdzięcznością.

Taksówkarz nie pozwolił już nikomu jechać z przodu, więc wcisnęliśmy się wszyscy na tylną kanapę. Gina usiadła Rogerowi na kolanach; poczułam prawdziwą ulgę, widząc, że spokojnie, bez mrugnięcia okiem, odsunęła jego dłoń, którą położył wysoko na jej udzie, gładząc materiał sukienki. Sama siedziałam grzecznie obok Henry’ego, z dłońmi skromnie złożonymi na kolanach. W głowie mi szumiało, co zresztą bynajmniej nie było niemiłe. Do tej pory tylko jeden jedyny raz wypiłam za dużo; wybraliśmy się kiedyś z Vincentem na przyjęcie, gdzie alkohol lał się strumieniami. Skończyło się to dla mnie bardzo niewesoło. Wymiotowałam tyle razy, że w końcu straciłam rachubę, a potem, kiedy już wczołgałam się do łóżka, musiałam schować się pod kołdrą razem z głową, żeby nie widzieć światła. Czy teraz byłam pijana? Chyba nie, ale gdyby ktoś mnie uszczypnął, nawet mocno, to raczej nic bym nie poczuła.

Opuściłam głowę, przyglądając się swoim dłoniom, a potem zerknęłam w bok, na dłonie Henry’ego, dobrze widoczne na tle ciemnych spodni. Siedem palców. Współczułam mu bardzo i najchętniej pogłaskałabym tę okaleczoną rękę. Nie wiedziałam, kiedy to się stało, ale miałam nadzieję, że nie w dzieciństwie. Dla dziecka byłby to istny koszmar! Nie, najprawdopodobniej był wtedy już dorosły i pracował na jakiejś maszynie w swojej fabryce. Tak czy inaczej, to musiało być przerażające przeżycie, niezależnie od wieku. A mimo to poradził sobie z tym, jak widać. Kierował firmą i negocjował umowy z Wujem Samem.

Nagle Henry uniósł rękę i obrócił ją dłonią do góry. Musiał zauważyć, jak się gapię.

– Miałem wtedy sześć lat – powiedział, ale tak cicho, że tylko ja go słyszałam. – Bawiłem się narzędziami mojego ojca, chociaż surowo mi tego zabronił. Stołowa pilarka stała dla mnie za wysoko i tak to się właśnie skończyło. – Położył dłoń z powrotem na udzie.

Skrzywiłam się.

– Nasza służąca, Adora, uratowała mi życie.

Łzy napłynęły mi do oczu, kiedy wyobraziłam sobie, jak bardzo musiał się bać tamten mały chłopczyk.

– Dzięki Bogu, że była w pobliżu – szepnęłam.

Henry pogładził mnie palcami po ramieniu, lekko, delikatnie, a gdy znów się odezwał, usłyszałam, że się uśmiecha.

– Założę się, że jesteś bardzo troskliwą pielęgniarką – powiedział.

Kiedy weszliśmy do domu cioci, Roger i Gina natychmiast ruszyli po schodach na górę, nawet nie życzyli nam dobrej nocy. Oboje byli roześmiani, a Roger ściągnął krawat i nie przejmując się, że ktoś patrzy, rubasznie klepnął Ginę w pośladek. Potem oboje zniknęli w ciemności na piętrze, skąd po chwili dobiegło jej wyraźne „O nie, mój panie”, na co on odmruknął coś, zniżywszy głos. Wymienili cicho kilka słów, po czym Gina nagle wybuchnęła śmiechem.

– Idź do siebie – powiedziała. – No już, bądź grzeczny.

Usłyszałam, jak zamyka drzwi swojego pokoju, a w korytarzu na piętrze rozległy się ciężkie kroki Rogera, upokorzonego porażką. Bardzo mnie ucieszyło, że Gina w porę zakończyła ten flirt. Rano nie mogłaby spojrzeć sobie w oczy w lustrze.

Opuściłam głowę, a obrazki na ścianach rozmyły mi się przed oczami i musiałam chwycić się stolika, bo inaczej chybabym się przewróciła.

– Jesteś chora – zauważył Henry, przytrzymując mnie pod rękę.

– Wszystko w porządku – uspokoiłam go. – Po prostu nigdy nie piłam tego… szpiegowskiego martini. – Znów się rozchichotałam, wypowiedziawszy tę nazwę. – I troszeczkę kręci mi się w głowie. Pójdę już na górę.

– Oczywiście – przytaknął.

Ruszyłam w stronę schodów, ale gdy uniosłam nogę, aby wejść na pierwszy stopień, potknęłam się i złapałam poręczy. Szarpnięcie było tak mocne, że prawie wyrwało mi ramię z panewki.

– Zaraz, zaraz. – Henry podszedł szybkim krokiem. – Pomogę ci.

Poczułam, jak obejmuje mnie ramieniem w talii. Nie opierałam się. Potrzebowałam pomocy.

Razem weszliśmy na górę. Henry zaprowadził mnie do mojego pokoju. Nie mogłam się doczekać, kiedy położę się w łóżku. Chciałam tylko usiąść na skraju posłania, ale moje ciało miało zupełnie inne zamiary i padłam na wznak, z zamkniętymi oczami, prosto na poduszkę. Kręciło mi się w głowie, ale delikatnie, jak we śnie, a kiedy Henry pochylił się nade mną i przycisnął usta do moich ust, nie odwróciłam głowy. Co ja wyprawiam, upomniałam się w myślach.

– Nie mogę… – Własne słowa dudniły mi w uszach, brzmiały tak, jakby to powiedział ktoś w drugim pokoju. – Jestem zaręczona…

– Tak – odparł. – Przepraszam. Nie chciałem… – Jego głos rozmył się, a po chwili znowu poczułam jego usta na swoich. Wszystko zawirowało jak na karuzeli. Odepchnęłam go czy przyciągnęłam do siebie? Czy to jego język rozchylił moje wargi, czy też sama otworzyłam zapraszająco usta? To się działo tak szybko. Wiedziałam, że powinnam się opierać, lecz nic mi z tego nie wyszło. Przeciwnie, czułam wyraźnie, jak moje ciało ulega. To nic wielkiego, powiedział jakiś głos w mojej głowie. Niech to się stanie. Miej to już za sobą. Nagle poczułam napór i zrozumiałam, że mężczyzna wchodzi we mnie. Potem był ból, mocny, ostry. I tarcie, jakby papierem ściernym, do krwi, w rytm ruchów jego ciała, kołyszącego się nade mną. Niby wiedziałam, co się dzieje, ale odcięłam się od rzeczywistości. Nagle powróciłam do starego pokoju Giny w Baltimore. Dolałam ci do pepsi trochę whisky, na nerwy, mówi Gina, podając mi szklankę. Zawieszam wzrok na tej szklance w jej wyciągniętej dłoni. Wszystko jest różowe. Zasłonki w biało-różowe paski i różowa narzuta z falbankami. Falbanki, myślę, a głowę wypełnia mi wata, w której grzęzną te myśli. Falbanki. Gina. Whisky. Różowe.

Wstał ze mnie. Otworzyłam oczy. Zobaczyłam nad sobą obcą twarz. Kępki brązowych włosów sterczały mu na wszystkie strony. Jak on miał na imię?

– Och… – szepnął. – Trzeba było powiedzieć, że jesteś dziewicą.

Wziął lampę stojącą na komodzie i oświetlił nią posłanie, trójkąt tkaniny pomiędzy moimi rozłożonymi nogami. W jednej chwili usiadłam prosto, chociaż ściany tańczyły mi przed oczami, a nylony miałam teraz aż na kostkach. Na jasnej, błękitnej narzucie widniała maleńka czerwona plamka. Zakręciło mi się w głowie i chwyciły mnie mdłości, a wraz z nimi potworny wstyd.

– Och, nie – wyjąkałam, czując głęboko w gardle piekący smak żółci.

On, zdaje się, nie wiedział, co ma powiedzieć.

– Wszystko w porządku? – zapytał po chwili. Potem zaczął wciągać spodnie.

Wpełzłam pod kołdrę, aby zniknąć mu z oczu. Policzki płonęły mi ze wstydu.

– Chcę spać – jęknęłam, mocno zaciskając powieki.

Słyszałam, że jeszcze przez chwilę stał nade mną. Obserwował. Może szukał jakichś słów. Ja natomiast myślałam tylko o jednym: kiedy obudzę się rano, zmyję tę plamę z narzuty. Zmyję ją dokładnie, bardzo dokładnie.

* * *

Rano, chociaż oczy miałam zamknięte, poczułam, że łóżko tonie w słonecznym blasku. Leżałam skulona w pozycji embrionalnej, czując w gardle piekący smak żółci i alkoholu. Głowa pękała mi z bólu, jakby ktoś rozłupał ją siekierą. Nie śmiałam nawet drgnąć, bojąc się, że dostanę torsji.

Pamięć momentalnie podsunęła mi przed oczy to wszystko, co stało się w nocy. Ogarnął mnie olbrzymi wstyd i jeszcze mocniej zacisnęłam powieki. Co ja zrobiłam? Kochałam się – nie, uprawiałam seks – z całkiem obcym mężczyzną. Och, gdybym mogła to cofnąć! Nie pić, nie wpuścić go do mojego pokoju, nie całować się z nim, odebrać te intymne chwile, które nie jemu się należały.

Vincent… Poczułam łzę spływającą z kącika oka po grzbiecie nosa. Za drzwiami pokoju, na korytarzu, nagle usłyszałam czyjeś głosy. Zamarłam w bezruchu, aż od strony schodów dobiegł odgłos cichnących kroków, i wszystko zdawało się wskazywać, że na piętrze nie ma już nikogo oprócz mnie. Rozpłakałam się, a moje serce ścisnął żal. Sumienie przypomniało o sobie potwornym, miażdżącym wyrzutem. Leżałam tak długo, bardzo długo, czekając, aż mężczyźni, których słyszałam na parterze, wyjdą z domu. Nie miałam ochoty oglądać Henry’ego Krafta. Już nigdy w życiu.

CIĄG DALSZY DOSTĘPNY W PEŁNEJ, PŁATNEJ WERSJI

2 Hot Shoppe – sieć popularnych restauracji typu drive-in powstała w latach trzydziestych XX wieku w Waszyngtonie i działała do połowy lat sześćdziesiątych.

3 Georgetown – historyczna dzielnica Waszyngtonu, znana obecnie jako centrum biznesu i rozrywki.

Spis treści

Prolog

Część pierwsza

1

2

3

4