Copyright © by Filip Cembala 2024
Copyright © by Wydawnictwo Luna, imprint Wydawnictwa Marginesy 2024

Dyrektorka wydawnicza: MAGDALENA CYLEJEWSKA

Redakcja: JOANNA BŁAKITA

Korekta: KAMILA RECŁAW, JOANNA BŁAKITA

Sesja okładkowa: zdjęcia – DAWID GRZELAK, kostiumy – MIKAELA SANDELL, charakteryzacja – MARIA TRĘBIŃSKA, asystent fotografa – KUBA STĘPIEŃ, retusz – JAN KWIATKOWSKI

Skład i łamanie: JS Studio

Koordynatorka produkcji: ANNA PAWŁOWICZ

Warszawa 2024
Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-68265-09-5

Wydawnictwo Luna
Imprint Wydawnictwa Marginesy Sp. z o.o.
ul. Mierosławskiego 11a
01-527 Warszawa
www.wydawnictwoluna.pl

Konwersja: eLitera s.c.

Nie bierz się w garść!

Weź się w ramiona...

całe życie patrzyłem na siebie nie swoimi oczami

Z dedykacją dla rodziny, rodziny z wyboru i siebie

Zapraszam Cię do lektury książki, którą napisałem z potrzeby złapania oddechu pomiędzy wyścigami po „najlepsze wersje siebie” a „wyjściami ze swojej strefy komfortu”.

Słowem, które sponsoruje moje życie od około dwóch lat, jest „ulga”.

Szukam jej wszędzie i powoli „odczarowuję” swoje życie z „presyjek” i pośpiechów.

Spoiler alert: żyje mi się coraz lepiej w najbliższym do tej pory sąsiedztwie siebie, swoich wartości i wytęsknionych wolności.

Jeśli też się czujesz, Osobo, umęczona wiecznymi poradami płynącymi zewsząd na temat tego, jak i w jakim tempie powinnaś się udoskonalać, zapraszam Cię do lektury książki, która szanując wszystkich pragnących się rozwijać, pomoże Ci się na chwilę zwinąć i w zgodzie ze sobą zastanowić, co dalej.

Książki pełnej lokowania: przypuszczeń, powtórzeń, zwierzeń, kruchości, rymów międzyludzkich, niedoskonałości, głębokich oddechów, znaków zapytania, wątpliwości i małych ulg.

Wierzę, że będąc na tym szlaku razem, nieraz się uśmiechniemy i zapłaczemy uwalniającymi łzami, których jestem fanem.

Tego nam życzę.

Na wypadek gdyby złapał nas po drodze głód, przygotowałem nam:

Moje ulubione danie –
danie sobie spokoju.

To co, ruszaMY?

Osobna Osobo,

pozwól, że tak się będę do Ciebie zwracał.

Ten zwrot przyszedł do mnie kilka lat temu, kiedy szukałem formuły powitalnej, której mógłbym używać w komunikacji ze słuchaczo-oglądaczami towarzyszącymi mi na szlakach „sołszialmidyjskich”. Starałem się uniknąć formy domyślnej (męskiej), drażnił mnie zwrot „hej, kochani” (nie moje) i czułem, że musi być coś, co pomieści nas wszystkich. I tak oto „urodziła się” OSOBNA OSOBA. Dlaczego osobna? Bo to pachnie mi paszportem do osobnych kolorów, indywidualnych historii, zupełnie osobnych potrzeb, równocześnie zrymowanych we wspólnym mianowniku pod tytułem: „Lowizm”.

No właśnie... LOWIZM. Czy od niego wszystko się zaczęło? Nie. Wszystko zaczęło się znacznie wcześniej – ale od LOWIZMU wszystko zaczęło się raz jeszcze, zaczęło się lepsze, prawdziwsze, a przede wszystkim odważniejsze. I o tym Ci opowiem.

Już teraz zapraszam Cię do podróży „szlakiem po ulgę”, której to przecież wszystkim nam chwilami brakuje.

Dobra, zaryzykuję stwierdzenie, że brakuje nam jej ciągle.

Dostaliśmy w prezencie czasy szczególne. Ja, urodzony w drugiej połowie lat osiemdziesiątych, wychowany na wsi, pamiętam świat pachnący bezpieczeństwem, skoszoną trawą, mlekiem, po które chodziłem do sąsiada, spokojem, zabawą i (uwaga, werble) nudą. Pamiętasz, kiedy się ostatnio, Osobo, nudziłaś? Dzisiaj nuda brzmi jak towar luksusowy, jak marka premium. No dobra, w tamtym świecie się urodziłem, mrugnąłem trzy razy, skończyłem kilka szkół, dwa razy oblałem egzamin na prawko i tak oto mamy 2024 rok – świat internetu, wyborów, w których codziennie toniemy, pędu i co najważniejsze, MISTRZÓW ŚWIATA w dziedzinie KAŻDEJ.

Kuszących nas własną autorską i jedyną słuszną receptą na szczęście.

I tak sobie chodzimy po tej planecie z mapą, na której napisane jest: „radź sobie”. Podkręcamy tempo, w uszach brzmią nam wszechobecne, wykrzykiwane zdania: „zostań najlepszą wersją siebie!”, więc wytapetowani receptami od różnych, mniej lub bardziej kompetentnych specjalistów próbujemy tańczyć tę choreografię „obrotu spraw” najlepiej, jak potrafimy. A ja Ci powiem tak: czasami, ni chuja, nie potrafię jej tańczyć. I moment, w którym to względnie zaakceptowałem, okazał się w moim życiu punktem zwrotnym. To właśnie wtedy zrewidowałem swoje marzenia i uświadomiłem sobie, a może bardziej poczułem, że desperacko potrzebuję cenTYmetra ulgi, małego łyku ukojenia, zapachu luzu, więc zacząłem szukać „mistrza, co mi rękę poda i powie: odpocznij, możesz”.

Spoiler alert: nie znalazłem.

Choć ludzi zmieniających (nomen omen) bieg mojego życia nie brakowało – opowiem Ci o nich na dalszych etapach naszej podróży – zrozumiałem, że jedynym adresem, pod którym mogę znaleźć ukojenie, jest moja Osobna Osoba.

Co oznacza, że chyba mamy pierwszą, nieśmiałą odpowiedź na pytanie, u kogo szukać „Twojego paszportu do ulgi”.

Dlaczego tak czuję?

Kilka lat temu „urodziłem” utwór komeTY z dedykacją dla wrażliwców. Traktuje on o batalii, jaką my, wrażliwcy, toczymy na co dzień z krytykiem wewnętrznym. Śpiewając ten utwór, przyglądając się dialogom i negocjacjom, które prowadziłem ze swoim krytykiem przez lata, uświadomiłem sobie, że jego narracja nie jest moja, nie jest mną i co najważniejsze – nie jest prawdziwa. On oczywiście został mi dany po coś, może nawet chce mnie chronić, ale jego narzędzia są niedopuszczalne.

„Wyhodowałem w sobie zwierza, sekundanta, decydenta, recenzenta” – śpiewam i wiem, że skoro to ja go karmiłem wiarą w te bzdury, którymi mnie na mój temat infekował, to również ja mogę zdecydować o zmianie karmy.

Czy na tym skończyły się moje małe eureki? Nie. Dalej robi się tylko ciekawiej. Znasz ten moment, kiedy się orientujesz, że niespostrzeżenie znowu startujesz w jakimś niewidzialnym wyścigu w swojej głowie?

O uznanie szefa, partnera, partnerki. O awans.

O randkę ze światem „w zauważeniu”.

Wiesz, kto jest jurorem? Wiesz, kto jest władny do przerwania tego wyścigu?

Wiem, że wiesz. Tylko Ty. I jasne, zdaję sobie sprawę, że fajnie się to czyta w okrągłych, kwiecistych i wielokrotnie złożonych zdaniach, ale pewnie nasuwa Ci się pytanie: „jak to, do cholery, zrobić i czy ty, osobo cembalska, to aby potrafisz, skoro się tak mądrujesz?”.

„Nie” – odpowiadam. To znaczy, bywa, że umiem, ale zdarza się, że kiedy życie przychodzi do mnie z niezapowiedzianą kartkówką – oblewam.

Ale wiesz, co się zmieniło w tej wyścigowej zabawie ostatnimi czasy?

To, że gram w swojej drużynie, jestem swoim „czirliderkiem”, już się nie zapierdalam w głowie, kiedy się przewrócę, tylko staram się być pierwszą wyciągniętą w swoim kierunku pomocną ręką.

Raz się udaje, raz nie... Ale czy to aby nie o tym jest życie?

Chyba o tym – tak sobie myślę.

Muszę Ci się zwierzyć, że pisząc tę książkę, co jakiś czas się zatrzymuję i sprawdzam, czy nie robi się mentorsko. Weryfikuję to dlatego, że ja nie mam i nie zamierzam mieć paszportu do racji, ja sobie po prostu „głośno czuję” i staram się „sejwować” oraz cementować te momenty, które przynoszą mi ulgę i ukojenie – i do nich Cię zapraszać, ale nie w charakterze ucznia, raczej gościa, który wpada na kawkę zastanowić się i poczuć, czy ta parzona przeze mnie mu smakuje, czy może to jednak nie jego aromtaTY.

Kolejne „zwierzenie tajm”. (Tyle mam tych „słowotrysków” nowomowy, że łatwiej byłoby wziąć całą tę książkę w cudzysłów albo jakiś inny „własnysłów”. Wierzę, że ten styl opowieści Cię zaprosi).

Moment rozpoczęcia pisania tej książki przeciągałem niemiłosiernie – do tego stopnia, że mógłbym wystartować w olimpiadzie w kategorii „gimnastyka artystyczna momentów – rozciąganie w czasie” i zdobyłbym niepobite przez kolejne dekady ZŁOTO.

Czy ten stan rzeczy wprawił mnie w zdziwienie? A skądże! Wszak znam swoją Osobną Osobę od dawna i wiem, że słynie z wyszukiwania „nieodpowiednich do startu momentów”, a na bierzmowaniu powinienem był wziąć sobie imię „prokrastynacJA”.

Skoro nie ze zdziwieniem tańczyłem to szalone „paso doble niewystartowania”, to z czym? Z zastanowieniem: dlaczego żaden moment na rozpoczęcie tej mojej z Tobą podróży nie jest dobry, skoro się cieszę na to jak dziecko na zwolnienie ze szkoły w dniu, w którym ma trzy sprawdziany?

Bo mi zależy.

Zależy mi, żeby było szczerze, treściwie, bez „odklejki” i żeby pachniało ulgą. (Gdzie będziemy jej szukać? W samorozgrzeszeniu, samoprzytuleniu, samosiebiezauważeniu).

To dlaczego, skoro mi zależy, ciągle odkładam moment odcumowania tego statku i zabrania nas na Morza Gdybańskie i Oceany Dygresji?

Bo przypałętała się w tym temacie moja dawna znajoma – presja. Wpadła wraz ze swoją kochanką niewystarczalnością i mówią: „rób kawę, a my Ci wyjaśnimy, dlaczego nie powinieneś pisać tej książki”. Sądząc jednak po obecności przedmiotu z papieru w Twoich dłoniach albo dźwięku mojego głosu w Twoich uszach – nie udało im się i chyba mimo wszystko napisałem. (Ale skoro już się pojawiły, pozwól, że to im przyjrzymy się w pierwszych rozdziałach tej książki).

Stało się, piszę, płyniemy i tak oto zahaczamy o pierwszy Ocean Dygresji, która brzmi: czy nie byłoby dobrze, zanim zaczniemy nurkować po rafach domysłów i analizy życia, przedstawić się?

Sprawdźmy ten scenariusz.

Jestem Filipem Cembalą, Osobną Osobą (to jest akurat nasza cecha wspólna, moja i Twoja), i we wszystkim, czym się zajmuję – poszukiwaczem ulgi.

Człowiekiem z krwi i kości, i wątpliwości.

Z zawodu: aktorem i wokalistą. Nie żałuję tych wyborów. A czy te zawody mnie aby czasami nie zawodziły? Bardzo często, ale o tym porozmawiamy sobie w dalszej części tej podróży słowami prawdy wiedzionej.

Jakiś czas temu dowiedziałem się, że mnogość moich działań zawodowych uniemożliwi mi sympatię algorytmów internetowych, które podobno promują tych „określonych w jednym kierunku”. Nie ukrywam, że wraz z tym wykluczeniem przyszedł bunt. Bo niby dlaczego mamy się określać? Zamykać w jednej ciasnej definicji tylko dlatego, że jakiś algorytm sobie z tym nie poradzi. Zaproponowałem mu więc, żeby pocałował mnie w tę część ciała, w której od jakiegoś czasu przechowuję narzucane mi rozwiązania, pętające i ograniczające normy społeczne oraz inne głosy, które każą mi się zdecydować.

Z tej okazji nawet przyszły do mnie takie słowa, które dedykuję i Tobie, i sobie, jeśli pozwolisz:

Nie kastruj się z potencjałów tylko dlatego, że ktoś nie potrafi ich zmieścić w szufladzie z napisem „rozumiem”.

Zanim powiem Ci, co przed nami w tej podróży, wyznam Ci, co Cię tutaj nie czeka na pewno:

• Nie zaproszę Cię do określania siebie i ubierania się w jedno słowo czy zdanie. Ani razu nie otrzemy się o powinności i inne „niewypadanie”.

• Nie staniesz się w moim towarzystwie NAJLEPSZĄ WERSJĄ SIEBIE, ale może uda nam się w tej podróży uwierzyć, że o wiele lepiej jest być SOBĄ.

• Nie znajdziesz tu żadnej recepty na udane życie w trzech krokach. Ale jeśli zdecydujesz się mi zaufać i postawić te „trzy kroki na szlaku po ulgę”, to istnieje spora szansa, że się o nią otrzeMY. Tego nam bardzo życzę.

Mam dla Ciebie kostium z „poczucia bezpieczeństwa” – i w drogę.

Jeśli czujesz, że „rymujesz się” z tym wdziankiem, to wkładaj je na siebie i płyniemy. Portem docelowym jest Wyspa Bezzłudna Spokój.

Czy dopłyniemy? Pewnie wielokrotnie, ale kolejny spoiler alert jest taki, że „życie zawiera lokowanie błędów i nie rozdaje wiz stałego zamieszkania w spokoju”.

Czy to źle, czy dobrze...? Te odpowiedzi spróbujemy znaleźć razem.

Zanim jednak zacumujemy w rozdziale pierwszym, przeproś się, proszę, za wszystkie samosądy, których na sobie, droga Osobo, ostatnio dokonałaś, i z otwartym na siebie sercem płyń po swoje małe ulgi... Uznaj wszystkie swoje kolory, bo czynią Cię absolutną wyjątkowością, a jeśli ktoś sobie z nimi nie radzi, to najpewniej nie zaprosił jeszcze własnych kolorów na pokład.

To co? Widzimy się na szlaku?

Jak często zdarza Ci się pomyśleć, Osobo najdroższa, że to, co najlepsze, już za Tobą?

Albo że moment na zawalczenie o siebie, o swoją miłość, o swoje marzenia, o życie, jakim chcesz żyć, już dawno odjechał pociągiem, po którym w powietrzu ułożył się z kłębów dymu historii napis: „STARE DZIEJE”.

Często? Czasem?

Znam te myśli, które jak klucze nieproszonych kaczek formują się w przekonania, wątpliwości i lęki, następnie wlatują prosto w to miejsce w Tobie, które jest kruche, delikatne i często niepewne swojego „zasługiwania” na zmianę zawiadowcy w „kolei rzeczy” i prawa do przyznania sobie decyzji, czy zagrać o siebie w „grze w życie”, czy oddać rozgrywkę walkowerem i nakarmić się przekonaniem, że jest to już tylko pieśń przeszłości.

Jeśli dopiero się poznajemy, bo jeszcze, najmilsza Osobo, nie byłaś do tej pory częścią wspaniałej drużyny lowizmu na rozlicznych połaciach sołszialmidyjskich, to po pierwsze, wiedz, że jesteś tam najmilej widziana, a po drugie, na kolejnych stronach tej podróży dowiesz się, że mam dość osobliwy stosunek do wieku, mianowicie – nie istnieje dla mnie coś takiego jak „pewny wiek”!

Wiesz, ten z powiedzenia, że „w pewnym wieku już nie wypada”. (À propos „wypada/nie wypada” – na ten temat też będzie rozdzialik).

Można wiek ubrać w wiele rzeczowników – takich jak dojrzałość, samostanowienie, sprawczość – ale zdecydowanie nie pasuje mu ubieranie go w cyfry. To jak za ciasne ubranko, szyte na nie swoją miarę, z ograniczających przekonań, w którym zmierzasz prosto do „smutnego miejsca”, jakim jest... rozczarowanie.

Rozczarowania – oj, znamy się dobrze z tymi sytuacyjkami, mam nawet poczucie, że przez lata byłem posiadaczem „karty stałego bywalca”.

Gdy dzisiaj patrzę na tamten czas z nieco innej perspektywy, przychodzi do mnie wrażenie, któremu nie mogę i nie chcę się opierać, że trochę sam siebie za rączkę do tych rozczarowań prowadziłem, oddając mikrofon swojej wewnątrzosobowej rozgłośni – narracji romantycznego wyczekiwania na „złote zaproszenie” do osiągnięć.

Już rozwijam tę myśl.

Jako dziecko wychowane na bajkach Disneya, komediach romantycznych i sporadycznie filmach sensacyjnych pozwoliłem się zainfekować wiarą „w należące się każdemu dobre zakończenie, które jest dziełem... przypadku”.

Tak więc latami wyczekiwałem, aż na widowni jednego z teatrów, w których grałem i śpiewałem, pojawi się producent filmowy lub muzyczny i powie: „Tak, to jest to! To jego szukamy i oto znaleźliśmy. Dawaj do nas, od teraz już tylko twórz i kreuj, a całą resztą zajmiemy się my”, a w tle grała muzyka rodem właśnie z filmów Disneya.

Brzmi przefajnie i przenierealnie. Wiesz, ile ja, będąc od 2005 roku częścią zawodowej społeczności artystycznej, znam tego typu scenariuszy, które ucieleśniły się w realnym życiu? Zero.

To chyba nie za wiele, a na pewno niewystarczająco wiele, żeby latami czekać i wyglądać kogoś, kto będzie miał pilota do moich marzeń i powie: „Już, teraz ty”.

Dzisiaj wiem, z czego to wynikało. Ty zapewne też to wiesz. Z absolutnie wątłego, kruchego, wystraszonego i poturbowanego poczucia własnej wartości. Do głowy by mi nie przyszło, że ja sam mogę zdecydować, że jestem wystarczający, by zawalczyć o swoje miejsce i autorską sceniczną wypowiedź.

Odwagi starczyło mi więc na schowanie się za postacią i życie życiem aktora, który urządził sobie mieszkanko „w kompromisie ze sobą”. Ciągle nie byłem na swoich zasadach i nie piłem napojów wyciskanych z satysfakcji i wolności, ale też nie ponosiłem ciężarów odpowiedzialności za własną wypowiedź, wszak odziany w kostium wypowiadałem nie swoje słowa. Coś za coś. I wiesz, latami sobie to wyrzucałem, zapraszałem się do tańca, jako że poczucie rytmu mam nie najgorsze, a jeszcze lepsze poczucie winy, i tańcowałem ze swoim rozczarowaniem do utraty sił.

Dzisiaj mieszkam w samorozgrzeszeniu, do którego bardzo, ale to bardzo chcę zaprosić Ciebie. Bo to, że piętnaście, trzydzieści, pięćdziesiąt lat temu o coś, Osobo, nie zawalczyłaś albo przestałaś walczyć, świadczy tylko o tym, że nie miałaś ku temu narzędzi, wsparcia i przekonania, że dasz radę. Dlatego, proszę, ODPIERDOL SIĘ OD SIEBIE.

To zawsze jest dobry pierwszy krok na szlaku po ulgę. U mnie się sprawdził.

Dlatego jeżeli jesteś Osobą z „Zakopanego marzenia”, czyli taką, która urządziła się w zgodzie na „było, minęło, mój pociąg odjechał” – bardzo proszę, zdejmij z siebie to zupełnie niepotrzebne założenie.

Często czujesz, że nie przystajesz? Że jesteś w ciągłym niezrozumieniu? Że nie wpisujesz się w system? Bardzo dobrze, bo ty jesteś od rozwalania systemu, a nie wpasowywania się w niego.

Czy ostatnie zdanie jest kliszą? Jasne, spójrz na siebie przez tę kliszę, kliszę spełnienia, którym niech będzie samo zrobienie kroku.

Czy sześćdziesięcioletni kobieta lub mężczyzna, którzy całe życie marzyli o śpiewaniu, ale ktoś wmówił im, że to nie może być ich droga zawodowa, bo to niepewny chleb, albo inny głos z dupy na etapie szkoły podstawowej powiedział im, że „wyją jak krowa”, nie mogą zacząć śpiewać dzisiaj? Mogą.

Tyci Oceanik Dygresji

Pracowałem jakiś czas temu na warsztatach wokalnych z bardzo fajnie śpiewającą dziewczyną, która przez pierwsze kilka dni zajęć nawet nie chciała dać próbki głosu, co uszanowałem, znając kruchość materii, jaką jest wrażliwa, niepewna siebie dusza. Sam doświadczyłem przemocy od jednego z nauczycieli prowadzących mnie w mojej edukacji wokalnej – przemocy na tyle skutecznej, że przez kilka lat nienawidziłem swojego głosu. Na szczęście chwilę po uwolnieniu się od niego i jego przemocowych metod trafiłem do cudownych ludzi, którzy pomogli mi się poskładać i emocjonalnie, i wokalnie.

Mając to doświadczenie, rozumiałem, że jako nauczyciel śpiewu mogę jednym zdaniem albo na zawsze połamać czyjeś liche skrzydełka wiary w siebie, albo dmuchnąć w żagle najpiękniej, jak potrafię, i dać napęd na kolejne lata pracy i budowania własnej tożsamości artystycznej.

Tak więc jedyne, co powiedziałem wtedy tej dziewczynie, to żeby zaśpiewała, kiedy poczuje się na to gotowa, i że to moją rolą jest zbudowanie jej ku temu warunków. Mówiąc tak, oczywiście zostawiłem jej też otwartą furtkę do niezaśpiewania w ogóle. Gotowość przyszła następnego dnia. Zaśpiewała. Bardzo fajnie zaśpiewała. Zasypując ją słowami uznania dla jej odwagi i talentu, zapytałem, kto zasiał w niej wątpliwości na temat jej głosu. Odpowiedziała, że chodzi do szkoły muzycznej, w której pani od chóru poinformowała ją, że „wyje jak krowa i lepiej, żeby się zamknęła”.

Pękło mi serce.

Totalnie nie ma we mnie zrozumienia i zgody na to, żeby nauczycielem zostawał ktoś, komu nie wyszło w innej dziedzinie zawodowej, i mówię tu głównie o szkołach artystycznych.

Sam jestem synem nauczycielki i mam największe uznanie dla wszystkich uczciwych, pełnych pasji i zapału pedagogów. To bardzo niedoceniona finansowo grupa ludzi, dźwigających ogromną odpowiedzialność – to jasne. Ale jeżeli ktoś się decyduje na ten zawód i w tej decyzji trwa, przez co zyskuje dostęp do młodych, wrażliwych konstruktów ludzkich, winien jest im zaopiekowanie i rozwój w komfortowych warunkach, a nie znęcanie się i szukanie tym samym wielkości w swojej podlanej sprzyjającymi okolicznościami do przemocy małości.

Dziewczyna, o której Ci teraz opowiadam, przepięknie się rozwinęła podczas tamtych warsztatów, a gdy spotkałem ją rok później w tym samym miejscu, przecierałem oczy ze zdumienia, patrząc, jak rozwalała system (nie wpisując się w niego), robiąc improwizowany, trzydziestominutowy stand-up, a każdym porem jej ciała krzyczała wspaniała pewność siebie.

Koniec dygresji, wracamy do Ciebie.

Wiesz, myślę sobie, że to, co bardzo nie służy marzeniom, to doklejanie im na siłę do pary „oczekiwanych rezultatów”. To je zabija.

W tej pułapce też bywałem i zapewne co jakiś czas jeszcze bywam. Ale spójrz na to w ten sposób: jeżeli Twoim marzeniem było zostać malarką albo malarzem, a jesteś na emeryturze po całym życiu wyliczania ludziom wypłat w dziale kadr, to co Ci szkodzi kupić sztalugi i zapisać się na kurs malarstwa? Kiedy, jeśli nie teraz? Przecież już oddałaś, Osobo, swoje lata ciężkiej pracy na rzecz społeczeństwa, więc teraz zamiast wkraczać na korytarz wiodący do zapomnienia, rozwal system na swoich zasadach. Maluj. Nie szantażuj się potrzebą wystawy czy sprzedaży tych dzieł, twórz. Ten proces Cię uskrzydli, obiecuję Ci to.

A może Twoim marzeniem było pobiec w wyścigu? Wyjdź z domu i zacznij trenować, biegnij. Dokąd? Najlepiej po siebie.

Aktorstwo Cię wołało, ale wygrał pragmatyzm? Ejże, zakładaj sobie profile na połaciach ziemi sołszialmidyjskiej i wyżywaj się tam.

Wiesz, ile lat nikt mnie nie zaprosił na casting do jakiegokolwiek serialu?

Jak bardzo tęskniłem do wyżycia się na ekranie?

Dzisiaj wszyscy mamy ekrany, więc dokonałem samozatrudnienia i pomiędzy szczerymi monologami, pełnymi kruchości i wątpliwości, wrzucam czasem improwizowane sceny, a za jakiś czas zamierzam napisać sobie serial i zaprosić ważnych dla mnie ludzi, których talenty nigdy nie dostały szansy, do wspólnego projektu. Więc jeżeli czujesz, że jakkolwiek otrzesz się o realizację, nagrywając się w zaciszu domowym – rób to. Tylko, plizzz, nie szantażuj się lajkami, ich brakiem, przyrostami – to jest drugorzędne.

Chodzi o uwolnienie potencjału, który w Tobie krzyczy. Zobaczysz, jak piękna fala wdzięczności Cię zaleje, gdy dasz sobie w prezencie decyzję: tak, idę po siebie i swoje marzenie.

Gdy tylko dasz sobie swoje TAK.

Zobacz, co mieszka w słowie „marzenie” – „zamarznięcie” oraz „nie”.

Mam takie poczucie, że kiedy mówimy swojemu potencjałowi „nie”, jakaś część nas zamarza. Ale tylko po to, żeby nas ochronić przed cierpieniem związanym z niemożliwością uwolnienia swoich kolorów.

Warto rozmrozić tę część i sprawdzić, co by było gdyby...

Spoiler alert!

Powiem Ci, co będzie – wdzięczność, że wychodzisz sobie naprzeciw. Bez presji. Bez stawiania swojemu „zakopanemu marzeniu” jakichkolwiek warunków.

Tego Ci bardzo życzę i już teraz dziękuję, że idziemy sobie razem tym szlakiem po ulgę.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

AUTORZY ZDJĘĆ:

Dawid Grzelak: str. 10, 18

Karolina Nowaczyk: str. 26