Dla Ciebie, Czytelniku,
za towarzyszenie Jadze w jej przygodach

– Listę książek do przeczytania masz na biurku w bibliotece. Zwróć uwagę szczególnie na Odczynianie klątw i uroków Brown i Skylera, zawsze pytają z tego na egzaminie. Zwłaszcza jeśli Brown trafi ci się w komisji.

– Daj spokój. Znam to na pamięć.

– Zostawiłam ci też spis klątw, które najczęściej każą zdejmować na teście praktycznym.

– Jeśli są częste, to na pewno umiem je zdjąć.

– Gdyby pojawiły się jakiekolwiek problemy…

– Mam dać ci znać i zgłosić się do twojego brata. A poza tym absolutnie nie wchodzić do wieży, nie wpuszczać tu nikogo, to znaczy poza Jeremiaszem i Krystianem, dużo się uczyć, nie przeklinać przypadkowych przechodniów, nie pozwolić, żeby Jeremiasz kogoś zeżarł, i w ogóle być grzeczną dziewczynką.

Sonia Zawicka przewróciła oczyma, jakby chcąc podkreślić znudzenie udzielanymi po raz kolejny instrukcjami. Jej nauczycielka, Jagoda Wilczek, na moment przerwała pakowanie walizki i rzuciła uczennicy spojrzenie znad okularów. Czy też raczej Spojrzenie: Sonia uważała, że zasługuje na tę wielką literę. Może to była tylko wyobraźnia, ale mogłaby przysiąc, że w takich chwilach mistrzyni zastanawia się, czyby jej nie udusić.

Albo przynajmniej nie przekląć.

Sonia spodziewała się, że za chwilę dostanie pouczenie na temat zbliżającego się egzaminu na specjalistkę od klątw. Czegoś o tym, że z praktyką radzi sobie nieźle, ale wciąż ma pewne braki. I że jeśli trafi w komisji na Jeana Matthieu, ten prawdopodobnie nie daruje jej żadnego potknięcia. Może wspomnienia, że kolejną szansę na zdobycie uprawnień będzie miała najwcześniej za dwa lata, a bez zdanego egzaminu nikt o zdrowych zmysłach jej nie zatrudni.

Nic takiego nie nastąpiło.

– Co cię ugryzło? – spytała zamiast tego Jagoda.

Porzuciła składanie ubrań i przysiadła na łóżku, wciąż uważnie przypatrując się Soni.

– Nic mnie nie ugryzło. Dlaczego coś miałoby mnie ugryźć?

– Bo od dobrego tygodnia jesteś nieznośna – oświadczyła bezceremonialnie Jagoda. – Sama prosiłaś o listę lektur i klątw, które najczęściej trzeba zdjąć albo rzucić na egzaminach.

– Ale już nie o traktowanie mnie, jakbym była nastolatką, która pierwszy raz zostaje sama w domu – burknęła Sonia, uciekając wzrokiem ku oknu.

Na zewnątrz wiatr szarpał gałęzie drzew, na których jeszcze nie zdążyły się w pełni rozwinąć liście. Ciemne chmury spowijały niebo, co zwiastowało rychłe nadejście deszczu lub burzy. Pogoda w niewielkiej enklawie bywała nieprzewidywalna, ale jeśli już nadciągała burza, była gwałtowna. Sonia ich nie cierpiała. Tyle dobrego, że niedawno zawitała tu wiosna. Zakradała się wprawdzie powoli, nieśmiało i od dobrych dwóch miesięcy nie chciała rozgościć na dobre, ale wciąż była lepsza od panującej na zewnątrz zimy: chłodnej, błotnistej, niemal bezśnieżnej. Choć właśnie zaczął się marzec, pogoda w Warszawie ani trochę się nie poprawiała.

Jagoda przez chwilę milczała, jakby rozważając, jak zareagować. W końcu tylko westchnęła i zabrała się do upychania w walizce bluzy.

– Nie martwiłabym się, gdybyś nie zostawała w domu wiedźmy, położonym obok ruin wsi, z którymi na pewno coś jest nie tak, ale po półtora roku wciąż nie umiem ustalić co – odparła ze spokojem. Spokojem, który Sonię tylko jeszcze bardziej irytował, bo jak Jagoda mogła być taka opanowana, skoro ją samą zżerały nerwy?! – Na pięćdziesiąt dni przed egzaminem, gdy jeszcze nie w pełni opanowałaś zdejmowanie klątw z ludzi. Ale nie martwię się dlatego, że uważam cię za dziecko. Możesz uznać moje zachowanie za przejaw nadopiekuńczości albo postępującej paranoi.

– Jeśli się martwisz, po prostu nie jedź – wyrzuciła z siebie Sonia, starając się, by zabrzmiało to nonszalancko.

„Nie jedź” – miała ochotę to powiedzieć od dwóch tygodni. Te słowa wielokrotnie tańczyły jej na języku, ale za każdym razem w ostatniej chwili je połykała i zwykle zamiast nich mówiła coś „nieznośnego”, jak to ujęła Jagoda. Nie mogła prosić, żeby Jaga została. Bo przecież Sonia była dorosła i powinna radzić sobie sama. Bo Jagoda była tylko jej mistrzynią, nie siostrą czy matką, i nie miała obowiązku przejmować się obawami uczennicy. Bo ta niedługo zda egzamin (oby!) i ich ścieżki się rozejdą. Bo Jagoda nawet załatwiła jej parę lekcji z innym specjalistą, który miał pomóc Soni w nadrobieniu ostatnich braków…

Powtarzała sobie to wszystko, a i tak bardzo, bardzo nie chciała, żeby Jagoda wyjeżdżała. Bała się egzaminu i irytowało ją, że nauczycielka znika na dwa miesiące przed nim. Chociaż uwielbiała wiedźmi dom, skryty w niedostępnej dla obcych enklawie, niepokoiła się na myśl o przebywaniu tutaj bez mistrzyni. Mimo że Jeremiasz też tu mieszkał – bo jego pobyt jakoś się przedłużał – a Krystian wpadał dość często. Soni nie podobało się też to, że w magicznej Warszawie ostatnio znów działy się nieprzyjemne rzeczy i chociaż logika jej podpowiadała, że Jagoda nie zdoła na nie nic poradzić, po prostu czułaby się lepiej, gdyby nauczycielka była w pobliżu.

Poza tym nie mogła pozbyć się złych przeczuć. Martwiła się – nie o siebie, lecz o Jagę. Ta w ciągu ostatnich miesięcy stała się ponura, jeszcze bardziej zdystansowana niż wcześniej, a Jeremiasz, który był niezły w postrzeganiu aur, wspominał, że aura Jagody wygląda, jakby coś ją oblepiało. Sonia podskórnie czuła, że z nauczycielką dzieje się coś niedobrego. Że w podziemiach pod placem głównej, warszawskiej enklawy spotkało ją więcej niż to, o czym opowiadała i do czego dokopała się prasa. A może coś stało się niedługo potem? Przez ostatnie dwa tygodnie było coraz gorzej: odkąd Jagoda powiedziała, że wyjeżdża, właściwie bez przerwy siedziała w bibliotece, zdawała się zapominać o całym świecie i stała się niezwykle nerwowa.

Sonia nie wiedziała, o co chodzi, ale była pewna jednego: konszachty z czarnoksiężnikami i wyprawa w celu zdjęcia tajemniczej klątwy gdzieś na Wyspy Brytyjskie na pewno Jagodzie nie pomogą. I to też był jeden z powodów, dla których dotąd nie odważyła się pytać. Gdy próbowała się dowiedzieć czegoś o podziemiach, Calebie i wielu innych sprawach, nauczycielka robiła się drażliwa.

– Już przyjęłam to zlecenie.

– W takim razie powiedz, że się rozmyśliłaś.

– Nie mogę – odparła Jagoda. – Jeśli martwisz się egzaminem… Jean Matthieu może próbować robić ci pod górkę, ale jesteś dobrze przygotowana. Powinnam wrócić na tyle wcześnie, żebyśmy zdążyły powtórzyć materiał.

– A jak nie zdam?

– Spróbujesz za dwa lata. Uczysz się dopiero od trzech. Większość kandydatów podchodzi do egzaminu najwcześniej po pięciu, sześciu.

Sonia się skrzywiła. Wiedziała, że uczy się krótko, w dodatku przez pierwsze miesiące działała na oślep, korzystając z podstawowych materiałów, pokątnie zdobytych ksiąg i pomocy nauczyciela, który sam niewiele wiedział o temacie. Mimo to nie chciała czekać, bo europejskie egzaminy z powodu stosunkowo niedużej liczby chętnych organizowano w dwuletnich interwałach. Gdy wyznaczono datę najbliższego testu, a ona się zorientowała, że zdążyły przerobić większość niezbędnego materiału, postanowiła się zgłosić. Podobno miała talent i po prostu musiała się przekonać, czy tak jest naprawdę. Czekać nie chciała, ale oblać nie chciała jeszcze bardziej. Ależ by matka triumfowała! Jaką satysfakcję miałaby Jessika! A jej brat? Z pewnością powiedziałby coś w rodzaju „A nie mówiłem?”.

Powtarzała sobie, że ma szansę. Sama Jagoda przyznawała, że Sonia jest „cholernie potężną wiedźmą”. A kurs pod okiem Wilczkówny można było śmiało uznać za przyspieszony. W tej chwili jednak Zawicka martwiła się nie tylko egzaminem.

– Dlaczego nie możesz zrezygnować? – spytała w końcu. – Proszę, nie mów, że robisz to, bo zakochałaś się na śmierć i życie w Calebie, i w ogóle. Z nas dwóch to ja jestem od robienia głupot przez chłopców, okej? A nawet ja z tego wyrosłam, zapewniam! Poza tym jak się zastanowić, to chyba jednak na niego trzeba uważać, wiesz, nie wpakuj się jak ja z Danielem…

– Na Merlina, oczywiście, że nie chodzi o to – prychnęła Jagoda, zatrzaskując walizkę. – Skąd ci to przyszło do głowy?

– To mamy aż takie kłopoty finansowe? – naciskała Sonia. Zdewastowane mieszkanie Jagody przechodziło remont i pochłaniało spore środki. – Bo mogłabym płacić za lekcje trochę więcej… Tata dał mi sporo kasy na święta, na urodziny pewnie też sypnie groszem…

– Nie chodzi o to. Obiecałam zdjąć klątwę. Tym się zajmuję. To zlecenie jak każde inne.

– To ma coś wspólnego z Jacobem Redem?

Jagoda zachowała kamienny wyraz twarzy, ale to właśnie on przekonał Sonię, że ma rację. W innym wypadku Wilczek powinna być chociaż trochę zaskoczona. A nie była. Raczej próbowała ukryć irytację.

– Skąd ci to przyszło do głowy?

– Ten stos książek o Jacobie Redzie był pewną podpowiedzią.

– Sprawdzałaś, co czytam?

– Ej, mam oczy – stwierdziła Sonia. – Weszłam do biblioteki, zauważyłam wieeelką piramidę książek i zwróciłam uwagę na tytuły.

Tak naprawdę zrobiła to celowo. Specjalnie zakradła się tam, gdy Jagoda na chwilę wyszła, i przejrzała książki. Były bardzo różne tematycznie, ale – poza dotyczącą klątw pozagrobowych – łączyło je jedno. Albo znajdowała się w nich jakaś wzmianka o najpaskudniejszym i najpotężniejszym czarnoksiężniku ostatniego wieku, albo zostały przez niego napisane.

Oczywiście nie miała zamiaru przyznawać się do tego Jagodzie.

– Tak.

– Co tak? – naciskała Sonia, gdy Jagoda zaczęła sprawdzać zawartość torebki.

Nauczycielka zazwyczaj nie okłamywała jej wprost, ale tym, o czym nie mówiła, można by wypełnić krater po sporym meteorycie. Nie wspominając, że czasem wyciąganie z niej informacji przypominało próby przekonania osła, aby przeszedł tyłem po kładce.

– Tak, to ma coś wspólnego z Jacobem Redem. Mam zdjąć klątwę, którą rzucił – ustąpiła Jagoda. – Nikomu o tym nie wspominaj. A już na pewno nie swojemu bratu. Albo, co gorsza, mojemu bratu.

A więc Sonia miała rację! Dziewczyna odnotowała sobie, że musi poczytać więcej o Jacobie Redzie. Znała pobieżnie jego krwawą historię, dotąd jednak nie miała pojęcia, że był dobry w rzucaniu przekleństw. Przypływ entuzjazmu nieomal natychmiast opadł. Skoro klątwę rzucił Jacob Red i nikt nie zdjął jej przez tyle lat po jego śmierci, istniały powody do obaw.

– Za kogo ty mnie masz? – oburzyła się. – Będę siedzieć cicho. A Antoni i Sebastian nie wyciągną ze mnie niczego nawet na torturach. Braciom pewnych rzeczy się po prostu nie mówi. Na przykład że idziesz na randkę z facetem o złej reputacji albo mieszasz się w aferę czarnoksiężników. O jaką klątwę chodzi?

– Jeszcze nie wiem.

– A jak się objawia?

– Też nie wiem.

– Wait, wait, wait. – Sonia uniosła dłoń, spoglądając na Jagodę z niedowierzaniem. – Zgodziłaś się zdjąć klątwę, chociaż nic o niej nie wiesz? Dlaczego?! Czy to nie ty mi powtarzałaś, żebym zawsze, ale to zawsze, zanim przyjmę jakieś zlecenie, zrobiła research? Że może nie chodzić o klątwę, bo laik się pomylił? Albo że może chodzić o taką, którą trzeba natychmiast zgłosić odpowiednim służbom, a nie zdejmować? Lub taką, której rzucenie prawdopodobnie było… usprawiedliwione, a w takim wypadku trzeba uważać na przeklętego? Hello! Co się z tobą dzieje?

Coś we wzroku Jagody podpowiedziało jej, że przegięła, jeszcze zanim nauczycielka wstała i zgarnęła walizkę.

– Nic się ze mną nie dzieje – odparła ostro Wilczek. – Miałam powody, żeby przyjąć to zlecenie, i nie prosiłam cię o opinię.

– Tylko… tylko wyrażam swoje zdanie – wymamrotała Sonia, spuszczając wzrok.

Tylko się martwię, pomyślała, ale tego już nie odważyła się powiedzieć na głos.

– Wiem – mruknęła Jagoda, już łagodniej. – Przyjmuję to do wiadomości, rozumiem twoje obiekcje, ale to moja decyzja. Poza tym nie mogę się wycofać. Zapłatę… dostałam z góry. Postaram się wrócić jak najszybciej. Zawieziesz mnie na lotnisko czy muszę prosić Sebastiana?

Soni ani trochę się to wszystko nie podobało. Zapłata przyjmowana z góry za zdjęcie nie-wiadomo-jakiej-klątwy-o-nie-wiadomo-jakich-objawach? W dodatku gdy zdjęcie tej klątwy wiązało się z wyprawą do innego kraju? I gdy w sprawę zamieszany był Jacob Red? Nic z tego nie pasowało do Jagody.

Miała ochotę na nią nakrzyczeć. Odstawić Rejtana w drzwiach i nie pozwolić jej wyjść, póki nie wyjaśni całej sytuacji – a najlepiej póki nie omówią, co takiego się stało, że Jagoda w ostatnich miesiącach niemal dosłownie wychodziła z siebie. Przywiązać ją do fotela w razie konieczności, a potem wyciągnąć informacje prośbą i groźbą.

Tyle że nic z tego by nie podziałało. Jagoda potrafiła być uparta. A chociaż zwykle zdawała się racjonalna aż do bólu, to zdaniem Soni miała też do przepracowania ogromną ilość problemów emocjonalnych. A to sprawiało, że w tym uporze nie zawsze działała rozsądnie. Tak jak teraz. Chyba upadła na głowę, skoro zgodziła się na taki układ z Calebem Blythe’em.

Może fotel, do którego należałoby ją przywiązać, powinien stać w gabinecie terapeuty.

– Proszę, daj mi znać, jak dolecisz, okej? – powiedziała jednak tylko, odpuszczając sobie wszystkie inne uwagi. Z westchnieniem podniosła się z fotela. – Słyszałam, że to dziki kraj, w którym piją herbatę z mlekiem zamiast cytryny. Z tymi ludźmi musi być coś nie tak.

„Zlecenie jak każde inne”. Nie było to kłamstwo, ale nie była to też cała prawda. I gdyby Jagoda rok temu usłyszała, że zgodzi się zdjąć nie wiadomo jaką klątwę, nie wiadomo kiedy i nie wiadomo w jakim dokładnie miejscu – w obcym kraju, dla człowieka, którego może i darzyła sympatią, ale któremu za grosz nie ufała – zapewne zgodziłaby się z Sonią. Musiałaby upaść na głowę, by pójść na coś takiego.

Problem polegał na tym, że naprawdę dostała zapłatę z góry, a było nią życie brata Soni i dawnego przyjaciela Jagody. Zawarła układ, prawdopodobnie nierówny, ale w tamtej chwili nie chciała myśleć o alternatywach. Nie mogła nawet złościć się o to ani na Antoniego, ani na Caleba. To jej własne, nie zawsze dobre wybory doprowadziły do tej sytuacji: i mogła tylko próbować naprawić popełniony błąd. Być może popełniając kolejny.

To zaprowadziło ją najpierw na lotnisko w Heathrow, a później na tylne siedzenie forda, który swoje najlepsze lata już dawno miał za sobą. „Ktoś cię odbierze”, napisał Caleb Blythe w wiadomości z prośbą, by przyjechała do Anglii. Tym kimś okazała się drobna dziewczyna, na oko trochę młodsza od Jagody, o krótkich, popielatych włosach, wielkich oczach i bladej twarzy. Przedstawiła się jako Eleanore, na pytania odpowiadała lakonicznie, a po tym, jak wsiadła za kierownicę (Jagoda nie mogła przyzwyczaić się do jej położenia i wciąż miała wrażenie, że nikt nie kieruje samochodem), milczała prawie przez całą drogę. Gdy już mówiła, przemawiała z melodyjnym akcentem, i wiedźma, choć dobrze znała angielski, ledwo ją rozumiała. Dziewczynę otaczała magia, a skoro Jagoda to wyczuwała, nawet bez specjalnych starań, Eleanore albo była niedawno wystawiona na działanie wielu zaklęć, albo władała silną mocą, której nie chciała lub nie potrafiła ukryć. Używała też przedziwnych, zapewne magicznych perfum, które wypełniły samochód zapachem kojarzącym się Jagodzie z jesiennym lasem.

Ponieważ nie mogła wiele wyciągnąć ze swojej przewodniczki, wiedźma zalogowała się na smartfonie do MAGnetu. Dotąd była pewna, że udaje się do Londynu albo w jego okolice, ale Eleanore, zapytana na lotnisku o cel podróży, wspomniała o Rainharbour. Magiczne miasteczko, którego nazwa brzmiała znajomo, choć Jagoda nie pamiętała, skąd ją zna.

W Polsce istniało zaledwie parę miejscowości zamieszkanych przez magicznych. Większość polskich magów żyła w „zwykłym” świecie, ochraniając domy zaklęciami, lub w enklawach ukrytych w dużych miastach. Brytyjscy czarodzieje jednak albo cenili sobie prywatność, albo lubili bliskość natury, bo tutaj takich magicznych miasteczek były dziesiątki. Tylko Londyn, Birmingham, Leeds, Dublin, Galway i Edynburg miały magiczne dzielnice. Niezbyt wiele, jak na trzy duże kraje. Przynajmniej połowa populacji czarodziejów na Wyspach wybierała życie w miasteczkach skrytych w enklawach. Jagoda, szukając na ich liście Rainharbour, zastanawiała się, jak udało im się zorganizować w przeszłości postawienie tak wielu barier. Paradoksalnie stworzenie i utrzymywanie jednej wielkiej enklawy w mieście było często łatwiejsze, bo prościej było zgromadzić zasoby.

Z drugiej strony, być może w przypadku niewielkiego miasteczka wystarczały podstawowe bariery. Jak przy pojedynczych posiadłościach.

Rainharbour.

Położona jakieś siedemdziesiąt kilometrów na wschód od Londynu, nieopodal Morza Północnego. Trzystu siedemdziesięciu mieszkańców. Brak atrakcji turystycznych. W przeszłości słynęła z uprawy magicznych ziół. Wciąż była tam niewielka plantacja. Znajdował się tu znany zakład alchemiczny i… tak, jedna z dwóch głównych posiadłości Czerwonego Rozpruwacza. To dlatego nazwa brzmiała znajomo, Jagoda natknęła się na nią w tekstach opisujących życie, dokonania i przede wszystkim zbrodnie Jacoba Reda. Gromadziła je od dawna, nieomal obsesyjnie. Tłumaczenia i oryginały. Wycinki z prasy, stare książki, gdzie – jeszcze przed odkryciem jego morderczego oblicza – omawiano wynalazki czarodzieja. Księgi i relacje z kroniką popełnionych przestępstw i przebiegiem procesu.

W jej głowie rozbrzmiały słowa wypowiedziane kiedyś przez Caleba. Jacob Red miał dwóch spadkobierców…

Zimny dreszcz przebiegł po plecach Jagody, gdy przyglądała się zdjęciu niewielkiego zamku niegdyś należącego do Reda. Jeżeli Caleb Blythe go odziedziczył i postanowił zabrać ją do miejsca, gdzie niedawno torturowano, eksperymentowano z czarną magią i mordowano, to chyba osobiście udusi Ucznia Czarnoksiężnika.

– Nie jedziemy do zamku Jacoba Reda? – spytała.

Światła Londynu pozostały już za nimi i teraz mknęły szosą, a że zapadł już zmrok, niewiele dało się dostrzec przez szyby. Skoro Rainharbour leżało siedemdziesiąt kilometrów od miasta, według obliczeń Jagody powinny powoli się do niego zbliżać.

– Nie. To przeklęte miejsce – odparła Eleanore krótko.

Skręciła ostro, zjeżdżając z głównej drogi na boczną wyboistą ścieżkę. Jagoda wcześniej jej nie dostrzegła: nie była pewna, czy przez mrok, czy może to było już pierwsze zabezpieczenie miasteczka. Droga dojazdowa skryta tak, by nie mógł jej zobaczyć nikt, kto nie wiedział, gdzie się znajduje.

Przeklęte miejsce.

Jagoda zastanawiała się, czy była to metafora, czy dokładny opis. Znów opuściła wzrok na ekran telefonu, przypatrując się fotografii zamku. Nie był duży i prezentował się zadziwiająco mało upiornie jak na siedzibę mrocznego czarnoksiężnika. Ale może o to właśnie chodziło. I może nawet po tylu latach wciąż pozostały tam niespodzianki, klątwy, których nie zdołali przełamać ani Caleb, ani tutejsi stróże prawa.

Pytanie brzmiało w takim razie, dlaczego Blythe chce je zdjąć. Czego strzegły? Co takiego planował uzyskać? Oczywiście, istniała szansa na to, że po prostu chciał sprzedać zamek. Albo przerobić go na atrakcję turystyczną – Jagoda nie wątpiła, że znajdą się szaleńcy chętni na wizytę w podziemnych laboratoriach. Tak, była taka możliwość. Problem w tym, że prawdopodobieństwo takiego rozwiązania wynosiło zdaniem Jagody mniej więcej jeden do miliona.

Już otworzyła usta, żeby spytać, czy zamek naprawdę jest przeklęty, ale nie zdążyła. Samochód zatrząsł się, jakby chwyciła go i zakołysała nim czyjaś dłoń, przez ciało Jagody przebiegł magiczny impuls. Zacisnęła na moment powieki, a gdy je otworzyła, za szybą zobaczyła światła czarodziejskich lamp.

Rainharbour. Przejechały przez barierę otaczającą miasteczko.

Jagoda przysunęła się do drzwi i wpatrzyła w widok za oknem. Wzdłuż brukowanej drogi ustawiono lampy dające słaby, błękitnawy blask. W ich świetle mogła dostrzec zarysy budynków, w większości szarych, jednopiętrowych, wzniesionych chyba z kamienia. Ich dachy były pochyłe i niemal w każdym znajdowały się lukarny. W wielu oknach płonęły światła. W półmroku z trudem dawało się to ocenić, Jagoda odnosiła jednak wrażenie, że domy są stare – musiały stać tu od wielu dziesięcioleci, jeżeli nie od wieków. Eleanore najpierw wolno przejechała między nimi, a potem przez kamienny, wąski most. Po drugiej stronie nie było ani lamp, ani domków, jakby tutaj kończyła się miejscowość. Może jednak kierowały się ku przeklętemu zamkowi górującemu nad miasteczkiem?

Na całe szczęście już trzy minuty później Jagoda przekonała się, że nie zmierzały do zamku. Eleanore zaparkowała i wyskoczyła z auta, niemal natychmiast wyczarowując kulę światła. Wiedźma wysiadła z samochodu i spojrzała na budynek, przed którym się zatrzymały.

Nie był to zamek. Raczej dom, większy niż te, które mijali, ale rozmiarami nieprzewyższający posiadłości Wilczków. W przeciwieństwie do willi babki był stary, trochę zaniedbany. Zbudowany albo z jakiegoś czerwonego kamienia, albo cegły. Bluszcz o zbrązowiałych, uschniętych liściach piął się po rdzawych murach. Okna na parterze były wysokie i wąskie, ze szprosami. Na poddaszu paliły się światła, a ruch jednej z zasłonek zdradził, że ktoś był w środku.

– Uważaj i trzymaj się ścieżki – pouczyła ją Eleanore.

Jagoda, która pochyliła się, by wyciągnąć torbę z bagażnika, zamarła. Obróciła się, próbując dojrzeć coś w ciemnościach. Miała wrażenie, że dom jest otoczony przez zwykły ogródek, ale…

– Są tu jakieś niebezpieczne rośliny? O tej porze roku?

– Tak naprawdę to nie. Ale Erin zamorduje cię w okrutny i wymyślny sposób, jeśli zadepczesz jej grządki.

Kim, u diabła, była Erin?

– Czy…

– Lane ci wszystko wyjaśni – ucięła Eleanore i szybkim krokiem ruszyła w stronę wejścia.

Chcąc nie chcąc, Jagoda poszła za nią. Ani przez chwilę nie myślała, że sprawa będzie prosta, a złe przeczucia dręczyły ją nieustannie od czasu walki w podziemiach i zawarcia umowy z Calebem. Przedziwne miasteczko, jakby wyjęte z jakiejś baśni, posiadłość na angielskiej wsi, przeklęty zamek i najwyraźniej stado ludzi otaczające Blythe’a nie mieściły się nawet w pierwszej setce rzeczy, których oczekiwała.

Chociaż nie: mroczne siedziby czarnoksiężników były jednak dokładnie tym, czego się spodziewała. To cała reszta okazała się zaskakująca.

Posiadłość otaczały kolejne bariery ochronne: jedną, zewnętrzną, pokonały jeszcze autem, drugą wpleciono już w mury. Może były również i inne, których Jagoda nie potrafiła wyczuć, bo gdy przekraczała za Eleanore próg, miała wrażenie, jakby lekko poraził ją prąd. Drzwi na pewno broniła też klątwa, teraz nieaktywna, ale dość skomplikowana i paskudna, jak szybko oceniła wiedźma. Ktokolwiek tu mieszkał, nie życzył sobie niezapowiedzianych gości. Eleanore nie zapaliła światła, mrok wciąż więc rozjaśniała tylko wyczarowana przez nią kula. W jej błękitnawym blasku Jagoda nie mogła zobaczyć za wiele. Niepokój mieszał się z narastającą irytacją. Czy naprawdę tak trudno było napisać maila z wyjaśnieniami? Albo posłać na lotnisko kogoś, kto przygotowałby ją na… to wszystko? To, że wpakowała się w kolejną już umowę z czarnoksiężnikiem i nie miała wyboru, nie usprawiedliwiało podobnego traktowania.

W progu przedsionka rzuciła torbę na podłogę. Już chciała oznajmić Eleanore – która niczym zjawa szła przez pomieszczenie z błękitną kulką unoszącą się nad dłonią – że nie idzie dalej, póki ktoś nie powie jej, co tu się dzieje, gdy pokój zalało światło. Zupełnie zwykłe, elektryczne. Jagoda przymknęła powieki, a kiedy je otworzyła, dostrzegła kolejną osobę: szczupłego, ciemnoskórego mężczyznę w okularach. Na oko był trochę po czterdziestce, ale w przypadku magów wygląd bywał złudny.

Ciasnym kokonem spowijała go klątwa, silna i obca. Ani na pierwszy, ani na drugi rzut oka wiedźma nie potrafiła odgadnąć jej działania. Spróbowała sięgnąć ku niej nieomal odruchowo, ale nici magii umknęły, zwinęły się w ucieczce. Musiałaby się skupić i mieć trochę czasu, aby dowiedzieć się czegokolwiek więcej. Wcześniejsza irytacja ustąpiła, wyparta przez zaciekawienie. Bo może właśnie o to chodziło: być może Caleb ściągnął ją tutaj, aby zdjęła przekleństwo ciążące na tym mężczyźnie.

– Dobry wieczór. Jagoda Wilczek, jak mniemam. Jestem Lane Benett.

– Dobry wieczór – mruknęła.

Najwyraźniej ona nie musiała się przedstawiać. Jej wzrok przesunął się po pomieszczeniu, które wyglądało na połączenie salonu i jadalni. Większość miejsca zajmował długi stół, a nieco z boku, przy kamiennym kominku, ustawiono fotele i kanapę. Królowały tu drewno i kamień, sprzęty wyglądały na wiekowe i zużyte, a ściany obwieszono pejzażami. Jeśli to był dom Caleba Blythe’a, to zupełnie do niego nie pasował.

A może po prostu Jagoda znała go bardzo, bardzo słabo.

– To ja pójdę do siebie. Rano mam robotę – rzuciła Eleanore i ruszyła ku wąskim schodom po drugiej stronie pomieszczenia.

– Chyba mnie nie polubiła.

Ani ja jej.

– Eleanore nie zdobyłaby nagrody na najsympatyczniejszą osobę pod słońcem – stwierdził Lane dyplomatycznie. – Ma pewne problemy w kontaktach z… ludźmi, a obecnie sytuacja jest dość napięta. Zakładam, że jesteś zmęczona po podróży. Może pokażę ci pokój?

– Wolałabym dostać parę informacji – zastrzegła natychmiast Jagoda. Owszem, była zmęczona po podróży i wcześniejszej bezsennej nocy, ale wiedziała też, że nie zaśnie, póki nie dowie się, w co została wciągnięta. – A właściwie wolałabym wiedzieć… wszystko.

Kąciki warg Benetta się uniosły.

– „Wszystko” to bardzo wiele.

– Wiesz, co mam na myśli.

– Tak, myślę, że wiem – zgodził się z nią. – W takim wypadku zostaw tu, proszę, na razie torbę. Chyba najwygodniej nam będzie w bibliotece. Jesteś pewna, że nie chcesz…

– Odpowiedzi proszę – powtórzyła.

– Chodź za mną.

Biblioteka znajdowała się zaraz za salonem. Była niewielka, zagracona i bardziej przypominała gabinet niż prawdziwą bibliotekę, choć książek faktycznie w niej nie brakowało: drewniany, odrapany regał ciągnął się wzdłuż całej ściany i nie znalazłaby się na nim ani odrobina wolnego miejsca. Lane usiadł przy sekretarzyku zawalonym papierami i zapalił stylizowaną lampkę. Jagoda siadła naprzeciwko niego, na niezbyt wygodnym, ozdobnym krześle. Poza krzesłami w pokoju znajdowała się jeszcze otomana, ale leżały na niej stosy książek.

– Od czego zaczniemy?

To było już trochę problematyczne: Jagoda miała w głowie jakąś setkę pytań. Na szczęście tym razem nie musiała ograniczać się do trzech. Postanowiła więc zacząć od pierwszego z brzegu.

– Gdzie jest Caleb Blythe?

– Sądzę, że w Irlandii, z Mayą i Evanem, powinien tu dotrzeć w najbliższych dniach. Zgodnie z planem miał wrócić najpóźniej dzisiaj rano, ale pojawiły się problemy, które zatrzymały ich dłużej. Caleb kazał za to przeprosić.

Co on tam robi, do diabła? Znowu poluje na demony? To pytanie odsunęła jednak na bok, jako chwilowo nieistotne. Jeżeli klątwa, którą miała się zająć, została rzucona na Lane’a, nie musiała nawet się spotykać z Blythe’em. I wolała nie zastanawiać się nad tym, czy bardziej czuje rozczarowanie, czy ulgę.

– Mam się tutaj zająć przekleństwem. Chodzi o to, które ciąży na tobie? – spytała, odpuszczając sobie formy grzecznościowe, skoro on z nich nie korzystał.

Nie wierzyła, że nie jest świadom istnienia klątwy. Była tak mocno wpleciona w jego aurę, że musiała ciążyć na nim od dawna, a jednocześnie – najwyraźniej – nie dawała morderczych rezultatów. Jeżeli zresztą znał Caleba, Blythe musiał ją dostrzec.

– W tę klątwę wpisane są pewne ściśle określone warunki i jej przełamanie siłą oznaczałoby niepotrzebne ryzyko. Nie, nie chcę, żebyś nad nią pracowała – oświadczył Lane.

Rozbudził tym ciekawość Jagody, bo nie tylko znał skutki klątwy, lecz sprawiał też wrażenie doskonale zaznajomionego z jej naturą. Podwójnie interesujące było to, że nie planował prosić o pomoc specjalistki. Klątwa musiała więc być na tyle potężna, że próba jej zdjęcia zagrażałaby jego życiu.

– Mogłabym ją zbadać? – spytała, zanim zdążyła pomyśleć. Jeśli nie tego dotyczyło zlecenie, w teorii nie była to jej sprawa… ale w tym splocie, który otaczał Benetta, było coś fascynującego.

– Może później – odparł i chociaż zupełnie go nie znała, podskórnie czuła, że to „później” oznacza „nigdy”. – Co jeszcze chciałabyś wiedzieć?

– Z kim mam do czynienia? Kim jesteś? A Eleanore? Erin? Czyj to dom?

– Jak już wspomniałem, nazywam się Lane Benett. Jestem… można chyba powiedzieć, że naukowcem, a przynajmniej tak lubię myśleć. Jak pewnie sama odgadłaś, współpracuję z Calebem Blythe’em. Ten dom należy obecnie do Eleanore i jej siostry Erin, ale ja również od kilku lat mieszkam tutaj na stałe. Eleanore już poznałaś, Erin poznasz niedługo. Obie są oficjalnie zatrudnione w Madainn ùr. To…

– Firma Jacoba Reda.

To wyjaśniało, dlaczego Blythe ją tutaj przysłał. Właścicielki domu były jego pracownicami.

– Już nie – zastrzegł, a jego ton zabrzmiał chłodniej niż wcześniej.

– Rozumiem – mruknęła tylko, bo wyglądało na to, że temat jest drażliwy. – W takim razie jaką klątwę mam zdjąć? Na co albo na kogo została rzucona?

Lane westchnął i odchylił się w fotelu. Musiał się spodziewać tego pytania, lecz milczał przez dłuższą chwilę, jakby zastanawiał się, w jaki sposób odpowiedzieć.

– Sprawa jest skomplikowana.

– Jak wszystko związane z Jacobem Redem.

– Trafna uwaga. W każdym razie nie jesteśmy pewni, na kogo została rzucona ta klątwa. A raczej… nie została wycelowana w żadną konkretną osobę. Nie dowiemy się tego, póki nie będzie za późno.

– Można jaśniej? – poprosiła, niepewna, czy zawodzi ją znajomość języka, mimo że zaopatrzyła się w specjalny amulet wspomagający zdolności w tym kierunku, czy też Lane wyraża się mocno nieprecyzyjnie. – Wiecie, że rzucił kiedyś jakąś klątwę, ale nie macie pojęcia na kogo?

– Inaczej – sprostował. – Wiemy, że rzucił klątwę. Ale klątwa nie ciąży i nie ciążyła na konkretnych osobach. Wciąż wybiera nowe ofiary.

– Klątwa nie może „wybierać” ofiar. Chodzi o samorozprzestrzeniające się przekleństwo? – spytała, mocno splatając palce.

Takie klątwy roznosiły się jak choroby, a ich rzucenie było trudne i wymagało albo bardzo specyficznych warunków, albo ogromnej mocy. Nie była pewna, czy ona by taką dysponowała. Zapewne nie. Nie wątpiła jednak, że Jacob Red znalazłby sposób, aby utkać taki urok.

Lane jednak pokręcił głową.

– Nie chodzi o zarażanie. Od jakiegoś czasu, a konkretnie od pięciu lat, rok w rok w okolicach rocznicy śmierci Jacoba, umierają osoby, które przyczyniły się do jego ujęcia. Zabija je klątwa. Klątwa, dodajmy, która wcześniej na żadnej z nich nie ciążyła, bo jej ofiarą padli także ludzie uprzednio sprawdzani przez najlepszych specjalistów. Wszystko wskazuje na to, że Jacob rzucił na swoich wrogów przekleństwo… które uaktywnia się po pewnym czasie.

Wsłuchiwała się w jego słowa coraz bardziej oszołomiona. W głowie obracała dziesiątki przypadków morderczych przekleństw, nazwy klątw, które mogły zabijać albo zadziałać po latach, a nawet stare opowieści o urokach już dziś nieużywanych, często uważanych za bajki lub wygodne alegorie. Nic jednak nie pasowało do tego opisu. Nie wspominając już o tym, że zbyt wiele rzeczy tutaj przeczyło podstawowym zasadom magii klątw. Choćby to, że do rzucenia tego typu zaklęcia potrzeba by albo osobistego kontaktu, choćby wzrokowego, albo przedmiotu, na którym klątwa by się przenosiła. Ewentualnie rzucający powinien dysponować rzeczami ofiar i najlepiej wprowadzić do ich ciał własną magię. Jagoda mogła nie znać każdego istniejącego przekleństwa, ale akurat te podstawy miała doskonale opanowane.

Przeklęty zamek byłby sto razy lepszy.

– Klątwy nie działają w ten sposób. To po prostu niemożliwe.

– Doprawdy? – Lane uśmiechnął się do niej, ale nie było w tym ani odrobiny wesołości. Wygrzebał spod papierów grubą teczkę i pchnął ją ku wiedźmie. – Być może zwykłe klątwy tak nie działają… ale tę rzucił Jacob Red.

*

Jagoda musiała przyznać Calebowi jedno: postarał się, aby dostała odpowiedzi, jeśli nie na wszystkie, to przynajmniej na większość pytań, jakie mogłaby zadać. Teczka, wręczona jej przez Lane’a, zawierała informacje o ofiarach, zgonach, wycinki prasowe, rozpisane powiązania zabitych z Jacobem Redem, a nawet kopie raportów tutejszego odpowiednika WMM, dotyczące okoliczności śmierci, autopsji i pomiarów magicznych. Same fakty. Jeśli mieli jakieś teorie, to w zgromadzonych papierach ich zabrakło. Być może nie chcieli, aby się nimi zasugerowała. Dopiero na samym końcu znalazła też krótką wiadomość, prawdopodobnie napisaną przez Caleba:

„Sądzę, że to autorskie przekleństwo, powstałe na bazie klątw ostatniego tchnienia i zemsty do siódmego pokolenia, ale nie mam pewności. Nawet J.R. nie powinien mieć tyle mocy. Omówimy sprawę, kiedy wrócę”.

Zmięła liścik i cisnęła go na podłogę. Potoczył się po parkiecie prosto do zakurzonego kąta. Pokój, który oddano jej do dyspozycji, ktoś wprawdzie wywietrzył i posprzątał, ale nie na tyle dokładnie, by nie dało się zauważyć, że dość długo nikt tu nie zaglądał. Nieduże pomieszczenie o skośnym suficie znajdowało się na piętrze, wyposażone w dwa identyczne łóżka, stoliki nocne, niedużą komodę i skrzynię, która mogła pełnić funkcję siedziska. Z braku biurka Jagoda rozłożyła się z papierami na jednym z łóżek. Znów pochyliła się nad dokumentami i przesuwała po materacu akta pierwszych domniemanych ofiar. Domniemanych – bo gdy zginęły, nikt jeszcze nie podejrzewał, że może chodzić o klątwę, a na pewno nie o klątwę Reda.

Sędzia, który wydał wyrok skazujący. Wysoko postawiony pracownik Madainn ùr, współpracujący z funkcjonariuszami jeszcze na etapie, gdy Jacoba jedynie podejrzewano. Aaron, jeden z magów, którzy brali udział w aresztowaniu.

Ten pierwszy zginął siedem lat po złapaniu Reda. Drugi siedem dni później, a trzeci po kolejnych siedmiu. Wzór od tej pory powtarzał się przez kolejne lata i prawdopodobnie tylko dzięki niemu już rok później, gdy zginęły kolejne osoby, powiązano ze sobą te śmierci. Klątwa była podstępna, przypominała szybko postępującą chorobę, a za pierwszym razem zginęli czarodzieje na tyle wiekowi, że ich śmierć nikomu nie wydała się szczególnie podejrzana. W drugiej „turze” zmarł jednak ówczesny dowódca magicznego Scotland Yardu, co w połączeniu z dwoma innymi zgonami wywołało spore zamieszanie.

Elijah, specjalista do klątw, wezwany do ostatniej ofiary z tamtego roku, potwierdził, że ta zmarła na skutek klątwy niewiadomego rodzaju.

W trzecim roku Thomas Doherty, dyrektor wydziału specjalnego, tutejszego odpowiednika WMM, podejrzewając już, że sprawa powiązana jest z Redem, włączył w śledztwo Caleba Blythe’a. Tym razem wśród ofiar znalazła się bliźniacza siostra Michaela Thunderbirda, niegdyś zastępcy dowódcy, a obecnie komendanta Scotland Yardu. Spekulowano, że klątwa przeznaczona dla Michaela trafiła ją przypadkowo. Większość osób, która brała udział w śledztwie albo procesie przeciwko Redowi, została zbadana pod kątem klątw. Niczego nie wykryto. Sprawdzono dawnych przyjaciół i potencjalnych zwolenników Jacoba.

Na nic się to zdało, a trzecią ofiarą padł sam Elijah, specjalista od klątw Scotland Yardu. Też brał udział w nalocie na siedzibę Reda. Zdążył jeszcze poinformować zwierzchnika, że padł ofiarą przekleństwa, ale ściągnięta w pośpiechu na miejsce Jeanette Brown przybyła za późno. Potwierdziła, że mężczyznę zabiła klątwa. Zdaniem Caleba, któremu pozwolono zbadać ciało, wzór magiczny przypominał ten Jacoba Reda.

Przez kolejny rok przeprowadzano analizy, zatrudniono nowego eksperta od klątw, szukano podobnych przypadków. Odczyty zebrane z ciał przez urządzenia były bardzo słabe, jednak ich porównanie z zaklęciami pozostałymi po Redzie potwierdziło pewne podobieństwa magii. Przy następnej serii w okolicach feralnej daty nowy specjalista, Caleb oraz zaangażowana jako zewnętrzny ekspert Jeanette sprawdzali większość osób zaangażowanych w akcję przeciwko Redowi. Potencjalnie zagrożonych – a było ich niestety sporo, bo w nalocie na siedzibę Reda wzięło udział trzydzieści osób (z czego szóstka już zginęła), do tego funkcjonariusze obstawiający teren oraz rzucający zaklęcia ochronne, a także śledczy i osoby, które z nimi współpracowały – ostrzeżono, aby wypatrywali symptomów.

Podjęte środki ostrożności nie wystarczyły. Zginęły dwie osoby, które z różnych względów nie zostały sprawdzone, oraz jedna wcześniej kontrolowana pod kątem klątwy. Świeżo zatrudniony ekspert albo nie zdołał jej wyczuć, albo poraziła ofiarę już później. Ciężko było orzec, bo nowy klątwołamacz Scotland Yardu pechowo zginął w prozaicznym wypadku komunikacyjnym.

Wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazywały, że cykl zacznie się od nowa za dziesięć dni. Zginie trójka ludzi, jedno po drugim. Sprawę wciąż udawało się ukrywać przed prasą, ale krążyły plotki. Zbyt wiele osób zaangażowano. Prasa zaczęła pisać o seryjnym zabójcy. Już rok temu jeden z dziennikarzy dopatrzył się powiązania między ofiarami a Jacobem. Kwestią czasu był wyciek informacji o tym, że winny mógł być nie sympatyk Reda, lecz on sam – i zapewne wybuch paniki.

A Jagoda, po zapoznaniu się z całą historią i opisem objawów, nie miała żadnego sensownego punktu zaczepienia. Żadnych pomysłów, jakie przekleństwo tu działało i w jaki sposób je ściągnąć. Nie wiedziała nawet, od czego zacząć. Wskazówki Caleba z liściku nie wydawały się jej pomocne. Klątwa ostatniego tchnienia miała pomóc wywrzeć zemstę, ale musiała zostać rzucona precyzyjnie, na konkretne ofiary. W przypadku siódmego pokolenia ścigała niejako krew, jednak ktoś powinien ją wyczuć, nawet jeżeli nie udałoby się jej złamać.

Nie wspominając o tym, że Jacob Red nie powinien mieć takiej mocy, nawet jeżeli poświęcił swoje życie, aby rzucić klątwę. Był prawdopodobnie na tyle potężny, że ta owszem, mogłaby pozostawać utajona i aktywować się po wielu latach, ale nie działałaby… w ten sposób. Na zdrowy rozsądek coś ją musiało odnawiać. Mniej racjonalne wyjaśnienie, jednak niewykluczone, gdy mowa o najpotężniejszym czarodzieju tego wieku, a może także paru poprzednich, brzmiało tak: przygotował się do jej rzucenia już dużo wcześniej, a w chwili śmierci jedynie dopełnił dzieła.

– Dziesięć. Cholernych. Dni – mruknęła, przenosząc się na sąsiednie łóżko. Oczy już ją piekły, a w głowie szumiało z niewyspania. Jednak nawet gdy zgasiła światło i zwinęła się w kłębek pod kołdrą, niepokój nie pozwalał jej zasnąć. Półtora tygodnia, zanim ktoś zginie. Klątwa Jacoba. A ona zapewniała Sonię, ba, oszukiwała samą siebie, że to będzie zlecenie jak każde inne. Że najgorszymi problemami mogą się okazać jej własna głowa i towarzystwo Caleba. Jaka była głupia! W tej chwili zdejmowanie przekleństw w mrocznym zamku stanowiło szczyt jej marzeń. Z takimi na pewno by sobie poradziła, ale to wyzwanie ją przerastało.

Przez następną godzinę rozważała i odrzucała kolejne teorie. W przerwach lżyła w myślach Blythe’a, bo o ile teraz rozumiała, czemu tak bardzo chciał ją w to wciągnąć, o tyle nie usprawiedliwiało to ani niepoinformowania o szczegółach wcześniej, ani ściągnięcia jej tutaj w ostatniej chwili. A gdy nad ranem wreszcie niemal zdołała zasnąć, gdzieś na granicy snu i jawy nawiedziła ją myśl, która na długo odegnała senność.

Jeżeli umierali ludzie, których Jacob Red winił za swój upadek, Caleb z pewnością był na tej liście.

*

Jagodę obudziło słońce, które świeciło wprost w okno wychodzące na wschód. Zapomniała zaciągnąć zasłonki. Nie pamiętała, o czym śniła, wiedziała tylko, że nie był to przyjemny sen. Nic nowego. Koszmary zdarzały się jej często, a od sprawy Adriana dręczyły Jagodę niemal każdej nocy. Przez ułamek sekundy kusiło ją, by wcisnąć twarz w poduszkę i spać dalej. Wciąż była zmęczona, przemarzła w niedogrzanym pomieszczeniu, a głowa pulsowała bólem. Ledwie jednak dotarło do niej, że nie leży we własnej sypialni, i przypomniała sobie poprzedni wieczór, a poderwała się z łóżka.

Gdy szukała ubrań w torbie, stwierdziła, że zabrała za mało rzeczy. I ciuchów, i książek. Spodziewała się, że klątwa może okazać się skomplikowana, ale zakładała, że spędzi tu maksymalnie tydzień. Tymczasem wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazywały na to, że „tydzień” przerodzi się w miesiąc.

Pierwsza ofiara umrze za dziewięć dni.

Ostatnia za dwadzieścia trzy.

Jagoda, choć zwykle w kwestii klątw była bardzo pewna siebie, tym razem miała przeczucie graniczące z pewnością, że tego pierwszego zgonu nie zdoła powstrzymać. Wprawdzie nie zamierzała próżnować i do obolałej głowy przyszło jej parę pomysłów na to, co mogłaby zrobić przez te półtora tygodnia, ale po pierwsze, większości mogli już próbować, po drugie – szanse na wymierne rezultaty były mizerne.

Być może zdoła coś osiągnąć, kiedy klątwa już kogoś dopadnie. W duchu godziła się z takim biegiem wydarzeń, nie mogła jednak po prostu bezczynnie czekać, aż ktoś umrze.

Wyszła na korytarz i minęła rząd identycznych drzwi. Na piętrze panowała cisza, a w salonie też nikogo nie zastała. Wahała się tylko przez chwilę, nim ruszyła w głąb domu. Może i było to wścibskie, ale sami ją tu sprowadzili, a teraz, najwyraźniej, zostawili samą. Na parterze poza biblioteką, również pustą, odkryła jeszcze kuchnię i spiżarnię, zejście do piwnicy i dwa zamknięte na głucho pomieszczenia. W końcu Jagoda wyszła przed dom.

Na zewnątrz wciąż było chłodno, a na ziemi osiadł szron. W świetle poranka wiedźmi ogród wyglądał imponująco nawet mimo przedwiośnia. O ile wnętrze posiadłości sprawiało wrażenie zaniedbanego, o tyle tu czyjeś troskliwe ręce wytyczyły rabaty i urządziły klomby, regularnie przycinały krzewy i żywopłoty oraz starannie obramowały ścieżki kamieniami. Jedna z nich wiodła do kamiennej altany, gęsto porośniętej pnączami. W środku na ławie siedział Lane. Jagoda myliła się więc, gdy uznała, że wszyscy gdzieś bez słowa pojechali.

– Dzień dobry – przywitał ją, jeszcze nim zdążyła wejść do altany. – Mam nadzieję, że dobrze spałaś.

– Tak dobrze, jak może spać ktoś, kto dowiedział się, że ma półtora tygodnia na powstrzymanie czyjegoś zabójstwa – odparła.

Może była trochę nazbyt bezceremonialna, bo Benett spojrzał na nią z zaskoczeniem.

– Przypuszczam, że przejrzałaś dokumenty?

– Tak.

– Jakieś teorie?

– Kilka, ale żadna nie będzie na razie zbyt przydatna – powiedziała, siadając naprzeciwko niego. Kamienna ławeczka, o dziwo, okazała się ciepła: musiała być w jakiś sposób zaklęta. Gdy wiedźma przyjrzała się roślinom spowijającym altanę, odkryła, że te już zaczynają się zielenić, choć było na to przynajmniej o tydzień za wcześnie. Najwyraźniej dom, mimo iż na to nie wyglądał na pierwszy rzut oka, był pełen magii. – Czy macie kogoś poza Calebem, kto zna się na klątwach?

– Niestety nie.

– A Scotland Yard?

– Ich specjalistę spotkał pechowy wypadek.

– Kolejnego? Czy nie znaleźli nikogo przez ostatni rok?

– Znaleźli. W wyniku niefortunnego zbiegu okoliczności, do którego doszło ledwie parę dni temu, będzie musiał nieco odpocząć od obowiązków… w miłym, spokojnym miejscu, nienarażony na stresy – poinformował Lane z kamienną twarzą. – W każdym razie ten chłopak nie okazał się dotąd zbyt pomocny i nie sądzę, by miało się to zmienić teraz.

– Potrzebuję po prostu kogoś, kto ma talent do magii klątw. Dwóch osób, poza mną.

Benett poprawił okulary, a w jego spojrzeniu pojawiło się coś na kształt zainteresowania.

– Co planujesz?

Zawahała się. Nie znała Lane’a i przyznawanie, że chce rzucić jedną z grobowych pieśni, zaklęcie, które zasadniczo uznawano za niedziałające, mogło nie być najlepszym pomysłem. Nie wspominając o tym, że przeprowadzenie procedury na poprzednich ofiarach klątwy właściwie gwarantowało niepowodzenie.

Owszem, istniała szansa, że dokładnie zbada klątwę i dowie się, w jaki sposób działa. Ten plan zakładał jednak, że najpierw ktoś zginie, a ona zamieni jego ciało w proch.

– Jeszcze nie jestem pewna – powiedziała w końcu. – To plan awaryjny. Na początek chciałabym poznać wzór magiczny Jacoba Reda. To możliwe?

– Jego stara posiadłość jest zaraz obok. Wystarczy krótki spacer, by tam dotrzeć. Część zaklęć, jakie rzucił, wciąż działa. Oczywiście miejsce znajduje się obecnie pod jurysdykcją rządu i jest zabezpieczone, ale myślę, że uda się nam zorganizować… małą wycieczkę.

Jagoda tylko skinęła głową. Wolała nie pytać, czy to oznacza, że Lane ma wysoko postawionych znajomych i błyskawicznie załatwi potrzebne zgody, czy też wie, w jaki sposób dostać się tam nielegalnie. Takich rzeczy lepiej nie wiedzieć, gdy się nie ma wielkiego wyboru. Obiecała, że zrobi co w jej mocy, aby zdjąć tę klątwę, ale żeby mieć na to jakiekolwiek szanse, musiała najpierw dowiedzieć się więcej o magii Jacoba Reda. Przeczytała chyba wszystkie dostępne publikacje na jego temat, to jednak nie mogło zastąpić odczucia mocy Czerwonego Rozpruwacza na własnej skórze.

– Jak szybko uda się to zorganizować?

– Kiedy chciałabyś tam pójść?

– Dziś?

– Nie lubisz tracić czasu.

– Nie mamy go za wiele – odparła. Już pomijając to, że owszem, chciała mieć sprawę jak najszybciej za sobą, ponieważ w Warszawie czekali na nią krewni i dwójka podopiecznych, to do zrobienia było tysiąc i jeden rzeczy, a ona miała niecałe dwa tygodnie. Dwa tygodnie! Powinna być tutaj i działać już co najmniej od kilku dni. – To dopiero początek. Muszę sprawdzić osoby potencjalnie zagrożone, zwłaszcza jeśli Scotland Yard nie ma w tej chwili specjalisty. Chciałabym dostać dokładną listę. Porozmawiać z patologiem i Jeanette Brown, skoro była albo jest zaangażowana. Najchętniej spotkałabym się z bliskimi ofiar i dowiedziała więcej o tym, co robiły w ostatnich dniach życia. Zwłaszcza z Michaelem Thunderbirdem, skoro prawdopodobnie zamiast niego umarła jego siostra. Nie wspominając o omówieniu sprawy z Calebem. Bo mam do niego bardzo wiele pytań. A to wszystko w ciągu najbliższych dziewięciu dni.

Po głowie chodziła jej też dość makabryczna idea wykopania któregoś ciała. Jeśli klątwa była tak mocna, jak się wydawało, mogły zostać po niej choćby słabe pozostałości.

Lane długą chwilę obserwował ją w milczeniu. Nie potrafiła odczytać jego wyrazu twarzy, ale miała dziwne wrażenie, że cokolwiek chodzi mu po głowie, nie jest to nic przyjemnego.

– Jest… dziewiąta piętnaście – powiedział w końcu, spoglądając na zegarek. – Możemy się umówić na południe? Porozmawiam z Eleanore. Zabierze cię do zamku.

Zamek Jacoba Reda nawet w połowie nie wyglądał tak upiornie, jak oczekiwała Jagoda. Zobaczyła go, zaledwie Eleanore wyprowadziła ją za mur posiadłości: stał na wzgórzu, widoczny z daleka, ponad lasem, który otaczał posiadłość sióstr Donelly. Najpierw czekał je kilkuminutowy spacer błotnistą, śliską ścieżką pośród drzew, potem wspinaczka. Wiało, gdy szły po zboczu, a wicher niósł ze sobą zapach morza. Z oddali dochodziło coś, co zapewne było szumem fal.

Chyba za bardzo ulegała wpływowi baśni, bo spodziewała się ciemnych ścian, strzelistych wież, może paru gargulców, szczerzących zęby w upiornych grymasach. Budynek, jak się okazało, wyglądał jednak dokładnie tak jak na zdjęciach. Ot, stary zameczek. Wzniesiono go z jasnego kamienia, miał cztery niewysokie baszty, które górowały nad murami. Główna część budynku miała tylko jedno piętro, a skrzydło było trzypiętrowe – Jagoda nie miała wielkiego pojęcia o architekturze, ale podejrzewała, że ta część została wzniesiona później niż reszta.

Ani jednej strasznej rzeźby. Brak krat w oknach. Ba, gdy się zbliżyły, wiedźma nie wyczuwała nawet mrocznej atmosfery. Tylko aurę zaklęć ochronnych. Nie były zamaskowane, wręcz przeciwnie, kiedy Jagoda spróbowała zbadać barierę, odkryła, że ta jedynie robiła wrażenie potężniejszej niż w rzeczywistości. Miało to pewnie odstraszać ciekawskich. Ochrona w istocie była dość standardowa, ale wciąż za mocna, aby Jagoda potrafiła rozbić ją bez długich przygotowań.

Na szczęście Eleanore wiedziała, w jaki sposób przełamać barierę, bądź została uwzględniona przez jej twórców. Potężne drzwi – wyglądające na niemal nowe – otworzyła kluczem, a iskierki magii wystrzeliły z zamka i znikły. Po chwili czarodziejka wyciągnęła dłoń do Jagody i przeciągnęła ją przez osłonę.

– Witamy w zamku czarnoksiężnika.

– Spodziewać się potworów?

– Nie. Red nie zniósłby konkurencji pod tym względem – odparła Eleanore z powagą, gdy prowadziła Jagodę przez przedsionek. – Czego dokładnie potrzebujesz? Wystarczą pozostałości jakichkolwiek jego zaklęć?

– Najlepsze byłyby klątwy, ale jeżeli to niemożliwe, zadowolę się czymkolwiek.

Eleanore przez moment nie odpowiadała, zagłębiona w myślach. W końcu skręciła w pierwsze drzwi – z pewnością, która świadczyła o tym, że nie była tu pierwszy raz – i ruszyła kamiennymi schodami na piętro. Jagoda miała wrażenie, że wchodzą do najwyższej części zamku, i szybko się przekonała, że tak właśnie było. Pochlebiała sobie, że ma niezłą kondycję, ale po pokonaniu trzech wysokich pięter złapała lekką zadyszkę. Eleanore za to wydawała się niemal frunąć po schodach, nierzadko przeskakiwała po dwa stopnie i szybko zostawiła drugą czarownicę w tyle.

– Dalej są pokoje Reda – oświadczyła przed jakimiś drzwiami. – Sam stawiał zabezpieczenia, w tym klątwę wielokrotnego użytku. Oczywiście wszystko dezaktywowano, ale potem uruchomiono znowu. Druga linia obrony po tej na wejściu. Na wypadek wizyty złodziei albo wielbicieli.

– Wielbicieli?

– Pojebów nie brakuje. Zdziwiłabyś się, ile są warte pamiątki po Czerwonym Rozpruwaczu – skomentowała Eleanore i wzruszyła ramionami. Odsunęła się i teatralnym gestem wskazała drzwi. – Tylko nie próbuj ich otworzyć, bo coś może walnąć cię w twarz.

Jagoda ostrożnie dotknęła drewnianej powierzchni. Klątwę wielokrotnego użytku dało się dezaktywować i uruchomić z powrotem, jeśli znało się na przekleństwach lub jej twórca uwzględnił przy jej tkaniu konkretną osobę. Wilczek sama w ten sposób chroniła mieszkanie. Był to też najlepszy sposób, by dowiedzieć się więcej o magii Jacoba.

Osłona spowijająca drzwi była silna. Poza nią kryła się też druga, sprytnie ukryta, chyba silniejsza od zewnętrznej, i Jagoda wyczuła ją tylko dlatego, że większość członków jej rodziny specjalizowała się właśnie w tej gałęzi magii, miała więc pewne doświadczenie. Przez mgnienie oka zastanawiała się, czy Sebastian zdołałby złamać te zabezpieczenia. Być może, gdyby miał dość czasu i czyjąś pomoc.

Niemal od razu wyłapała też klątwę. Były w niej znajome nitki: człowiekiem, który aktywował ją ponownie, prawdopodobnie tak samo jak pozostałe osłony, był Blythe. Nie powinno jej to zaskakiwać, a jednak na moment się rozproszyła, nim sięgnęła głębiej, próbując poznać wzór magiczny pierwotnego autora przekleństwa.

Jacoba Reda.

Klątwa była silna, skonstruowana na tyle przemyślnie, że Jagoda długą chwilę poświęciła wyłącznie na sprawdzenie, w jaki sposób działa, a dopiero potem zajęła się tym, jak ją utkano. Przekleństwo było podstępne i połączone z jeszcze innym zaklęciem, tym razem nie klątwą. Zaintrygowana przez chwilę badała połączenie, zastanawiając się, czy potrafiłaby je odtworzyć od zera. Klątwa i czar miały wspólnie osłabiać osobę, która zdołałaby sforsować inne osłony, a potem, prawdopodobnie, uwięzić w pomieszczeniu. Musiało to być autorskie rozwiązanie, bo nigdy o czymś takim nie słyszała.

Nic nie mogła poradzić, że poczuła odrobinę podziwu. Red nie tylko był potężnym czarodziejem, ale też wykazał się pomysłowością. Umiał łączyć różne rodzaje magii, a to należało do rzadkości. W dodatku doskonale zamaskował swoje odciski palców – Jagoda podejrzewała, że większość specjalistów od klątw, nawet znających wzór magiczny Reda, nie potrafiłaby stwierdzić, że to on ją rzucił. Ba, nie była pewna, czy sama wyłapała wszystkie ślady jego magii.

W osłonach kryło się coś jeszcze: coś, czego nie umiała zbadać, ale co zdawało się… znajome.

W końcu się wycofała, jej dłonie ześlizgnęły się po powierzchni drzwi, nagle osłabłe. Jagoda uświadomiła sobie, że gdzieś w międzyczasie opadła na kolana, a jej nogi zdążyły zdrętwieć i teraz miała problem ze wstaniem. Ból głowy, wcześniej przytłumiony dzięki tabletkom, uderzył ze zdwojoną mocą. Eleanore opierała się o ścianę i przypatrywała Jagodzie uważnie.

– Trochę ci to zajęło – skomentowała.

Kiedy Jagoda się zachwiała, Eleanore wyciągnęła rękę i pomogła jej wstać.

– Jak długo?

– Będzie… czekaj, trzydzieści siedem minut. Udało się chociaż?

– Prawdopodobnie – odparła.

Czekała, aż w nogach wróci prawidłowe krążenie. Chwilowo w kolana wbijały się setki fantomowych igiełek. Spędziła na badaniu klątwy zbyt wiele czasu, ale sama była sobie winna. Nie mogła oprzeć się pokusie sprawdzenia, jak działa.

– Z czystej ciekawości. Dałabyś radę zdjąć to przekleństwo?

– Tak. Wymagałoby to więcej czasu niż pół godziny, ale tak.

– Dobrze – skwitowała Eleanore. Wyraz twarzy miała poważny. – Gdybyś tego nie potrafiła, byłabyś zupełnie bezużyteczna.

– Dzięki za informację – mruknęła Jagoda.

Myślała, że Brytyjczycy są flegmatyczni i uprzejmi, ale widocznie uległa stereotypom. A może Eleanore postawiła sobie za punkt honoru zrażenie jej do siebie na dzień dobry. Albo zapałała do niej instynktowną nienawiścią. Może w przeszłych wcieleniach były śmiertelnymi wrogami lub małżeństwem z długim stażem.

– Potrzebujesz tu jeszcze czegoś?

Milczała przez chwilę. Zamek na pewno przeszukano. Ze szczególnym uwzględnieniem pokoi Reda i laboratoriów. Mogła zakładać, że byli tutaj i funkcjonariusze, i Caleb. Jeśli w budynku znajdowały się jakieś zapiski albo wskazówki dotyczące klątwy, prawdopodobnie dawno znikły. Odkąd Jacob opuścił to miejsce, minęło kilkanaście lat: dość, aby ulotniły się echa magii mniej trwałe niż te osłony. Być może pozostały tu jeszcze jakieś ślady po właścicielu, skoro budynek stał niezamieszkany i nie oczyszczono go z dawnej energii, ale Jagoda nie należała do Czytaczy, zdolnych wychwycić tak subtelne aury.

– Jest tu jeszcze coś, co zawiera dużo magii Reda?

– Hm… Na dole są magiczne lampy, które samodzielnie wykonał. Nie chodzi o takie, które produkuje Madainn ùr. Stworzył je na prywatny użytek.

To nie było tak dobre jak klątwa, bo magię w przedmiotach wyczuwała dość słabo. Nie zaszkodzi jednak spróbować i dokonać porównania z tym, co zdołała wyciągnąć z przekleństwa i osłon.

– Jeśli można, chciałabym się im przyjrzeć.

Znów zeszły na dół, do wtóru skrzypnięć jakichś starych drzwi. Wejścia do pomieszczeń na parterze strzegła osłona, ale była słabiutka i natychmiast opadła pod dotykiem Eleanore. Widać tu nie kryło się nic na tyle cennego, aby marnowano dodatkowe zasoby na ochronę tej części budynku przed kimś dostatecznie zdeterminowanym, by pokonać pierwszą barierę.

Sala, do której poprowadziła ją Eleanore, była ogromna i niemal pusta. Tylko jaśniejsze miejsca na ścianach i podłogach zdradzały, że parę lat temu wisiały tu obrazy, stały sprzęty, leżały dywany. Jagoda podeszła do jednego z okien, zadziwiająco czystego jak na opuszczoną posiadłość, i wyjrzała na coś, co kiedyś było wewnętrznym ogrodem. Potem skierowała się do ozdobnego kominka, który ostał się tu chyba wyłącznie dlatego, że nie dało się go zdemontować, i przesunęła palcem po gzymsie.

– Kontrola czystości? – zakpiła Eleanore. – Przynieść ci białą rękawiczkę?

– W pewnym sensie tak, i dzięki, ale się obejdzie. To te lampy? – spytała Wilczek, spoglądając na ścianę. Fantazyjne klosze pewnie przymocowano magicznie, skoro nie zabrano ich razem z resztą sprzętów.

– Tak. Prąd do miasteczka dociągnięto dopiero pod koniec lat dziewięćdziesiątych, więc wszędzie są jego lampy. Inne modele, oczywiście.

– Czym te się różnią?

– Nie potrafisz sama powiedzieć?

– Nie. – Starała się nie ulec irytacji. Czy to miał być kolejny test, sprawdzający, czy nie jest „bezużyteczna”? – Znam się na klątwach. Trochę na wyczuwaniu magii, osłonach i magii ogólnej. Nie na magicznych przedmiotach.

Jeśli Eleanore była rozczarowana, to tego nie okazała.

– Regulacja natężenia światła, jego kierunku, barwy, brak potrzeby doładowywania, i przez „brak” rozumiem „całkowity brak”, a nie że wymagają go co dziesięć lat, jak najlepsze modele. Cale twierdzi, że mogą też zgasić każde inne źródło światła albo oślepiać. Ale sterować nimi potrafią tylko Red… i Cale. Dla innych są bezużyteczne.

Jagoda wyciągnęła rękę, żeby sprawdzić, jaka magia tkwi w lampie. Moc faktycznie się w niej kłębiła. Część wydawała się bardzo podobna do tej użytej przy osłonach i klątwie, pozostawała jednak na wierzchu: jakby Jacob chciał zostawić swój podpis. Reszta się nie zgadzała. Albo nie potrafiła tutaj sięgnąć wystarczająco głęboko, albo Red starannie ukrywał część swojej magii. Tak, aby móc oznaczyć zaklęcia i wynalazki, z których był dumny, ale zadbać o to, aby nikt nie dysponował jego pełnym wzorem magicznym. Ukryć pewne czary i sprawki. Jagoda stawiała właśnie na to drugie.

Jebany geniusz zbrodni, pomyślała, cofając dłoń. W zamyśleniu spojrzała na swoje palce.

– Same się czyszczą?

– Nic mi o tym nie wiadomo. Może?

– Ktoś tu bywa?

– Nie wydaje mi się. – Eleanore wzruszyła ramionami. – Zamek od paru lat stoi pusty. Na początku były próby włamań, ale tylko jedna udana, i nie dostali się wszędzie. Teraz już nie. Czasem, kiedy ktoś przyjeżdża do Rainharbour, przychodzi robić sobie zdjęcia z zewnątrz. Raz czy dwa próbowały się tu dostać miejscowe dzieciaki, ale nie zdołały wejść.

– Daj mi chwilę, proszę. Muszę coś zrobić.

Eleanore ruszyła za nią, kiedy wiedźma wyszła przed budynek. Z uniesionymi brwiami obserwowała, jak Jagoda wykopuje trochę dopiero kiełkującej trawy, a potem niesie korzonki wraz z pełną garścią ziemi z powrotem do sali, w której dopiero co były. I jak rozrzuca je po podłodze, a potem brudną dłonią wodzi po szybie. Milczała też, kiedy Jagoda wymaszerowała z pomieszczenia. Nie wytrzymała dopiero, gdy znalazły się znów na zewnątrz.

– To jakiś rytuał czy co?

– Test – odparła Jagoda. Nie wyjaśniała, o co chodzi, nie dlatego, że chciała być tajemnicza, ale na wypadek, gdyby się myliła. – Możemy… hm, na jakieś dziesięć minut stąd odejść, a potem wrócić?

– Jeśli ci to pomoże – stwierdziła Eleanore, jakby z rezygnacją.

Wilczek miała wrażenie, że dziewczyna zaczyna brać ją za wariatkę. Nie kłóciła się jednak, lecz powoli oddaliła od wejścia. Nie kierowała się w dół, drogą, którą przyszły, tylko okrążała zamek. Jagoda poszła w jej ślady. Po ledwie paru metrach przekonała się, że dźwięki, które słyszała, faktycznie były szumem morza. Dało się je dostrzec z drugiej strony wzgórza, a tu, gdy nie chroniły ich ściany, wiatr świszczał w uszach i szarpał włosy.

– Jak daleko sięga obszar Rainharbour? – Podniosła głos, by przekrzyczeć podmuchy.

– Niedaleko się kończy – odpowiedziała Eleanore. Wskazała najpierw na morski brzeg, a później przesunęła ręką w stronę skał, obrysowując granice. – To jedno z największych miasteczek w Anglii, ale i tak możesz obejść je dookoła w ciągu półtorej godziny.

W takim razie było znacznie mniejsze niż warszawska enklawa. A Jacob Red mieszkał na samych granicach. Zwykle takie miejsca miały dwa, może trzy przejścia, być może jednak Czerwony Rozpruwacz zadbał o własną ścieżkę. To ułatwiałoby mu zdobywanie „obiektów doświadczalnych” i transportowanie ich do zamku.

– Dobrze znasz… to miejsce? – spytała Jagoda, wskazując na budowlę.

Eleanore wzruszyła ramionami. Dłonie schowała do kieszeni, a wiatr szarpał jej krótkie włosy, gdy wpatrywała się w morze.

– Pomagałam je oczyszczać.

– Dwanaście lat temu? – zdziwiła się wiedźma.

Była pewna, że Eleanore jest młodsza od niej. W przypadku magów moc i odpowiednie eliksiry mogły spowolnić starzenie, ale to zwykle zatrzymywało ich w okolicach trzydziestki lub czterdziestki.

– Miałam osiemnaście lat.

Jednak starsza, choć niewiele. Za to o wiele za młoda, aby przed dwunastu laty pomagać w oczyszczaniu zamku mrocznego czarnoksiężnika.

– Scotland Yard cię tu zabrał?

– Nie. Cale – ucięła Eleanore tonem, który nie pozostawiał wątpliwości, że nie chce kontynuować tematu. – Minęło dziesięć minut. Test zakończony?

– Prawdopodobnie.

Zawróciły. Eleanore ponownie pomogła Jagodzie pokonać barierę i po raz kolejny weszły do sali, w której wcześniej oglądały lampy.

– O cholera – mruknęła Eleanore. Od razu wyłapała, czego zabrakło w pomieszczeniu. Ziemia i rośliny, naniesione przez wiedźmę, znikły. Podłoga znów lśniła czystością. Szyby nie znaczył już odcisk brudnej ręki. – O co tutaj chodzi?

– O kogo – sprostowała Jagoda i podeszła do miejsca, w którym wcześniej nabrudziła. Rozejrzała się, zastanawiając, gdzie znikły porozrzucane tu korzonki. – W tej części świata to będzie… brownie? Albo Hob? Bwbach to bardziej Walia…

Nigdy nie była znawcą demonów, ani tych pomniejszych i nieszkodliwych, ani tych paskudnych, szczerzących kły. Ale odkąd dwukrotnie napotkała domowika i odkryła, że z jednym przyjdzie jej mieszkać, a z drugim mieszkała całe lata, postarała się poszukać informacji na ich temat. Opiekuńcze duchy dbające o dom pojawiały się w niemal każdej kulturze, podobne do siebie pod wieloma względami. Istniały różnice w wierzeniach – co do wyglądu, postępowania czy warunków opuszczenia budynku – w ogólnych zarysach wydawały się jednak tymi samymi istotami.

Oczywiście, skoro domowiki, które spotkała, były trochę inne, niż wynikało z folkloru, podobnie mogło być z brownie.

– Brownie? Że ciasto? Czekaj, mówisz o skrzatach? To bajki – powiedziała Eleanore, chociaż wpatrywała się w czystą podłogę ze zmarszczonym czołem. – Jakim cudem żadnego nigdy nie spotkałam? Ani ja, ani nikt z moich znajomych? Skąd wiedziałaś, że tu jest?

– W dzisiejszych czasach są bardzo rzadkie i zwykle pokazują się tylko domownikom… albo właścicielowi domu. – Tadeusz nie miał oporów, ale Jagoda podejrzewała, że on w pewnym sensie „ewoluował” lub był specjalnym przypadkiem. Ubożę z domu prababki rozmawiało wyłącznie z nią, unikając Soni, Jeremiasza i gości niczym morowej zarazy. – A czasem nawet jemu nie, jeżeli są nieśmiałe albo za nim nie przepadają. Miałam… okazję poznać podobną istotę, umiem zauważyć pewne oznaki.

Na przykład lekkie, ledwo wyczuwalne muśnięcie dziwnej magii na osłonach komnat Reda. Zignorowałaby je, gdyby nie było identyczne jak w domu Wilczków i jej własnym: wyjątek wpisany w magię danego miejsca, niepozwalający zatrzymać jego opiekuna. Początkowo zresztą nie zwróciła na to szczególnej uwagi, a odpowiedź podsunęły dopiero skrzypnięcia, starannie umyte okna, brak kurzu na lampach.

– Świetnie. W domu Rozpruwacza mieszka mały demon. To jakoś mnie nie dziwi – prychnęła Eleanore. – Co to dla nas oznacza? Trzeba się go pozbyć? Mam podarować mu ubranie? Wyśmiać? Zaczaić się i zobaczyć go przy pracy?

– Nie wiem – przyznała Jagoda uczciwie. – Nie mam pojęcia, ile w tych opowieściach jest prawdy, ale wolałabym go nie wyśmiewać. W swoich domach są bardzo potężne. Pozbywać się też nie, bo może się przydać. Kto jest właścicielem tego miejsca? Caleb?

– Nie. Zostało skonfiskowane. Podobno rozważali rok czy dwa lata temu przerobienie go na muzeum albo odsprzedanie na hotel, ale uznali… że na to za wcześnie.

– Szlag. Jeśli jest własnością rządu, to teoretycznie nie ma właściciela…

– Ach – mruknęła Eleanore z zastanowieniem. – Sądzisz, że mógłby wywabić brownie? A ono…

– …prawdopodobnie zna masę sekretów Jacoba Reda, tak – dokończyła wiedźma, cofając się.

Pomysł był niezły, ale skoro zamek stanowił własność publiczną, nie wiedziała, jak skłonić istotę, żeby się pojawiła. Nie mówiąc już o namówieniu jej, aby zechciała podzielić się tajemnicami poprzedniego pana.

O ile w ogóle gdzieś po drodze nie zmieniła się w swoją złośliwą wersję i nie próbowałaby teraz płatać im figli. Pod rządami Reda mogło dojść do skażenia istoty.

– Do licha. Jeżeli tak jest, to coś wymyślę.

– Przecież nie zostawisz mu stosów kolorowych skarpetek.

– Albo czapeczek? – spytała Eleanore, uśmiechając się krzywo. Coś w sposobie, w jaki mówiła i patrzyła na Jagodę, się zmieniło. Ta zmiana była ledwo zauważalna, ale Wilczek miała wrażenie, że gdy odkryła obecność brownie, w jakiś sposób, przynajmniej częściowo, przekonała do siebie czarownicę. Może teraz uwierzyła, że gość z dalekiej, zdaniem tutejszych niewątpliwie barbarzyńskiej Polski, nie jest bezużyteczny. – Nie. Ale ja jestem tą gorszą wersją czarodziejki, więc jakoś go dorwę. Mam bardzo dobrą motywację.

– Trzy życia.

– Potencjalnie jedno należy do mnie – sprostowała Eleanore, odwracając się do wyjścia. – Byłam tutaj, kiedy ujęto Reda. Kto wie, czy nie jestem na jego liście? Chodźmy. Poszukam informacji o tych stworach.

Sądząc po determinacji w jej głosie, jeżeli istniał sposób na pochwycenie brownie, to Eleanore miała zamiar go znaleźć.

Zaklęcie dla czarownika

Copyright © by Magdalena Kubasiewicz 2023

Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo SQN 2023

Redakcja – Piotr Chojnacki

Korekta – Paulina Stoparek, Anna Strożek, Magdalena Świerczek-Gryboś

Opracowanie typograficzne i skład – Katarzyna Kotynia

Projekt okładki – Paweł Szczepanik / BookOne.pl

Grafika na okładce – Marzena Nereida Piwowar

All rights reserved. Wszelkie prawa zastrzeżone.

Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana ani w jakikolwiek

inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana

elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach publicznego przekazu

bez pisemnej zgody wydawcy.

Drogi Czytelniku,

niniejsza książka jest owocem pracy m.in. autora, zespołu redakcyjnego i grafików.

Prosimy, abyś uszanował ich zaangażowanie, wysiłek i czas. Nie udostępniaj jej innym, również w postaci e-booka, a cytując fragmenty, nie zmieniaj ich treści.
Podawaj źródło ich pochodzenia oraz, w wypadku książek obcych, także nazwisko tłumacza.

Dziękujemy!

Ekipa Wydawnictwa SQN

Wydanie I, Kraków 2023

ISBN mobi: 9788383301679

ISBN epub: 9788383301686

Wydawnictwo SQN pragnie podziękować wszystkim, którzy wnieśli swój czas, energię i zaangażowanie w przygotowanie niniejszej książki:

Produkcja: Kamil Misiek, Joanna Pelc, Joanna Mika, Grzegorz Krzymianowski, Natalia Patorska, Katarzyna Kotynia

Design i grafika: Paweł Szczepanik, Marcin Karaś, Agnieszka Jednaka, Julia Siuda

Promocja: Piotr Stokłosa, Łukasz Szreniawa, Aleksandra Parzyszek, Paulina Gawęda, Piotr Jankowski, Barbara Chęcińska, Małgorzata Folwarska, Marta Ziębińska

Sprzedaż: Tomasz Nowiński, Patrycja Talaga

E-commerce: Tomasz Wójcik, Szymon Hagno, Marta Tabiś, Marcin Mendelski, Jan Maślanka, Anna Rasiewicz

Administracja: Klaudia Sater, Monika Czekaj, Małgorzata Pokrywka

Finanse: Karolina Żak

Zarząd: Przemysław Romański, Łukasz Kuśnierz, Michał Rędziak

www.wsqn.pl

www.sqnstore.pl

www.labotiga.pl