Reiner Larsen

Uprowadzony

Lust

Uprowadzony
Przełożyła
Agnieszka Świerk
Tytuł oryginału
Bortført
Copyright © 2018, 2019 Reiner Larsen Wiese i LUST
Wszystkie prawa zastrzeżone
ISBN: 9788726076349

1. Wydanie w formie e-booka, 2019

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą LUST oraz autora.

Nadal nie mogę uwierzyć, że siedzę w tym samochodzie. Przesiąkniętym zapachem papierosów, oleju, starych kanapek i kurzu. Starym i zardzewiałym. Wypłowiała od słońca tapicerka foteli jest dziurawa, a dywaniki na podłodze leżą w nieładzie. Wygląda na to, że zawsze tak leżały. Przyrosły do miejsca, w którym je położono. Poza tym to samochód dostawczy. Odcień ciemnoniebieskiego, na który jest polakierowany, sprawia, że zastanawiam się, czy kolory mogą w ogóle umierać. Poza szybami w kabinie kierowcy również tylne szyby przykryte są srebrnymi matami grzewczymi. Nikt nie powinien dojrzeć, co przewożę.

Wszystko w tym aucie, a nawet już tylko jeden jego szczegół, przyprawiłby mnie zwykle o mdłości. Nienawidzę brzydkich rzeczy. Żadnych brzydkich rzeczy. Nie znoszę, gdy coś nie jest takie, jakie powinno być. Sprawia mi to wręcz fizyczny ból. Wiem, że moi współpracownicy, a w szczególności podwładni, plotkują o tym, jaką jestem perfekcjonistką. Jednocześnie są świadomi, że nie ma to dla nich żadnych negatywnych skutków. To tylko i wyłącznie moja sprawa.

Gdy nieznacznie przyspieszam, pokonując zakręt, z tyłu samochodu dochodzi stłumiony dźwięk.

Ani sekundy nie powinnam spędzić w tym aucie. Jestem przekonana, że w każdych innych okolicznościach bym zwymiotowała. Ale to nie jest „każda inna okoliczność”. Nic nawet nie wytarłam, zanim do niego wsiadłam. Zapomniałam też obciągnąć maksymalnie w dół sukienkę, żeby moja skóra nie miała kontaktu z niczym odrażającym. W ogóle nie mam na sobie sukienki. Wbiłam się moją śliczną, małą pupą w to lepkie, nagrzane od słońca siedzenie, mając na sobie tylko ultrakrótkie szorty. Przesunęłam obiema rękoma po kierownicy, każdą w przeciwną stronę. Pod palcami poczułam, że w niektórych miejscach jest zupełnie gładka. Zużyta od dłoni nieokrzesanych, spoconych i otyłych kierowców. Wyobrażając ich sobie, poczułam delikatne łaskotanie w miejscu, gdzie mój kark porastają drobne włoski. Nieumyte, obrzydliwe męskie dłonie. Wciągam powietrze nosem i wprowadzam je głęboko do płuc. Nie mam mdłości. Mam ochotę nucić, ale tego nie robię.

Zatrzymuję się na czerwonym świetle. Wyjeżdżam z miasta. Tu, w dzielnicy przemysłowej, jest mniejszy ruch. Ale potem już tak nie będzie. Zamykam oczy i pozwalam, by słońce ogrzewało mi twarz. Szukam i w końcu znajduję przycisk służący do opuszczania szyb. Otwieram oczy i opieram łokieć na krawędzi otwartego okna. Ale ze mnie macho, myślę. Śmieję się ukradkiem, ale niezbyt głośno. Zanim światło zmienia się na zielone, z tyłu samochodu słychać głuche uderzenie. Tym razem nie kończy się na jednym dźwięku. Powtarza się rytmicznie i jest zdecydowanie zbyt natarczywy. Spoglądam w boczne lusterka. Rozglądam się po skrzyżowaniu. Po prawej stronie zatrzymał się na czerwonym świetle szary samochód ciężarowy. Czy jego kierowca to słyszy? Poza tym jest pusto. Czerwone zmienia się na żółte. Nie czekam na zielone. Przyspieszam tak mocno, jak tylko potrafię, ale zarazem tak, żeby nie wzbudziło to żadnych podejrzeń, podczas gdy z tyłu auta dobiega łomot.

Taką właśnie obieram taktykę. Nagle stary rupieć wykonuje skok półtora metra do przodu, po czym gaśnie. Przestaję nucić. Z tyłu słyszę hałas. Jestem cała spocona. Rzucam spojrzenie kierowcy ciężarówki, usiłując odpalić auto. Śmieje się. Macham do niego cała rozgorączkowana, siląc się na uśmiech. On też do mnie macha. Samochód rusza. Dygocząc, opuszczam skrzyżowanie.

Nie mogę tak sobie po prostu jeździć. Jest wprawdzie dość pusto, ale wystarczy jedna osoba, która zawiadomi policję. Muszę znaleźć jakieś zaciszne miejsce, gdzie postaram się zapanować nad sytuacją. Rozglądam się, jadąc powoli dalej. Widzę boczną drogę odchodzącą od tej, którą jadę. Skręcam w nią, oddalając się od trasy sugerowanej przez Google Maps. Po chwili widzę po prawej stronie to, czego szukam. Zaułek pomiędzy dwoma wysokimi ścianami fabryki bez okien. Wjeżdżam pięćdziesiąt metrów w głąb zacienionej uliczki i parkuję. Po wyłączeniu silnika dochodzący z tyłu rumor wydaje się wręcz ogłuszający. Odpinam pas i sięgam na siedzenie pasażera, na którym stoi moja torba firmy Nike. Otwieram ją, chwilę w niej szperam, po czym wyjmuję moją dziewiętnastocalową pałkę z paralizatorem i latarką LED Streetwise Barbarian. Rozkoszuję się jej ciężarem. Wysiadam z auta. Zaskakuje mnie panujący w mroku wśród starych murów ziąb. Dostaję gęsiej skórki na rękach i między łopatkami. Uruchamiam pałkę. Jednocześnie włączam zamontowaną w niej latarkę taktyczną o mocy stu osiemdziesięciu lumenów. Wystarczy tylko nacisnąć i on pogrąży się w egipskich ciemnościach. Trzymam pałkę skierowaną w dół wzdłuż linii ciała. Prostuję plecy, myśląc z dumą o tym, z jaką nonszalancją dzierżę tę bestię. Jestem teraz spokojna. On mnie nie zaskoczy. Dziś jest mój dzień, myślę, otwierając tylne drzwi samochodu. Zdumiewa mnie, jak czysto i schludnie wygląda, biorąc pod uwagę, że leży tu już kilka godzin. Wydaje mu się, że może ma szansę uciec. Albo przynajmniej, że lepsza okazja już się nie trafi. Stopy ma skrępowane taśmą. Ręce również. Jego skok w kierunku drzwi jest żałosny. Stukam go ostrożnie w ramię. Ma to oznaczać „leż i się nie ruszaj”. Jest posłuszny. Szturcham też pałką jego łydkę. Pozwalam mu poczuć jej ciężar. Leży zupełnie spokojnie. Następnie usiłuje mnie kopnąć, ale nie trafia. Ja to robię. Uderzam go w piszczel. Próbuje znowu. Walę go w drugą nogę. Fakt, że muszę to robić, sprawia mi ból. Obiecali mi, że będzie nieprzytomny, do momentu aż się pojawię. Ale to nie jest nauka ścisła, powiedzieli i wręczyli mi pałkę. Spod taśmy samoprzylepnej i płóciennego worka słyszę, że nie stara się nawet głośno jęczeć. Potem zapada cisza. Nie mogę się powstrzymać. Nawet nie próbuję. Przesuwam pałkę w górę jego nogi. Drży lekko, a ja wstrzymuję oddech. Później wymierzam cios. Całe jego ciało się napina. Wyłączam pałkę. Upada skulony na podłogę samochodu. Mam ochotę zdjąć mu z głowy worek. Przeczesać palcami jego krótkie, zmierzwione włosy. Jestem z siebie dumna, że jednak tego nie robię.

Teraz mogę się spokojnie ujawnić. Zrobiłam to. Patrzę na niego. Jest piękny. Umięśniony, śniady i proporcjonalnie zbudowany. Wygląda zdecydowanie zbyt gustownie jak na rugbystę, nawet w bieliźnie. Głęboko wciągam powietrze, zamykam cicho drzwi, siadam ponownie za kierownicą, odpalam silnik i zaczynam nucić. Wszystko robię tak, jak trzeba. Ogromnie mnie to cieszy!

Gdy znajduję się z powrotem na trasie sugerowanej przez Google Maps, włączam radio.