Jackie Braun

Odzyskane szczęście

Tłumaczenie:
Hanna Hessenmüller

PROLOG

Dłoń Jake’a McCabe’a bezwiednie zacisnęła się w pięść. Ból, rozpacz. Nieznajdujący ujścia gniew prowokował, by zrobić z pięści użytek. Walnąć z całej siły w cokolwiek. Zakrwawiona, poobijana dłoń to nic, jeśli dzięki temu można poczuć ulgę.

Rozprostował palce, sięgnął po pióro i otworzył dziennik, w którym był tylko jeden zapis. Sprzed kilku miesięcy, kiedy psycholog policyjny poradził mu, by prowadził taki dziennik. Podobno człowiek zapisując myśli, może dać upust emocjom.

Co on tam wtedy napisał? Niewiele.

„Bzdura. Wcale nie uważam, że pisanie o tym, co czuję, może coś dać”.

Teraz jednak, kiedy rozjątrzyła się nowa rana, zaczął przelewać na papier słowa, których nie wypowiadał na głos. Bał się, poza tym był pewien, że nawet jeśli je wykrzyczy, i tak nie zazna spokoju. Ale może ten psycholog ma rację, twierdząc, że bezwzględnie należy wyrzucić to z siebie. Więc wyrzucał. Pióro biegało po papierze, pozostawiając za sobą jedno słowo po drugim, cały gorzki potok, kreślony niespokojną ręką.

Skończył. Spuścił głowę i zapłakał. Łzy kapały na kartkę, rozmazując atrament. Pierwsze zdanie było już praktycznie nieczytelne. Nieważne, on te słowa zapamięta na zawsze.

„Dziś Miranda zabiła nasze dziecko”.

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Samochód walnął w zwały śniegu z taką siłą, że otworzyła się poduszka powietrzna. Ale to dobrze, bo przynajmniej się zatrzymał. W śniegu, na poboczu dwupasmówki przecinającej klonowy las.

Caroline Franklin Wendell oderwała palce od kierownicy i otarła twarz drżącą ręką. Przez kilka ostatnich chwil czuła wyłącznie strach. Paniczny. W takich momentach człowiekowi staje przed oczami całe życie. Ona też je zobaczyła. Życie, ale nie swoje, lecz synka. Jak by wyglądało, gdyby jej zabrakło. Gdyby teraz umarła.

Zawiodłaby go na całej linii, bo wtedy jego wychowaniem zajęłyby się dwie osoby. Ojciec i babka.

Już na samą myśl czuła ciarki na plecach.

Wbiła wzrok w przednią szybę. Maska samochodu do połowy schowana była w śniegu. Konsekwencja poślizgu.

Poślizg... To właśnie stało się z jej życiem. Straciła nad nim kontrolę przed czterema laty, gdy wyszła za mąż za Trumana. Do dziś trudno jej było uwierzyć, że coś takiego zrobiła. Tak samo trudno było znieść myśl, że najprawdopodobniej tego błędu nie da się naprawić.

Tego ranka, kiedy ruszała w drogę, jeszcze tliła się w niej nadzieja, że znajdzie sposób, by zakończyć ten koszmar. Już nie tyle ze względu na nią, ile na Cabota, jej synka, jej skarb. Oprócz niego nic dobrego nie wynikło z małżeństwa ze spadkobiercą majątku jednej z najpotężniejszych, najbardziej wpływowych rodzin w Nowej Anglii.

Teraz jednak, kiedy cała rozdygotana opierała czoło o kierownicę, ostatecznie pogodziła się z prawdą.

Truman miał rację.

Robię to dla twojego dobra, Caroline. Potrzebujesz mnie...

Nie miała pojęcia, jak długo siedziała z czołem przyklejonym do kierownicy. Resztki ciepła uleciały z samochodu, teraz był jak lodówka. Palców, mimo ciepłych skórzanych rękawiczek podbitych kaszmirem, właściwie już nie czuła. Kompletnie zgrabiały, jednak udało jej się wydobyć z torebki komórkę. Musiała przecież powiadomić męża, że jej przyjazd się opóźni. I, jeśli okaże się to konieczne, będzie błagać, by dał jej jeszcze trochę czasu. Tak, błagać. Przecież chodziło o synka.

Poza tym musi skontaktować się z warsztatem samochodowym. I znaleźć schronienie, gdzie będzie mogła poczekać, aż naprawią auto.

Otworzyła telefon i na moment znieruchomiała, zapatrzona w tapetę na wyświetlaczu. Zdjęcie synka. Uśmiechał się, radosny, beztroski. Cabot... Rozczulona, delikatnie powiodła palcem wokół słodkiej twarzyczki. I nagle sposępniała, kiedy dotarło do niej, że nie ma zasięgu.

Otworzyła drzwi i wstępując w puszystą, sięgającą do kolan biel, podniosła wysoko komórkę. Jak najwyżej ku niebu. Zrobiła półobrót.

Dalej nic.

Wsadziła komórkę do kieszeni parki i zaklęła. Niegłośne przekleństwo w formie małej bialutkiej chmurki uleciało w świat.

Co robić? Czekać na pomoc? Bez sensu, bo tylko ktoś całkowicie pozbawiony rozsądku decyduje się na jazdę samochodem w taką pogodę. Ją do tego kroku popchnęła desperacja.

Spojrzała na drogę. Kiedy warunki na autostradzie międzystanowej zdecydowanie się pogorszyły, postanowiła zjechać na dwupasmówkę. Wtedy zauważyła stację benzynową. Jak daleko stąd? Jakieś trzy, cztery kilometry, w sumie niedaleko. Iść tam? Da radę, ma przecież na nogach botki... Owszem, ale z cienkiej skóry i na kilkucentymetrowych obcasach. Nie na taką pogodę.

Spojrzała w drugą stronę. Zawiana śniegiem droga, jeszcze więcej klonów po obu stronach. Z wypadku udało jej się wyjść obronną ręką, ale nadal była w lesie. Dosłownie i w przenośni.

Pod powiekami zakłuło od natłoku łez. Oddychanie przychodziło z coraz większym trudem, odżył strach. Boże wielki, i co ona teraz zrobi? Przecież musi jechać, skoro wyznaczono jej termin.

Nagle poprzez szum wiatru usłyszała coś jeszcze. Jakieś bardzo radosne dźwięki. Tak, to chyba dzwoneczki... Niemożliwe. To tylko wytwór wyobraźni, zainspirowanej podmuchami wiatru.

A jednak nie, bo chwilę później zobaczyła konia, na koniu jeźdźca – mężczyznę w kapeluszu i jasnobrązowym kożuchu przyprószonym śniegiem. Wyglądał jak zjawa, jak postać ze snu. Tak myślała, ale kiedy podjechał bliżej i zobaczyła jego twarz, zmieniła zdanie. Żadna zjawa, tylko mężczyzna, o jakim marzą kobiety. Bardzo męski, bardzo przystojny.

Serce Caroline zabiło trochę szybciej, w tej samej chwili nogi odmówiły posłuszeństwa. Osunęła się w śnieg, zimny, biały, puszysty.

Jake na widok kobiety przy samochodzie ze zdumienia aż przetarł oczy. W taką przeklętą pogodę nikt o zdrowych zmysłach nie rusza się z domu. On się ruszył, ale tylko dlatego, że chciał się uspokoić, a koń znał drogę powrotną do domu lepiej niż jego właściciel.

Kiedy zauważył, że kobieta osuwa się na ziemię, natychmiast zeskoczył z siodła i brnąc przez głęboki śnieg, dopadł do niej.

Chronić i służyć.

Bardzo dawno temu te słowa były jego mantrą.

Teraz już nie, dlatego zwalczył pierwszy odruch, żeby ją podnieść. Nie wyciągnął rąk, tylko przykląkł.

– Proszę pani! Proszę pani! Co z panią?

Nie odzywała się. Leżała nieruchomo, wpatrując się w niego szklistym wzrokiem. W jej oczach był przede wszystkim strach. Wcale nie poczuł się tym urażony ani zaskoczony, kiedyś przecież taka właśnie reakcja na jego widok była na porządku dziennym.

Powoli podniosła rękę, drżący palec musnął jego twarz.

– Jesteś aniołem, prawda?

Aniołem?! Przez cały ubiegły rok obrzucano go różnymi epitetami, o aniele jednak nikt nigdy nie wspomniał.

– Nie, proszę pani. Z aniołem nie mam nic wspólnego.

– A ja myślałam...

– Czy pani jest ranna?

– Ranna? Chyba... nie.

– Jest pani pewna, że nie uderzyła się w głowę? Albo w coś innego?

Spojrzał przelotnie na samochód. Poduszka powietrzna była otwarta, co na pewno zmniejszyło siłę uderzenia, ale to jeszcze nie dowód, że kobieta nie odniosła żadnych obrażeń.

– Ze mną wszystko w porządku – oznajmiła i zaczęła podnosić się z ziemi. On również wstał, zaskoczony, że jest bardzo wysoka. Czubkiem głowy sięgała mu do nasady nosa. Jej stopy grzęzły w śniegu, nie miał jednak wątpliwości, że tkwią w butach na wysokich obcasach. Reszta garderoby była równie niepraktyczna. Nieznajoma miała szczęście, że się na nią natknął. Gdyby była sama, jeszcze godzina, dwie i byłoby po niej.

Ludzie cię potrzebują, Jake.

– Co innego mój samochód – dodała kobieta. – Na pewno trzeba odholować go do warsztatu.

Ludzie liczą na ciebie, Jake.

– Nazywa pani to samochodem? Wygląda na zabawkę.

Zaśmiała się, nie tyle radośnie, ile histerycznie.

– Nie wie pan przypadkiem, czy w okolicy jest jakiś warsztat samochodowy? I działający telefon? Moja komórka jest bezużyteczna.

– Może pani zadzwonić z zajazdu.

– Z zajazdu?! – Oczy kobiety rozbłysły nadzieją. – Naprawdę jest tu coś takiego?

Skinął głową.

– Tak. Nie dalej niż pół kilometra stąd.

– Myśli pan, że będą mieli wolny pokój?! – krzyknęła, łapiąc go za rękę. – Och, proszę, niech pan powie, że tak!

– Jestem pewien, że coś się znajdzie. Zawiozę panią.

Miał na myśli stary zajazd, którego okres świetności dawno minął. Teraz była to po prostu rudera. Stan nieciekawy, adekwatny do stanu ducha człowieka, który kupił ją jakiś czas temu. Oczywiście zajazd zamknięty był dla gości, z tym że w ten świąteczny weekend ktoś jednak do niego przyjechał. Rodzice, brat z żoną i dziećmi. Niezapowiedziani zwalili mu się na głowę poprzedniego dnia. Cała rodzina w komplecie, w konsekwencji czego Jake teraz, podczas zamieci, był tutaj. Nie w domu, ponieważ zdążył już się pożreć z bratem.

– Dziękuję... Ale zaraz... czyżby pan zamierzał zawieźć mnie na tym?!

Jej spłoszone spojrzenie skierowane było na Bess, klacz rasy klajdesdale. Kiedy zajazd wystawiono na sprzedaż, w ofercie uwzględniono również Bess, i w ten oto sposób Jake stał się właścicielem nie tylko zajazdu, lecz także konia.

– Tak, właśnie na tym.

– Nie ma takiej potrzeby, naprawdę. Mogę iść na piechotę. Przecież to, jak pan mówił, zaledwie pół kilometra – oświadczyła, robiąc pierwszy, bardzo niezręczny krok przez głęboki śnieg.

– No pięknie! – sarknął Jake. – Chce pani iść?! W takim ubraniu zamarznie pani już po dziesięciu metrach!

– Zrobię, co uważam! I dam radę, słyszy pan? Bo nie jestem żadną ofermą!

Gwałtowny protest odbił się szerokim echem od zwartej ściany klonów, strząsając przy okazji śnieg z kilku gałęzi. A Jake pomyślał, że ta istota faktycznie może i nie jest bezradna, ale na pewno zdesperowana. Ciekawe...

Jej sprawa. Niech robi, co chce. Nie będzie się narzucał, w końcu przecież odszedł już z tego biznesu bohaterów, prawda?

A jednak powiedział:

– Wezmę panią na siodło.

Spojrzała podejrzliwie na ogromnego konia. Było jasne, że się boi.

– Ja naprawdę mogę iść.

– Konno będzie pani tam dwa razy szybciej – powiedział, tym razem starając się, żeby zabrzmiało to zdecydowanie łagodniej. – Proszę nie bać się Bess. Owszem, nie jest mała, ale to naprawdę łagodna bestia.

– No tak... – Kobieta spojrzała na samochód. – Ale co z moją torbą?

– Jak duża jest ta torba?

– To coś w rodzaju kosmetyczki. Leży na podłodze przed fotelem z przodu.

Spojrzał przez szybę do środka samochodu i się skrzywił. Torba faktycznie była niewielka, na pewno pozwoliliby wziąć ją na pokład samolotu. Ale teraz czekała ich niebezpieczna jazda, bardzo uciążliwa.

– Wrócę po nią.

O dziwo, nie dyskutowała, tylko bez słowa ruszyła przez śnieg. W jego stronę, czyli do konia. Z tym że jednak nie bez słowa, bo gotów był przysiąc, że wśród zawodzenia wiatru słyszy również cichy pomruk:

– Zrobię to, zrobię. Dam radę.

Pomógł jej wgramolić się na grzbiet Bess, potem sam zręcznie wskoczył w siodło. Bess poruszyła się niespokojnie. Nie była przyzwyczajona do dźwigania jeźdźca, a co dopiero dwóch! Jake w tym momencie całkowicie solidaryzował się z klaczą.

– Ho, ho, mała... – przemówił do konia łagodnym głosem, poklepując go po szyi. – Wszystko w porządku. Daj nam tylko chwilę, żebyśmy mogli się usadowić.

– Bess, prawda? Wiem już, jak nazywa się pański koń, ale pańskiego imienia jeszcze nie znam – powiedziała nieznajoma.

– Jake. Jake McCabe.

Przedstawił się, jednocześnie przygotowując się psychicznie na jej reakcję. Przecież jego nazwisko przez długi czas było symbolem wszelkiego zła.

Na niej jednak nie zrobiło żadnego wrażenia. Po prostu przyjęła je do wiadomości i podała swoje.

– Caroline. Caroline Franklin... Dla bliskich znajomych po prostu Caro.

– Caro. Bardzo ładnie. A więc jak, Caro? Możemy ruszać?

Kiwnęła głową i Jake lekko ścisnął boki konia łydkami. Jechali o wiele dłużej, niż się spodziewał. Śnieg sypał nieprzerwanie, porywisty wiatr wciąż przybierał na sile.

Kiedy wreszcie zauważył zajazd, aż westchnął z ulgi. Widok tego domu zawsze wpływał na niego kojąco. Stał pod koronami ogromnych rozłożystych drzew, frontem zwrócony ku drodze. Szeroka weranda pokryta była kilkucentymetrową warstwą śniegu.

Na werandzie, jak tylko zrobi się ciepło, ustawi drewniane fotele bujane. Tak zaplanował. A wspomniane fotele produkował sam. Lubił stolarkę i był w tym niezły dzięki ojcu, który wszystkiego go nauczył. W rezultacie, kiedy większość policjantów po złym dniu w pracy sięga po alkohol, Jake odreagowywał stres w warsztacie.

To pomogło mu też zachować zdrowe zmysły, kiedy czekał na wynik śledztwa, prowadzonego po strzelaninie, w której zginęli niewinna kobieta i jej dziecko. Podczas obławy. Polowali na handlarza narkotyków. To nie Jake wówczas strzelał, ale to on dowodził.

Niestety otoczono niewłaściwy dom.

Zanim ukończono śledztwo, Jake zdążył zrobić dwa fotele. Żaden psycholog nie musiał mu tłumaczyć, że praca fizyczna pomoże utrzymać nerwy na wodzy.

Z foteli był bardzo zadowolony, z wyniku śledztwa już mniej.

Adres, jaki mu przekazano, podobno był właściwy, tylko on się pomylił. Bzdura, nigdy w życiu nie popełniłby takiej pomyłki. Niestety, papiery gdzieś się zawieruszyły, nie był w stanie tego udowodnić.

Po zamknięciu śledztwa do jego akt personalnych wpisano naganę, pozwolono mu jednak wrócić do pracy. Ale na tym nie koniec. Młody policjant, który oddał wtedy strzały, popełnił samobójstwo. Nie potrafił żyć dalej ze świadomością, że ma na rękach krew dwóch niewinnych osób. Zabił się, a opinia publiczna obwiniła Jake’a również za tę śmierć.

W Buffalo, gdzie po studiach w college’u przepracował w policji prawie dwanaście lat, stał się teraz wyrzutkiem. Wielu ludzi zaczęło go unikać. Związek zawodowy zamierzał podważyć wyniki śledztwa, walczyć o dobre imię Jake’a. Jednak kiedy kapitan dyskretnie zasugerował mu odejście z pracy, posłuchał. Prawdę mówiąc, sam o tym rozmyślał.

Jego zdaniem, nie było o co walczyć. Zginęła kobieta, zabito jej dziecko. Nawet jeśli nie pomylił adresu, dowodził akcją. Potem młody policjant odebrał sobie życie. A potem ta historia z Mirandą...

Pół roku temu spakował się i odszedł. Nie tylko z policji. Wyjechał też z Buffalo.

Postanowił wtedy odwiedzić pewne miejsce w Górach Zielonych, o którym zachował jak najlepsze wspomnienia. Pewien zajazd u podnóża góry Wielbłądzi Garb. Przyjeżdżali tu całą rodziną, zarówno w lecie, jak i w zimie. Miał nadzieję, że teraz znów poczuje magię tego miejsca. Niestety, czekała go przykra niespodzianka. Zajazd, wyraźnie popadający w ruinę, nie przyjmował już gości. Był wystawiony na sprzedaż.

Więc go kupił. Miejscowi nic się nie zmienili. Bardzo uprzejmi wobec przyjezdnych, jednocześnie trzymali się na dystans. Jake’owi bardzo to odpowiadało. W końcu nie przyjechał tu szukać przyjaciół, lecz spokoju.

– Czy to już tutaj?

Jake dopiero po chwili zorientował się, że koń, minąwszy zajazd, zatrzymał się przed drzwiami niewielkiego budyneczku, który służył mu jako stajnia.

– Myślę, że Bess chętnie schowa się przed zamiecią.

– Ona tutaj mieszka? Ty też?

– Tak. Jestem właścicielem.

Brwi Caro przesunęły się trochę wyżej. Zaskoczona? Oczywiście. W niczym przecież nie przypominał uprzejmego, uśmiechniętego właściciela pensjonatu. Poza tym ten pensjonat wśród chwastów i zarośli, z odpadającą farbą ze ścian i obluzowanymi deskami, raczej nie nadawał się do zamieszkania.

– Jestem w trakcie remontu. Ale zapewniam, w środku jest ciepło i sucho. Zaprowadzę cię tam i pojadę po twoją torbę – powiedział do Caro, potem zwrócił się do konia: – Przepraszam, Bess, ale niestety masz jeszcze coś do zrobienia.

Śnieg padał i padał. Najrozsądniej było nie przedłużać rozmowy, tylko jak najszybciej wejść do środka. Jake zeskoczył z konia i wyciągnął ręce, ofiarowując Caro pomoc przy zsiadaniu. Ważyła tyle co dziecko. Najprawdopodobniej stosowała jakąś kretyńską dietę, na przykład jadła tylko owoce i piła specjalne napoje. No cóż, takie są baby. Nigdy tak do końca ich nie zrozumiesz.

Kiedy znaleźli się już w głębi werandy, Caro uśmiechnęła się do niego. A on, niby taki odporny, odebrał ten uśmiech jako niesamowicie seksowny.

A to, co zaraz potem powiedziała, było nawet sympatyczne.

– Wolałabym, żebyś został.

– Został? – powtórzył lekko nieprzytomnym głosem, zapatrzony w jej zarumienione policzki.

– Chodzi o moją torbę. Przecież jest... – Tu nastąpił szeroki gest, prawie zamachnęła się, wskazując i na niebo, i na ziemię. – ...okropnie. Okazałeś mi już tyle uprzejmości. Nigdy bym sobie nie wybaczyła, gdyby w drodze coś ci się stało.

Jake, zaskoczony, aż zamrugał oczami. Nieznajoma martwiła się o niego! Coś niebywałego.

– Jesteś pewna?

– Oczywiście!

Pokiwała głową, i kilka malutkich grudek topniejącego śniegu poleciało na ziemię. Odruchowo podniósł rekę i strzepnął z mokrych włosów kilka następnych grudek. Zauważył, że podczas tej operacji Caro zadrżała, po czym szybko spojrzała w bok. Czyżby poczuła się urażona zbyt poufałym gestem? Jeśli tak, należałoby przeprosić...

Nie zdążył, ponieważ drzwi tuż przed nimi nagle stanęły otworem. W progu ukazała się Doreen McCabe, jego matka. Ręce opierała na biodrach, patrzyła groźnie.

– Jacobie Robercie McCabe, czy ty kompletnie...

Nagle Doreen zauważyła Caro i od razu spuściła z tonu.

– O, miło powitać! Jestem Doreen, matka Jake’a.

– A to jest Caroline Franklin – zakomunikował Jake.

– Caro... – sprostowała Caroline.

– Nie wiedziałam, że Jake spodziewa się gości.

– I nie myliłaś się – mruknął Jake i się zaśmiał.

Doreen natychmiast stanęła na wysokości zadania, przy czym jej głos uległ kolejnej transformacji. Teraz przełączyła się na ton, którym przez lata przywoływała syna do porządku.

– Jake, na litość boską, co tak stoisz? Wprowadź to biedactwo do środka, zanim zamarznie na śmierć! Przecież cała dygocze! Musi jak najszybciej pozbyć się mokrego ubrania!

ROZDZIAŁ DRUGI

Dalsza część dostępna w wersji pełnej

Tytuł oryginału: The Daddy Diaries

Pierwsze wydanie: Harlequin Romance, 2011

Redaktor serii: Grażyna Ordęga

Opracowanie redakcyjne: Władysław Ordęga

Korekta: Sylwia Kozak-Śmiech

© 2011 by Jackie Braun Fridline

© for the Polish edition by Harlequin Polska sp. z o.o., Warszawa 2013

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Enterprises II B.V.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne.

Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Znak firmowy wydawnictwa Harlequin i znak serii Harlequin Romans są zastrzeżone.

Harlequin Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B, lokal 24-25

www.harlequin.pl

ISBN 978- 83-238-9455-1

Romans – 1104

Konwersja do formatu EPUB:
Legimi Sp. z o.o.