Redaktor prowadzący

Monika Bronowicz-Hossain

Redakcja i korekta

Agata Czaplarska
Słowa na warsztat
Monika Bronowicz-Hossain

Opracowanie graficzne i skład

Marzena Jeziak

Projekt okładki

Aleksandra Sobieraj

Zdjęcie na okładce

Agnieszka Łuczak

© Copyright by Szymon Pucher
© Copyright for this edition by Borgis 2026

Wszelkie prawa zastrzeżone

Wydanie I

Warszawa 2026

ISBN 978-83-68768-45-9
ISBN (e-book) 978-83-68768-46-6

Wydawca

Borgis Sp. z o.o.
ul. Ekologiczna 8 lok. 103
02-798 Warszawa
wydawnictwo@borgis.pl
www.borgis.pl
www.facebook.com/borgis.wydawnictwo
www.instagram.com/wydawnictwoborgis

Wydrukowano w Polsce

Druk: Sowa Sp. z o.o.

Drut światła

Wracamy przez osiedle H.

Księżyc – ćma w sieci trolejbusowej.

Latarnia sodowa przecieka pomarańczą.

Nie zasypiamy razem; zszywają nas sny.

Dzieli nas jezdnia – pas izolacji.

Teraz – para oddechów, milimetry kary.

W rękawie puściło oczko; ulica zaczyna się pruć.

Miasto napina ścieg; zaciska przesmyk.

Dotyk pręży łuk; szuka przejścia.

Nadciąga burza; trakcja iskrzy.

Asfalt pamięta tarcie; nie puszczasz.

Iskra wybiera drogę po naszym wstydzie.

Pod miastem: zapasowy obieg.

W splocie milczy drut światła.

Gwiazdy zamykają obwód podziemia.

Mimo zwartej sieci

kruszeje esse: jestem.

Źrenica

to tutaj jest zakręt:

wygięta stalowa bariera –

łuk brwiowy drogi

nad skarpą.

czarny punkt na asfalcie

zdradza, że na dnie stygną blachy;

lampy – ślepe źrenice,

pas oleju w świetle, znicz przy słupku.

patrzymy w przepaść – osobno.

nad grzbietami wzgórz

powietrze faluje.

o zachodzie

słońce

wymierza

skazujący promień.

Raport inwentaryzacyjny

Ja wybierając los mój, wybrałem szaleństwo.

Tadeusz Miciński

pierwsza myśl:

Ty.

ciekawe,

czy policzyłaś się sumiennie,

czy o północy zgodził się rachunek; gdzieś

minęło dwanaście miesięcy

i znów trzeba kalkulować.

ktoś ukradł, zapodział

kawał czasu.

sumując:

dodawałaś igłę do igły

czy kompletowałaś igły ze strzykawkami,

plus dawka sedacji – dla świętego spokoju;

przeliczałaś dwa razy, szacując,

czy opłaca się utrzymywać rejestr

niepotrzebnych zobowiązań:

opatrunków, leków,

dla bezdusznych istot; dla siebie – instrumenty.

w tym jest perwersja zawodu:

usunięcie gruczołu łzowego, enukleacja

oka – jak kastrowanie wrażliwości.

jestem pewien,

że licząc, nie kłamałaś; oszukując

urzędy i narządy,

oszukujesz siebie. po co

mają przyjść kontrolerzy,

policzyć ci palce – jak stan magazynu.

zostaje czynny żal; ważniak w urzędzie

albo inny lekarz uchyli postanowienie o karze,

sugerując inną skalę życia, więcej pokory.

pozycja: Ty – stan nie do zamknięcia.

w rubryce „uwagi” rośnie mój język.

objaw: nierozliczony.

niestety:

istnieją powikłania pooperacyjne,

rekordy przedkontrolne,

których po zatwierdzeniu

w systemach ERP usunąć już nie sposób.

ale nie ma co się rozwodzić:

że coś pominięto, przeoczono

czyjeś zadłużenie. w tym biznesie

można przecież funkcjonować

na permanentnej stracie.

Przedział dla milczących

Postawiłem stopę na krawędzi peronu.

Pociąg podniósł głos; hamulce przeciągnęły pazurem po metalu.

Zwalniał. Przyspieszał. Jęk obręczy o szynę.

W przedziale dla milczących – nad drzwiami piktogram przekreślonych ust;

słowo uwiera w gardle – jak ciało obce.

Most. Tunel. Stacja. Szczekociny.

Reflektory rwą ciemność na paski światła.

W szybie ścieramy się do widma – grafit biletu na palcach.

Między torami – martwy pas.

Powtarzamy komunikaty,

aż robią z nas rozpad.

W krtani przeskakuje cisza – suchy trzask.

Całujemy się aż do końca;

w ustach otwiera się smak ozonu

i czarnego smaru z szyny.

Długie światła

Czekam; numery domów nie zwalniają.

Tom na kolanach; zagięty róg – znak.

Między Świetlickim a Podsiadłą. Czekam:

ciemnieją marginesy, gęstnieje druk.

Nad wejściem klika czujka, mruczy agregat.

Długie światła przeczesują asfalt,

wybierają z drogi drobne litery.

Sprawdzam, czy wyjdziesz z przerwy –

z jasnej szczeliny po przerzutni.