Dedykuję tę książkę

żonie, Joanne, oraz mojej

świętej pamięci mamie,

Susan Avison Craven.

Bez nich ta książka nigdy

by nie powstała.

Żertwa

1. Zabicie w celu złożenia religijnej ofiary.

2. Ofiara całopalna.

Kamienny krąg to starożytne, ciche miejsce. Jego kamienie są niczym milczący strażnicy. Nieruchomi obserwatorzy. Ich granitowa powierzchnia lśni od porannej rosy. Przetrwały tysiąc i więcej zim, i choć są zwietrzałe i zniszczone, nigdy nie uległy czasowi, porom roku ani człowiekowi.

Pośrodku kręgu, otoczony miękkimi cieniami, stoi samotny mężczyzna. Jego twarz pokrywa gęsta siateczka zmarszczek, a łysawą, upstrzoną starczymi plamami skórę głowy porastają liche, siwe włosy. Jest chudy jak szkapa. Jego mizernym ciałem wstrząsają dreszcze. Głowę ma spuszczoną, a ramiona przygarbione.

Jest całkiem nagi i za chwilę umrze.

Został przywiązany grubym drutem do żelaznego dźwigara. Drut wbija mu się w skórę, ale on o to nie dba: jego prześladowca zdążył już zadać mu tortury.

Jest pogrążony w szoku i wydaje mu się, że zniesie więcej bólu.

Myli się.

– Spójrz na mnie.

Ton prześladowcy jest obojętny.

Starzec został wysmarowany jakąś substancją o konsystencji galaretki, która cuchnie benzyną. Unosi głowę i patrzy na stojącą przed nim zakapturzoną postać.

Oprawca trzyma w dłoni amerykańską zapalniczkę Zippo.

Starca ogarnia strach. Prymitywny lęk przed ogniem. Wie, co zaraz się wydarzy, i wie, że nie będzie mógł temu zapobiec. Jego oddech staje się płytki i urywany.

Nieznajomy podsuwa mu zapalniczkę pod oczy. Starzec dostrzega jej ukryte w prostocie piękno. Precyzyjny kształt, kunszt wykonania. Model, który od wieku nie uległ zmianie. Wieczko odskakuje do góry za jednym pstryknięciem palca. Wystarczy ruch kciuka, by ząbkowane kółko obróciło się, a sprężyna docisnęła stalowe krzesiwo. Strzela snop iskier, a po chwili pojawia się płomień.

Prześladowca opuszcza zapalniczkę, przesuwając płomieniem po substancji, która natychmiast się zapala. Głodne języki ognia rozbłyskują, po czym zaczynają pełznąć wzdłuż ramienia starca.

Ból pojawia się w ułamku sekundy. Mężczyzna czuje, jakby zamiast krwi miał w żyłach kwas. Jego oczy rozszerzają się w wyrazie przerażenia, a każdy mięsień w ciele sztywnieje. Zaciska dłonie w pięści. Próbuje krzyczeć, ale dźwięk zamiera, gdy dociera do przeszkody w gardle. Staje się żałosny i zduszony, gdy starzec dławi się własną krwią.

Jego ciało skwierczy jak mięso w piekarniku. Krew, tłuszcz i woda spływają mu po ramionach i kapią z palców.

Robi mu się ciemno przed oczami. Ból znika. Oddech nie jest już zdyszany.

Starzec umiera. Nie wie, że gdy katalizator całkiem się wypali, tłuszcz wytopiony z jego ciała jeszcze długo będzie karmił płomienie. Nie widzi, że ogień osmalił i zniekształcił to, co wycięto mu na piersi.

Ale to i tak się dzieje.

Rozdział 1

Tydzień później

Tilly Bradshaw miała problem. Nie lubiła ich. Jej niska tolerancja na wątpliwości sprawiała, że problemy przyprawiały ją o niepokój.

Rozejrzała się dokoła, by sprawdzić, czy jest ktoś, z kim mogłaby podzielić się swoimi odkryciami, ale biuro Sekcji ds. Analizy Poważnych Przestępstw było puste. Spojrzała na zegarek. Dochodziła północ. Znowu przepracowała szesnaście godzin z rzędu. Wysłała matce wiadomość, przepraszając, że nie zadzwoniła.

Odwróciła się z powrotem do monitora. Wiedziała, że to nie ma nic wspólnego z żadną usterką komputerową, ale przy takich wynikach będą od niej oczekiwać, że sprawdzi wszystko trzy razy, więc uruchomiła swój program po raz kolejny.

Po zaparzeniu owocowej herbaty spojrzała na pasek postępu, by sprawdzić, jak długo musi jeszcze czekać. Piętnaście minut. Bradshaw odpaliła własnego laptopa, podłączyła do niego słuchawki i wypisała „już jestem”. W ułamku sekundy całkowicie pochłonął ją świat Dragonlore, fabularnej gry online w trybie wieloosobowym.

Tymczasem jej program przeanalizował wpisane informacje. Bradshaw ani razu nie sprawdziła komputera SAPP.

Nie popełniała błędów.

Piętnaście minut później logo Narodowej Agencji ds. Przestępczości zniknęło z ekranu i pojawiły się na nim te same rezultaty. Bradshaw wpisała „zaraz wracam” i wylogowała się z gry.

Istniały dwie możliwości. Albo wyniki były prawidłowe, albo zaszła mało prawdopodobna matematyczna zbieżność. Gdy zobaczyła rezultaty za pierwszym razem, wyliczyła prawdopodobieństwo ich przypadkowego wystąpienia, z wynikiem oscylującym w granicach jeden do kilku milionów. Na wypadek gdyby ktoś ją o to spytał, wpisała problem matematyczny do własnoręcznie zaprojektowanego programu i dokonała analizy. Wynik znajdował się w marginesie błędu, który przyjęła. Nie było jej do śmiechu, gdy zorientowała się, że rozgryzła to szybciej niż jej komputer, posługując się napisanym przez siebie programem.

Bradshaw nie była pewna, co dalej robić. Jej szefowa, inspektor Stephanie Flynn, zwykle była dla niej miła, ale minął dopiero tydzień, odkąd ucięły sobie pogawędkę na temat tego, kiedy jest odpowiednia pora, by dzwonić do niej do domu. Mogła to robić wyłącznie wtedy, gdy chodziło o coś ważnego. Ale… ponieważ to inspektor Flynn decydowała, co było ważne, a co nie, skąd ona miała to wiedzieć, nie zapytawszy jej uprzednio? To wszystko było dość mocno zagmatwane.

Bradshaw żałowała, że nie chodzi o problemy matematyczne. Rozumiała matematykę. Nie rozumiała jednak inspektor Flynn. Przygryzła dolną wargę, po czym podjęła decyzję.

Przejrzała ponownie swoje odkrycia i przećwiczyła w myślach, co chciała powiedzieć.

Jej odkrycie było związane z najnowszym celem SAPP – mężczyzną, którego prasa okrzyknęła „Żercą”. Kimkolwiek on był – z góry założono, że to mężczyzna – wyglądało na to, że nie przepadał za gośćmi po sześćdziesiątce i siedemdziesiątce. Nie lubił ich tak bardzo, że konali w płomieniach.

Bradshaw zajmowała się danymi trzeciej i jak na razie ostatniej ofiary. SAPP została włączona do sprawy po drugim przypadku. Oprócz identyfikacji seryjnych morderców i seryjnych gwałcicieli jej rola sprowadzała się także do zapewniania wsparcia analitycznego wszystkim siłom policyjnym prowadzącym śledztwa w sprawach o morderstwo, które były wyjątkowo złożone lub pozornie pozbawione motywu. Żerca zaliczał się do wszystkich wyżej wymienionych kategorii.

Ponieważ ogień zniszczył zwłoki do tego stopnia, że z wyglądu nie przypominały już ciał, autopsja nie była jedyną metodą, z której skorzystał starszy oficer śledczy w hrabstwie Kumbria. Poprosił o poradę SAPP. Po przeprowadzeniu autopsji Sekcja postanowiła poddać zwłoki wielorzędowej tomografii komputerowej MSCT, zaawansowanej medycznej technologii diagnostycznej. Wykorzystywała ona promienie rentgenowskie i płynny kontrast w celu utworzenia obrazu ciała w technice 3D. Była przeznaczona dla żyjących, ale równie dobrze sprawdzała się w przypadku nieboszczyków.

Sekcji brakowało jednak odpowiednich środków na własny aparat – tak jak i innym rządowym organom ścigania – ale miała zgodę na wykupienie maszyny na kilka godzin, jeśli wymagała tego sytuacja. Ponieważ Żerca nie zostawił żadnych śladów na miejscach zbrodni ani w miejscach porwań, starszy oficer śledczy był skłonny skorzystać z każdej możliwości.

Bradshaw wzięła głęboki wdech i wykręciła numer inspektor Flynn.

Inspektor podniosła słuchawkę po piątym dzwonku. Odezwał się w niej zaspany głos.

– Halo?

Bradshaw sprawdziła zegarek, by potwierdzić, że jest już po północy, po czym powiedziała:

– Dzień dobry, inspektor Flynn. Co u pani słychać?

Oprócz wyznaczenia odpowiednich godzin, w których mogła do niej dzwonić po pracy, inspektor Flynn zachęciła ją również do bycia nieco milszą dla kolegów i koleżanek po fachu.

– Tilly – wygderała Flynn. – Czego chcesz?

– Chcę porozmawiać z panią o sprawie, pani inspektor Flynn.

Flynn westchnęła.

– Czy mogłabyś zwracać się do mnie po prostu Stephanie? Albo Steph? Albo szefowo? W sumie nie jesteśmy znowu tak daleko od Londynu, więc zgodzę się nawet na szanowną panią.

– Oczywiście, pani inspektor Stephanie Flynn.

– Nie… chodziło mi o to, że możesz… zresztą to bez znaczenia.

Bradshaw zaczekała, aż Flynn skończy mówić.

– Czy mogę pani powiedzieć, co znalazłam?

Flynn cicho jęknęła.

– Która godzina?

– Jest dokładnie trzynaście minut po północy.

– Dobrze, w takim razie mów. Co jest tak ważne, że nie mogłaś zaczekać z tym do rana?

Flynn wysłuchała jej, po czym zadała kilka pytań i rozłączyła się. Bradshaw odchyliła się na fotelu i uśmiechnęła. Miała rację, że do niej zadzwoniła. Inspektor Flynn sama to przyznała.

Pół godziny później Flynn przyjechała do biura. Jej blond włosy były potargane. Nie umalowała się. Bradshaw również nie miała makijażu, ale robiła to świadomie. Makijaż był głupi.

Wcisnęła kombinację klawiszy i przywołała na monitorze serię przekrojów poprzecznych.

– To przekroje klatki piersiowej – uściśliła.

Zaczęła objaśniać działanie aparatu do wielorzędowej tomografii komputerowej.

– Może rozpoznać rany i złamania, które można przeoczyć w trakcie autopsji. To szczególnie użyteczne, kiedy ofiara została bardzo poważnie poparzona.

Flynn wiedziała to wszystko, ale i tak pozwoliła jej dokończyć. Bradshaw przekazywała informacje we własnym tempie i nie należało jej pośpieszać.

– Przekroje poprzeczne nie dają nam nic specjalnego, pani inspektor Stephanie Flynn, ale proszę spojrzeć na to.

Bradshaw pokazała jej na monitorze obraz zespolony, tym razem z góry.

– Co, do diabła…? – spytała Flynn, gapiąc się na ekran.

– To rany – odparła Bradshaw. – Całe mnóstwo ran.

– Chcesz powiedzieć, że w trakcie autopsji pominięto aż tyle przypadkowych cięć?

Bradshaw pokręciła głową.

– Ja też myślałam, że ich układ jest całkiem przypadkowy.

Wcisnęła odpowiedni klawisz, przywołując model 3D wszystkich ran na klatce piersiowej ofiary. Przyjrzały mu się uważnie. Program zaczął przesiewać wyglądające na pozornie przypadkowe rany. W końcu wszystkie utworzyły jedną całość.

Obie utkwiły wzrok w końcowym obrazie. Nie było w nim nic przypadkowego.

– Co teraz zrobimy, pani inspektor Flynn?

Flynn zamyśliła się na moment, zanim odpowiedziała.

– Dzwoniłaś do mamy, żeby wytłumaczyć, dlaczego nie ma cię jeszcze w domu?

– Wysłałam jej wiadomość.

– W takim razie wyślij jeszcze jedną. Napisz, że tej nocy też cię nie będzie.

Bradshaw zaczęła stukać palcami w ekran swojej komórki.

– Jaki mam podać powód?

– Napisz jej, że musimy wyciągnąć szefa z łóżka.

Rozdział 2

Washington Poe cieszył się z dnia spędzonego na naprawie kamiennego muru bez zaprawy. To była jedna z kilku nowych umiejętności, które zdobył po powrocie do Kumbrii. Praca była wyczerpująca, ale nagroda w postaci kawałka zapiekanki i kufla piwa pod koniec dnia dawała jeszcze więcej satysfakcji. Załadował narzędzia i kilka zapasowych kamieni na przyczepkę quada, gwizdnięciem przywołał Edgara, swojego springer spaniela, po czym we dwójkę pojechali w stronę jego gospodarstwa. Pracował dziś na zewnętrznej granicy, więc miał dwie mile do Herdwick Croft, swojego domu z grubo ciosanego kamienia. Powrót nie powinien mu zająć więcej niż kwadrans.

Wiosenne słońce wisiało nisko na niebie, a wieczorna rosa sprawiała, że wrzosy i trawa lśniły od wilgoci. Ptaki śpiewały pieśni godowe i terytorialne, a w powietrzu unosiła się woń wczesnych kwiatów. Jadąc w stronę domu, Poe zaciągnął się nią głęboko.

Mógłby się do tego przyzwyczaić.

Miał zamiar wziąć szybki prysznic, a potem przejść się do hotelu, ale im bliżej był domu, tym bardziej kusiła go myśl o długiej, odprężającej kąpieli w wannie z dobrą książką w ręku.

Wjechał na ostatnie wzgórze i zatrzymał się. Ktoś siedział na jego stole ogrodowym.

Otworzył płócienną torbę, którą zawsze przy sobie nosił, i wyjął ze środka lornetkę, po czym nakierował na samotną postać. Nie miał pewności, ale chyba kobiecą. Powiększył obraz i uśmiechnął się ponuro pod nosem, gdy rozpoznał osobę o długich blond włosach.

W końcu go dopadli.

Schował lornetkę z powrotem do torby i zjechał w dół na spotkanie ze swoją dawną sierżant.

– Kopę lat, Steph – powiedział Poe. – Co sprowadza cię tak daleko na północ?

Kudłaty zdrajca Edgar skakał przy niej jak przy dawno niewidzianej przyjaciółce.

– Witaj, Poe. Ładna broda.

Wyciągnął dłoń i podrapał się po podbródku. Odzwyczaił się od codziennego golenia.

– Steph, wiesz, że nigdy nie byłem dobry w grzecznościowej wymianie zdań.

Flynn pokiwała głową.

– Trudno było znaleźć to miejsce.

Miała na sobie ciemnogranatowy garnitur w prążki. Sądząc po jej smukłej i zwinnej sylwetce, najwyraźniej stale trenowała sztuki walki. Emanowała pewnością siebie osoby sprawującej nad wszystkim kontrolę. Na stole obok teczki z dokumentami leżały okulary do czytania. Wyglądało na to, że była czymś zajęta, zanim wrócił.

– Jak widać niewystarczająco trudno – odparł. Nie uśmiechnął się. – Co mogę dla pani zrobić, sierżant Flynn?

– Teraz już inspektor Flynn, choć to i tak niczego by nie zmieniło.

Poe uniósł brwi.

– Moje dawne stanowisko?

Flynn kiwnęła głową.

– Jestem zaskoczony, że Talbot pozwolił ci je objąć – powiedział Poe.

Talbot był dyrektorem Sekcji, kiedy Poe pracował jako inspektor w SAPP. Był małostkowym człowiekiem, obwiniającym zarówno Flynn, jak i Poego o to, co się stało. Flynn chyba nawet bardziej – Poe odszedł, ona została.

– Dyrektorem jest teraz Edward van Zyl. Talbot nie pozbierał się po ostatnich wydarzeniach.

– Dobry facet, lubię go – mruknął Poe. – Kiedy van Zyl pracował w Wydziale Specjalnym, prowadzili wspólnie pewną sprawę związaną ze zwalczaniem terroryzmu. Zamachowcy, którzy przeprowadzili atak 21 lipca 2005 roku, przygotowywali się do niego w regionie Lake District, a kumbryjska policja odegrała ważną rolę w stworzeniu profilu sprawców. To van Zyl przekonał go, by ubiegał się o stanowisko w Sekcji. – A Hanson?

– W dalszym ciągu jest zastępcą dyrektora.

– Szkoda – powiedział Poe.

Hanson miał doświadczenie w polityce, a Poe wcale się nie zdziwił, że jakimś cudem udało mu się wykaraskać z kłopotów. W normalnym toku postępowania, gdy starszy kierownik jest zmuszony do odejścia ze względu na katastrofalny błąd w osądzie, jego stanowisko przejmuje następny kierownik w kolejce. Fakt, że Hanson nie otrzymał awansu, oznaczał, że nie do końca wyszedł z tego bez szwanku.

Poe nadal żywo pamiętał pełen satysfakcji uśmieszek na twarzy Hansona, kiedy ten zawiesił go w obowiązkach. Od tamtej pory nie miał kontaktu z nikim z Narodowej Agencji ds. Przestępczości. Nie zostawił nowego adresu, rozwiązał umowę z operatorem swojej sieci komórkowej i z tego, co mu było wiadomo, nie figurował w żadnej bazie danych w Kumbrii.

Skoro Flynn zadała sobie tyle trudu, by go znaleźć, oznaczało to, że wreszcie podjęto decyzję w sprawie jego dalszego zatrudnienia. Ponieważ Hanson nadal pełnił swoją funkcję, Poe wątpił, by Flynn przyszła z dobrymi wieściami. To nie miało jednak żadnego znaczenia. Pogodził się z tym już wiele miesięcy temu. Jeśli Flynn przyjechała, by powiedzieć mu, że nie pracował już dla Agencji, to nic się nie stało. A jeśli zjawiła się, by przekazać, że Hanson w końcu znalazł sposób na oskarżenie go o przestępstwo, to jakoś będzie musiał sobie z tym poradzić.

Nie było sensu zabijać posłańca. Wątpił, by Flynn przyjechała tu z własnej woli.

– Napijesz się kawy? Idę sobie nalać.

Nie czekał na odpowiedź i zniknął w głębi domu, zatrzaskując za sobą drzwi.

Pięć minut później wrócił z metalową kawiarką i czajnikiem zagotowanej wody. Napełnił dwa kubki.

– Nadal pijesz czarną?

Flynn pokiwała głową i upiła łyk. Uśmiechnęła się, unosząc kubek w geście uznania.

– Jak mnie znalazłaś? – spytał. Na jego twarzy malowała się powaga. Prywatność była dla niego coraz ważniejsza.

– Van Zyl wiedział, że wrócisz do Kumbrii i mniej więcej orientował się, gdzie mieszkasz. Robotnicy z kamieniołomu powiedzieli, że ktoś mieszka w starej chacie pasterza na jakimś zadupiu. Widzieli, jak dokonujesz prac remontowych.

Obrzuciła wszystko dokoła takim wzrokiem, jakby świadczące o tym dowody były znikome.

Herdwick Croft wyglądał, jakby wyrósł spod ziemi. Jego ściany były wykonane z nieobrobionych kamieni – za dużych, by człowiek mógł je unieść i osadzić na miejscu – i stapiał się ze starożytnym wrzosowiskiem, na którym go wzniesiono. Niski, brzydki dom wyglądał, jakby od dwustu lat był zawieszony w czasie. Poe go uwielbiał.

– Czekam tu na ciebie już od kilku godzin… – powiedziała Flynn.

– Do rzeczy. Czego chcesz?

Flynn sięgnęła do aktówki i wyciągnęła gruby folder. Nie otworzyła go jednak.

– Zakładam, że słyszałeś o Żercy?

Poe poderwał głowę. Nie spodziewał się, że zapyta akurat o to.

Oczywiście, że słyszał o Żercy. Nawet w samym środku Shap Fells Żerca był prawdziwą sensacją. Palił mężczyzn żywcem w niektórych z licznych kamiennych kręgów rozsianych po całej Kumbrii. Jak na razie miał na koncie trzy ofiary, chyba że trafiła się kolejna, o której jeszcze nie słyszał. Choć prasa bez przerwy spekulowała, to gdy już oddzieliło się prawdę od dziennikarskich nierzetelności, fakty były widoczne gołym okiem.

W hrabstwie pojawił się pierwszy w historii seryjny morderca.

Nawet jeśli Sekcja została wezwana, by pomóc kumbryjskiej policji, Poe w dalszym ciągu był zawieszony, a także objęty wewnętrznym śledztwem i dochodzeniem Niezależnej Komisji Policji ds. Skarg. Choć miał świadomość, że jest przydatny w każdym śledztwie, nie był niezastąpiony. Sekcja pracowała dalej bez niego.

Więc po co właściwie Flynn tu przyjechała?

– Van Zyl uchylił twoje zawieszenie. Chce, żebyś zaczął pracować nad tą sprawą. Będziesz moim sierżantem.

Choć twarz Poego przypominała nieprzeniknioną maskę, jego umysł pracował szybciej niż komputer. To nie miało żadnego sensu. Flynn była nowym inspektorem i ostatnim, czego by chciała, był stary inspektor pracujący dla niej, podkopujący jej autorytet samą swoją obecnością. Znała go od dawna i wiedziała, jak reagował na przełożonych. Czemu w ogóle miałaby brać w tym udział?

To proste. Taki dostała rozkaz.

Poe zwrócił uwagę na to, że nie wspomniała o dochodzeniu komisji, więc można przypuszczać, że nadal było w toku. Wstał i zabrał kubki.

– Nie jestem zainteresowany – odparł.

Wyglądała na zaskoczoną jego odpowiedzią. Nie miał pojęcia dlaczego. Narodowa Agencja ds. Przestępczości umyła ręce w jego sprawie.

– Nie chcesz zobaczyć, co mam w teczce?

– Nie obchodzi mnie to.

Nie tęsknił za Sekcją. I choć dużo czasu zajęło mu przyzwyczajenie się do wolniejszego tempa, w jakim toczyło się życie na kumbryjskich wzgórzach, nie chciał z niego rezygnować. Skoro Flynn nie przyjechała go zwolnić albo aresztować, to nie był zainteresowany tym, co chciała powiedzieć. Łapanie seryjnych morderców nie było już częścią jego życia.

– W porządku – rzekła i wstała ze stolika. Była wysoka, więc mieli oczy na tym samym poziomie. – W takim razie musisz podpisać dla mnie te dwa świstki.

Wyjęła z aktówki cieńszy folder i podała mu do ręki.

– Co to jest?

– Słyszałeś, jak mówiłam, że van Zul uchylił twoje zawieszenie, tak?

Kiwnąwszy głową, Poe przeczytał dokument.

Uhm.

– Zdajesz sobie sprawę z tego, że skoro znów jesteś czynnym oficerem policji, to odmowa powrotu do pracy jest wykroczeniem, za które wylatuje się z pracy? Zamiast przechodzić przez cały proces, powiedziano mi, że mogę przyjąć twoją rezygnację już teraz. Pozwoliłam sobie załatwić stosowne pisemko w dziale kadr.

Poe przeczytał jednostronicowy dokument. Jeśli złoży na dole kartki swój podpis, przestanie być funkcjonariuszem policji. Choć spodziewał się tego od dłuższego czasu, odkrył, że pożegnanie się z dawną pracą wcale nie było takie łatwe, jak sądził. Gdyby podpisał, odkreśliłby się grubą kreską od ostatnich osiemnastu miesięcy. Mógłby zacząć życie na nowo.

Ale to oznaczało, że już nigdy nie przypiąłby odznaki.

Spojrzał na Edgara. Spaniel rozkoszował się ostatnimi promieniami słońca. Większość otaczającej ich ziemi należała do niego. Czy był gotów z niej zrezygnować?

Wziął długopis i złożył podpis na dole kartki. Oddał ją z powrotem, by mogła sprawdzić, czy nie napisał zwykłego „odpieprzcie się”. Skoro już sprawdził jej blef, Flynn wyglądała, jakby nie bardzo wiedziała, co robić. Nic nie szło według jej planu. Poe zabrał kubki i imbryk do środka. Wrócił po minucie. Flynn nie ruszyła się z miejsca.

– O co chodzi, Steph?

– Co ty wyprawiasz, Poe? Przecież uwielbiałeś być gliną. Co się zmieniło?

Zignorował pytania. Podjął decyzję i po prostu chciał, żeby sobie poszła.

– Co z tym drugim świstkiem?

– Słucham?

– Powiedziałaś, że masz dla mnie dwa świstki do podpisu. Właśnie podpisałem swoją rezygnację, więc o ile nie masz duplikatu, zostało coś jeszcze.

Flynn znów przybrała postawę profesjonalistki. Otworzyła teczkę i wyjęła z niej drugi dokument. Miał nieco więcej stron niż poprzedni, a na przedzie znajdowała się oficjalna pieczęć Narodowej Agencji ds. Przestępczości.

Po chwili zaczęła recytować z pamięci wyćwiczoną formułkę. Poe też takiej używał.

– Washingtonie Poe, ma pan obowiązek przeczytać ten dokument, a potem podpisać się na dole strony, by potwierdzić, że otrzymał pan zawiadomienie.

Podała mu gruby plik dokumentów.

Poe spojrzał na pierwszą stronę.

To było Ostrzeżenie Osmana.

Niech to szlag…

Rozdział 3

Gdy policja wchodzi w posiadanie informacji potwierdzających, że czyjeś życie jest bezpośrednio zagrożone, ma obowiązek ostrzec ofiarę. Ostrzeżenie Osmana to oficjalny dokument potwierdzający wywiązanie się z niego. Potencjalne ofiary mogą skorzystać z zapobiegawczych środków ochronnych zaproponowanych przez policję lub, jeśli ich zdaniem nie są one wystarczające, mogą używać własnych metod.

Poe przejrzał dokładnie pierwszą stronę, ale była pełna oficjalnie brzmiących formułek. Nie było napisane, kto mu zagrażał.

– O co tu chodzi, Steph?

– Mogę udzielić ci tej informacji pod warunkiem, że dalej będziesz służył jako funkcjonariusz policji. – Flynn podała mu wymówienie, które dopiero co podpisał. Nie wziął go. – Poe, popatrz na mnie. – W jej spojrzeniu dostrzegł wyłącznie szczerość. – Zaufaj mi. Musisz zobaczyć, co jest w teczce. Jeśli zawartość ci się nie spodoba, zawsze możesz wysłać Hansonowi maila w sprawie wypowiedzenia. – Oddała mu z powrotem podpisaną rezygnację.

Poe kiwnął głową i podarł kartkę.

– Świetnie – powiedziała. Podsunęła mu kilka zdjęć na błyszczącym papierze. Pochodziły z miejsca zbrodni. – Poznajesz?

Poe przyjrzał im się uważnie. Przedstawiały zwłoki. Poczerniałe, zwęglone, niemal nierozpoznawalne jako należące do człowieka. Skurczone, jak wszystko, co składało się z wody i zostało narażone na ekstremalną temperaturę. Zwłoki wyglądały, jakby miały tę samą fakturę i ciężar co węgiel drzewny, który Poe wyciągał co rano z opalanego drewnem piecyka. Prawie czuł bijące ze zdjęć resztki ciepła.

– Wiesz, która to była ofiara? – spytała Flynn.

Poe nie odpowiedział. Przekartkował plik zdjęć w poszukiwaniu punktu odniesienia. Na ostatnim zdjęciu widać był całe miejsce zbrodni. Rozpoznał kamienny krąg.

– To krąg Long Meg i Jej Córki. To… – pokazał palcem na pierwsze zdjęcie – …musi być Michael James, radny z ramienia torysów. Był trzecią ofiarą.

– Owszem. Przywiązany do pala pośrodku kręgu, oblany łatwopalną substancją i podpalony. Odniósł poparzenia ponad dziewięćdziesięciu procent powierzchni ciała. Co jeszcze wiesz?

– Tylko to, co wyczytałem z prasy. Domyślam się, że policję mocno zdziwił dobór lokalizacji. Krąg nie znajduje się na jakimś odludziu jak dwa poprzednie.

– Nie byli nawet w połowie tak zdziwieni miejscem, jak faktem, że skutecznie udało mu się wymknąć wszelkim możliwym środkom nadzoru, które porozstawiali po całej okolicy.

Poe kiwnął ze zrozumieniem głową. Żerca za każdym razem wybierał inny krąg. Prasa ochrzciła go tym mianem, ponieważ żertwa oznaczała ofiarę całopalną, a nie doszukawszy się innego motywu, prasa podchwyciła to określenie. Poe spodziewał się, że policja obstawi wszystkie kamienne kręgi, choć z drugiej strony… w Kumbrii było ich całe mnóstwo. Jeśli dodać do tego kurhany, megality i samotne głazy, ich liczba urastała niemal do pięciuset obiektów, które należałoby obserwować. Nawet gdyby wykorzystano minimalną ilość sprzętu, i tak potrzeba by było zespołu składającego się z co najmniej dwóch tysięcy policjantów. Kumbria mogła pochwalić się niecałym tysiącem funkcjonariuszy. Z braku wyboru musieli oni zdecydować, gdzie wykorzystać ograniczone środki.

Poe oddał fotografie Flynn. Pomimo potworności, jaką przedstawiały, nie tłumaczyły, dlaczego Flynn wybrała się w tak daleką podróż na północ.

– Nadal nie rozumiem, co to ma ze mną wspólnego.

Flynn zignorowała jego pytanie.

– Sekcja została wezwana do pomocy po pojawieniu się drugiej ofiary Żercy. Starszy oficer dochodzeniowy chciał, by stworzono jego profil. – Można się było tego spodziewać. Sekcja specjalizowała się w tego typu zadaniach. – Zajęliśmy się tym, rzecz jasna – ciągnęła. – Nie znaleźliśmy nic użytecznego oprócz typowych szczegółów jak przedział wiekowy i pochodzenie etniczne.

Poe wiedział, że profile wnosiły dużo do sprawy, ale tylko wtedy gdy były częścią złożonego śledztwa. Wątpił, by Flynn spotkała się z nim z powodu profilu sprawcy.

– Słyszałeś kiedyś o wielorzędowej tomografii komputerowej?

– Tak – skłamał.

– Zamiast w całości aparat fotografuje ciało w formie bardzo wąskich przekrojów. To kosztowna procedura, ale czasami udaje się dzięki niej zidentyfikować obrażenia przed- i pośmiertne, których nie wychwyciły konwencjonalne techniki kryminalistyczne.

Poe należał do ludzi, którzy bardziej chcieli znać możliwości danego przedmiotu, niż wiedzieć, jak działa. Skoro Flynn twierdziła, że tak jest, to tak właśnie było.

– Autopsja niczego nie wykazała, ale tomograf znalazł to.

Wyjęła kolejny zestaw zdjęć i położyła na stojącym przed nim stoliku. Były to komputerowe wydruki czegoś, co wyglądało na przypadkowo zadane rany.

– Znaleziono je na trzeciej ofierze? – spytał.

Flynn pokiwała głową.

– Konkretnie na klatce piersiowej. Wszystko, co robi ten facet, ma na celu wywarcie jak najbardziej porażającego efektu.

Żerca był sadystą. Poe nie potrzebował wymyślnego profilu, żeby dojść do tego wniosku. Flynn przewracała kartki, a on przyglądał się każdej stronie. Było ich prawie dwadzieścia, ale dopiero ostatnia sprawiła, że oddech uwiązł mu w gardle.

Suma wszystkich części. Komputerowy obraz, na którym wszystkie przypadkowe cięcia nakładały się na siebie, by utworzyć to, co należało zobaczyć. Poe poczuł, jak szczęka mu opada.

– Jak to możliwe? – wychrypiał.

Flynn wzruszyła ramionami.

– Mieliśmy nadzieję, że ty nam powiesz.

Oboje utkwili wzrok w ostatnim zdjęciu.

Żerca wyciął na piersi ofiary dwa słowa.

„Washington Poe”.

Rozdział 4

Poe usiadł ciężko na stole. Krew odpłynęła mu z twarzy, a na skroni zaczęła pulsować żyła. Wpatrywał się w komputerowy obraz swojego nazwiska. I nie chodziło tylko o jego nazwisko – tuż nad nim wycięto cyfrę 5.

Niedobrze… Cholernie niedobrze.

– Ciekawi nas, dlaczego poczuł potrzebę wycięcia twojego nazwiska na piersi ofiary.

– A nie zrobił tego nigdy wcześniej? Nie trzymaliście tego w tajemnicy przed prasą?

– Nie. Przepuściliśmy kolejno ciało ofiary numer jeden i numer dwa przez tomograf, ale niczego nie znaleźliśmy.

– A numer pięć?

Istniało tylko jedno wiarygodne wytłumaczenie, z którym na pewno zgadzała się Flynn. Właśnie dlatego postarała się o Ostrzeżenie Osmana.

– Zakładamy, że zostałeś oznaczony jako piąta ofiara.

Wziął do ręki ostatnie zdjęcie. Po niezgrabnej próbie nadania cyfrze pięć zaokrągleń Żerca porzucił ten pomysł. Wszystkie kreski były proste.

Choć patrzyli jedynie na wydruk, Poe gołym okiem widział, że rany były zbyt poszarpane jak na skalpel. Obstawiał nóż tapicerski z wysuwanym ostrzem lub coś w tym rodzaju. Fakt, że maszyna wyłapała litery, wiązał się z dwoma rzeczami: po pierwsze, zostały wycięte przedśmiertnie – gdyby tak nie było, autopsja potwierdziłaby ich obecność; a po drugie, rany były głębokie. Ogień zniszczyłby je, gdyby wykonano je zbyt płytko. Ostatnie chwile ofiary musiały być prawdziwym koszmarem.

– Dlaczego ja? – spytał Poe.

W trakcie kariery narobił sobie sporo wrogów, ale nigdy nie zdarzyło mu się pracować nad sprawą z udziałem szaleńca takiego kalibru.

Flynn wzruszyła ramionami.

– Jak się pewnie domyślasz, nie jesteś pierwszą osobą, która zadaje to pytanie.

– Nie kłamałem, kiedy powiedziałem, że wiem o tym tylko tyle, ile napisano w gazetach.

– Wiemy, że kiedy pracowałeś jako oficer policji w Kumbrii, nie miałeś żadnych oficjalnych kontaktów z jakąkolwiek z ofiar. Zakładam, że nie miałeś z nimi nieoficjalnych kontaktów.

– Nic mi o tym nie wiadomo. – Pokazał ręką na dom i otaczające go ziemie. – To miejsce zabiera mi obecnie najwięcej wolnego czasu.

– Tak też sądziliśmy. Nie wydaje nam się, żeby chodziło o powiązanie z ofiarami. Jesteśmy zdania, że ma to związek z zabójcą.

– Myślicie, że znam Żercę?

– Myślimy, że on zna ciebie lub o tobie słyszał. Wątpimy, żebyś ty znał jego.

Poe zdawał sobie sprawę, że to pierwsza z wielu rozmów i że bez względu na to, czy tego chciał, czy nie, był zamieszany w sprawę. Należało ustalić w jakim stopniu.

– Twoje pierwsze wrażenie? – spytał Flynn.

Poe ponownie przyjrzał się ranom. Nie licząc topornej cyfry 5, naliczył czterdzieści dwa nacięcia. Czterdzieści dwie rany zadane po to, by napisać „Washington Poe”. Czterdzieści dwa sposoby na zadanie potwornego bólu.

– Nic, poza tym, że ofiara pewnie wolałaby, żebym nazywał się Bob.

– Musisz wrócić do pracy – powiedziała. Rozejrzała się po opustoszałych wzgórzach, które od niedawna nazywał domem. – Do cywilizacji.

Poe wstał, odrzucając wcześniejsze myśli o rezygnacji. Liczyło się tylko jedno: Żerca przebywał gdzieś na wolności, zajęty wybieraniem czwartej ofiary. Jeśli znów chciał zaznać spokoju, musiał odnaleźć go, zanim dotrze do numeru 5.

– Czyim samochodem jedziemy?

Ciąg dalszy w wersji pełnej

SPIS TREŚCI

Okładka

Karta tytułowa

Dedykacja

Cytat

* * *

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

Rozdział 27

Rozdział 28

Rozdział 29

Rozdział 30

Rozdział 31

Rozdział 32

Rozdział 33

Rozdział 34

Rozdział 35

Rozdział 36

Rozdział 37

Rozdział 38

Rozdział 39

Rozdział 40

Rozdział 41

Rozdział 42

Rozdział 43

Rozdział 44

Rozdział 45

Rozdział 46

Rozdział 47

Rozdział 48

Rozdział 49

Rozdział 50

Rozdział 51

Rozdział 52

Rozdział 53

Rozdział 54

Rozdział 55

Rozdział 56

Rozdział 57

Rozdział 58

Rozdział 59

Rozdział 60

Rozdział 61

Rozdział 62

Rozdział 63

Rozdział 64

Rozdział 65

Rozdział 66

Rozdział 67

Rozdział 68

Rozdział 69

Podziękowania

Reklama 1

Reklama 2

Karta redakcyjna

Tytuł oryginału: The Puppet Show

Copyright © M.W. Craven, 2018

First published in Great Britain in 2018 by Constable

Copyright for the Polish edition © 2019 by Wydawnictwo FILIA

Wszelkie prawa zastrzeżone

Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy. Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pośrednictwem nośników elektronicznych.

Wydanie I, Poznań 2019

Projekt okładki: © Sean Garrehy

Materiały graficzne © Shutterstock

Redakcja: Jacek Ring

Korekta: Dorota Wojciechowska

Skład i łamanie: Jacek Antoniuk

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej:

„DARKHART”

Dariusz Nowacki

darkhart@wp.pl

eISBN: 978-83-8075-784-4

Wydawnictwo FILIA

ul. Kleeberga 2

61-615 Poznań

wydawnictwofilia.pl

kontakt@wydawnictwofilia.pl

Seria: FILIA Mroczna strona

mrocznastrona.pl