Tytuł oryginału: How the Scoundrel Seduces

Projekt okładki: Iza Szewczyk

Zdjęcie na okładce: http://pl.depositphotos.com/

Autor zdjęcia: DariYad

Copyright © 2014 by Deborah Gonzales

All rights reserved, including the right to reproduce this book or portions thereof in any form whatsoever. For information, address Pocket Books Subsidiary Rights Department, 1230 Avenue of the Americas, New York, NY 10020.

Copyright © for the Polish translation Wydawnictwo BIS 2017

ISBN 978-83-7551-521-3

Wydawnictwo BIS

ul. Lędzka 44a

01-446 Warszawa

tel. 22 877-27-05, 22 877-40-33; fax 22 837-10-84

e-mail: bisbis@wydawnictwobis.com.pl

www.wydawnictwobis.com.pl

Skład wersji elektronicznej:

konwersja.virtualo.pl

Drzewo genealogiczne książęcych detektywów

Prolog

Yorkshire 1816

W blednącym świetle dnia w sypialni wicehrabiego Rathmoora siedemnastoletni Tristan próbował uwolnić rękę z uścisku ojca. Powinien zapalić świece, dołożyć do ognia w kominku, a może nawet wyjrzeć, czy nie przyjechał już doktor.

Ojciec jednak nie chciał o tym słyszeć.

– Nie zostawiaj mnie.

– Pomyślałem tylko…

– Zostań ze mną. – Kleszczowy uścisk ojca zadawał mu ból.

Tristan starał się nie patrzeć na szkarłatną plamę przesiąkającą przez opatrunek założony na ranę wicehrabiego pośpiesznie i nieumiejętnie. Ojciec przeżył już gorsze rzeczy. Starł się nawet z tubylczymi piratami na Borneo i wyszedł z tego cało, by snuć opowieści o swych przygodach. Zawsze miał ich mnóstwo i umiał o nich opowiadać.

Tristana coś ścisnęło w gardle. Ojciec był dobry we wszystkim… prócz tego, by należycie zatroszczyć się o swoją rodzinę. Czy raczej – o swoje rodziny.

Trzymając Tristana za rękę, ojciec próbował dźwignąć się do pozycji siedzącej.

– Nie rób tego, ojcze! – zawołał młodzieniec. – Musisz oszczędzać siły do przyjazdu doktora.

Ojciec miał dreszcze.

– To bez znaczenia, chłopcze. Umieram. Musisz… zadbać… o matkę i siostrę. Jesteś od teraz głową rodziny.

Tristana ogarnęła panika.

– Nie wolno ci tak mówić, ojcze. Wydobrzejesz.

Ojciec musi wyzdrowieć! Matka i Lisette nie poradzą sobie z jego stratą.

Przełknął łzy, żeby nie przynieść ojcu wstydu, po czym podciągnął mu kołdrę pod samą brodę. Ojciec był lodowaty. Ktoś naprawdę powinien dołożyć do ognia w kominku.

– Odsuń się od niego! – rozkazał jakiś głos od drzwi. – Nie masz prawa go dotykać.

Najeżył się na widok George’a Mantona, swojego przyrodniego brata z piekła rodem, starszego od niego o dziewięć lat. To George był dziedzicem majątku i tytułu Rathmoor, został bowiem poczęty w małżeńskim łożu.

O Tristanie zaś wszyscy w miasteczku mówili ,,francuski bękart”, chociaż był tylko półkrwi Francuzem urodzonym i wychowanym tutaj, w Rathmoor Park.

– Zostaw chłopaka… w spokoju – zdołał wyszeptać ojciec. – Chcę go mieć przy sobie.

George wszedł do środka. Oczy zalśniły mu złowrogo.

– Twój cholerny bękart jest w pierwszym rzędzie winien tego postrzału.

– Nieprawda! – zakrzyknął Tristan, podnosząc się z krzesła.

– Dość tego. – Ojciec zaczął ciężko dyszeć niczym maratończyk dobiegający do mety. – Nikt nie jest winien. Broń wystrzeliła sama. To… był wypadek.

– Zobaczymy – rzekł George. – Bądź pewien, ojcze, że przesłucham lokaja i wszystkich, którzy byli przy tym obecni.

– Gdzie jest Dom? – spytał ojciec. – Chcę tutaj… Dominicka.

George się skrzywił, a Tristan przygotował się na najgorsze. George nienawidził Dominicka, swojego młodszego brata, niemal tak mocno jak przyrodniego rodzeństwa. To narodziny Dominicka zabiły lady Rathmoor, ich matkę, kiedy George miał zaledwie siedem lat.

Może dlatego Dom i Tristan trzymali się razem jak owce w stadzie, a George nie chciał mieć z nimi nic wspólnego. Poza tym w świetle prawa drugi urodzony w małżeństwie syn miał zaledwie symboliczną przewagę nad potomkiem z nieprawego łoża. Przyszłość każdego z nich zależała bowiem od kaprysu ojca. Już samo to cementowało braterską przyjaźń.

– Dominick jest nadal w Yorku – odparł Tristan. – Wraca dziś wieczorem.

– Nie mogę czekać – wydyszał ojciec. – Muszę zrobić to teraz… Przynieście mi pulpit do pisania.

Urywana mowa ojca zaniepokoiła Tristana. Kiedy George nie zareagował od razu, Tristan skoczył na równe nogi, odepchnął zwalistego drania i przyniósł przenośny sekretarzyk, z którym w ostatnich dwudziestu pięciu latach ojciec zjeździł Egipt, Francję, Syjam i wiele innych miejsc.

Ojciec z widocznym trudem wziął głęboki oddech.

– Zapisuj, chłopcze.

Tristan obrzucił czujnym spojrzeniem gotującego się ze złości George’a, umoczył pióro w kałamarzu i jął zapisywać słowa, które powoli dyktował mu ojciec:

– Ja, Ambrose Manton, wicehrabia Rathmoor, będąc zdrowym na umyśle, czynię niniejszy dopisek do mojej ostatniej woli. – Ojciec zatrzymał się, by wyrównać oddech. – Mojemu rodzonemu synowi Tristanowi Bonnaudowi zapisuję ogiera… Płomienia…

– Ojcze! – wtrącił ostro George. – Płomień powinien trafić do mnie lub Dominicka.

– Obiecałem go… twojemu przyrodniemu bratu w zeszłym roku. Tristan wybrał go dla mnie, więc to jemu się należy.

George poczerwieniał, gdy Tristan w pośpiechu zapisywał dyktowane słowa. Brat kochał Płomienia, który zbierał wyłącznie pierwsze nagrody od chwili, gdy ojciec zakupił go na aukcji w Yorku. Nic dziwnego, że George chciał go mieć, ale uczciwie należało przyznać, że odziedziczy on całą resztę. Nie musiał dostawać jeszcze Płomienia.

Czy to jednak nie znaczyło czasem, że ojciec w ogóle nie przewidział ich w testamencie? Czy to możliwe?

Kiedy mężczyzna jął wyliczać, co przeznacza Dominickowi, Tristan pochylił niżej głowę, by ukryć bezradność i rozczarowanie. Nie dość, że ojciec wykazał się niebezpieczną lekkomyślnością wobec swoich nieślubnych dzieci, to jeszcze postąpił podobnie wobec Dominicka. To nie było w porządku.

Następnie ojciec zapisał Lisette kilkanaście bibelotów z podróży oraz przekazał domek wraz z dwustufuntową rentą matce, która od dwudziestu kilku lat była jego przyjaciółką. Stale obiecywał jej małżeństwo, lecz nie zawierał go z obawy przed skandalem. A teraz już nigdy tego nie zrobi.

Ojciec musi z tego wyjść. Musi!

– Jeszcze jedna rzecz, synu – wyrzęził ojciec. – Zapisz, że Fowler ma cię wziąć na swojego pomocnika i nauczyć zawodu administratora.

George zaklął cicho pod nosem, a Tristan pośpiesznie spisał słowa ojca. Wicehrabia od lat mówił, że Tristan przy boku obecnego zarządcy ma się uczyć gospodarowania, lecz on nawet nie śmiał o tym marzyć. Nie umiał wyobrazić sobie czegoś równie wspaniałego jak praca z Fowlerem, a w przyszłości – zajęcie jego miejsca.

Kiedy ostatnia wola była gotowa, ojciec przebiegł pismo wzrokiem, po czym podał kartkę George’owi.

– Podpisz to i dodaj pod swoim nazwiskiem ,,świadek”. Nikt nie poda mojej woli w wątpliwość… jeśli ty ją podpiszesz. Godzi bowiem w twój interes.

George skrzyżował ręce na piersiach.

– Owszem, godzi. I właśnie dlatego jej nie podpiszę.

Po twarzy wicehrabiego przemknął przebiegły uśmiech.

– Może jeszcze i tak się stać, że przeżyję, synu. Doktor… jest w drodze. A jeśli z tego wyjdę… postaram się, byś pożałował, że mi odmówiłeś.

Wciąż miał taką możliwość. Jeśli zechciałby wyprzedać albo zastawić majątek, George mógł spędzić resztę życia obciążony spłatą długów. Nie wspominając też o tym, że do czasu stania się spadkobiercą George cały czas był zależny od pieniędzy ojca.

Tristan wstrzymał oddech. Dopóki George nie zobaczy szybko powiększającej się plamy krwi na opatrunku, może się jeszcze zgodzić.

Stukot końskich kopyt na zewnątrz zadecydował za niego. George wziął od Tristana pióro, umoczył w kałamarzu i złożył swój podpis. Potem jednak zastygł ze wzrokiem utkwionym w papierze.

Ojciec wyciągnął ku niemu drżącą dłoń.

– Daj mi to.

George się wahał.

– Daj… mi… to – wykrztusił ojciec wyraźnie słabnącym głosem.

Tristan pochylił się nad nim, podniósł mu głowę i poprawił poduszkę.

– Trzymaj się, ojcze. – Poczuł ucisk w dołku. – Pomoc jest tuż-tuż. Nie możesz nas zostawić. Nie możesz.

Oczy ojca zachodziły mgłą.

– Weź… ten… papier, Tristanie. Obiecaj mi… że dasz go… Dominickowi.

– Cicho, nic nie mów. – Ciarki przeszły mu po plecach, gdy dostrzegł, ile wysiłku kosztuje ojca mówienie.

– Obiecaj! – wykrztusił przez zaciśnięte zęby ojciec.

– Obiecuję. Teraz się już nie ruszaj. – Tristan wyciągnął rękę do George’a. – Daj mi to, dobrze? Nie widzisz, jak bardzo go to drażni?

George jednak stał jak słup soli z oczami utkwionymi w przeklętej kartce.

Po chwili obaj usłyszeli dziwny dźwięk i wtedy George odwrócił wzrok.

– Ojcze! – Obszedł łoże i pochylił się nad wicehrabią z drugiej strony. – Ojcze!

Z ust ojca pociekła strużka krwi. Tristan zamarł.

– Nie, to niemożliwe! Nie, nie, nie! Ojcze!

Tulił jego głowę w ramionach, ale wzrok mężczyzny pozostał nieruchomy, a pierś się nie poruszała.

– Musimy mu pomóc – powiedział Tristan. – Musimy coś zrobić!

– Odsuń się!

Tristan posłuchał. George odłożył papier i pochylił się, by potrząsnąć ojca za ramiona.

– Ojcze – rzekł stanowczo. – Ocknij się, do jasnej cholery!

Kiedy szkliste spojrzenie nie zmieniło wyrazu, George wziął lusterko z toaletki i zbliżył do ust rannego. Po chwili zaklął cicho.

– I co? – spytał z lękiem Tristan.

– Nie oddycha. Nie żyje. – Twarz George’a wyglądała jak wyryta w kamieniu.

– Kłamiesz! – Tristan gorączkowo jął rozcierać ojcowskie dłonie i masować jego pierś, lecz nieruchome spojrzenie nie nabierało wyrazu. Tym razem George mówił prawdę.

Krew zgęstniała Tristanowi w żyłach. Ojciec umarł. Nigdy już nie pojadą razem na wyścigi, nigdy nie zapolują na dzikie gęsi ani na jelenia. Nie będzie już leniwych wieczorów w małym domku, podczas których ojciec zabawiał ich opowieściami ze swoich podróży.

Tristan walczył z płaczem. Przyrodni brat nie omieszkałby drwić z niego, zwłaszcza że sam nie uronił ani jednej łzy. Wlepił tylko wzrok w ojca, jakby chciał spojrzeniem przywrócić go do życia.

– Co teraz zrobimy? – wyszeptał Tristan.

– My? My niczego nie zrobimy. Ja przywdzieję żałobę po moim ojcu i urządzę mu pogrzeb. A ty wyniesiesz się z tego domu. Natychmiast.

– Nie zrobisz tego… Na pewno nie wygnasz mnie z… – Nagły lęk chwycił Tristana za gardło.

George zamknął ojcu oczy i naciągnął mu kołdrę na twarz.

– Od dziś będę robił, co mi się spodoba. Jestem panem i właścicielem tego domu. – Przygwoździł Tristana jadowitym spojrzeniem. – Wynoś się więc i już nigdy nie pukaj do tych drzwi.

Rozkaz nie był bynajmniej zaskoczeniem. Tristan został tu przyjęty wyłącznie dzięki ojcu i Dominickowi. A teraz Dom zapewne nie zechce sprzeciwiać się George’owi.

Myśl o Dominicku przypomniała Tristanowi o obietnicy. Dom od zawsze pragnął zostać adwokatem i znał się na kwestiach prawnych. To dlatego ojciec chciał, by to on przechowywał testament.

Tristan okrążył łoże, zmierzając do stolika, na którym leżało pismo. George zagrodził mu drogę.

– Daj mi przejść.

– Żywy nie przejdziesz.

Strach zmroził Tristanowi krew w żyłach. Jeśli George nie uhonoruje dokumentu…

Nie, nawet George nie mógł postąpić aż tak nikczemnie.

– Obiecałem ojcu, że oddam to Dominickowi. Nie przeszkodzisz mi w dotrzymaniu słowa.

George, niczym sęp, który przystąpił do uczty, natychmiast jednak rozwiał wszelkie jego nadzieje.

– Jeśli myślisz, że pozwolę tobie, bękartowi kobiety spod latarni, pozbawić mnie choćby pensa, to jesteś niespełna rozumu.

Kobieta spod latarni. Tam, do cholery, Tristan stanowczo zbyt często słyszał to od George’a. Stanął oko w oko z bratem.

– Jeśli jeszcze raz obrazisz moją matkę, stłukę cię na krwawą miazgę.

– Spróbuj. Zawsze umiałem ci wlać. A to się nie zmieniło.

Nie zmieniło, żeby to piorun strzelił. Tristan rzucił się na dokument w nadziei, że zaskoczy George’a, ale brat – spodziewając się tego ruchu – cisnął papier wprost do ognia.

– Nie! – Tristan dopadł z krzykiem do kominka.

George złapał go od tyłu i przytrzymał, choć Tristan walczył co sił, by się uwolnić.

– Nigdy już nie zobaczysz Płomienia, rozumiesz? – syknął George. – A także nie będziesz się uczył na administratora, dopóki ja będę miał w tej sprawie coś do powiedzenia.

Serce Tristana ścisnęło się na widok uchodzących z dymem marzeń.

– Ojciec chciał zapewnić mi spokojną przyszłość. – Był to widomy znak jego miłości, a tylko Bóg jeden wiedział, jak niewiele Tristan jej zaznał. – Przeciwstawisz się woli umierającego?

– Nie był w pełni władz umysłowych. A ja nie zamierzam godzić się na to, byś plątał mi się do końca życia w Rathmoor Park, grożąc rodzinnym skandalem, gdziekolwiek byś się pojawił.

Skandal. Tristanowi zbierało się na mdłości na dźwięk tego słowa. To przez wieczną obawę Mantona przed skandalem matka nie dostała szansy na przyzwoite życie. Nie mógł pozwolić, żeby George zatriumfował!

– Dlaczego nie podarujesz mi Płomienia? Masz wystarczająco wiele innych koni szlachetnej krwi. Płomień nie jest ci do niczego potrzebny!

– Nie wiedziałbyś, co z nim zrobić, nawet gdybyś go dostał – wycedził George. – Przecież nie masz pieniędzy na jego utrzymanie.

– Mógłbym wystawiać go w wyścigach…

– Gdzie? – George omiótł Tristana pogardliwym spojrzeniem. – Czy naprawdę myślisz, że dżentelmeni, którzy grają na wyścigach, pozwolą, żeby do ich kręgu wślizgnął się byle francuski bękart? Tolerowali cię do tej pory tylko ze względu na ojca.

– Nieprawda! – zaprotestował Tristan, choć obawiał się, że tak właśnie było. – Wszyscy widzieli, że naprawdę znam się na koniach. Ojciec mówił, że jego przyjaciele byli pod wrażeniem.

– Może to zasługa twojej zdolności do oczarowywania ludzi. Jeśli nawet jednak pozwoliłbym ci mieć tego ogiera, i tak nic ci to nie da. – George otwarcie z niego szydził. – Jak myślisz, czemu ojciec nie dał ci żadnego innego wykształcenia prócz szkoły w Ashcroft? Wiedział, że to bezcelowe. Jesteś za głupi, by żyć z czegokolwiek innego, ratowała cię jego hojność, a ja wreszcie kładę temu kres.

W gardle Tristana urosła wielka gula. Jak przeżyją bez renty i bez konia? Co się stanie z matką i Lisette?

– Powiem wszystkim, co zrobiłeś. – Próbował wykorzystać rodzinną niechęć do skandalu przeciwko George’owi. – Nie ujdzie ci to na sucho!

– Komu powiesz? Służbie? Wieśniakom? To tylko słowo – twoje przeciwko mojemu. A ty jesteś przecież marnym bękartem. Nawet jeżeli ci uwierzą, wiedzą dobrze, kto ich utrzymuje, więc nie ośmielą się nic zrobić.

– Dominick mi uwierzy. – Tristan zacisnął pięści. – Nigdy się z tym nie pogodzi. Spaliłeś także jego spadek.

– Bratem sam się zajmę – oświadczył lodowato George. – Zresztą i tak zaskarżyłbym ten testament. Nie zobaczyłbyś żadnych pieniędzy.

– To po co go spaliłeś? – odparował Tristan.

George wzruszył ramionami.

– Zaoszczędziło mi to miesięcy czekania na rozstrzygnięcie sprawy. A dlaczego Dom będzie trzymał moją stronę? Bo potrzebuje mojej fortuny. Na pewno nie opuści mnie tylko dlatego, że lubi ciebie i twoją rodzinę.

– Zapomnij na chwilę o kwestiach prawnych! Płynie w nas ta sama krew.

George zesztywniał.

– Wyłącznie przez przypadek. Jesteś dla mnie nikim. Chcę, żebyś natychmiast opuścił ten dom!

Kiedy Tristan się nie poruszył, George przeszedł koło niego i wyjrzał na korytarz.

– Hucker!

Gburowaty służący, zawsze gotów na każde skinienie George’a, i tym razem w mgnieniu oka pojawił się w drzwiach.

– Doktor jeszcze nie przyjechał, paniczu…

– Od tej chwili – milordzie, jeśli łaska – rzucił zwięźle George.

To wstrząsnęło nawet Huckerem. Spojrzał na łóżko i zbladł.

– Rozumiem.

– Zabierz tego bękarta i niech zniknie mi z oczu. Ma się do nas nie zbliżać bliżej niż na kilometr.

– Tak jest, milordzie. – Hucker wyprostował się służbiście, po czym podszedł do Tristana z przerażającą, śmiertelną powagą.

– Chodź ze mną, chłopcze. Słyszałeś panicza… To znaczy, jego lordowską mość.

Tristan popatrzył ponuro na George’a.

– Jeszcze o mnie usłyszysz. Zemszczę się, choćbym miał na to poświęcić resztę mojego życia.

– Zabieraj go stąd, do jasnej cholery! – rozkazał George.

Hucker wziął Tristana za ramię, lecz ten je wyrwał.

– Sam pójdę. – Wymaszerował na korytarz.

Gdy schodził na dół, wciąż słyszał za sobą kroki służącego. To tylko potęgowało jego gniew. Do diabła z George’em i Huckerem! Do diabła z ojcem, który tak długo lekceważył obowiązki względem swoich dzieci, aż zrobiło się za późno.

Natychmiast ogarnęło go poczucie winy. Cóż było z nim nie tak, skoro myślał źle o ojcu, który nie spoczął jeszcze w grobie? To nie była wina ojca, lecz George’a, tylko i wyłącznie George’a.

Tristan myślał, że na zewnątrz Hucker zostawi go samego, ale piekielnik szedł przy nim krok w krok, przyświecając sobie latarnią.

– Nie musisz iść za mną do samego domu jak pies – burknął Tristan. – Znajdę drogę, świeci księżyc. Zostaw mnie wreszcie samego!

– Jeśli jego lordowska mość rzekł, że masz się oddalić o kilometr, to dopilnuję, żeby właśnie tak się stało.

– Może upolujemy gdzieś linijkę, żebyś zmierzył? – wypalił Tristan.

Hucker nie odpowiedział, ale uparcie trzymał się Tristana przez całą drogę przez łąkę.

Służący był kiedyś poczciwym człowiekiem, pracował wówczas dla ojca jako pokojowiec. George był wówczas w szkole, a Dom jeszcze w domu, więc Hucker przemycał obu braciom smakołyki, ilekroć wykradali się, aby zakosztować przygody i skryć się w pieczarach niedaleko Flamborough Head. To Hucker nauczył Tristana podstaw rachunków i dał mu pierwszą cygaretkę, kiedy Tristan osiągnął poważny wiek ośmiu lat.

Niestety, po skończeniu edukacji w Harrow George wrócił do domu. Kiedy ojciec wyjechał w jedną ze swoich podróży, George awansował Huckera na swoją prawą rękę i wszystko się zmieniło.

Dom zwykł mówić, że Hucker zaraził się podłością od George’a i nigdy nie wyzdrowieje.

– Nie wiem, jak możesz pracować dla kogoś takiego – powiedział Tristan. – To oszust i kłamca.

– To pan. Robię, co każe. – Hucker spojrzał z ukosa. – Gdybyś był mądry, też byś robił, co ci każe. Nic nie zyskasz na sprzeciwie. Powinieneś się już tego nauczyć.

– Więc mam zapomnieć, że pozbawił mnie spadku i zamierza zniszczyć moją rodzinę?

Hucker nawet nie zapytał o wyjaśnienia.

– Jesteś bękartem. I tak nie miałeś szans. Tak już jest.

Tristan przywykł już do miana bękarta, ale to, że Hucker mówił o tym tak beznamiętnie, rozzłościło go. Przechodzili właśnie koło stajni i Tristan się nastroszył. W środku był Płomień. Jego Płomień. To nie było w porządku. Nic nie było w porządku, do jasnej cholery!

Hucker zostawił go w połowie drogi do domu. Tristan wreszcie znalazł się poza zasięgiem wzroku gbura. Może powinien zaczekać na przyjazd Dominicka i ostrzec go, powiedzieć, co zrobił George?

Ale co wtedy? George miał rację, kiedy mówił, że Dom stanie po stronie rodzonego brata. Nie miał wyboru: majątek George’a dawał mu poczucie bezpieczeństwa. Dom nie mógł też w żaden sposób poprawić ich sytuacji. Nie miał nic.

Wszystko to oznaczało, że Tristan i jego rodzina będą teraz głodować. Domek i całe wyposażenie należały do posiadłości Rathmoor Park. Na litość boską, jeśli George zechce, już jutro może ich stąd wyrzucić!

Jak mają teraz żyć? Dokąd pójść?

Dźwięk skrzypiec, który przedarł się przez leśną gęstwinę, wyrwał go z ponurych myśli. To Cyganie, czy też – jak woleli siebie nazywać – Romowie. Ojciec, który sam miał duszę wędrowca, zawsze pozwalał im rozbijać obóz na swojej ziemi. Teraz na pewno się to zmieni. Oni także zostaną stąd wyrzuceni, może już jutro. Chyba powinien ich ostrzec.

Skierował się w stronę ognisk. Przynajmniej jego przyjaciel, Milosh Corrie, handlarz końmi, zrozumie niesprawiedliwość, jaka spotkała Tristana. Milosh doceniał piękno i charakter szlachetnych zwierząt.

Przeklęty George. W porządku, być może Tristan w istocie nie mógł sobie pozwolić na utrzymanie Płomienia, ale mógł sprzedać go Miloshowi za niezłą sumę, a wtedy…

Tristan przystanął. Milosh zapali się do kupna tak świetnego ogiera. Z pewnością ma na to pieniądze, dość, by wspomóc ich, dopóki Tristan nie znajdzie pracy. Koń należał się Tristanowi niezależnie od tego, co twierdził George. Jeśli chłopak go weźmie, uczyni zadość życzeniu ojca.

Mógł to zrobić, nie wzbudzając podejrzeń. Stajenni pewnie jedzą kolację na górze. Może wejść i wyjść ze stajni z Płomieniem. A jeśli zostawi uchylone drzwi, pomyślą, że ogier sam wyszedł.

Może to uczynić… lecz tylko jeśli pójdzie tam zaraz. I tylko kiedy przekona Milosha, by kupił konia, który będzie uważany za kradzionego.

Obiecałem go… twojemu przyrodniemu bratu w zeszłym roku. Tristan wybrał go dla mnie, więc to jemu się należy.

Słowa ojca zadecydowały. Do diabła z całym światem i z niesprawiedliwym prawem! Płomień należał do niego, do cholery! Tylko on miał prawo stanowić o losie konia.

* * *

Godzinę później Tristan przyglądał się Miloshowi oceniającemu ogiera.

Mężczyzna zmierzył Tristana nieufnym spojrzeniem.

– Jest twój i dał ci go twój ojciec, tak?

Powinien zmierzyć się z tym, co uczynił. Nie chciał ryzykować życia przyjaciela – Milosh musiał poznać prawdę.

Pokrótce opisał wydarzenia wieczoru. Kiedy skończył, Milosh wymamrotał kilka słów po romsku. Tristan nauczył się wielu z nich, spędzając czas z Cyganami, zrozumiał więc ich znaczenie. Lekkomyślny głupiec.

Patrzył z uwagą na mężczyznę, który, choć starszy od niego tylko o kilka lat, był tak biegły w kupowaniu, sprzedaży i tresowaniu koni jak każdy inny handlarz.

– Mogę zabrać Płomienia, jeśli go nie chcesz. Zostawię go koło stajni.

Milosh był w wyraźnej rozterce. Widać było, że zależy mu na tym szlachetnym zwierzęciu.

– Jeśli twój przyrodni brat zobaczy mnie z tym koniem, natychmiast pośle mnie na stryczek.

– Postaraj się, żeby mu się nie udało. Zwińcie obóz o pierwszym brzasku. I tak będziecie musieli stąd odjechać. George nigdy nie pozwoli wam tu zostać. A kiedy dowie się, że nie ma Płomienia, będziecie już daleko stąd i nikt nie poświęci wam ani jednej myśli, zważywszy na to, że George nie przepada za Romami.

– Pomyślą, że ukradliśmy konia.

– Pomyślą, że to ja go ukradłem, ale nie będą mogli tego udowodnić. Płomień musi zniknąć.

Milosh pocierał zarośnięty podbródek i znowu spojrzał na konia.

– Pewien jesteś, że nikt nie widział, jak go wyprowadzałeś?

Tristan pomyślał o rumorze, który usłyszał obok stajni. Nie przejął się tym, to był tylko pies.

– Tak, jestem pewien. Poza tym Hucker eskortował mnie osobiście przez pół drogi. Jeśli coś się stało, to on będzie pierwszą osobą, którą George obwini.

– Będzie kłamał. – Milosh zacisnął wargi.

– Skłamie swemu panu?

– Będzie łgał i przed nim, i dla niego. Tak czy inaczej, Huckerowi nie można wierzyć.

Ton głosu Milosha zastanowił Tristana.

– Dlaczego tak mówisz?

Milosh uciekł spojrzeniem.

– Wiesz, że taki jest.

– Wiem, ale to zabrzmiało tak, jakbyś miał w tym względzie doświadczenie z pierwszej ręki. – Tristan przyglądał się uważnie twarzy Milosha. – Jeśli wiesz o sprawie, w której Hucker skłamał, i jest to coś ważnego, coś, czego mógłbym użyć przeciwko George’owi…

– Ile chcesz za konia? – zapytał prosto z mostu Milosh.

Tristan przyglądał mu się pytająco, lecz mężczyzna wyraźnie nie zamierzał niczego wyjaśniać. Cyganie potrafili zachowywać się tajemniczo nawet wobec kogoś, kogo lubili. W końcu Tristan był gadziem – nie-Cyganem.

– Dwieście pięćdziesiąt funtów. Wart jest z pięćset, więc zrobisz dobry interes.

– Tylko wtedy, jeśli kupujący znałby jego pochodzenie, a ja nie mogę go sprzedać jako Płomienia. Poza tym ryzykuję już tym, że go mam, dopóki nie oddalimy się tam, gdzie żaden kupujący nie dowie się o jego zniknięciu. – Obrzucił Tristana badawczym spojrzeniem. – Zapłacę sto pięćdziesiąt i ani pensa więcej. I tylko dlatego, że to ty go sprzedajesz.

– I dlatego, że to będzie policzek dla George’a. I dla Huckera.

Milosh potwierdził argument lekkim skinieniem głowy.

Tristan nie miał wątpliwości – sto pięćdziesiąt funtów wystarczy na utrzymanie rodziny w Yorku i da mu czas na znalezienie pracy.

Spojrzał ostatni raz tęsknym wzrokiem na konia, którego z całego serca pragnął zatrzymać, po czym wyciągnął rękę.

– Zgoda.

Milosh ją uścisnął.

– Mam nadzieję, że nie dożyjesz chwili, w której tego pożałujesz, przyjacielu.

– Nie będę żałował. Muszę zatroszczyć się o utrzymanie matki i Lisette. Z chwilą gdy George ogłosił się tutaj panem, nie mamy już nic i nie wiadomo, gdzie się podziejemy.

* * *

Następnego wieczoru Tristan z poważną miną stał na plaży Flamborough Head wraz z matką i siostrą. Postawił wszystko na jedną kartę i przegrał. Miał wprawdzie pieniądze od Milosha, ale uciekał, by ratować życie, a towarzyszyła mu jego rodzina. Okazało się, że przy stajni natknął się nie na psa, lecz na stajennego, który wskazał Tristana jako sprawcę kradzieży.

George przeczesywał okolicę w poszukiwaniu jego i Płomienia, a matkę i Lisette wyrzucono z domu. Część pieniędzy musieli przeznaczyć na potajemną podróż do Biarritz we Francji, skąd mogli udać się dalej lądem do Tulonu, gdzie mieszkała rodzina matki. A wszystko to dlatego, że George zawziął się, by za wszelką cenę zaprowadzić swego przyrodniego brata na szubienicę.

Patrząc na wyraz bólu i żałoby na twarzy matki, Tristan ciężko westchnął. Straciła jednego dnia dom i prawdziwą miłość, a on był odpowiedzialny przynajmniej za połowę tej straty.

Lisette wzięła go za rękę i uścisnęła.

– Będzie dobrze, Tristanie – wyszeptała. – Dom obiecał do nas pisać i informować o tym, co się dzieje. Na pewno nadejdzie w końcu dzień, kiedy będziemy mogli wrócić.

Tristan syknął. To było najgorsze. Dom nie stanął po stronie George’a. Opowiedział się za nimi i drogo za to zapłacił. A wszystko z powodu pochopnej kradzieży.

Nie, do diabła! Wszystko wydarzyło się dlatego, że ich niefrasobliwy ojciec nie zadał sobie trudu, by zmienić testament po narodzinach Dominicka. W związku z tym George mógł zostawić pozostałych członków rodziny bez pensa. Nawet gdyby Tristan nie ukradł konia, musieliby wyprowadzić się z domu z pustymi rękami, może tylko nieco później.

I choć mogliby wtedy zostać w Anglii, czy spotkałoby ich tutaj coś dobrego? Tak czy inaczej, nie mają zupełnie nic.

Znów usłyszał słowa ojca: Musisz… zadbać… o matkę i siostrę. Jesteś od teraz głową rodziny.

Owszem, jest. Zrobi wszystko, co będzie trzeba, aby przeżyli, dopóki nie znajdzie pracy. Przeciwstawi się złu, które wyrządził im George.

Tristan wyprostował się i zapatrzył w wodę, która wkrótce miała oddzielić go od jedynego domu, który znał. Nie miało to znaczenia. Przetrwają, on i jego rodzina, nawet jeżeli będzie musiał harować jak wół, żeby dopiąć swego.

Już nigdy nikt nie ulituje się nad jego najbliższymi. Będzie musiał nauczyć się poruszać w okrutnym, zdradzieckim świecie. Nauczyć się, jak walczyć i jak wygrywać.

Wtedy pewnego dnia wróci do Yorkshire ze swoją świeżo zdobytą wiedzą. A kiedy tak się stanie, George będzie musiał mieć się na baczności. Tristan bowiem każe wówczas zapłacić przyrodniemu bratu za całe wyrządzone zło, choćby miała to być ostatnia rzecz, którą kiedykolwiek zrobi.

Rozdział I

Londyn

Luty 1829

Kiedy dorożka się zatrzymała, lady Zoe Keane odsłoniła woalkę i popatrzyła przez małe okienko, by obejrzeć budynek stojący naprzeciwko Teatru Królewskiego Covent Garden.

To nie mogła być siedziba Agencji Detektywistycznej Mantona. Na litość boską, była zbyt zwyczajna jak na biuro słynnych detektywów książęcych! Nie było zaprzęgu stojącego w gotowości, by ruszyć do akcji? Imponującego szyldu ze złotymi literami?

– Jesteś pewien, że to właściwy adres? – zapytała Ralpha, lokaja, gdy ten pomagał jej wysiąść.

– Tak, milady. Bow Street 29.

Kiedy ostry chłód ukłuł jej policzki, ponownie zakryła twarz woalką. Nie mogła dopuścić, by rozpoznano ją w takim miejscu.

– Jakoś niespecjalnie wygląda.

– Nie wygląda też bezpiecznie. – Ralph popatrzył nieufnie na nieprzyjazne otoczenie. – Gdyby ojciec dowiedział się, że zawiozłem panią do tak kiepskiej dzielnicy, wykopałby mnie za drzwi.

– Ależ skąd. Nigdy bym mu na to nie pozwoliła. – Jak zwykła mawiać mama, dama zawsze dostaje to, czego chce, gdy przemawia z pewnością siebie… nawet jeśli pod wełnianą spódnicą uginają się pod nią kolana. – Poza tym jak miałby się o tym dowiedzieć? Towarzyszysz mi w spacerze do St. James Park, to wszystko. Nigdy nie pozna innej wersji.

Nie mógł pod żadnym pozorem, wtedy bowiem domyśliłby się, do czego potrzebny jej był detektyw. A potem, jako były żołnierz w stopniu majora, zaprowadziłby wojskowy rygor, aby trzymać ją blisko siebie.

– Nie będę tu długo – obiecała Ralphowi. – Zdążymy do domu na obiad i nikt się niczego nie domyśli.

– Skoro pani tak mówi, milady…

– Bardzo cię cenię, wiesz dobrze. Nigdy nie chciałabym przysporzyć ci kłopotów.

– Wiem, milady – westchnął.

Mówiła szczerze. Lubiła Ralpha, który służył jako jej osobisty lokaj od śmierci mamy ostatniej zimy. Od początku żal mu było Zoe – „biednej sieroty bez matki”. Jeśli czasami bezwstydnie to wykorzystywała, to tylko dlatego, że nie miała wyboru. Czas uciekał. Już i tak czekała długie miesiące na to, by papa przywiózł ją i ciocię Flo do Londynu, aby mogła wykraść się na to potajemne spotkanie.

Weszli po schodach i Ralph zapukał do drzwi. Czekali. I czekali. Otuliła się szczelniej płaszczem, przełożyła torebkę do drugiej ręki i przytupywała, otrzepując śnieg z butów.

Nareszcie drzwi się otworzyły, ukazując mizernego jegomościa odzianego w staroświecki jedwabny frak w kolorze kobaltowego błękitu i brązową kamizelkę. Wyglądał, jakby właśnie chciał wyjść.

– Pan Shaw! – wykrzyknęła, ucieszona i zarazem zaskoczona jego widokiem.

– My się znamy, madam? – Wpatrzył się w jej zawoalowaną twarz.

– Milady, jeśli łaska – poprawił Ralph.

Gdy pan Shaw nastroszył się z lekka, Zoe wtrąciła:

– Nie zostaliśmy sobie przedstawieni, sir, ale widziałam pana wczoraj wieczorem w Wiele hałasu o nic i szczerze mnie pan zachwycił. Nie widziałam jeszcze aktora, który z takim uczuciem zagrałby Dogberry’ego.

– A pani jest… – złagodniał natychmiast Shaw.

– Lady Zoe Keane. Jestem umówiona z książęcymi detektywami na trzecią.

Nie było to do końca kłamstwem. Parę miesięcy temu przyłapała sławnych detektywów na kradzieży, upozorowanej po to, by schwytać porywaczy dziecka. W zamian za milczenie zaoferowali się oddać jej przysługę w przyszłości.

Ta chwila właśnie nadeszła.

Miała tylko nadzieję, że to pamiętają. Zarówno Dominick Manton, właściciel, jak i jeden z jego pracowników, Victor Cale, wyglądali na ludzi odpowiedzialnych, którzy wywiązują się z danego słowa.

Jednak Tristan Bonnaud…

Spochmurniała. Ten bezczelny typ wygrał z nią przez zaskoczenie, czego wprost nienawidziła. A do tego nie chciał się zgodzić na układ! Nie mówiąc już o tym, co zrobiłby, gdyby to od niego zależało.

– Wraca pan ze spotkania ze śledczymi? – zagadnęła pana Shawa, który dalej tarasował wejście.

– Skądże znowu. – Skrzywił się. – Cały świat to teatr, zatrudniłem się więc i w teatrze, i tutaj. Służę tu panu Mantonowi za kamerdynera, a czasem za sekretarza.

Ojej! Mogła mieć tylko nadzieję, że pan Shaw nie orientuje się zbyt dobrze w planie spotkań swojego chlebodawcy.

– W takim razie może mógłby mnie pan zaanonsować. – Kiedy się nastroszył, dodała pośpiesznie:
– Byłby to dla mnie wielki zaszczyt. Jaka szkoda, że nie spodziewałam się tu pana zastać, inaczej przyniosłabym ze sobą program, by wziąć autograf.

Podniósł brwi tak wysoko, że pomyślała, iż trochę przesadziła z fałszem.

– Rzeczywiście wielka szkoda – odparł, ale wpuścił ich do środka.

Zdjęła płaszcz i kapelusz z woalką, po czym rozejrzała się po wnętrzu. Wyglądało tak, jak się spodziewała: eleganckie mahoniowe meble, piękny, choć niedrogi hiszpański dywan oraz dekoracyjne bladożółte draperie z adamaszku. Wystrój, jej zdaniem, wołał o parę dodatkowych ozdób, jak choćby stare sztylety na ścianie. Z drugiej strony Zoe wiedziała jednak, że jej rozmiłowanie w ozdobach jest wyjątkowe.

Poza tym gazety tak chwaliły książęcych detektywów, że nadrabiało to braki w wystroju biura. Potrafili odnaleźć każdego i wszędzie. Miała szczerą nadzieję, że to prawda.

– Nie sądzę, by panowie teraz tu byli. – Pan Shaw wpatrywał się w drzwi wejściowe ze szczególnym wyrazem tęsknoty. – Musieli zapomnieć o umówionym spotkaniu. Może mogłaby pani przyjść później…

– Och, to niemożliwe! – wybuchnęła.

Kiedy kamerdyner przeniósł na nią podejrzliwe spojrzenie, zbeształa się w duchu. Że też zawsze musiała wypalić pierwszą rzecz, która przyszła jej na myśl. Choć bardzo starała się zachowywać poprawnie, jak nauczyła ją mama, czasami usta same wypowiadały to, na co miały ochotę, wysyłając zawczasu do diabła wszelkie konsekwencje.

Syknęła. Jakiego diabła? Damom nie wolno nawet pomyśleć takiego słowa, nawet jeśli ich ojcowie używają go regularnie, ucząc córki zarządzania majątkiem, który kiedyś zostanie przez nie odziedziczony.

Wciągnęła powietrze i dodała miękko:

– Nie wyobrażam sobie, by sławni detektywi książęcy mogli zapomnieć o spotkaniu. Może weszli tylnym wejściem.

Wobec ryzyka, które podjęła, by się z nimi spotkać, myśl, że nie zostałaby przyjęta, bo wszyscy gdzieś wyszli, prowadząc inne śledztwa, sprawiała, że chciało jej się krzyczeć.

– Proszę zaczekać – westchnął pan Shaw. – Zobaczę, czy ktoś jest. – Pomknął po schodach.

Gdy znalazł się poza zasięgiem głosu, Ralph mruknął:

– Nadal nie rozumiem, dlaczego chce pani zasięgać rady jakichś śledczych. Ojciec pani z chęcią odnajdzie odpowiedź na wszelkie pytania, milady.

Och, z pewnością nie. Nie miała co do tego wątpliwości.

– Nie martw się. To nic, co mogłoby ci sprawić jakiekolwiek kłopoty.

Chodziło jedynie o całą jej przyszłość, lecz nie mogła się zdradzić. Służba nigdy nie powinna się o tym dowiedzieć.

Za jej plecami otworzyły się drzwi.

– Proszę, proszę, kogo tutaj mamy?

Zamarła. Rozpoznałaby ten głos wszędzie. Och, na litość boską, czemu to musi być właśnie on?

Szykując się na utarczkę, obróciła się przodem do pana Bonnauda i… zaniemówiła.

To nie był pan Bonnaud, którego poznała w lesie koło zamku Kinlaw, gdzie wymogła na książęcych detektywach ich obietnicę. Tamten człowiek był gruby jak beczka i wyglądał jak obwieś, miał na głowie kapelusz z szerokim rondem oraz sztuczną brodę, która zakrywała mu twarz.

No tak, prawdopodobnie był ucharakteryzowany i miał na sobie przebranie. Bardzo udane zresztą, bowiem człowiek, który teraz przed nią stał, nie był ani trochę pękaty, ani brodaty, ani też źle ubrany. Był smukły, przystojny i odziany modnie, jeśli można było tak powiedzieć o surowym żakiecie do konnej jazdy z ciemnoszarej wełny, prostej czarnej kamizelce i obcisłych spodniach z bawolej skóry, a także o nieco zdartych butach.

Żadna kobieta nie zwróciłaby zresztą uwagi na jego ubranie, bo szerokie, silne ramiona i muskularne uda wypełniały je zbyt dobrze. Niech niebiosa mają ją w swojej opiece!

A kiedy zdjął z głowy szarą bobrową czapkę, która odsłoniła burzę loków godnych greckiego boga, z jej ust wyrwało się westchnienie. Połączenie arystokratycznej linii nosa, szlachetnego zarysu szczęki i takich włosów zapierało dech w piersi. Całkowicie.

Nic dziwnego, że jego nazwisko często łączono z pięknymi aktorkami i tancerkami. Z takim blaskiem błękitnych oczu i doskonałym kształtem namiętnych ust na pewno spędzał mnóstwo czasu z chętnymi kobietami.

Obrazy, które powstały w tej chwili w jej głowie, sprawiły, że jęła kląć swoją wyobraźnię. Damom nie przystoi myśleć o takich rzeczach.

Przyglądał się jej przenikliwie, po czym w jego oczach pojawił się błysk. Przypomniał sobie.

– Lady Zoe – powiedział i się skłonił.

– Dzień dobry, panie Bonnaud.

– Postanowiła pani w końcu odebrać zapłatę za swoją przysługę, czy tak?

Zerknęła przelotnie na Ralpha, który pilnie śledził wymianę zdań, i odpowiedziała:

– Owszem, chciałabym się poradzić pana i pańskich towarzyszy.

W tym momencie nadszedł pan Shaw.

– Ach, jest pan wreszcie, panie Bonnaud. Pan Manton przyszedł z panem?

– Powiedział, że niebawem wróci. Łączy jeszcze porwane wątki.

– Rozumiem. Jak zwykle ,,czas wyda na jaw, co kryje obłuda: kto zły, ten nigdy długo cnót nie uda”¹. – Ruchem głowy wskazał Zoe. – Ta pani twierdzi, że ma umówione spotkanie z… hm… książęcymi detektywami.

Cytat z Szekspira wytrącił Zoe z równowagi. Czyżby pan Shaw odgadł, że coś ukrywała?

Czujnie patrzyła na pana Bonnauda, przygotowana na wszystko. Kiedy więc ten bezczelnie pozwolił sobie na puszczenie do niej oka, zaskoczył ją, a także wywołał delikatny dreszczyk wzdłuż kręgosłupa, zbyt denerwujący, by go opisać.

– Rzeczywiście, ma – powiedział i oczy mu rozbłysnęły. – I to bardzo zaległe. Nie martw się, Shaw – widzę, że się niecierpliwisz, bo wybierasz się na próbę. Zajmę się damą sam.

– Dziękuję, sir – rzekł pan Shaw, po czym rzucił się w pośpiechu do drzwi.

– Jak widać, pan Shaw przedkłada swoją grę w teatrze nad pracę kamerdynera – zauważyła.

– To prawda. Jego prawdziwe nazwisko brzmi Skrimshaw, ale upiera się, by nazywano go pseudonimem scenicznym.

– Och, to już nieco dziwne. Chociaż nie można go za to winić. To doskonały aktor. Marnuje się w roli kamerdynera.

– Uwielbia nam o tym przypominać, zapewniam panią. – Pan Bonnaud wskazał gestem schody. – Udamy się może do biura?

Ralph podskoczył do schodów, lecz Zoe rzekła szybko:

– Zaczekaj tu na mnie, Ralphie.

– Ależ, milady…

Podała mu kapelusz i płaszcz.

– Poznałam już pana Bonnauda i jego towarzyszy. Gwarantuję, że można im zaufać.

Nie kłamała, chociaż wyglądało na to, że zastała akurat tego, którego była najmniej pewna. Nie miało to jednak w istocie żadnego znaczenia. Sprawa była na tyle paląca, że gotowa była zgodzić się i na pana Bonnauda.

Uniosła spódnicę i jęła wspinać się po schodach, czując za sobą obecność mężczyzny. Dopiero kiedy minęli półpiętro i znaleźli się poza zasięgiem słuchu Ralpha, powiedziała cicho:

– Wolałabym zaczekać na przełożonego detektywów książęcych, zanim zaczniemy.

– Tak? To pozwoli pani, że udzielę jej rady – wycedził Tristan. – Jeśli chce pani pozyskać przychylność Dominicka, proszę przestać nazywać nas książęcymi detektywami. Dom nienawidzi, kiedy ludzie mówią o przedsięwzięciu, które zbudował sam, jakby była to część imperium jego książęcej wysokości.

Dziwne.

– Powinien sobie chyba cenić, że ludzie wiążą jego przedsięwzięcie z księciem.

– Nie każdy jest rozmiłowany w arystokracji tak, jakby mogło się pani wydawać, milady – żachnął się pan Bonnaud.

Potępienie w tonie jego głosu rozdrażniło ją, zwłaszcza wobec przyczyny, dla której się tu znalazła.

– To dlatego próbował mnie pan zastrzelić w czasie naszego ostatniego spotkania?

– Nie próbowałem pani zastrzelić. Tylko tak straszyłem.

– Trzy razy. A za pierwszym wymachiwał mi pan pistoletem tuż przed twarzą.

– Nie był naładowany.

Zatrzymała się na schodach i popatrzyła na niego ponuro:

– Więc z rozmysłem chciał pan sprawić, bym zaczęła lękać się o swoje życie?

– Dobrze to pani zrobiło. – Uśmiechnął się do niej. – Nie powinna była pani ruszać konno za mężczyznami, którzy ścigali złodzieja.

Skrzywiła się, czując żar na policzkach. Na litość boską, przecież nie miała się czego wstydzić!

– Miałam dobry powód.

Wszedł na jeszcze jeden schodek – zdecydowanie za blisko.

– Proszę powiedzieć jaki.

Patrzenie mu w oczy było tylko odrobinę mniej niepokojące niż patrzenie w wylot lufy jego pistoletu przed paroma miesiącami. Na Boga, ależ był wysoki! Nawet stojąc dwa stopnie niżej, z łatwością spoglądał wprost w jej oczy. Ten wzrok budził coś niepokojącego w jej wnętrzu.

Zadarła dumnie podbródek.

– Niczego nie powiem, póki nie przybędzie tu pański brat. Na wszelki wypadek, gdyby pan znów zagroził mi pistoletem.

– Działam w ten sposób tylko wtedy, kiedy ktoś wtrąca się w nie swoje sprawy. – W jego wzroku pojawiło się rozbawienie.

– Nie rozumie pan. Musiałam…

– Cicho! – polecił i przechylił głowę na bok.

Kiedy miała już zaprotestować przeciwko jego arogancji, usłyszała dochodzący z dołu dźwięk rozmowy.

– Dominick przyszedł. Jeśli nie chce pani, by pomyślał, że flirtujemy na schodach, proponuję wejść na górę.

– Flirtujemy? Przepraszam bardzo, my flirtujemy? – zamrugała, lecz mimo to pokonała kilka stopni. – Nigdy, przenigdy nie zdobyłabym się na flirt z panem!

Ależ skąd! Nigdy w życiu!

Cichy śmiech zdawał się zaprzeczać jej słowom.

– Nigdy nie mów nigdy, milady. Oby to zarzekanie się nie obróciło się przeciwko pani i nie ukąsiło jej w tyłeczek. Byłoby szkoda, zważywszy, że jest on całkiem zgrabny.

Boże jedyny, gapił się na jej pośladki!

Jak śmiał gapić się na jej pośladki? Nie wspominając już o tym, że mówił o nich jako o… tyłeczku.

W chwili gdy weszli na długi korytarz, odwróciła się, by uraczyć go solidną reprymendą. Zamarła na widok jego kpiarskiej miny. Umyślnie próbował ją sprowokować, podstępny diabeł, tak samo jak wtedy, kiedy groził, że ją zastrzeli.

Tym razem mu się nie uda. Uraczyła go pełnym żalu uśmiechem.

– Słyszałam, że jest pan dowcipny i miły dla płci pięknej, panie Bonnaud. Jakież to rozczarowujące dowiedzieć się, że ma pan bardzo prostackie pojęcie o komplementach wobec dam.

Nieco spochmurniał, nadal jednak przylepiał się do niej nieukrywanie bezczelnym spojrzeniem.

– Kluczowym pojęciem jest tu ,,dama”. Pani wydaje się damą jedynie z tytułu, zważywszy pani skłonność do wtykania nosa tam, gdzie nie trzeba…

– Lady Zoe? – Na schodach ukazał się pan Manton.

Och, dzięki Bogu, że już tu był i nie musiała mieć więcej do czynienia z jego przyrodnim bratem. Wyciągnęła do niego rękę.

– Pan Manton. Jakże dobrze znów pana widzieć.

Uścisnął jej dłoń, rzucając ukradkowe spojrzenie Tristanowi.

– Szczęśliwie w znacznie lepszych okolicznościach niż ostatnio.

Uśmiechnęła się promiennie, nadal czując na sobie spojrzenie pana Bonnauda.

– Ucieszyłam się niezmiernie na wieść, że pan i pańscy towarzysze wytropiliście w końcu prawdziwych złoczyńców. – To zabrzmiało już perfekcyjnie arystokratycznie, w stylu damy, którą, jak przed chwilą usłyszała, wcale nie była. – Sprawiło mi także przyjemność, gdy dowiedziałam się, iż otrzymali karę, na jaką zasłużyli.

– W rzeczy samej. Zapewniam, że jesteśmy pani wdzięczni za dyskrecję.

Serce zabiło jej mocniej.

– Zatem pamięta pan swoją obietnicę.

– Oczywiście. Co więcej, z przyjemnością ją spełnię. – Wskazał otwarte drzwi. – Może porozmawiamy w moim gabinecie?

– Dziękuję. – Kiedy przepuścił ją przodem, czuła, że jego brat podążył za nią, bez wątpienia wpatrując się w jej ,,ładny tyłeczek”.

A niech sobie patrzy. Teraz, gdy wiedziała, że robił to tylko po to, by ją sprowokować, nie pozwoli wyprowadzić się z równowagi. W końcu nic sobie z tego nie robił. Uganiał się za nim po Londynie cały tabun piękności, a ona bynajmniej nie uważała się za piękność.

Och, owszem – mężczyźni z nią flirtowali, ale można się było tego spodziewać. Miała odziedziczyć znaczny majątek. Wolałaby, żeby interesowali się nią ze względu na jej intelekt, nie miałaby również nic przeciwko temu, gdyby adorowano ją dla jej kobiecych zalet.

Na nieszczęście, dżentelmenów w Anglii raczej nie pociągały kobiety o oliwkowej skórze i egzotycznych rysach twarzy, bez względu na to, jak mocno matka chwaliła taką urodę. A jej ciotka, siostra matki, narzekała na to, że Zoe dobiera sobie ubrania zbyt wyzywające dla dobrego towarzystwa.

Zoe westchnęła. Jeśli nawet pan Bonnaud nie miał nic przeciwko temu i rzeczywiście uważał ją za pociągającą, nie miało to znaczenia. Nie wydawał się chętny do małżeństwa. A ona miała zbyt wiele do stracenia, by interesować się tym drugim rodzajem mężczyzn – draniami i uwodzicielami. Niezależnie od tego, jak bardzo byliby przystojni i czarujący.

– Zatem – zaczął pan Manton, gdy gestem wskazał jej krzesło i sam zasiadł za biurkiem. – Czego życzy sobie pani od agencji detektywistycznej Mantona?

Pan Bonnaud okrążył biurko i oparł się o ścianę, nie spuszczając z niej wzroku.

Popatrzyła na pana Mantona i niespodziewanie przygniotła ją waga tego, co miała wyjawić. W pół sekundy rozważyła ponownie swoją decyzję. Jeśli detektywi książęcy kiedykolwiek wypuszczą choćby jedną dziesiątą tego, co miała im powiedzieć, zamknie się przed nią przyszłość, a posiadłość rodzinna, Winborough, może zostać utracona na zawsze.

– Milady? – zachęcił ją do mówienia pan Manton. – Czemu pani tutaj jest?

Może jednak zostać utracona na zawsze także jeśli ich nie wtajemniczy. Szczerze mówiąc, nie miała wyboru.

Ścisnęła torebkę i zdobyła się na spokój.

– Potrzebuję panów, byście odnaleźli moich prawdziwych rodziców.

Rozdział II

Tristan popatrzył na nią z otwartymi ustami, po czym parsknął śmiechem. Kiedy Dom i lady Zoe zgromili go wzrokiem, wykrztusił:

– Naprawdę mówi pani poważnie?

Popatrzyła na niego z góry, zadzierając mały nosek jak prawdziwa arystokratka.

– Całkowicie poważnie, zapewniam pana.

Dom rzucił mu gniewne spojrzenie.

– Może nam to pani wyjaśni, milady.

Tristan skrzyżował ręce na piersi.

– Jeśli pani zdoła. Z tego, co słyszałem, pani matka nie żyje, a ojciec mieszka w posiadłości w Yorkshire. Chociaż przypuszczam, że teraz przebywa w swojej londyńskiej rezydencji, skoro zjawiła się pani, zawracając nam głowy bzdurami.

Boże, chroń go przed głupimi, młodymi arystokratkami. Nie mając do roboty nic lepszego niż uczęszczanie na bale i flirtowanie, wymyślają dramaty urozmaicające ich nudę.

Nastroszyła się, a Dom szepnął:

– Tristanie, nie waż się być grubiański.

– Stwierdzam tylko fakty. Dzięki niefrasobliwości jaśnie pani musimy teraz tracić czas, żeby wyświadczyć jej dziwaczną przysługę.

Nie mógł sobie pozwolić na chwilę zwłoki. Od czasu, kiedy Dom i książę zorganizowali mu bezpieczny powrót do Anglii, Tristana świerzbiło, żeby wziąć odwet na swym przyrodnim bracie. Chciał znaleźć coś, co zrujnowałoby drania, musiał więc powęszyć w okolicach Ashcroft i Rathmoor Park. A może i odszukać Milosha, handlarz przed laty wspomniał bowiem o jakimś sekrecie George’a.

– Daliśmy lady Zoe słowo, że jej pomożemy – zauważył Dom.

– Gdy bez pozwolenia wyrwała w pościg za nami – dodał ostro Tristan. – A teraz to, czego chce, zaabsorbuje nas, akurat kiedy mamy więcej śledztw, niż możemy prowadzić. Dodam jeszcze, że dobrze płatnych.

– Jeśli chodzi o pieniądze – wtrąciła – zamierzam panom zapłacić.

To przykuło uwagę obu mężczyzn.

– Więc… hm… na czym ma polegać nasza przysługa? – spytał Dom.

– Czy normalnie podejmują się panowie śledztw dla niezamężnych młodych kobiet, bez wiedzy i zgody ich rodzin?

– Zazwyczaj nie – przyznał Dom.