Justyna Bednarek

O srebrnej łyżce

ilustrował Daniel de Latour

Saga

O srebrnej łyżce

Copyright © 2017, 2019 Justyna Bednarek i SAGA Egmont

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788726128147

1. Wydanie w formie e-booka, 2019

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA Egmont oraz autora.

SAGA Egmont, spółka wydawnictwa Egmont

Przypowieść

Dlaczego czytanie książek jest tak ważne? Po pierwsze dlatego, że to świetna zabawa, po drugie – można się z nich wiele nauczyć. Niektóre bajki napisano specjalnie po to, aby przekazać ważną ogólną prawdę, a występujący w niej bohaterowie i ich perypetie są ilustracją tej prawdy. Taka historia nazywa się przypowieścią. Jest to bardzo stary gatunek literacki, znany ludziom od tysięcy lat.

Najwięcej przypowieści znajduje się w Biblii. Być może niektórzy z was słyszeli historię o synu marnotrawnym – nieznośnym chłopaku, który poszedł w świat i roztrwonił pieniądze swojego taty. Po latach wrócił do rodzinnego domu – głodny i obdarty. Jego tata, zamiast się gniewać, przywitał go z otwartymi ramionami i bardzo się cieszył, że wreszcie znalazło się jego najdroższe dziecko. Ta przypowieść została stworzona po to, aby pokazać, że ojciec mocno kocha swoje dziecko i wybaczy mu wszystko.

Bajka o łyżce też jest przypowieścią. Ciekawe, czy zgadniecie, jaką ważną prawdę w sobie kryje.

Rozdział pierwszy

W którym dobry Stwórca ulepił świat z nicości

Kiedy zamkniesz oczy, zatkasz uszy i nos, wtedy może zdołasz wyobrazić sobie, jak wygląda NIC.

NIC jest wtedy, gdy nie ma ludzi, zwierząt ani roślin. Nie ma muzyki, miodu z orzechami, nikt cię nie dotyka ani nie przytula. Wtedy jest NIC, czyli PUSTKA.

I właśnie taka pustka była na początku wszystkiego.

W środku pustki mieszkał Stwórca. Jego serce wypełniała miłość i wielka chęć tworzenia – był bowiem artystą. Marzył, że stworzy dzieło, które karmione tą jego miłością będzie rosło, kwitło i budziło zachwyt. No i będzie kochało swojego Stwórcę.

Kłopot był tylko jeden: wprawdzie Stwórca marzył o dziele doskonałym, jednak nie mógł stworzyć czegoś, co byłoby doskonalsze niż on sam. Targały nim dobrze znane wszystkim artystom rozterki: „A jeśli to, co stworzę, nie będzie takie, jak sobie wymarzyłem?”.

Wreszcie Stwórca westchnął i postanowił: lepiej być kochanym przez kogoś, kto nie jest doskonały, niż nie być kochanym wcale. I wziął się do roboty. A ponieważ musiał od czegoś zacząć, to zaczął od samego środka pustki. Wyciągnął rękę przed siebie i złapał połać pustki, jak się łapie zasłonę. Oderwał kawałek i zaczął go miętosić w dłoniach, aż wreszcie ulepił kanciasty bączek. Bączki mają to do siebie, że jak się nimi zakręci, potrafią wirować naprawdę długo. Tak stało się i tym razem: wirowanie bączka wprawiło w ruch obrotowy całą pustkę.

Po chwili zaczęło się coś dziać. Najpierw pojawiło się niebo pełne gwiazd – a wśród nich Słońce, które rozświetliło ciemność. Potem wyłoniła się Ziemia i zaraz potem wytrysnęła z niej woda, padając na suchy grunt, z którego wyrwały się pędy roślin. W środku tego wszystkiego skakał zachwycony bączek, który śpiewał cienkim głosikiem: „Cud wielki zdarzył się tu”.

Bo dział się cud! Wokół wirowały kolory, kształty, zupełnie jak w gigantycznym kalejdoskopie. Gdy jakaś postać lub rzecz spodobała się Stwórcy – wyciągał rękę i stawiał swoje dzieło obok siebie, mówiąc: „Ty zostajesz”. W ten sposób na ziemi pojawiły się: jeleń, orzeł, lew, jednorożec, świdryga i midryga, zając, ryba, wieża, słoń, garuk, ptakoryba, gęś, mucha – tak, nawet ona! Wszystkie zwierzęta były żywe i wolne, i dalejże z tego życia i wolności korzystać.

Lew natychmiast zaczął walczyć z jednorożcem. Łagodne czterokopytne stworzenie od pierwszych chwil naraziło się bowiem królewskiemu drapieżnikowi, pytając:

– Czy ta grzywa, drogi lwie, na pewno jest prawdziwa?

– A jaka ma być?! – zaryczał lew.

– Nie wygląda mi na prawdziwą – ciągnął jednorożec.

– Dlaczego tak uważasz? – Lew zaczął ostrzyć pazur o kamień.

– Prawdziwa nie elektryzowałaby się co chwilę... Musi być w tym jakieś oszustwo.

– Odwołaj to natychmiast! – ryknął lew i rzucił się na jednorożca.

Zdenerwowany Stwórca rozdzielił zwierzęta i zadecydował:

– Od dziś ty, lwie, będziesz jednorożcem, a ty, jednorożcu, lwem. Jak się tak parę razy zamienicie, to może nauczycie się szanować nawzajem.

Nie zaznał jednak dobry Stwórca spokoju, bo już po chwili do jego uszu dobiegł lament. To wół skarżył się na muchę, która boleśnie kąsała go w zadek.

– Daj mi wreszcie spokój! – ryczał.

Ale mucha ani myślała przestać.

Widząc to, Stwórca zmarszczył brwi, pokręcił głową i westchnął:

– Że też ja musiałem stworzyć coś tak złośliwego... Wiesz co, wole – powiedział – dam ci ogon, żebyś miał czym odganiać muchy.

Wciąż nie był to jednak koniec awantur.