Projekt okładki

Krzysztof Krawiec

Korekta

Jolanta Kucharska

Copyright © by Kay McKnight, 2021

ISBN 978-83-960832-1-0

Wszelkie prawa zastrzeżone. Rozpowszechnianie i kopiowanie całości lub części publikacji zabronione bez pisemnej zgody autora.

Benowi – za wiarę, nadzieję i miłość

To Ben – for faith, hope and love

MARCEL

Wszystkie postaci w tej książce, zarówno ludzie, jak i zwierzęta, a także podobieństwa do wydarzeń są jedynie efektem fantazji autora.

WSTĘP

Mam na imię Marcel. Mam trzydzieści dwa lata, dwupokojowe mieszkanie na kredyt, który będę spłacał prawdopodobnie do końca życia, własną praktykę weterynaryjną (nie żebym prze sadnie kochał zwierzęta, weterynaria była jedynym kierunkiem, na jaki miałem szansę się dostać), dziurawą górną szóstkę, ci tröena berlingo (również na raty) i psa.

Nic zatem szczególnego, nie sądzicie?

Ale was zaskoczę… Otóż, guzik prawda, nieprawda! Moje życie było zupełnie zwyczajne, aż do pewnej deszczowej środy, która zmieniła wszystko, kompletnie zniszczyła moje dotychczasowe postrzeganie i rozumienie świata, sprawiła, że nic już nigdy nie miało być takie samo. Nawet ja.

Pozwólcie zatem, że zabiorę was w podróż i podzielę się moim sekretem. Żeby ułatwić sprawę, musimy się odrobinę cofnąć, niewiele, bo o kilka miesięcy, kiedy całe to szaleństwo się zaczę ło, czyli do deszczowej środy 26 maja 2020 roku, Dnia Matki… To właśnie wtedy skończyło się moje normalne i nieszczególne życie, a rozpoczęło się nowe. Rozpoczęła się moja przemiana…

ROZDZIAŁ PIERWSZY

PRZEMIANA

Jak zwykle obudziło mnie warknięcie, a po nim próba ściągnięcia ze mnie kołdry. Mój pies nie należał do cierpliwych, nie objawiał też oznak przesadnej czułości. Ot, wielkie bydlę, które moja mat ka sprawiła mi na moje trzydzieste urodziny. Notabene miesiąc później usłyszałem niechcący, jak zwierzała się swojej siostrze, a mojej ciotce Urszuli, że kupiła mi go, żeby zwiększyć moje szan se na zdobycie dziewczyny. „Zwiększenie lub stworzenie takiej szansy”, mruknęła ciotka, po czym obie wybuchnęły śmiechem.

Mimo że zdawałem sobie sprawę ze swojej wątpliwej atrakcyj ności, uznałem tę uwagę za zbędną i pozbawioną sensu. Nie na długo jednak, bo okazało się, że ta pozornie szalona idea rze czywiście działała wedle reguł dziwnego świata mojej wiecznie wstawionej rodzicielki. Odkąd zamieszkał ze mną Brutal, płeć przeciwna zaczęła poświęcać mi uwagę. Okej, okej, nie mnie, ale jemu, ja jednak byłem tym czymś przyczepionym do końca jego smyczy, więc w pewnym stopniu również mnie.

Ten ranek nie różnił się niczym od innych. Zwlokłem się z łóżka i ruszyłem przed siebie w poszukiwaniu czegokolwiek, co móg łbym na siebie narzucić i wyjść z psem, wiedziałem bowiem, że jeśli tego nie zrobię, ta świnia naleje mi znowu na dywan. Może cie sobie wyobrazić plamę na dywanie po oddaniu moczu przez rotwailera?! Ja nie muszę sobie tego wyobrażać, raczej wolałbym zapomnieć, są jednak rzeczy na tym świecie, których odwidzieć się nie da, niestety.

Wyszliśmy więc na zewnątrz i po dwóch sekundach nie było już na mnie suchej nitki. Lało niemiłosiernie.

– Dawaj, stary! Czyń swoją powinność i wracamy! Muszę jechać do pracy, bo przecież ktoś musi zarabiać na te twoje pedigree pale.

Brutal popatrzył na mnie z pogardą, po czym łaskawie oblał krzak, przy którym staliśmy. Zabrałem go do domu, wziąłem szybki prysznic i dziesięć minut później byłem gotowy do wyj ścia. Droga do pracy z reguły zajmuje mi dwadzieścia minut, ale z powodu deszczu tym razem jechałem dłużej. Gabinet po winien być otwarty już od kilku minut, zwykle jednak nikt nie przychodził tak wcześnie, trochę się więc zdziwiłem na widok chłopca przyklejonego do drzwi wejściowych. Mały był zupełnie przemoczony, ale z całych sił próbował osłonić przed deszczem jakieś zawiniątko.

– Hej, mały! Wszystko w porządku?

– Dzień dobry! To pan jest ten konował, co casem nie bieze pie niędzy od chorych zwiezątek? Bo ja wcale nie mam pieniędzy, ani zeta, a moj scur zachorował i mój stary… znacy tata, powie dział, ze na rogu jest taki konował, co casem nie bieze pieniędzy, to ja wziełem Arnolda i psyniosłem go, zeby pan go zbadał. Zba da pan?

Dzieciak powiedział to wszystko bez mrugnięcia na jednym wy dechu. Patrzył mi w oczy jak kot ze Shreka.

– Weterynarz, a nie konował, wziąłem, a nie wziełem, i dlaczego ojciec nie może dać ci pieniędzy, żebyś mi zapłacił?

– Tata nie ma pracy, wylali go i teras nie moze znaleść roboty, bo jest stary i niepotsebny śmieć, tak mówi moja mama.

– Dobra, dobra, stop, przestań gadać, chyba nie mam ochoty tego słuchać. Odsuń się, to otworzę drzwi. – Wszedłem do środ ka, a mały wślizgnął się za mną. – No to pokaż tego szczura. Co mu jest?

– Jest jakiś dziwny, psestał się bawić, cały cas by spał, nawet jeść nie chce, ale to nic, nawet kotleta…

– Kotleta? Karmisz szczura kotletami?!

– Normalnie to nie, ale podkradłem w niedzielę kawałek z obia du, zeby mu dać, bo nic nie jadł i tes nie chciał. Tata chciał go wyzucić, zeby zdechnął, ale mu nie dałem. Wylecys go? Znacy, prose pana, wylecys?

– I jak długo jest taki? Znaczy, kiedy przestał jeść?

– Juz z tydzień, i schudnął tes!

Szczur faktycznie wyglądał niemrawo. Zrobiło mi się nawet żal małego, bo pomyślałem, że zwierzątko pewnie zdechnie w ciągu kilku następnych dni. Postanowiłem jednak spróbować, ciągle myśląc o tym, jak – do cholery – rozniosła się plotka, że leczę za darmo. Owszem, pomogłem raz czy dwa, ale bez przesady, nie jestem jakimś pieprzonym doktorem Dolittle. Delikatnie obró ciłem gryzonia, chciałem zbadać, czy nie ma jakichś obrażeń, a ten bez ostrzeżenia po prostu dziabnął mnie z całą mocą, na jaką może się zdobyć zwierzę jego rozmiarów. Następne, co pa miętam, to twarz pochylonego nade mną chłopca, jego przera żoną minę i łzy kapiące na mój nos.

– I co zrobiłeś, Arnold? Głupi scur, on chciał ci pomóc, a ty go zabiłeś.

– Nie zabiłem, tylko ugryzłem. Poza tym to nie jest pomoc, jakiej potrzebuję. Co ty wiesz, dzieciaku, o rozterkach szczura? Prze chodzę depresję głębszą niż Ocean Indyjski, a ty mnie zabierasz do lekarza od kotów? I ta twoja rodzina… poziom intelektual ny w tym domu jest równy zeru, jedynie ty przejawiasz oznaki posiadania rozumu i serca. Twoi rodzice powinni być poddani eutanazji dla ich własnego i twojego dobra. A ten tutaj żałosny, jak go słusznie nazwałeś, konował mdleje od ugryzienia bądź co bądź nie największego zwierzęcia, jakie udało mu się badać.

Otworzyłem oczy, po czym ponownie je zamknąłem. Pomyśla łem, że uderzyłem się w głowę, upadając. Ponownie podniosłem powieki. Szczur siedział na brzegu kozetki i patrzył na mnie.

– Żałosne… – westchnął.

I wtedy zemdlałem po raz drugi. Obudziło mnie wiadro wody wylanej na moją twarz. Definitywnie poskutkowało, ponieważ w tej samej sekundzie oprzytomniałem.

– Zyjes? To znacy, prose pana, zyjes?

– Zyje, tfu! Żyję, nic mi nie jest. – Podniosłem się na nogi naj szybciej, jak umiałem. Trochę mi było głupio przed małym.

– Nie wiem, co mu się stało. To dobry scur, nigdy mnie nie ugryzł jesce…

– Nie gryzę niewinnych.

Nie mogłem uwierzyć w to, co się działo. Słyszałem mówiącego szczura. Nie dajmy się zwariować, z całą pewnością to wynik upadku. Pomacałem głowę w poszukiwaniu jakichkolwiek śla dów uderzenia, ale niczego nie znalazłem. Postanowiłem więc udowodnić sobie, jak absurdalnie wygląda ta sytuacja, a właści wie iluzja, którą sobie serwowałem.

– Dzień dobry, panie Arnoldzie. Zdaje się, że przechodzi pan głęboką depresję. Chciałby pan o tym porozmawiać?

– Niby z kim?

– O kurwa!

– O kurwa!

Odskoczyliśmy od siebie przerażeni i skomentowaliśmy nasze uczucia najpopularniejszą, jakże polską, „okurwą”.

– Co? Co się stało? – Mały szarpnął mnie za rękaw bluzy.

Próbowałem myśleć, ale to było trudne. Postanowiłem działać, najpierw musiałem pozbyć się dzieciaka z gabinetu. Nie mogłem pozwolić, żeby wieść o tym, że postradałem zmysły, opuściła progi tego pomieszczenia.

Tymczasem szczur przyjął pozycję obronną i dyszał ciężko. Szczerze mówiąc, najchętniej zrobiłbym tak samo i takie zacho wanie podpowiadał mi mój instynkt.

– Słuchaj, mały. Wydaje mi się, że wiem, co dolega twojemu szczurkowi, Arnoldowi znaczy. – Nie mam pojęcia, dlaczego nagle wydało mi się, że użycie jego imienia, zamiast nazywania go szczurem, było bardziej na miejscu.

– Co? Da się wylecyć?

– Myślę, że tak. Będzie jednak wymagał mojej opieki co najmniej przez następną dobę, więc musisz go tutaj zostawić.

– A ja? Ja tes mogę zostać?

– W żadnym wypadku, ale możesz wrócić jutro, żeby go odwiedzić. Jeśli poczuje się lepiej, może nawet zabierzesz go do domu. Zgoda?

– A co mu jest? – Młody nie dawał za wygraną.

– Myślę, że… zaraził się pewną bardzo niebezpieczną bakterią. Musi dostać leki i będzie okej, ale potrzebny mu spokój i dlatego powinien zostać ze mną w gabinecie. – Wymyśliłem naprędce byle jaki powód. – Zgoda?

– Zgoda! – Mały spuścił głowę, był bliski płaczu.

– Hej, to dobre wieści, a ty zachowałeś się jak bohater, może na wet uratowałeś mu życie, przynosząc go tu do mnie.

– Serio? – Nastrój wyraźnie mu się poprawił.

– Serio! A teraz pozwól mi się nim zająć i wróć jutro rano, dobra?

– Dobra! – Mały pociągnął nosem i po kilku słowach skierowa nych do zwierzątka wyszedł przez otwarte przeze mnie drzwi.