Ane-Marie Kjeldberg

Letnicy 6: Historia Bodil

Lust

Letnicy 6: Historia Bodil

przełożył

Stefan Nord

tutuł oryginał

Sommerfolket 6: Bodils fortælling

Copyright © 2017, 2019 Ane-Marie Kjeldberg i LUST

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788726153934

1. Wydanie w formie e-booka, 2019

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą LUST oraz autora.

Późne lato 1969

Bodil stukała palcami w kierownicę. Po co jeździć mercedesem, skoro i tak trzeba spokojnie czekać w korku razem z volkswagenami i morrisem mascotem? Nienawidziła Vejle. Na głównej ulicy miasta zawsze był korek i tak samo było dzisiaj. Sznur samochodów ślimaczył się raz w górę, raz w dół po irytujących pagórkach. Przez dłuższy czas korek w zasadzie stał w miejscu, a ona w ogóle nie miała czasu. Właśnie wracała ze spotkania w Odense poświęconego jednemu ze swoich ostatnich projektów. Teraz chciała tak szybko, jak to możliwe, dostać się do domku letniskowego. Musiała przemyśleć parę rzeczy.

– Ale co ty tam będziesz sama robić? – spytała jej stara ciotka, kiedy Bodil opowiedziała o swoich planach podczas ostatniej rozmowy. – Czy nie powinnaś raczej zostać z Ibem i pielęgnować swoje szczęście?

Szczęście, pomyślała Bodil, posuwając się o kilka metrów do przodu. Każdy reagował tak, jakby złapała Pana Boga za nogi, że po tylu latach wdowieństwa w końcu kogoś znalazła. Kiedy ogłosili zaręczyny, gratulacjom nie było końca. Wszyscy tak bardzo się cieszyli. Ib też się cieszył na ich wspólny ślub i nie mógł się doczekać, aż Bodil rzuci pracę, zajmie się domem i w końcu na prawdę będą mieli czas dla siebie, jak mówił. Miała się przeprowadzić do wiejskiej posiadłości Iba, który dał jej wolną rękę w kwestii urządzenia zarówno mieszkania, jak i otoczenia. Musiała jednak najpierw wszystko przemyśleć, choćby to, że miała miło spędzać czas i urządzać. Westchnęła i jeszcze niżej opuściła boczną szybę. Sierpniowe ciepło między pagórkami miasta było ciężkie i przygniatające.

Za Jørna wyszła krótko po tym, jak została dziennikarką, a po ślubie zajęła się domem – jak większość kobiet, które mogły być utrzymywane przez mężów. Czekając na pojawienie się dzieci, zajęła się hodowlą koni. Trzy lata później Jørn zginął w wypadku na nartach, a całe życie Bodil wywróciło się nagle do góry nogami. Nie zdążyła zostać matką, za to z dnia na dzień została właścicielką dobrze zapowiadającej się fabryki dywanów, którą wszyscy radzili jej sprzedać. Ona jednak zamiast tego sprzedała dom i konie i pięć dni po pogrzebie Jørna zjawiła się w jego byłym gabinecie, by kontynuować to, to co po sobie zostawił. W ciągu dwunastu lat, kiedy zarządzała firmą, fabryka zdecydowanie stanęła na nogi, a Bodil, która lubiła, kiedy dużo się działo, odnalazła w sobie smykałkę do interesów.

Kilka lat temu, w związku z pewną inwestycją firmy, Bodil poznała Iba, który produkował przyczepy kempingowe. Pewnego dnia, kiedy oboje chcieli kupić ten sam grunt pod inwestycję, spotkali się przypadkowo w restauracji i doszło między nimi do ostrej wymiany słów. Napięta sytuacja eskalowała do tego stopnia, że wyproszono ich z restauracji i z braku alternatywy postanowili zjeść hot dogi, rozmawiając o rosnącej zamożności, nowych segmentach klientów i strategii reklamowej. Rozmowę kontynuowali w pokoju hotelowym Bodil, popijając whisky, a skończyli w jej łóżku, gdzie robili wszystko poza prowadzeniem rozmowy. Bodil uśmiechnęła się na myśl o dniu, w którym Ib poprosił ją o rękę. Było to wiosną. Jego pytanie pojawiło się mimochodem, wplecione w rozmowę o efekcie ogłoszeń w magazynie wnętrzarskim „Bo Bedre”. Bodil tak bardzo się śmiała, że powiedziała „tak”, ponieważ małżeństwo, które zaczęło się w ten sposób musiało być swoistą kontynuacją, a nie jakąś zmianą. Mimo tego wraz ze zbliżającą się datą ślubu pojawiało się między nimi coraz więcej różnic, ale Bodil myślała, że to chyba naturalne, zwłaszcza jeśli pobiera się dwoje dojrzałych i niezależnych ludzi. Po chwili zmieniła bieg i przyśpieszyła, ponieważ w końcu udało się wydostać z tłoku, jaki panował w Vejle. Poczuła napięcie w swoich szczękach, więc próbowała wyobrazić sobie domek letniskowy i jego spokój. Niestety, nie bardzo to pomagało, ale powtarzała sobie, że całe napięcie zejdzie z niej, kiedy dotrze nad Morze Północne.

Kiedy w końcu przyjechała do Solhjem, niebo miało niepokojący stalowoszary kolor. Jeszcze bardziej niepokojące było stalowoszare dostawcze volvo, które ktoś zaparkował przez domkiem. Ani w samochodzie, ani w jego pobliżu nikogo nie było. Kiedy otwierała drzwi do domku, czuła, że coraz bardziej się denerwuje. Auto prawdopodobnie należało do jakiegoś turysty, który przyjechał, żeby się wykąpać, i bezczelnie zaparkował je na prywatnym terenie. Po długim dniu spędzonym w żarze późnego lata, chłód, jaki wewnątrz zapewniały grube mury domku, było prawdziwą ulgą. Bodil z ciężkim westchnieniem postawiła swoją skórzaną walizkę na podłodze w korytarzu i przeszła przez jadalnię do pokoju dziennego, by otworzyć drzwi prowadzące na krytą werandę. Nagle stanęła jak wryta, bo weranda wyglądała zupełnie inaczej niż zazwyczaj. Z jednej strony stały porozstawiane niezabezpieczone meble, na podłodze leżała sterta desek, a w jednym z wiklinowych foteli – tu wydobyła z siebie zduszony okrzyk – siedział jakiś obcy mężczyzna i popijał coś z kubka od termosu. Skinął głową w jej kierunku, delikatnie się uśmiechając.

– Co pan tu robi, do cholery? – wyrzuciła z siebie Bodil, gdy tylko otworzyła drzwi na werandę.

– Piję kawę – powiedział mężczyzna wolno i spokojnie.

– Tak, widzę. Ale jakim prawem robi pan to na mojej werandzie?

– Pracuję tutaj, a za chwilę zacznie padać – odparł, spoglądając na ciemnoszare niebo.

– Pan tutaj pracuje? Dlaczego?

– Pan Dahl zlecił mi naprawę elewacji – mężczyzna wskazał na ścianę, po lewej stronie.

– Naprawdę? Dlaczego ja nic o tym nie wiem? – zdziwiła się Bodil.

– Na to pytanie nie jestem w stanie odpowiedzieć. – Mężczyzna dopił ostatni łyk, nałożył pusty kubek na termos, po czym wstał i wyciągnął do niej rękę. – Bue Ravn. Stolarz – przedstawił się. Jego dłoń była duża i jasnobrązowa, miał mocny uścisk.

– Bodil Eriksen. Jestem siostrą pana Dahla – powiedziała Bodil.

– Miło mi – powiedział Bue Ravn i skinął głową. Zasalutował, odwrócił się, rozwinął miarkę i pogwizdując, zaczął coś mierzyć na prawej ścianie.

Bodil weszła z powrotem do środka i mocno zamknęła za sobą drzwi prowadzące na werandę. Zdecydowanym krokiem udała się w stronę telefonu, który znajdował się w korytarzu, podniosła czarną słuchawkę i zadzwoniła do gabinetu swojego brata.

– Dlaczego mnie nie poinformowałeś, że w domku jest stolarz? – spytała bez zbędnych wstępów.

– Mówiłem ci o tym dwa tygodnie temu – odpowiedział Christian.

– Jesteś pewny?

– Oczywiście.

– Dlaczego mi o tym nie przypomniałeś, kiedy powiedziałam ci, że się tutaj wybieram?

– Zazwyczaj nie trzeba ci o niczym przypominać – zauważył Christian.

Ma rację, pomyślała Bodil, kiedy odłożyła słuchawkę. Zazwyczaj o niczym nie zapominała. Przesunęła dłonią po swojej dobrze zalakierowanej fryzurze. Najwyraźniej była pod jeszcze większą presją, niż sądziła.

Ravn walił młotkiem. Stukał i piłował. Bodil spojrzała na zegarek. Zapowiadająca się burza w końcu nie nadeszła, choć powietrze stawało się coraz cięższe i stopniowo wypełniało dom, w którym zazwyczaj panowała przyjemna temperatura. W końcu Bodil postanowiła, że poszuka wytchnienia na plaży. Tam jednak trafiła na chmary meszek. Owady obsiadły jej żółtą sukienkę, wchodziły jej do ust, gryzły ją w czoło, ramiona i nogi, co sprawiało jej zaskakująco nieprzyjemny ból. Kiedy w końcu doszła do brzegu, weszła w świeżą plamę ropy naftowej, którą przykryta była cienką warstwą naniesionego przez wiatr piasku. Bodil od razu rozpoznała to okropne, śliskie uczucie i gwałtownie cofnęła nogę, ale było już za późno. Jej sandał i goła stopa były całe pokryte wstrętną mazią. Zdjęła sandały i w pośpiechu ruszyła z powrotem w stronę domku. Na szczęście Ravna już nie było. Po krótkich oględzinach stwierdziła, że sandał nadaje się do wyrzucenia, a stopę będzie mogła doczyścić pewnie dopiero po kilkudniowym myciu i szorowaniu.

Burza nadal nie nadchodziła, a upał i zdenerwowanie uciskały jej głowę jak za ciasna czapka. Nalała sobie szklankę wody mineralnej Apollinaris, którą znalazła w lodówce, dorzuciła kilka kostek lodu, po czym położyła się na kanapie, żeby się uspokoić i przemyśleć wszystko, co w ciągu ostatnich miesięcy usłyszała od Iba. Często mówił o różnych sprawach niby przypadkowo, ale jednocześnie z dużym przekonaniem i to było w nim pociągające, bo dzięki temu wiele osiągał na różnych polach, również w biznesie. Jednak ona nie była ani przyczepą kempingową, ani częścią zamienną do przyczepy, pomyślała. Poczuła, że zamykają się jej oczy. Tak miło było móc zapomnieć o wszystkim na kilka sekund. Była taka zmęczona…

Obudziła się z wrażeniem, że stoi przed nią fotograf i robi jej zdjęcia, używając lampy błyskowej. Chwilę potem usłyszała zbliżający się grzmot, otworzyła szeroko oczy i spojrzała zdezorientowana w mrok, który raz po raz rozświetlały błyski. Dopiero po kilku sekundach oszołomienia zorientowała się, że to już noc, i zdała sobie sprawę z tego, gdzie jest. Przez chwilę po omacku bezskutecznie próbowała zapalić lampę, a kiedy już ją zapaliła, spojrzała na swój zegarek. Była pierwsza w nocy. Spała chyba z siedem godzin, a mimo to wciąż była półprzytomna ze zmęczenia. Chwiejnym krokiem udała się do łazienki, zdjęła ubranie, dobrnęła do sypialni, po czym wślizgnęła się pod kołdrę i natychmiast zasnęła.

Znowu obudził ją huk, ale tym razem dźwięk był inny niż podczas grzmotów. Było to regularny stukot. Bodil otworzyła oczy w świetle poranka, spojrzała na budzik i zaklęła.