Zofia Stanecka

BAŚŃ O ŚWIĘTYM SPOKOJU

ilustrowała Marianna Sztyma

Saga

Baśń o świętym spokoju

Copyright © 2017, 2019 Zofia Stanecka i SAGA Egmont

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788726128581

1. Wydanie w formie e-booka, 2019

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA Egmont oraz autora.

SAGA Egmont, spółka wydawnictwa Egmont

Jakiś czas temu, gdy po Ziemi chodziły jeszcze skrzaty i trolle, z dala od gwaru wielkiego świata leżało królestwo Świętego Spokoju. Rządzący nim król Miłosław ponad wszystko cenił ciszę oraz to, że każdy kolejny dzień podobny był do poprzedniego. Zwykł mawiać, że przestrzeganie zasad jest doskonałą ochroną przed zmiennością świata. „Dzięki raz ustalonemu porządkowi w Świętym Spokoju żyje się długo i szczęśliwie” – dodawał. Mieszkańcy słuchali go cierpliwie, po czym wracali do swoich zajęć. Żeby jednak nie urazić władcy, chodzili w butach o miękkich podeszwach, uczyli dzieci mówić półgłosem, a psy ćwiczyli w nieszczekaniu. Tylko koty nic sobie nie robiły z życzeń króla i wyśpiewywały kocie serenady, gdy tylko miały na to ochotę.

Przez długi czas w królestwie nie wydarzało się nic niezwykłego. Nadeszła jednak noc inna niż wszystkie. Wietrzna i burzliwa, z nawałnicą szalejącą nad domami i zamkiem. Król długo nie mógł zasnąć, a w jego sercu zrodził się dziwny niepokój. Tej właśnie nocy do bram królestwa zastukała kobieta.

Łup, łup! – żeliwna kołatka załomotała ciężko o namoknięte drewno. Skrzypnęło uchylne okienko i w szparze pojawiło się oko.

– Czego chcesz, wędrowcze, w tę deszczową noc? – zawołał strażnik na widok otulonej opończą postaci. Zawsze chciał wypowiedzieć te słowa, ale nigdy dotąd nie miał okazji.

– Szukam schronienia – padła odpowiedź.

– O tej porze nie otwieramy nikomu. Ponad wszystko cenimy sobie spokój – oznajmił strażnik, przekonany, że na tym skończy się rozmowa. I już miał zamknąć okienko, gdy z ust kobiety padły kolejne słowa:

– Potrafię zachować spokój. I mogę się przydać. Umiem czytać i znam się na starych księgach.

Strażnik podrapał się po szczeciniastym policzku. Nie był przygotowany na zdarzenia odbiegające od codziennej rutyny. Na dodatek poprzedniego dnia kucharka Roberta doniosła mu, że zamkowy bibliotekarz starzeje się i szuka pomocnika.

– Kim jesteś i czemu tłuczesz się sama po nocy? – spytał, niepewny, czy dobrze robi i co z tego wszystkiego wyniknie.

– Nazywam się Iga, a samotność bywa losem, nie naszym własnym wyborem – odpowiedziała nieznajoma.

Przed oczami strażnika stanęła izba, w której mieszkał: pusta, z leżącym na stole nadgryzionym przez myszy czerstwym plackiem. Westchnął ciężko i... otworzył bramę. Kobieta wemknęła się do środka i bez słowa poszła za nim do kuchni, w której Roberta szykowała śniadanie dla króla na kolejny dzień. Tam zdjęła płaszcz i blask paleniska zatańczył na jej płomiennych włosach.