Projekt okładki: Katarzyna Konior/bluemango.pl

Redaktor prowadzący: Małgorzata Burakiewicz

Redakcja techniczna: Anna Sawicka-Banaszkiewicz

Skład wersji elektronicznej: Robert Fritzkowski

Korekta: Ewa Rudnicka

Zdjęcia wykorzystane na okładce

© Fedorov Ivan Sergeevich/Shutterstock

© BestPhotoStudio/Shutterstock

© Floral Deco/Shutterstock

© by Katarzyna Misiołek

© for this edition by MUZA SA, Warszawa 2017

ISBN 978-83-287-0571-5

Warszawskie Wydawnictwo Literackie

MUZA SA

Wydanie I

Warszawa 2017

FRAGMENT

W otulonej dyskretnym półmrokiem letniego wieczoru sypialni było cicho i duszno. Pomruki oddalającej się burzy przetaczały się jeszcze nad miasteczkiem, jednak gwałtowny deszcz zdążył już ustać. Stykając się jedynie łydkami, nadzy i błogo rozleniwieni, leżeliśmy obok siebie na szerokim łóżku ze skotłowaną, ciemnofioletową pościelą. Za ścianą ktoś włączył muzykę – cichy soul sączył się zmysłowo, leniwie. Przymknęłam oczy, na jedną krótką chwilę dając się ponieść cudownemu uczuciu odrealnienia. Muzyka pieściła zmysły w sposób, który uruchamiał wyobraźnię. Wystarczyło zamknąć oczy i przenieść się myślami na odległe plaże słonecznej Hiszpanii. Za oknem ktoś przeciągle zatrąbił. Natarczywy dźwięk klaksonu wyrwał mnie z błogiej zadumy i przywrócił do rzeczywistości.

– Która godzina? – zapytałam.

Jacek sięgnął po leżące na nocnym stoliku papierosy, pstryknęła zapalniczka.

Za oknem zagrzmiało, najwyraźniej burza nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa.

– Parę minut po dwudziestej pierwszej – rzucił.

Nie znosiłam, kiedy palił w łóżku. Widząc go palącego tutaj, momentalnie przypominałam sobie opowiadaną przez mojego dziadka historię starszej kobiety, która spłonęła we własnej sypialni, zasnąwszy z żarzącym się pomiędzy palcami papierosem. I jeszcze te cuchnące tytoniem zasłony i zatęchły, niedający się wywietrzyć zapach, który przeszkadzał wszystkim, oprócz pozbawionego węchu palacza… Nie chciałam jednak psuć nastroju, dlatego darowałam sobie wszelkie komentarze. Zresztą spotykaliśmy się u niego. To nie ja będę spała w przesiąkniętym dymem pokoju, więc nie do mnie należała decyzja.

– Zjesz coś? Mam kawałek ciasta marchewkowego.

– Od kiedy jadasz ciasto marchwiowe? – zdziwiłam się.

Powiedział, że kupił je dla mnie i pocałował mnie w brzuch.

– Masz ładny pępek – zauważył.

Parsknęłam śmiechem.

– To chyba najbardziej wyszukany komplement, jaki kiedykolwiek usłyszałam…

– Bo oryginalny ze mnie facet – mrugnął do mnie.

Wsunęłam palce w jego włosy.

– Lubię cię taką.

– Jaką?

– Pachnącą seksem – powiedział.

– Pachnącą seksem kobietę o ładnym pępku?

Roześmiał się cicho i spojrzeliśmy sobie w oczy.

– Myślisz czasem o mnie? – zapytał, gładząc moje udo.

– Czasem – przyznałam.

– Tylko czasem?

– Nie bądź zachłanny. – Pstryknęłam go w nos i poprosiłam o kawałek ciasta.

Jacek sięgnął po popielniczkę, strzepnął popiół z papierosa i wstał z łóżka. Zanim zostawił mnie samą w sypialni, uchylił okno. Nasycone ozonem powietrze wdarło się do niewielkiego pokoju i radośnie poruszyło firanką. Uniosłam się na łokciu. Powinnam już iść, ale wyjątkowo nie chciało mi się wychodzić z pościeli. Rzadko pozwalałam sobie na takie lenistwo, jednak tego wieczoru nie miałam ochoty dosłownie na nic…

– Proszę, królowo. Z odrobiną bitej śmietany, jak lubisz. – Jacek zjawił się w sypialni z kawałkiem ciasta na dużym głębokim talerzu ze złoconym brzegiem. – Wybacz, wszystkie małe talerzyki są w zmywarce.

Wzruszyłam ramionami, biorąc od niego ciasto. Smakowało wybornie i na moment zapomniałam o kaloriach.

Błysnął flesz.

– Wiesz, że nie znoszę, kiedy robisz mi zdjęcia – skrzywiłam się.

– Jesteś piękna.

Zlizałam z łyżeczki bitą śmietanę, on pstryknął kolejne zdjęcie.

– Jesteś złośliwy. Tego o tobie nie wiedziałam – mruknęłam.

– Tylko się z tobą droczę, nie widzisz? Daj kawałek – poprosił, wskazując na mój talerz.

Nakarmiłam go resztką marchewkowego ciasta i poprawiłam włosy.

– Powinnam się zbierać – powiedziałam.

– Daj spokój, masz mnóstwo czasu – zaprotestował.

– Sama nie wiem… Zanim dojadę do domu, będzie prawie dwudziesta druga. Hubert dzwoni czasem ze szpitala, żeby pogadać i powinnam…

– Powiesz, że byłaś pod prysznicem. – Jacek wszedł mi w słowo i przesunął dłonią po mojej piersi. – Nie lubię, kiedy o nim mówisz – dodał z przekąsem.

– Cóż… Czy ci się to podoba, czy nie, to mój mąż – rzuciłam ostrym tonem.

Nie odpowiedział.

Za oknem błysnęło. Ciemniejące niebo przecięła srebrna nić błyskawicy, w oddali przetoczył się kolejny grzmot.

– Jacek, nie kłóćmy się. Nie dzisiaj – poprosiłam cicho, odstawiając pusty talerz na stary drewniany stolik.

Milczał.

Wyciągnęłam do niego rękę, jednak wciąż był na mnie zły. Obrócił się do mnie plecami i szerzej uchylił okno.

– Przecież od początku wiedziałeś, że jestem mężatką. Nie ukrywałam przed tobą niczego, nie kłamałam… To tylko romans, odrobina zabawy. Oboje się na to zgodziliśmy, pamiętasz? Miało być lekko, miło i przyjemnie. Zero emocjonalnego zaangażowania, zero przepychanek, pretensji, gorzkich żalów. Pamiętasz, jak dobrze się bawiliśmy na naszych pierwszych randkach? Czemu nie możemy trzymać się tego, co mamy? – zapytałam cicho.

Jacek usiadł na łóżku i ponownie pogładził moją nagą łydkę. Po chwili zapalił kolejnego papierosa i zaciągnął się dymem. Milczeliśmy i to milczenie pomiędzy nami zrobiło się niemal ciężkie od niewypowiedzianych słów.

– Nie chcę dłużej się tobą dzielić – powiedział w końcu mój kochanek. – Nie chcę, słyszysz?! Nie potrafię! – dodał podniesionym głosem.

Podałam mu ciężką kryształową popielniczkę.

– Zgaś tego peta.

Zaciągnął się jeszcze raz, bez słowa zdusił niedopałek i zapatrzył się w mokre od niedawnej ulewy okno.

– Nie możesz mieć do mnie pretensji, Jacek. Nigdy, nawet przez chwilę, niczego przed tobą nie ukrywałam – powtórzyłam.

Spojrzał na mnie ze złością. Zauważyłam, że drży mu prawa powieka.

– Przez siedem miesięcy wiele może się zmienić, nie sądzisz?! Siedem miesięcy, do cholery! Tyle razem jesteśmy!

– My nigdy nie byliśmy razem, Jacek! – powiedziałam z naciskiem.

– Wybacz, ale inaczej to widzę! Zaczęło mi na tobie zależeć, nie możesz tego zrozumieć?! Jak możesz być taką cholerną egoistką, Marzena?! Mówisz, że nadal kochasz męża, ale bez skrupułów go zdradzasz! Mówisz, że coś do mnie czujesz, ale nie chcesz być ze mną na poważnie! Gdzie w tym wszystkim jakikolwiek sens?!

– Nie wiem, co mam odpowiedzieć, Jacek. Może przez jakiś czas powinniśmy przestać się widywać? – szepnęłam.

– Nawet tak nie żartuj! – obruszył się. – Przepraszam, nie chciałem na ciebie naskoczyć – dodał łagodniejszym tonem.

– Nieważne, zostawmy to – ucięłam dyskusję.

– Jak chcesz.

Wstałam i podeszłam do okna.

Zapatrzony w ciemne niebo Jacek bawił się zapalniczką, jakby koniecznie musiał czymś zająć ręce. Przytuliłam się do jego pleców i przez chwilę staliśmy w milczeniu. W końcu sięgnęłam po swoją torebkę i sprawdziłam komórkę. Brak jakiejkolwiek wiadomości od męża przyjęłam z dużą ulgą. Nie znosiłam, kiedy Hubert odzywał się, w czasie gdy byłam u Jacka. Wiedziałam, że to idiotyczne, ale czułam się wtedy tak, jakby… wiedział.

– Napijesz się kawy? – Głos kochanka wyrwał mnie z niewesołych rozmyślań.

– O tej porze? Do rana nie zmrużyłabym oka – uśmiechnęłam się i schowałam telefon do torebki.

Moja sukienka leżała na fotelu pod oknem – lniana, biała, na cienkich ramiączkach. Kobieca i niewinna, chociaż teraz zmięta, niemal zbrukana. Włożyłam stanik, który znalazłam pod poduszką, i sięgnęłam po majtki. Leżały pod łóżkiem, tuż obok zużytej prezerwatywy, i nagle poczułam się jak zwykła dziwka.

Jak mogę robić Hubertowi coś takiego? – pomyślałam i w przypływie nagłej paniki, półnaga wybiegłam z niewielkiej sypialni.

W łazience panował przyjemny półmrok. Włożyłam stringi i usiadłam na skraju wanny. Jacek pojawił się w progu jakąś minutę później i zapalił światło. Zmrużyłam oczy i poprawiłam zmierzwione włosy. Nie chciałam patrzeć w lustro, jakbym nie potrafiła spojrzeć sobie w twarz, musiałam jednak poprawić makijaż. Kiedy mój kochanek stanął tuż za mną i objął mnie ramionami, pomyślałam, że jestem żałosna. Czterdziestotrzyletnia, niegłupia i przez lata wierna mężowi, nagle wplątałam się w historię, która zmierzała prosto w otchłań jakiegoś szmatławego, rodzinnego melodramatu. Co, jeśli Hubert się dowie? Co, jeśli na dobre ode mnie odejdzie? Czy będę potrafiła bez niego żyć? Jak mogę go kochać, skoro od ponad pół roku pieprzę się z innym? – przeszło mi przez myśl.

Jacek rozpiął mi stanik.

– Przestań! Mówiłam ci, że muszę się zbierać – syknęłam, nagle dziwnie poirytowana.

Jednak kiedy musnął ustami moje sutki i delikatnie ukąsił mnie w szyję, dałam się ponieść chwili. Tym razem zapomnieliśmy o prezerwatywie. Kochaliśmy się na zimnej łazienkowej podłodze i było mi tak dobrze, tak cholernie przyjemnie. W końcu on wstał, podał mi rękę i zapytał, czy mam ochotę na wspólną kąpiel. Zawahałam się. Hubert miał nocny dyżur i w zasadzie mogłabym zostać u Jacka do rana. Jednak romans z tym młodszym o osiem lat przystojnym blondynem wolałam traktować niezobowiązująco. Spotkania na boku to jedno, ale spanie w jego łóżku to zupełnie inna historia. Powiedziałam więc, że niebawem się zdzwonimy, i w pośpiechu związałam włosy w kucyk.

– Uciekasz, kluczysz, wymykasz mi się… Może dlatego tak cholernie cię pragnę? Czasem w środku nocy wydaje mi się, że oszaleję. Zupełnie jakby twoja ciągła nieobecność bolała mnie fizycznie – powiedział.

– Dramatyzujesz – rzuciłam lekkim tonem, w duchu jednak przyznałam, że jego zaangażowanie naprawdę mi pochlebiało.

Mógł przecież mieć każdą. Wysoki, świetnie zbudowany, jasnooki i dowcipny, z całą pewnością podobał się kobietom. Wybrał mnie. I chociaż do niedawna tylko się nim bawiłam, nagle poczułam strach. Co, jeśli on zbyt mocno się zaangażuje? Zacznie mnie nachodzić? Wydzwaniać po nocach? Szantażować? Nie, to nie ten typ, przekonywałam samą siebie, jednak dziwny niepokój towarzyszył mi przez cały wieczór.

Do domu dotarłam przed dwudziestą trzecią.

Tym razem mąż nie zadzwonił.

Do północy czytałam książkę, wtulona w przesiąkniętą zapachem wody kolońskiej Huberta poduszkę, jednak telefon uparcie milczał. W końcu wzięłam kolejny tego wieczoru prysznic, owinęłam się ulubionym ręcznikiem męża i zostawiając na podłodze mokre ślady stóp, przeszłam do kuchni. Na widok zdobiących posadzkę wilgotnych plam uśmiechnęłam się pod nosem. Hubert dostawał szału, kiedy widział mnie biegającą boso, z mokrymi nogami. Ale Huberta nie było w domu, a ja nie miałam pojęcia, gdzie są moje pantofle.

Położyłam się kilka minut przed pierwszą. Byłam senna i bolał mnie nadwerężony kilka dni wcześniej bark, jednak pomimo zmęczenia długo nie mogłam zasnąć. Natłok myśli, migawki wspomnień ze spotkania z kochankiem i dławiący niepokój, który towarzyszył mi od dłuższego czasu, skutecznie spędzały mi sen z powiek. Kiedy w końcu udało mi się zapaść w niespokojną drzemkę, dochodziła czwarta nad ranem.

Obudziłam się z bólem żołądka i dziwnym przeczuciem, że stanie się coś złego. Dopiero podgrzany w mikrofali kawałek szarlotki z cynamonem i wypita z kubka męża kawa z mlekiem nieco poprawiły mi nastrój. W kuchni pachniało frezjami, które Hubert dostał od wdzięcznych rodziców swojego małego pacjenta. Zmieniłam kwiatom wodę i postawiłam ciemnopomarańczowy wazon w bardziej widocznym miejscu, na stole.

Zanim wyszłam do pracy, odezwał się Jacek – moja komórka rozświergotała się, kiedy dojadałam resztkę zapomnianego przez męża wiśniowego jogurtu.

– Tak, słucham? – Świetnie wiedziałam, kto dzwoni, więc powiedziałam to wyjątkowo oficjalnym tonem.

– Śniłaś mi się – zaczął.

– I niech zgadnę, pewnie byłam bardzo niegrzeczna? – roześmiałam się.

– Nic z tych rzeczy. Byliśmy w kościele. Braliśmy ślub, wyobraź sobie. Miałaś na sobie krótką, czerwoną sukienkę i wyglądałaś bosko. Żeby było śmieszniej, Hubert trzymał nasze obrączki i sprawiał wrażenie bardzo przejętego. Przysięgłaś mi w każdym razie wierność do grobowej deski, a twój mężuś nawet słowem nie pisnął – dodał Jacek złośliwym tonem.

– Skąd wiesz, że to był on, skoro nigdy dotąd nie widziałeś go na oczy? – zapytałam.

Powiedział, że w snach takie rzeczy po prostu się wie.

– W każdym razie…

– Muszę kończyć – przerwałam mu i zanim zdążył coś jeszcze dodać, rozłączyłam się bez słowa pożegnania.

Mąż zadzwonił chwilę później.

– Z kim rozmawiałaś? – zapytał, kiedy odebrałam. – Usiłowałem się dodzwonić, ale było zajęte.

– Z sąsiadką – skłamałam. – Jak ci minął dyżur?

– Marnie – przyznał.

Po jego głosie poznałam, że jest skrajnie zmęczony i zalała mnie fala czułości.

– Zrobię dziś naleśniki ze szpinakiem. O której będziesz?

– Pewnie jakoś po piętnastej. Kocham cię – powiedział.

– Ja ciebie też – szepnęłam.

– Kupię jakieś ciasto. Na co masz ochotę?

Powiedziałam, żeby dał spokój, bo jestem na diecie, ale tylko się roześmiał.

– Jesteś idealna. Zawsze byłaś. A o dietach możesz zapomnieć. Kupię sernik i zjemy w ogrodzie. Tylko ty, ja i butelka dobrego wina… Może w końcu otworzymy to czerwone, które przywieźliśmy z Chorwacji?

– Wygląda na to, że mamy dziś randkę – powiedziałam i nagle zachciało mi się płakać.

W co ja się wpakowałam? – pomyślałam, kiedy mąż się rozłączył. Czego aż tak mi brakowało, że musiałam szukać szczęścia na boku? A może nie chodziło o szczęście? Może to tylko potrzeba silnych wrażeń, chęć przeżycia odrobiny szaleństwa pośrodku tej codziennej cukierkowej rutyny, która bywała tak przesłodzona, że chwilami aż mdła? Może nie robię nic takiego… W końcu nie ja pierwsza zafundowałam sobie na boku romans z młodszym facetem. To przecież tylko zabawa, odrobina pikanterii, zwykła odskocznia od prozy życia, szczypta zapomnienia – powtarzałam sobie w myślach w drodze do pracy. I chociaż przez resztę dnia nieczyste sumienie jeszcze mnie podgryzało, spędzony w towarzystwie męża wieczór okazał się całkiem beztroski. Upiliśmy się i poszliśmy do łóżka. Myślałam o kochanku, szybko jednak wróciłam do rzeczywistości. To Hubert, mój Hubert, facet, którego kocham od lat, za którym jeszcze niedawno szalałam. To on mnie całuje, dotyka, pieści… Czemu więc myślę o pocałunkach Jacka, o jego ciepłych dłoniach pod moją sukienką?

Początek lipca przyniósł ochłodzenie. Gwałtowne burze z gradem i porywistym wiatrem, które przez ostatnie dni nękały okolicę, ustąpiły miejsca siąpiącej z szarosinego nieba mżawce, sukienki na ramiączkach oddały pierwszeństwo swetrom, bluzom i getrom.

Tamtego czwartku wróciliśmy z zakupów. Wyprawy do olbrzymiego supermarketu pod miasteczkiem były dla mojego męża czymś w rodzaju uświęconego familijnego rytuału. Ja nigdy nie przepadłam za kluczeniem pomiędzy sklepowymi alejkami, ale Hubert mógłby wziąć do ręki każde opakowanie, słoik czy butelkę. Wyładowywaliśmy z bagażnika wypełnione po brzegi torby, kiedy na chodniku przed naszym bliźniakiem zatrzymała się zdezelowana półciężarówka firmy przewozowej. Zerknęłam na kierowcę. Wysiadł z samochodu w towarzystwie niewysokiego korpulentnego chłopaka i drapiąc się w głowę, przeszedł na tył furgonetki. Zauważyłam, że obaj mają na sobie ciemnowiśniowe kombinezony z napisem na plecach „Zdzisiek przeniesie Twoje graty!” i obaj wyglądają tak, jakby byli skrajnie zmęczeni. Ten starszy w końcu zauważył, że mu się przyglądam i puścił do mnie oko. Odwróciłam głowę, zażenowana sytuacją, on tymczasem wskoczył na pakę i radośnie pogwizdując, zaczął się kręcić wokół załadowanych na półciężarówkę mebli.

– Wygląda na to, że ktoś się w końcu wprowadza. – Hubert zerknął w stronę okien pustej do niedawna połówki domu i uważniej przyjrzał się poobijanemu samochodowi.

– Zanieś to do lodówki, zanim fasolka się rozmrozi. – Podałam mu zakupy i wyjęłam z bagażnika zgrzewkę wody mineralnej.

Na weekend zapowiedział się z wizytą Konrad – dwudziestojednoletni syn Huberta z pierwszego małżeństwa. I chociaż nie paliłam się do spotkania z raczej niechętnym mi pasierbem, wiedziałam, że będę musiała przynajmniej zrobić jakąś dobrą kolację… Na szczęście chłopak nie był wybredny. Zapiekanka z kurczakiem, piwo i sałatka powinny załatwić sprawę.

– Są jeszcze jakieś torby?! – Głos męża wyrwał mnie z zamyślenia.

– Nie, tylko woda! – odkrzyknęłam i zamknęłam bagażnik.

– Jak myślisz, kto się wprowadzi? – W kuchni Hubert podał mi szklankę porzeczkowego soku i wziął ode mnie zgrzewkę z mineralną. – Nie powinnaś sama tego dźwigać. Później narzekasz, że boli cię kręgosłup.

– Daj spokój, przesadzasz. – Pocałowałam męża w szyję i duszkiem wypiłam sok.

– To ona? – Ze szklanką wody w ręku Hubert stanął przy oknie i wyraźnie zainteresowany rozwojem sytuacji, przyglądał się rozładunkowi.

Zerknęłam mu przez ramię. Mężczyźni wnosili właśnie na sąsiednią posesję masywny, obity purpurowym materiałem fotel. Wysoka szczupła blondynka koło trzydziestki stała przy otwartej na oścież furtce. Była ubrana na sportowo, jednak nawet welurowy dres w odcieniu mięty nie zdołał ukryć idealnej figury. Atrakcyjna i wyjątkowo kobieca – oceniłam w duchu nieznajomą. Hubertowi też wyraźnie wpadła w oko. Nie musiał nawet nic mówić – po tylu wspólnych latach świetnie przecież znałam jego gust.

– Wygląda na to, że trafiła ci się gorąca sąsiadeczka – uśmiechnęłam się nieco złośliwie.

– Pozwolisz, że tego nie skomentuję – mruknął, zanim wrzucił do kosza karton po znalezionej w lodówce resztce mleka. – Przeterminowane… Tylko miejsce zajmuje – dodał.

Dopijając sok, przyjrzałam się mężowi i pomyślałam, że wygląda na zrelaksowanego. Najwyraźniej solidnie odespał ostatni dyżur i był w znacznie lepszym nastroju.

– Kupiłam drobiowe kabanosy, Konrad za nimi przepada – powiedziałam.

– Miło, że pamiętałaś – ucieszył się Hubert. – Stęskniłem się za nim, wiesz?

– Dawno się nie widzieliście…

– Bardzo dawno. Czasem tak się nawet zastanawiam, czy to ja jestem złym ojcem, czy raczej to on ma mnie w głębokim poważaniu. Jakiś czas temu wielokrotnie proponowałem mu spotkania, ale nigdy nie miał dla mnie czasu. W końcu sobie odpuściłem, ale może zbyt pochopnie? Może on czeka, aż wykażę się inicjatywą i coś dla nas zorganizuję?

– Jesteś dobrym ojcem, Hubert. Co do tego nie mam nawet cienia wątpliwości.

– Wjadę do garażu. – Mąż ewakuował się z kuchni, zanim zdążyłam prosić go o pomoc w zapełnianiu lodówki.

Uśmiechnęłam się pod nosem, świetnie wiedząc, że pozostawione przed domem auto było tylko pretekstem do wyjścia. Hubert właściwie od zawsze lubił jeździć ze mną do marketu, jednak układanie rzeczy w lodówce zdawało się być ponad jego siły. Dawniej strasznie mnie to irytowało, ale w końcu pogodziłam się z losem. Były przecież o wiele większe problemy niż nieporadność mojego męża w zarządzaniu artykułami spożywczymi.

Kończąc opróżniać siatki, wyjrzałam przez okno. Półciężarówka firmy przewozowej wciąż stała przed sąsiadującą z naszym domem połówką bliźniaka, jednak nigdzie nie widziałam właściciela i jego pomocnika.

Hubert wrócił do kuchni kilka minut później i wyjął z szafki patelnię.

– Zrobię kolację – powiedział, prosząc, żebym podała mu jajka.

– Jajecznica? – zapytałam.

– Tak, a co? Nie masz ochoty?

– Zjeść bym zjadła, ale jest pewien problem. Zapomniałam kupić jajek…

– Oj, a taką miałem ochotę na jajecznicę. No nic, zadowolę się bagietką z tuńczykiem. Gdzie dałaś…

– W dolnej szafce – weszłam mu w słowo.

Hubert nigdy nie pamiętał, gdzie są konserwy, co zawsze mnie bawiło.

– Odjechali. – Kroiłam pietruszkę, kiedy mąż ponownie zerknął przez okno.

– Firma przewozowa?

– Tak. Za to sąsiadeczka właśnie wyszła pobiegać – relacjonował.

– Utrzymanie takiej figury musi mieć swoją cenę.

– Faktycznie, zgrabna dziewczyna – przyznał Hubert.

– Powinnam być zazdrosna? – zapytałam kokieteryjnym tonem.

W tym samym momencie w mojej torebce odezwała się komórka.

– A to kto? Może Marta? – mruknął mąż i sięgnął po mój telefon.

– Zostaw, to może być moja szefowa! – Spanikowana, dosłownie wyrwałam mu z ręki komórkę i szybko wyszłam z kuchni.

Dzwonił Jacek, którego w pamięci mojego telefonu miałam zapisanego jako „Bogusię W.”. Odebrałam podenerwowana. Mąż był przecież tuż obok i znowu dopadły mnie wyrzuty sumienia.

– Czemu dzwonisz? Przecież umawialiśmy się dopiero na niedzielę – szepnęłam.

Powiedział, że jest w mojej okolicy.

– Gdybyś mogła na moment się wymknąć, będę czekał na naszym parkingu.

– Kompletnie oszalałeś?! Hubert jest w domu – syknęłam, jednak na moim kochanku ten wybuch nie zrobił najmniejszego wrażenia.

– Uruchom wyobraźnię, kotku. Zawsze byłaś kreatywna. Czekam – rzucił w słuchawkę, zanim się rozłączył.

Z bijącym mocno sercem wróciłam do kuchni.

Hubert kroił pomidory, a leżąca na stole rozkrojona na kilka części bagietka czekała na porcję masła. Rozsmarowałam je na kromkach i wyjrzałam przez okno. Wciąż mżyło, zaczęło się też ściemniać. Idealna aura na potajemną schadzkę, pomyślałam.

– Podasz sól? – Mąż oblizał majonez z palców i sięgnął po opakowanie kolorowego pieprzu.

– Masło i majonez?

– Czasem tak lubię – wzruszył ramionami Hubert.

Podałam mu solniczkę i powiedziałam, że pójdę się przejść.

– Kto wie, może niedługo zacznę się umawiać z nową sąsiadką na wieczorny jogging – rzuciłam sztucznie lekkim tonem.

– Myślałem, że jesteś głodna – zdziwił się.

– Zjem, kiedy wrócę. Daj mi pół godzinki.

– Kto dzwonił? Marzena, co się dzieje? – Hubert odłożył trzymany w dłoni nóż i posłał mi badawcze spojrzenie.

Zrobiło mi się gorąco, wiedziałam jednak, że nie ma już odwrotu. Powiedziałam, że wychodzę, słowo się rzekło, kobyłka u płotu, czy jak to tam dalej leciało.

– Dzwoniła Marta. Chce ode mnie pożyczyć tę nową czarną kieckę – zełgałam całkiem gładko, chociaż serce tłukło mi się w piersi jak szalone, niczym pragnący wyrwać się z ciasnej klatki uwięziony ptak.

Każde kolejne kłamstwo przychodzi mi coraz łatwiej, pomyślałam chwilę później. I muszę być całkiem niezłą aktorką, skoro mąż nadal niczego nie podejrzewa…

– Tę czarną, którą kupiliśmy w Gdańsku? Nie wciśnie się w nią. Nie ze swoją zwalistą figurą. – Hubert dość surowo ocenił sylwetkę mojej starszej siostry i zabrał się do krojenia żółtego sera.

– Ostatnio trochę schudła – powiedziałam, lojalnie stając w jej obronie.

– Skoro tak mówisz…

Mąż wrócił do przygotowywania kolacji, więc wymknęłam się z kuchni, zarzuciłam na ramiona szary pulower, w którym zazwyczaj pieliłam ogródek, i wyszłam na mżawkę.

Idąc w stronę furtki, zastanawiałam się, czy Hubert obserwuje mnie z kuchennego okna, nie miałam jednak odwagi, żeby się obejrzeć. Ulica była pusta, zniknęły nawet jeżdżące na desce dzieciaki sąsiadów, które od samego rana robiły mnóstwo hałasu i rzucały na chodnik złocone opakowania po tanich, oblanych mleczną czekoladą batonikach z marcepanem, które lubił również mój mąż. Starając się iść swobodnym spacerowym krokiem, minęłam ostatnie szeregowe domki i skręciłam w Sosnową. Wychodziłam zza zakrętu, kiedy wpadłam na jedną z sąsiadek – starsza pani szła szybkim, chwiejnym krokiem, dosłownie ciągnięta przez młodego wilczura.

– Florek, zwolnij! – krzyknęła na psa, szarpiąc za smycz. – Marzenko, wieki cię nie widziałam! – uśmiechnęła się na mój widok.

Skinęłam jej głową i wymamrotałam pod nosem „dobry wieczór”, modląc się w duchu, żeby nie zapytała, dokąd idę. Szczęściem pies pociągnął ją w stronę pobliskiego lasku i minęłyśmy się na wąskim chodniku, nie wdając się w sąsiedzkie pogawędki. Ostatnie metry pokonałam, niemal biegnąc. Jakbym chciała wyprzedzić i zostawić w tyle własne sumienie, jakbym marzyła o ucieczce od własnego życia, które okazało się być inne, niż sobie niegdyś wymarzyłam…

Jacek, oparty o maskę swojej terenowej hondy, czekał na „naszym” parkingu za torami, na tyłach od dawna nieczynnego, na wpół zrujnowanego hotelu, w którym kiedyś było niewielkie kasyno. Przez kilka lat, jeszcze zanim wprowadziliśmy się z mężem do naszego bliźniaka, interes szedł ponoć całkiem dobrze, później jednak młody właściciel zadarł z lokalnymi gangsterami, którzy regularnie dewastowali mu hotel, dopóki się z niego nie wyniósł. Część sąsiadów, z którymi o tym rozmawiałam, twierdziła, że mafiosi usiłowali zastraszyć młodego biznesmena, grożąc porwaniem jego trzyletniej córki, ale nigdy nie potrafiłam ocenić, ile prawdy było w tej akurat pogłosce.

– Lubię cię w tym swetrze – powiedział Jacek.

Papieros w jego dłoni żarzył się w zapadającym mroku, nie widziałam jednak jego twarzy. Kiedy do niego podeszłam, ostatni raz się zaciągnął i rzucił niedopałek na beton. Widok wyczekującego mnie z utęsknieniem kochanka jednocześnie przyniósł mi radość i sprawił ból.

– Co, kotku? Jesteś nie w sosie? – Ujął mnie pod brodę i pocałował w usta.

Oddałam mu pocałunek, jednak wciąż byłam wściekła. Morska nuta jego wody kolońskiej przywiodła mi na myśl obraz skotłowanej ciemnofioletowej pościeli i naszych ubrań byle jak rzuconych na podłogę, zmiętych, przesiąkniętych wonią grzechu. Dziwka! Tak będą mnie nazywać, kiedy już wszyscy się dowiedzą prawdy o mnie, niewiernej żonie? Wzdrygnęłam się. Dlaczego to my, kobiety, od wieków jesteśmy oceniane o wiele surowiej niż mężczyźni, którzy są przecież o wiele bardziej rozwiąźli?

– Nie powinieneś tutaj przyjeżdżać! Nie powinieneś dzwonić, wyciągać mnie z domu w taki sposób, nękać i…

– Też miło cię widzieć. – Jacek przerwał mi w pół zdania i przyciągnął do siebie. – Tęskniłem. Chryste, jak kurewsko za tobą tęskniłem – wyszeptał, zanim znowu mnie pocałował.

– Chodź, nie mamy wiele czasu. – Pociągnęłam go w stronę budynku dawnego hotelu.

W środku cuchnęło moczem, a walające się po ziemi puste puszki po piwie z pewnością miały niewiele wspólnego z romantyczną scenerią. Nie o tym jednak myślałam, kiedy Jacek szarpał się z perłowymi guziczkami mojej sukienki. Sweter zdjął ze mnie już na parkingu i rzucił na maskę hondy. Drżałam z zimna i jednocześnie cała płonęłam, jakby od środka trawiła mnie gorączka. Ściana za moimi plecami była chłodna i chropowata. Jacek zsunął moje stringi, uniósł mnie z zaskakującą łatwością i dosłownie się we mnie wbił. Krzyknęłam. Po nasypie za budynkiem z łoskotem przetoczył się pociąg. Jacek oddychał świszcząco, czułam, że zaraz dojdzie. Skończył chwilę później – zdecydowanie zbyt szybko… Chciałam więcej i jednocześnie czułam ulgę. Jeszcze parę minut i wrócę do domu. Hubert niczego się nie domyśli, a ja nadal będę mogła udawać czułą i kochającą żonkę, którą przecież gdzieś w głębi duszy wciąż pragnęłam być.

– Musiałem cię zobaczyć – wyszeptał wtulony w moje włosy kochanek.

Przeczesałam je rękoma i zapięłam zmiętą sukienkę. Przeklętych perłowych guzików było całe mnóstwo. Trzęsły mi się ręce, drżały kolana.

– Nic nie powiesz? – Pogłaskał mnie po policzku. – Jesteś rozpalona.

– Muszę iść – szepnęłam.

Jacek wyjął z kieszeni marynarki moje upchnięte tam wcześniej stringi i posłał mi wściekłe spojrzenie. Pomyślałam, że szybko zmienia mu się nastój. Włożyłam majtki, starając się nie nadepnąć na jakiś odłamek szkła. Przyglądał mi się z nieprzeniknionym wyrazem twarzy, w końcu poprosił, żebym jeszcze została.

– Pogadajmy, przejdźmy się. Albo jedźmy na szybką kolację. Tu niedaleko jest bar, w którym można zjeść…

– Muszę iść, Jacek! – podniosłam głos.

– To jakaś twoja mantra? Bo ostatnio powtarzasz to na okrągło – burknął.

– Nie powinieneś był do mnie dzwonić! – syknęłam. – Umawialiśmy się, że widujemy się tylko w ustalonych terminach. Kiedy Hubert ma dyżur albo…

– Albo co?! Mam się grzecznie gdzieś przyczaić i czekać, aż łaskawie zaszczycisz mnie swoją obecnością?! – krzyknął.

– Zasady ustaliliśmy na samym początku. Zgodziłeś się na nie, pamiętasz?!

– Zasady?! Gramy w pieprzonego chińczyka czy co?! – huknął na mnie. – Marzena, nie traktuj mnie, jak psa!

– Jak psa?! Przyszłam do ciebie, nie zauważyłeś?! Czego jeszcze ode mnie oczekujesz?!

– Wszystkiego – powiedział ostro.

– Przykro mi, Jacek, ale „wszystko” to zbyt wielkie słowo…

Nie odpowiedział.

Odwróciłam się na pięcie i ruszyłam w stronę wyjścia. Pod moimi butami chrzęściło szkło, w powietrzu wciąż unosił się smrodek uryny. Jacek szedł tuż za mną, dosłownie czułam na karku jego oddech. Potknęłam się. Złapał mnie za łokieć, zrównał się ze mną i objął w pasie.

– Kiedy na ciebie czekałem, wylazło stąd dwóch nieźle zapitych gości – powiedział.

– Tym bardziej nie powinniśmy się tutaj spotykać. Czasem sypiają tu bezdomni, a okoliczne dzieciaki urządzają zakrapiane imprezy. Poza tym może nas zobaczyć ktoś z moich sąsiadów – rzuciłam.

– Tym lepiej. Odrobina dreszczyku zawsze mile widziana. – Jacek uśmiechnął się łobuzersko i wyjął z kieszeni zapalniczkę. – Czyli co? Widzimy się w niedzielę?

– Nie wiem jeszcze na sto procent. Hubert ma co prawda dyżur, ale ma się u nas zjawić jego syn. Obiecałam, że będę w domu, zrobię kolację i…

– I co?! Nie będziesz przecież niańczyć dwudziestojednolatka, do ciężkiej cholery! Najwyżej wciśniesz mu jakiś kit i przyjedziesz do mnie. Zrobię spaghetti, nie jedz niczego przed wyjściem. – Jacek pocałował mnie w usta i dodał, że jeszcze się odezwie.

– Nie esemesuj w nocy, czasem zapominam wyciszyć dźwięk – poprosiłam.

– Czyli co? Nie mogę już nawet do ciebie pisać?

– Nie w nocy! Jacek, czemu nie potrafisz zrozumieć sytuacji?! – podniosłam głos.

– Bo to ty ją komplikujesz, Marzena!

– Komplikuję?! Proszę cię tylko, żebyś… Zresztą nieważne. Pójdę już. – Pogładziłam go po policzku i wymknęłam się z budynku.

Nie czekałam na niego, udało mu się jednak dotrzymać mi kroku.

– Odwiozę cię – powiedział, podając mi sweter.

Na szyi poczułam jego ciepły oddech i pomyślałam, że byłoby cudownie zrobić to jeszcze raz. Zaraz potem wrócił mi rozsądek. Zerknęłam na zegarek i nerwowo poprawiłam włosy. Jeśli zaraz nie wrócę do domu, Hubert gotów jeszcze wybrać się na poszukiwania. Odkąd w pobliskim parku w jasny dzień brutalnie napadnięto młodą kobietę, mąż zrobił się nadopiekuńczy.

– Wsiadaj! Nie będziesz się samotnie przechadzać w tej seksownej kiecce. – Jacek przesunął dłonią po moim pośladku i dodał, żebym wskakiwała do samochodu.

– To stara, kupiona kiedyś w ciucholandzie sukienka – powiedziałam.

– Co nie zmienia faktu, że wyglądasz w niej wyjątkowo ponętnie.

– Dzięki – mruknęłam, wkładając sweter i przejrzałam się w bocznym lusterku.

Nie najgorzej – oceniłam.

Jacek stał obok, ryjąc w rozmiękłej po deszczu ziemi czubkiem eleganckiego skórzanego buta.

– No wsiadaj, nie daj się prosić. – Mój kochanek otworzył drzwiczki od strony pasażera i ponaglająco zabębnił palcami o dach wozu.

– Nie żartuj. I tak sporo ryzykowaliśmy.

– Jest ciemno – rzucił.

– Nie rozśmieszaj mnie. To parę kroków stąd, kilka minut spaceru.

– Jak chcesz. – Jacek w końcu ustąpił i sięgnął po papierosy.

– Nie powinieneś tyle palić – rzuciłam na odchodnym.

– Będę tęsknić – powiedział.

Zanim na dobre się pożegnaliśmy, pocałował mnie w usta i wsunął mi za ucho niesforny kosmyk włosów.

– Powinnaś go zostawić. Nie jesteś z nim szczęśliwa – rzucił tym swoim charakterystycznym tonem, który doprowadzał mnie do szału.

Powiedziałam, że nie ma pojęcia, o czym mówi.

Chyba go uraziłam…

Zapytał, kim w takim razie jest dla mnie, ale nie miałam ochoty od nowa tłumaczyć mu reguł naszego związku.

Powinnam definitywnie to zakończyć, pomyślałam w drodze do domu. Jednak na myśl, że nigdy więcej nie będziemy się kochać, zakręciło mi się w głowie. Jeszcze parę tygodni, góra trzy, cztery miesiące, powiedziałam sobie i od razu lepiej się poczułam. Zupełnie, jakby te rzucane mojemu skowyczącemu sumieniu ochłapy na trochę ukoiły wyrzuty.

Kiedy wróciłam do domu, Huberta nie było. Na stole, obok talerza z przygotowaną dla mnie kolacją, leżała niewielka zielona karteczka.

Wyszedłem się przejść, będę przed dwudziestą pierwszą – z łatwością odczytałam staranne, rozbrajająco infantylnie zaokrąglone pismo Huberta.

Więc wyszedł…

Tak nagle, niespodziewanie? Nie lubił przecież samotnych spacerów. Zawsze wolał usiąść na balkonie z kieliszkiem wina w ręku i posłuchać muzyki. Czemu więc teraz, pośrodku tego dżdżystego chłodnego wieczoru, zapragnął wyjść z domu zaraz po tym, jak wyszłam z niego ja? Śledził mnie? A może od dawna o wszystkim wiedział? – głowiłam się.

Bagietka była smaczna, jednak na dobre straciłam apetyt. Może dopadła mnie paranoja, a może… O innej możliwości wolałam nawet nie myśleć. Kolacji nie dojadłam. Po szybkim prysznicu nalałam sobie za to szczodrze wermutu i owinięta spranym frotowym szlafrokiem, usiadłam z laptopem na kolanach. Weszłam na forum o zdradzie, które od pewnego czasu obsesyjnie wręcz śledziłam. Dwa nowe posty! – ucieszyłam się, otwierając pierwszego.

Wtorek, dwudziesta druga trzydzieści osiem, a jego wciąż nie było – pisała Królowa_Śniegu. – Położyłam spać Martynkę, nastawiłam pralkę i obejrzałam kawałek jakiejś idiotycznej komedii, ale w głowie kołatała mi się tylko jedna myśl – „gdzie jesteś, sukinsynu?!” Wiedziałam, że znowu ma romans, to nie był pierwszy raz. A jednak, podobnie jak wtedy, udawałam ślepą i głuchą. Wrócił przed północą. Niemal zasypiałam, kiedy reflektory jego terenówki omiotły fasadę domu. Zacisnęłam powieki i starałam się panować nad oddechem. Do środka wszedł, pogwizdując. Nigdy nie przejmował się tym, że obudzi mnie czy naszą córeczkę… Kiedy wślizgnął się do łóżka, wstrzymałam oddech. „Śpisz?” – zapytał. Nie odpowiedziałam. Przez kilka kolejnych dni Mariusz zjawiał się w domu coraz później, wymyślał też coraz nowsze wymówki. Stale psuł mu się samochód (nowy mercedes, ha, ha, ha!), stale miał nawał pracy bądź w pocie czoła wypisywał pisma procesowe.

Tamtej środy wybrałam się z Martynką do parku. Mała goniła za gołębiami, ja spacerowałam wokół fontanny. Nagle pociemniało mi w oczach i runęłam na ziemię. Pamiętam jeszcze przenikliwy krzyk córki, później była już tylko ciemność. Ocknęłam się w karetce, córka płakała, sanitariusze mówili do mnie coś, czego nie rozumiałam. W szpitalu zrobili mi badania, które nie wykazały jednak niczego niepokojącego. „Najprawdopodobniej dostała pani ataku paniki. Żyje pani w ciągłym stresie, ma pani poważne problemy?” – zapytała drobniutka siwa lekarka ze spiętymi w babciny koczek włosami. Parsknęłam śmiechem. Ja i atak paniki? Nie byłam w końcu do cholery neurotyczną bohaterką z filmów Woody’ego Allena! Z drugiej jednak strony… Czy świadomość, że człowiek, który przysięgał mi przed ołtarzem miłość i wierność, a szlaja się z kim popadnie, nie może być aż tak przytłaczająca? – zastanawiałam się, czekając na wypis. Powiadamiać męża zabroniłam, nie chciałam go widzieć.

W drodze z kliniki, trzymając za rączkę wciąż przestraszoną Martynkę, która zapytała, czy niedługo umrę, skręciłam w stronę biurowca, gdzie pracuje mój mąż, ale zmieniłam zdanie. Urządzanie publicznego widowiska niczego nie da – zdecydowałam. Wróciłam więc do domu, poczytałam córce bajkę, zrobiłam zupę i zajęłam się domem. Mariusz wrócił przed dwudziestą, więc jak na niego dość wcześnie, i zaczął mi wciskać te swoje kłamstewka o nawale pracy. A później poszedł pod prysznic. Sprawdziłam jego komórkę i znalazłam kilka SMS-ów od tej blond wydry z jego kancelarii. Była singielką, jedną z tych, które są zainteresowane tylko i wyłącznie karierą. Posiadanie faceta nie jest dla nich priorytetem, ale sypianie z cudzymi mężami jak najbardziej. Podeszłam do okna i podniosłam rolety. Mieszkająca naprzeciwko brunetka koło czterdziestki wsiadała właśnie do samochodu. Ciekawe, dokąd może jechać świeżo upieczona wdowa? – zastanawiałam się, samotnie siadając do stołu.

I nagle przyszedł mi do głowy zupełnie niedorzeczny pomysł. Nekrolog ukazał się dwa dni później, w jednej z najpoczytniejszych lokalnych gazet. „Z olbrzymim żalem zawiadamiam o tragicznej śmierci mojego Męża, mecenasa Mariusza Roztockiego” – napisałam. Telefon rozdzwonił się od samego rana, Mariusz dostał jakiegoś amoku. „Dowiem się, kto mi wyciął taki numer!” – krzyczał, miotając się po domu. „W zasadzie nie musisz się wysilać, bo sama ci powiem. Ja. Bo dla mnie już nie żyjesz” – rzuciłam, patrząc mu prosto w oczy. Chwilę później spakowałam siebie i dziecko. „Chyba cię pogięło, jeśli myślisz, że pozwolę ci zabrać Martynę!” – wrzeszczał. Zagroziłam mu policją i ustąpił. Pojechałam na wieś, do rodziców. Kiedyś nienawidziłam tego miejsca, teraz wydało mi się piękne. W końcu mogłam oddychać! Dziś jesteśmy po rozwodzie, zaczynam od nowa. Część moich koleżanek nie może zrozumieć, jak mogłam zostawić męża prawnika, pięciusetmetrową willę i dostatnie życie, które mi zapewnił. Tylko moja najlepsza przyjaciółka rozumie. Mariusza staram się nie widywać, kiedy przychodzi do dziecka, rozmawia z moimi rodzicami. Flądra, z którą ma romans, przyjechała z nim ostatnio na wieś, zabrać moją córkę na weekend. W pierwszej chwili chciałam wybiec przed dom i kazać jej trzymać się z daleka od Martynki, ale tym razem rozsądek zwyciężył. Mariusz to jej ojciec, nie powinnam robić im problemów. Zdradził mnie, więc odeszłam, ale córki w naszą szarpaninę mieszać nie chcę. Jedno jest pewne. Nieprędko komuś zaufam… Miłość jest piękna na filmach i taka plugawa w życiu. A może to tylko ja miałam takiego pecha?

Drugi post był nieco mniej obszerny, za to równie przygnębiający.

Mówią, że nie warto łapać dwóch srok za ogon – zaczęła BellaRagazza. – Zaryzykuję stwierdzenie, że dwóch facetów za ogony również nie warto łapać w tym samym czasie… Karol to typ, który nazywam testosteronowym. Imponujące muskuły pod przyciasną koszulką, w garażu szpanerskie czarne BMW. Prawdę mówiąc, zawsze wolałam typ cichego wrażliwego intelektualisty i za takiego właśnie wyszłam, a jednak coś się między nami zaczęło dziać.

Karol był wtedy moim szefem, prowadził klub fitness, w którym byłam recepcjonistką. Przespaliśmy się ze sobą któregoś wieczoru, kiedy odwiózł mnie do pustego domu. Mój Mirek był akurat za granicą. Zawsze myślałam, że kobiety, które zdradzają mężów, to zwykłe szmaty. Nic niewarte, puste lale, które zwyczajnie się nudzą. Aż tu nagle niespodzianka – trafiłam do ich grona. W łóżku z Karolem było nieziemsko i szybko zdałam sobie sprawę, że wsiąkłam. Myślałam o nim dzień i noc, marzyłam o kolejnym spotkaniu, a w pracy wodziłam za nim maślanym wzrokiem. Któregoś dnia obudziłam się koło piątej nad ranem, zerknęłam na pochrapującego męża i doszłam do wniosku, że nie mam ochoty ciągnąć dalej tego małżeństwa. Tym bardziej że Mirek nie mógł mieć dzieci. Na początku jakoś mi to nie przeszkadzało, pogodziłam się z tym. Teraz zapragnęłam rodziny i czegoś nowego. Karola.

Nie lubię niejasnych sytuacji, więc uczciwie przyznałam mężowi, że kogoś mam i poprosiłam o rozwód. Wyszedł z domu na deszcz i wrócił dopiero rano. Ale nie chciał rozmawiać. Spakowałam więc trochę swoich rzeczy i przeniosłam się do siostry. Karola złapałam przed pracą, nie mogłam się doczekać, kiedy mu powiem. Nie zareagował jednak tak, jak się spodziewałam. „Odbiło ci, kurwa?! To miała być tylko zabawa, ja się na żadne stałe związki nie piszę!” – warknął. A później powiedział, żebym lepiej wracała do męża, bo z nami koniec.

I oto jestem. Trzydziestodwuletnia, porzucona, zapłakana. Byłam pewna, że Karol się ucieszy! Liczyłam na to, że razem zamieszkamy, może nawet weźmiemy ślub. A on już dwa dni po moim wyznaniu pojawił się w pracy z jakąś dwudziestoletnią panną, która ostentacyjnie się na nim uwiesiła! Oczywiście koleżanki zdążyły się domyślić, że mam romans z szefem i śledziły każdy mój krok. A ja popłakiwałam w toalecie, w końcu napisałam wymówienie. Jutro wyjeżdżam do Warszawy, kuzynka obiecała, że pomoże mi stanąć na nogi. Mirek wysłał mi dziś SMS-a: „Nikt NIGDY nie pokocha Cię tak, jak ja Cię kochałem…” Rozryczałam się, bo w sumie miał rację. Był dla mnie za dobry, a ja odpłaciłam mu czymś takim. Nie wiem, po co to piszę… Powiecie pewnie, że sama sobie nagrabiłam. Może i tak. Ale kiedy człowiek traci rozum, ciężko podejmować właściwie decyzje… – przeczytałam.

Chwilę później trzasnęły frontowe drzwi i mąż zawołał mnie z dołu.

– Jesteś już?!

– Tak, na górze! – odkrzyknęłam, czując niewysłowioną ulgę.

Sądząc po lekkim tonie, jakim zadał pytanie, z całą pewnością o nic mnie nie podejrzewał.

* * *

koniec darmowego fragmentu
zapraszamy do zakupu pełnej wersji

Warszawskie Wydawnictwo Literackie

MUZA SA

ul. Sienna 73

00-833 Warszawa

tel. +4822 6211775

e-mail: info@muza.com.pl

Dział zamówień: +4822 6286360

Księgarnia internetowa: www.muza.com.pl

Wersja elektroniczna: MAGRAF s.c., Bydgoszcz