Meridiane Sage

Żywioły Karteru

Księga 1: Ziemia

Copyright © by Meridiane Sage 2018
Wydawnictwo WasPos
All rights reserved

Wszystkie prawa zastrzeżone, zabrania się kopiowania oraz udostępniania publicznie bez zgody Autora oraz Wydawnictwa pod groźbą odpowiedzialności karnej.

Redakcja
Wydawnictwo WasPos

Projekt okładki
Magdalena Zielińska

Skład i łamanie, konwersja do wersji elektronicznej
Wydawnictwo WasPos

Wydanie I

ISBN 978-83-66070-06-6

Wydawnictwo WasPos
Warszawa, tel. 514–979–839, kontakt@waspos.pl
www.waspos.pl

Spis treści

Prolog

Rozdział 1

Dzieje Narissana

Rozdział 2

Ceremonia wyboru

Rozdział 3

Trening

Rozdział 4

Odprawa

Rozdział 5

Serce puszczy

Rozdział 6

Kaishi

Rozdział 7

Pierwsza wizja

Rozdział 8

Wspominki pana Fieldsa

Rozdział 9

Marie Lacroix

Rozdział 10

Szansa

Rozdział 11

Wyznania Ziemi i Powietrza

Rozdział 12

Most Bohaterów

Rozdział 13

Osaczeni

Rozdział 14

Mineriss Laxena

Rozdział 15

Łowca i ofiara

Rozdział 16

Młody diori

Rozdział 17

Brat krwi

Rozdział 18

Sen o Lirienn

Rozdział 19

Felissowie i Rossmary’owie

Rozdział 20

Marklend

Rozdział 21

Bezimienny

Rozdział 22

Wizja

Rozdział 23

Hymn utracony

Rozdział 24

Obietnica

Rozdział 25

Listy

Rozdział 26

Zdemaskowany

EPILOG

Prolog

Karterskim dzieciom żywioły podział wyznaczyły.
Aquariusom jak zaklinać wodę pokazały,
Ventusom koronę i berło wiatrów nadały.
Ignisi ogień nasz otrzymali we władanie,
A Terraci nad ziemią objęli panowanie.
Choć całkowicie inne, te żywioły pradawne,
Dopełniają się wzajemnie; są komplementarne.
Żaden bez żadnego przenigdy istnieć nie może.
Każdy każdemu w imię obowiązku pomoże
Zatryumfować w grze, gdzie życie stawką mianowano.
Gdy najdzie czas po temu, by klęskę zadano
Mocom nieczystym panoszącym się po królestwie,
Na szklanym tronie boski syn odnajdzie swe miejsce.

~ Przepowiednia wygłoszona 33. roku I ery przez Tali, wróżbitkę z Mikayo

Rozdział 1

Dzieje Narissana

31 października 508 roku II ery, późny wieczór

Słońce już dawno zaszło nad Krajem Żywiołów. Centaurion i okalające go frakcje spowiła noc, która niczym pierzyna utuliła żyjących tam ludzi do snu. Gwiazdy jarzyły się bladym blaskiem. Były prawie tak białe jak wirujące w powietrzu płatki śniegu. W tym roku zima przyszła wyjątkowo wcześnie.

Choć światła w domach dawno pogasły, pewien velirieński chłopiec nie mógł zasnąć. Leżał zagrzebany w pościeli, przewracając się z boku na bok. Okna jego komnaty przysłaniały grube kotary, więc jedynym źródłem światła był nie księżyc, lecz paląca się nieopodal łóżka świeca.

Jej żółtawy blask spowijał rzędy zabawek, wpatrujących się w chłopca paciorkowatymi oczami. Pluszowe misie, konie i nietoperze, szczerozłote rycerzyki i srebrne żołnierzyki, szklane figury szachowe… Wszystko to nagle wydało mu się dziwnie smutne i nieprzyjemne. Sam nawet nie wiedział dlaczego.

Drgnął niespokojnie, gdy usłyszał ciężkie kroki dobiegające z korytarza. Wsunął głowę pod kołdrę, jeszcze zanim drzwi się otworzyły. Zacisnął powieki i udawał, że zmorzył go sen.

— Panicz jeszcze nie śpi? – spytała czule Greta, ostrożnie zamykając za sobą drzwi. Przeszła przez pokój i usiadła na krześle nieopodal jego łóżka.

Greta Brown była starszą Aquariuską, córką wody, służącą jako piastunka w dworku Rossmarych. Długie ciemnobrązowe warkocze spływały na wielobarwną chustę, okrywającą kobiecie ramiona. Rumieńce trwale barwiły jej policzki.

— Skąd wiedziałaś? – spytał chłopiec, odrzucając na bok kołdrę.

— Znam cię lepiej niż ktokolwiek tutaj. Mnie nigdy nie nabierzesz – odrzekła, posyłając mu uśmiech tak promienny, że rozjaśniłby najgłębsze ciemności. – Czy coś cię trapi?

— Wszyscy ciągle mówią tylko o nowym dziecku. Jeszcze się nie urodziło, a już jest ważniejsze ode mnie – powiedział z niechęcią, krzyżując na piersi chude ramiona.

— Nie cieszysz się, że będziesz miał braciszka albo siostrzyczkę? – spytała łagodnie Greta. Niania przesunęła dłonią po kruczoczarnych włosach chłopca, na co on skrzywił się mocno. Czuł się prawie dorosłym sześciolatkiem i nie lubił, kiedy ktoś traktował go jak małe dziecko.

Widząc jego nietęgą minę, Greta szybko zabrała spracowaną dłoń.

— Nie chcę siostry. Wszystkie dziewczyny są jakieś dziwne – odparł butnie. – Brata też nie potrzebuję. Przez niego rodzice już w ogóle o mnie zapomną. Podobno chcą mnie oddać do szkoły wojskowej. Daleko stąd, żebym nie zajmował miejsca.

Choć chłopiec dołożył wszelkich starań, by jego głos wydał się obojętny i dojrzały, w którymś momencie rozbrzmiały w nim fałszywe nuty niepewności.

— Na cztery żywioły! Kto paniczowi takich głupot naopowiadał?!

— Nathaniel. Podobno zawsze tak się robi, kiedy rodzi się nowe dziecko.

— Wielkie nieba! Co za nieznośny chłopak z tego twojego kuzyna! Wszystko to bzdura, paniczu. Bzdura!

— Skoro tak mówisz… – Uspokoił się nieco. Milczał przez chwilę, wpatrując się w karmelowe oczy piastunki i próbując zliczyć piegi, które pokrywały całą jej twarz. – Greto, poczytaj mi. Jeszcze mylą mi się wszystkie te literki, a zasnąć nie potrafię.

— No nie wiem… Późno już. Pani nie będzie zachwycona, jeśli nas nakryje.

— Mama tu nie przyjdzie, przecież dobrze wiesz. Skoro nie pamiętała o moich urodzinach, to marna szansa, że postanowi sprawdzić w środku nocy, jak się miewam. Greto, proszę! Prooooooooooszę...

— Dobrze już, dobrze – westchnęła kobieta z pewnego rodzaju rozczuleniem. Faktycznie jej podopieczny kończył dziś sześć lat, ale tylko służba pamiętała, by złożyć mu życzenia. – Jaką chcesz bajkę?

— Coś o bogach albo o demonach! Tak, niech będzie mit. Byle by się działo…

— Znam jedną taką historię… Nie jestem tylko pewna, czy jest dla ciebie odpowiednia. Obiecasz mi, że nie będziesz się bał?

— Słowo legionisty! – zaśmiał się chłopiec, zadowolony, że znów dopiął swego. – Jeszcze nim nie jestem, ale kiedyś zostanę. Zobaczysz!

— Wierzę ci, wierzę… – szepnęła Greta, uśmiechając się szerzej. – Wszystko wydarzyło się tysiące lat temu, gdy świat był jeszcze czysty, a bogowie jak ludzie kroczyli jego ścieżkami. Patronka nauki i sztuki, pani potrzebujących, znana ci pod imieniem Nilani, przechadzała się po leśnej polanie w towarzystwie swych dwórek — nivi. Nivie otaczały boginię, zabawiając ją tańcem i śpiewem. W pewnym momencie przez delikatne dźwięki lutni i liry przebiła się inna melodia. Znacznie głośniejsza, piękniejsza i bardziej nieziemska. Nilani jak zahipnotyzowana poszła za nią, pozostawiając w tyle swe dwórki. Wiedziona śladem muzyki jak po nitce do kłębka dotarła do grajka. Pod starym rozłożystym drzewem wiśni siedział jasnowłosy młodzieniec o porcelanowo białej skórze i ametystowych oczach. Był tak pochłonięty grą na fletni, że nawet nie zauważył zbliżającej się do niego pani.

— Jak cię zwą? – spytała.

Grajek podniósł wzrok i uśmiechnął się promiennie.

— Nazywam się Castiell – odrzekł, podnosząc się z ziemi. – A kim ty jesteś, piękna panno? Pierwszy raz widzę cię w tej okolicy.

Kiedy Nilani przedstawiła się Castiellowi, zszokowany chłopak padł na kolana. Nie miał odwagi spojrzeć na nią ponownie. Zaczął powtarzać, że jest niegodny objawienia, lecz ona nie chciała go słuchać.

— Powstań, Castiellu – nakazała bogini, a on nieśmiało spełnił polecenie. – To nie ty powinieneś wychwalać mnie pod niebiosa, lecz ja ciebie za stworzenie czegoś tak pięknego. Niechaj bogowie mają cię w swej opiece aż po kres twych dni.

— Dzięki ci, pani – rzekł, kłaniając się pokornie. – Do skończenia świata każde żywe stworzenie niech sławi twoje imię.

— Zagraj mi, Castiellu, raz jeszcze. Nim wrócę do alabastrowego pałacu, chcę znów usłyszeć twą muzykę.

— Już zawsze grał będę na twoją cześć i głosił twą nieśmiertelną chwałę. Będę przychodził tu dzień za dniem i wraz z każdym wschodem słońca rozbrzmi na nowo ma pieśń dla ciebie.

Jak Castiell obiecał, tak też i zrobił. Przez rok każdego ranka spotykał się z Nilani pod drzewem wiśni, nazwanym później przez potomnych Drzewem Miłości. Nazwa ta nie jest jednak przypadkowa bowiem to właśnie tam bogini zakochiwała się powoli w przystojnym śmiertelniku. Nie miała niestety pojęcia, że wszystko to działo się za sprawą muzyki z cudownej fletni.

Pewnej nocy młodziutka bogini oddała swemu Castiellowi najcenniejsze, co mogła mu dać, a dziewięć miesięcy później na świat przyszedł ich syn. Wraz z urodzeniem Narissana skończyła się miłość. Stało się tak, gdyż Nilani zobaczyła na ciele niemowlęcia białe znamię w kształcie dwunastoramiennej gwiazdy. Znak diorich.

Dopiero dzięki temu odkryciu zorientowała się, kim tak naprawdę był młodzieniec, który ją uwiódł. Demonem, synem Castora, a co za tym idzie — księciem Podziemia.

— Nie myśl, że kiedykolwiek cię kochałem, Nilani. Głupia byłaś, jeśli w to wierzyłaś. Potrzebowałem cię tylko do stworzenia Narissana. Moc dioriego zapewni mi zwycięstwo nad mymi wrogami. Zmiecie ich w proch – powiedział z lubością Castiell, gdy spytała go naiwnie, jaki miał cel w udawaniu miłości.

Nilani wygnała go z pałacu Dioriness i zabroniła zbliżać się do dziecka, lecz demon nic sobie nie robił z jej zakazów. Pozostali bogowie, zmęczeni długotrwałą walką o dziecko światłości i cienia, postanowili zwrócić się do Lorionna, nieomylnego sędziego a brata Nilani, aby to on zdecydował, kto powinien opiekować się Narissanem. Lorionn orzekł, że chłopiec przez pierwsze dziesięć lat życia będzie mieszkał wraz z ojcem, a przez kolejne dziesięć u matki. W dniu dwudziestych urodzin Narissan miał postanowić, czy chce stać się w pełni bogiem, czy demonem. (Odtąd to samo prawo dotyczyło także innych diorich, o których wychowanie kłócili się rodzice).

Jak sędzia powiedział, tak i się stało. Castiell zabrał Narissana do piekła i nauczył czynić zło, zsyłać na ludzi choroby, siać nieszczęścia i śmierć. Jednakże to się chłopcu nie podobało. Nie chciał takiego życia.

Kiedy trafił do pałacu Dioriness, Nilani pokazała mu, jak wiele dobra może sprowadzić do świata ludzi dzięki swej mocy. Nauczyła syna niemal wszystkiego, co sama potrafiła. Narissanowi, dobremu mimo demonicznej natury, podobała się opieka nad ludźmi, a w szczególności nad pewną zielonooką śmiertelniczką zwaną Sophią.

Dwadzieścia wiosen minęło niepostrzeżenie i tak oto młody diori staną przed wyborem. Był on jasny — bogowie. Część z nich ucieszyła się ogromnie. Narissan bowiem okazał się idealnym kandydatem na króla Ventusów, to znaczy dzieci powietrza. Miał rządzić nimi w imieniu Dioriness i przekazywać im boską wolę.

Castiell wpadł w szał, kiedy to usłyszał. W nocy, gdy wszyscy bogowie spali, zakradł się do alabastrowego pałacu i udusił Narissana poduszką. Zabrał duszę syna z powrotem do podziemi, gdzie uwięził ją na kolejne trzy tysiące lat.

Wedle przepowiedni wygłoszonej przez Tali, wróżbitkę z Mikayo, Narissan wróci, gdy niebo znów przetnie kometa Amaris. Nilani ją zobaczy i zażyczy sobie uwolnienia syna. Dzięki temu Narissan będzie mógł się odrodzić, tylko że nie w swoim, lecz w całkowicie nowym ciele.

Chłopiec cały czas słuchał zafascynowany, ani razu nie przerwawszy niani. Gdy wreszcie skończyła swą opowieść, powiedział niemal bezgłośnie:

— Pewnego dnia skończę jak Narissan. Wiem to. On tak mówi…

— Co też panicz opowiada? Jaki on? – syknęła zszokowana Greta, otwierając szeroko oczy. Przyłożyła mu dłoń do czoła. – Może masz gorączkę?

— Nie wiem, jak się zwie. Nigdy mi się nie przedstawił, ale przychodzi w snach.

— Dziwne, głowa zimna…

— Nie jestem chory, ani nie zwariowałem – odparł niewzruszony, spoglądając na nianię z upiorną powagą. – Czuję w kościach, że tak będzie. Szepczą mi to cienie.

— Koniec z tymi bajkami. Pani Honoria miała rację, kiedy kazała ci się więcej modlić.

Z nieodgadniętym wyrazem twarzy chłopiec powiódł wzrokiem po ciemnych zakamarkach pokoju. Zdawał się dostrzegać tam coś, czego nikt inny nie mógł dojrzeć. Wyraźnie czuł czyjąś obecność… Bynajmniej nie piastunki.

— Gasimy światło, paniczu. Pora już późna. – Kobieta poderwała się z miejsca jak oparzona. Poczuła, jak jeżą jej się włoski na karku. Pospiesznie poprawiła chłopcu kołdrę i ucałowała go do snu. Następnie zdmuchnęła płomień świecy, pozwalając, aby komnata całkowicie pogrążyła się w mroku. Prawie biegiem ruszyła do drzwi (omal nie łamiąc sobie nóg na zabawkach).

— Dobranoc, Greto – wyszeptał miękko chłopiec, unosząc głowę.

— Dobranoc… Falenie – powiedziała, a drzwi się zamknęły.

Opuścił głowę z powrotem na poduszkę, ale dalej nie chciało mu się spać. Błądził oczami po suficie i ścianach, czekając, aż zmorzy go zmęczenie. I wtedy, gdy wzrok chłopca padł na wiszące nad stosem maskotek zwierciadło, zauważył, iż coś w jego wnętrzu błysnęło purpurą. Choć przecież lustro nie miało czego odbić…

On jest teraz ze mną. Nie pierwszy i nie ostatni raz, pomyślał Falen, przewracając się na drugi bok. Wkrótce Kōra, bogini snu, ulitowała się nad nim i zapieczętowała jego powieki.

Rozdział 2

Ceremonia wyboru

18 lipca 522 roku, północ

Wskazówki na tarczach poukrywanych tam i ówdzie zegarków wskazywały północ. Liście dębów, buków i kasztanowców tańczyły z wiatrem nad głowami ludzi. Srebrzący się na nieboskłonie księżyc spowijał swą poświatą leśną polanę, na której wszystko się zaczęło. To właśnie wydarzenia tamtej nocy dały początek czemuś, co na wieki odmieniło losy Państwa Żywiołów.

Jak co siedem lat, przedstawiciele wszystkich frakcji – Aquariusi, Ventusi, Terraci i Ignisi – zjechali się z najdalszych zakątków kraju do stolicy, zwanej Centaurionem, aby wraz z rodzinami uczestniczyć w ceremonii. Stali tak ramię w ramię, każdy równy wobec czar żywiołów, oczekując.

Na twarzach zebranych malowała się powaga. Nikt nie ośmielił się zakłócić ciszy, która zawisła nad zamgloną polaną… Ciszy tak idealnej, że aż przerażającej.

Przybysze tłoczyli się wewnątrz wielkiego okręgu utworzonego z kolumn z czarnego alabastru. W jego centrum znajdowało się kamienne, trzystopniowe podwyższenie w kształcie koła, przypominające trochę teatralną scenę. Stało na nim czworo przywódców, a wszyscy odziani w przeplatane złotymi i srebrnymi nićmi szaty.

Pierwszy z nich, Frederic Lagresse, był dosyć postawnym, raczej nie należącym do szczupłych mężczyzną o czarnych włosach i koziej brodzie. Na jego wysokim czole pogłębiała się zmarszczka zniecierpliwienia. Lagresse miał przed sobą jedną z czterech kamiennych mis usytuowanych na również wykutych z kamienia piedestałach. W naczyniu trzaskał gwałtownie ogień.

Płomień ten symbolizować miał wszystkich Ignisów, których to Frederic Lagresse był „ojcem”, nieomylnym liderem.

Po jego prawej stronie, tuż przy misie z szalejącą w niej miniaturową trąbą powietrzną, miejsce zajęła jasnowłosa Selene Odette, pani Ventusów. Liczyła sobie nawet mniej niż trzydzieści lat. Była zadziwiająco młoda jak na przywódczynię, lecz jakie znaczenie miał wiek przy odpowiednich koneksjach rodzinnych?

Selene Odette wodziła zielonymi jak jodłowe igły oczami po twarzach dzieci powietrza. Na niektórych z nich widziała wielkie napięcie, na części radosną ekscytacją, a na jeszcze innych strach. Czystą panikę.

Nieopodal niej miejsce zajęli Eleanore Febris i Jonathan Herrschaft.

Szarawe oczy przywódczyni Terratów wpatrywały się nieruchome w dno trzeciej z czar żywiołów. Zostało ono wyłożone różanymi płatkami. Wąskie i sine usta Febris były zaciśnięte, a wyskubane do granic możliwości brwi ściągnięte.

Nad ostatnią z kamiennych mis, wypełnioną po brzegi wodą, pochylał się Jonathan Herrschaft — najstarszy z przywódców. Włosy około osiemdziesięcioletniego Aquariusa były całkowicie białe, podobnie jak długa broda zakrywająca jego obfity brzuch piwny.

Jonathan Herrschaft skrzywił się, widząc w wodnym lustrze swoją pomarszczoną twarz. Odkaszlną i rozpoczął ceremonię, wznosząc ręce ku niebu.

— Bądźcie pozdrowieni, bracia i siostry! Zebraliśmy się tu, aby zgodnie z naszą tradycją wybrać czworo Strażników, którzy będą strzec nas i nasze państwo przed plugastwem noszącym miano nerimich!

Miano nerimich[1] w Karterze nosiły wampiry i zmiennokształtni — krwiożercze bestie, zabijające każdego, kto stanie im na drodze. Niechęć wobec nich budził też fakt, że niemal pod każdym względem górowali nad Karterczykami. Byli silniejsi, szybsi, posiadali wyostrzone zmysły… W dodatku szczycili się nieśmiertelnością.

Nerimi pochodzili z sąsiadującej z Karterem Inserii, imperium cara Williama von Donnera, jednego z najbezwzględniejszych istot chodzących po tej ziemi. Nawet wzmocniony czarami mur strzegący granic Państwa Żywiołów nie potrafił powstrzymać carskich poddanych przed napływaniem do Karteru i przelewaniu krwi jego obywateli.

— Czary żywiołów wybiorą tej nocy po jednym przedstawicielu z każdej frakcji – ozwał się Frederic Lagresse, mrużąc brązowe, blisko osadzone oczy. – Już za chwilę powietrze, ziemia, woda i ogień wyróżnią czworo z pośród was. Tych, w których sercach dostrzegą największą odwagę, niezwykłą wolę walki i niezłomnego ducha. – Przywódca Ignisów zaklaskał w dłonie, a ustawione wokół czar świece rozbłysły nagle jasnym płomieniem. – Selene, ty zaczynasz. Kobiety mają pierwszeństwo.

— Dziękuję ci, Fredericu – powiedziała, udając, że nie widzi jego krzywego uśmiechu. Przesunęła dłonią nad ventuską misą. Szalejąca tam mała trąba powietrzna przybrała na sile i urosła do rozmiarów kobiety. Smagała jak bat ciała zebranych, trzepotała ich szatami, w oczy sypała piach, zrywała liście i próbowała zgasić świece, lecz igniski ogień płonął wytrwale. Pośród wietrznego szumu dało się usłyszeć kilka słów.

Falen William Thomas Gabriel Rossmary[2], syn Jeremiasza i Honorii.

Selene Odette przesunęła dłonią nad czarą raz jeszcze i wtedy wszystko ustało. Odgłosy hulającej wichury zastąpiły gromkie brawa i wiwaty. Z tłumu Ventusów wyłonił się niechętnie wysoki czarnowłosy chłopak o bardzo bladej cerze. Jego stalowoszare, podkrążone z niewyspania oczy wpatrywały się nieufnie w kamienne podwyższenie. Usta zaciśnięte miał w wąską linię. Nie wydawał się szczęśliwy. Liczył sobie może dziewiętnaście lat, a jego ubiór — czarny żupan do kolan, ciemne spodnie i purpurowa peleryna spięta pod szyją złotą klamerką — świadczył o przynależności do stanu szlacheckiego.

Falenowi przez całą drogę towarzyszyły natarczywe spojrzenia ludzi i poszeptywania. Dla wielu mogłoby się to wydać peszące, ale nie dla niego. Był przyzwyczajony do wzbudzania sensacji wszędzie, gdzie tylko się pojawił.

Jako jeden z Rossmarych należał do tego samego rodu, z którego pochodził obecny król. Rodu niemal tak starego jak podział na frakcje. Rodu sławnego i bogatego niczym sam car nerimich.

— Powodzenia – szepnęła Falenowi do ucha Selene Odette, łapiąc go za ramiona. Uśmiechnęła się doń ciepło, prawie po matczynemu. Przyglądała się chłopakowi jeszcze przez chwilę w milczeniu, to otwierając usta, to z powrotem je zamykając. Myślała gorączkowo, czy powinna powiedzieć mu pewną rzecz, czy lepiej zachować ją dla siebie… Jednakże widząc nieprzychylne spojrzenie Jonathana, porzuciła swój pierwotny zamiar i w to miejsce rzuciła tylko naprędce – Myślę, że będzie ci potrzebne. Nawet nie wiesz, jak bardzo…

— Dziękuję… – odparł ostrożnie Falen, spoglądając na przywódczynię z ukosa. Wyczuł, że coś było nie w porządku, ale stwierdził, że to nie najlepszy moment na zadawanie pytań.

— Eleanore, twoja kolej – ponaglił kobietę Frederic Lagresse, wyraźnie już poirytowany.

Gdyby to od niego zależało, wybrałby Strażników w cztery minuty, po jednej na każdego, dał im po szabelce i wio! Do walki za ojczyznę. Niestety pozostali przywódcy nie chcieli burzyć wielowiekowej tradycji, tak więc Lagresse musiał uzbroić się w cierpliwość, której z każdą kolejną ceremonią miał coraz mniej.

— Już – odburknęła Eleanore Febris.

Przywódczyni Terratów nachyliła się nad czarą ziemi. Zanurzyła w niej swą sękatą dłoń i nabrała trochę płatków, po czym rozrzuciła je bezceremonialnie wokoło. Jednak one, zamiast opaść na ziemię jak grawitacja przykazała, wzbiły się w powietrze i zaczęły wirować. Tańczyły tak długo, aż uformowały się w imiona i nazwisko Strażniczki ziemi.

— Czy jest z nami Elizabeth Jane Feliss, córka Sebastiana i Anny? – spytała oschle i bez większego zainteresowania Eleanore Febris, starając się przekrzyczeć oklaski.

Z tłumu wyłoniła się nieśmiało Ellie i chwiejnym krokiem ruszyła ku przywódczyni. Terratka była stosunkowo drobną dziewczyną, odzianą w prostą białą suknię. Ogniste fale, przyozdobione wiankiem ze stokrotek, opadały kaskadą na wątłe ramiona. W jej dużych łagodnych oczach, będących jak dwa szmaragdy, malował się lęk, a z sercowatej twarzy odpłynęła cała krew.

Rozglądała się niepewnie dookoła. Serce Ellie biło tak mocno i szybko, jakby chciało wyskoczyć jej z piersi, spakować walizki i czmychnąć, gdzie pieprz rośnie.

Zastanawiała się, jakim cudem czara żywiołu wybrała akurat ją spośród tysięcy dzieci ziemi, które nadawałyby się do roli Strażnika znacznie lepiej. To wszystko było jak sen… Zły sen.

— Gratuluję – rzuciła obojętnie Febris, wyciągając do Ellie dłoń.

— Dziękuję – powiedziała słabym głosem. Zmusiła się do uśmiechu, który (miała nadzieję) udobruchałby trochę wiecznie zagniewaną przywódczynię, jednak efektów się nie doczekała.

— Stań przy Rossmarym. Zaraz dołączą do was pozostali – rozkazała Febris, nie przestając miażdżyć jej pełnym wyższości spojrzeniem.

Ellie rozejrzała się w poszukiwaniu Falena. Była tak zaaferowana tym, co się właśnie stało, że wcześniej nie zwróciła na niego uwagi. Stał po prawicy Selene Odette, tuż przy krawędzi podestu. On także lustrował ją spojrzeniem.

— Avirii, Falenie – szepnęła Elizabeth, zerkając na Ventusa z ciekawością.

Chociaż z twarzy wydawał się sympatyczny, świadomość kim był, onieśmielała ją niesłychanie.

Avirii to tradycyjne karterskie pozdrowienie, pełniące funkcję powitania oraz pożegnania, a także wyrażające życzenie pomyślności dla rozmówcy.

— Avirii – odpowiedział, uśmiechając się w przelocie.

— Mamy już dwoje. Nadszedł czas, żeby wybrać kogoś spośród Aquariusów – ogłosił Jonathan Herrschaft.

Wodna tafla w czarze pozostawała nieruchoma mimo wiatru. Herrschaft przejechał po niej palcem, kreśląc symbol podobny trochę do podwójnego N.

Wodne pnącza niczym zaklinany wąż zaczęły skręcać się i wić ku górze. Nagle wystrzeliły ku gwieździstemu niebu i zapisały w powietrzu imiona i nazwisko trzeciej Wybranej.

— Proszę do siebie Katherine Sineę Narione! Córkę Petera i Margaret.

Czar podtrzymujący napis opadł, a woda chlusnęła na ziemię, ochlapując ludzi w pierwszym rzędzie.

Jonathan nawet tego nie zauważył.

Ponownie rozbrzmiały brawa, a błękitne oczy mężczyzny ujrzały smukłą dziewczynę w granatowej, sięgającej ziemi sukni, torującą sobie drogę przez tłum. Jej srebrzyste włosy splecione były w przerzucony przez ramię warkocz. Na ładnej twarzy Katherine malował się szeroki uśmiech, a wąskie, niebieskie oczy nowej Strażniczki jaśniały radością.

Jej optymizm podziałał na Ellie kojąco i chwilowo stłumił mdłości, o które przyprawił Terratkę stres.

— Witaj, dziecko – powiedział jowialnie Jonathan Herrschaft, składając dłonie na obfitym brzuchu.

Dziewczyna dygnęła wdzięcznie i uśmiechnęła się jeszcze promienniej niż wcześniej. Zaraz po tym odwróciła się w stronę Falena i Ellie i pomachała do nich na przywitanie. Terratka niepewnie odwzajemniła ten gest, a Ventus nawet go nie zauważył. Mrużył oczy i wpatrywał się w tłum przed sobą, najwyraźniej próbując kogoś w nim odnaleźć.

Przywódca Aquariusów pogratulował Katherine zaszczytu, jaki ją spotkał, i kazał dołączyć do pozostałych.

Został już tylko jeden…

— I tak oto doszliśmy do ostatniego Strażnika lub też Strażniczki – przemówił Frederic.

Te kilka słów wystarczyło, aby na moment cała frakcja ognia wstrzymała oddech. Lagresse szepnął coś we flami, czyli języku, którym posługiwali się Ignisi, prócz tak zwanej: „mowy powszechnej”. W odpowiedzi na jego zaklęcie płomienie z czary i otaczających ją świec buchnęły wysoko i o mały włos nie sparzyły twarzy przywódcy. Frederic zmrużył oczy i czekał. Wystrzeliwujące we wszystkie strony iskry ułożyły się w ostre, krzywe literki, składające się na wyczekiwaną odpowiedź.

Przywódca westchnął ciężko zawiedziony. Wolałby dziewczynę… Ładną, kształtną, najlepiej niezbyt pruderyjną… Przynajmniej miałby na kim zawiesić wzrok.

— Alexandrze? Alexandrze Tristanie Cartwright? – ozwał się, wypatrując wśród tłumu swoich igniskiego wybrańca. – Synu Edwarda i Alexandry, przyzywam cię.

Po raz kolejny rozbrzmiały oklaski. Towarzyszyło im radosne skandowanie imienia Alexandra. Jedni gratulowali Strażnikowi, a inni odetchnęli z ulgą, radzi, iż będą mogli wrócić dziś do swoich domów.

Chłopak przedzierał się dosyć długo przez otaczający go tłum, ale kiedy już stanął na scenie i znalazł się pod ostrzałem surowego spojrzenia przywódcy, miał ochotę wykonać w tył zwrot.

Ignis, podobnie jak pozostali, był bardzo młody, mniej więcej w wieku Ellie. Średniego wzrostu, dobrze zbudowany. Lekko kręcone włosy sięgały mu za uszy, a pogodne oczy swą barwą przywodziły na myśl miód. Na spiczastym podbródku widoczna była mała blizna – pamiątka po przegranym pojedynku z kotem babci Petunii. Wydawał się zaskoczony, że wybór padł akurat na niego, ale niewątpliwie się cieszył.

— Jestem, jestem! – powiedział, stając przed Fredericiem Lagressem.

Wysilił się na mądrą i pełną powagi minę, ale widząc, jak przywódca przewraca oczami, domyślił się, że chyba nie do końca mu wyszło.

— Nareszcie. Gratuluję, Alexandrze. – Lagresse nachylił się ku niemu i poklepał po plecach z fałszywą serdecznością.

A pomyśleć, że mogła być Igniska… Ech, może za siedem lat.

Wybrany skrzywił się na dźwięk swojego imienia.

— Ekhem… wolałbym po prostu „Alec”. Alexander brzmi zbyt pompatycznie.

— Jak sobie chcesz, Po Prostu Alecu. – Wzruszył tylko ramionami.

Następnie głos zabrała Selene Odette.

— Mamy już czworo Strażników! Raduj się, Karterze, oto twoi obrońcy!

Przywódca Ignisów westchnął ciężko. Od tego całego harmidru zdążyła rozboleć go głowa. Czy ci ludzi naprawdę musieli być aż tak weseli? A nawet jeśli, to nie mogli radować się w milczeniu?

Frederic musiał odczekać chwilę, zanim mógł kontynuować ceremonię.

— Czas złożyć śluby wierności. Jesteście gotowi? – spytał Strażników, biorąc do ręki zwój pergaminu, leżący nieopodal czary.

Wybrańcy popatrzyli po sobie i skinęli głowami.

— To dobrze. Powtarzajcie za mną słowa przysięgi – przykazał, rozwijając zwój.

„Na wszystkich istniejących bogów, na wszystkie żywioły i na wszystkie gwiazdy upamiętniające naszych przodków przyrzekamy wiekuistą wierność wobec Karteru, a także króla i Rady, sprawujących piecze nad naszym państwem i nad nami samymi. Przysięgamy oddać życie za Karter, jeśli tego będzie wymagała od nas misja. Nasze serca nie zaznają lęku, a dusz nie splami zdrada.”

Wybrani chórem recytowali przysięgę, trzymając prawą dłoń na sercu. Z każdym kolejnym słowem dotkliwiej odczuwając jej wagę. Gdy skończyli, Lagresse skiną głową na swojego pomocnika – młodego chłopca, stojącego dotychczas w cieniu za przywódcami i nowo powołanymi Strażnikami. Malec podszedł do niego posłusznie, trzymając w rękach czerwoną poduszkę, na której spoczywały cztery złote pierścienie. Zdobił je wygrawerowany cytat z Karterskiej Księgi Prawa: „Jak walczyć, to do ostatniej kropli krwi. Walczyć za siebie, za rodzinę i za ojczyznę ”.

— Przyjmijcie te obrączki jako symbol waszych zaślubin z Karterem, a także jako znak naszego przymierza. Niechaj zawsze przypominają wam, że cały naród na was liczy i sercem jest z wami – rzekł Jonathan Herrschaft podniosłym tonem, przejmując od chłopca podsuszkę z pierścieniami.

Przywódca Aquariusów podchodził kolejno do każdego z Wybranych. Falen, Elizabeth, Katherine i Alexander wzięli po jednej obrączce i nałożyli na serdeczny palec.

Wybrańcy już nie wiedzieli, co jest silniejsze – ekscytacja czekającą ich przygodą czy też lęk przed niespełnieniem oczekiwań.

Katherine, Alec i Falen poszeptywali między sobą z ożywieniem, tylko Ellie milczała. Jedynie ona była pewna, która z emocji skradła większą część niej. Lęk. Bała się, że nie podoła, że zawiedzie i przyniesie wstyd rodzinie, a przecież tego nie chciała. Nikt by nie chciał.

— Musicie wiedzieć, że życie, jakie teraz będziecie wieść, nie zostało usłane różami. Mimo to głęboko wierzę, że dacie sobie radę – powiedziała Selene Odette, przytulając czule każde z nich.

— Jakie jest nasze zadanie? – spytał chłodno Ventus, chcąc ukryć zakłopotanie. Falen nie przywykł do publicznego okazywania uczuć... Prywatnego zresztą także.

— Właśnie. Co mamy robić? – zainteresowała się Katherine, wymieniając z Aleciem podekscytowane spojrzenia.

— Nie czas i nie miejsce, by teraz o tym mówić – odparła szorstko Eleanore Febris, wykrzywiając wargi w niechętny im grymas. – Przedyskutujemy wszystko w ośrodku szkoleniowym. Tam czeka was trzytygodniowy trening. Kiedy będziecie gotowi, zdradzimy wam szczegóły.

— Dość już o tym. – Przywódczyni Ventusów machnęła dłonią. — Daję wam chwilkę na pożegnanie się z rodziną. Jeśli chcecie powiedzieć komuś coś ważnego, zróbcie to teraz, gdyż nie wiadomo, kiedy znów się zobaczycie.

Katherine natychmiast pobiegła do rodziców. Gdy tylko zobaczyła mamę, od razu rzuciła jej się na szyję. Szczebiotała wesoło, podczas gdy pani Narione gładziła ją po włosach, prosząc jedynie, żeby była ostrożna. Pan Narione z kolei zamiast się zamartwiać, pozwalał rozpierać się ojcowskiej dumie.

— Zawsze wiedziałem, że zostaniesz kimś wielkim, kochanie. Babcia się ucieszy, gdy jej powiemy. Szkoda, że nie mogła przyjechać… — rzekł, zakleszczając Katherine w niedźwiedzim uścisku.

Co się tyczy Aleca… Zaraz po wymianie słodkimi słówkami mama zapowiedziała mu, że nawet wybór na Strażnika nie zwolni go z domowych obowiązków. Strażnik, nie—Strażnik i tak będzie musiał zrobić porządek w pokoju, co obiecał jej już dobry miesiąc temu…

— Mamo, przecież tam jest czysto! – oponował Ignis. – Poza tym, wybacz, ale szybko nie zobaczysz mnie w domu… Wielka szkoda, bo chciałem się za to zabrać zaraz po powrocie do Losserin. Ups.

— Nic straconego. Bałagan nie zając, sam nie ucieknie. Posprzątasz to samodzielnie, nawet jeśli musiałabym czekać na ciebie siedem lat.

— Jesteś straszną kobietą.

— Też cię kocham.

Chwilę to trwało, nim Ellie odnalazła w tłumie rodziców i siostrę. Nie chciała się z nimi żegnać. Chyba wolałaby, żeby przywódcy od razu zabrali ich do ośrodka. Wiedziała bowiem, że jeśli teraz zobaczy się z bliskimi, jeszcze trudniej będzie jej ich opuścić.

— Moja córeczka została Wybraną! – Matka dziewczyny klasnęła w dłonie z entuzjazmem. – Wszyscy jesteśmy z ciebie tacy dumni, Elizabeth! Takie wyróżnienie w naszej rodzinie! Kto by po pomyślał?!

— Spójrz na siostrę, Victorio – polecił pan Feliss swojej drugiej (młodszej, bo dopiero ośmioletniej) córce. – Może ty też pewnego dnia zostaniesz Wybraną – powiedział z rozmarzeniem, a na rumianej buzi dziewczynki pojawił się szeroki uśmiech.

— Tak, tak, tak! – zawołała, obejmując siostrę w pasie.

— Będę za wami tęsknić – powiedziała Ellie, odwzajemniając uścisk Vicky. Wtuliła twarz w jej miękkie brązowe włosy.

Pachnęły cynamonowym olejkiem.

— Ja też! – zawołała dziewczynka, oplatając siostrę jeszcze mocniej swymi chudymi ramionami. – Nie chcę, żebyś jechała.

Z twarzy Victorii zniknął uśmiech, a oczy momentalnie wypełniły się łzami.

— Ej, nie płacz. – Ellie otarła jej policzek wierzchem dłoni. – Niedługo wrócę. Zanim się obejrzysz, znów będę z tobą – zapewniła, całując Victorię w czoło.

— Przysięgasz na paluszek?

— Na paluszek – powtórzyła Ellie, splatając swój mały palec z paluszkiem Victorii. Posłała siostrze spojrzenie pełne miłości, które ta natychmiast odwzajemniła.

Elizabeth nienawidziła składać obietnic, kiedy nie wiedziała, czy zdoła ich dotrzymać. Zostać wybranym to faktycznie wielki zaszczyt, ale i wielka odpowiedzialność, nie wspomniawszy już o niebezpieczeństwie. Każdy mówi tylko o chwale płynącej ze służby, ale nikt nie wspomina o drugiej stronie medalu. O tym, jak wielu Strażników nie dożyło końca swej kadencji.

— Tylko pamiętaj, Ellie. Bądź czujna i nie ufaj nikomu. To klucz do przetrwania – przykazał córce pan Feliss. Spojrzał na nią porozumiewawczo. Są rzeczy, o których niebezpiecznie jest mówić przy świadkach. – W trudnych chwilach ludzie robią różne rzeczy. Nigdy nie wiesz, czy owca nie okaże się wilkiem.

— Wiem o tym. Nie musisz się obawiać. Nie jestem drugą Brianną.

— Mamy nadzieję. Walcz dzielnie. Pamiętaj, że wszyscy bardzo cię kochamy i jesteśmy z tobą – szepnęła jeszcze matka, gładząc ją czule po policzku.

Ellie już nic nie powiedziała. Gardło miała ściśnięte.

U Falena pożegnanie wyglądało zgoła inaczej. W idealnie poukładanym arystokratycznym światku nie było miejsca na uściski czy pochwały albo jakiekolwiek inne przejawy rodzinnych czułości. Nie, rodzina Rossmarych nie traciła czasu na takie błahostki.

— Uważaj na siebie i nie rób głupstw – poprosiła Falena matka, a jej głos był przesycony melancholią. – Nie chcę, żebyś wrócił do mnie w trumnie.

— Możesz być spokojna – odparł lakonicznie, unosząc kąciki ust. – Swojego diabli nie biorą.

— To dobrze.

Następnie do Strażnika zwrócił się ojciec — barczysty mężczyzna odziany w bordowy żupan i ciemne spodnie. Przez niezwykle surowe rysy twarzy i chytre zielonkawe oczy nie wyglądał na miłego i bynajmniej taki nie był.

— W końcu ci się coś udało. Postaraj się choć raz nie przynieść mi wstydu – powiedział Jeremiasz Rossmary.

— Nie obiecuję.

Ojciec zmrużył oczy i wydął usta w prześmiewczy grymas.

— Racja. Nie mam się co łudzić.

Przez chwilę sztyletowali się w milczeniu wzrokiem. Napięcie między nimi było niemal namacalne, a atmosfera tak gęsta, że bez trudu dałoby pokroić się ją nożem…

— Jeremiasz! – syknęła Honoria do męża. – Chociaż teraz się nie kłóćcie! Nie w takiej chwili! Mógłbyś okazać mu choć krztynę wsparcia…

Rękawy jej karmazynowej sukni podwinęły się nieco, odkrywając żółte siniaki na nadgarstkach. Gdy tylko zorientowała się, że Falen na nie patrzy, opuściła ręce, pozwalając, by rękawy znów je przykryły. Niepotrzebnie. Honoria mogła udawać przed światem, ale każdy z domowników znał prawdę.

— No właśnie, tato. Wszyscy już jesteśmy znudzeni wysłuchiwaniem tych wieczny awantur i pretensji – zgodził się z matką trzynastoletni Finn, młodszy z synów Honorii i Jeremiasza.

Chłopiec wyglądał jak wierna kopia Falena, jedynie trochę od niego niższa. Charakter za to miał zupełnie inny. Bardziej opanowany, powściągliwy.

— Ty się nie mieszaj, Fineaszu. Moje stosunki z twoim bratem nie powinny cię interesować – odgryzł się pan Rossmary, posyłając mu ostrzegawcze spojrzenie.

Finn wywrócił tylko oczami i mruknął do ojca:

— Prosiłem cię, żebyś tak na mnie nie mówił. – Następnie zwrócił się do Falena, kładąc mu rękę na ramieniu. – Powodzenia, bracie. Wierzę w ciebie.

Finn posłał bratu lekki uśmiech. W jego szarych oczach Strażnik dostrzegł ślad jakiejś dziwnej emocji. Czegoś pomiędzy obawą a nadzieją zmieszaną z ulgą.

— Dasz sobie radę? – spytał młodszego, ściszając głos.

— To chyba ja powinienem cię o to spytać – zaśmiał się Finn bez cienia wesołości. Schował ręce do kieszeni i wbił wzrok w czubki butów.

— Nie udawaj. Dobrze wiesz, o czym mówię.

Twarz chłopca stężała. W księżycowym świetle miała barwę popiołu.

— Wytrzymałem trzynaście lat. Kolejne nie robią mi różnicy.

Falen chciał powiedzieć Finnowi coś jeszcze, ale wtedy dopadli go przyjaciele. Trochę niższy od niego chłopak z burzą rudych włosów i szczupła blondynka o delikatnych, dziecięcych rysach twarzy, przez które ludzie często zaniżali jej wiek.

— Proszę, proszę! Jest i nasz Wybraniec! – zawołał Luke, uśmiechając się od ucha do ucha. – Mam tylko nadzieję, że nie zapomnisz o starych przyjaciołach. Wiesz, jak już stałeś się taki ważny…

— Właśnie – przytaknęła mu jasnowłosa Rosalyn. Herbaciane oczy skrzyły szczęściem, a na policzki wypłynęły kolory.

— Jakże bym mógł? – rzucił z przekąsem Falen, przeciągając się leniwie w miejscu. – O was? Nigdy w życiu. Wracacie jak bumerang albo jak wysypka.

— Bardzo zabawne – rzucił Luke, a jego spojrzenie nabrało figlarnego wyrazu. – Tylko pamiętaj. Nie daj się tam gdzieś po drodze skrócić o głowę. Nie zapominaj, że jesteś mi winny przysługę za…

— Lucianie, proszę. Nie przy ludziach – syknął, zatykając Luke’owi usta dłonią. – Nie chcę stracić resztek reputacji.

— Zabieraj ode mnie te łapska. Poza tym, żeby stracić reputację, najpierw trzeba jakąś posiadać.

Falen przewróci oczami. Wiedział, że będzie mu brakowało tych drobnych, przyjacielskich złośliwości.

Rosalyn założyła ręce na biodra i posłała im spojrzenie spod uniesionej brwi.

— Zachodzę w głowę o czym wasza dwójka bredzi tym razem, ale chyba boję się pytać. – Pokręciła głową. – Tak czy inaczej, życzymy ci z Lukiem powodzenia. Mamy nadzieję, że wygrasz ze wszystkimi nerimimi, z którymi przyjdzie ci się zmierzyć. Tam, gdzie cię poślą… – powiedziała, obejmując Falena po siostrzanemu.

— Dokładnie – przytaknął natychmiast Luke, po czym poklepał go bratersko po plecach. Niby drobny gest, a jaki krzepiący. – Będziemy tęsknić.

— Nie tylko wy – odrzekł Falen, spoglądając na nich z powagą. – Szkoda, że nie możecie jechać ze mną. Bez dobrego towarzystwa nie ma zabawy.

— Się rozumie – zaśmiał się Luke.

— Tylko wiesz… napisz czasem, jeśli będziesz mógł… — poprosiła nieśmiało Rosalyn. – Wyślij nam gołębia… albo dwa… albo pisz codziennie.

— Masz to jak w banku – obiecał Falen, spoglądając na nich z pewnego rodzaju rozczuleniem. Zerknął za siebie, aby upewnić się, że rodzice nie zwracają na niego uwagi. Odwrócił się z powrotem do przyjaciół, ściszył głos i spytał – Mogę mieć do was jedną prośbę?

— Oczywiście. Co to za pytanie? – obruszyła się Rosie. – Mów szybko, o co chodzi.

— Chciałbym, żebyście pod moją nieobecność mieli oko na Finna. Wiecie, jaka jest sytuacja... – Falen zazgrzytał zębami na samo wspomnienie tego, co powinno być zaledwie przykrym incydentem, a nie codziennością.

— Rozumiem – Luke skinął głową, zerkając mimowolnie w stronę pana Rossmary’ego. Dyskutował on właśnie z panem Harfordem, ojcem Rosalyn. Zaraz jednak jadeitowe oczy chłopaka znów zwróciły się ku Falenowi. – Finn będzie mógł na nas liczyć.

— Dziękuję – odparł ledwo słyszalnie, czując, jak z jego serca spada wielki głaz. Teraz, kiedy wiedział, że jego brat będzie miał do kogo zwrócić się o pomoc, mógł spokojnie ruszać w drogę.

— Na mnie już czas. Avirii…

— Avirii, bywaj zdrów.

Falen odwrócił się na pięcie i udał się w stronę kamiennego podwyższenia. Elizabeth, Katherine i Alexander już czekali.

— Skoro wszyscy jesteście, możemy ruszać. Powozy stoją kilka kroków dalej. Każdy Strażnik jedzie z własnym przywódcą. Integrować będziecie się na miejscu – powiedział Jonathan Herrschaft, po czym poprowadził ich ku czterem złotym karetom zaprzężonych po cztery konie.

I tak oto, moi drodzy, zaczęła się historia czworga młodych ludzi, którzy mieli niebawem odmienić losy ludu Karteru. I nerimich także.

[1]. Nerimi – z języka Aquariusów „naremji”, co oznacza „nieczysty”, „przeklęty”

[2]. Zgodnie z karterskim zwyczajem w oficjalnych sytuacjach używa się wszystkich imion. W wielu rodzinach dzieci otrzymują imiona po rodzicach, dziadkach, wujkach czy ciotkach, co może skutkować pomyłką. Taka sytuacja miała miejsce w rodzinie przywódcy Aquariusów – było wówczas kilku Jonatanów Herrschaftów i gdy umarł ojciec tego właściwego, nikt nie wiedział, którego Jonathana mianował swoim następcą.