Wstęp

Wiele lat temu po raz pierwszy przekonałem się, że Jezus uzdrawia ludzi, gdy się wspólnie z nimi modlimy, a nawet – że może ich leczyć tylko za sprawą mojej prostej modlitwy. W kolejnych latach pogłębiałem doświadczenie modlitwy za chorych. Wreszcie zacząłem zachęcać do tego innych i z radością obserwowałem, jak dokonywali niezwykłego odkrycia o wielkiej miłości, jaką Bóg pragnie ich obdarzać. Niemal codziennie ja i moi przyjaciele byliśmy świadkami nadzwyczajnych uzdrowień. Trudno wyrazić radość, jaką czułem na przykład na widok płaczącej z radości staruszki, która po wielu latach cierpienia przestała odczuwać ból, przekonując się, jak bardzo Jezus troszczy się właśnie o nią.

W roku 1981, po sukcesie mojej pierwszej książki Uzdrowienie, postanowiłem napisać kolejną, by zachęcić zwykłych ludzi do modlitwy o uzdrowienie w ich rodzinach. Wiele osób jest przekonanych o incydentalności takich przypadków, że zdarzają się tylko świętym (katolicy), a nawet – że zakończyły się one wraz ze śmiercią ostatniego apostoła (kalwiniści). My doświadczyliśmy jednak na własnej skórze, że modlitwa uzdrawiająca to perła o wielkiej wartości. Zamiast chować ją w szkatule, postanowiliśmy podzielić się nią ze wszystkimi i czynimy to z ogromną radością.

Wraz z odkrywaniem uzdrawiającej mocy Bożej coraz mocniej uświadamiałem sobie, jak bardzo część chrześcijan zatraciła cenne dziedzictwo modlitwy o uzdrowienie. Niektóre Kościoły twierdzą wręcz, że dziś Bóg dokonuje uzdrowień wyłącznie za pośrednictwem określonych narzędzi, takich jak medycyna. Najwyraźniej „nieprzyjaciel nasiał chwastu między pszenicę”, na skutek czego wielu chrześcijan zwyczajnie nie wie, że we wspólnocie rodzinnej można modlić się wspólnie o wszystko, także o uzdrowienie. Wiele osób przychodzących co niedzielę do kościoła naprawdę nie potrafi modlić się z bliskimi w domu. Gdy po raz pierwszy uświadomiłem sobie ten smutny fakt, postanowiłem, że podczas różnorodnych konferencji, czy rekolekcji, zapytam wprost: „Ilu z was pamięta ojca modlącego się o zdrowie dla was, gdy byliście chorzy jako dzieci?”. Do tej pory udało mi się zadać to proste pytanie ponad stu tysięcy osobom i z uzyskanych odpowiedzi wynika, że zaledwie trzy procent doświadczyło w chorobie modlitwy swoich ojców[1]. Niesłychane! Oznacza to, że dziewięćdziesiąt siedem procent praktykujących chrześcijan, przypuszczalnie pochodzących z zaangażowanych religijnie rodzin, co niedziela zadających sobie trud przychodzenia do kościoła, nigdy nie doświadczyło w chorobie wspólnej modlitwy ze swoim tatą. Gdy w podobnie ujętym pytaniu pytam o matki, wynik jest nieco lepszy – dwadzieścia procent. Niemniej jednak, czy nie smutne jest, że cztery na pięć osób nie pamięta, by mama się za nie modliła? Przyczyną takiego stanu rzeczy musi być fakt, że ich rodzice nie wierzyli w skuteczność wołania do Boga – w to, że dzięki niemu ich chore dzieci mogą odzyskać zdrowie.

Gdyby spytać małżeństwa o wspólną modlitwę, okazuje się, że znaczna większość – o ile w ogóle się modli – odmawia wyłącznie formuły modlitewne, na przykład dziękczynienie przed posiłkami.

Ten brak wspólnej modlitwy rodzinnej to ogromna strata, przy czym jest to zjawisko tak powszechne, że małżonkowie nawet nie są świadomi, iż cokolwiek ich omija. Wspólna modlitwa rzadko kiedy bywa tematem kazań, tymczasem mam wrażenie, że pominięcie jej jest stratą równie poważną, jak nieuczestniczenie w niedzielnej Mszy Świętej. Przykładowo: wielu chrześcijan czuje się oddalonych od Boga, niepewnych Jego miłości. Ów dystans często ma swoje źródło w dzieciństwie: skoro mój ojciec nie czuł się na tyle blisko z Bogiem, żeby rozmawiać z Nim przy mnie, to ja w kwestiach wiary też prawdopodobnie będę wycofany, a Bóg będzie mi się wydawał kimś obcym.

Prawdopodobnie będę mocno zniesmaczony, gdy zamiast spokojnej niedzielnej Mszy Świętej, siedząc cicho w kącie kościoła, ktoś zaciągnie mnie na liturgię, podczas której wszyscy entuzjastycznie śpiewają i obdarzają siebie nawzajem pocałunkiem pokoju. Moja relacja z Bogiem będzie zapewne bardzo oficjalna i może być mi ciężko doświadczyć takiej przyjaźni z Jezusem, jaką proponuje On sam: „Już was nie nazywam sługami (...), ale nazwałem was przyjaciółmi” (J 15,15).

Gdybym był młodym człowiekiem myślącym o małżeństwie, znalezienie osoby, która codziennie by się ze mną modliła, byłoby dla mnie priorytetem. Wspominając te nieliczne dni, kiedy wraz z moją żoną Judith nie rozpoczęliśmy dnia wspólną modlitwą, uświadamiam sobie, jak wielkie ma to znaczenie. Bez modlitwy trudniej jest przebaczyć sobie nawzajem, gdy pojawiają się kłótnie i nieporozumienia. Dzięki wspólnemu wołaniu do Boga mamy autentyczne poczucie Bożej obecności – gdzieś w głębi naprawdę się jednoczymy. Nie będzie z mojej strony przesadą, gdy powiem, że momenty wspólnej modlitwy to najlepsze chwile naszego dnia.

Mieszkając w grupie ludzi lub choćby z kolegą w akademiku, ogromną pomocą jest to, że od czasu do czasu możemy się po prostu razem pomodlić. Wielu pastorów czy księży, których serca stęsknione są bardziej osobistej jej formy, cierpi właśnie dlatego, że inni członkowie ich wspólnot nie pragną niczego prócz modlitewnych formułek.

Tak czy inaczej, wspólna modlitwa w domu jest tak pięknym doświadczeniem, i tak łatwym do osiągnięcia, że obecna nieciekawa sytuacja mogłaby zmienić się w oka mgnieniu, gdyby tylko ludzie zechcieli zasięgnąć nieco informacji i zwyczajnie spróbować. O ile wiem, żaden odłam chrześcijaństwa nie zabrania ludziom modlenia się w domu – jest wprost przeciwnie. Tym bardziej niewytłumaczalny wydaje się stan rzeczywistej praktyki – chyba że przyjmiemy, iż jest on wynikiem bardzo ludzkiej słabości kapłanów czy pastorów, którzy zbyt mocno skupiają się na religijności formalnej i zwyczajnie nie uczą rodzin wspólnej, domowej modlitwy.

Ze względu na fakt, że lwią część mojej pracy poświęcam na pokazywanie zwykłym chrześcijanom, iż Bóg może dokonywać za ich pośrednictwem nadzwyczajnych cudów, od dawna chciałem mieć dostęp do krótkiego, prostego poradnika, który mógłbym wręczać przyjaciołom pragnącym nauczyć się modlitwy o uzdrowienie. Najprostszym rozwiązaniem okazało się samodzielne jego stworzenie. Tym właśnie sposobem powstała ta książka.

W trakcie mojej wieloletniej posługi napotkałem wiele par małżeńskich przychodzących prosić o modlitwę. Wyglądało to tak, że na przykład mąż przyprowadzał żonę cierpiącą z powodu guzów nowotworowych. Gdy zaczynaliśmy modlitwę o jej zdrowie, on odchodził i zaszywał się w kącie pomieszczenia, jak gdyby nie czuł się wystarczająco kompetentny do tego, by modlić się za własną żonę. Dopiero za naszą namową i zachętą przyłączał się do wspólnych błagań. Okazuje się, że zasadniczo mężowie i żony nie modlą się ze swoimi chorymi współmałżonkami czy dziećmi – nawet w domowym zaciszu. Kto wie, ile przypadków raka, zapalenia stawów czy chorób serca mogłoby zostać uleczonych, gdyby tylko zwykli chrześcijanie nauczyli wspólnie się modlić... Trzeba nam zatem wyciągać ludzi z kąta, podprowadzać do żony czy męża i mówić: „Dasz radę. Jezus pragnie się tobą posłużyć, by pobłogosławić, a nawet uzdrowić twojego współmałżonka”. Tylu oddanych, kochających chrześcijan nie miało po prostu okazji nauczyć się modlitwy i zobaczyć, że naprawdę może ona wiele zmienić.

Trudno uwierzyć, że napisałem Modlitwę, która uzdrawia w roku 1981 – tak dawno temu... W ciągu dwudziestu czterech lat od jej opublikowania sprzedało się sto pięćdziesiąt cztery tysiące egzemplarzy. Jednak mnie największą satysfakcję sprawia, oprócz tak chętnego sięgania po moją książkę, że ludzie nie tylko ją czytają, ale czują się zachęceni do podjęcia opisanych tam działań – do modlitwy o uzdrowienie dla bliskich i przyjaciół. Odkrywają, że to, o czym czytają, jest szczere, prawdziwe i rzeczywiście działa! Oto fragment jednego z najnowszych listów, jakie otrzymałem:

„Gdy czytałem Modlitwę, która uzdrawia, Bóg rozpoczął we mnie dzieło wewnętrznego uzdrowienia. Kończąc ostatni rozdział, zalewałem się łzami pod wpływem uzdrawiającej mocy Wszechmogącego, która ogarnęła mnie całego.

Zranienia z przeszłości wypłynęły na powierzchnię, a kojąca moc Ducha Świętego zabrała je na zawsze.

Czuję się całkowicie uwolniony od tych starych ran”.

Nawet gdyby coś takiego przydarzyło się jednej osobie, czułbym, że warto było podjąć trud napisania tej książki. Wiem jednak, że może się to przytrafić także tobie, twojej rodzinie i przyjaciołom. Zapraszam, abyś sam tego spróbował – abyś spróbował modlitwy, która uzdrawia. Przekonasz się, że warto.

Francis S. MacNutt

28 października 2004 roku

Jacksonville, Floryda

[1] Znamienne, że wynik ten utrzymuje się na podobnym poziomie we wszystkich częściach Stanów Zjednoczonych – rzadko kiedy rękę podnosi więcej niż pięć procent pytanych. Jedynym wyjątkiem byli studenci Uniwersytetu Orala Robertsa, z których około połowa pamiętała ojców modlących się za nich. Z kolei na pewnych rekolekcjach, w których uczestniczyło stu seminarzystów, ręki nie podniósł ani jeden (nie dziwiłbym się, gdyby po otrzymaniu święceń mieli oni problem z prowadzeniem wiernych w modlitwie spontanicznej). Zadawałem to samo pytanie także w innych krajach, gdzie wyniki były podobne. Na spotkaniu z dwoma tysiącami osób w Korei rękę podniosła tylko jedna osoba.

Rozdział 1

Bóg wciąż uzdrawia

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 2

Poprzez ciebie

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 3

Wspólna modlitwa

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 4

Dotyk

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 5

Swoimi słowami

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 6

Cierpliwość

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 7

Przebaczenie

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 8

Wiara w uzdrowienie

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 9

Miłość, która uzdrawia

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 10

Uzdrowienie wewnętrzne

Dostępne w wersji pełnej

Epilog

Dostępne w wersji pełnej

Spis treści:

Karta tytułowa

Wstęp

1. Bóg wciąż uzdrawia

2. Poprzez ciebie

3. Wspólna modlitwa

4. Dotyk

5. Swoimi słowami

6. Cierpliwość

7. Przebaczenie

8. Wiara w uzdrowienie

9. Miłość, która uzdrawia

10. Uzdrowienie wewnętrzne

Epilog

Karta redakcyjna

Tytuł oryginału: The Prayer that Heals:

Praying for Healing in the Family

Copyright © 1981 by Ave Maria Press

Copyright © 2005 by Ave Maria Press, Inc

First published in the United States by Ave Maria Press

Copyright © for Polish Edition 2014 by Wydawnictwo eSPe

Redaktor prowadzący i korekta: Małgorzata Rogalska

Adiustacja językowo-stylistyczna: Małgorzata Klich

Redakcja techniczna i projekt okładki: Paweł Kremer

nihil obstat

Przełożony Wyższy Polskiej Prowincji Zakonu Pijarów,

L.dz. 160/14 z dnia 10 lipca 2014 r.

O. Józef Matras SP, Prowincjał

Wydanie I | Kraków 2014

ISBN: 978-83-7482-834-5

Zamawiaj nasze książki przez internet: boskieksiążki.pl

lub bezpośrednio w wydawnictwie: 12 413 19 21,

handel@boskieksiazki.pl

Zainteresowanym bezpłatnie wysyłamy drukowany katalog.

W formie pliku pdf dostępny jest on również do pobrania na stronie boskieksiążki.pl.

Wydawnictwo eSPe, ul. Meissnera 20, 31-457 Kraków.

Plik opracował i przygotował Woblink

woblink.com