0%

Była poważnie chora. Na początku badanie rodziny Challengerów było całkiem ekscytującym zajęciem, jednak teraz stało się furtką, przez którą podstępem wdzierał się do jej życia najgorszy z wrogów – nuda. Najpierw dni, potem godziny, w końcu minuty stawały się mdłe i nużące. Czuła niemal fizyczny ból, który doprowadzał ją do szaleństwa. Nigdy nie nauczyła się płakać, ale czasem, w te najgorsze, najbardziej mdłe dni musiała syknąć albo zacisnąć oczy jak ktoś, kto źle postawił zwichniętą nogę. Ból był przyćmiony, ale nie dawał się odpędzić. Jeszcze raz skrupulatnie przejrzała wszystkie artykuły ułożone na dywanie. Starała się spojrzeć na nie jako na całość, odnaleźć treść ukrytą między wierszami. Była niemal pewna, że odgadła hasło. Do tej pory Challengerowie całkiem dobrze z nią współpracowali – byli przekonani, że świat zupełnie o nich zapomniał i dla własnej wygody pozostawili jedynie najbardziej podstawowe zabezpieczenia, więc włamanie się do ich posiadłości nie stanowiło dla niej żadnego problemu. Teraz musiała dostać się tam jeszcze jeden raz. Będzie, co ma być. Nie zamierzała czekać ani jednego dnia dłużej.

1%

– Ktoś był w naszym domu – powiedział nagle Puff.

Puff bardzo rzadko odzywał się podczas zajęć na uniwersytecie. Enid pomyślała, że to musiało być coś naprawdę ważnego. Zanurzyła się głębiej, by móc słyszeć swojego przyjaciela wyraźniej. Złociste łuski pokrywające jego ciało rozświetlały mroki mokrej, nieskończonej przestrzeni, w której on i Enid byli zanurzeni.

– Co mówiłeś? – spytała.

– Ktoś chyba był w naszym domu. Więcej niż raz.

– Skąd takie podejrzenie?

Puff zmrużył gadzie oczy, a jego złoty, długi ogon przeciął kilka razy granatową toń i zgubił kilka łusek, które powędrowały w głąb bezdennej otchłani. Podrapał się po podłużnym pysku, a następnie odpowiedział:

– Gdy wróciłaś wczoraj ze szkoły, pilot od telewizora leżał gdzie indziej, niż go zostawiłaś. Pomyślałbym, że to twój ojciec mógł go przełożyć, jednak przedwczoraj poszedł spać przed tobą, a pierwsze, co robi rano, to wychodzi do pracy, nie ogląda telewizji. Ty zaś wracasz z uniwersytetu przed nim. Zawsze możesz go oczywiście o to zapytać, żeby się upewnić. Ale to tylko najświeższa z dziwnych rzeczy, które zauważyłem. Są inne, bardziej niepokojące – wyliczał dalej Puff na zakończonych ostrymi pazurami palcach. – Ostatnio zdarzało się, że narzuta na sofie w twoim pokoju była wygnieciona w innych miejscach niż te, w których siedziałaś. Ponadto ktoś grzebał przy książkach w twojej biblioteczce, bo przynajmniej kilka z nich stoi teraz pod innym kątem niż wtedy, kiedy je zostawiałaś. Niektóre nawet w innych miejscach. Zakładam, że twój ojciec nie zmienił nagle swoich zwyczajów i nie zaczął regularnie pod naszą nieobecność po kryjomu ślęczeć nad książkami na temat dziennikarstwa. Nie mogę uwierzyć, że dopiero teraz to zauważyłem. – Puff podrapał się z zażenowaniem po nozdrzach. – Coś także było nie tak z dywanem w…

Enid słuchała z uwagą do momentu, kiedy nagły trzask otwartej dłoni uderzającej o blat biurka oderwał ją od konwersacji i zmusił do wynurzenia się. Natrętna dłoń należała do doktora (nieco na wyrost nazywanego przez wielu profesorem, by uczynić zadość przyjętemu zwyczajowi, ponieważ doktor wykładał na uniwersytecie), który w ten sposób chciał zwrócić na siebie jej uwagę, co też mu się udało.

– Pani Challenger, jeśli nie jest pani zainteresowana zajęciami, naprawdę nie widzę problemu, by je pani opuściła i tym samym przestała marnować czas swój i przy okazji mój – fuknął ze złością nieprofesor.

Marnuję jego czas? W jaki sposób? – pomyślała Enid. Przecież jest tu właśnie po to, by zarabiać pieniądze, a dostanie wypłatę bez względu na to, co ja będę podczas tych zajęć robiła. Jej myśl wynikała z autentycznego, naiwnego zdziwienia, a nie ze złośliwości. Enid zerknęła kątem oka na resztę grupy za sobą. Trzy czwarte gromadki znalazło sobie do tej pory lepsze zajęcia niż słuchanie po raz czwarty tego samego, tyle że w wykonaniu innego wykładowcy. Co tydzień podczas tych zajęć kilka osób odsypiało zbyt wczesną pobudkę, padało kilka rekordów w grach mobilnych, a ze dwie albo trzy studentki uciekały myślami byle dalej, poza błahą teraźniejszość, tak jak przed chwilą zrobiła to Enid. Ale czepiał się akurat jej. Czepiał się i nawet nie próbował tego ukryć. Teraz nudne zajęcia zastąpił nieco atrakcyjniejszy show, a studentki i studentów przebywających w sali bardzo to ucieszyło. Część z nich podśmiewała się z doktora, druga część z zaskoczonej przez niego Enid, a jeszcze inni śmiali się, podążając po prostu za tłumem.

– Ale niech pan tak nie bierze wszystkiego do siebie – odpowiedziała Enid. Zaraz po wypowiedzeniu tych słów zorientowała się jednak, że mogą być odebrane jako atak, zwłaszcza przez kogoś, kto zazwyczaj gotów jest brać wszystko do siebie. Mimo to po krótkim zawahaniu brnęła dalej. – Pana czas na pewno się nie zmarnuje. Dostanie pan wypłatę jak co miesiąc, bez względu na to, czy będziemy udawać, że to ciekawe zajęcia, czy nie. W końcu po to je wciśnięto do grafiku, prawda? Żeby uczelnia mogła uskładać panu etat. To jedyne rozsądne wyjaśnienie, ponieważ powtarzamy ten sam materiał już czwarty raz w toku tych studiów, tylko z innym nauczycielem i pod trochę inną nazwą.

Mogłaby przysiąc, że jej wypowiedź była logiczna. Jednak pamiętała też, że rodzice od dziecka uczyli ją, żeby uważała, bo to, co logiczne, nie zawsze, a może nawet bardzo rzadko, jest cenione na tym świecie. Czerwieniejąca twarz doktora zwanego profesorem właśnie to potwierdzała. Nie był gotów przyjąć jej propozycji niewchodzenia sobie w drogę, by oboje byli zadowoleni.

– A owszem! – uniósł się. – Wezmę wszystko do siebie. Czy te brednie sprzed chwili to mądrości pani ojca? Bo brzmiały jak coś, co on mógłby rzucić w swojej bezmyślności. Jeśli nie w smak pani utrwalanie materiału, może pani już teraz iść zrobić coś, co nie będzie urągało pani szlachetnej krwi. Na przykład napisać jakiś artykuł, ewentualnie przygotować jakiś nietuzinkowy reportaż, skoro już łaskawie zstąpiła pani do nas, na studia dziennikarskie. Ciekawy jestem bardzo, jaki będzie tego rezultat!

– Żeby lepiej spożytkować czas, niż siedząc na tych zajęciach, wcale nie będę musiała aż tak bardzo się wysilać! – Enid gwałtownie odsunęła krzesełko od biurka, a jego nogi zapiszczały o podłogę. – Myślę, że po prostu posprzątam kuwetę mojego kota albo policzę pęknięcia na suficie w domu – powiedziała, zniżając głos, po czym wstała z miejsca i ruszyła w stronę drzwi.

Nie miała kota ani tym bardziej pęknięć na suficie, jednak tylko tyle udało jej się wymyślić na poczekaniu. Wspominanie podczas zajęć któregokolwiek z jej rodziców było dla niej przekroczeniem wszelkich granic. Tym razem nie miała żadnych wyrzutów sumienia z powodu kłótni. Nim zamknęła za sobą drzwi, zdążyła jeszcze usłyszeć ostatnie słowa doktora, które w jego mniemaniu miały być obelgą:

– Jaki ojciec, taka córka.

EPIZOD PIERWSZY:
Pomyślałam, że spróbuję szczęścia z Challengerami

Po nieprzyjemnej wymianie zdań z nieprofesorem Enid była na tyle wzburzona, że od razu opuściła uczelnię, wsiadła do wiśniowego forda fiesty i odjechała, nie bacząc na fakt, że teoretycznie za pół godziny powinna uczestniczyć w jeszcze jednych zajęciach. Zdecydowała się od razu pojechać pod szkołę, w której uczył jej tata, choć jego ostatnia lekcja miała skończyć się dopiero za dwie godziny.

Po pewnym czasie znudziła jej się zabawa w przeskakiwanie ze stacji na stację i lawirowanie między kolejnymi reklamami w radiu, więc postanowiła zrobić ze dwa kółka wokół szkoły, mimo że pogoda nie była wcale zachęcająca.

Opuściła przytulne wnętrze samochodu, wypełnione orzeźwiającym zapachem grejpfruta wydobywającym się z zawieszki przyczepionej do przedniego lusterka. Na jej czarnym, nieco już znoszonym płaszczu natychmiast zaczęły lądować pojedyncze płatki śniegu, a nieprzyjemny wiatr ożywił jej włosy. Ich złocisty kolor mocno przygasł tego ponurego, skąpego w słońce dnia. Na szczęście po kilku białych płatkach, które usadowiły się na jej płaszczu, niebo nie miało już nic więcej do dodania. Istotnie, listopad był zbyt wczesną porą na śnieg w Londynie.

Kontynuując spacer dookoła budynku, spojrzała na szkołę. Pomyślała, że tata musi się tu czuć jak w klatce. Z zewnątrz była to połyskująca, nowoczesna konstrukcja, swoim wyglądem obiecująca wyprawę ku świetlanej przyszłości budownictwa, nauki i świata, jednak dla jej ojca było to przede wszystkim miejsce wypełnione po brzegi młodymi osobami z ich niekonsekwentnymi, nieukształtowanymi jeszcze poglądami oraz dorosłymi hipokrytami, próbującymi narzucić im swoje bardziej lub mniej (według taty częściej mniej) racjonalne reguły. On sam nigdy ostatecznie nie zdecydował, która grupa drażni go bardziej, raczej jednak skłonny był okazywać pobłażliwość młodym. Powiadał, że nie ma usprawiedliwienia dla tępoty kogoś, kto jest głupszy od swojego ucznia, mimo że miał dwa razy więcej czasu na to, by zmądrzeć.

Kiedy znudziło ją przyglądanie się schludnej budowli z granitu i szkła, jej myśli powędrowały w stronę Puffa. Pomyślała o alarmie, który wszczął na uczelni. Zaraz po powrocie do domu będzie musiała spytać tatę o poprzestawiane książki i resztę niepokojących zjawisk. Jeśli okaże się, że nie miał z tym nic wspólnego, a zapewne tak właśnie się stanie, będzie musiała dopytać Puffa o pozostałe niezgodności i czym prędzej je zweryfikować.

W tym momencie zobaczyła ojca wychodzącego z budynku i wiedziała już, że planowana rozmowa będzie musiała trochę zaczekać.

Kiedy szedł, jego szaro-zielone oczy – oczy rozjuszonej lwicy gotowej do ataku – wpatrywały się z uporem w ziemię, a jego sztywna, masywna szyja pilnowała dodatkowo, by ten dziki wzrok nie zboczył z obranego kierunku i nie napotkał na swojej drodze nikogo, kto mógłby stać się ofiarą śpiącej w nim bestii. Zazwyczaj napięta na jego olbrzymiej klatce piersiowej kurtka wisiała teraz na przygarbionej sylwetce, jakby wybierając tę pozycję, próbował się sam ograniczyć, ujarzmić.

Szczęśliwie nie napotkał na swojej drodze nikogo poza Enid. Zauważywszy ją, skinął lekko głową na powitanie. Gdy tylko się zbliżył, Enid przyjrzała się jego knykciom i z ulgą odnotowała, że nie ma na nich otarć ani cudzej krwi – żadnych śladów walki. Tym razem mogło obejść się bez skandalu, niemniej była przekonana, że coś tatę poważnie wzburzyło. Nie zamieniwszy słowa, wsiedli do samochodu i odjechali.

Kiedy George’owi Edwardowi Challengerowi zdarzało się być w takim stanie, nigdy nie rozmawiał z Enid. Nie lubił krzyczeć w jej obecności, nawet jeśli oboje wiedzieli, że nigdy nie podniósłby na nią głosu. Przemówił dopiero po dziesięciu minutach jazdy dość słabym jak na niego głosem, okraszonym nutką skruchy:

– Enid, nim zima zacznie się na poważnie, chyba powinnaś sobie sprawić jakiś cieplejszy płaszcz, może kurtkę. Jak tak dalej pójdzie, przeziębisz się.

– Chyba już się zahartowałam – odparła Enid, dodając do odpowiedzi pokrzepiający uśmiech. – Najwyraźniej wychorowałam się w dzieciństwie. Będzie dobrze. Poza tym lubię ten płaszcz.

Gdy ta namiastka rozmowy dobiegła końca, głos zabrał rozochocony Londyn, którego zgiełk wypełnił wnętrze samochodu. Niektóre dźwięki wykruszały się, w miarę jak dwójka Challengerów oddalała się od centrum, i ustały zupełnie, gdy Enid i George minęli przedmieścia, docierając do Rotherfield.

Samochód wspiął się powoli po stromej, pełnej zakrętów drodze, a potem ostatni raz skręcił w prawo i zatrzymał się przed pokaźną bramą. Poczekał, aż zdalnie otwierane wrota usuną mu z drogi swe metalowe skrzydła, a następnie przekroczył ich próg, mijając usadowionego po prawej stronie żywopłotu samotnego, białego gołębia oraz zawieszoną na lewym skrzydle otwartej bramy mosiężną tabliczkę z napisem:

„UWAGA!

Idioci, partacze, zboczeńcy i inni mężczyźni nie są mile widziani przez niżej podpisanego.

G.E. Challenger

Wstęp tylko na własną odpowiedzialność”.

Enid i George jechali podjazdem, otoczeni pokiereszowanymi przez jesień rododendronami i innymi zubożałymi elementami przyrody. W końcu dotarli do garażu stojącego tuż przy wybudowanym z pomalowanego na biało drewna, piętrowym, neowiktoriańskim domu, który zaprojektowała Jessie Challenger z niezwykłym, jak na nią, umiarem.

23%

Aranżując wnętrze budynku, Jessie porzuciła swoje futurystyczne zapędy i zadbała, by było to miejsce przytulne i ciepłe. Nieliczni goście, odwiedzający przybytek Challengerów, twierdzili, że wszystkie te wzorzyste tapety oraz bogato zdobione meble i lustra sprawiają, iż ma się wrażenie przebywania w posiadłości z co najmniej ubiegłego stulecia. Ci bardziej zaznajomieni z tematem byli w stanie rozpoznać reprodukcje secesyjnych krzeseł, stołów i łóżek wraz z ich giętkimi liniami oraz urzekającym, acz relatywnie skromnym roślinnym ornamentem, a także eklektyczne, zdobione snycerką kredensy, komody i kolorowe piece ceramiczne, pełniące funkcje wyłącznie ozdobne. Na parterze dominowały bordo i kolor bursztynu, natomiast piętro utrzymane było w tonacji miętowo-turkusowej. Większość znajdujących się w domu mebli wykonano z ciemnego drewna orzechowego. Od wszystkich pomieszczeń odstawała jedynie zimna i surowa siłownia, znajdująca się na parterze budynku, jednak i ją schowano za urokliwymi, drewnianymi drzwiami.

Enid i George zostawili okrycia wierzchnie na wieszaku ustawionym przy wejściu i przeszli do salonu. Bordowy kolor jego ścian przełamany był licznymi wzorami w odcieniu bursztynowym. W centralnym punkcie jednej z nich wisiał obraz, który w najmniejszym stopniu nie zaburzał kolorystyki pomieszczenia. Przedstawiał rozjuszoną lwicę o ciemnoczerwonej sierści, wyłaniającą się z ciemności. Na pierwszy rzut oka, który uruchamia w człowieku najoczywistsze skojarzenia, zwierzę bawiło się zaciekle kłębkiem wełny bądź inną kocią zabawką. Jednak przyglądając się uważniej, można było odkryć, że ciskana przez bestię kula jest w istocie błękitno-zieloną planetą.

Enid usadowiła się wygodnie na sofie zdobionej na oparciu kwiatowymi ornamentami. Był to dla taty znak, że wolno mu już zacząć „pieśni Jeremiasza”, jak określał swoje narzekanie w rzadkich przypływach tego rodzaju humoru, który pozwalał mu na dystans do siebie. W takich sytuacjach, mówiąc, chodził niespokojnie po salonie, od jednej ściany do drugiej. Tym razem zaczął najspokojniejszym tonem, na jaki było go stać w chwilach wzburzenia, jednak w miarę, jak mówił, z trudem uładzany głos zmieniał się stopniowo w warczenie, a w końcu przeszedł w ryk:

– Ten idiota, hipokryta znów miał czelność wtargnąć na moje zajęcia i zrobić durnia ze mnie, a przy okazji ośmieszyć też moją uczennicę!

– Dyrektor Summerlee? – upewniła się Enid.

– Oczywiście. A co do jakiej innej osoby nie mógłbym się zdecydować, czy jest bardziej idiotą czy hipokrytą? Wtargnął na moją lekcję i chyba chciał o czymś porozmawiać, ale wypatrzył jedną uczennicę i kazał-jej-zdjąć-czapkę… Wyobrażasz to sobie? Czapkę! Na lekcji chemii! Bredził coś o dobrym i złym wychowaniu. Czy jemu się wydaje, że cudza czapka jest ważniejsza od nawet tak banalnego tematu jak jednofunkcyjne pochodne węglowodorów? – Po tych słowach westchnął, by okazać swoje poczucie rezygnacji wobec głupoty przełożonego.

– Faktycznie, interwencja nie na temat – przyznała Enid. – Jak to rozwiązałeś… tym razem? – spytała niepewnie, obawiając się tego, co może usłyszeć.

– Będziesz ze mnie dumna. Byłem bardzo…

– Jaki?

– Dyplomatyczny.

– No… dobrze. A on?

***

Półtorej godziny wcześniej

Cała klasa zastygła na swoich krzesłach i z zapartym tchem oczekiwała odpowiedzi George’a Challengera, nauczyciela fizyki, biologii i chemii. Po spotkaniu Challenger–dyrektor Summerlee zawsze można było się spodziewać ciekawych rezultatów. Judith Branson sięgała już po czapkę, by zdjąć ją ze swojej głowy, kiedy nagle Challenger, odrywając na chwilę wzrok od dyrektora, warknął do niej:

– Zostaw czapkę w spokoju.

Dziewczyna zastygła na jakiś czas z palcami zaciśniętymi na daszku, niepewna tego, co powinna zrobić, by jednak po chwili, kiedy nauczyciel i dyrektor znów zaczęli piorunować się wzajemnie spojrzeniami, dyskretnie ściągnąć nakrycie głowy.

– Pani Judith ściągnie czapkę, kiedy pan ściągnie swój lewy but – powiedział Challenger.

Dyrektor zignorował ultimatum.

– Uchodzi za wysoce niekulturalne noszenie nakrycia głowy w pomieszczeniu, zwłaszcza w sali, w której odbywają się zajęcia – tłumaczył. Mówił bardzo spokojnie, choć rumieńce na policzkach i czole zdradzały jego prawdziwy stan ducha. – Próbuję tu tylko realizować misję wychowawczą szkoły.

– Wydaje mi się, że uchodzi także, a przynajmniej powinno uchodzić, za niekulturalne ściąganie z kogoś części garderoby podczas zajęć, zwłaszcza cudzych! – ryknął rozjuszony Challenger, przedrzeźniając oficjalny ton rozmówcy. – Powstaje zagwozdka: czy nowa czapka na głowie pani Judith powinna mi przeszkadzać bardziej niż pański lewy but, zaniedbany i wytarty, który mnie osobiście wcale się nie podoba? I wreszcie, czy moje zajęcia byłyby bardziej wartościowe, gdyby pani Judith zdjęła czapkę? Czy wyniosłaby z nich więcej? Jaki jest dokładnie tok pańskiego rozumowania? Bo próbuję za nim nadążyć. Czy odnajdziemy w nim choćby krztynę racjonalności?

– Przekroczył pan granice kulturalnej komunikacji międzyludzkiej. Myśli pan, że pańskie dawne osiągnięcia będą wiecznie pana chronić i wszyscy będziemy przymykać oko na tego typu skandaliczne zachowanie?! – wybuchnął Summerlee.

– Dwa banalne zdania w jednej wypowiedzi, jedno po drugim – powiedział z niesmakiem George Challenger. – Daruj sobie te „granice kulturalnej komunikacji międzyludzkiej” i inne wyświechtane bzdety. Jeśli następnym razem będziesz chciał mnie obrazić, po prostu nazwij mnie *******, jako i ja ciebie teraz nazywam teraz. Wynoś się i trzymaj z dala od osób, które uczę.

Wzburzony dyrektor próbował coś odpowiedzieć, poniósł jednak porażkę w zbieraniu myśli i pospiesznie opuścił salę, pozostawiając uczennice i uczniów z rozjuszonym nauczycielem, którego potężna klatka piersiowa falowała niespokojnie pod zapiętą bluzą.

– Judith, załóż czapkę.

***

– Pan dyrektor zapewnił, że weźmie pod uwagę moje argumenty i opuścił salę. Obawiam się, że ostatecznie zapomniał w ogóle napomknąć o sprawie, z którą przyszedł. Trudno.

– Aha. – Enid nie uwierzyła, ale przynajmniej nie miała powodów przypuszczać, że doszło do przemocy fizycznej. Kiedy tata był rozeźlony, dobrze było po wysłuchaniu go dać mu jakoś znać, że stoi się po jego stronie.

– Myślałam, że ludzie zdejmujący innym czapki z głów już dawno wyginęli.

– Powinni – odparł z satysfakcją George. Po chwili jednak podjął kolejny problem. – To nie wszystko. Niedługo po tym, jak Summerlee wykazał się głupotą, jedna z nauczycielek próbowała popisać się przede mną swoją dobrocią – kontynuował, poirytowany nie mniej, niż kiedy opowiadał o incydencie z nakryciem głowy.

– Która? – spytała Enid, szykując się na kolejną opowieść bez happy endu.

– Nie wiem – odpowiedział z roztargnieniem. – Szczerze mówiąc, mam ważniejsze rzeczy do roboty niż nadawanie im imion. Któraś od chemii. Albo biologii. Uczy tego samego przedmiotu co ja, tylko nie jestem pewien którego… W każdym razie wychodziłem już z pokoju nauczycielskiego, kiedy dopadła mnie w ostatniej chwili. Spytała, czy nie chcę iść z nią na jakąś wystawę (brzmiało to tak nudno, że nie pamiętam już jaką), a ja odpowiedziałem, że nie jestem zainteresowany i nie szukam koleżanek.

***

Godzinę wcześniej

– To dobre dla idiotów – odparł Challenger. – Albo, nie wiem, praktykantów. Wyglądam na praktykanta?

Martha Conner przez moment wydawała się być zbita z tropu, jednak po chwili podjęła rozmowę:

– George, nie rozumiesz? Chciałam być miła. – Wyraz zaskoczenia spowodowanego odmową zamieniła na wzorowo skrojony uśmiech. – Od kiedy tu pracujesz, dzień w dzień siedzisz przez cały czas gdzieś na uboczu, sam…

– Nie szukam koleżanek – uciął Challenger.

– Każdy potrzebuje kogoś, z kim może zamienić słówko w pracy – nalegała Conner, uśmiechając się nieśmiało.

– Możliwe, ale nie każdy ma takiego pecha, by trafiać w swoim otoczeniu na samych przygłupów. Przyznaję, że to rozczarowujące. – Ostatnie zdanie wypowiedział z namysłem, jakby poważnie je rozważał i nie miało być jedynie docinkiem.

– Czy ty… nazwałeś mnie przed chwilą…

– Nie myślałem konkretnie o tobie, ale jeśli mam być szczery, to sądzę, że osoba, która poddaje się zabiegowi in vitro tylko po to, by nie zostawił jej zdradliwy mąż, może zaliczać się do tej kategorii. – Te słowa wypowiedział, obrzucając Marthę Conner lekko kpiącym spojrzeniem, po czym kontynuował jeszcze surowszym tonem:

– Gdybym chciał się do was przysiadać podczas przerw czy okienek, żeby móc słuchać jeszcze więcej tak żałosnych historyjek, po prostu bym to robił. Najmilszą rzeczą, jaką możesz teraz dla mnie zrobić, jest pozostawienie mnie w spokoju.

Challenger wyminął Conner i ruszył do wyjścia z pokoju nauczycielskiego. Jednak nim zdążył dojść do drzwi, usłyszał za sobą głos nauczycielki:

– Mam nadzieję, że wylecisz – powiedziała mściwie. – Słyszałam o twoich problemach z Summerlee. Myślę, że już niedługo nie będę musiała cię tu oglądać!

George Challenger uśmiechnął się lekko do siebie i odwrócił z powrotem w stronę rozmówczyni.

– Tak myślałem. Nigdy nie ufam miłym osobom, które oznajmiają mi, że są miłe. Idź popisywać się dobrocią przed swoim fałszywym gronem koleżanek i kolegów po fachu. W nich znajdziesz wdzięczniejszą widownię.

– Fałszywym gronem? – parsknęła Conner.

– No chyba że ta twoja najlepsza jak-jej-tam od…

– Matematyki?

– Matematyki – przytaknął Challenger.

– Nazywa się Rebecca.

– No chyba że ta twoja najlepsza Rebecca powiedziała ci wprost, że nie masz gustu (chyba chodziło o ubiór), ten, co z wami siedzi, jak-mu-tam, poinformował cię, że twoje wiersze mogłyby według niego co najwyżej znaleźć się w elementarzu dla słabiej rozwiniętych dzieci, a ta ruda, co trochę rzadziej, ale też z wami przesiaduje, wspomniała przy tobie, że wcale się twojemu mężowi tak bardzo nie dziwi. Jeśli wiesz o tym wszystkim, to nie masz się czym martwić, a twoje grono znajomych jest szczere i można na nim polegać. Przynajmniej w jakimś sensie. W innym wypadku… Do widzenia – zakończył z satysfakcją Challenger, skorzystał w końcu z drzwi, do których zmierzał od jakiegoś czasu, i pozostawił rozbitą Marthę Conner samej sobie.

***

– Wtedy ona się obraziła i zaczęła mi bruździć. Tyle warta jest ta ich uprzejmość. – George podrapał się w czubek głowy. – Nawiasem mówiąc, po chwili zastanowienia muszę przyznać, że nieznajomość ich imion czasem jednak utrudnia komunikację. Tę „kulturalną komunikację międzyludzką mieszczącą się w granicach”.

Po krótkiej pauzie, już bez cienia sarkazmu, dodał:

– Przepraszam, Enid. Chciałbym, żebyś nie musiała tego wysłuchiwać. Ale doceniam fakt, że jesteś skłonna to znosić.

– Nie ma problemu – odpowiedziała niepewnie Enid, szykując się do zmiany tematu. – Mogę się zrewanżować. Chciałabym o czymś porozmawiać.

– Oczywiście. Co się stało?

– Rozmawiałam dziś z Puffem. Podczas zajęć. Rzadko przychodzi w tak nieodpowiednich chwilach, więc zakładam, że traktował sprawę poważnie.

– Co mówił?

– Twierdził, że ktoś był w naszym domu. To znaczy – ktoś obcy.

– Co kazało mu tak myśleć?

– Zaczął tłumaczyć i wtedy nam niestety przerwano. Myślę, że…

Wtem usłyszeli pukanie do frontowych drzwi. Oboje poczuli się zaniepokojeni, bo nie miewali gości. Ani mile, ani niemile widzianych. Zdarzyło się to po raz pierwszy od długiego czasu. A od śmierci Jessie Challenger Enid i George byli z precedensami na bakier.

50%

Enid podeszła do drzwi wejściowych, otworzyła je powoli, wręcz niechętnie, i stanęła naprzeciw kobiety, która przewyższała ją o kilka dobrych centymetrów, prawdopodobnie niewiele ustępując wzrostem jej tacie. Enid oceniła, że mogła być o jakieś dziesięć lat starsza od niej. Postać na progu od samego początku nie spodobała się młodej Challenger. Sprawiała wrażenie, że czuje się bardzo swobodnie, zbyt swobodnie jak na gościa, który odwiedza ich po raz pierwszy. Jej spojrzenie i bezceremonialny uśmiech wydawały się być przeznaczone dla serdecznych znajomych, a przecież Enid i jej tata już od bardzo dawna nie byli dla nikogo bliskimi znajomymi. I nie przypominało to wymuszonej uprzejmości próbujących się przymilać dziennikarek, które jeszcze ze dwa lata wcześniej od czasu do czasu pojawiały się przed bramą posiadłości. Ta kobieta patrzyła na Enid jak na bliską osobę, wyczekiwaną z utęsknieniem.

– Cześć, Enid. Czy George jest w domu? Mam sprawę do ciebie i twojego ojca. Myślę, że uda mi się was zainteresować. Mogę wejść? – spytała z marszu nieznajoma, uśmiechając się.

W tym uśmiechu Enid dostrzegła jeszcze więcej pewności siebie i pewien rodzaj poczucia wyższości. W głosie natomiast wyczuła ekscytację, której według jej oceny nieznajoma wcale nie starała się ukryć.

Młoda Challenger nie była pewna, co powinna zrobić, ale mimowolnie otworzyła drzwi szerzej i gestem zaprosiła gościa do środka. Zaraz po przekroczeniu progu kobieta bez zastanowienia podeszła do ustawionego obok wejścia wieszaka, zdjęła swoją granatową jesienną kurtkę i zostawiła na nim – jakby doskonale wiedziała, gdzie go znajdzie. Następnie ruszyła do salonu. Enid pospieszyła za nią. Dopiero teraz zwróciła uwagę, że kobieta ściskała w lewej dłoni mały przedmiot w kształcie kostki. Jego boki wydawały się nieco wklęsłe, jakby wykonane z elastycznego materiału, a każdy z nich miał inny kolor. Barwy były przygaszone i mieniły się mdło jak te uwięzione w kałuży benzyny. Dziewczyna miała wrażenie, że już kiedyś widziała podobny przedmiot.

Kiedy nieznajoma weszła do salonu, od razu skierowała się w stronę starszego Challengera i wyciągnęła do niego wolną rękę.

– Dzień dobry, George. Nazywam się Gladys Hungerton.

Kiedy zdezorientowany Challenger podawał jej odruchowo swoją dłoń, jego wzrok zatrzymał się na sześcianie. Zamarł na chwilę z ręką zaciśniętą na dłoni nieznajomej. W końcu Hungerton sama puściła dłoń George’a i z roztargnieniem odwróciła się do stojącej za nimi Enid, po czym uścisnęła także jej dłoń.

– Niech to, przepraszam, Enid! Powinnam była przedstawić się przy wejściu. Nazywam się Gladys. Wybacz, jestem bardzo podekscytowana.

– Podekscytowana czym? – spytał podejrzliwie George, nie spuszczając oczu z mdło połyskującej kostki.

Gladys Hungerton usadowiła się na fotelu ustawionym niedaleko kwiecistej sofy.

– Śmiało, siadajcie. Nie poczuję się jak u siebie, dopóki wy nie będziecie się tak czuli.

Czy aby na pewno? – pomyślała Enid. Ona i George rzucili sobie porozumiewawcze spojrzenia mówiące: „Ja też nie wiem, co tu się dzieje”, i w końcu zdecydowali się posłuchać nieproszonego gościa. Usiedli na sofie.

– Jestem podekscytowana, bo to dzień, w którym poznaję słynną rodzinę Challengerów – odpowiedziała na zaległe pytanie Hungerton, a jej rozemocjonowany głos wskazywał na stuprocentową szczerość. – Zwłaszcza George’a Challengera, kontrowersyjnego, wszechstronnego wynalazcę, który swojego czasu zmieniał oblicze świata. Nie ujmując oczywiście niczego tobie, Enid. – Wskazała palcem na młodszą Challenger.

– Kim jesteś i czego chcesz? – zapytała surowo Enid. Poczuła się nieco zawiedziona, że to ona, a nie tata, podjęła działanie.

– Znudzoną fanką, która chce się przyłączyć do zabawy – odpowiedziała gorliwie Gladys. – Trochę w życiu przeszłam i nawet nieźle się bawiłam, ale z czasem „trochę” mi spowszedniało, a kiedy spowszedniało, pomyślałam, że spróbuję szczęścia z Challengerami.

– Ale Challengerowie już się nie „bawią”. Od lat – powiedział George.

– Wiem, niestety. – Teraz głos Gladys wyrażał szczere ubolewanie. – Po śmierci Jessiki Challenger uczepiliście się swoich błahych zajęć, zaszyliście w tym domu i pozwoliliście, by wasze życie stało się tak nudne, że świat wolał o was zapomnieć, chociaż bywało niegdyś, że wasza rodzina każdego dnia była na ustach wszystkich. Nauczyciel w szkole średniej? Poważnie, George? Przecież „kazać wyżej rozwiniętej istocie przebywać w towarzystwie niedorozwiniętych namiastek umysłowych jest…”.

– „…marnotrawstwem, wręcz świętokradztwem” – dokończył George. – Teraz, z perspektywy czasu, dodałbym jeszcze, że barbarzyństwem.

– No właśnie. Więc jak żona namówiła cię do podjęcia pracy w tak uwłaczającym dla ciebie zawodzie?

– Miała swoje sposoby.

– Mhm. – Hungerton zwróciła się do jego córki: – Enid, interesują cię w ogóle te studia dziennikarskie? Czy nie wydaje ci się, że gdyby twoja mama żyła, już dawno doszłybyście do wniosku, że stać cię na coś więcej? Oboje, ty i twój ojciec, kurczowo trzymacie się przeszłości. Wszystkiego, dzięki czemu, jak wam się wydaje, pielęgnujecie więź ze zmarłą Jessie. To droga donikąd. Tylko siebie torturujecie. A mnie rozczarowujecie.

– Nie jesteśmy od zabawiania ciebie! Przestań prawić nam kazania i opowiadać o naszej rodzinie, jakbyś cokolwiek wiedziała! – wybuchnęła Enid.

Wdarcie się na teren ich posiadłości było zuchwalstwem, zamiana ról gospodarz–gość – sporym nietaktem, jednak kpienie z ich żałoby to zupełnie inny poziom bezczelności.

Hungerton jednak nie przejęła się krzykiem młodszej Challenger.

– Od teraz będziecie wyłącznie od zabawiania mnie. – Enid dostrzegła coś naprawdę złowrogiego w spojrzeniu Hungerton, a lodu w jej głosie nie dało się nie zauważyć. – Macie natychmiast zacząć robić coś ciekawego. Albo was zabiję. Może za tydzień, może jutro we śnie. Ale już teraz, by udowodnić wam, że nie macie do czynienia z kimś, kim można pomiatać, zakończę istnienie kilkuset innych osób. Chyba że jednak zrozumiecie i przyjmiecie swoją nową rolę.

– To żałosne przedstawienie. Kto by się ciebie przestraszył? – Enid czuła się bardziej zawiedziona biernością ojca niż bezczelnością intruza.

– Przestraszy się mnie i potraktuje poważnie ten, kto rozpozna przedmiot, który trzymam w ręku. Prawda, George? – Hungerton uniosła dłoń, w której miała kostkę.

– Co to niby takiego? – spytała Enid, powoli łącząc fakty. – Mam wrażenie, że już to kiedyś widziałam…

– Bardzo możliwe – odparł George i przełknął ślinę. – To mój wynalazek… A właściwie jego część. Gdzie brakująca połówka?

– Zdziwisz się, ale nie tutaj – odpowiedziała z uśmiechem Hungerton.

– Wcale się nie dziwię. Nie wyglądasz na kogoś, kto szuka śmierci.

– Wręcz przeciwnie – przyszłam tu, by poużywać życia.

– Więc gdzie?

– Minęliśmy się dzisiaj, George.

– Gdzie?! – Stopniowo narastający w nim niepokój zdążył już osiągnąć poziom rozpaczliwej wściekłości.

– W twoim znienawidzonym miejscu pracy.

George zacisnął powieki, a jego twarz wykrzywiła się jakby w bólu.

– Co to za kostka? – spytała z obawą Enid.

– To detonator – wytłumaczył George.

– Enid, twój ojciec dokładał ją do zestawu z, jak to roboczo nazwał, pill-bomb1 – powiedziała Hungerton.

– Pill-bomb?

– Albo bomba neuronowa – dodał George. – Zwał jak zwał. Nigdy nie byłem dobry w nazywaniu moich wynalazków. Malutkie urządzenie, w zasadzie dużo mniejsze od typowej pigułki, praktycznie nie do wykrycia. Nie do odnalezienia, jeśli nie wie się, gdzie dokładnie szukać. Można ukryć je dosłownie wszędzie: w ścianie, pod drzazgą w podłodze, pod złuszczoną farbą na ścianie – gdziekolwiek. Po uruchomieniu emituje sygnał zakłócający pracę neuronów.

– Mówiąc w skrócie, wyłącza mózg. Wyłącza człowieka. Na zawsze – uzupełniła Hungerton.

64%

Pomachała przed nimi sześcianem.

– Elegancka broń. Nie zostawia po sobie bałaganu. Tylko stosik schludnych ciał. A budynek pozostanie nietknięty. Po wakacjach spokojnie mogą przyjąć nowych uczniów. Miejmy nadzieję, że kolejny rocznik będzie miał więcej szczęścia.

– Ta kostka, zbudowana z elastycznego włókna, to, jak wspomniałem, detonator. – George zignorował groźby Hungerton. – Aktywuje się dopiero, kiedy ugniecie się jej boki w odpowiedniej kolejności i we właściwych miejscach. I mam wrażenie, że wcale nie umiałabyś zrobić tego prawidłowo.

George spojrzał wyzywająco na intruza, licząc, że Hungerton zdradzi jakieś oznaki zdenerwowania czy niepewności, ale nic takiego się nie stało. Nadal uśmiechała się przebiegle.

– Myślisz, że przyszłam tutaj nieprzygotowana? To byłoby jak przynieść ze sobą pistolet, grozić nim komuś, a potem zastanawiać się, gdzie wkłada się nabój. A może po cichu liczysz na to, że to atrapa?

– Detonator wygląda na prawdziwy, ale jaką mam pewność, że zdobyłaś którąkolwiek z bomb?

– Enid, mogłabyś zerknąć na portret twojego taty? – Gladys wskazała wiszące na ścianie malowidło. – Jest na ramce, na górze.

George nerwowo skinął głową, dając córce znać, by wykonała polecenie Hungerton. Młoda Challenger wstała z sofy i ruszyła w kierunku obrazu.

– Swoją drogą, dlaczego to jest lwica, a nie lew? – spytała Hungerton, zwracając się do George’a.

– Bo lwy to bezwartościowe, leniwe kupy futra. Nie reprezentują sobą niczego, do czego mógłbym aspirować – odparł.

– Aha. – Hungerton wydawała się usatysfakcjonowana odpowiedzią.

W tym czasie Enid podeszła do obrazu, wyciągnęła rękę w górę i zaczęła macać górny bok ramy.

– Spokojnie, nie spiesz się. Jestem pewna, że tam jest. Może trochę bardziej na prawo – instruowała Hungerton. – Jest! Świetnie!

Enid chwyciła w dwa palce żółte urządzenie, które istotnie w innych okolicznościach wzięłaby po prostu za małą pigułkę.

– Tato, zadałeś sobie tyle trudu, żeby to coś wyglądało jak malutka tabletka… Chciałeś tym kogoś zabić? Kogoś konkretnego? – spytała podejrzliwie.

– Nie, Enid. To było jedno z tych urządzeń, które skonstruowałem jedynie w ramach hobby i samorozwoju. Po prostu kiedy coś robię, to robię to porządnie, choć przyznam, że sam detonator to bardziej bajer niż coś naprawdę praktycznego. Ale wykonałem tylko trzy takie bomby i nigdy więcej do tego nie wracałem. – Zamilkł, bo wiedział, że nie musi się więcej tłumaczyć. Dopiero po chwili przypomniał sobie, że pominął część historii.

– Skonstruowałeś trzy? – upewniła się Hungerton. – A byłam przekonana, że mam komplet. Gdzie w takim razie podziałeś trzecią, George?

Nie odpowiedział.

– Nieważne. Tę z obrazu możecie oczywiście sobie teraz zabrać z powrotem. Enid, podaj George’owi bombkę, żeby mógł się upewnić, że to nie cukierek. Dziękuję.

George wziął urządzenie między palec wskazujący i kciuk i podniósł je na wysokość oka.

– Prawdziwa – ocenił.

– Skoro ściskasz teraz w dłoni kostkę połączoną z urządzeniem ukrytym wewnątrz szkoły, to gdzie jest detonator od bomby, którą mam między palcami?

– Tam, gdzie ją znalazłam, w twoim laboratorium. Był mi potrzebny tylko jeden komplet. Jako dowód, że tam byłam i mam więcej niż detonator.

– Jaki to ma zasięg? – spytała Enid.

– Można go regulować w zależności od sekwencji, jaką się wybierze, ale w swojej optymalnej wersji wystarczający, żeby wszyscy w szkole mogli stać się zakładnikami – przyznał niechętnie George, po czym zwrócił się do Hungerton:

– To nie ma sensu. Skąd wiedziałaś, czego szukać? Jak w ogóle dostałaś się do laboratorium? Wystarczyło, żebyś raz wpisała błędny kod, a uruchomiłby się alarm i zostałabyś zamknięta w korytarzu przed wejściem do pomieszczenia.

– Dobrze wiedzieć. Myślałam, że mam ze trzy szanse. Na szczęście udało mi się za pierwszym razem.

– Bzdura. Hasło jest…

– Proste do wydedukowania, jeśli poświęci się trochę czasu, żeby dobrze poznać naturę waszej rodziny. Na przykład… przecież nie ma czerwonych lwic, prawda?

George i Enid odruchowo spojrzeli na wiszący na ścianie obraz.

– Cztery cyfry. Pasowało idealnie. Na marginesie mówiąc, hasło to wyjątkowo przestarzałe i nieskuteczne zabezpieczenie. Gdyby ludzie się dowiedzieli… Wymyśliłeś to hasło na początku tego wieku. Wasza rodzina oczywiście mogła już korzystać z dobrodziejstw spłodzonych przez twój umysł, ale reszta świata używała telefonów z prymitywną klawiaturą, na której cyferka musiała dzielić miejsce z literami. Użyłeś tego rozwiązania przy wymyślaniu hasła. Siedem sześć sześć pięć. Może nawet wydawało ci się to oryginalne.

Enid zobaczyła, jak tata kapituluje, i zrozumiała, że czas zacząć grać w grę przeciwnika. Jednak wtedy Hungerton pokusiła się o dodatkową zachętę:

– Naprawdę jesteś sentymentalny. Do tej pory to już mógłby być skaner siatkówki, czujnik głosu, czytnik linii papilarnych, ale ty używasz cyferek. Domyślam się dlaczego. Jest tak, jak mówiłam: trzymacie się kurczowo rzeczy, które nie mają już żadnego praktycznego zastosowania w waszym dzisiejszym życiu.

George nie odezwał się.

– Skoro już sobie wyjaśniliśmy, że nie jestem w ciemię bita – podjęła temat Hungerton – możemy przejść do rzeczy. A czy ty, George, będziesz w ogóle w stanie stwierdzić, że sekwencja, którą zaraz wykonam, jest prawidłowa? Pamiętasz ją jeszcze?

Hungerton zaczęła ugniatać kolejne ścianki kostki, kolor za kolorem, bardzo powoli.

– I co, George, poznajesz?

Nie odpowiedziawszy, George zerwał się z sofy i ruszył w jej stronę, ale Hungerton, jakby przygotowana na jego atak, błyskawicznie wyskoczyła z fotela, umknęła w bok i kontynuowała odpalanie bomby.

– Jeszcze cztery ruchy i dzieciaki będą mogły sobie odpocząć od myślenia na zawsze. Może jednak lepiej byłoby dla nich, gdybyście poświęcili ten czas na negocjacje, a nie daremne próby schwytania mnie. Znam ten dom równie dobrze jak wy.

– Tak, chyba już czas, żebyś przeszła do konkretów. – Enid zacisnęła zęby z wściekłości.

– Proponuję wam burzę mózgów – powiedziała Hungerton, jeszcze trochę odsuwając się od Challengerów i zerkając to na Enid, to na George’a. – Wymyślcie jakieś zajęcie godne waszej rodziny, które jednocześnie będzie wystarczająco zabawne dla mnie.

– To żałosne! – wrzasnęła Enid. – Nie jesteśmy parkiem rozrywki dla psychopatów!

Kostka znów obróciła się w dłoni Hungerton, a jej palec wskazujący przycisnął kolejną ściankę.

– Trzy ruchy – odliczała.

– Nie rozumiesz! – George zaczął zdradzać ewidentne oznaki paniki. – Porzuciłem pracę naukową przed laty, wszystko pokrył kurz.

– Wiem o kurzu, George. Byłam w twoim laboratorium. Zdmuchnęłam go trochę za ciebie, kiedy przeglądałam skrytki i notatki. – Gladys demonstracyjnie dmuchnęła przed siebie. – Dwa.

– Rodzina, którą wydaje ci się, że znasz, już nie istnieje.

– No to kończymy rok szkolny. Jede…

– Detektywi Mroku! – zawołała Enid.

– Co? – George i Hungerton spojrzeli na Enid. Kciuk Gladys zastygł nad decydującą ścianką kostki.

– To nasz stary projekt. Ja i mama proponowałyśmy tacie otwarcie agencji zajmującej się odpowiadaniem na zgłoszenia ludzi, którzy byli świadkami dziwnych zdarzeń… No wiesz, chodziło o to, żeby analizowanie tych przypadków…

– …dostarczało mi materiału do nowych odkryć i inspirowało do badań – dokończył George. – Pamiętam. Ale ostatecznie nic z tego nie wyszło, bo to był naprawdę kiepski pomysł. Większość zgłoszeń opierałaby się na urojeniach zabobonnych, pijanych albo skretyniałych…

– Podoba mi się. Sprzedane! – zawołała Hungerton.

– Co?! – przeląkł się George. – Ale to przecież nudne! Mówię ci, że to nie tego szukasz, jak ci tam było…

– Gladys. Gladys Hungerton.

– Gladys, to nudne!

– Mnie się podoba.

– Tak naprawdę przecież nie będzie z tego żadnych odkryć naukowych, tylko…

– Nie chcę odkryć naukowych. Chcę się bawić. – Hungerton opuściła dłoń, w której ściskała kostkę. – Podoba mi się idea, ale nad nazwą trzeba będzie jeszcze trochę popracować. Jest już jeden „detektyw mroku” na Craven Street. Ludziom by się myliło.

– Poczekaj! – krzyknął zrozpaczonym głosem George, zrywając się z miejsca. – Potargujmy się jeszcze. Może wpadniemy na coś lepszego.

– Nie. Pamiętajcie, że sekwencja nadal jest otwarta. Jeden ruch i szkoła zamieni się w grobowiec. Nie idźcie za mną. Kiedy odjadę, zresetuję kostkę. Challengerowie, niniejszym ogłaszam was moimi nadwornymi błaznami. I nie przejmuj się, George, jak będzie nudno, to za dwa tygodnie wymyślimy coś innego.

– Za dwa tygodnie będziesz w więzieniu – powiedziała zimno Enid. – Jak tylko odnajdziemy bombę, możesz spodziewać się najazdu policji.

Znienacka wyciągnęła z kieszeni spodni smartfon i zrobiła Hungerton zdjęcie.

– Nazwisko, które podałaś, jest prawdziwe?

– Prawdziwe – uśmiechnęła się Gladys. – Nie musicie otwierać bramy. Wyjdę tak, jak weszłam. Sport to zdrowie.

Rzuciła Challengerom ostatni uśmiech na pożegnanie i ruszyła do wyjścia. Enid i George usłyszeli, jak zdejmuje z wieszaka kurtkę, wkłada ją i zatrzaskuje za sobą drzwi.

1 Pill-bomb (ang.) – tabletka-bomba.

Challengerowie. Następcy homo sapiens

Wydanie pierwsze, ISBN: 978-83-8083-977-9

© Adrian Miller i Wydawnictwo Novae Res 2018

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

REDAKCJA: Agata Sawicka-Korgol

KOREKTA: Dominika Świtkowska

OKŁADKA: Paulina Radomska-Skierkowska

KONWERSJA DO EPUB/MOBI: InkPad.pl

WYDAWNICTWO NOVAE RES

al. Zwycięstwa 96/98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem

Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.