Tytuł oryginału: Небеса Рассудили Иначе

Tłumaczenie z języka rosyjskiego: Jan Cichocki

Projekt okładki: Sergiej Gruzdjew

Redakcja: Radosław Nowak

Korekta: Aneta Gawędzka-Paniczko

Koordynacja prac redakcyjnych: Anna Wajs-Magierska

Koordynacja projektu: Witold Bójski

© Polakowa T.B., 2015

Wydanie polskie © Wydawnictwo REA-SJ, 2016

ISBN 978-83-7993-231-3

Wydawnictwo REA-SJ Sp. z o.o.

Dział Handlowy

ul. Kościuszki 21, 05-510 Konstancin-Jeziorna

tel. 22 631 94 23; fax: 22 632 21 15

e-mail: handlowy@rea-sj.pl

www.rea-sj.pl

Skład i łamanie wersji drukowanej: Gravite DTP, Olsztyn

Druk i oprawa: Drukarnia Skleniarz, Kraków

Wszelkie prawa zastrzeżone. Każda reprodukcja, adaptacja całości lub części niniejszej publikacji, kopiowanie do bazy danych, zapis elektroniczny, mechaniczny, fotograficzny, dźwiękowy lub inny wymaga pisemnej zgody Wydawcy i właściciela praw autorskich.

Skład wersji elektronicznej:

konwersja.virtualo.pl

Spis treści

Niebiosa

Przypisy

Polecamy

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Anioły gdzieś krzyczą

Wybacz i żegnaj.

Dusza topnieje jak świeca.

Smutek się w sercu rozlewa,

Ja twój na wieki, tyś – niczyja.

Bi-2 „Jej oczy”

– Odwiedzać rodziców to nasz święty obowiązek – oświadczyła Agatka z kwaśną miną. – Ale spełniać go dzisiaj jakoś nie mam zapału.

Ja też nie miałam ochoty, dlatego zgodziłam się z siostrzyczką, co, ogólnie biorąc, zdarzało się nieczęsto. Kiwnęłam głową i podpierając dłonią policzek, próbowałam skminić, czy jest możliwość wykręcenia się od obowiązkowej kolacji w rodzicielskim domu? Wyszło na to, że nie ma, więc wydałam beznadziejne westchnienie.

– Fimka – odezwała się siostrzyczka po chwili. Jestem pewna, że nasze myśli biegły jednym torem, stąd jej następne słowa mnie nie zdziwiły. – Wal do starych sama, skłam, że mam roboty po uszy, a ja ci dam dodatkowy dzień wolny. Okey?

– Jeszcze czego – postawiłam się. – Wstawiać bajer za dwie za jeden wolny dzień… A gdzież pryncypia, siostruniu? Kto mi zawsze wciska, że niedobrze starszym kłamać?

– Nienawidzę pryncypiów – prychnęła Agatka. – Nie ma dla nich miejsca w prawniczej praktyce.

Moja siostra jest adwokatem, ja, nawiasem mówiąc, również. Głównie dzięki jej staraniom. Moje osobiste ambicje nigdy nie sięgały wyżej stawki ciecia w lokalnej administracji. W rodzinie jednak postanowiono, że to rzuca cień na nasze uczciwe nazwisko i Agatce przyszło wziąć mnie do swojej kancelarii. Mam nadzieję, że zbytnio tego nie żałuje.

Co najmniej raz w tygodniu przeklinam dzień i godzinę, kiedy moja noga przestąpiła próg jej biura. Nasza mama ma czarny pas w nudziarstwie, ale jej najlepsze chwyty bledną w porównaniu z tym, co bez najmniejszego wysiłku wyczynia Agatka.

– Mam inną propozycję – oznajmiłam jadowicie. – Czemu dla odmiany nie miałabyś zaświadczyć o córczynej miłości w pojedynkę? Skoro już pryncypia są dzisiaj odwołane, mogłabyś ściemnić, że mam temperaturę, i ty, w trosce o siostrę, zostawiłaś mnie sam na sam z termometrem i gorącym piciem.

– Mądrala – mruknęła siostrzyczka. – Żeby mama natychmiast uznała, że cię zadręczyłam pracą? No nie, już lepiej zachowam jej dobrą opinię.

– To życzę powodzenia…

– Tak czy owak, a pójść trzeba – Agatka wycedziła przez zęby wymyślne przekleństwo, skrzywiła się i dodała: – Kogoś tam zaprosiła.

– Kolejny narzeczony? – zmarkotniałam i teraz starania siostry stały się zrozumiałe.

Mamy nie opuszcza natrętna myśl o wydaniu starszej córki za mąż. Na moją wolność nie nastaje, zamężna już byłam, nawet nie jeden raz i, zdaniem mamy, lepiej mi było zostać starą panną. W tym sensie, że moje zamęścia wcale mamy nie ucieszyły. Mnie zresztą też, dlatego do tej pory cieszy mnie życie w samotności. Mama marzy o wnukach. Z mojego punktu widzenia, całkiem spokojnie mogłaby marzyć jeszcze z piętnaście lat, a przy dzisiejszym poziomie medycyny wręcz praktycznie bez końca, ale mama w tym względzie ma własne zdanie. Określiła ostateczny termin na pięć lat i Agatka powinna się w nim zmieścić, jeśli jest córką, a nie potworem, gotowym przedwcześnie wpędzić własną matkę do grobu… Pięć lat to niemało, ale mama jest zdolna tak je zatruć, że lepiej, w rzeczy samej, się pospieszyć.

Czasem się z mamą zgadzałam. Agatka starsza – któż więc, jak nie ona. A wtedy, może, i ja się podciągnę… Ale z pampersami sprawa nie taka prosta – Agatka przeżywa wielką miłość, niestety, nieodwzajemnioną. Nikogo innego siostrzyczka nie chce, a miłość nazwiskiem Siergiej Lwowicz Biersieniew ciągle kłuje w oczy. Jednym słowem, zapomnieć go raz i na zawsze nie jest łatwo. U mnie na froncie miłosnym kompletna klapa, więc mamę, swoją drogą, można zrozumieć…

– No – odezwała się Agatka. – Toteż mówię: wybaw siostrę, skocz sama.

– Masz sumienie proponować coś takiego, mama się starała, a ty nie przyjdziesz. Zetrą mnie na proszek…

– Za każdym razem, kiedy mówisz starszej siostrze „nie”, beznadziejnie psujesz sobie karmę. Dobra, chodźmy – powiedziała i zerknąwszy na zegarek wstała od biurka. Musiałam pójść za jej przykładem. Podałam siostrze palto, przymilnie zabiegając z przodu, z cichą nadzieją, że to nieco karmę poprawi, ale Agatka ponuro burknęła: – Mama umie tak długo nudzić człowieka, jakby miała w środku perpetuum mobile.

– Zgoda – przytaknęłam. – Tego wam nie brak.

Agatka pokazała mi pięść w celu poglądowym, więc wolałam nie rozwijać tematu. Owinęła szalik wokół szyi, włożyła palto i pierwsza ruszyła do drzwi. Do pracy przyszłam piechotą, nie trzeba będzie jechać dwoma samochodami. Nowiutki mercedes siostrzyczki stał nieopodal, budząc w duszy lekką zawiść.

– Niezłe autko – odezwałam się, sadowiąc na przednim fotelu.

– Pożycz pieniądze od starych i kup takie samo.

– Kupię, jak sama zarobię – odparłam.

Agatka parsknęła:

– Nie próbuj prosić o podwyżkę. Ja i tak wyrzucam pieniądze w błoto.

– Może lepiej, żebym wróciła do cieciostwa? W administracji byłam ceniona.

– Ja ci wrócę… – pogroziła Agatka.

Na to uśmiechnęłam się szeroko:

– Wstąpimy do ciebie? Jeśli mamy dzisiaj oględziny, powinnaś się przyoblec.

– Zrób siostrze przyjemność i zamknij się – uśmiechnęła się czule, a ja wzruszyłam ramionami.

Mama, stojąc przy stole w białym fartuchu, nader surowo rozprawiała się z warzywami i bezustannie wydawała rozkazy. Ja, Agatka, tata i gosposia Katia, wymieniając spłoszone spojrzenia, uwijaliśmy się między kuchnią i jadalnią. Sądząc po maminym nastroju, zapowiadało się coś wspaniałego. Żyrandol rozjarzył się światłem wszystkich dwudziestu siedmiu żarówek (przy innej okazji szczęśliwie wystarczało dziewięć). Stół był nakryty obrusem z monogramem, w którym, jeśli się przyjrzeć, widoczne były dwie litery – „A” i „K”. À propos, wianem mamy. Obrus oglądał boży świat tylko w rocznicę ślubu.

– Szok – zdążyła szepnąć Agatka, przebiegając obok.

Policzyłam nakrycia, które zdążyła rozstawić Katia i zamyśliłam się: stół nakryto na osiem osób, co oznacza, że oczekuje się czwórki gości. Święta rodzina?

Wtem zadzwoniono do drzwi, mama ściągnęła fartuch i poszła otwierać, pogroziwszy nam palcem:

– Tylko mi uważajcie…

– Na co mamy uważać? – westchnęła Katia, której dzisiaj oberwało się nawet więcej, niż nam, przez co nie bardzo kumała.

– To jest wezwanie, żebyśmy zachowywały się przyzwoicie – szepnęłam, przysłuchując się maminemu głosowi dobiegającemu z przedpokoju. – Żeby narzeczonego nie spłoszyć…

– Narzeczonych – z żarem wyszeptała mi do ucha Katia.

– Mama organizuje konkurs? – zdziwiłam się.

– Mama chce was obie zrzucić z barków – z całą powagą oświadczyła Katerina, potwierdzając swoje słowa kiwnięciem głowy.

– A mnie niby za co?

– A ty niby nie wiesz? Mamie potrzebne wnuki. I nie kiedyś, a zaraz, dopóki ma siły postawić je na nogi.

– Sił ma bez miary… – zaczęłam.

Wtem drzwi stołowego otworzyły się i do pokoju w asyście mamy weszła para w latach, chudziutka kobieta, uczesana z grzywką i postawny mężczyzna ze szlachetną siwizną. Pomyślałam, że dobrze by na nim leżał mundur wojskowego i nie pomyliłam się: gość okazał się generałem, co prawda, już emerytowanym. Kobieta, imieniem Sofia Wasiliewna, pracowała w kancelarii administracji obwodowej, w której mama jest wysokim naczelnikiem. Tata starannie się uśmiechał, ściskając dłoń generała, mama wyjaśniała, kto jest kto, w pośpiechu niemal zapominając o gwoździu programu: za plecami rodziców skromnie stał mężczyzna z gatunku wiecznych chłopców – niewysoki, zgrabny i rumiany. Sądząc po zmarszczkach pod oczami i zarysowanej łysinie, był już po trzydziestce, ale jeśli się dokładnie nie przyglądać, na pierwszy rzut oka można dać dwadzieścia pięć. Mówili do niego Sławik i było jasne, że tym Sławikiem zostanie jeszcze długo. Agatka uśmiechnęła się krzywo, a on pod jej spojrzeniem spiekł raczka. Doskonały początek wieczoru. Los ostatniego nakrycia pozostawał zagadką. Może Katia niepotrzebnie mnie straszyła i miejsce było przeznaczone dla niej? Nie lubiła brać udziału w rodzinnych posiłkach, dlatego że, jak mówiła, nie umiała jeść elegancko i krępowała się. Mama miała to w nosie.

Rozległ się kolejny dzwonek do drzwi. Tym razem tata poszedł otworzyć. Wrócił niebawem z sympatycznym mężczyzną koło trzydziestki, w dwurzędowym garniturze w drobne paski, z lekkim zarostem i ironicznym spojrzeniem.

Ledwie zdążyłam pomyśleć: „A dlaczego nie?” – mając na uwadze, że Agatce wcale nie zaszkodzi romans, z dalszym ciągiem czy bez, gdy siostrzyca, uniósłszy brew, odezwała się wesoło:

– Cześć. A ty jakim trafem?

Mężczyzna spojrzał zezem w stronę mamy i pospiesznie powiedział, ignorując pytanie Agatki:

– Cieszę się, że cię widzę.

– Proszę do stołu – zarządziła mama.

Klapnęłam na najbliższe krzesło, a mama, usadzając gości, spytała z niezadowoleniem:

– Więc się znacie?

– Oczywiście – przytaknęła Agatka. – Czyżbyś zapomniała? Studiowaliśmy z Jelisiejem Andriejewiczem w jednej grupie.

Jelisiej Andriejewicz uśmiechnął się, a ja pomyślałam, że żyć z takim imieniem, zdaje się, nie jest lekko. Na pewno jego mama, jak i moja, sądziły, że posiadaczowi rzadkiego imienia łatwiej zostać człowiekiem wybitnym. Mama, nawiasem mówiąc, ma na imię Augusta, w dzieciństwie wiele wycierpiała i pewnie z zemsty nazwała nas Jefimią i Agatą. Wielkie jej za to dzięki. Ale Jelisiej, zdaje się, jeszcze lepiej. Agata i Jelisiej, a synkowi damy na imię Akakij i życie, z pewnością, będzie udane…

W tym momencie domyśliłam się, że Jelisiej raczej mnie został przeznaczony i w odpowiedzi na jego uśmiech rozciągnęłam usta od ucha do ucha. Urodzi nam się córka i damy jej na imię Augusta – na cześć mamy. A co? Wśród dzisiejszych Agłaj, Wasilis i Małanij się nie zagubi.

Mamunia usiadła naprzeciwko, między tatą i Agatką, niczym triumfator pyszniący się jeńcami. Tata, nie bez przyjemności zresztą gwarzył z generałem, a Agatka z Jelisiejem. Teraz ja się zdziwiłam, że od razu nie dostrzegłam w nim adwokata. Sławik obok siostrzyczki czuł się zagubiony, jego rodzicielka popatrywała na niego z macierzyńską czułością i troską. Jelisiej bardzo jej się nie podobał, patrząc na niego, mimo woli, zaczynała się krzywić. Całkiem niepotrzebnie. To nie konkurent dla jej syna. Po prostu, gdyby nie Jelisiej, padlibyśmy z nudów, a tak kolacja była całkiem udana, w każdym razie, rozmowy nie milkły, goście się uśmiechali…

Mama, chociaż się uśmiechała, gubiła się w domysłach. Sławik siedział jak trusia, a Jelisiej był bardzo rozmowny, ale nie w wytyczonym przez mamę kierunku. Krótko mówiąc, wszystko znowu szło nie tak i mama uznała, że ja jestem temu winna. Świdrowała mnie wzrokiem i zaciskała wargi. Gdy upłynęło może półtorej godziny i Katia podała deser, Jelisiej, spojrzawszy na zegarek, powiedział, kładąc rękę na sercu:

– Proszę mi wybaczyć, ale zmuszony jestem państwa opuścić. Za pół godziny mam spotkanie…

Do tego czasu mama stała się wobec niego chłodna i w milczeniu skinęła głową. Agatka poszła odprowadzić go do drzwi. Ja także, chcąc pokazać, że doceniam troskę mamy, a także z ciekawości, oczywiście.

– Co cię do nas przywiało? – spytała Agatka, przezornie ściszając głos.

– Waszej mamie się nie odmawia – szepnął.

– A gdzie was licho zbratało?

– U Wowki Swibłowa na weselu. Jego starzy przyjaźnią się z waszymi. Mam nadzieję, że o tym pamiętasz?

– Pamiętam, ale od wesela udało nam się z Fimką wykręcić. Wychodzi na to, że mało zyskałyśmy. Znaczy, że mama wytypowała cię na narzeczonego dla Fimki.

– Jestem dobrze rokującym młodym mężczyzną, a kiedy powiedziałem, że do tej pory nieżonatym…

– I bez dziewczyny…

– No. O resztę nie pytała. A siostrę masz śliczną – oświadczył i puścił oko, po czym pospiesznie opuścił nasze mieszkanie.

– Mama z fatygantem nie trafiła – mruknęła Agatka, zamykając drzwi za przyjacielem.

– Królewicz Jelisiej dziewczynami w zasadzie się nie interesuje? – zaczęłam się domyślać.

– Jeszcze na studiach ujawnił się jako niezłomny pedzio. Marzył o karierze w komitecie śledczym, ale orientacja w tym przeszkodziła, tak daleko nasz liberalizm nie sięga. Przyszło pójść w adwokaty.

– Biedna mama. Co prawda, został nam jeszcze Sławik.

– Boję się, że nie – odparła Agatka ze smutną miną. – Zauważyłaś, że patrzył na królewicza z wielkim zainteresowaniem?

– Obmawiasz chłopa, żeby się od zamęścia wykręcić?

– Nie, nie… Nos rasowego śledczego podpowiada.

Wyszłyśmy z przedpokoju, kiedy Katia już zbierała ze stołu, a goście przenieśli się do salonu. Tata i generał zasiedli do szachów i, jak się wydaje, byli całkiem szczęśliwi. Sławik siedział obok kominka elektrycznego i wytrwale się uśmiechał. Mamunia i przybyła pani próbowały prowadzić światową rozmowę.

– Poszedł? – na nasz widok spytała mama. – Cóż to za sprawy w piątek wieczorem?

– W piątki chodzi z kolegami do łaźni – Agatka wzruszyła ramionami. – Tradycja.

– Powinien się ożenić, a nie chodzić do łaźni. Co za bzdura, w rzeczy samej? Przyzwoici ludzie mają własne łaźnie urządzone w piwnicach…

– My mamy fińską saunę – wtrąciła Sofia Wasiliewna. – I basen. Sławik co rano pływa.

– Państwo macie szczęście. A moje codziennie tylko nerwy szarpią.

– Co pani, Augusto Nikołajewna, macie tak wspaniałą rodzinę. Konstantin Wiktorowicz, można powiedzieć, idealny małżonek, a córki – śliczne… Po prostu pani kopie.

– Moja katastrofa – odparła mama i zamilkła na długo.

Sofia, przemęczywszy się z pół godziny, chwyciła generała i Sławika, i poszła. Tata, dokończywszy partię w pojedynkę, coś pogwizdywał pod nosem, dopóki mama nie ryknęła:

– Przestań gwizdać! Pieniędzy nie będzie.

– Znowu coś nie tak? – oburzył się tata.

– Wszystko nie tak. To nie dzieci, a jakieś nieporozumienie.

– Masz na myśli Sławika? Mnie też się nie podobał. Natomiast Iwan Pietrowicz, mim zdaniem, sympatyczny człowiek…

– Żonaty od czterdziestu lat.

– Przecież to wspaniale… Augusto – tata spochmurniał. – Ty znowu swoje, zostaw dziewczynki w spokoju. Co za domostroj^1, koniec końców? Czemu miałyby natychmiast wychodzić za mąż?

– Dlatego, że przyrody nie da się oszukać, a wszystkie te nowomodne zwyczaje… Baby z brodą w telewizorze, to jest normalne? Nie zdążysz się obejrzeć, wszystkie sobie wąsy zapuszczą, a chłopy cycki wyhodują.

– Augusto…

– Co Augusto? Świat dostał fioła, a dla ciebie to nic… – Mama udała się do swojego pokoju, zdążywszy jeszcze szepnąć: – Pasożyty…

Nie jest jasne, do kogo to się odnosiło, ale my na wszelki wypadek poczułyśmy się winne.

– Mama ma nieprzyjemności w pracy – westchnął tata. – Kułagina wysłali na emeryturę…

– Mama się boi, że ją też wyślą? – palnęłam.

– Z jakiej racji? – zdziwił się tata. – Aczkolwiek… jeśli interesuje was moja opinia, mama z chęcią zamieniłaby swoje wysokie stanowisko na dumną godność babci.

– Nawet jeśli mama tak powiedziała, nie ufałabym za bardzo jej słowom – wpadła w słowo Agatka. – Mama często się myli w zeznaniach.

– Nie wstyd ci? – mruknął tata.

– Mama to świętość – zakończyliśmy trójgłosem.

Agatka usiadła na miejscu generała, decydując się zagrać partię, ja poszłam pomagać Katerinie.

– Oberwało ci się od mamy, nie? – natychmiast włączyła się do procesu wychowania. – I słusznie. Nie, żeby jak u ludzi, za mąż wyjść, dzieci rodzić… I mama byłaby spokojna, przecież dobrze wam życzy.

Ogólnie wieczór się udał. Mama nie wyszła ze swojego pokoju, a my jakieś czterdzieści minut później cicho się zmyłyśmy. Katia opuściła mieszkanie razem z nami, Agatka chciała ją podwieźć, wyszło na to, że siostrzyczka nie wie, czym ma się zająć. Smutne. Odwrotna strona wolności. Pożegnałam się z nimi przy samochodzie i poszłam do domu.

Zostały dwie przecznice, gdy odezwała się komórka. Dzwonił Dimka Łomakin. Mojego małżeństwa nie uwieńczyło macierzyństwo, natomiast zdążyłam zyskać pasierba. Zaczynaliśmy oboje niemal jak wrogowie: Dimka uważał mnie za winną śmierci męża, a zarazem jego ojca. Ale później nagle się zaprzyjaźniliśmy. Czasem ta przyjaźń ciążyła. Agatka twierdzi, że Dimka zabujał się we mnie, mając w nosie nasze więzy rodzinne. Zresztą, co tam Agatka, sama też tak myślałam. I szczęścia to nie przysparzało.

Spojrzawszy na wyświetlacz, dosyć długo słuchałam wesołego motywu, zastanawiając się, odebrać, czy nie. Już miałam wsunąć komórkę do kieszeni, ale pamiętając o wytrwałości Łomakina, jednak odebrałam.

– Cześć! – wrzasnął mi do ucha. Tam, gdzie był, grzmiała muzyka i źle mnie słyszał, ja natomiast jego znakomicie. – Gdzie jesteście?

– My, czyli kto ?

– Ty i siostrzyczka, rzecz jasna. Sierioga powiedział, że macie dziś rodzicielski dzień.

– To prawda.

– Weź powiedz przodkom, że masz pilne sprawy, a ja za pół godziny przyjadę.

– Z Biersieniewem się zabawiacie?

– Nie. Sieriodze też jakieś sprawy wynikły. Fieńka, tęsknię do ciebie i zaraz umrę. Zgódź się, wypijemy, pogadamy… Piątek, jakby nie było.

– Jasne. Już zdążyłeś się naprać?

– Nic podobnego…

– Obiecałam przodkom, że u nich zostanę. Więc jakoś się obejdziesz.

– Nie ma w tobie współczucia…

– Obejrzyj się wokoło, na świecie jest wiele kobiet pragnących twojej miłości, nie warto sknerzyć. Na razie.

Wyłączyłam się pospiesznie i szłam dalej.

Wchodziłam na podwórko, gdy już się ściemniło i od razu zwróciłam uwagę na mężczyznę w głębi placyku zabaw dla dzieci. Światło jedynej na podwórku latarni tam nie dochodziło i nie można było mu się przyjrzeć. Siedział na ławeczce, zgarbiony, z naciągniętym na głowę kapturem. Wczoraj też go widziałam, koło dziesiątej wieczorem. Wróciłam do domu, piłam herbatę, siedząc na parapecie i gdy wyłączyłam światło w kuchni, machinalnie spojrzałam przez okno, zwróciłam uwagę, że ktoś jest na placyku zabaw. Wczoraj siedział na huśtawce. I moje serce słodko zamarło, bo przez chwilę pomyślałam, że to Stas, i chciałam biec do niego, co sił w nogach. Ale tamten mężczyzna wstał i poszedł w stronę zaułka. Stało się jasne, że oprócz wysokiego wzrostu, między nim i Stasem nie ma nic wspólnego. Szedł z nisko pochyloną głową, lekko utykając, jakby go uciskał but. Nie było możliwości dojrzeć jego twarzy, nawet gdy był pod latarnią. Myślałam, że mężczyzna jest z pewnością starszy. Wyczuwało się w nim zmęczenie, jakąś beznadziejność, jakby ciężko chorego, albo bezdomnego. Ale nie menela – kurtka nowa i raczej nie tania. W tamtej chwili nie poczułam nic, oprócz rozczarowania. Mężczyzna – przypadkowy przechodzień, który nie na długo znalazł schronienie na moim podwórku.

I oto teraz znowu jest. Byłam przekonana, że to on. Chociaż z huśtawki mężczyzna przeniósł się na ławkę, na której w ogóle trudno było mu się przyjrzeć. Zwolniłam kroku, wpatrując się w mrok. Siedział nieporuszony i sądząc po ułożeniu głowy, patrzył w ziemię. Zatopiony w swoich myślach, albo bardzo chce, żebym pomyślała, że nic do mnie nie ma. Poszłam w stronę klatki, po drodze wyjmując klucze z torebki. Nagle zrobiło mi się paskudnie na sercu. Dziwny niepokój, zwiastun szybkiego nieszczęścia. Stanęłam trzy kroki od drzwi, odwróciłam się i zdecydowanie zawołałam:

– Człowieku! – I nawet poszłam w stronę placyku zabaw dla dzieci, sama nie wiedząc po co. Tamten od razu podniósł się i bardzo szybko ruszył w kierunku zaułka, prawie biegł. – Człowieku! – powtórzyłam zapamiętale i również pobiegłam, ale tu jasno zarysował się cały bezsens mojego zachowania, więc dosadnie zakląwszy, wróciłam do klatki.

Dogoniłabym go, i co? Spytałabym o dokumenty? Człowiek ma prawo siedzieć na ławce na cudzym podwórku. Prawo tego nie zabrania. Zresztą dogonienie go było bardzo problematyczne, więc wiek mężczyzny teraz budzi wątpliwości, podobnie jak chora noga. Ostatecznie nie przeszkodziła mu rozpuścić się w mroku w rekordowo krótkim czasie. Skąd mi się wzięło, że mężczyzna, a ściślej biorąc jego pojawienie się na podwórku, ma coś wspólnego ze mną? Może być zakochanym (i wcale nie we mnie) albo złodziejaszkiem. Kimkolwiek. Z panien na wydaniu w naszej klatce jestem tylko ja, a lud mieszka tu niebogaty. Jeśli wujek umyślił sobie kogoś okraść, to albo jest bardzo niewybredny, albo czeka go wielkie rozczarowanie.

Siłą rzeczy, cały wieczór jednak co i raz wracałam do myśli o nim, a nawet parę razy podchodziłam do okna. Podwórko było puste, na placyku zabaw dla dzieci ani żywej duszy. Nie czułam się przez to spokojniej.

Ranek wstał pochmurny, pewnie z tej przyczyny obudziłam się o wpół do dziesiątej i otaczający świat mnie nie ucieszył. A tymczasem w kalendarzu wiosna. Co prawda słońce pieści rzadko, w nocy przymrozki, ale śniegu w mieście dawno już nie ma i powietrze jest takie szczególne, wiosenne.

– Wiosną wszystko, co żyje, pragnie miłości – mruknęłam, przewracając się na plecy i podkładając ręce pod głowę. Z miłością są problemy, a ściślej, wielkie nieszczęście. Natychmiast pojawiły się nieproszone myśli o Stasie… Zresztą, nigdzie się nie kryły, ale szara maź za oknem nie przysporzyła optymizmu i myśli były w jej tonie.

W kuchni coś brzęknęło, zaniepokoiłam się. Mieszkałam w komunałce, którą kiedyś dzieliłam z dwoma sympatycznymi obywatelami. Jak nikt inny umieli uprzyjemnić mi wolny czas. Ale mnie opuścili, znajdując szczęście w życiu osobistym. Przez jakiś czas żyłam z nadzieją na współlokatorów. Nawet, jeśli to będą nieprzyjemne typy, życie i tak zagra nowymi barwami – albo się zaprzyjaźnimy, albo gdzieś ucieknę. Ale wpakował się Dimka i kupił obydwa pokoje, do tego na moje nazwisko. Wielkie mu za to dzięki. Mogłabym nawet sama, gdybym chciała. Ale kto mnie słucha? Ogólnie teraz całe mieszkanie należy do mnie, ale ktoś w kuchni trzaska naczyniami. Głupio, ale do głowy natychmiast przyszedł mi Stas. Dlatego zerwałam się i nawet nie pokwapiwszy się spojrzeć w lustro, wyfrunęłam z pokoju.

Mogłabym się nie spieszyć. Dimka krząta się przy czajniczku z esencją. Na stole pudełko ciastek.

– Cześć – rozpłynął się w uśmiechu na mój widok.

– Cześć – burknęłam i ruszyłam do łazienki.

Bez pośpiechu wzięłam prysznic, umyłam zęby, uczesałam się i przez chwilę przeglądałam się w lustrze. Dimka zaczął bębnić w drzwi.

– Fieńka, pospieszysz się? Herbata stygnie.

– Nieodstępny ty mój… – wymamrotałam wściekle, założyłam spodnie od dresu i t-shirt, który tam wisiał, po czym boso poczłapałam do kuchni.

Dimka pociągał herbatę z pękatej filiżanki (jego podarunek) i spoglądał na mnie z wesołym uśmieszkiem.

– Czemu jesteś skwaszona? – spytał, odstawiając filiżankę. Wsunął do ust połowę ciastka i zaczął żuć.

– Planowałam spać do obiadu.

– A ja ci przeszkodziłem?

Uznałam, że odpowiadać nie warto i zaczęłam pić herbatę.

– Chodź, machniemy się dokądś? – Dimka uśmiechnął się, a ja nachmurzyłam się. – Co nie tak? – natychmiast się przyczepił. – My…

– Dima – pogroziłam mu palcem.– Nie ma żadnych „my”, to znaczy, oczywiście, są, ale w tobie widzę przyjaciela i prawie krewnego. I zbyt duże zainteresowanie z twojej strony wprawia mnie w zakłopotanie.

– Znaczy, nie cieszy cię moja obecnośc? – Bezradnie rozłożył ręce.

– Aha. Ale wypędzić cię nie mogę, skoro mieszkanie w dwóch trzecich jest twoje.

– Mieszkanie jest twoje i więcej na ten temat nie mówmy. À propos, ja bym zrobił remont…

– Nie trzeba. Bo ucieknę.

Trzasnęły drzwi wejściowe i do kuchni gwałtownie weszła siostrzyczka, jak zawsze, nie zdejmując palta i zapominając zmienić buty na kapcie. Dimkę udało się nauczyć, a tej – za nic. Jednak w tej chwili do głowy by mi nie przyszło oburzać się na jej zachowanie. Agatka zjawiła się w samą porę, wybawiając mnie od nieprzyjemnej rozmowy.

– Ranek na dworze, a ty już tu – docięła, adresując uwagę do Dimki. Przywitać się też nie uważała za stosowne. – A może… – zwróciła spojrzenie z niego na mnie i dodała: – Mam nadzieję, że wystarcza ci rozumu, żeby nie wpuszczać go do łóżka?

– Czemu to „wystarcza rozumu”? – warknął Dimka. Obawiał sie nieco siostrzyczki.

– Dlatego… Specjalnie dla tępawych: po pierwsze, jesteś jej pasierbem, a nie chcemy skandalu w naszej szlachetnej rodzinie, po drugie, nie taki zięć jest mamie potrzebny. Oczywiście, porządnie nam dopiekła, ale nikt nie ma zamiaru doprowadzić jej do zawału. Krótko mówiąc, to zły pomysł. Niech już lepiej idzie za Biersieniewa. Będę szlochać w poduszkę, za to przodkowie się ucieszą.

Na wspomnienie Biersieniewa oboje z Dimką zgodnie parsknęliśmy śmiechem. On natychmiast uznał, że nie musi brać poważnie słów Agatki. A szkoda.

– A ty po co przyleciałaś skoro świt? – spytał. Pomógł starszej zdjąć palto i odniósł je do przedpokoju. Siostra tymczasem, wyjąwszy z szafy filiżankę, zasiadła za stołem. Dimka po powrocie do pokoju nalał jej herbaty i przysunął ciastka.

– Oszalałeś? A figura? – burknęła, spojrzała na mnie, machnęła ręką i sięgnęła po ciastko.

A ja miałam nadzieję, że nie będzie potrzeby się z nią dzielić. Pytanie Dimki zawisło w powietrzu, ale Agatka właśnie przemówiła:

– Godzinę temu miałam telefon. Nadeszła smutna wiadomość, której się nie spodziewaliśmy. Zginął królewicz Jelisiej…

– Jak to? – spochmurniałam. Jasne, że zabrzmiało to bardzo głupio, ale podobna wieść nie mieściła się w głowie.

– A tak – westchnęła Agatka i potarła nos.

– Wypadek? – spytałam.

– Nie. Ciało znaleziono wcześnie rano, trzeci poziom parkingu centrum handlowego „Północnego”. Wygląda na to, że został zabity wczoraj wieczorem.

– Mówił ci o jakimś spotkaniu… Tata zadzwonił? (Nasz tata, nawiasem mówiąc, jest prokuratorem obwodowym i takie przypuszczenie jest w pełni logiczne).

Agatka pokręciła głową:

– Sekretarka Jelisieja. Dwie godziny temu ją zaalarmowali, a ona od razu do mnie.

– Czemu do ciebie? – nie zrozumiałam.

– Dlatego, że ja, w pewnym sensie, jestem jego spadkobierczynią. Teraz nam przyjdzie zajmować się jego sprawami.

– Ej – włączył się Dimka. – Bardzo przepraszam, damy, ale ciekawość nie daje spokojnie żuć. Jak nazwisko królewicza?

– Jelisiej – westchnęła Agatka. Niłow Jelisiej Andriejewicz. Słyszałeś o takim?

– Nie.

– No i dobrze, nie będziesz rozpaczał. Aczkolwiek chłopaka w każdym razie szkoda.

– A Fieńka z jakiej racji miałaby rozpaczać? – nachmurzył się.

– Z takiej, że wczoraj siedzieliśmy przy jednym stole – odpowiedziałam.

– Gdzie?

– O Boże… Czy ci nie wszystko jedno? U rodziców…

– Mamunia znowu narzeczonymi dopieka? – skrzywił się Dimka. – Prawdopodobnie za parę lat i ja się nadam, z miłą chęcią. A co? Pod każdym względem jesteście już zleżałym towarem … – dodał, z trudem wstrzymując śmiech.

– Co ten typ robi w twojej kuchni? – burknęła siostrzyczka.

– Żre ciastka. Dima, pij herbatę w milczeniu. Do cudzej śmierci przyzwoici ludzie odnoszą się z szacunkiem.

– Nie jestem przyzwoity, a on jest konkurentem. A wiesz, co się robi z konkurentami ?

– Bardzo się mylisz: ty podobałbyś mu się znacznie bardziej, niż my. Ale biedna mama o tym nie wiedziała.

– Dokąd stacza się świat – mruknął Dimka.

Ja zaś zwróciłam się do Agatki:

– Śmierć związana jest z jego działalnością zawodową? Pytam nie tak sobie, bo a nuż przestępca na tym nie poprzestanie, a ty, to znaczy my, teraz mamy być następne?

– Gliny uważają, że to napad rabunkowy. Uderzono z tyłu tępym przedmiotem. Niłowa znaleziono przy samochodzie, stał ostatni w rzędzie, dlatego trupa nie dostrzeżono od razu. Dokumenty zostawili, zabrali iPhone’a i portfel.

– Wątpliwe, czy w portfelu było dużo gotówki, a z karty nie skorzystają. Jelisiej nie wyglądał na takiego, kto nosi w portfelu karteczkę z kodem PIN.

– A jaką ma brykę? – znowu wtrącił się Dimka.

– Mercedesa, rzecz jasna.

– I nie zabrali go? Dziwni złodzieje.

– Może się bali, że ochroniarz przy wyjeździe ich zapamięta? Bezpieczniej jest uciekać przez galerię.

– Za to „merc” wart jest kupę kasy. Takiej gotówki w portfelu adwokata z pewnością się nie znajdzie.

– Kto wie? – Agatka wzruszyła ramionami. – Mam nadzieję, że gliny wyjaśnią. On się z kimś spotkał, a jeśli ten ktoś zwrócił mu dług, na przykład?

– A czy na pewno nie jest to związane ze sprawami, które prowadził? – nie ustępowałam.

Siostra ponownie wzruszyła ramionami:

– Przecież widzieliśmy się niedawno, mam na myśli nie wczorajszy wieczór… Nic takiego o swoich sprawach nie wspominał. Szczerze mówiąc, adwokat z niego średniutki… był. I sprawy prowadził stosowne. Po co zabijać adwokata ?

– Ja swojego bym czasem z chęcią udusił – powiedział Dimka. – Zdziera, gad, takie pieniądze. I za co?

– To mnie weź na adwokata – powiedziała Agata ze swoim promiennym uśmiechem.

– Pieniędzy mi nie wystarczy – odciął się Dimka. – Tak więc, panienki. Jelisiej wasz już niczego nie potrzebuje, a weekend Bóg daje, żeby człowiek miał radość w życiu. Dlatego proponuję: zapomnieć o sprawach do poniedziałku, a dzisiaj wypić. Za spokój duszy adwokata… Możemy pójść do kina…

– Co z ciebie za namolny typ – pokiwałam głową.

– Załóżmy, że teraz pójdę. A czym wy się zajmiecie ? Wypijecie pięć litrów herbaty i będziecie wróżyły, kto zabił Jelisieja? Dużo z tego przyjdzie. Krótko mówiąc, Fieńka, ubieraj się. Jedziemy na spotkanie wiosny i nowego życia.

– W ogóle, to on ma rację – westchnęła siostrzyczka. Więc poszłam się przebrać.

Pół godziny później opuściliśmy moje mieszkanie. Jeśli już Agatce przyszła na to ochota, to chciałam się rozerwać jak należy. I to się nam udało. Pół dnia sterczałam w bowlingu, zapijając piwem nasze skromne zwycięstwa, do granic możliwość najadłam się owoców morza w sympatycznej restauracyjce, a nawet obejrzałam film. Z tym, co prawda, wyszedł niewypał – film podobał się tylko Agatce. My z Dimką, komentując to, co się działo na ekranie, wesoło chichotaliśmy, a Agatka psykała i groziła, że nas wyprowadzi z sali. Wreszcie film się skończył, niebawem przyszła pora rozstania i Agata Konstantinowna nieco nas zadziwiła, proponując mi zanocowanie u niej. Chociaż siostrzyczkę czasem nawiedzają niewesołe myśli o samotnej starości, to sama ze sobą się nie nudzi. Przynajmniej skarg na to nigdy nie słyszałam, natomiast na brak czasu – ile wlezie. Ogólnie siostrzyczka umiała znaleźć sobie zajęcie i to, że cały dzień, według jej terminologii, strugała wariata, jest bardzo dziwne, zaś zaproszenie pod koniec wieczoru zdziwiło w dwójnasób. Chadzałam do siostrzyczki nieczęsto. Agatka jest nudziarą i obcowania z nią wystarczało mi w pracy. Ale od razu się zgodziłam z dwóch powodów: po pierwsze, było ciekawe dowiedzieć się, skąd taka łaskawość, po drugie, tak prościej było uwolnić się od Dimki. Jego smędzenie w ostatnim czasie dokuczało bardziej, niż siostrzane.

– Nie uwierzysz – powiedziała, gdy wchodziłyśmy po schodach do jej mieszkania. – Ten bałwan w istocie rzeczy mi się podoba.

– To w czym problem? Uciesz mamę.

– Mama z Dimy się nie ucieszy, o czym doskonale wiesz. Do tego jest zakochany w tobie. Uważam, że to dobry chłopak.

– Miałaś w dzieciństwie wstrząśnienie mózgu, więc to nie dziwi.

– Ty też miałaś. I nie w dzieciństwie. Rozum do tej pory nie wrócił na swoje miejsce. – Agatka stanęła, patrząc na mnie surowo.

Ja również byłam zmuszona zatrzymać się i spytałam z niezadowoleniem:

– Chcesz właśnie teraz lać mi olej do głowy? Wołałabym bardziej komfortowe warunki, przy filiżance herbaty…

– Jaki w tym sens? Twój mózg to zagadka przyrody. Moim zdaniem, ty go w ogóle nie masz. – Siostrzyczka gniewnie machnęła ręką i ruszyła dalej. – Dimka jest w tobie zakochany, widać to gołym okiem, a co ty masz zamiar z tym zrobić, fujaro?

– A czy mam wybór? – zezłościłam się. – Nie rzadziej niż raz na tydzień przypominam mu o naszych rodzinnych więzach, a on ma to w nosie… Odczepić się od niego też nie wiadomo jak. Chociaż, mówiąc szczerze, nie mam ochoty rozbijać naszej wesołej kompanii, nie ma znowu tak wiele radości w życiu.

– Paradoks w tym, że idealnie pasujecie do siebie – westchnęła Agatka, otwierając drzwi. – Dimka bałwan, a ty rzadka bałaganiara…

– Nie ma takiego słowa…

– Nie sprzeciwiaj się siostrze. I wyglądacie tak, że choćby dzisiaj na okładkę tygodnika.

– I po co ta mowa? – zadałam pytanie, wchodząc pierwsza do przedpokoju.

– Po prostu skargi na niesprawiedliwości losu. Ty go nie kochasz, tak?

– Masz wątpliwości?

– Niestety, nie. Gdybyś się w nim zakochała, prawdopodobnie na świecie byłoby dwoje szczęśliwych ludzi więcej.

– A mama i tata? – zdziwiłam się.

– Dla szczęścia córki czasem można podjąć wysiłek…

– Mama nie lubi się wysilać. Romans z własnym pasierbem – to powyżej nawet moich kryteriów. Po jakie licho zaczęłaś tę rozmowę? – zezłościłam się całkiem serio. Do tego czasu zdążyłam zajść do kuchni i włączyć czajnik.

– Czuję niepokój – klapnąwszy na krzesło powiedziała siostrzyczka. – Życie wbrew oczekiwaniom nie staje się ani prostsze, ani lepsze. Wciąż jeszcze mamy nadzieję, że Stas…

– Odczep się – poprosiłam czule.

Agatka skinęła, jakby się zgadzała i zmieniła temat.

– A gdzie przepadł Biersieniew? Dimka dzwonił do niego trzy razy, ale nie odbierał…

– Pojęcia nie mam, gdzie go nosi – mruknęłam i pomyślałam: „Czyżby się udał do swojej byłej miłości? Nie. Dał słowo, a tacy, jak Siergiej Lwowicz, słowa nie łamią”.

– No, jeśli i ty nie wiesz…

– A ja co, jestem jego sekretarką?

– Nie. Jesteś człowiekiem, na którym naprawdę mu zależy. Nie Dimka i nie ja, jak smutno by to nie brzmiało, ale ty.

– Mamo kochana, całe stosy narzeczonych, a u mnie łóżkowy post. Który to już miesiąc…

– Miłość, tępoto, bywa różna – nalewając herbatę, z mądrą miną oświadczyła Agatka.

– Aha… Ja kocham kwaszone jabłka, książki o kotach i wczesną jesień.

– Dokładnie. A Biersieniew kocha ciebie.

– Jak kwaszone jabłka?

– Podejrzewam, że znacznie bardziej. Dimka nie jest zazdrosny?

– Trochę jest.

– Ty, siostrzyczko,to umiesz komplikować sobie życie – parsknęła Agatka i zaczęła pić herbatę, milknąc nie na długo. Ja zaś pomyślałam: „Starsza, jak zawsze, ma rację: z lekkością bytu mamy wyraźne problemy”.

Spać położyłyśmy się późno, ale nie dyskutowałyśmy już dłużej, tylko cicho i spokojnie oglądałyśmy telewizję.

Rano zjawiła się mama i zażądała, aby towarzyszyć jej do galerii handlowej. Potrzebne jej pantofle, a do nich przydałaby się torebka. Agatka, jak zawsze, zrzuciła na mnie córczany obowiązek, więc pół dnia snułam się z mamą po sklepach. Poważne doświadczenie. Ogólnie, bardzo się ucieszyłam, że weekend wreszcie się skończył.

Poniedziałek nie zapowiadał niczego szczególnego, słońce nadal się chowało. Ja, jak zawsze, nie wyspałam się, usta mi się rozdzierały od ziewania, powodując szepty nielicznych współpracownic (siedziałyśmy na ogólnej sali, własny pokój mi nie przysługiwał). Dziewczyny trochę pochichotały na temat mojego burzliwego życia osobistego i cieni pod oczami. Złożyłam ich słowa na karb zazdrości. Dyskusję przyszło jednak zdusić w zarodku. W biurze pojawił się mężczyzna około trzydziestu pięciu lat, krótko ostrzyżony i z manierami mieszkańca przytułków. Rozpięta skórzana kurtka i bejsbolówka, której nie zaszkodziłoby uprać, a najlepiej po prostu wyrzucić, tylko umocniły domysły. Od progu zaczął rzucać dowcipami, i to takimi, że nawet cierpliwej Wierce żuchwa zaczęła chodzić. Kiedy już chciała pokazać mu drzwi, chłopak okazał legitymację i oświadczył, że pragnie zamienić słowo z Agatą Konstantinowną. Wiera uśmiechnęła się, udając współczucie i życząc mu powodzenia, zameldowała Agatce o przybyłym. Chłopak zniknął w gabinecie, a pięć minut później Agata Konstantinowna wezwała mnie. Kurtkę Piotr Siergiejewicz (tak zwał się gość) zdążył zdjąć, a żartować już mu się odechciało. Agatka przedstawiła nas, skinieniem zaproponowała mi, żebym usiadła i zwróciła się do gościa:

– Proszę dalej, panie Tarasow.

– Jak mi powiedziano, będzie teraz pani bronić Turowa? – Odkaszlnąwszy, odezwał się Piotr Siergiejewicz.

– Dobrze powiedziano.

– Sprawa absolutnie jasna… – Z głosu Tarasowa wyparowała pewność siebie, jak na skinienie czarodziejskiej różdżki. Agatka, położywszy dłonie na biurku, patrzyła na niego wesoło i łobuzersko. – Żadnych wątpliwości, że właśnie on zabił dziewczynę…

– Jeszcze nie miałam czasu zapoznać się z aktami.

– Ja wiem i… właściwie, po prostu pomyślałem, że nie przeszkodziłoby nam porozmawiać i… z mocy prawa adwokat przysługuje nawet najgorszemu wyrodkowi, proszę wybaczyć. Ale myślę, że jako kobieta, zgodzi się pani, że podobni, przykro powiedzieć, ludzie, powinni siedzieć za kratami.

– Jeśli powinni, to siądą. Na wszelki wypadek chcę uprzedzić, że prowadzę praktykę adwokacką nie dla zabawy, a dla zwycięstwa.

– Właśnie to mnie niepokoi – westchnął gość.

– A to czemu? Przecież jest pan przekonany o winie Turowa, to znaczy, że dowody ma pan stuprocentowe.

– Stuprocentowe dowody nie istnieją – odżegnał się Piotr Siergiejewicz.

– Wygląda na to, że są wątpliwości?

– Żadnych. Wystarczy spojrzeć na jego gębę…

– Mam nadzieję, że pańskie oskarżenia nie opierają się na wizualnej ocenie podejrzanego?

Siostrzyczka umie nawet świętego doprowadzić do wściekłości, a Tarasow święty nie był.

– Ja mam, à propos, osiemdziesiąt sześć procent wykrywalności. Proszę słuchać i szlochać: osiemdziesiąt sześć procent. I ten wyrodek się nie wykręci…

– Spotkamy się w sądzie – szeroko uśmiechnęła się Agatka i Piotr Siergiejewicz, chwyciwszy kurtkę, pospiesznie nas opuścił.

– Sympatyczny chłopczyk – skinęła za nim. – Z jakiego powodu taki rejwach?

– Powodem jest jedna ze spraw, które dostaliśmy po Jelisieju. Zabójstwo Sofii Smoliny, córki znanego pisarza. Podejrzewają jej boyfrienda, dziewczyna była w ciąży.

– I my będziemy go bronić – kiwnęłam głową.

– Będziemy.

– Dlatego, że umowa jest droższa od pieniędzy?

– Dlatego, że nikt dobrowolnie nie będzie go bronił. Szczerze mówiąc, nawet nie wiedziałam, że Jelisiej wdepnął w to gówno…

– A może nagle okaże się, że sam oskarżony z nas zrezygnuje?

– Kiedy nam się tak udało? Tarasow jest coś zbyt nerwowy, może spartaczyły śledzie… Trzeba będzie pilnie się zająć tą sprawą. To znaczy samych akt jeszcze nie widziałam, wiem o wszystkim tylko z mediów.

– A ja w ogóle nic – wyznałam i nadziałam się na fizjonomię pełną wyrzutu.

– Jak można mieszkać w mieście i nic a nic nie wiedzieć o tym, co tu się dzieje? Toż to nasz chlebuś z kawiorkiem.

– Chciwość do dobra nie prowadzi. À propos, to jeden z siedmiu grzechów głównych.

– Poważnie? Koszmar. Ale jeśli pozostałych nie popełniać, to może damy radę. Znaczy, tak. Ty zostajesz na gospodarstwie, a ja lecę. Spróbuję jeszcze dzisiaj spotkać się z klientem.

– Agatko – powiedziałam i podrapałam się za uchem, demonstrując wątpliwości. – Ty tam o Jelisieja jednak popytaj, bo jeśli to nie rabuś wyprawił go na tamten świat?

Pomyślawszy chwilę, wzruszyła ramionami:

– Może i nie rabuś. Jednak do tej sprawy jego zabójstwo na pewno nic nie ma. Zresztą, jaki sens zabijać adwokata? Żeby Denis Turow został bez obrońcy? To dadzą innego.

– Dadzą. Ale wątpliwe, czy oczekiwali, że ciebie.

– Co chcesz przez to powiedzieć? – zdziwiła się.

– Chcę powiedzieć, że niecodziennie mamy takich gości. Jak długo tu pracuję? A podobnego sobie nie przypominam.

– Dobra… – machnęła ręką Agatka i zaraz opuściła nasze biuro.

Samo przez się, pojawienie się Tarasowa było żywo komentowane w zespole, dziewczyny wspominały niedawne morderstwo. Co prawda, niewiele nawspominały. Zabita – córka znanego pisarza Gennadija Smolina. Urodził się w naszym mieście i chociaż już wiele lat temu osiedlił się w Moskwie, wciąż często tu bywał i mieszkał przez długi czas. W samym centrum miał mieszkanie, w tak zwanym domu pracowników twórczych. Sprzedał je i nabył dom w osiedlu Bierieżki, kilka kilometrów od miasta. Miejsce letniskowe i piękne, jak rzadko. Dziewiętnastoletnia córka Smolina mieszkała tu praktycznie na stałe (mówiło się coś o problemach z matką – drugą żoną pisarza, która mieszkała w Moskwie). Jednak nic konkretnego w związku z tymi problemami nie mogły sobie przypomnieć i przeszły do następnego punktu dyskusji. Smolin jest żonaty po raz trzeci, ale zadziwiające: małżonka okazała się nie młodsza od męża o dwadzieścia lat, ale starsza o dwa. Mówi się, że przyjaźnili się już w przedszkolu, później życie powiodło ich w różne strony i nagle znowu złączyło. Pierwsza żona pisarza mieszka tu, podobnie jak nieślubny syn. Smolin młodszy pracuje w miejscowej telewizji jako najgłówniejszy szef jednego z kanałów.

– Co wiadomo o tym Turowie? – zapytałam.

Dziewczyny zgodnie wzruszyły ramionami:

– Mówili, że zachowywał się po świńsku, bił ją…

– Kto mówił?

– Kto, kto... Dziadek Pychto. W telewizorze mówili… Ty oglądasz telewizję czasami?

– W sobotę oglądałam. Ale o Turowie nic nie było.

– Dziewczyna zabita prawie miesiąc temu, a jej boyfrienda aresztowali kilka dni później…

– I co, przyznał się?

– Pojęcia nie mam – Wiera odpowiedziała za wszystkie.

– Dobra, wróci siostrzyczka, wszystkiego się dowiemy.

– A gdzie ona jest?

– Odwiedza wtrąconych do ciemnicy.