Tytuł oryginału: Colours of love – Verführt

Projekt okładki: Laser

Redakcja: Maria Śleszyńska

Redakcja techniczna: Anna Sawicka-Banaszkiewicz

Skład wersji elektronicznej: Robert Fritzkowski

Korekta: Katarzyna Szajowska

Copyright © 2014 by Bastei Lübbe AG, Köln

All rights reserved.

For the cover illustration © leonid_shtandel

© for the Polish edition by MUZA SA, Warszawa 2017

© for the Polish translation by Miłosz Urban

ISBN 978-83-287-0769-6

Wydawnictwo Akurat

Wydanie I

Warszawa 2017

FRAGMENT

C., która zawsze znajduje właściwe słowa.

Rozdział 1

– Sophie?

Głos Mattea przebija się przez lekki sen, w który zapadłam ukołysana monotonnym szumem silnika samochodu, i sprawia, że gwałtownie otwieram oczy. Potrzebuję dłuższej chwili, żeby przypomnieć sobie, co się dzieje, i zaskoczona stwierdzam, że jedziemy w gęstniejącym z każdą chwilą typowo miejskim ruchu. Gdy zamykałam oczy, byliśmy jeszcze na trasie M20 prowadzącej z Dover do Londynu – a to oznacza, że spałam dość długo. Jestem zła na siebie. W czasie podróży bardzo rzadko udaje mi się zdrzemnąć, a tym razem dałabym głowę, że z nerwów w ogóle nie zmrużę oka. Najwyraźniej jednak daleka droga, którą pokonaliśmy, zrobiła swoje.

– Przepraszam, ja… – Mam niewyraźny głos, więc muszę odchrząknąć i dopiero wtedy mogę mówić dalej: – Nie chciałam zasnąć.

Pospiesznie poprawiam się na fotelu. Unoszę dłoń i wsuwam palce w długie czarne włosy, żeby choć trochę doprowadzić je do ładu. Wygładzam sukienkę. Mimo tych zabiegów czuję się nieświeżo i jestem zdezorientowana. Mam nadzieję, że nie chrapałam, myślę w przypływie paniki.

– Dlaczego mnie nie obudziłeś?

Matteo uśmiecha się z rozbawieniem, a mnie z tęsknoty za nim boli serce. Choć nie powinno. Tyle że nie mam nad nim dość władzy, by temu zapobiec.

– Przecież właśnie cię budzę – odpowiada, a ja w duchu przeklinam swój zaspany umysł za to, że nie podsunął mi choć trochę inteligentniejszego pytania. – Według nawigacji mamy już tylko kawałek do waszego domu aukcyjnego. A wspomniałaś, że chcesz dać znać tacie, kiedy będziemy blisko.

– Racja – mamroczę i dopiero teraz zaczynam się uważnie rozglądać, żeby sprawdzić, gdzie jesteśmy. Z zaskoczeniem rozpoznaję południową obwodnicę Londynu! Jazda stąd do Kensington zajmie nam nie więcej niż dwadzieścia minut. Rzeczywiście czas najwyższy zadzwonić do taty i go uprzedzić. Ale się zdziwi! Tak wcześnie na pewno się nas nie spodziewa.

Rzym i Londyn dzieli ponad tysiąc dziewięćset kilometrów, więc nie przyszło mi do głowy, że pokonanie takiego dystansu samochodem zajmie nam ledwie półtora dnia. Jednak Matteo jechał jak zawsze, czyli bardzo szybko, a do tego niesamowicie sprawnie, więc do Florencji dotarliśmy jeszcze w poniedziałek wieczorem – tego samego dnia, kiedy zatrzymał mnie na lotnisku i powiedział, że jednak pojedzie ze mną do Londynu. Po krótkim noclegu w hotelu ruszyliśmy z samego rana w dalszą drogę przez Szwajcarię i Francję do Lille. Dziś również nie marnowaliśmy czasu i bardzo wcześnie wjechaliśmy na prom w Calais. A teraz, o trzynastej, wjeżdżamy właśnie do Londynu.

Co w gruncie rzeczy mnie cieszy. Przez to, że musieliśmy podróżować samochodem, a nie samolotem, straciliśmy dosyć dużo czasu. A liczy się przecież każda minuta.

Pospiesznie wybieram numer telefonu domu aukcyjnego zapisany w pamięci komórki. Tata natychmiast podnosi słuchawkę; widać czekał na mój sygnał.

– Sophie! Jak dobrze, że dzwonisz! Gdzie jesteście? – Jego głos z pozoru brzmi bardzo spokojnie, lecz mojej uwadze nie może ujść jego delikatne drżenie. Wiem, jak bardzo się denerwuje, więc cieszę się, że choć w jednej sprawie mogę go uspokoić.

– Zaraz wjedziemy na most Battersea. Zostało nam najwyżej dwadzieścia minut.

– Tak szybko? Wspaniale, naprawdę cudownie. – W jego westchnieniu pobrzmiewa ulga. W następnej chwili słychać szelest, a w słuchawce rozlega się przytłumiony, niezrozumiały głos; tata zakrył mikrofon dłonią i z kimś rozmawia.

– Tato?

– Wybacz. – Nagle słyszę go głośno i wyraźnie. – Nigel tu jest; zjedliśmy razem lunch. Zostanie i zaczeka na wasz przyjazd. On również chciałby poznać naszego szacownego gościa.

Nigel! Na myśl o nim czuję ogromną gulę w gardle. W jakiś sposób w ogóle nie liczyłam się z tak szybkim ponownym spotkaniem. A przecież powinnam była się domyślić, że razem z tatą będzie czekał na nasz powrót.

– Okej. W takim razie… do zobaczenia. – Rozłączam się i odkładam telefon do torebki.

Zaczyna się robić poważnie, myślę z niepokojem, podczas gdy Matteo pewnie wjeżdża na kolejne rondo.

Prawdę mówiąc, jeszcze do mnie nie dociera, że jesteśmy tu razem. Czuję wszechogarniający stres. Głównie przez to, że nie mam pojęcia, co się wydarzy w ciągu kilku najbliższych dni. Wiem jedynie, że wszystko zależy od Mattea. W jego rękach spoczywa nasz los – może nas zrujnować albo uratować. A jeśli nie będę się pilnować, na dobre złamie mi serce, myślę, obserwując go ukradkiem.

Część kobiet nie uznałaby Mattea Bertaniego za atrakcyjnego mężczyznę – jednak z całą pewnością nie byłoby ich zbyt wiele, a ja w żadnym wypadku nie należę do tej grupy. Wszystko mi się w nim podoba: jego nietypowo jasne jak na Włocha ciemnoblond włosy, ujmujący szarmancki uśmiech, za którym często skrywa swoje myśli i prawdziwe uczucia, i wysportowane ciało oraz szerokie ramiona, które podkreśla nienachalnym i naturalnie eleganckim stylem ubierania się – nie znam nikogo innego, kto w garniturze wyglądałby tak swobodnie i naturalnie. Nawet szeroka poszarpana blizna ciągnąca się przez całą szyję, aż do – o czym już wiem – klatki piersiowej, czyni go jeszcze bardziej interesującym. A w złotym blasku jego nieprawdopodobnie bursztynowych oczu szaleńczo łatwo można się bez reszty zatracić. Co mnie się właśnie po raz kolejny przytrafia, bo Matteo wyczuwa, że go obserwuję, spogląda na mnie, a na jego ustach pojawia się szeroki uśmiech.

– Co powiedział twój ojciec?

– Nie może się doczekać, kiedy cię pozna – odpowiadam i cieszę się w duchu, że Matteo musi skupić się na prowadzeniu. Nagle jednak z palącym wstydem przypominam sobie, że nawet go nie spytałam, czy odpowiada mu spotkanie po tak długiej podróży. – Ale jeśli jesteś zmęczony i wolałbyś odpocząć, przed wizytą u lorda Ashbury’ego, to wizyta w domu aukcyjnym również może poczekać.

Matteo uśmiecha się jeszcze szerzej.

– Te kilka minut mniej czy więcej naprawdę nie robi różnicy. Chyba że twoim zdaniem wyglądam, jakbym zaraz miał paść z wyczerpania?

O nie, w żadnym razie, odpowiadam sobie w duchu i uśmiecham się do niego, bo cieszę się, że nie będę musiała rozczarować taty.

– Świetnie, w takim razie… – Nagle z przerażenia otwieram szerzej oczy. – Uważaj!

Kierowca białego vauxhalla nie zaprzątał sobie głowy pasem rozbiegowym i bez żadnego ostrzeżenia zajeżdża nam drogę. Wszystko dzieje się tak szybko, że nie mam czasu krzyczeć, przekonana, że od zderzenia dzielą nas ułamki sekund.

Nie doceniam jednak umiejętności i refleksu mężczyzny obok mnie. Matteo reaguje nieprawdopodobnie szybko. Szarpnięciem kierownicy skręca w prawo tak gwałtownie, że uderzam ramieniem o jego ramię. Opony protestują z głośnym piskiem, a ja jestem przekonana, że jedziemy na granicy przyczepności. Jest blisko, bardzo blisko, a jednak Matteo jakimś cudem daje radę ominąć vauxhalla. W następnej chwili skręca równie gwałtownie w lewo, żeby nie wjechać na przeciwległy pas ruchu. Tym razem siła odśrodkowa sprawia, że opieram się o drzwi sportowego kabrioletu Alfa Romeo. Przez chwilę samochód jedzie w poślizgu, bo brutalne manewry pozbawiły go sterowności, jednak Matteo szybko odzyskuje nad nim kontrolę i wraca na swój pas.

– Cretino! – mruczy i spogląda wściekle w lusterko wsteczne, bo z tyłu rozlega się głośne trąbienie; tamten kierowca najwyraźniej uznał, że to nie on, ale my popełniliśmy błąd!

Jestem tak zdenerwowana, że nie mogę wykrztusić słowa, z wdzięcznością za to zauważam, że Matteo zatrzymuje się na poboczu, zorientowawszy się, że muszę odetchnąć.

On także się przestraszył – widzę to po jego lewej dłoni. Tak mocno zaciska palce na kierownicy, że bieleją mu kostki. Mimo to panuje nad nerwami znacznie lepiej niż ja. Nie mogę powstrzymać drżenia rąk, nawet kiedy próbuję wsunąć włosy za ucho. On to również zauważa.

– Wszystko w porządku? – pyta i dotyka mojego policzka. Tak, wiem, to pewnie tylko odruch, spontaniczny gest, którego przecież nie zaplanował. A jednak wystarczy, by jego palce musnęły moją skórę, żebym przez chwilę nie mogła wziąć oddechu.

Nie, myślę sobie. Nic nie jest w porządku. Zupełnie nic.

Bo w jednej chwili wszystko do mnie wraca. Już nie czuję tylko jego palców na policzku, nie. Czuję jego usta na swoich, jego gorące, umięśnione ciało napierające na moje, czuję jego smak, jego zapach, rozpływam się wewnątrz na wspomnienie czasu spędzonego w jego ramionach i pragnę go znów z gwałtownością, która mnie przeraża.

I to się prawdopodobnie nigdy nie zmieni, myślę poruszona. Ale nie jesteśmy już w Rzymie, a czas, który dane nam było spędzić razem, przeminął. Sam to przecież powiedział. Tych kilka tygodni, kiedy byliśmy ze sobą, to wszystko, co mogłam od niego dostać. Nie jest gotów, by dać mi cokolwiek więcej – a ja już bardziej nie mogę się na niego otworzyć.

W czasie podróży miałam dość czasu, by wszystko starannie przemyśleć, i niezależnie od tego, od której strony bym zaczynała i jak bardzo bym kombinowała, nie mogę uciec przed bolesną prawdą: Matteo nie pasuje do mojego życia – a ja do jego. Przepaść między nami jest po prostu zbyt wielka i nie do zasypania. To się nie mogło udać, dlatego teraz muszę znaleźć sposób, żeby kontrolować swoje uczucia.

To jest jednak najwyraźniej możliwe tylko pod warunkiem, że on – jak w czasie naszej podróży – zachowuje odpowiedni dystans. Spaliśmy w osobnych pokojach, a kiedy żegnaliśmy się na dobranoc, zrezygnował nawet z typowo włoskiego zwyczaju całowania w policzek. Przez cały czas ani razu mnie nie dotknął – aż do teraz. I żałuję, że to zrobił. Bo tak przynajmniej mogłam łudzić się nadzieją, że odzyskuję trochę pewności siebie i odporności na niego.

– Tak, wszystko w porządku – kłamię i jestem wściekła na siebie, że czuję rozczarowanie, a nie ulgę, kiedy cofa dłoń i rusza w dalszą drogę.

Milczymy przez kilka minut, aż w końcu pojawia się przed nami most Battersea, którym pokonujemy Tamizę i wjeżdżamy bezpośrednio do eleganckiej dzielnicy Chelsea. Stąd jest już naprawdę blisko do południowego Kensington i chwilę później skręcamy w ulicę King’s Road, przy której znajduje się nasz dom aukcyjny.

– Zaparkuj z tyłu, za budynkiem – podpowiadam, kiedy podjeżdżamy przed siedzibę Conroy’s, a Matteo wtacza się na podjazd i dalej, na podwórze dużego wolnostojącego budynku z żółtej cegły klinkierowej, której kolor odróżnia go od okolicznych kamienic.

Na widok naszego domu aukcyjnego czuję wzruszenie. Dom, dziedziniec, każdy szczegół tego miejsca znam na pamięć. Tutaj się wychowałam, dorastałam i wokół tego miejsca kręci się całe moje dorosłe życie. Nie potrafię i nie chcę myśleć o tym, że teraz możemy to wszystko stracić.

Ale tak się nie stanie, powtarzam w myślach, żeby się uspokoić. Matteo podejmie się ekspertyzy obrazu, który sprzedaliśmy lordowi Ashbury’emu, i kiedy potwierdzi autorstwo Enza di Montagny, nasze dobre imię zostanie uratowane. Będziemy mogli zapomnieć o tym bardzo nieprzyjemnym epizodzie. W przeciwnym razie… O tym wolę nie myśleć.

Matteo parkuje obok ciemnobłękitnego bentleya. Nigel również zostawił tutaj samochód. Kiedy je widzę, tak od siebie różne, zaczynam czuć się nieswojo.

– Tata nie jest sam – tłumaczę Matteowi, kiedy idziemy w stronę wejścia, bo nagle ogarnia mnie uczucie, że muszę jego (i siebie) przygotować. – Jest u niego Nigel Hamilton. On… on również bardzo chciałby cię poznać.

Matteo unosi brew.

– Nigel? Ten Nigel, który wysyłał ci esemesy, kiedy byłaś w Rzymie?

Zaskoczona potakuję. Zauważył to tylko raz i sądziłam, że już dawno o tym zapomniał. Najwyraźniej znów się pomyliłam.

– Tak, to ten sam Nigel – odpowiadam i z wysiłkiem otwieram drzwi prowadzące do holu domu aukcyjnego.

– To twój przyjaciel? – drąży Matteo.

– Tak – odpowiadam krótko. W końcu w Rzymie już mu to powiedziałam. Tym razem jednak moja odpowiedź mu nie wystarcza.

– Przyjaciel czy chłopak?

Zatrzymuję się, puszczam drzwi, które się zamykają, i spoglądam mu w oczy. W jego wzroku dostrzegam podejrzliwość, którą uważam za bardzo niestosowną. Przecież nie jesteśmy razem – a w każdym razie już nie – dlatego nie czuję się zobowiązana, by udzielać mu wyjaśnień.

– Przyjaciel – mówię jednak.

– Skąd go znasz?

Zaczynam się czuć jak na przesłuchaniu.

– Czy to ma znaczenie?

– A czy to tajemnica?

Spogląda na mnie tak przenikliwie, że przez chwilę mam wrażenie, iż jest zazdrosny. Ale w następnym momencie dostrzegam w jego wzroku coś jeszcze – jakąś hardość i gotowość do obrony. Muszę przełknąć ślinę.

– Nie, to żadna tajemnica – odpowiadam spokojnie, choć przecież nie ma najmniejszego prawa, by mnie o cokolwiek oskarżać. – Znam go od zawsze. Ojciec Nigela Rupert przyjaźnił się z moim tatą. Po jego śmierci mój kontakt z Nigelem się urwał, jednak jakiś czas temu nasze drogi znów się skrzyżowały i odnowiliśmy dawną przyjaźń.

– Też zajmuje się handlem dziełami sztuki?

– Nie, jest bankierem. Ale mimo to bardzo dużo dla nas robi. A ja i tata potrafimy to docenić.

Matteo znów unosi brew.

– Bezinteresowny bankier, proszę, proszę. Bardzo ciekawe – mówi i nawet nie próbuje ukryć sarkazmu, a ja czuję się tak, jakby mnie na czymś przyłapał. Mam bowiem świadomość, że Nigel nie postrzega łączącej nasz przyjaźni jako celu, bo oczekuje czegoś więcej. Tyle że tych spraw nie będę przecież omawiała z mężczyzną, z którym w Rzymie uprawiałam najbardziej podniecający i wyuzdany seks w życiu! Dlatego ignoruję jego uwagę, podchodzę do kolejnej pary dwuskrzydłowych drzwi i wchodzę do przestronnego foyer.

– Jeszcze kawałeczek prosto – tłumaczę, żeby nie przyszło mu do głowy zadawać kolejnych pytań, i kieruję się w stronę wejścia do części biurowej. Tam spodziewam się zastać tatę i Nigela i rzeczywiście, zza uchylonych drzwi gabinetu ojca słyszę ich głosy. Są tak pogrążeni w rozmowie, że przerywają i zaskoczeni podnoszą głowy dopiero, kiedy wchodzę do niewielkiego pomieszczenia.

– Sophie! Nareszcie! – wykrzykuje tata i podrywa się z miejsca. Obejmuje mnie serdecznie, a ja wtulam policzek w tweedową marynarkę o znajomym zapachu. Nie potrafię sobie przypomnieć, kiedy po raz ostatni tak długo przebywałam poza Londynem. W ostatnich latach przez chorobę mamy wyjeżdżałam maksymalnie na kilka dni, najwyżej na tydzień. I kiedy patrzę na niego po tak długiej rozłące, zauważam siwiznę, która pokryła jego ciemne włosy na skroniach. Wiem, że sprawa z Enzem jest dla niego ogromnym ciosem, lecz przecież nie mógł się aż tak zmienić z dnia na dzień. Wszystko wynika z dystansu, którego nabrałam przez tych kilka tygodni pobytu w Rzymie. Teraz zupełnie inaczej na niego patrzę. To oczywiście natychmiast wywołuje we mnie wyrzuty sumienia, że na tak długo ze wszystkim zostawiłam go samego!

Nigel, który siedział na krześle dla gości po drugiej stronie biurka, również wstaje i rusza mnie powitać, a ja z zaskoczeniem stwierdzam, że dzięki nabranemu dystansowi i jego postrzegam zupełnie inaczej. Jakby nieco bardziej obiektywnie.

Przy czym od razu muszę zaznaczyć, że tylko zyskuje dzięki tej zmianie. Jestem zaskoczona, bo jest naprawdę nieźle. Ma trzydzieści kilka lat, jest więc nieco starszy od Mattea, jednak dorównuje mu wzrostem, a w eleganckim garniturze wygląda bardzo dystyngowanie. Brakuje mu wprawdzie pełnego pewności siebie uśmiechu, przez który tak trudno się oprzeć Matteowi, lecz zdecydowanie jest bardzo atrakcyjnym ciemnowłosym mężczyzną o szarych oczach otoczonym aurą stałości, pewności i bezpieczeństwa, która zawsze strasznie mi się podobała.

– Cudownie, że już jesteś, Sophie – mówi, a ja pozwalam mu się objąć i całuję go pospiesznie w policzek. Dopiero wtedy odwracam się do Mattea, który zaraz za mną wszedł do małego pokoiku.

– Pozwólcie, że przedstawię – mówię lekko podenerwowana. – Matteo Bertani. Matteo, to mój ojciec i Nigel Hamilton.

Mężczyźni podają sobie dłonie, jednak atmosfera w gabinecie taty w jednej chwili robi się ciężka – choć na pewno nie przez Mattea, który uśmiecha się uprzejmie. Tata i Nigel wyglądają za to na nieco zdezorientowanych, bo najwyraźniej Matteo nie odpowiada ich wyobrażeniu specjalisty od historii sztuki, który miałby mieć moc uratowania domu aukcyjnego przed katastrofą. Jeśli spodziewali się zobaczyć zahukanego introwertycznego naukowca w grubych okularach, to, no cóż, potrafię zrozumieć ich zaskoczenie. Wiele rzeczy można powiedzieć o Matteo, ale na pewno nie to, że nie rzuca się oczy. Ze swoją figurą i urodą z powodzeniem mógłby występować w katalogach produktów Bertani, w których ten designerski koncern na całym świecie promuje swoją ekskluzywną markę.

Nigelowi zdaje się to naprawdę przeszkadzać, bo przygląda się gościowi z mocno zmarszczonym czołem, podczas gdy tata ma jedynie wyraz zaskoczenia na twarzy. Szybko się jednak opanowuje, bo doskonale zdaje sobie sprawę, jakie znaczenie dla naszej firmy ma opinia Mattea.

– Signor Bertani, fantastycznie, że zechciał pan zadać sobie tyle trudu i pokonać taki kawał drogi, żeby przyjechać tu do nas, do Londynu. Jesteśmy panu ogromnie wdzięczni! – oznajmia.

– Na razie nie zrobiłem nic, za co mógłby pan być mi wdzięczny – odpowiada Matteo, a ja, mimo uprzejmego uśmiechu, słyszę w jego głosie wyraźne ostrzeżenie i dostrzegam je również w jego spojrzeniu, którym mnie mierzy. Jest nieprzekupny i powie o obrazie dokładnie to, co pomyśli – nawet jeśli miałby go uznać za kopię.

– Mimo wszystko – upiera się tata, który niczego nie zauważył, albo zauważył, ale celowo ignoruje ton gościa – dla nas to wielka ulga, że akurat pan zgodził się wykonać tę ekspertyzę.

– Z zasady decyduję się na takie rzeczy wyjątkowo rzadko – potwierdza Matteo, nie spuszczając ze mnie wzroku. Czuję drżenie, które wędruje w górę moich pleców, bo w jego oczach widzę coś, czego nie widziałam od wyjazdu z Rzymu: wyzywający błysk, przez który moje serce zaczyna tłuc się jak szalone.

– Bo też nie musi się pan zajmować takimi rzeczami, nieprawdaż? – Nigel robi uprzejmą minę. – Z tego, co słyszałem, pańska rodzina jest wyjątkowo majętna?

Mówi to tonem oskarżycielskim, niemal agresywnym. Spoglądam na niego zaskoczona. Ma rację: rodzina Bertanich zarządza wielkim koncernem, który odnosi sukcesy na całym świecie, a Matteo dzięki temu rzeczywiście nie musiałby pracować. Słuchając jednak Nigela, można odnieść wrażenie, że fakt podjęcia przez Mattea jakieś pracy, która w dodatku sprawia mu przyjemność, sam w sobie jest podejrzany. A przecież to tylko pokazuje, jaką pasją darzy dziedzinę, której się poświęcił, i jak pracowicie zgłębia tajniki historii sztuki. Jego podejście znajduje odzwierciedlenie w uznaniu, które uczciwie i w bardzo krótkim czasie zdobył na polu swojej specjalizacji – twórczości jednego z mistrzów renesansu, Enza di Montagny.

Matteo nie poczuł się urażony tym pytaniem. Przygląda się Nigelowi z delikatnym uśmiechem, w którym można dostrzec cień lekceważenia.

– W rzeczy samej, nie muszę.

– W takim razie dlaczego się pan zgodził? – Tym razem to w oczach Nigela pojawia się wyzywający błysk, którego Matteo nie mógł nie zauważyć. I oczywiście go zauważył, bo dostrzegam, jak jeden z mięśni na jego policzku delikatnie drży. Mimo to dalej się uśmiecha. Ba, jego uśmiech pogłębia się nawet, po czym Matteo odwraca się do mnie i spogląda mi prosto w oczy.

– Bo są jeszcze ludzie, dla których warto robić wyjątki – wyjaśnia, obejmuje mnie ramieniem i opiera dłoń na moim biodrze.

Rozdział 2

Nigel spogląda na mnie oniemiały, jakby nie docierało do niego to, co widzi, a tata odchrząkuje kilka razy jak zawsze, kiedy sytuacja go przerasta i nie wie, jak się zachować.

Zauważam to jedynie mimochodem, bo sama jestem jak sparaliżowana. Czuję delikatny dotyk Mattea i zanurzam się w jego bursztynowych oczach, w których widzę zupełnie inny wyraz niż chwilę wcześniej. Taki, który sprawia, że mój oddech staje się szybszy…

– W takim razie mieliśmy wielkie szczęście, że Sophie udało się pana przekonać do podjęcia się tego zadania – mówi tata, a jego słowa wyrywają mnie (w końcu!) z odrętwienia. Pospiesznie odsuwam się od Matteo i czuję, że płoną mi policzki.

– Czy udało ci się znaleźć album, o który prosiłam przez telefon? – pytam nerwowo ojca, a on natychmiast skupia się na nowym temacie, na co w duchu liczyłam.

– Tak, oczywiście – zapewnia mnie, po czym odwraca się w stronę biurka i wskazuje na ciężki tom pokaźnych rozmiarów, przygotowany już wcześniej na krawędzi blatu. – To musi być pozycja, o którą prosił signor Bertani.

Album natychmiast wzbudza zainteresowanie Mattea.

– Mogę spojrzeć?

– Ależ proszę! – Ojciec zaprasza go gestem do biurka, a kiedy Matteo podchodzi, po błysku w jego oczach poznaję, że to dokładnie ta książka, o którą mu chodziło.

– Tak, tego właśnie szukałem – mówi zadowolony i zaczyna kartkować stary album.

Potrzebował akurat tego starego, niesamowicie rzadkiego wydania jako materiału porównawczego do swojej ekspertyzy i na szczęście wiedział, że w siedzibie Biblioteki Brytyjskiej w Londynie znajduje się jeden egzemplarz tego dzieła. Dlatego czym prędzej poleciłam tacie, by zapewnił Matteowi do niego dostęp.

– Czy będzie pan potrzebował jeszcze jakichś innych materiałów? – pyta tata, lecz Matteo tylko potrząsa głową.

– Nie, dziękuję bardzo. Wszystko, co może mi się przydać, przywiozłem ze sobą z Rzymu, a gdyby czegoś mi zabrakło, sam się o to zatroszczę.

I z całą pewnością zdobędzie wszystko, czego zapragnie, myślę sobie, bo przecież widziałam, jakim jest mistrzem organizacji i wydajności działania, kiedy nie pozwolił mi wsiąść na pokład i powiedział, że pojedziemy autem. W rekordowo krótkim czasie odzyskał wtedy mój bagaż, który już zdążyłam nadać. A jego tajemnica nie polegała na ilości pieniędzy, jakie mógłby zapłacić za taką przysługę, a jedynie na tym, że żadna z kobiet z personelu naziemnego nie potrafiła oprzeć się jego czarowi. Jeśli dalej będzie trzymał się tej metody, nie potrafiłam sobie wyobrazić, by mógł mieć problemy ze zdobyciem czegokolwiek, co mogłoby mu umożliwić wykonanie dla nas analizy obrazu.

– Jak pan ocenia, ile czasu zajmie panu sporządzenie ekspertyzy? Tak mniej więcej, oczywiście – pyta tata, a ja czuję, jaki jest spięty. Ta cała sytuacja bardzo go obciąża, więc chciałby jak najszybciej mieć ją za sobą.

Matteo wzrusza ramionami.

– Nie mam pojęcia, tego nie da się tak prosto określić. Z całą pewnością kilka dni.

I to pod warunkiem, że szczęście będzie nam sprzyjać, myślę z obawą. W normalnych warunkach sporządzenie tego typu ekspertyzy jest bardzo czasochłonnym działaniem, gdyż nie polega ona jedynie na starannych oględzinach i badaniu samego dzieła. Należy również ustalić jego wcześniejsze losy i – możliwie jak najwierniej – odtworzyć drogę, jaką przebyło, i potwierdzić ją jak największą liczbą dokumentów. Przy tak starym dziele odtworzenie jego historii może nastręczać bardzo wiele trudności. Nie pozostaje nam więc nic innego, jak mieć nadzieję, że Matteo poradzi sobie z tym zadaniem, zanim rozejdą się plotki, że jako oryginały sprzedajemy obrazy, które oryginałami nie są. Dla domu aukcyjnego to wyrok śmierci.

– Może w takim razie ruszajmy w drogę – naciskam, bo nagle zaczyna mi się bardzo spieszyć. Spoglądam znacząco na zabytkowy zegar, który wisi nad drzwiami do biura taty. – Matteo chciałby pewnie chwilę odpocząć, zanim udamy się do lorda Ashbury’ego, a ja chcę się przywitać z mamą.

– Nie może się doczekać twojego powrotu – mówi tata, co potęguje moje wyrzuty sumienia, bo wciąż nie mogę uporać się z poczuciem winy z powodu tak długiej nieobecności.

Po prostu nie mogę ot tak wyjechać sobie z Londynu, myślę i wbijam wzrok w podłogę. Znów czuję ciężar, który nieraz przygniatał mnie do ziemi. Nieważne, co robię – moje życie toczy się tutaj, a nie w Rzymie czy gdziekolwiek indziej. Myślenie, że mogłoby być inaczej, byłoby oszukiwaniem samej siebie.

Kiedy unoszę głowę, spoglądam prosto w oczy Nigela. Przyjaciel rodziny jest bardzo poważny i niemal surowy.

– Mógłbym zamienić z tobą kilka słów w cztery oczy, Sophie?

Wspaniale, jeszcze tylko tego mi brakowało. Mimo wszystko gryzę się w język, żeby nie odmówić, i uśmiecham się delikatnie; to przecież nie jego wina, że jestem taka spięta.

– Oczywiście.

Tata i Matteo są już w połowie drogi do drzwi, lecz na dźwięk słów Nigela zatrzymują się i spoglądają w naszą stronę. Ojciec najwyraźniej też jest zdania, że musimy coś sobie wyjaśnić.

– Signor Bertani, proszę ze mną, pokażę panu naszą salę wystawienniczą – proponuje, a Matteowi nie pozostaje nic innego, jak ruszyć za nim. Robi to jednak niechętnie i jeszcze w progu spogląda na mnie przez ramię. Dopiero wtedy zamyka za sobą drzwi.

– Jesteś z nim po imieniu? I… i pozwalasz mu się obejmować? – pyta Nigel, kiedy tylko zostajemy sami. W jego głosie znów słyszę oskarżycielski ton, który zauważyłam już wcześniej. Oskarżycielski i… zawiedziony. Zazdrosny.

Co mnie mocno zaskakuje. W jakiś sposób od zawsze zakładałam, że jego uczucia względem mnie są racjonalne. Że mnie szanuje i widzi we mnie partnerkę, która będzie świetnie pasowała do jego życia. Dlatego zupełnie nie spodziewałam się po nim aż tak gwałtownej reakcji. To budzi we mnie złość, bo przecież nie ma prawa do podobnego tonu. Wprawdzie zrobił bardzo wiele dla mojego ojca i dla mnie, pogłębiając dzięki temu łączącą nas przyjaźń, jednak nigdy poza nią nie wyszliśmy i nie staliśmy się dla siebie kimś więcej niż właśnie przyjaciółmi. Nie byłam mu winna wyjaśnień.

– Poznaliśmy się bliżej w Rzymie – wyjaśniam. – Gdyby tak się nie stało, najprawdopodobniej w ogóle nie podjąłby się sporządzenia dla nas tej ekspertyzy. Co by nas wtedy czekało?

Zdenerwowanie, które sprawia, że czuję się nieswojo, nie znika z jego spojrzenia. Zmieniam więc temat.

– Czy lord Ashbury dotrzymał umowy i nie powiadomił prasy? – To pytanie wydaje mi się daleko ważniejsze niż wyjaśnienie kwestii, jak bliskie stosunki łączą mnie z Matteem.

Nigel potakuje.

– Ale już się niecierpliwi, czekając na tego wyjątkowego profesora z Włoch – mówi, wciąż nie panując nad złością. – Skoro Bertani był w stanie zrobić ten jeden wyjątek, nie mógł przy okazji zrobić dwóch i łaskawie wsiąść w samolot? Wtedy całe zamieszanie mielibyśmy w większej części za sobą. Ale nie, on musiał jechać samochodem, żeby niepotrzebnie przeciągnąć sprawę!

O nie, nie mogę tego tak zostawić!

– Nigel, doskonale wiesz, że takiej ekspertyzy nie da się wykonać w dwa dni. Nawet gdyby zaczął natychmiast, kiedy go poprosiłam, jeszcze by nie kończył. A gdyby to twoja żona zginęła w katastrofie lotniczej, na pewno nie podchodziłbyś tak lekko do kwestii podróżowania samolotem.

Nigel spogląda na mnie z zakłopotaniem.

– Jego żona zginęła w katastrofie lotniczej?

Potakuję i jednocześnie czuję bolesne ukłucie w sercu. Bo fakt, że Matteo nie wsiada na pokład samolotu, unaocznia mi tylko, jak bardzo do dziś przeżywa śmierć Giulii. Kobieta zginęła sześć lat temu, kiedy niewielki sportowy samolot, którym leciała z instruktorem, spadł do morza i się rozbił. Matteo nigdy o tym nie mówi, podobnie jak nie chce rozmawiać o wypadku, który wydarzył się mniej więcej w tym samym czasie. Pamiątką po nim jest poszarpana blizna przecinająca jego pierś. Wiem, że oba zdarzenia są w jakiś sposób przyczyną, dla której przed nikim – z wyjątkiem członków rodziny – się nie otwiera. Bardzo chciałabym poznać jego tajemnicę, lecz obawiam się, że nigdy nie będzie mi to dane.

– Bardzo mu współczuję. To przykre – mówi Nigel, a jego początkowe zakłopotanie znika. – Ale w takim razie powinien był zostać we Włoszech. Na świecie jest dosyć specjalistów, którzy mogliby wykonać podobną ekspertyzę, bo dobrze znają się na twórczości Enza di Montagny. I jestem pewien, że nie mieliby nic przeciwko, żeby przylecieć do Londynu.

– Tyle że lord Ashbury zgodził się jedynie na ekspertyzę autorstwa Mattea Bertaniego i dobrze o tym wiesz – przypominam mu. – A ja mogę go zrozumieć, bo to, bez dwóch zdań, najwybitniejszy znawca twórczości tego malarza.

Mina Nigela staje się jeszcze bardziej ponura.

– Wygląda na to, że rzeczywiście bardzo go polubiłaś.

Mówi to bardzo spokojnie – wybuchy – jakiekolwiek – nie są w jego typie. A jednak mam wrażenie, że mnie w ten sposób oskarża, zapędza do narożnika, w którym nie chcę stać.

– Matteo zgodził się nam pomóc, mimo że, jak sam wcześniej słusznie zauważyłeś, wcale nie musi tego robić. Nie mam więc powodu, by go nie lubić – wyjaśniam chłodnym tonem i nie robię nic, by ukryć wzbierającą we mnie złość. To w końcu daje mu do myślenia.

– Wybacz. – Robi krok w moją stronę i głaszcze mnie dłońmi po ramionach. W jego spojrzeniu pojawia się skrucha. – Masz oczywiście rację. Powinniśmy się cieszyć, że poświęcił swój czas i zgodził się wystawić tę opinię. Jestem po prostu trochę zazdrosny. Tak długo cię nie było, a teraz, kiedy cię w końcu odzyskałem, muszę się tobą dzielić.

Na jego ustach pojawia się znajomy uśmiech, który tyle razy pomagał mi przetrwać kłopoty i stres, i przez krótką chwilę marzę, by znów było jak dawniej, przez moim wyjazdem do Wiecznego Miasta. Prosto. Przewidywalnie. Bezpiecznie.

Wiem jednak, że nie cofnę czasu. Na myśl o tym czuję gulę w gardle. Zanim spotkałam Mattea, potrafiłam sobie wyobrazić, że z Nigelem zostaniemy w końcu parą. W zasadzie to idealny mężczyzna dla mnie, bo jest przewidywalny i przez to godny zaufania. Przy nim zawsze wiedziałam, na czym stoję – i byłam przekonana, że tego właśnie potrzebuję w partnerze. Dziś jednak nie mogę odnaleźć w sobie tego uczucia – tej ciepłej i przyjemnej pewności, która ogarniała mnie, ilekroć był blisko. Dziś czuję tylko sprzeciw, kiedy słyszę jego pretensje, jakbym była jego własnością.

– Spotkamy się dziś wieczorem? – W jego głosie słychać nadzieję. – Zarezerwuję dla nas stolik w Oyster’s, jak zawsze?

Kręcę przecząco głową.

– Dziękuję, ale nie. Nie mam pojęcia, ile czasu potrwa dzisiejsza wizyta u lorda Ashbury’ego, a jestem bardzo zmęczona długą podróżą. – Czuję się nieco zraniona jego brakiem wrażliwości, bo sam powinien był o tym pomyśleć.

– Szkoda – mówi zrezygnowany, a ja nagle chcę skończyć tę kłopotliwą rozmowę i znaleźć się gdzie indziej.

Demonstracyjnie spoglądam na zegarek.

– Musimy już ruszać, bo inaczej zabraknie nam czasu – mówię i mam nadzieję, że tym razem Nigel nie będzie usiłował mnie zatrzymać. Na szczęście mam rację, bo bez słowa rusza za mną na korytarz.

Tata i Matteo stoją w holu. Najwyraźniej obejrzeli już wystawę dzieł przeznaczonych na licytację, a nasz gość śmieje się akurat z czegoś, co powiedział mój ojciec. W jakiś dziwny sposób jestem tym poruszona, bo prawdę mówiąc, nigdy nie wyobrażałam sobie signora Bertaniego tutaj, w tym miejscu. Myślałam, że nigdy nie będzie częścią mojego londyńskiego życia, i dlatego tak trudno mi uwierzyć, że tak się właśnie stało – nawet jeśli miałoby to trwać ledwie kilka dni.

* * *

koniec darmowego fragmentu
zapraszamy do zakupu pełnej wersji

Wydawnictwo Akurat

imprint MUZA SA

ul. Sienna 73

00-833 Warszawa

tel. +4822 6211775

e-mail: info@muza.com.pl

Dział zamówień: +4822 6286360

Księgarnia internetowa: www.muza.com.pl

Wersja elektroniczna: MAGRAF s.c., Bydgoszcz