Tytuł oryginału: The Graces
Przekład: Marek Cieślik
Opieka redakcyjna: Maria Zalasa
Redakcja: Marta Stęplewska
Korekta: Bronisław Grzywacz

Projekt okładki i stron tytułowych: Katakanasta Joanna Wasilewska

Copyright © Laure Eve, 2016
Copyright for Polish edition and translation © Wydawnictwo JK, 2017

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być powielana ani rozpowszechniana za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych bez uprzedniego wyrażenia zgody przez właściciela praw.

ISBN 978-83-7229-687-0
Wydanie I, Łódź 2017

Wydawnictwo JK
Wydawnictwo JK, ul. Krokusowa 3,
92-101 Łódź tel. 42 676 49 69 www.wydawnictwofeeria.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

CZĘŚĆ I

Rozdział 1

Wszyscy mówili o nich, że uprawiają czary.

Rozpaczliwie pragnęłam w to wierzyć. Chodziłam do tej szkoły dopiero od kilku miesięcy, ale już widziałam, co jest grane. Prześlizgiwali się przez korytarze jak lśniące, piękne ryby, za którymi po tafli wody ciągną się zmarszczki – tak samo śladem ich pleców i włosów biegły spojrzenia innych. Ludzie ze starszych roczników zdążyli już do tego przywyknąć, a przynajmniej dobrze udawali, ze wszystkich sił starając się okazać, jak ich to nudzi. Ale co młodsi nie nauczyli się jeszcze ukrywać głupio szczenięcego zachwytu malującego się w ich oczach, zauroczenia czytelnego w wyrazie twarzy.

Summer Grace, najmłodsza z rodzeństwa, miała piętnaście lat i była w mojej klasie. Nauczycielom, którym nikt inny nie śmiał się odszczeknąć, odpyskowywała, przeciągając słowa z idealnie dozowaną arogancją, świadczącą o jej buncie, ale nie na tyle jawnie, by przysporzyło jej to poważnych kłopotów. Jasne, jak to u Grace’ów, włosy miała ufarbowane na kruczoczarno, a oczy zawsze podkreślała kajalem i całą masą cienia do powiek. Nosiła dżinsy rurki, a do nich buciory z klamrami albo botki z wiktoriańską koronką. Całe palce miała w grubych srebrnych pierścieniach, a na szyi zawsze co najmniej dwa wisiorki. Uważała, że muzyka pop to „dzieło szatana” – co mówiła z niezmiennie sarkastycznym uśmiechem – i kiedy przyłapywała kogoś na gadaniu o boysbandach, gotowa była zabić. Co najgorsze, wszyscy jej przytakiwali, nawet ci, którzy nie dalej niż trzy sekundy wcześniej rozmawiali z entuzjazmem o rzeczonym boysbandzie. Bo była jedną z Grace’ów.

Starsi z rodzeństwa, bliźniaki Thalia i Fenrin Grace’owie, mieli po siedemnaście lat. Choć nie byli zupełnie identyczni, i tak widziało się w nich rodzinne podobieństwo. Thalia była szczupła, zwinna i gibka, a bransolety, które całymi pękami podzwaniały jej na przedramionach, jeszcze podkreślały delikatną budowę nadgarstków dziewczyny. Wokół jednego ze swoich gęstych miodowozłotych loków miała owinięte na stałe ciasno splecione pasmo szorstkiego włosia barwy karmelu. Włosy nosiła albo rozpuszczone, opadające falami na ramiona, albo zwinięte w niedbały węzeł, z którego zawsze wyślizgiwały się, otaczając jej szyję, niesforne kosmyki. Chodziła w długich spódnicach, zdobnych po rąbku delikatnymi wzorami z koralików i rzędami maleńkich lustereczek, w cienkich wydekoltowanych bluzkach, które zdawały się unosić tuż nad jej skórą, i w zarzucanych na biodra chustach z frędzlami, przetykanych metalicznymi nićmi. Niektóre dziewczęta próbowały ją czasem naśladować, ale wyglądały wtedy bez wyjątku jak przebrane za Cyganki, przez co tylko napytywały sobie biedy i nigdy więcej nie zakładały do szkoły takich strojów. Nawet ja sama, na początku, kiedy tu przyszłam, nie umiałam oprzeć się pokusie spróbowania czegoś takiego choć raz. Wyglądałam kretyńsko. Thalia za to sprawiała wrażenie, jakby się w tych ciuchach urodziła.

No i był jeszcze Fenrin.

Fenrin.

Fenrin Grace. Już samo jego imię brzmiało mitycznie, pasowało nie tyle do zwykłego chłopaka, co jakiegoś zgoła innego stworzenia. Był szkolnym bożkiem Panem. Włosy, o jaśniejszym odcieniu blondu niż u jego bliźniaczki Thalii, zapuszczał tak, że opadały mu luźno na czoło. Chodził często w koszulach z białego muślinu, a przeguby rąk obwiązywał skórzanymi rzemykami. Na kolejnym rzemyku, który codziennie otaczał jego szyję, nosił lakierowaną muszlę wieżycznika. Chyba nigdy jej nie zdejmował. Pod jej ciężarem na jego klatce piersiowej tworzyła się idealna litera V. Był bardzo, bardzo szczupły. Uśmiechał się arogancko, leniwie.

Ja zaś byłam w nim kompletnie i bez pamięci zakochana.

Nie mogłam zrobić nic głupszego ani bardziej oczywistego, przez co czułam do siebie wstręt. Fenrina kochała każda dziewczyna mająca oczy. Ale ja nie byłam jak te rozszczebiotane, roztrajkotane stworzenia, starannie wyćwiczonym ruchem odrzucające głowę w tył i pacykujące usta grubą warstwą błyszczyka. W moim wnętrzu, zagrzebane głęboko pod powierzchnią, gdzie nie sięgał niczyj wzrok, płonęło bezustannie jądro mojej istoty, czarne jak węgiel i jasne jak jego żar.

Grace’owie mieli przyjaciół, a zarazem ich nie mieli. Raz na jakiś czas spadali znienacka na kogoś, z kim się nigdy wcześniej nie kumplowali, adoptując go na chwilę, ale rzadko na dłużej. Zmieniali znajomych tak, jak co niektórzy zmieniają fryzury, jakby wiecznie czekali, aż napatoczy im się ktoś lepszy. W weekendy nigdy nie chodzili podrinkować do żadnej knajpy, w środy nie ruszali, jak cała reszta uczniowskiej braci, na imprezy do miejscowego klubu. Krążyła pogłoska, że ledwie wolno im wychodzić z domu, praktycznie tylko do szkoły.

Nikt tak naprawdę nie znał szczegółów ich życia osobistego – z wyjątkiem tego, z kim w danym tygodniu sypia Fenrin, bo nigdy się z tym nie krył. Dopóki to trwało, prowadzał się z dziewczyną po szkolnych korytarzach z jedną ręką zarzuconą niedbałym gestem na jej ramiona, a ona wieszała mu się na szyi, chichocząc jak wariatka i konając ze szczęścia. Nigdy żadnej z tych dziewczyn nie widziałam przy nim dłużej niż przez miesiąc czy dwa. Nic nie znaczyły, były tylko rozrywką. Czekał na kogoś wyjątkowego, na osobę, która pochłonie go do reszty, tak nagle i tak zupełnie, że będzie zachodził w głowę, jakim cudem mógł się wcześniej obywać bez niej. Wszyscy trwali w wyczekiwaniu, cała ich trójka. Widziałam to.

Musiałam tylko znaleźć sposób, by im pokazać, że to na mnie od tak dawna czekają.

Rozdział 2

Z początku myślałam, że przenosiny do tego miasteczka są karą za to, co zrobiłam.

Przed naszą przeprowadzką tutaj nawet nie wiedziałam o jego istnieniu, w dodatku leżało szmat drogi od miejscowości, w której dorastałam. Moja matka w dzieciństwie była tu kilka razy na wakacjach i z jakiegoś powodu uznała, że maleńka, stara mieścina na wybrzeżu, wciśnięta między morze i połacie dziczy, jest właśnie tym miejscem, w którym uda nam się pchnąć życie na nowe tory po ostatnich okropnych miesiącach. Po okolicy, otaczając ją jak bariera, rozpełzały się upstrzone menhirami wydmy, lasy i wrzosowiska. Pochodziłam z betonowego przedmieścia pełnego narożnych sklepików, magazynów mebli i salonów fryzjerskich. Przyroda oznaczała tam co najwyżej kwiatowe klomby utrzymywane przez samorząd miejski przy głównej ulicy. Tutaj zaś trudno było zapomnieć, skąd naprawdę wzięło się swój początek. Przyroda była wszędzie, tu się po niej chodziło i nią oddychało.

Zanim Grace’owie mnie dostrzegli, byłam cichą szarą myszką, która trzyma się na uboczu i stara się nie zwracać niczyjej uwagi. Na początku, tuż po moim przyjeździe, parę innych osób potraktowało mnie dość przyjaźnie – spędziliśmy razem trochę czasu i przeszłam u nich błyskawiczny kurs na temat tego, jak się tu sprawy mają. Ale znudziło ich, że otaczam się szczelnym murem, by nikt nie zajrzał do środka, a mnie znudziło, że wszyscy oni gadają o rzeczach, dla których nie umiem wykrzesać z siebie nawet udawanego entuzjazmu, takich jak imprezowanie i sypianie z innymi oraz seriale telewizyjne o ludziach również imprezujących i sypiających
z innymi.

Grace’owie byli inni.

Kiedy ktoś mi powiedział, że uprawiają czary, roześmiałam się z niedowierzaniem, myśląc sobie: no tak, pora na rundkę zabawy w „naściemniajmy tej nowej, zobaczmy, czy to kupi”. Ale choć niektórzy przewracali oczami, ewidentnie pod płaszczykiem cynizmu wszyscy kryli przekonanie, że może to prawda. Coś w Grace’ach tkwiło. Trzymając się na dystans od reszty szkoły, byli lokalnymi gwiazdami, otulonymi atmosferą tajemnicy jak futrami z norek; swoją obecnością roztaczali eteryczną aurę, z której dobiegał kuszący szept magii.

Ale musiałam wiedzieć na pewno.

* * *

Przez pewien czas próbowałam ich rozgryźć, odkryć tę jedną rzecz, którą mogłam zrobić, żeby znaleźć się w ich polu widzenia. Mogłam być niezwykłej urody, ale nie byłam. Mogłam kumplować się z ich znajomymi, co też odpadało – żadna z dotychczas poznanych przeze mnie osób nie należała do tego wąskiego grona. Mogłam uprawiać surfing, główne zajęcie każdego, kto był w tej szkole choćby odrobinę cool, ale nigdy nawet nie próbowałam surfować, więc pewnie okazałoby się to totalną porażką. Mogłam zachowywać się głośno, ale najgłośniejsi wypalają się najszybciej – wszyscy szybko się nimi nudzą. Dlatego, kiedy tu trafiłam, nie robiłam nic, próbowałam tylko przemykać niezauważona. Miałam jeden kłopot: tendencję do naprawdę drobiazgowego zastanawiania się nad wszystkim. Czasami pytania „co się stanie, jeśli…?” tak mnie paraliżowały, że w efekcie nie robiłam nic, bo tak było bezpieczniej. Bałam się, co może się zdarzyć, gdy tylko pozwolę, żeby to coś się zdarzyło.

Ale tego dnia, kiedy mnie dostrzegli, działałam czysto instynktownie, co zresztą okazało się najlepszym sposobem, jak zrozumiałam później. Bo jest tak, że prawdziwe czarownice dostrajają się do tajemnego rytmu wszechświata. Nie rozważają matematycznie i na milion sposobów wszystkich za i przeciw. Stworzenia oddane magii poddają się jej bez reszty i bez lęku. Mają odwagę bycia odmiennymi, nie przejmując się nigdy tym, co myślą ludzie. Jest to dla nich po prostu bez znaczenia.

Ogromnie pragnęłam być właśnie taka.

Podczas przerwy obiadowej rzadki jeszcze o tej porze roku powiew wiosennego ciepła wywabił wszystkich na dwór. Boisko ziemne było jeszcze mokre po nocnym deszczu, więc wszyscy skupiliśmy się na asfaltowych. Chłopcy grali w piłkę. Dziewczęta obsiadły niski murek na końcu placu albo siedziały przy ogrodzeniu, opierając się plecami o siatkę i wyciągając gołe nogi na asfalt, zajęte gadaniem, piszczeniem i esemesowaniem.

Ludzie z aktualnej paczki Fenrina kopali między sobą piłkę, a on sam dołączył do nich, ale bez specjalnego przekonania, przystając co chwilę z szerokim, swobodnym uśmiechem, żeby pogadać z tą czy ową dziewczyną, która do niego podbiegła. Jaśniał wśród całej reszty jak światło latarni, niby obecny, ale z własnej woli sam. Grał z nimi, był z nimi i śmiał się jak należy, ale coś w jego zachowaniu mówiło mi, że swoje prawdziwe ja trzyma na wodzy.

Akurat to prawdziwe ja interesowało mnie najbardziej.

Szybko usiadłam na murku i otworzyłam książkę, mając nadzieję, że nadaje mi to wygląd samowystarczalnej luzaczki z dozą rezerwy, a nie samotnej luzerki w dużej rozpaczy. Nie wiedziałam, czy mnie dostrzegł. Nie podnosiłam wzroku. Podniesienie wzroku byłoby oczywistym świadectwem tego, że udaję.

Nim minęło dwadzieścia minut, jeden z chłopaków z boiska, Danny, na którego wszyscy wołali Dannyboy, jakby to było jedno słowo, zaczął flirtować ze szczególnie głośną i rozchichotaną dziewczyną o imieniu Niral. Strzelał piłką w murek obok niej, każdym strzałem wywołując jej wrzask. Im bardziej się na tym skupiał, tym częściej widoczni za nim kumple przewracali oczami.

Niral mnie nie lubiła. Co było dziwne, bo wszyscy inni, gdy tylko ustalili, że jestem nudna, zostawili mnie w spokoju. Ją tymczasem przyłapałam kilka razy na tym, że się na mnie gapi, jakbym miała w twarzy coś, co ją obrażało. Zachodziłam w głowę, co takiego widziała. Nigdy nawet słowa ze sobą nie zamieniłyśmy.

Kiedyś sprawdziłam, co znaczy jej imię. Oznaczało spokój. Życie obfituje w drobne przejawy ironii. Niral nosiła kolczyki z tombaku w kształcie wielkich kółek i miniusie spódniczki, a głos miała denerwująco skrzekliwy, jak krzyk sroki. Widywałem ją czasem w miasteczku z rodzicami. Jej pulchna mamuśka chodziła w pięknych sari i zaplatała długie włosy w warkocz. Niral ścinała włosy krótko, a z jednego boku wręcz goliła je do samej skóry. Nie przepadała za swoim pochodzeniem.

Nie przepadała też za pewną cichą dziewczyną o imieniu Anna, której gęste czarne loki i ciemne, ogromne oczy nadawały wygląd laleczki. Niral uwielbiała naśmiewać się z innych, a zawsze, kiedy to robiła, jej głos zabarwiał się tonem zjadliwej drwiny. Anna, jej ulubiona ofiara, siedziała na murku niedaleko mnie. Gdy Niral z koleżanką wyszła na boisko, rozejrzała się i postanowiła usiąść tuż obok Anny; maleńka, niemal dziecięcej postury dziewczyna natychmiast zesztywniała, jeszcze bardziej garbiąc się nad telefonem.

Byłam z Niral w jednej grupie na zajęciach z angielskiego i z matmy. Podczas lekcji wydawała się całkiem zwyczajna. Może czasem zdawała sobie z tego sprawę i właśnie dlatego zachowywała się głośno. Wyglądało na to, że nie lubi osób, których na pierwszy rzut oka nie rozumie. Anna była cicha i dziecinna, co czyniło z niej naturalną ofiarę. Niral lubiła opowiadać wszystkim, że Anna jest lesbijką. Nigdy „odmiennej orientacji”, tylko zawsze właśnie „lesbijką”, co wypowiadała, przeciągając samogłoski i akcentując każdą sylabę. Wszystkie, najniewinniejsze nawet żarty, zamiast spływać po Annie, przywierały do niej grubymi, świecącymi warstwami, jakby jej skóra wytwarzała klej. Kiedy Niral szeptała coś i wytykała ją palcem, Anna kuliła się tak, jakby chciała schronić się we własnym brzuchu.

No a potem, żeby zaimponować Niral, do akcji wkroczył Dannyboy. Z godną podziwu precyzją trafił piłką prosto w ręce Anny, wybijając z nich telefon. Komórka upadła na ziemię z głuchym trzaskiem.

Dannyboy podszedł spacerkiem.

– Sorki – rzucił lakonicznie, ale patrzył przy tym na Niral.

Anna schyliła głowę jeszcze bardziej. Czarne loki kołysały jej się przy policzkach. Nie wiedziała, co robić. Jeśli sięgnie po telefon, może będą dalej jej dokuczać. Jeśli się nie ruszy, może zabiorą jej komórkę i jeszcze bardziej przedłużą tę grę.

Obserwowałam to wszystko znad krawędzi książki.

Szczerze nie cierpiałam takiego tyranizowania niemal mimochodem, na które nikt nie zwraca uwagi, bo tak jest łatwiej – samej zdarzało mi się w przeszłości paść jego ofiarą. Patrzyłam, jak piłka toczy się wolno ku mnie i mojej nodze. Wstałam z piłką w rękach, ale zamiast rzucić do Dannyboya, cisnęłam ją w przeciwnym kierunku, na boisko ziemne. Upadła tam, odbijając się po mokrej trawie.

– Po co to zrobiłaś? – spytał inny chłopak, wyraźnie wkurzony. Nie wiedziałam, jak ma na imię, bo nie był z paczki Fenrina. Dannyboy i Niral spojrzeli na mnie równocześnie.

Fenrin też się przyglądał. Kątem oka dostrzegłam jego złocistą sylwetkę, zauważyłam, że przystanął.

– O rany, przepraszam – oświadczyłam. – Wydawało mi się po prostu, że chcielibyście na chwilę zostać we dwoje, zamiast doprowadzać nas wszystkich do mdłości.

Zapadła śmiertelna cisza.

A potem wkurzony chłopak zaczął się śmiać.

– Dannyboy, zabieraj swoją pannę i leć po piłkę, gościu. I do zobaczenia za kilka godzin.

Dannyboy przestąpił z nogi na nogę z zakłopotaniem.

– Za boiskiem jest zagajnik – zauważyłam. – Miło, ustronnie.

– Ty głupia pindo – powiedziała do mnie Niral.

– Nie chcesz, żeby inni mieli z ciebie bekę – odparłam cicho – to nie kręć sobie beki z innych.

– Nowa dobrze mówi – poparł mnie ten wkurzony.

Niral siedziała przez chwilę bez ruchu, niezdecydowana, co ma robić. Sytuacja obróciła się przeciwko niej.

– Chodź – odezwała się do koleżanki. Zebrały swoje torby, kosmetyki oraz komórki i odmaszerowały.

Dannyboy nie śmiał obejrzeć się za Niral – ten wkurzony nadal się z niego nabijał. Wrócili do gry w piłkę. Anna podniosła z ziemi komórkę i udawała, że esemesuje do kogoś, stukając palcami po ekranie w bezsensownym rytmie. Z trudem zrozumiałam jej ledwo słyszalny szept:

– A już myślałam, że poszedł ekran. Wydawało mi się, że pękł.

Nie podziękowała mi ani nawet nie podniosła wzroku. Ucieszyło mnie to. Byłam nie mniej od niej niezręczna, a wzajemnej z nią wymiany niezręczności bym nie zniosła. Usiadłam z powrotem obok niej, wsadziłam nos w książkę i poczekałam, aż uspokoi mi się bezładnie kołatające serce.

Kiedy rozległ się dzwonek, zarzuciłam plecak na ramię i z miejsca postanowiłam wprowadzić w życie swój śmiały plan. Niewiele myśląc, ruszyłam w stronę Fenrina, jakbym chciała z nim porozmawiać. Kiedy do niego podchodziłam, czułam na sobie jego wzrok, jego ciekawość. Zamiast jednak spuentować sytuację słowami, minęłam go, nie zwalniając kroku. W ostatnim momencie podniosłam oczy i nasze spojrzenia skrzyżowały się, a zanim po twarzy zdążyła mi się rozlać tragiczna czerwień, rzuciłam mu uniesienie brwi. Znaczyło ono: „Co tu można poradzić?”. Znaczyło: „Jasne, że cię widzę, no i co z tego?”. Znaczyło: „Nie mam ciśnienia, żeby z tobą gadać, ale też nie traktuję cię jak powietrze, bo taka poza byłaby trochę zbyt wystudiowana”.

Opuściłam wzrok i szłam dalej.

– Hej! – zawołał w ślad za mną.

Przystanęłam. Serce wściekle łomotało pięściami o żebra. Był o kilka kroków.

– Obrończyni uciśnionych – rzucił z uśmieszkiem. Jego pierwsze słowa do mnie.

– Po prostu nie lubię, jak ktoś dokucza słabszym – odparłam.

– Może zostaniesz naszą lokalną superbohaterką. Obrończynią niewiniątek. Taką w pelerynie.

Odpowiedziałam mu cierpkim uśmiechem, kpiącym wygięciem ust.

– Na superbohaterkę jestem za mało sympatyczna.

– Czyżby? Chcesz mi powiedzieć, że jesteś czarnym charakterem?

Zawahałam się, rozmyślając nad odpowiedzią.

– Moim zdaniem nikt nie jest aż tak jednoznaczny. Nawet ty.

Uśmiechnął się szerzej.

– Ja?

– Mhm. Myślę sobie, że czasem musi cię nudzić to, jak strasznie wszyscy cię adorują, chociaż może nie znają cię naprawdę. Może naprawdę jesteś mroczniejszy niż ten ktoś, kogo pokazujesz światu.

Wargi zastygły mu w bezruchu. Inna ja z innego czasu cofnęła się odruchowo, przerażona moją brawurą. Kiedy mówiłam takie rzeczy, ludziom się to nie podobało.

– Ha – powiedział z namysłem. – Raczej nie szukasz nowych przyjaciół.

W duchu skurczyłam się z rozpaczy. Wszystko schrzaniłam.

– Chyba po prostu… szukam tych właściwych – powiedziałam. – Tych, którzy czują to samo, co ja. I tyle.

Obiecywałam sobie, że nie będę tego więcej robić. W tym miejscu mnie nie znali – mogłam być tu nową sobą, swoją wersją dwa zero, z ulepszonym modelem zachowań towarzyskich.

Przestań gadać. Przestań gadać. Odejdź, zanim pogorszysz sprawę.

– A co właściwie czujesz? – zapytał. W jego głosie nie było kpiny. Raczej ciekawość.

No cóż, mogłam już równie dobrze iść na całość.

– Chyba to… że potrzebuję odnaleźć prawdę o świecie. Że chodzi w nim o więcej niż to – powiedziałam, bezradnym uniesieniem ręki wskazując wiszący nad nami szary budynek szkoły. – Więcej niż tylko to, to życie, dzień po dniu, bez końca, aż po zgon. Musi o coś chodzić. I chcę to odnaleźć. Muszę to odnaleźć.

Jego oczy zachmurzyły się. Zdawało mi się, że rozpoznaję tę minę – był to ostrożny wyraz twarzy, jaki przybiera się przy kimś niespełna rozumu.

Westchnęłam.

– Muszę lecieć. Nie chciałam cię urazić.

Kiedy odchodziłam, nie odezwał się.

Właśnie obnażyłam duszę przed najbardziej lubianym chłopcem w szkole, a ten odpowiedział mi milczeniem.

Może uda mi się namówić matkę do kolejnej przeprowadzki.

* * *

Następnego dnia padało, więc drugie śniadanie zjadłam w szkolnej bibliotece. Byłam sama – początkowo przyjazne dziewczęta, z którymi trzymałam się po przyjeździe tutaj, już mnie nie zapraszały, żebym usiadła z nimi w stołówce, a ja cieszyłam się, że mam czas poczytać przed zajęciami. Było za zimno, żeby wyjść na dwór, a pan Jarvis, bibliotekarz, gdzieś zniknął, więc położyłam na stoliku plecak, a za nim otwarty plastikowy pojemnik z jedzeniem. Tosty z zimną fasolką i roztopionym serem. Trochę glutowate, ale tanie i łatwe do zrobienia, dwie istotne zalety u mnie w domu.

Wyjęłam widelec do drugiego śniadania, jedyny z naszej szuflady ze sztućcami, który nie wyglądał na należący do plastikowego zestawu piknikowego. Był gruby, ze srebra o kremowym zabarwieniu, a na końcu uchwytu miał dekoracyjny motyw przypominający rozpłaszczony zwój. Co wieczór go myłam, co rano znów zabierałam ze sobą do szkoły. Dzięki niemu czułam się przy jedzeniu trochę bardziej niezwykła, jakbym nie była pierwszą lepszą fleją. Matka i tak nigdy nie zauważała, że go brakuje.

Rozmową z Fenrinem zamartwiałam się przez cały dzień aż do późnej nocy, dzieląc każde ze swoich słów na czworo i roztrząsając, co trzeba było zrobić lepiej. W duchu wyobrażałam sobie, że mówię tonem spokojnym i wyważonym, głosem o pięknej intonacji, mieszczącej się idealnie między przeciągłą deklamacją a śpiewem. W rzeczywistości jednak miałam niezręczny małomiasteczkowy akcent, którego nie umiałam się do końca pozbyć, twardy, kanciasty, z głupio wyraźnym „r”. Ciekawiło mnie, czy Fenrin go wyłapał. A jeśli tak, to czy na tej podstawie jakoś mnie osądził.

Jadłam i czytałam książkę, powieść szczególnego gatunku fantasy, za którym skrycie przepadałam. To było moje ulubione zajęcie: czytanie przy jedzeniu. Wtedy cały świat zamykał na chwilę dziób. Właśnie dotarłam do sceny, gdy królewna Mar’a’tha trafia strzałą z łuku jednego z demonów, których cała horda atakuje obóz monarszych łowczych, i wtedy to poczułam.

A właściwie jego. Poczułam go.

Podniosłam wzrok i zobaczyłam przed sobą jego twarz, pochyloną nad moją żenująco szajsowatą lekturą i moim żenująco szajsowatym drugim śniadaniem.

– Przeszkadzam ci? – zapytał Fenrin. Przy smukłym policzku zwisało mu długie pasmo włosów o słonecznie złocistych końcówkach, które wyśliznęło mu się zza ucha. Właściwie to poczułam jego zapach. Pachniał jak gęstsza, bardziej męska odmiana wanilii. Skórę miał lekko opaloną.

Gapiłam się na niego jak idiotka znad widelca, który zapomniałam opuścić.

Zadziałało. Powiedziałam mu prawdę i zadziałało.

– Cała reszta szkoły korzysta ze stołówki, a ty znowu jesz w bibliotece – zauważył. – Chyba naprawdę lubisz samotność.

– Owszem – odparłam. Co było błędem, bo Fenrin tylko uniósł brew.

– A, dobra. Przepraszam, nie chciałem ci przeszkadzać – powiedział i odwrócił się. Opuściłam widelec.

„NIE, CZEKAJ!” – miałam ochotę krzyknąć. W tym momencie aż się prosiło, by rzucić jakimś żartem z nutą autoironii, no nie? I usłyszeć śmiech, a potem zobaczyć w jego oczach akceptację – opinię, że jest się w porządku. I pstryk, i już, byłoby się w kręgu wtajemniczonych.

Ale z moich ust nie padło ani słowo więcej i czułam, że jedyna okazja wyślizguje mi się z rąk.

W bibliotece była poza nami jeszcze tylko jedna osoba, Marcus z rocznika Fenrina (zawsze Marcus, nigdy po prostu Marc, jak ktoś kiedyś powiedział przy mnie z szyderczym uśmieszkiem). Chłopak miał tę szczególną odmianę osobowości, która zwija się do wewnątrz, jakby jej właściciel nie mógł znieść, że ktoś go zauważa. Rozumiałam to i zawsze omijałam go z daleka.

Zaciekawiło mnie więc, że Fenrin, zamiast zignorować obecność Marcusa, obrócił się ku niemu i skrzyżował z nim wzrok. Marcus zaś, zamiast udawać, że go nie ma, wytrzymał jego spojrzenie. Wargi Fenrina zacisnęły się mocno w wąską linię. Marcus ani drgnął.

Jeszcze przez chwilę trwało między nimi to osobliwe coś – ani agresja, ani nic innego, co łatwo byłoby odczytać – po czym Fenrin prychnął, odwrócił się i przyłapał mnie na obserwowaniu ich. Starałam się uśmiechnąć, żeby dać mu pretekst do ponownego zagajenia.

Chyba podziałało. Skrzyżował ramiona, zakołysał się w miejscu.

– No to, że zaryzykuję wyjście na debila, który prosi się o dokładkę – powiedział do mnie – dlaczego tak lubisz samotność?

Usta otworzyły mi się i zamknęły, po czym powiedziałam mu w pewnym sensie prawdę, bo to dzięki prawdzie dotarłam aż tutaj i wydawało się, że to właśnie prawda ujmie go we mnie bardziej niż cokolwiek innego.

Zmusiłam się, żeby spojrzeć mu prosto w oczy.

– Kiedy jestem sama, mogę przestać udawać.

Fenrin się uśmiechnął.

Bingo, jak zwykła mawiać moja matka.

Rozdział 3

O Grace’ach krążyła pewna opowieść, historia tak wrośnięta w tkankę miasteczka, że nawet moja matka usłyszała o niej od kogoś z pracy. Historia o ósmych urodzinach Fenrina i Thalii.

Aż do owego dnia przyjęcia urodzinowe u Grace’ów owiane były legendą. Większość matek w miasteczku modliła się, by ich dziecko dostało zaproszenie na tę imprezę, bo wtedy one same mogły na nią pójść i zrelaksować się trochę w przestronnej, zaaranżowanej w stylu prowansalskim kuchni Esther Grace, popijając koktajle ze smukłych kieliszków i rzucając ukradkowe spojrzenia na przystojnego męża Esther, Gwydiona, gdy ten przechodził obok swobodnym, sprężystym krokiem.

Tamto przyjęcie przez większość popołudnia przebiegało dość standardowo. Matki, każda w jak najstaranniej dobranym kostiumie i z jak najjaskrawszym odcieniem szminki na ustach, nie ruszały się z kuchni, popijając świeżo przyrządzone mojito z miętą pochodzącą z bujnego ogródka ziołowego Esther. W miarę jak mijał dzień, coraz donośniej brzmiał ich dźwięczny śmiech i coraz rzadziej sprawdzały, co się dzieje z ich dziećmi, które zdążyły się już do syta najeść i nacieszyć różnymi grami, a w końcu zebrały się wszystkie w bawialni. Tak, dom Grace’ów był jednym z tych, w których jest oddzielna bawialnia.

Nikt nie był potem całkowicie pewny, kto zaproponował zabawę z tablicą do seansów spirytystycznych, ale większości dzieci wydawało się, że Fenrin. Uwielbiał się przecież popisywać. Choć dotykanie tablicy było surowo zakazane, Fenrina to nie powstrzymało; wyciągnął klucz do szafki, gdzie ją trzymano, i sięgnął po nią na najwyższą półkę, balansując ostrożnie na krawędzi krzesła. I oto znalazła się na dole, lity blok drewna otulony aksamitem koloru rdzy i obwiązany zwojami czarnej wstążki. Kiedy zdjęto wstążkę i rozwinięto aksamit, oczom wszystkich ukazało się pudełko z drewna sandałowego; gdy przytknęło się do niego nos, można było wyczuć kremowodrzewny aromat.

Połowa dzieci poczuła, że ze strachu serce zaczyna im bić szybciej. Bo co, jeśli…? Ale Fenrin tylko je wyśmiał, mówiąc, że duchy nie istnieją, więc chcą się bawić czy też wolą zostać cykorami do końca życia?

No i zaczęły zabawę – wszystkie, co do jednego.

Prawdę o tym, co się stało później, znają tylko cztery ściany bawialni. Relacje poszczególnych dzieci różniły się od siebie tak drastycznie, że nikt się nigdy nie dowiedział, co tak naprawdę się wówczas wydarzyło.

Kiedy dorośli usłyszeli krzyk, przybiegli do bawialni i znaleźli Matthew Feldspara na podłodze; miał zamknięte oczy i płytki oddech. Choć matka potrząsała nim coraz silniej, nie chciał się obudzić.

Jak najszybciej odwieźli go do szpitala.

Jednak zanim jeszcze tam dojechali, odzyskał świadomość, zaś lekarze, którzy go zbadali, zapewnili jego matkę, że nie stwierdzają u niego żadnych śladów rękoczynów. Testy też nie wykazały nic niezwykłego, więc ostatecznie zawyrokowano, że chłopiec przeżył jakiegoś rodzaju omdlenie. Może tego dnia za mało zjadł. Może była to jakaś reakcja na wszystkie te emocje, jakie niosło ze sobą urodzinowe przyjęcie.

Pani Feldspar jednak ani myślała dać sobie wmówić coś takiego. Stanowczo twierdziła, że Matthew nie jest wątłym chłopcem i dotąd nigdy w życiu nie zemdlał. Wolała trzymać się myśli, że ktoś mu coś zrobił i że było to coś, czego nie zobaczyłby żaden lekarz. Coś, co mogło wyrządzić jej synowi tylko dziecko czarownicy.

Przez kolejne tygodnie w mieście aż huczało od oskarżeń. Niektórzy mówili, że to był odwet – Matthew znany był z rozsiewania plotek, a także ze szczypania w tyłek innych dzieci, czym doprowadzał je aż do płaczu. Podobno na kilka tygodni przez przyjęciem zrobił coś takiego Fenrinowi, a potem rozpowiadał wszystkim, że tamtemu aż nazbyt się to spodobało. Fenrin próbował przyłożyć mu na wuefie i musiał za karę zostać po lekcjach w szkole. Potem wydawało się, że sprawa przycichła. Aż do przyjęcia urodzinowego.

Pani Feldspar stwierdziła, że Matthew lubi dokazywać i tyle. Próbowała zgłosić sprawę na policji, ale tam ją wyśmiali. Próbowała pozwać Grace’ów do sądu, ale prawnicy powiedzieli jej, że nie ma żadnych dowodów jakiejkolwiek napaści na jej syna, a bez dowodów nie będzie żadnej sprawy.

Wkrótce potem Feldsparowie wyprowadzili się z miasteczka.

Nikomu nie pozwolono pójść na dziewiąte urodziny Fenrina i Thalii; jednak zamiast potraktować to jako afront, Grace’owie urządzili je bez zmrużenia oka, zapraszając całą masę nietutejszych gości. Ich przyjazdu nie można było przeoczyć już na wiele dni przed imprezą. Niektórzy z przybyłych wyglądali jak gwiazdy rocka, inni jak bohaterowie American Psycho, kilkoro emanowało atrakcyjną aurą artystycznej bohemy, jak sami Grace’owie, wszyscy zaś co do jednego, na ten czy inny sposób, rzucali się w oczy.

Bliźnięta miały urodziny pierwszego sierpnia. Tego dnia, gdy przechodziło się u wylotu uliczki wiodącej do ich domu, słyszało się dobiegające z ogrodu dźwięki muzyki i śmiech, czuło się zapach marchewkowych ciastek z imbirem i kremem z sera śmietankowego, kiełbasek w sosie musztardowym i świeżo zrobionej lemoniady.

Thalia i Fenrin nadal mieli co roku przyjęcie urodzinowe, ale nikt ze szkoły nie otrzymywał już zaproszenia. Na dwa czy trzy dni wcześniej miasto zalewali przyjezdni od Grace’ów, którzy w dwa, trzy dni po imprezie znów znikali bez śladu. Najpopularniejsza plotka głosiła, że to czarownice i czarownicy z całego kraju, zlatujący się na jakiś rozpustny rytuał. Urodziny to tylko pretekst – szeptało się w miasteczku – bo kiedy dzieci idą spać, dorośli urządzają własną imprezę, mroczniejszego sortu.

Przez długi czas po feralnych ósmych urodzinach winą za wszystko, co nie udawało się w miasteczku, obarczano pierwszy sierpnia. Zaczęło się od dowcipów między dorosłymi: „Walnąłeś się w palec u nogi? To pewnie przez Grace’ów”. Na tej podstawie dzieci zaczęły łączyć fakty w różne straszne historie. Na przykład któregoś roku stara pani Galloway przewróciła się zupełnie bez powodu i umarła następnego dnia, w niecały tydzień po pierwszym sierpnia. Innym razem w szkolnej sali gimnastycznej drugiego sierpnia wybuchł pożar. A jakim cudem może ot tak zapalić się sala gimnastyczna? Jeszcze innym razem nad czworgiem niezwiązanych ze sobą uczniów, którzy wrócili do szkoły we wrześniu, zawisły czarną chmurą, jak jakiś stygmat, niedawne decyzje ich rodziców o rozwodzie. Co roku jak w zegarku po urodzinach Fenrina i Thalii w miasteczku zdarzało się coś złego.

To był tutejszy piątek trzynastego. Kara wymierzona miasteczku za pochopny osąd.

Rozdział 4

Przez cały ten tydzień jadałam drugie śniadanie w bibliotece.

Za każdym razem, gdy ktoś wchodził, serce zamierało mi na chwilę i zaczynałam czekać, aż na mój stolik padnie cień. Ale jedyną osobą, która przychodziła tam równie często jak ja, był Marcus. Zastanawiałam się, dlaczego siedzi w bibliotece na każdej dużej przerwie. Najbardziej jednak zachodziłam w głowę, co znaczyło to spojrzenie, które zamienił wtedy z Fenrinem. Na pewno o coś tu chodziło, ale w miasteczkowym maglu z plotkami na temat Grace’ów tej akurat historii nie znalazłam, sama zaś nie mogłam przecież spytać żadnego z nich wprost. Jeszcze nie.

* * *

Fenrin się nie pojawił, za to Summer tak.

W piątek podwójne drzwi biblioteki otwarły się gwałtownie na oścież, uderzając skrzydłami w ścianę. Marcus, siedzący dwa stoliki ode mnie, aż podskoczył. Do sali wkroczyła Summer, rozglądając się dookoła z nieskrywanym wstrętem. Przystanęła na progu w dramatycznej pozie. Gdyby zrobił tak ktokolwiek inny, chyba udławiłabym się pogardą. Summer jednak wyglądała, jakby zawsze miała w nosie, co myślą inni, bo to, co myślą, nie jest warte, by mieć to gdziekolwiek indziej niż w nosie. I to po prostu działało.

Powoli skrzyżowała ręce na piersi, równocześnie lustrując salę. Długie czarne włosy miała zwinięte w węzeł na karku, a gdy przestąpiła z nogi na nogę, jej sznurowane aż do kolan buty skrzypnęły delikatnie w panującej ciszy. Wszystko to zauważyłam w ułamku sekundy, zanim wzrok Summer padł na mnie i dziewczyna uniosła jedną brew.

Podeszła do mojego stolika.

– Hej, nowa.

– Cześć – odpowiedziałam zaskoczona.

– Jesteś tu od paru miesięcy, no nie?

– Aha.

– Mamy marzec. Po co się tu przeniosłaś w trakcie roku szkolnego?

Oficjalny powód był taki, że przeprowadzka nastąpiła ze względu na nową pracę mojej matki.

Nieoficjalny powód planowałam zabrać ze sobą do grobu.

W odpowiedzi na moje milczenie Summer przewróciła oczami, po czym obróciła się do mnie plecami i wykręciła szyję tak, że zobaczyłam profil twarzy nad jej ramieniem. Usiłowałam wyryć sobie ten ruch w pamięci.

– Idziesz? – spytała.

– Dokąd?

– Drugiego zaproszenia nie będzie.

Drugiego nie będzie.

To było to.

Nie schrzań tego, wyszeptał głos w mojej głowie.

Nie zamierzałam. Wepchnęłam do plecaka pusty plastikowy pojemnik, w którym grzechotał widelec, a także czytaną wcześniej książkę w miękkiej, postrzępionej okładce. Summer doszła już do drzwi, nie obejrzawszy się nawet, czy za nią idę. Lepiej było się pośpieszyć.

Pomaszerowała przede mną korytarzem. Większość ludzi była na obiedzie w stołówce, ale kilkoro spacerowiczów obserwowało ją ukradkiem, kiedy ich mijała. Szłam kilka kroków za nią – dość daleko, by się jej nie narzucać, ale dość blisko, by dać innym sygnał, że mam do tego prawo.

Dotarłyśmy do korytarza z szafkami. Kiedy mijałyśmy Jase’a Worthingtona, wycedził:

– Głupia satanistka.

Summer przystanęła.

Kumpel Jase’a, Tom, który po moim przyjściu do tej szkoły nawet mi się przez chwilę podobał, zasyczał:

– Stary, przestań.

Obaj należeli do paczki ogólnie lubianych surferów. Tom był z nich najniższy, co go nieustannie irytowało. Wydawało się, że naturalną koleją rzeczy surferzy trzymają z Fenrinem, który był z tego samego co oni rocznika, dlatego myślałam, że wszyscy się ze sobą kumplują. Ale kumpel Fenrina nigdy by nie śmiał zaczepiać w ten sposób któregokolwiek z jego bliskich.

A zwłaszcza Summer.

– Och, Jase-ingtonie – odparła z drżącym westchnieniem w głosie – daruj, ale po prostu nie mam dziś dla ciebie czasu.

Wypuściłam wstrzymywany oddech. Summer ruszyła dalej.

– Uuu, a co mi takiego zrobisz? – zaszydził Jase. – Rzucisz na mnie urok?

Posłała mu przez ramię zniecierpliwione spojrzenie.

– Oczywiście.

Cisza.

Dopiero kiedy dotarłyśmy do dwuskrzydłowych drzwi na końcu korytarza, Jase nagle się wydarł:

– Nie boję się ciebie! Jesteś zwykłą oszustką! Cała wasza rodzina to banda głupich oszustów z jarmarku!

– Cóż za wyszukane słownictwo – mruknęła Summer. – Cóż za intelekt. Cóż za… – Urwała.

Ktoś inny próbowałby ją pocieszać albo jej słodzić. Ja się nie odezwałam.

Na zewnątrz poszłyśmy na przełaj przez asfaltowe boisko, na którym kilku innych chłopaków z rocznika Fenrina grało w piłkę. Zaczynało mżyć i w przyćmionym świetle dnia zabawa wyglądała dość smętnie.

– Hej, Summer – rzucił jeden z nich.

Przechodząc obok, pokazała mu język, choć z lekkim uśmiechem na twarzy.

Poczułam na sobie jej spojrzenie.

– No co? – zapytała wyzywająco, spodziewając się jakiegoś komentarza.

Wzruszyłam ramionami.

– Rany, naprawdę milczący z ciebie typ, nie ma co. Nie odkrywasz przed nikim kart, prawda?

Czy to źle? Zachowywałam się przy niej zbyt ostrożnie? Nie umiałam się zorientować.

Kierowałyśmy się do zagajnika na końcu boiska, gdzie skupisko drzew i niskich zarośli oferowało ludziom trochę osłony przed wścibskimi oczami belfrów.

– Właściwie to z nim chodziłam – powiedziała Summer, jakbyśmy akurat na ten temat rozmawiały. – Z Jase’em. Może i z niego ciacho, ale rany boskie, jaki on jest drętwy. Całe życie sprowadza do palenia trawy i surfowania. Serio, nic innego go nie interesuje. W dodatku w łóżku jest do niczego. Nic tylko głośno jęczy, jak jakiś żałosny zombiak.

Nie cierpiałam tego typu rozmów. Nie narzucała mi się żadna oczywista odpowiedź. Nie znałam Jase’a, więc nie bardzo mogłam przytaknąć.

– Aha – zaryzykowałam.

Dotarłyśmy do zagajnika. Na czatach stała ponura dziewczyna o imieniu Macy, która do perfekcji opanowała sztukę przydawania się szkolnym idolom. Zmierzyła mnie wzrokiem od stóp do głów.

– Wszyscy już są? – spytała ją Summer.

– Wszyscy zaproszeni.

To ostatnie padło pod moim adresem, ale Summer zdawała się tego nie zauważać.

– Chodź – powiedziała.

Ruszyłyśmy w głąb zagajnika. Moje buty zaczęły ślizgać się z chlupotem po podsiąkniętym wodą kobiercu liści. Całkiem praktyczna była ta miejscówka. Znajdującą się głębiej polanę chroniły przed wzrokiem obserwatora szeregi wysokich krzewów. Nie dało się tu dojść inaczej niż przez boisko, bo zagajnik dochodził aż do muru wytyczającego granice terenu szkoły. Jedna osoba na czatach i można tu było robić, co tylko się chciało, bez niczyjego nadzoru.

Na polanie w nierównym kręgu siedziało na swoich płaszczach kilka dziewczyn z naszego rocznika. Wiedziałam, że dwie z nich są akurat szczególnie bliskimi kumpelkami Summer. Miały zawsze po co najmniej dziesięć kolczyków powczepianych w dziwne miejsca i chodziły w przedstawiających węże, robale albo potoki krwi T-shirtach różnych kapel. Ta z jaskrawoczerwonymi, fantazyjnie postrzępionymi włosami, Gemma, miała żywe usposobienie i wszyscy ją lubili. Właściwie to nigdy się z nią nie kumplowałam, ale kilka razy byłyśmy w jednej parze na matmie i wtedy zawsze wydawała mi się fajna. Ta druga, Lou, miała kruczoczarne jak Summer włosy, w nosie dwa kolczyki, które codziennie przed szkołą musiała zdejmować, oraz niski, złośliwy śmiech.

Wśród pozostałej trójki dziewczyn zobaczyłam jedną, na której widok serce mi zamarło. Była to Niral.

Co tutaj robiła? Nie należała do paczki Summer. Czy próbowała dobrać się do Fenrina? Nasz ostatni konflikt przypomniał mi się nagle w stereo i w kolorze.

Za boiskiem jest zagajnik. Miło, ustronnie.

Summer usiadła w pozostawionej dla niej przerwie w kręgu, a Gemma uprzejmie przesunęła się w bok, żeby zrobić miejsce dla mnie. Patrzyłam, jak Summer dziwacznie teatralnym gestem uderza dłonią w dłoń. Pozostałe dziewczyny skończyły pogaduszki i podniosły na nią wyczekujące spojrzenia. Czułam, jak prześlizgują się po mnie wzrokiem. Wiedziałam, co to oznacza. Nie powinno mnie tu być.

– Przyniosłyście to, o co prosiłam? – zapytała Summer.

Zaczęły wszystkie grzebać w kieszeniach albo leżących przy nogach torbach. Lou wyjęła kawałek czarnego aksamitu, który rozpostarła na ziemi i wygładziła. Na niego każda z dziewczyn po kolei wyłożyła jakiś przedmiot. Czerwone tealighty. Duży, głęboki garnek krwawej barwy. Małe szklane słoiczki z ziołami z supermarketu. Nożyce.

Niral wybuchnęła śmiechem, wskazując na garnek.

– A to co?

Któraś z pozostałych dziewcząt spiekła raka. Zawsze myliłam ją z co najmniej dwiema innymi uczennicami z naszego rocznika, bo wszystkie miały tak samo długie blond włosy i chodziły podobnie ubrane.

– Mówiła, żebym przyniosłam czerwony pojemnik, no to przyniosłam!

– W czymś takim to się robi gulasz, głuptaku.

– Nadaje się idealnie – powiedziała Summer nad wyraz opanowanym głosem. – Któraś z was przyniosła coś jeszcze?

Żadna ani drgnęła. Ja nic nie przyniosłam, ale też nikt mnie o niczym nie uprzedził.

– Uznam to za potwierdzenie. Nie martwcie się, przy wkładaniu tych rzeczy do garnka wszystkie zamkniemy oczy. Nikt poza wami nie zobaczy, co to takiego.

Summer wyjęła pudełko zapałek i pozapalała wszystkie świeczki, rozstawiając je z grubsza w okrąg naokoło czerwonego garnka. Potem podniosła słoiczek – z bazylią, zdążyłam zauważyć na etykiecie – i rozsypała zawartość wokół garnka na strzelające płomyki świeczek. Suche zioła spaliły się zaraz, uwalniając słaby, dymny aromat.

Powinnam się cieszyć. To było to, czego szukałam – potwierdzenie, że pogłoski na temat Grace’ów nie kłamią.

Tylko… wydawało mi się wcześniej, że tego typu rzeczy robi się w trochę lepszym stylu.

Zioła z supermarketu i czerwone podgrzewacze do herbaty?

– Summer – wymamrotałam. Wszystkie dziewczyny wpatrywały się w nią.

– Tak – odpowiedziała tym samym spokojnym głosem. Zaczynałam czuć się przy niej nieswojo, i to nie tylko ja. Cały świat dziwnie ucichł. Istniały w nim tylko zdecydowane gesty Summer i pełne napięcia milczenie reszty grupy.

– Nie mam żadnego przedmiotu – powiedziałam.

Wyprostowała się, podnosząc głos, by słyszały ją wszystkie uczestniczki kręgu.

– To nieważne. Te przedmioty znaczą coś dla każdej z was, ale to tylko przekaźniki. – Wzruszyła ramionami. – Jeśli ma się wystarczającą moc, nie potrzebuje się żadnego przedmiotu. Ani nawet świec czy w ogóle żadnej z tych rzeczy. Dokonuje się czegoś samą tylko wolą. Ale na tym etapie chyba jeszcze nie jesteśmy.

Rozległ się nerwowy chichot jednej czy dwu dziewczyn.

– Zrobimy to tak – ciągnęła Summer, a żadna z nas nie śmiała w tym momencie wątpić w ani jedno jej słowo. – Zaczniemy zaśpiew, coś w rodzaju mantry. Zaśpiew wzbudzi energię w każdej z nas. Będziemy go powtarzać z zamkniętymi oczami. Będziemy to robić, aż zbierzemy wystarczająco dużo energii. Choćby miało to zająć godzinę, nie szkodzi.

– Ale przerwa obiadowa kończy się za jakieś dwadzieścia minut – odezwał się ktoś.

– No i co z tego? Co jest ważniejsze: jakaś lekcja czy to, co tutaj robimy? Same mnie o to prosiłyście. Wierciłyście mi dziurę w brzuchu przez kilka tygodni. A teraz, jak przyszło co do czego, to ogon pod siebie i w nogi?

W kręgu zapadło milczenie.

– To się uda tylko wtedy, kiedy włożycie w to wszystko, co macie, wszystko, czym jesteście. – Summer przysiadła w kucki. – Żadnych zahamowań. Żadnego myślenia o czymś innym. To magia, a nie kaszka z mlekiem. Jeśli ktoś się rozprasza, traci energię. Stracicie energię, zaklęcie nie zadziała. Musicie być tu i teraz, przy mnie, tak długo, jak długo będziecie mi potrzebne. Tyle czasu, ile trzeba. Wchodzicie w to czy nie?

Poczułam, jak głęboko w dołku zaczyna mrowić mnie dreszczyk. Nie miałam racji. To się działo na serio. Ta dziewczyna była autentyczna.

– Odpowiedzcie – poleciła Summer zimno. – Niech każda z was powie: „Wchodzę w to bez reszty. Dam z siebie wszystko, co mam”. Mówcie. Lou.

Lou odpowiedziała bez wahania, z zapałem. Byłabym tym zażenowana, gdyby nie fakt, że czułam się tak samo jak ona, sądząc po jej głosie.

– Wchodzę w to bez reszty. Dam z siebie wszystko, co mam.

Summer czekała, aż wszystkie to powiemy. Parę dziewczyn zająknęło się niezręcznie. Kiedy przyszła moja kolej, zaskoczyło mnie, jak spokojnie i czysto brzmi mój głos. Uderzające, do jakich rzeczy można się zmusić, kiedy pragnie się czegoś wystarczająco mocno.

– Zaśpiew brzmi tak – powiedziała Summer. – „Skieruj go ku mnie. Niechaj zrozumie”. – Urwała na chwilę. – Zamiast „go” możecie wstawić „ją”. – Na twarzy rozbłysł jej szelmowski uśmiech, po raz pierwszy odkąd dotarłyśmy do zagajnika.

Niral parsknęła nerwowo, z rozdrażnieniem.

– To tylko wierszyk. Co to ma być za zaklęcie?

– Słowa mają moc. Ale żeby miały sens, musi za nimi stać intencja, która je napędza. Rym i rytm służą tylko temu, żeby nawet idiotki pamiętały, co mówić. A teraz zamknij się i dołącz do reszty albo odejdź. Jeśli wniesiesz niewiarę, zepsujesz wszystko pozostałym.

Kilka innych dziewczyn rzuciło Niral spojrzenia pełne irytacji. Ośmieliłam się do nich dołączyć, a ona to dostrzegła.

– Nie wnoszę niewiary – zaprotestowała, piorunując mnie wzrokiem. – Wchodzę w to.

– Wobec tego zaczynamy. Zamknijcie oczy.

Obserwowałam, jak wszystkie zaciskają powieki. Potem zrobiłam to sama.

Momentalnie poczułam się bezbronna i skrępowana.

Co za głupota. Naprawdę straszna głupota. A jeśli przyjdzie tu jakiś nauczyciel?

– Skieruj go ku mnie. Niechaj zrozumie – powiedziała Summer cicho. – Skieruj go ku mnie. Niechaj zrozumie.

Z początku nikt się nie przyłączał. Zbierało mi się na śmiech, zdusiłam go jednak w sobie.

– Skieruj go ku mnie. Niechaj zrozumie – powiedziałam nierówno, w innym tempie niż Summer. Ale powtarzałam, aż zgrałyśmy się ze sobą. Dołączyło się więcej głosów. Najpierw tylko jąkały się i mamrotały. Ale im dłużej powtarzałyśmy zaśpiew, tym mniej znaczył, ale tym bardziej nasze słowa zgrywały się, niby stado ptaków wspólnie skręcających w locie.

Nie wiem, jak długo trwał nasz zaśpiew. Naprawdę nie wiem. Może całą wieczność. Nie opuszczało mnie wrażenie zanurzenia w chwili, jak we śnie, w którym czas traci wszelki sens, bo przestaje się go odczuwać, więc słowa tylko wypływały z nas nieprzerwanymi falami, „skieruj go ku mnie, niechaj zrozumie”, aż zaczęłam tonąć w tym rytmie, bo nie istniało już nic innego.

– Lou – odezwała się Summer. – Otwórz oczy i włóż swój przedmiot do garnka. Cała reszta, nie ważcie się przerywać.

Zarejestrowałam to na granicy świadomości. Usłyszałam cichy brzęk. Nie potrafiłabym przerwać zaśpiewu. Głos sam się ze mnie wyrywał.

Summer powiedziała coś cicho. Jakiś szelest.

Nie przerywałam. Żadna z nas nie przerywała. Wokół mnie raz po raz przetaczały się dudniące szepty.

– Lou, zamknij oczy, wróć do mantry. Gemmo, otwórz oczy i włóż do garnka swój przedmiot.

Summer przeszła tak przez cały krąg. Wydawało mi się, że zanim do mnie doszła, minęły lata. Byłam ostatnia.

– Otwórz oczy – szepnęła mi w ucho samym niemal oddechem.

Podniosłam powieki, ale z trudem, jakby były sklejone miodem. Zamrugałam i rozejrzałam się. Sama nie wiem, czemu spodziewałam się, że będzie ciemno.

– Odetnij sobie kosmyk włosów – szepnęła Summer, podając mi nożyczki. Ściskała coś w drugiej ręce, ale nie widziałam, co to takiego. – Włóż go do garnka. Wyobraź sobie przy tym osobę, której pragniesz. Wyobraź sobie, że stoi tuż przed tobą, tak blisko, że mogłabyś pochylić się naprzód i ją pocałować. Nie odrywaj wzroku od jej twarzy.

Wzięłam nożyczki. Mięśnie nadawały moim ruchom gładkiej płynności. W głowie huczało mi od dźwięku zaśpiewu. Odcięłam sobie długi kosmyk i uniosłam w palcach. Spojrzałam przezeń na wskroś i zobaczyłam jego twarz. Włosy koloru antycznego złota opadające mu na czoło, muskające policzki o wysmukłych kościach. Jego ironiczny uśmiech. Jego oczy patrzące w moje oczy.

Pochyliłam się naprzód i włożyłam kosmyk do garnka.

Fenrin, pomyślałam, nie przestając poruszać wargami.

Szelest, odgłos czyichś kroków.

A potem ostre, gniewne:

– Co tu się do cholery wyprawia?

Zająknęłyśmy się w zaśpiewie, potknęłyśmy i wyłożyłyśmy jak długie na urwanych słowach. Aksamit wyglądał żenująco. Garnek – absurdalnie. Niral miała rację: słoiczki z ziołami sprawiały wrażenie, że przyrządzamy jakiś gulasz. Podniosłam wzrok, czując, że policzki mi się czerwienią.

To była Thalia. W powietrzu nadal czuło się wiosenną wilgoć; Thalia miała na sobie wysokie buty z brązowej skóry i wyszywaną koralikami bluzkę z długim rękawem, która przylegała jej do ciała we wszystkich właściwych miejscach. Włosy wyślizgiwały jej się na szyję z luźnego węzła związanego na czubku głowy.

Poczułam ulgę, że to nie nauczyciel, ale nie potrwała ona długo, bo Thalia była wyraźnie wściekła.

– No więc? – dodała, lustrując całą grupę wzrokiem.

– Dałabym głowę, że to dość oczywiste – odparła spokojnie Summer.

– Sprzątnijcie to wszystko i jazda z powrotem do szkoły.

Summer ani drgnęła. Pozostałe, przyłapane, wiłyśmy się jak niepyszne.

– Ależ ty lubisz dramatyzować, Thalio – odezwała się w końcu Summer. – To tylko niewinna zabawa.

– Wcześniej mówiłaś co innego – wtrąciła Niral wściekłym głosem, w którym pobrzmiewało zażenowanie. – Mówiłaś, żebyśmy dały z siebie wszystko, co mamy!

Co za gafa. Aż wzniosłam oczy ku niebu. Rany, przestań. Nie próbuj ośmieszyć Summer w oczach jej siostry. Thalii się dzięki temu nie przypodobasz, a tylko stracisz przez to Summer.

Thalia obrzuciła Niral gniewnym spojrzeniem swoich karmelowych oczu.

– Jazda z powrotem do szkoły – powtórzyła. – Założę się, że zerwałyście się z jakiejś lekcji. Ruszcie się albo sama na was doniosę. No już, wszystkie.

Summer wciąż ani drgnęła. Niepewne swego, z płonącymi policzkami, pozostałe dziewczęta zaczęły wstawać, otrzepywać płaszcze i wychodzić z zagajnika. Żadna nie śmiała zabrać garnka ani pozostałych akcesoriów.

Ja zostałam na miejscu. Jeśli to był egzamin, planowałam zdać go śpiewająco. Odpowiedź narzucała się sama: lojalność. Wszystkie inne poległy na tej próbie, ale nie ja.

Thalia tymczasem zaglądała już do garnka, marszcząc nos.

– Wiesz, że słychać was było aż na boisku? Masz szczęście, że to ja was przyłapałam. Fenowi chybaby żyłka pękła.

Na sam dźwięk jego imienia poczułam, jak przyspiesza mi serce.

Summer prychnęła.

– Wisi mu, czym się zajmuję.

– Och, proszę cię. Nie cierpi tego wszystkiego, przecież wiesz – burknęła Thalia.

– To jego problem. Nie nasz.

Thalia westchnęła i przestała się jeżyć.

– No tak, wiem. Ale mimo wszystko. – Oderwała wzrok od garnka. – A nie tylko Fen dostałby białej gorączki, prawda? Jeśli Esther się o tym dowie, wpadnie w szał.

Chwilę potrwało, zanim się zorientowałam, kogo ma na myśli, ale w końcu przypomniałam sobie, że Esther to ich matka. Czy od zawsze mówili o niej po imieniu? Dziwne.

– Więc nic jej nie mów – powiedziała Summer.

– Więc więcej tak nie rób.

– Całe miasteczko i tak o nas wie, Thalio.

Thalia obróciła się przez ramię jakby z roztargnieniem.

– Ani myślę po raz setny o tym dyskutować. Zanim stąd pójdziesz, pozbieraj ten szajs. Inaczej nauczyciele zaczną zadawać pytania, a wtedy oberwiemy wszyscy.

Zakręciła się na pięcie i odeszła.

Kiedy zniknęła nam z oczu, Summer odetchnęła głęboko. Wyglądała na nieco podminowaną. Przy Thalii tego nie zauważyłam, nieźle się z tym kryła.

– Wszystko okej? – zapytałam ostrożnie, spodziewając się, że mi odburknie.

– Aha.

– Thalia cię podkabluje?

– Nie.

– Skąd wiesz? Przecież nie obiecała, że tego nie zrobi.

– Gdybym poprosiła ją wprost, żeby tego nie zrobiła, podkablowałaby mnie na złość. A tak myśli, że mi to wisi, więc nie będzie zawracać sobie głowy.

Mówiąc to, Summer rozluźniła drugą dłoń, więc zaryzykowałam szybki rzut oka na przedmiot, który przez cały czas w niej ściskała. Była to figurka z polerowanego, prążkowanego w pomarańczowo-brązowe zawijasy kamienia. Miała kształt ptaka o głęboko rzeźbionych fałdach skrzydeł, po których pełgały refleksy światła. Wpatrywałam się w nią ukradkiem, zastanawiając się, co też może znaczyć.

– A więc pogłoski nie kłamią – próbowałam powiedzieć przekornym tonem. – Naprawdę jesteście czarownicami.

– To dlatego tu dziś ze mną przyszłaś?

Starałam się wpaść na właściwą odpowiedź.

– Chyba byłam ciekawa. A ty czemu wzięłaś mnie ze sobą?

– Z tego samego powodu. – Uśmiechnęła się do mnie filuternie, po czym zapatrzyła gdzieś w bok, między drzewa. Poczułam się dość bezpiecznie, by nacisnąć ją jeszcze trochę.

– Dlaczego twoi krewni nie chcą, żeby ludzie się dowiedzieli?

– Powiedzmy, że naprawdę uwielbiają trzymać pewne rzeczy w sekrecie. Ja jedna nie ściemniam na ten temat. Po co się kryć? W końcu przecież Esther zarabia tym na życie.

Ich matka, Esther Grace, prowadziła w miasteczku drogerię sprzedającą wyłącznie produkty naturalne i organiczne. Nalewki od bólu głowy, balsamy sporządzane z roślin, o których w życiu nie słyszałam, maseczki kosmetyczne pachnące ziemią i deszczówką. Niektóre z jej wyrobów sprzedawały drogerie i domy towarowe w wielkim mieście, te z wyższej półki.

– Chcesz mi powiedzieć, że jej krem do twarzy ma właściwości magiczne? – zapytałam z niedowierzaniem.

Summer się roześmiała.

– Sądząc po cenie, można by się tego spodziewać. – Wstała z ziemi, otrzepując smukłe uda. – Chodź. Lepiej oddam Emily ten jej garnek.

Nie ruszyłam się.

– Nie dokończyłyśmy zaklęcia. To znaczy, chyba nie.

Summer spojrzała na mnie badawczo. Starałam się nie speszyć. Pojęcia nie miałam, co sobie myśli.

– Faktycznie – powiedziała po dłuższej chwili. – A chcesz?

Nie odezwałam się. Opadła z powrotem na kolana, podniosła pudełko zapałek i zapaliła jedną.

– Nie musimy już mantrować?

– Nadal jest tu mnóstwo energii – odparła Summer. – Zwłaszcza po wybuchu gniewu Thalii. Może się jeszcze uda.

Wrzuciła zapaloną zapałkę do garnka. Nie zaglądałam tam. Jakie przedmioty wrzuciły pozostałe dziewczyny, wiedziała tylko ona. Wokół rozniósł się zapach palonych włosów. Wpatrywałam się uporczywie w ziemię, koncentrując się całą sobą na tej jednej chwili, wyczarowując w umyśle jego twarz, kiedy wszystko pochłaniały płomienie.

Jeśli nawet było to coś złego, nie przejmowałam się. Skoro chciałam, żeby był mój, nie mogłam sobie pozwolić na wątpliwości.

Rozdział 5

Dwa tygodnie temu założyłam własną Księgę Cieni.

Kiedy dowiedziałam się o Grace’ach, zaczęłam więcej czytać o magii. Z moich badań wynikało, że czarownice prowadzą pamiętnik – Księgę Cieni, w której zapisują wszystkie swoje zaklęcia, spostrzeżenia i wiedzę, aż staje się ona czymś w rodzaju roboczego podręcznika. Starannie notowałam rozmaite pomysły z książek różnych autorów, takich jak Elisia Storm, które kupowałam za pieniądze zaoszczędzone jeszcze z dawnych wypłat za zmywanie w weekendy garów w podrzędnej burgerowni.

Nigdy wcześniej nie miałam takich książek. Jedynym gatunkiem magii, o jakim kiedykolwiek czytałam, był ten od ciskania błyskawicami w książkach fantasy. Jedyni kumple, jakich kiedykolwiek miałam, myśleliby sobie, że jest coś ze mną nie tak, gdybym zaczęła rozmawiać z nimi o czarostwie. Nie spodziewałam się nawet, że w ogóle istnieją ludzie, którzy rozmawiają o magii tak, jakby była ona czymś realnym.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki