Redaktor serii

Małgorzata Cebo-Foniok

Redakcja stylistyczna

Ryszard Turczyn

Konsultacja medyczna

dr hab. med. Wojciech J. Łebkowski

Korekta

Renata Kuk

Halina Lisińska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© Shutterstock

Zdjęcia autorów

© FinePic®, München

© Andreas Franke

Tytuł oryginału

Abgeschnitten

Copyright © 2012 by Verlagsgruppe Droemer Knaur GmbH & Co. KG, Munich, Germany

www.sebastianfitzek.de.

The book has been negotiated through AVA international GmbH, Germany (www.ava-international.de).

All rights reserved.

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana

ani przekazywana w jakiejkolwiek formie zapisu

bez zgody właściciela praw autorskich.

For the Polish edition

Copyright © 2016 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-6154-6

Warszawa 2016. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-954 Warszawa, ul. Królowej Marysieńki 58

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

Sąd Krajowy skazał 61-letniego mężczyznę na dwa lata pozbawienia wolności w zawieszeniu. Mężczyzna przyznał się do 282 przypadków molestowania seksualnego. Sprawca skorzystał na tym, że minęło wiele lat, zanim jego ofiara zdobyła się na złożenie zeznań. Ponadto, jak stwierdził sąd, „czyny popełniono od 13 do 18 lat temu”. W roku 1992, kiedy sprawca rozpoczął molestowanie swojej ofiary, dziewczynka miała siedem lat.

Źródło: „Der Tagesspiegel”

z 16 kwietnia 2010

Sąd Krajowy w Hamburgu skazał oszusta giełdowego na karę pięciu i pół roku bezwględnego pozbawienia wolności. Biznesmen zakupił miliony tzw. groszowych akcji („penny-stocks”), następnie kolportując fałszywe informacje, wywindował ich cenę i szybko sprzedał swoje udziały, zanim cena znowu spadła.

Źródło: „Frankfurter Allgemeine Zeitung”

z 17 kwietnia 2009

Prolog

Gdzie ty się podziewasz?

Głos jej matki doskonale pasował do mroźnej temperatury otoczenia. Słuchawki podpięte do komórki Fiony wydawały się przyciągać zimno jak magnes. Uszy miała już tak zdrętwiałe, że prawie nie czuła wetkniętych słuchawek.

– Zaraz będę w domu, mamo.

Wpadła w lekki poślizg, zjeżdżając z oblodzonego fragmentu drogi. Nie odwracając się, sprawdziła, czy szkolny plecak nadal jest w koszu bagażnika.

– Co to u ciebie znaczy zaraz, moja panno?

– Za dziesięć minut.

Tylne koło roweru zabuksowało i Fiona zastanowiła się, czy nie lepiej będzie, jak zsiądzie przed zakrętem. Migocące przednie światło dopiero w ostatniej chwili ostrzegało ją przed przeszkodą na krętej dróżce. Ale przynajmniej nie było tutaj tyle śniegu, co na ścieżce rowerowej wzdłuż Königallee.

– Dziesięć minut? Miałaś być na kolacji godzinę temu.

– Odpytywałam jeszcze Katrin ze słówek – kłamała Fiona. W rzeczywistości spędziła całe popołudnie u Sandro, no ale tego nie musi od razu matce mówić. Ona i tak jest przekonana, że Sandro ma na nią zły wpływ, tylko dlatego że jest pełnoletni i ma kolczyk w brwi.

Gdyby ona wiedziała…

– Mamo, telefon mi pika. Mam tylko dwa procent baterii. – Tym razem mówiła prawdę.

Matka westchnęła.

– No to się pośpiesz, ale nie jedź skrótami, dobrze?

– Tak, mamo – westchnęła dziewczynka lekko wkurzona i poderwała kierownicę do góry, żeby przeskoczyć przednim kołem przez korzeń. Kurcze, przecież nie jestem już dzieckiem, mam trzynaście lat! Czemu rodzice ciągle traktują ją, jakby była małym dzieckiem? Sandro powiedział, że nie ma bezpieczniejszego miejsca na świecie niż las nocą.

Przecież logiczne. Komu by się chciało odmrażać dupę w nadziei, że napatoczy się jakaś ofiara na rowerze?

Statystycznie rzecz biorąc, znacznie więcej przestępstw dokonuje się w świetle dziennym albo w oświetlonych pomieszczeniach niż po ciemku, a mimo to wszystkim się zdaje, że niebezpieczeństwo czyha przede wszystkim w ciemnościach. Zupełnie taki sam idiotyzm jak to wieczne przestrzeganie przed obcymi. Większość przestępców seksualnych to krewni albo znajomi ofiar, często wręcz ich rodzice. Ale oczywiście nikt nikogo nie ostrzega, żeby nie wsiadał do samochodu mamy czy taty.

– To się pośpiesz, Fionuś – brzmiały ostatnie słowa matki, zaraz potem akumulator ostatecznie wyzionął ducha, wydając z siebie długi piszczący sygnał.

Fionuś! Kiedy ona wreszcie skończy z tym głupkowatym zdrobnieniem?

Kurde, jak ja nienawidzę tej mojej głupiej rodziny! Żebym już tak mogła wynieść się z domu.

Wściekle naciskała na pedały.

Dróżka przed nią robiła się coraz węższa i wiła się między sosnami, tworząc coś w rodzaju znaku zapytania, żeby ostatecznie wyjść na leśny dukt. Ledwie Fiona wyjechała spoza osłony drzew, dopadł ją przenikliwy wiatr i oczy zaczęły jej łzawić. Dlatego tylne światła samochodu dostrzegła najpierw jako rozmyte plamy.

Duże kombi było zielone, czarne albo niebieskie. W każdym razie coś ciemnego. Samochód stał z włączonym silnikiem obok ułożonych w sąg ściętych pni. Tylne drzwi były podniesione i w słabym świetle lampy w bagażniku Fiona zobaczyła, że coś się tam porusza.

Serce zaczęło jej bić jak młotem, jak zawsze, kiedy się czegoś bała.

Daj spokój, przecież nie jesteś mięczakiem. Nieraz już byłaś w niebezpiecznych sytuacjach. Czemu, kurcze, zawsze się wtedy tak boisz?

Przyśpieszyła, trzymając się zewnętrznego skraju drogi. Kiedy była zaledwie kilka metrów od samochodu, stało się coś, co zmroziło jej krew w żyłach. Z bagażnika bezwładnie zwisła ludzka ręka.

Przynajmniej tak to na pierwszy rzut oka wyglądało w nienaturalnym świetle wydobywającym się z bagażnika. I rzeczywiście, to ludzka ręka dyndała na tle zabłoconej tablicy rejestracyjnej, reszta ciała znajdowała się w bagażniku.

– Pomóż mi! – wyrzęził z bagażnika męski głos. Mężczyzna był stary, przynajmniej jak dla Fiony, dla której każdy człowiek powyżej trzydziestki mieścił się w kategorii zombi. Mówił tak cicho, że odgłos pracującego diesla prawie całkowicie zagłuszał jego słowa. – Pomocy!

W pierwszym odruchu Fiona chciała po prostu pojechać dalej. Ale wtedy mężczyzna podniósł głowę, zakrwawioną głowę, i wyciągnął rękę w jej stronę. Fiona od razu przypomniała sobie plakat w pokoju Sandro, gdzie widać było rękę zombi wystającą z ziemi świeżego grobu.

– Proszę, nie zostawiaj mnie – wyrzęził mężczyzna trochę głośniej.

Zatrzymała się, zsiadła z roweru i z wahaniem patrzyła na niego z pewnej odległości.

Oczy miał podpuchnięte, z ust ciekła krew, prawa noga była jakoś tak nienaturalnie wykręcona.

– Co się panu stało? – spytała Fiona. Jej głos dygotał w rytmie jej pulsu.

– Napadli mnie.

Fiona podeszła bliżej. W świetle lampy w bagażniku niewiele mogła zobaczyć, tyle tylko, że mężczyzna miał na sobie dres i adidasy.

Potem jej wzrok padł na dziecięcy fotelik w samochodzie i to zdecydowało.

Nie daj się zmylić. Prawdziwi psychopaci zawsze wyglądają, jakby sami byli ofiarami. Wykorzystają twoje współczucie, wbijał jej do głowy Sandro. A on znał życie o wiele lepiej niż jej matka. Może ten facet rzeczywiście jest zły? Na pewno zasłużył na to, że ktoś go tak urządził.

A nawet jeśli jest inaczej, to nie twoja sprawa. Niech się tym zajmie kto inny.

Fiona wskoczyła z powrotem na siodełko, ale w tym momencie mężczyzna zaczął płakać.

– Błagam cię, nie odjeżdżaj. Przecież nic ci nie zrobię.

– Każdy tak mówi.

– No, ale popatrz na mnie! Nie widzisz, że potrzebuję pomocy? Błagam, zadzwoń po karetkę.

– Telefon mi się wyładował – odparła Fiona. Wyjęła teraz słuchawki z uszu, co z przejęcia zapomniała zrobić wcześniej.

Mężczyzna skinął głową z wielkim trudem.

– Ja mam komórkę.

Fiona postukała się w czoło i powiedziała:

– Niech sobie pan nie wyobraża, że do pana podejdę.

– Wcale nie musisz. Leży z przodu w samochodzie.

Mężczyzna zwinął się z bólu, jakby złapał go skurcz żołądka. Cały dygotał.

Kurde, no i co tu robić?

Fiona zacisnęła palce na kierownicy. Miała grube skórzane rękawiczki, ale mimo wszystko palce miała zimne.

Zrobić to czy nie zrobić?

Jej oddech zamieniał się w kłęby pary.

Ciężko ranny mężczyzna próbował usiąść, zaraz jednak osunął się bez siły z powrotem.

– Błagam – powiedział raz jeszcze. Fiona zebrała się w sobie.

Co mi tam. I tak będzie źle.

Podpórka przy rowerze nie mogła go utrzymać na nierównym podłożu, więc Fiona położyła go na drodze. Uważała, żeby nie znaleźć się za blisko mężczyzny, kiedy szła do samochodu.

– Gdzie? – spytała, otwierając drzwi od strony kierowcy.

Widziała uchwyt na komórkę, ale telefonu w nim nie było.

– W schowku – wyrzęził mężczyzna.

Zastanowiła się przez moment, czy powinna obejść samochód dookoła, ale ostatecznie zdecydowała się sięgnąć do schowka, przechylając się nad siedzeniem kierowcy.

Wyciągnęła rękę, jak mogła najdalej i otworzyła schowek.

Telefonu nie było.

To oczywiste.

Zamiast telefonu ze schowka wypadła otwarta paczka lateksowych rękawiczek i rolka taśmy samoprzylepnej. Puls Fiony wybijał gorączkowe staccato.

– Znalazłaś? – usłyszała głos mężczyzny, który był jakby zdecydowanie bliżej. Odwróciła się i zobaczyła, że mężczyzna klęczy w części bagażowej, tuż za tylnymi siedzeniami. Oddalony od niej o jeden skok.

Od tej chwili wszystko potoczyło się błyskawicznie.

Fiona zignorowała lateksowe rękawiczki, jej własne muszą wystarczyć. Potem sięgnęła pod siedzenie. Pistolet był dokładnie tam, gdzie powiedział Sandro. Naładowany i odbezpieczony.

Podniosła lufę, zmrużyła prawe oko i strzeliła mężczyźnie w twarz.

Dzięki tłumikowi odgłos strzału przypominał odgłos wyciągania korka z butelki wina. Mężczyzna upadł na plecy. Tak jak się umówiła, Fiona cisnęła broń wysokim łukiem w las. Potem podniosła rower.

Idiotyczna sprawa, że padł jej telefon, bo mogłaby od razu wysłać Sandro SMS, że wszystko się udało. Jeszcze trochę, a nic by z tego nie wyszło, bo nagle zrobiło jej się żal tego faceta. Ale słowo, to słowo. Poza tym potrzebowała pieniędzy, skoro ma wreszcie uciec z tego domu. „Ten gnój na to zasłużył”, zapewnił ją Sandro, kiedy miała już jechać. I że to będzie już ostatnia sprawa, którą dla niego zrobi, co zresztą było logiczne. W końcu za tydzień będę już miała czternaście lat. Wtedy mogę już odpowiadać przed sądem i za coś takiego poszłabym od razu do pierdla. A jakby złapali mnie dzisiaj, to najwyżej jakiś pracownik socjalny wstawi mi gadkę umoralniającą.

Super, że jest taki system prawny. Sandro to się naprawdę zna na takich rzeczach, prawo i w ogóle. Po prostu znał życie lepiej niż jej matka.

Fiona uśmiechnęła się na myśl o tym, że wszystko dokładnie mu opowie, kiedy się z nim jutro zobaczy. Nie użyła taśmy do pakowania, żeby najpierw związać tamtego frajera. Ale teraz musi się pośpieszyć, bo kolacja już dawno stoi na stole.

1

Dziesięć dni później
Helgoland

Nie podoba mi się ta krew!

Linda przypatrywała się ofierze, zmęczona. Biedziła się z tym mężczyzną już od wielu godzin. Z noża wbitego w jego owłosiony brzuch była zadowolona, podobnie jak z wypływających wnętrzności i szklistych oczu, w których odbijała się twarz morderczyni.

Ale krew wygląda jakoś dziwnie. Znowu wszystko spaprałam.

Z wściekłością wyrwała kartkę z bloku rysunkowego, zmięła w dłoni i rzuciła na podłogę obok biurka, gdzie leżały już inne efekty nieudanych prób. Wyjęła słuchawki z uszu, zmieniając w ten sposób posępną rockową muzykę na szum morza. Potem nalała sobie gorącej kawy z termosu. Zanim w zamyśleniu wypiła pierwszy łyk, rozgrzała zdrętwiałe palce na kubku.

Przeklęte sceny przemocy.

Zawsze największą trudność sprawiało jej narysowanie śmierci, a właśnie o to dokładnie chodziło. Jej komiksy czytały przede wszystkim nastolatki i z jakiegoś powodu właśnie słaba płeć miała upodobanie do realistycznego eksponowania przemocy.

Im mocniejsze, tym lepsze dla kobiet, jak niestrudzenie podkreślał szef wydawnictwa.

Osobiście wolała rysować przyrodę. Nie słodkie motywy jak z Rosamunde Pilcher, nie kwietne łąki, nie kołyszące się łany zbóż. Fascynowała ją pierwotna siła planety. Wulkany, wybrzeża klifowe i ogromne fale, gejzery, tsunami i cyklony. Jeśli o to chodzi, miała przed sobą zapierający dech w piersiach pierwowzór. Z małego atelier na poddaszu rozkoszowała się wspaniałym widokiem szalejącego Morza Północnego u brzegów Helgolandu. Wąski, dwupiętrowy drewniany dom był jedną z niewielu wolno stojących budowli na zachodnim wybrzeżu wyspy. Stał na skraju jednego z niezliczonych kraterów, które pozostawiły w środku wyspy bomby Anglików podczas II wojny światowej. Linda patrzyła przez szprosy okienne na morze, ostrząc niebieską kredkę, którą zawsze rysowała pierwsze kontury obrazu.

Dlaczego nikt mi nie chce płacić za uwiecznienie tego widoku? – zastanawiała się nie po raz pierwszy, odkąd tu osiadła.

Spienione morze i nisko zawieszone chmury wywoływały niesamowite wrażenie. Wydawało się, jakby w ostatnich dniach wyspa wysunęła się dalej w morze. Zbiornik do przechwytywania fal przy południowym porcie był wypełniony po brzegi, a z trójramiennych betonowych rozgwiazd, wrzuconych do morza w celu ochrony wybrzeża, wystawały już tylko końce tych, które leżały najbliżej brzegu. Mimo ostrzeżenia o złej pogodzie Linda najchętniej włożyłaby kalosze i kurtkę przeciwwiatrową i poszła na spacer na plażę, gdzie mogłaby wystawić twarz na zimny wiatr. Ale było na to za wcześnie. Jeszcze.

Musisz poczekać na największy sztorm, zanim wyjdziesz na dwór, upomniała sama siebie w duchu.

Nie było dnia, aby służby ratunkowe nie nadawały przez radio ostrzegawczych komunikatów, żeby opuścićć Helgoland, zanim do wyspy dotrze huragan o niewinnej nazwie „Anna”. Drastyczne ostrzeżenia zaczęły już odnosić skutek, chociaż początkowo mało kto wierzył, że w tym roku wyspa może zostać odcięta od komunikacji ze stałym lądem. Ale potem zaczynający się sztormowy wicher zerwał dach z południowego skrzydła szpitala. I chociaż do pozostałych części budynku nie lała się woda, to jednak nie można już było zapewnić opieki medycznej, ponieważ częściowo pozrywane zostały przewody doprowadzające prąd, co omal nie spowodowało pożaru. Kiedy w końcu nie dało się zagwarantować nawet dostaw żywności, ludzie starzy jako pierwsi zaczęli decydować się na opuszczenie wyspy.

W następnej kolejności ewakuowano nielicznych turystów; dołączyła do nich większości miejscowych rodzin z dziećmi i kiedy dzisiaj po południu odpłynął ostatni prom, liczba mieszkańców Helgolandu zmniejszyła się prawie o połowę do około siedmiuset osób. Mimo złej pogody i jeszcze gorszych prognoz osoby te miały nadzieję, że szkody nie będą tak duże, jak zapowiadali meteorolodzy. Stała grupa spotykała się codziennie w Bandrupp, gospodzie należącej do burmistrza o tym samym nazwisku, aby omówić sytuację.

O ile ci, którzy nie opuścili wyspy, pozostali tutaj, aby nie zostawić bez walki swoich domów i dobytku i czuli się w obowiązku również w złych czasach stać na posterunku, o tyle Linda została na wyspie z zupełnie innego powodu. Prawdopodobnie była jedyną osobą, która z tęsknotą czekała na orkan z jego wszystkimi następstwami, nawet jeśli miałoby to oznaczać, że jeszcze przez jakiś czas będzie musiała żywić się tylko konserwami i wodą z kranu.

Ponieważ dopiero kiedy Helgoland zostanie całkowicie odcięty od reszty świata, zgroza, przed którą uciekła, nie będzie już mogła dostać się do niej na wyspę. I dopiero wtedy nie będzie się już bała opuścić swojej kryjówki.

– Wystarczy na dzisiaj – powiedziała na głos i wstała od stołu kreślarskiego. Od wczesnego rana pracowała nad sceną ostatecznej rozgrywki, w której wojownicza bohaterka mści się na swoim przeciwniku, i teraz, siedem godzin później, jej plecy całkiem zesztywniały.

Właściwie nie było powodu, żeby przez ostatnie dni pracowała z takim natężeniem.

Nie miała nowego zlecenia, w wydawnictwie nie wiedzieli, że po raz pierwszy pracuje nad własną historią, ponieważ do tej pory zawsze ilustrowała teksty innych autorów. Cholera, w wydawnictwie nie wiedzieli nawet, że w ogóle wciąż żyje, po tym jak z dnia na dzień znikła bez słowa, nie kończąc ostatniego projektu. Ponieważ nie dotrzymała ważnego terminu oddania pracy, prawdopodobnie już nigdy nie dostanie zlecenia, wobec czego może sobie teraz rysować, co tylko chce. Ale kiedy siadała do pracy, aby puścić wodze fantazji, przed oczyma duszy za nic nie chciały się pojawić tak ulubione przez nią motywy przyrodnicze, lecz za każdym razem był to obraz umierającego mężczyzny. I jeśli nawet zwykle miała trudności z przedstawianiem przemocy, to w głębi duszy czuła, że właśnie tę scenę musi bezwarunkowo przenieść na papier, jeśli znów chce kiedykolwiek przespać spokojnie noc.

Dopiero kiedy mi się to uda, wrócę do rysowania morza. Najpierw muszę narysować tę scenę, żeby uwolnić duszę od grozy.

Linda westchnęła i zeszła piętro niżej do łazienki. Pod koniec dnia pracy zawsze czuła się tak, jakby przebiegła maraton. Była zmęczona, wycieńczona i brudna. Chociaż przez cały ten czas prawie się nie ruszała, pilnie potrzebowała wziąć prysznic. Dom nigdy nie przeszedł remontu, co szczególnie było widać po spartańskim wyposażeniu łazienki: kafelki na ścianach były ciemnozielone, co Linda ostatni raz widziała w dworcowej toalecie, a zasłona prysznica pochodziła z czasów, kiedy w modzie były jeszcze telefony z obrotową tarczą. Ale przynajmniej po kilku sekundach zaczynała płynąć ciepła woda, co było nieporównanie lepszym osiągnięciem od tego, do czego Linda przywykła w swoim berlińskim mieszkaniu. W innych okolicznościach nawet całkiem dobrze by się czuła w tym małym domu z krzywymi ścianami, spaczonymi oknami i niskimi sufitami. Linda nie przywiązywała wagi do luksusu, a widok na morze w pełni rekompensował tapetę w kwiaty, obicie foteli w kolorze ochry i wypchaną rybę nad kominkiem.

Tylko nie te mroczne koszmary, przez które nie mogę spać.

Poprawiła ciemną bluzę, którą po przyjeździe zasłoniła lustro szafki, a potem się rozebrała. Zdawała sobie sprawę, że ostatnie miesiące zostawiły na niej głębokie ślady, i nie chciała codziennie oglądać ich w lustrze.

Pod prysznicem najpierw namydliła płynem do kąpieli długie do ramion brązowe włosy, a następnie resztę piany rozprowadziła na całe szczupłe ciało. Dawniej zawsze miała trochę za dużo w talii, ale dzisiaj tylko widok jej rozłożystych bioder przypominał, że miała kiedyś „sporo ciałka”, jak żartobliwie powiedział pewnego razu Danny. Zadrżała na to wspomnienie i jeszcze mocniej odkręciła gorącą wodę. Jak zawsze podczas mycia starała się pominąć twarz.

Żeby nie musieć dotykać własnych ran.

Ale dzisiaj nie zareagowała wystarczająco szybko i niewielka ilość piany spłynęła z włosów na porowate, pokryte bliznami czoło, które na szczęście było widać tylko wtedy, kiedy jej gęsta grzywka niekorzystnie się ułożyła.

Cholera.

Niechętnie trzymała twarz pod gorącym strumieniem prysznica, co było prawie jeszcze gorsze, niż gdyby własnymi palcami obrysowywała ślady poparzenia.

Linda miała dużo blizn. Większość z nich była bardziej rozległa od tych na czole i gorzej zaleczona, ponieważ znajdowały się w miejscach, do których nie mają szans dotrzeć żadne maści ani żaden chirurg: głęboko w środku, ukryte w jej tkance psychicznej.

Po mniej więcej dziesięciu minutach, kiedy rozgrzewała sobie kark strumieniem wody z prysznica, poczuła, że napięcie zaczyna łagodnieć. Być może ibuprofen zapobiegnie silnemu bólowi głowy, jeśli połknie tabletkę przed zaśnięciem. Przedwczoraj zapomniała i obudziła się w środku nocy z młotem pneumatycznym w czaszce. Zakręciła kran, poczekała, aż z białej od wytrąconego wapnia główki prysznica przestanie kapać woda, i odsunęła zasłonę. W tym momencie znieruchomiała.

W pierwszej chwili było to tylko nieokreślone uczucie, które kazało jej zastygnąć w bezruchu. Nie wiedziała jeszcze, co zmieniło się w łazience. Drzwi były zamknięte, bluza wisiała na lustrze, ręcznik na grzejniku. A przecież coś było inaczej.

Jeszcze rok temu nic by nie zauważyła, ale po tym wszystkim, co spotkało ją od tamtej pory, wykształciło się u niej coś w rodzaju szóstego zmysłu, wychwytującego niewidoczne zagrożenia. Wyczuliły ją nie tylko kasety wideo leżące na nocnym stoliku w jej berlińskim mieszkaniu. Taśmy, na których było widać ją samą. Sfilmowaną przez kogoś, kto musiał stać obok jej łóżka. Kiedy spała!

Linda wstrzymała oddech, nasłuchując podejrzanych odgłosów, ale wszystko, co słyszała, to silne podmuchy wichru, które wstrząsały domem.

Fałszywy alarm, pomyślała i zaczęła miarowo oddychać, aby spowolnić puls. Potem trzęsąc się z zimna, wyszła spod prysznica i sięgnęła po ręcznik.

I dokładnie w tej sekundzie poczuła coś, co podziałało na nią jak porażenie prądem.

Krzyknęła, zaczęła drżeć na całym ciele i gwałtownie się odwróciła, jakby spodziewała się, że w każdej chwili ktoś może skoczyć na nią z tyłu. Ale jedyne, co trzymało ją za kark, to był jej własny strach, a tego nie dało się tak łatwo pozbyć jak ręcznika, który odrzuciła od siebie.

Ręcznika…, którego dotyk wywołał uczucie wszechogarniającego wstrętu.

Ponieważ był mokry.

Ktoś musiał się nim wytrzeć, kiedy stała pod prysznicem.

2

Nie, dzisiaj go nie używałam, do jasnej cholery. Dobrze pamiętam, że rano powiesiłam go na grzejniku.

Linda czuła, jak krew uderza jej do głowy, i złościło ją to jeszcze bardziej niż próby uspokojenia jej przez brata na drugim końcu linii. Nawet jeśli Clemens nie mógł jej widzieć, to przecież znał ją na tyle dobrze, że po samym tonie głosu poznał, że zrobiła się czerwona – jak zawsze, kiedy była zdenerwowana.

– Uspokój się, mała – powiedział głosem zupełnie jak z któregoś z filmów o nowojorskim świecie przestępczym, które tak uwielbiał. – Załatwiłem to. Nie ma już niczego, czego musiałabyś się bać.

– Tak?! – Oddychała nierówno. – W takim razie jak wyjaśnisz ten mokry ręcznik? Człowieku, przecież to czytelny podpis Danny’ego.

Danny. Cholera jasna, właściwie dlaczego wciąż używam pieszczotliwej wersji imienia tego drania?

Robiło jej się niedobrze na myśl, że poszła z tym łajdakiem do łóżka, i to nawet wiele razy. I nie mogła twierdzić, że nikt jej nie ostrzegał. Jest na tyle przystojny, że to nie może się dobrze skończyć, wykrakała jej matka. Ojciec też trafił w dziesiątkę, kiedy stwierdził: Coś czuję, że on jeszcze nie pokazał nam swojego prawdziwego oblicza. Właściwie zawsze trafnie oceniał innych ludzi. Choć jej rodzice byli czasem kompletnie oderwani od świata, bo ich własne ustabilizowane na wysokim poziomie życie w dużej części rozgrywało się pomiędzy pracami klasowymi i radami pedagogicznymi, to jednak trzydzieści lat nauczania w gimnazjum wyrobiło ich znajomość ludzkiej natury. Jednak nie trzeba było mieć nadprzyrodzonych zdolności, aby przewidzieć, że jej związek musi się źle skończyć. W końcu Daniel Haag był najbardziej poczytnym autorem spośród tych, których historie ilustrowała, i przez to kimś w rodzaju jej szefa. A romanse z szefem przeważnie źle się kończą. Ale nikt nie przypuszczałaby, że aż tak źle. Nawet jej rodzice.

Wszystko zaczęło się niewinnie. Prawdopodobnie zawsze tak jest w podobnych przypadkach. Lindzie oczywiście nie umknął wybuchowy temperament Daniela, tyle że początkowo uśmiechała się tylko z rozbawieniem, kiedy dawał upust swojej zazdrości, wściekając się na nic nieznaczący komplement kelnera albo kiedy zarzucał jej, że nie dość szybko odpowiedziała na SMS.

Linda miała świadomość, że jej bezpośredni sposób bycia peszy wielu mężczyzn. Lubiła sprośne żarty, śmiała się dużo i głośno, i nie krępowała się przejmować inicjatywy w łóżku. Z drugiej strony obiektowi jej podbojów zdarzało się, że po przetańczonej nocy w klubie był wleczony następnego dnia do Muzeum Narodowego, gdzie był świadkiem, jak zupełnie obcy ludzie słuchają z zapartym tchem, kiedy Linda bez przygotowania opowiada o wystawionych dziełach sztuki. Dla wielu nowo poznawanych mężczyzn było tego za wiele i uważali ją za kompletnie zwariowaną kobietę, która chodzi do łóżka z każdym, co nie było prawdą. Wiele jej związków kończyło się tak szybko tylko dlatego, że nie wytrzymywała długo ze „standardowymi egzemplarzami”, czyli z facetami, którzy nie podzielają jej poczucia humoru. Dlatego właśnie opracowała prosty test, dzięki któremu już pierwszej nocy mogła sprawdzić, czy dany związek w ogóle rokuje na przyszłość: otóż gdy tylko facet chciał przekręcić się na bok i pogrążyć we śnie, budziła go, szarpiąc za ramię i pytała niby wściekłym tonem:

– Ty, a pieniądze to gdzie położyłeś?

Do tej pory tylko dwóch mężczyzn wtedy się roześmiało, i z pierwszym była przez pięć lat. Związek z drugim, Dannym, trwał niecały rok, ale ten czas wydawał się jej wiecznością, ponieważ spędzone z nim miesiące były najgorszymi w jej życiu.

– Mała, nie pamiętasz, jak ci obiecałem, że się nim zajmiemy? – usłyszała pytanie brata, kiedy niepewnym krokiem weszła naga do sypialni, zostawiając za sobą krople wody i mokre ślady stóp na parkiecie. Było jej zimno, ale brzydziła się owinąć mokrym ręcznikiem.

Tak, obiecałeś, pomyślała, mocno przyciskając słuchawkę do ucha. Obiecałeś mi, że Danny z tym skończy, ale może tym razem przerosło to twoje siły?

Linda wiedziała, że zadanie tego pytania do niczego nie doprowadzi. Jeśli jej starszy brat miał jakąś słabość, to taką, że uważał się za niezwyciężonego. Sam jego wygląd skłaniał większość przeciwników do ucieczki. Nieliczni, którzy byli na tyle głupi, aby stawić opór górze mięśni o wzroście stu dziewięćdziesięciu centymetrów, która w wolnym czasie trenowała walki uliczne, płacili za swoją manię wielkości pobytem w szpitalu. Po licznych potyczkach Clemens miał przemoc fizyczną wypisaną na twarzy, i to w najprawdziwszym sensie tego słowa. Pracownikowi swojego studia tatuaży w Neukölln kazał wytatuować na środku czoła ranę wlotową po kuli…

– Co zrobiliście z Dannym? – zapytała Linda, kiedy stanęła przed walizką ze swoimi rzeczami. Była tu już czternaście dni i wciąż nie włożyła ubrań do szafy. Sięgnęła po jeansy i wciągnęła je, nie wkładając majtek. – Mam prawo to wiedzieć, Clemens.

Linda była jedyną osobą, która mogła bezkarnie nazywać go po imieniu. Wszyscy inni, nawet ich rodzice, musieli zwracać się do niego po nazwisku, ponieważ, zdaniem Clemensa, Kaminski brzmi dużo bardziej męsko niż „pedalskie imię”, które wybrała dla niego matka. Było prawdziwym cudem, że w ogóle jeszcze ze sobą rozmawiali, po tym jak Clemens, obierając taką, a nie inną drogę życiową, zdradził niemal wszystkie ideały, do jakich przez całe życie dążyli jego rodzice.

– Powiem ci tylko tyle, że Danny już nigdy ci nic nie zrobi.

– Ach, tak? Czyżbyście połamali mu palce, którymi napisał mój nekrolog? – Linda zamknęła oczy i przywołała z pamięci połowę strony niedzielnej gazety; czarną ramkę, a w niej subtelny krzyż obok jej imienia. Jako datę zgonu Danny podał dzień, w którym z nim zerwała. – Czy może wykłuliście mu oczy, którymi gapił się na mnie przez kamerę? – Którą mnie filmował, kiedy spotykałam się z przyjaciółkami? Kiedy szłam na zakupy? Kiedy spałam? – Albo odrąbaliście mu dłonie, którymi zmieszał kwas z moim kremem do twarzy? – Po tym jak zagroziłam, że złożę na niego doniesienie, jeśli nie przestanie mnie napastować?

Bezwiednie dotknęła blizn na czole.

– Nie – powiedział bezbarwnym tonem Clemens. – Tak łatwo się ten idiota nie wykpił.

– On nie jest idiotą.

Wręcz przeciwnie. Danny Haag nie był człowiekiem głupim ani pozbawionym samokontroli wybuchowym cholerykiem. Wszystko, co robił, robił dopiero po gruntownym i inteligentnym zaplanowaniu i zawsze w taki sposób, żeby żadne z jego działań nie dostarczało śladów prowadzących do niego. Na dodatek najwidoczniej nie było dla niego problemem tygodniami czekać, zanim wykona kolejny ruch, dlatego policja nie widziała powodów, aby wszczynać postępowanie przeciwko Danny’emu. Zdaniem władz, nietypowe dla stalkera długie przerwy, w czasie których Linda nie była niepokojona, nie wskazywały na jednego konkretnego sprawcę. Bardziej prawdopodobne było to, że miała po prostu pecha i gnębili ją różni mężczyźni (Może fanatyczni czytelnicy jej komiksów?) i właśnie to błędne założenie mogło prowokować Danny’ego. Na dodatek był on znanym pisarzem, dobrze sytuowanym i przystojnym, a więc mężczyzną, który mógł mieć każdą, jak stwierdziła funkcjonariuszka, kiedy Linda składała zawiadomienie, zupełnie jak gdyby Linda nie była w ogóle warta prześladowania przez Danny’ego, na które się skarżyła. Ale Clemens od razu powiedział, że prawo to kpina, a jego strażnicy to śmiech na sali. „Takie sprawy trzeba brać samemu w swoje ręce”. I dlatego brat przywiózł ją na Helgoland, żeby podczas jej nieobecności w Berlinie mógł zająć się Dannym.

– Obiecałeś mi, że będę tu bezpieczna – powiedziała z wyrzutem Linda.

– I jesteś, mała. Dom należy do Ollego, znasz mojego kumpla. Prędzej papież zacznie rozdawać prezerwatywy, niż on cokolwiek chlapnie.

– A jeśli ktoś widział mnie na promie?

– Gdyby nawet, to ten ktoś nie miałby już okazji, aby powiedzieć to Danny’emu – powiedział Clemens tonem, który mówił: czy mam wyrazić się jeszcze jaśniej?

Dolna warga Lindy zaczęła drżeć. W sypialni ciągnęło od wypaczonego okna i z minuty na minutę coraz bardziej marzła. Nie mogła włożyć swetra, mając wolną tylko jedną rękę. Z drugiej strony w żadnym wypadku nie chciała nawet na sekundę przerwać rozmowy z bratem. Podeszła więc do łóżka i odchyliła kołdrę, którą chciała się przykryć.

– Powiedz mi, że nie muszę się bać – zażądała i położyła się na łóżku.

– Przysięgam ci – powiedział Clemens, ale Linda nie mogła już tego słyszeć, ponieważ ledwo położyła głowę na poduszce, z jej gardła wyrwał się przeraźliwy krzyk.

3

Do diabła, co się tam u ciebie dzieje! – wrzasnął Clemens do słuchawki.

Linda wyskoczyła z łóżka, jakby ugryzł ją materac.

– No mów, co się stało?

Minęła chwila, zanim uspokoiła się na tyle, żeby odpowiedzieć bratu. Tym razem obrzydzenie było jeszcze większe. Ponieważ teraz dowód był bardziej przekonywający niż mokry ręcznik w łazience.

– Łóżko – wydyszała.

– Kurwa, co z nim nie tak?

– Chciałam się położyć.

– I co?

– Jest ciepłe. Niech to szlag, Clemens.

Ktoś w nim leżał.

Jęknęła i aż musiała ugryźć się w język, aby w niekontrolowany sposób nie wybuchnąć krzykiem.

– Czuję jego zapach.

Jego wody po goleniu.

– Okay, okay, posłuchaj mnie teraz. Tylko tak sobie wmawiasz.

– Nie, nie wmawiam sobie. On tu był – powiedziała. I wtedy dostrzegła swoją pomyłkę.

Nie był.

Łóżko jest ciepłe. A zapach wciąż intensywny.

On wciąż jest w domu!

Ta myśl tłukła jej się po głowie, kiedy wycofywała się z pokoju, gwałtownie się odwróciła i zbiegła po schodach na parter. W przedpokoju włożyła kalosze.

– Co chcesz zrobić? – zapytał Clemens, który starał się zinterpretować odgłosy dochodzące ze słuchawki.

– Spadam stąd.

– Dokąd?

– Nie wiem. Muszę stąd wyjść.

– W taki sztorm?

– Wszystko mi jedno.

Linda zerwała z wieszaka zieloną kurtkę przeciwdeszczową, włożyła ją pośpiesznie i pchnęła drzwi. Był to pierwszy raz od czasu przyjazdu na Helgoland, kiedy odważyła się wyjść za próg domu. Z tym że kiedy się tu zjawiła, było widno i słonecznie.

I nie tak zimno.

Jej oczy łzawiły od wiatru, kiedy jedną ręką próbowała zapiąć zamek błyskawiczny kurtki. Bezskutecznie.

Na chwilę straciła orientację, w zdenerwowaniu wybrała drogę przez tylne drzwi obok kuchni i patrzyła ponad skalnym ogrodem na wzburzone morze.

– Proszę cię, bądź rozsądna, poczekaj chwilę – usłyszała głos Clemensa, ale nie zwracała na niego uwagi. Najszybsza droga do miasteczka prowadziła ścieżką, która wiła się od skraju krateru do morza w stronę południowego portu.

– Zadzwonię, jak tylko znajdę się pomiędzy ludźmi, ja… – powiedziała.

– Nie, nie rozłączaj się. Posłuchaj mnie, do cholery!

Linda dotarła do ścieżki i spojrzała na zasnute chmurami niebo nad rozszalałym morzem. Nie czuła się ani odrobinę lepiej niż w domu. Wprost przeciwnie: porywisty wiatr jeszcze wzmocnił w niej poczucie zagrożenia.

Na Helgolandzie również tej zimy prawie nie padał śnieg, ale wydeptana w trawie ścieżka była oblodzona. Bez tchu i wystraszona, ciągle czując zapach wody po goleniu Danny’ego, wpatrywała się z góry w morze, które jak wściekłe zwierzę z pianą na szeroko rozwartym pysku atakowało betonowe krzyżaki brzegu.

On tu jest. Czuję to. On tu jest.

Odwróciła się i spojrzała na dom.

Nic. W oknie nie było nikogo. Nie było widać żadnego cienia za firankami. Tylko światło, które zostawiła w atelier na poddaszu.

– Musisz mnie stąd zabrać, Clemens – powiedziała i sama zauważyła, jak histerycznie to zabrzmiało. Odwróciła się z powrotem w stronę morza.

– Jesteś stuknięta, siostro. Nikt już nie dostanie się na wyspę, nawet twój były przyjaciel.

Nie nazywaj go przyjacielem, pomyślała Linda, ale zanim to powiedziała, jej uwagę odwrócił przedmiot, który fale wyrzuciły przed falochron.

Do tej pory działała odruchowo i uciekała przed niebezpieczeństwem, którego nie widziała, za to tym silniej czuła. Ale teraz miała cel. Najszybciej, jak mogła, zbiegła drogą w dół aż na brzeg.

– Okay, Linda, posłuchaj mnie. Albo stoisz w jakimś kanale powietrznym, albo znajdujesz się w środku tornada. Jedno i drugie jest dobre. Może wiatr wywieje ci te głupoty z głowy. Od razu ci powiedziałem, że wcześniej czy później sfiksujesz, jeśli od czasu do czasu gdzieś nie wyjdziesz.

Ponieważ odgłosy wiatru coraz bardziej przybierały na sile, ledwie rozumiała słowa brata. Stała około piętnastu metrów od wody, wystarczająco blisko, żeby czuć na twarzy wilgotny oddech fal.

– Zadzwonię później! – powiedziała, przekrzykując szalejący wiatr.

– Koniecznie. Złap trochę świeżego powietrza. Oddychaj głęboko.

Linda przytaknęła, ale nie słuchała już brata, kiedy powoli, ale nieustannie zbliżała się do falochronu. Zafascynowana wpatrywała się w ciemny przedmiot, zaplątany w betonowe ramiona łamaczy fal.

– Zaufaj mi: ten dupek już nic ci więcej nie zrobi. Rozumiesz? – usłyszała głos Clemensa.

– On nie żyje – wymamrotała bezbarwnym tonem.

– Nie przez telefon – odpowiedział, nie wiedząc, że ona nie powiedziała już tych słów do niego.

Linda cofnęła się o krok, zrobiło jej się niedobrze i chciała uciekać, ale sparaliżował ją przerażający widok.

Nigdy nie będę taka dobra, pomyślała. Telefon już wcześniej wypadł jej z dłoni.

Później wstydziła się tej myśli, ale pierwsze, co przyszło jej do głowy, kiedy patrzyła na wykrzywioną twarz, to myśl, że nigdy nie zdoła tak perfekcyjnie narysować śmierci, jak pokazywał to widok, jaki miała przed sobą. Potem zaczęła płakać. Częściowo wskutek szoku, ale, mówiąc szczerze, najbardziej z powodu rozczarowania, ponieważ na pierwszy rzut oka było widać, że leżące w wodzie zwłoki nie należą do Danny’ego Haaga.

4

Dzień później
Berlin

Zaraz dostanę w ryj, jak nic.

Paul Herzfeld zwolnił kroku i zastanawiał się, czy nie powinien przejść na drugą stronę ulicy. Już niewiele metrów dzieliło go od obstawionej rusztowaniami kamienicy czynszowej i części chodnika, który był odgrodzony ze względów bezpieczeństwa. Przed wejściem do zadaszonego przejścia, którym przechodnie powinni omijać miejsce budowy, stała grupka ludzi i czekała na niego.

Czterech mężczyzn, jeden silniejszy od drugiego. Ten z młotem w ręku posłał w jego stronę uśmiech.

Cholera, dlaczego oni w ogóle dzisiaj pracują?

Herzfeld nigdy by się nie spodziewał, że w taką pogodę można posłać kogoś na rusztowanie. Z pewnością na Antarktydzie były miejsca przyjemniejsze od Berlina w lutym. Mało słońca, za to tak dużo śniegu, że w sklepach z materiałami budowlanymi zabrakło szufli do odśnieżania. To meteorolodzy nie zapowiadali dzisiaj burzy? Dlaczego więc ci idioci znów pojawili się na budowie? I to tak wcześnie?

Słońce jeszcze nie wzeszło, jak często bywało, kiedy Herzfeld wychodził rano do pracy. W ciągu tych czterech lat, kiedy pracował jako kierownik Wydziału Medycyny Sądowej w Federalnym Urzędzie Kryminalnym, Herzfeld jeszcze ani razu nie zjawił się za późno w prosektorium. I to pomimo, że poranna narada była zaplanowana już na wpół do ósmej, według niego kompletnie porąbaną godzinę; zwłaszcza dla singla, który od czasu rozwodu znów chętnie i często rzucał się w wir berlińskiego nocnego życia.

Zupełnie jakby zwłoki nie mogły poczekać, myślał często, kiedy, tak jak dzisiaj, dopijał poranną kawę na stojąco, zanim popędził do metra. Z drugiej strony, nawet dla niego było jasne, że tylko ranny ptaszek może podołać olbrzymieniu nawałowi obowiązków w Federalnym Urzędzie Kryminalnym. Tylko dzisiaj w lodówkach czekało już na niego sześć ciał. Wystarczało rzucić okiem do gazety, żeby wiedzieć, że świat staje się coraz bardziej brutalny. Nie trzeba było w tym celu kierować jednostką specjalną „Przypadki nadzwyczajne”, wydziałem, który wkraczał do akcji, kiedy chodziło o przeprowadzenie badań z dziedziny medycyny sądowej w przypadkach wyjątkowo brutalnych zabójstw.

I właśnie dzisiaj mam dużą szansę samemu wylądować na własnym stole sekcyjnym, pomyślał Herzfeld, zbliżając się do mężczyzn. Poczuł skurcze w łydkach i o mało się nie potknął. Nerwowo zacisnął pięść w kieszeni płaszcza. Ból w kostkach palców tylko wmocnił wspomnienie wczorajszego zaćmienia umysłu, którego sam nie potrafił sobie wytłumaczyć. Zazwyczaj zawsze panował nad sobą, była to konieczność, którą wymuszał jego zawód. Nawet kiedy konfrontował się z najbardziej okrutnymi zbrodniami, musiał zachować zimną krew. Cecha, z której zawsze był dumny. Do wczoraj.

Zdarzyło się to w drodze do domu, po długim przedpołudniu spędzonym przy stole sekcyjnym i jeszcze dłuższym popołudniu za biurkiem, gdzie musiał odwalić papierkową robotę, która siłą rzeczy szła w parze z otwieraniem ciał. Herzfeld wciąż myślał o trzymiesięcznym niemowlęciu – na rannej zmianie z chirurgiczną precyzją usunęli mu oczy, aby wykazując istnienie krwiaków w siatkówce, udowodnić, że malec nie miał żadnych szans przeżycia, kiedy pomiędzy nogi wbiegł mu pies; szczenna kundelka, ciągnąca za sobą smycz. Suczka odczepiła się od stojaka na rowery przy supermarkecie naprzeciwko i sprawiała wrażenie zdezorientowanej.

– Hej, mała! – zawołał Herzfeld i przykucnął, aby ją przywabić. Za wszelką cenę nie chciał dopuścić, aby zwierzę ponownie przebiegło przez ruchliwą ulicę. W pierwszej chwili wyglądało na to, że mu się udało. Suka stanęła, dokładnie po drugiej stronie przejścia dla pieszych. Jej czarna sierść lśniła w lekkiej mżawce, suczka ziajała i strachliwie mrużyła ślepia, ale jej ogon nie przywierał już jak przymarznięty do tylnych łap, odkąd zaczął spokojnie do niej przemawiać.

– No chodź. Podejdź tu, moja śliczna.

Początkowo wyglądało to zupełnie tak, jakby nabierała do niego zaufania. Ale wtedy podszedł on. Robotnik. Pojawił się jakby znikąd, mniej więcej tak samo wysoki i szczupły jak Herzfeld, ale sama lekkość, z jaką niósł masywną skrzynkę z narzędziami, sygnalizowała, że pod względem siły grał w innej lidze.

– Spieprzaj – powiedział mężczyzna, który pracował na budowie jako dekarz i, jak miał się później dowiedzieć Herzfeld, nosił przezwisko Rocco. Początkowo myślał jeszcze, że opryskliwy rozkaz dotyczył jego, ale potem zdarzyła się rzecz niepojęta: prostak swoim ciężkim, wzmocnionym żelaznym okuciem robociarskim butem z wściekłością kopnął sukę w zaawansowanej ciąży w rozdęty brzuch. Zwierzę zaskowyczało. Przeraźliwie głośno i przenikliwie, a bolesny skowyt przestawił w głowie Herzfelda przełącznik z napisem „ślepa furia”. W jednej sekundzie Pan Profesor wyszedł ze swojego szczupłego, ale niewytrenowanego czterdziestotrzyletniego ciała. Stał teraz obok siebie i działał jak zdalnie sterowany, nie trwoniąc czasu na myślenie o możliwych konsekwencjach.

– Hej, ty tchórzliwy dupku! – Herzfeld usłyszał swój głos dokładnie w tym momencie, kiedy tamten zamachnął się, żeby wymierzyć drugiego kopniaka zapędzonej w ślepą uliczkę suce.

– Że jak? – Rocco odwrócił się i patrzył na Herzfelda, jakby to było wiadro rzygowin. – Coś ty powiedział, cioto?

W tym momencie dzielił ich już tylko jeden mały krok. Ciężka skrzynka z narzędziami w rękach dekarza wydawała się lekka jak puste pudełko po butach.

– Którego ze słów nie zrozumiałeś? „Tchórzliwy” czy „dupku”?

– Poczekaj, jak cię kopnę w dupę, to się zesrasz… – chciał powiedzieć Rocco, ale wszystko, co powiedział po słowie „w dupę”, było już niezrozumiałe dla otaczających gapiów. Herzfeld wykorzystał moment zaskoczenia, skoczył do przodu jak sprężyna i wbił czoło w kwadratową twarz dręczyciela zwierząt.

Zatrzeszczało, krew trysnęła Rocco z nosa, ale nawet nie jęknął. Wydawał się być przede wszystkim zdziwiony.

Suka, która na szczęście, jak wszystko na to wskazywało, nie odniosła poważnych obrażeń, wycofała się z niebezpiecznej strefy i uciekła do swojego właściciela, który się odnalazł i razem z innymi widzami obserwował nierówną walkę: Herzfeld przeciwko goliatowi. Mózg przeciwko mięśniom. Furia przeciwko sile.

Ostatecznie szczęście odniosło zwycięstwo nad prawem siły.

Herzfeld sparował jedno, dwa uderzenia, ale dostał potężny cios w klatkę piersiową i już się zachwiał, kiedy Rocco poślizgnął się na oblodzonej płycie chodnikowej i uderzył tyłem głowy o chodnik. Nie sprawiło to wprawdzie wcale, że stał się niezdolny do walki, ale był teraz łatwym celem dla zimowych buciorów Herzfelda, który raz za razem kopał dręczyciela zwierząt w twarz, w brzuch, w pierś. Po każdym ciosie mężczyzna próbował wstać, ale gdy tylko zdołał wesprzeć się na rękach, Herzfeld znów walił go pięścią w twarz i mężczyzna ponownie padał na ziemię. Uderzał go w dolną, a potem w górną szczękę i przerwał dopiero wówczas, kiedy robotnik przestał się ruszać.

Później Herzfeld dowiedział się od policjanta, który odbierał od niego zeznanie, że, zdaniem lekarzy, Rocco przez miesiąc będzie mógł przyjmować tylko pożywienie w płynie i o mało co nie doznał ciężkiego urazu czaszkowo-mózgowego. Opuchnięta dłoń Herzfelda wyleczy się szybciej, jednak upłynie trochę czasu, zanim znów będzie mógł bez bólu przeprowadzać sekcje nadwerężonymi palcami. Oczywiście podczas ataku furii nie myślał o tym, że jego zwierzchnicy nie będą zadowoleni, mając w swoich szeregach kierownika wydziału, przeciwko któremu wszczęto postępowanie karne.

Z tego powodu dziś po południu Herzfeld miał wyznaczoną wizytę w dziale kadr. Jednak w tej chwili czekały go dużo większe problemy niż zawieszenie w czynnościach służbowych.

Teraz, kiedy już stał tuż przed nimi, rozpoznał kolegów mężczyzny, którego dzień wcześniej dotkliwie pobił. Wszyscy czterej zwartym frontem zagrodzili mu przejście.

– No co? – zapytał. Wydychane przez niego powietrze zmieniało się w parę. Kołnierzyk zrobił się naraz za ciasny i szorował o szyję. Czuł, że jego żyły dostały zastrzyk adrenaliny, jednak o wiele za mały, aby zmobilizować wczorajszą siłę. Dzisiaj nie potrafiłby się obronić nawet przed jednym z tych typów, nie mówiąc już o czterech naraz.

– Rocco dostał mocny wycisk – przywitał go najmniejszy w grupie, który trzymał w ręku pokaźnych rozmiarów młotek. Ospowaty, żylasty mężczyzna z ogoloną głową.

– I co?

– I naprawdę z nim krucho.

– Zdarza się – powiedział Herzfeld i chciał przecisnąć się pomiędzy nimi, ale typ grubiańsko szturchnął go w pierś i powiedział:

– Zaraz, zaraz, nie tak szybko, profesorku.

Spojrzał na uśmiechających się kolegów, jakby oczekując ich aprobaty.

Profesorek? Do diabła, oni wiedzą, kim jestem.

– Chcemy tylko coś panu dać – powiedział przywódca. Przytaknięcia i uśmiechy pozostałych stały się jeszcze bardziej wyraźne.

Herzfeld uniósł ramiona, napiął mięśnie brzucha i przyszykował się na pierwszy cios. Ale ku jego zdziwieniu tamten wcisnął mu tylko do ręki młotek. Dopiero teraz Herzfeld zauważył niebieską wstążkę na trzonku świadczącą o tym, że to prezent.

– Następnym razem, jak będzie pan chciał go walnąć w łeb, niech pan weźmie to ze sobą, dobrze?

Mężczyźni zaczęli rechotać, jeden po drugim zdjęli rękawice robocze i zaczęli klaskać, podczas gdy Herzfeld z wciąż dziko bijącym sercem, ale i zdziwionym uśmiechem na twarzy, przeszedł obok nich.

– Brawo!

– Dobra robota.

– Dobrze, że Rocco trafił w końcu na lepszego od siebie! – krzyczeli za nim.

Herzfeld był tak zdenerwowany, że zapomniał im podziękować. Przyszło mu to do głowy dopiero pół godziny później, kiedy wszedł do prosektorium, żeby zmierzyć się z najstraszliwszym przypadkiem w swojej karierze.

5

Żuchwa była wycięta ze stawów prawdopodobnie tą samą piłą z dużymi zębami, którą sprawca usunął również górną szczękę. Czy zrobił to przed, czy po śmierci, Herzfeld będzie mógł powiedzieć dopiero po zbadaniu tchawicy i płuc niezidentyfikowanej kobiety.

– Ofiara to kobieta rasy środkowoeuropejskiej, w wieku, szacowanym na podstawie stanu organizmu, pomiędzy pięćdziesiąt a sześćdziesiąt lat – dyktował do urządzenia nagrywającego. – Temperatura mierzona w odbytnicy zbliżona do temperatury otoczenia w miejscu znalezienia zwłok oraz oznaki stężenia pośmiertnego i plamy opadowe wskazują, że śmierć nastąpiła maksymalnie czterdzieści osiem, ale co najmniej trzydzieści sześć godzin temu.

W zasadzie Herzfeld miał głęboki, donośny głos, którym potrafił obudzić nawet najbardziej zmęczonych studentów w sali wykładowej, ale podczas pracy w sali sekcyjnej przyzwyczaił się mówić cicho. Z samego szacunku dla zmarłych, ale również dlatego, aby ułatwić pracę sekretarkom, które później pisały protokoły z sekcji. Im głośniej mówiło się tu, na dole, tym silniejsze było echo, które odbijało się od wyłożonych kafelkami ścian i utrudniało zrozumienie nagrania.

– Obie gałęzie żuchwy łącznie z kątami żuchwy po usunięciu tkanek nabłonkowej i podskórnej zostały niewątpliwie wypreparowane z obu wymienionych wcześniej struktur po usunięciu nabłonkowej tkanki tłuszczowej i tkanki tłuszczowej podskórnej – Herzfeld zrobił krótką przerwę, pochylił się nad leżącymi na stalowym stole zwłokami, jakby jeszcze raz coś sprawdzał, zanim dalej zaczął dyktować raport dla prokuratury – …i odsłoniły widok strun głosowych. Skóra nad podbródkiem i dno jamy ustnej luźno zwisa, jest pomarszczona. Nie ma śladów przekrwienia tkanki tłuszczowej podskórnej ani odsłoniętych mięśni dna jamy ustnej. W obszarze kątów żuchwy również brak śladów krwawienia wewnętrznego w odsłoniętej tkance miękkiej.

Brutalnie zmasakrowane zwłoki kobiety zostały znalezione przez bezdomnego w kartonie do przeprowadzek na nieczynnych o tej porze roku terenach rekreacyjnych w parku Spreewald, kiedy biedak chciał tam przygotować sobie nocne posłanie.

– Ktoś spuścił z niej powietrze – powiedział policjantom włóczęga. A określenie to było zadziwiająco trafne. Twarz zamordowanej przypominała Herzfeldowi gumową maskę. Z powodu braku szczęk była jak pomarszczony balon, z którego uszło powietrze.

– Czy mamy tutaj karton, w którym ją znaleziono? – zapytał Herzfeld obecnych w prosektorium.

– Wciąż jest w sekcji zabezpieczania śladów.

Herzfeld otworzył jamę ustną kobiety, aby zbadać ją na okoliczność wprowadzonych ciał obcych. Sam ten ruch ręką sprawił, że wzdrygnął się z bólu, który na szczęście nie przeszkadzał mu tak bardzo, jak się obawiał. Dopóki mógł poruszać palcami, było to do wytrzymania.

– Brrr… Wielki Boże.

Zmarszczył nos pod maseczką ochronną. Zmarła została wyjęta z lodówki zaledwie kilka minut wcześniej, mimo to w powietrzu nad stołem czuło się już słodkawy zapach zaczynającego się rozkładu.

Temperatura w sali sekcyjnej wynosiła dwadzieścia cztery stopnie Celsjusza i znów była o wiele za wysoka. Administracja budynku po prostu nie nauczyła się, że to różnica, czy pracuje się w biurach na wyższych piętrach, czy głęboko w piwnicach Treptowers, charakterystycznego kompleksu wieżowców w Treptow bezpośrednio nad brzegiem Szprewy. Gdy tylko temperatura na dworze spadała, grzejniki w całym budynku Federalnego Urzędu Kryminalnego zaczynały pracować na najwyższych obrotach, co w nieunikniony sposób wpływało na funkcjonowanie klimatyzacji w sali sekcyjnej, która się wtedy automatycznie wyłączała.

– Obie dłonie są odcięte ostrym narzędziem w obszarze przejściowym pomiędzy dolnym zbiegiem kości łokciowej i kości promieniowej a kośćmi nadgarstka – dyktował dalej Herzfeld.

– Niezwykle inteligentne – skomentował to odkrycie doktor Scherz, a dobrze zbudowany asystent stojący obok powiedział to, co Herzfeld cały czas myślał: Ktokolwiek zamordował tę kobietę, nie był głupcem i dobrze wiedział, co robi.

Wielu sprawców czerpie swoją wiedzę z kryminałów i hollywoodzkich filmów i myślą, że jeśli chce się ukryć tożsamość ofiary, wystarczy wyrwać zwłokom wszystkie zęby. Tylko nieliczni wiedzą, że ten sposób co prawda utrudnia identyfikację na podstawie uzębienia, ale jej nie uniemożliwia. Natomiast usunięcie żuchwy i górnej szczęki oraz obu dłoni jednoznacznie wskazywało na profesjonalistę.

– Zanim zapomnę – powiedział nagle Scherz i ironicznie wykrzywił wydatne wargi. – Mam ci przekazać od tej nowej w recepcji, że jest twoją wielką fanką.

Herzfeld przewrócił oczami.

Miał wielkiego pecha, ponieważ był łudząco podobny do pewnego znanego aktora: trochę kanciasta, ale symetryczna twarz, duże ciemne oczy pod wysokim, pooranym od częstego myślenia czołem, lekko kręcone włosy, które były dawniej kruczoczarne, ale powoli pojawiały się w nich siwe kosmyki – podobieństwo było tak frapujące, że jemu samemu odebrało na moment mowę, kiedy przez przypadek zobaczył zdjęcie telewizyjnego gwiazdora w magazynie ilustrowanym. Szczupła postura, lekko opadające do przodu ramiona, szeroki uśmiech, zgadzały się nawet wymiary ciała podawane w Wikipedii, sto dziewięćdziesiąt trzy centymetry wzrostu i dziewięćdziesiąt sześć kilogramów wagi.

Od tamtej pory Herzfeld już zrozumiał, dlaczego co i rusz zupełnie nieznani mu ludzie proszą go o autograf. Kiedyś nawet nabazgrał podpis w pamiętniku jakiejś domagającej się tego fanki, po prostu dlatego, żeby dała mu spokój. Na domiar wszystkiego od niedawna jego „sobowtóra” można było oglądać w serialu o lekarzach, a grał – co za zbieg okoliczności! – dziwacznego patologa doktora Starcka, który podczas sekcji słuchał głośnej rockowej muzyki i sypał sprośnymi dowcipami, kiedy akurat nie zamawiał do sali sekcyjnej pizzy. Nieprzyzwoicie naciągana historia, ale ciesząca się niewiarygodną popularnością, wobec czego Herzfeld przypuszczał, że będzie musiał niedługo jeszcze częściej rozdawać fałszywe autografy. Przypuszczalnie w pierwszej kolejności tej nowej w recepcji.

– Co mówi tomografia komputerowa? – zapytał doktor Sabine Yao, która stała naprzeciw niego po drugiej stronie stołu. Niemka z chińskimi korzeniami była obok doktora Scherza trzecią osobą w zespole, która pełniła w tym tygodniu dyżur, i koleżanką, z którą Herzfeld najchętniej przeprowadzał sekcje. Wszystko w niej było subtelne: lekko łukowate brwi, pomalowane przezroczystym lakierem paznokcie, czysty głos, w uszach dyskretne kolczyki z perłami. Cenił Yao za spokój, rozsądek i fachowość oraz za to, że zawsze myślała jeden krok naprzód. Również teraz z własnej inicjatywy wczytała zdjęcia z tomografii komputerowej i przysunęła w jego stronę ruchome ramię z płaskim monitorem, żeby mógł na niego rzucić okiem, nie przerywając otwierania klatki piersiowej.

– Widzi pan ciała obce? – zapytała Yao. Mając niecałe sto sześćdziesiąt centymetrów wzrostu, musiała stać na małym podeście przy stole sekcyjnym. Herzfeld przytaknął.

Przedmiot w jamie czaszkowej musiał być wykonany z żelaza, stali, aluminium albo innego materiału nieprzepuszczającego fal rentgenowskich, w przeciwnym wypadku tomograf nie zarejestrowałby go tak wyraźnie. Miał kształt cylindra i był wielkości zaledwie orzeszka ziemnego. Prawdopodobnie część pocisku, co mogłoby wskazywać na przyczynę śmierci.

Postrzał w głowę. Nie byłby to pierwszy w tym tygodniu.

Scherz, który już wyjął serce, teraz zręcznymi cięciami usuwał z klatki piersiowej płuca i położył je na stoliku na narządy wewnętrzne, stojącym w nogach stołu sekcyjnego.

– Brak śladów aspiracji krwi. Ani w tchawicy, ani w płucach – ustalił Herzfeld po rozcięciu oskrzeli. Skinął na kolegów. – Pośmiertne rozczłonkowanie ciała.

Kobieta już nie żyła, kiedy została okaleczona. Gdyby jej szczęki zostały odpiłowane za życia, w jej gardle i krtani niechybnie byłoby dużo krwi, którą musiałaby potem wdychać. Przynajmniej oszczędzono jej tej męczarni.

Scherz skwitował tę informację obojętnym chrząknięciem. Codzienny kontakt ze śmiercią znieczulił lekarza. Również Herzfeldowi przeważnie udawało się przestawiać myślenie podczas pracy w rodzaj transu, podobnie jak to czyni kierowca samochodu, który jedzie znaną trasą niemal automatycznie. Koncentrował się na ciele, a nie na duszy osoby, którą kroił. I unikał wszelkiego kontaktu z krewnymi, zarówno przed, jak i po sekcji, aby nikt nie wywierał na niego emocjonalnego wpływu. Kiedy chodziło o zbieranie przydatnych dla sądu dowodów, musiał mieć chłodny umysł. W ubiegłym tygodniu rodzice ofiary morderstwa prosili o możliwość rozmowy z patologiem, który wykonywał sekcję zwłok ich zgwałconej jedenastoletniej córki. Herzfeld jak zawsze odmówił. Obawiał się, że mając z tyłu głowy widok płaczącej matki, mógłby ulec pokusie, aby świadomie dążyć do skazania domniemanego mordercy i popełnić przy tym jakiś błąd, który, być może, umożliwiłby jego uniewinnienie. Mimo to poczuł ulgę, że nieznana kobieta na jego stole sekcyjnym nie została rozczłonkowana za życia.

– Przejdźmy teraz do zawartości żołądka… – powiedział, kiedy nagle za jego plecami hałaśliwie rozsunęły się drzwi do sali sekcyjnej.

– Proszę wybaczyć moje spóźnienie.

Herzfeld i jego koledzy odwrócili głowy w stronę głosu dochodzącego od wejścia i mierzyli spojrzeniami młodego mężczyznę, który pośpiesznym krokiem wpadł do pomieszczenia. Miał na sobie taki sam niebieski służbowy kitel jak wszyscy pozostali, tylko że był on dla niego trochę za mały.

– A pan jest…? – zwrócił się Herzfeld do wysokiego młodego człowieka, który z każdym krokiem, jaki robił w jego kierunku, wydawał się młodszy. Na pierwszy rzut oka ocenił go na dwadzieścia cztery, dwadzieścia sześć lat. Teraz, kiedy mężczyzna stał bezpośrednio przed nim, Herzfeld skorygował jego wiek na kilka lat mniej. Chudy blondyn z zaczesanymi do tyłu włosami, okrągłymi okularami na czubku nosa i arogancko wysuniętym do przodu podbródkiem przypominał mu kujonów, jakich spotykał wśród studentów pierwszego semestru, którzy na jego wykładach zawsze siadali w pierwszym rzędzie i mieli nadzieję, że dzięki ciągłemu kontaktowi wzrokowemu zdobędą lepsze oceny na egzaminach.

– Ingolf von Appen – przedstawił się młodzian i całkiem serio wyciągnął do Herzfelda rękę na powitanie.

Dobry pomysł.

Herzfeld beztrosko wyjął palce z otwartego podbrzusza i nie zdejmując lateksowej rękawiczki zabrudzonej krwią i wydzielinami, chwycił dłoń gościa, aby nią potrząsnąć.

Jego opuchnięte palce krzyczały z bólu, ale żart był tego wart.

Chłopak na moment stracił kontrolę nad wyrazem twarzy, ale potem zrobił dobrą minę do złej gry i uprzejmym zdaniem uświadomił Herzfeldowi, że właśnie popełnił duży błąd, kompromitując go przed zebranym zespołem.

Koniec wersji demonstracyjnej.